Με το Ζαγόρι συνεχίζονται οι προεκλογικές φωτοβολίδες

                                               

Του Τμήματος Περιβάλλοντος της Νομαρχιακής Επιτροπής  Ιωαννίνων ΣΥΡΙΖΑ

Στα πλαίσια του αδυσώπητου εσωκομματικού ανταγωνισμού για την προβλεπόμενη μία και μοναδική έδρα της ΝΔ στο νομό Ιωαννίνων, ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Τασούλας υλοποιεί μεθοδικά ένα σχέδιο προβολής «επιτευγμάτων» στον τομέα της αρμοδιότητάς του. Τελευταία του «επιτυχία» η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Ζαγορίου για τη λίστα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO στην κατηγορία των πολιτιστικών τοπίων.

Αναμφίβολα το Ζαγόρι συγκεντρώνει όλες τις προδιαγραφές και προϋποθέσεις του «πολιτιστικού τοπίου», όπως αυτό περιγράφεται στη Σύμβαση της Φλωρεντίας, με το μοναδικό του συνδυασμό φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος. Και ασφαλώς υποστηρίζουμε την σχετική προσπάθεια, την οποία ξεκίνησαν προ διετίας οι φορείς της περιοχής. Ωστόσο θεωρούμε ότι η ετοιμασία του φακέλου και η προώθηση της υποψηφιότητας για τις λίστες της UNESCO είναι μια υπόθεση πολύ σοβαρή για να γίνεται αντικείμενο ανέξοδων προεκλογικών εξαγγελιών.

"Όχι" του Ελεγκτικού Συνεδρίου στη «Λεωφόρο»

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 20.12.2014 

«Λεωφόρος» εστίν  η ΜΕΚΚΑ των απανταχού Παναθηναϊκών… Το τριφύλλι, σήμα κτηνοτροφικώς ορθόν και έμβλημα του ΠΑΟ, παραπέμπει  στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν οι Αμπελόκηποι ήταν «κυριολεξία» - δηλαδή Αμπέλια +κήποι. Η ιστορία αυτή περί αμπελιών και κήπων ενδημεί στο μυαλό μου από την εποχή  που ένας «μισθοφόρος» αιολικών συμφερόντων γνωμάτευε για μια περιοχή της Κρήτης ότι δεν έχει σχέση  με αρπακτικά πουλιά, ενώ αυτά είχαν δώσει το όνομά τους σε αρκετές τοποθεσίες του συγκεκριμένου χώρου….

Το να θέλεις να μεταφέρεις τη «Μέκκα» στο Τορόντο γιατί εκεί υπολογίζεις σε πρόσθετα κέρδη,  αγγίζει την έννοια της ιεροσυλίας…Τελικά το σχέδιο μεταφοράς του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό ματαιώθηκε, όμως απέμεινε μια άλλη «χορηγία» της  απελθούσας περιφερειακής αρχής, ύψους  7 εκατομμυρίων ευρώ. Η «χορηγία» στόχευε κυρίως στην  ανάπλαση του γηπεδικού μικροπεριβάλλοντος, συν δυο πρόσθετα έργα ευρύτερης λειτουργικότητας – αφενός πρασινίσματος του χώρου και αφετέρου  μιας πεζογέφυρας, για την αβλαβή διάσχιση της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Όμως το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε αντίθετα  και απέρριψε την επιχορήγηση της Περιφέρειας υπό τον κ. Σγουρό. Το ατύχημα είναι ότι μαζί με την «κυρίως λύση»  εξοβελίστηκε και η πραγματοποίηση των  έργων  που θα αναβάθμιζαν  την ποιότητα της περιοχής :

Τρίποντο : Η διακήρυξη 250 προσωπικοτήτων της Ιταλίας

250  Ιταλοί πολίτες, κυρίως διανοούμενοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, καλλιτέχνες, ακτιβιστές, πολιτικοί και πανεπιστημιακοί, με διακήρυξή τους προϊδεάζουν την ευρωπαϊκή γνώμη γι αυτό που πρόκειται να γίνει (δηλαδή λασπολογία εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητικού εγχειρήματος) και γι αυτό που πρέπει να πρυτανεύσει στον ευρωπαϊκό χώρο : Δηλαδή το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα των κοινωνιών να αποφασίζουν ενάντια στους όποιους πάτρωνες…Ανάμεσά τους είναι ο συνταγματολόγος Στέφανο Ροντοτά, η  Λουτσιάνα Καστελίνα, ο συγγραφέας Αντρέα Καμιλέρι, ο πρόεδρος της  εθελοντικής οργάνωσης Emergency Τζίνο Στράντα, o ηθοποιός Τόνυ Σερβίλο, οι τραγουδιστές Φιορέλα Μανόια και Μπέπε Σερβίλο, ο σκηνοθέτης Τζίνο Μαζέλι, ο οικονομολόγος Λουτσιάνο Γκαλίνο, ο πανεπιστημιακός Μάρκο Ρεβέλι, ο συνταγματολόγος Λουίτζι Φεραγιόλι, ο γελοιογράφος Σέρτζιο Στάινο, η διευθύντρια του «Μανιφέστο» Νόρμα Ραντζέρι.

Λένε οι 250 : Τα Χρηματιστήρια, ο χρηματοοικονομικός τομέας, η Τρόικα, με τη συνενοχή του συστήματος των μέσων ενημέρωσης, ήδη βάζουν στη μάχη όλη τους τη δύναμη για να επηρεάσουν σκληρά την ελληνική ψήφο. Δεν θα σταματήσουν σε τίποτα. Ζητάμε από όποιον έχει στη καρδιά του τη δημοκρατία, τη κοινωνική συνοχή και τη δικαιοσύνη να υποστηρίξει το δικαίωμα του ελληνικού λαού να επιλέξει ελεύθερα τη δική του κυβέρνηση.

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ 250:  

Από την AVAAZ : Κίνηση για τη σωτηρία των ελληνικών δασών – ΤΩΡΑ !

H κυβέρνηση ετοιμάζει νομοσχέδιο για να χαρίσει τα πολύτιμα δάση  σε καταπατητές, ενώ τα ΜΜΕ τηρούν σιγή ιχθύος. Μόνο ένα τεράστιο κύμα αντίδρασης  μπορεί να σταματήσει το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου της χώρας..   

Αν το νομοσχέδιο περάσει, εκτιμάται πως θα νομιμοποιηθούν τεράστιες εκτάσεις καταπατημένου δάσους – αλλά επίσης θα ανοίξει το δρόμο για νέες καταπατήσεις. Οι Υπουργοί Περιβάλλοντος Γ. Μανιάτης και Ν. Ταγαράς έχουν την πολιτική δύναμη να αποσύρουν το δασοκτόνο νομοσχέδιο, αλλά ελπίζουν ότι με όλα τα μάτια στραμμένα στην εκλογή του νέου Προέδρου, το σχέδιό τους θα περάσει απαρατήρητο. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι δύο Υπουργοί σ’αυτή την προεκλογική περίοδο εντυπώσεων είναι μια δημόσια κατακραυγή .. Ας τους τη δώσουμε λοιπόν! 

Μας μένουν μόνο 48 ώρες – αν χιλιάδες από εμάς ενώσουμε τις φωνές μας τώρα και δημιουργήσουμε ένα κύμα αντίδραση από κάθε γωνιά της Ελλάδας, θα τραβήξουμε την προσοχή των ΜΜΕ και θα αποδείξουμε στους Υπουργούς πως το ξεπούλημα των δασών  θα έχει τεράστιο πολιτικό κόστος και για τους ίδιους και για τα κόμματά τους. Η δύναμή μας είναι στον αριθμό μας. Κάνε κλικ παρακάτω  για την προστασία των δασών  και διάδωσέ το σε φίλους και γνωστούς – μέλη και συνεργάτες του Avaaz θα παραδώσουν τις υπογραφές μπροστά στα ΜΜΕ πριν τη ψηφοφορία:

https://secure.avaaz.org/el/save_greek_forests_new_txt/?bqKOifb&v=50168

Τα Ελληνικά δάση έχουν επιβιώσει χιλιάδες χρόνια  και τώρα είναι η δική μας σειρά να ενώσουμε τις φωνές μας για να διαφυλάξουμε τη φυσική  κληρονομιά για τις επόμενες γενιές. Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει  το έγκλημα είμαστε όλοι εμείς. Υπόγραψε τώρα και διάδωσέ το στους πάντες – μας μένουν μόνο λίγες ώρες πριν τεθεί το σχέδιο νόμου για ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής: 


Με ελπίδα,
Σπύρος, Luis, Pascal κι ολόκληρη η ομάδα του Avaaz

Ελλάδα- Ρωσσία, δυο παράλληλες εντάσεις

Ο Αμερικανικός Βορράς έκανε πόλεμο το 1861 εναντίον του Αμερικανικού Νότου, όταν ο δεύτερος θέλησε να αποσπασθεί από το ομοσπονδιακό κράτος. Το 1973,  ακόμη και λίγες ημέρες πριν  το αιματηρό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Αλιέντε, πολλοί απέκλειαν τη πιθανότητα πραξικοπήματος με το σκεπτικό ότι η Χιλή ήταν η μόνη λατινοαμερικανική χώρα, όπου δεν είχε γίνει τέτοιου είδους εκτροπή από τη νομιμότητα…

Στις διεθνείς σχέσεις το φαινομενικά  απίθανο πάντοτε ενεδρεύει, όσο και αν η προσοχή μας είναι στραμμένη στις πιθανολογήσεις κινήσεων τακτικού χαρακτήρα.  Συχνά μας διαφεύγει η ανάλυση του προ-φανούς, γιατί η σκέψη μας αναλώνεται στην τρέχουσα πολιτική.

Σήμερα το προ-φανές  και ορατό δια γυμνού οφθαλμού, είναι ο επιθετικός χαρακτήρας της ΕΕ. Οι ηγετικές δυνάμεις της ΕΕ έχουν οργανώσει  ήδη μια επέμβαση στην Ουκρανία, συμμετείχαν στις επεμβάσεις στη Λιβύη και σε άλλες χώρες, επανέφεραν   20 τουλάχιστον χώρες της Αφρικής σε καθεστώς οιονεί αποικιοκρατίας, κι ακόμη μεθοδεύουν ένα «κεντρομόλο» και αυτιστικό ευρωπαϊκό σύστημα, κλειδώνοντας την Ρωσσία έξω από αυτό… Είναι ηλίου φαεινότερο : Οι δυνάμεις αυτές είναι ικανές για το οτιδήποτε – μέχρι και να αποβιβάσουν στρατεύματα στο Φάληρο, κατά τα πρότυπα της αγγλογαλλικής απόβασης του 1915, που ήταν  σαφής παρέμβαση στα εσωτερικά κυρίαρχης χώρας.

Όλα αυτά μπορεί να εκλαμβάνονται   ως κινδυνολογία, όμως είναι κάτι διαφορετικό αν και κοντινό – δηλαδή «εκτίμηση κινδύνων». Και είναι προφανές ότι το μέγεθος και η ιδιαιτερότητα των κινδύνων μας αφορούν, όπως επίσης το μέγεθος της αφοβιάς ή του φόβου που μας διακατέχει. Σε αυτή τη πολιτική ρουλέτα, ιδού μια εύλογη θέση  : «Είναι μεγαλύτερος και τρισχειρότερος ο κίνδυνος της αποικίας χρέους, από τον κίνδυνο της άμεσης επέμβασης στα εσωτερικά της Ελλάδας».

Εδώ πάντως  δεν είμαστε «ανάδελφοι». Πρόσφατα  ο Σεργκέι Λαβρόφ,
υπουργός Εξωτερικών της Ρωσσίας, διεμήνυσε :

«Η Γερμανία παραδοσιακά έχει διαδραματίσει έναν πολύ εποικοδομητικό ρόλο σε ό,τι αφορά τους δεσμούς της ΕΕ με τη Ρωσία (...) Εάν η Γερμανία αποφασίσει να αλλάξει στάση και αρχίσει να εκδίδει διαταγές, τότε από αυτό δεν θα βγει κερδισμένη ούτε η Ευρώπη, αλλά ούτε και η Γερμανία».

Αυτό  ήταν το καρότο. Όμως υπάρχει και το Ρωσσικό μαστίγιο, που δεν το έχει δει ακόμη η ΕΕ

Ρουσφέτι για το βιβλίο Γκίνες!

Τρεις βουλευτές του υπολοίπου Αττικής οι Γιώργος Βλάχος και Θανάσης Μπούρας ( Νέα Δημοκρατία) καθώς  ο ανεξάρτητος Βασίλης Οικονόμου, κατέθεσαν τροπολογία που διεκδικεί επαξίως θέση στο βιβλίο Γκίνες στην κατηγορία το "μεγαλύτερο ρουσφέτι"!

Οι τρεις βουλευτές  ζητούν να παγώσουν όλα τα πρόστιμα καθώς και να μπλοκάρουν οι πράξεις διοικητικής αποβολής (λέγε  κατεδαφίσεις) σε όλους όσους έχουν καταπατήσει και χτίσει μέσα σε δάση και δασικές εκτάσεις !

Ζητούν, μάλιστα, η αναστολή της είσπραξης προστίμων και κατεδαφίσεων να γίνει ακόμα κι αν υπάρχει τελεσίδικη δικαστική απόφαση!

Το αιτιολογικό που προβάλλουν γι αυτό το εκτρωματικό, αντισυνταγματικό και άδικο για τους  νομοταγείς πολίτες  ρουσφέτι, είναι η μη κύρωση των δασικών χαρτών….

Να σημειωθεί ότι οι οριστικοί δασικοί χάρτες καλύπτουν μόνον το 1% της επικράτειας της χώρας αφού η πολιτική πρακτική της κυβέρνησης είναι να μην τους αναρτά για να μην κυρωθούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι  σε 11 νομούς της χώρας – ανάμεσά τους και στην Αττική- έχουν συνταχθεί δασικοί χάρτες, που δεν αναρτώνται!

Το ερώτημα είναι εάν ο αναπληρωτής υπουργός ΠΕΚΑ Νίκος Ταγαράς θα κάνει δεκτή την εκτρωματική τροπολογία που άλλωστε ταιριάζει γάντι με το δασοκτόνο σχέδιο νόμου «Πράξεις εισφοράς σε γη και σε χρήμα- Ρυμοτομικές απαλλοτριώσεις και άλλες διατάξεις» που συζητείται στη Βουλή και μάλιστα θα ψηφιστεί το Σάββατο!
Δείτε την ολόκληρη την τροπολογία ΕΔΩ.

Δεκεμβριανά, ή "μάχη της Αθήνας"

Όλα  έγιναν τόσο γρήγορα : Σε λιγότερο από δυο μήνες περάσαμε από την απελευθέρωση της Αθήνας, από τις ευφρόσυνες εκδηλώσεις και τα πανώ με τα συνθήματα «ΖΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ» ως το ξεκίνημα της σύγκρουσης («ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας», έλεγε η  μητέρα μου) που εκτός από τον ουδέτερο προσδιορισμό  «Δεκεμβριανά»,  ονοματίσθηκε από την Αριστερά και «μάχη της Αθήνας»….

Η επιτάχυνση της ιστορίας ήταν τρομερή, ο όγκος των αναφορών  σημαντικότατος, χωρίς όμως να έχει εξαλείψει ένα σημείο αντιλεγόμενο : Ήταν τα Δεκεμβριανά αποτέλεσμα ακροδεξιάς προβοκάτσιας ή είχαν ως καθοριστικό  αίτιο τη διεκδίκηση μεγαλύτερου μεριδίου του  στρατού  και του  επανιδρυόμενου  κράτους από τον ΕΛΑΣ;

Τώρα μια άλλη ματιά στο επεισόδιο περνάει από τον Τύπο της εποχής και τις «εφήμερες» εντυπώσεις και θέσεις του .

Κατά τη δήλωση της συγγραφέως Δανάης Γιαννοπούλου:

«Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στις πολιτικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα από τις αρχές Νοεμβρίου 1944 έως και την υπογραφή της ανακωχής, τον Ιανουάριο του 1945. Έμφαση δίνεται στη στάση που τήρησαν οι εφημερίδες απέναντι στις αποφάσεις της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, και μετά τη διάσπασή της, σε αυτές του κυβερνητικού και εαμικού στρατοπέδου αντίστοιχα.
Στο βιβλίο αποτυπώνονται οι απόψεις εφημερίδων όπως του φιλοβασιλικού Ελληνικού Αίματος, της κυβερνητικής Ελλάς και του Ριζοσπάστη. Έτσι, 70 χρόνια μετά τα Δεκεμβριανά, το βιβλίο επιχειρεί να καταγράψει τη «μάχη της προπαγάνδας».

Δεν υπάρχει δωρεάν διαγραφή χρέους

Του Νίκου Χριστοδουλάκη*

".....Η μόνη διέξοδος που έχει η Ελλάδα είναι να υιοθετήσει ένα δικό της πρόγραμμα προσαρμογής και μεταρρυθμίσεων, όχι πλέον ως συμμόρφωση στην κηδεμονία της τρόικας, αλλά ως ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανάταξης......" 

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στο Παρίσι δημιούργησε δύο νέα και αντιφατικά δεδομένα για το ζήτημα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Από τη μία πυροδότησε έναν νέο κύκλο οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας που θα κάνει τη μικρή ανάκαμψη ακόμα πιο αναιμική. Έτσι δυσκολεύει περαιτέρω η εξυπηρέτηση του χρέους και η ανάγκη για μια ουσιαστική αναδιάρθρωση γίνεται πιο επιτακτική. Από την άλλη, όμως, αποκαλύφθηκε ότι οι δανειστές δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν άνευ όρων τα ελληνικά αιτήματα και αυτό προδικάζει μια ακόμα πιο ανένδοτη στάση όταν τεθεί το μείζον θέμα της αναδιάρθρωσης. Σε ένα τέτοιο κλίμα και καθώς όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές οικονομίες εγκλωβίζονται στην ύφεση και αναζητούν πόρους για να την περιορίσουν, καμία χώρα δεν θα είναι διατεθειμένη να «χαρίσει τα δανεικά» στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τη δική της κρίση.

Για τους λόγους αυτούς, το ζήτημα αναδιάρθρωσης του χρέους πρέπει να τεθεί σε νέα βάση, διαφορετική τόσο από την αντίληψη που την βλέπει ως «επιβράβευση για τα όσα έχει κάνει μέχρι τώρα η κυβέρνηση», όσο και από τις ιαχές εσωτερικού ηρωισμού που επιζητούν μονομερή διαγραφή, χωρίς όμως να περιγράφουν και το τι θα επακολουθήσει. Ας δούμε συγκεκριμένα τις αδυναμίες τις μέχρι τώρα ακολουθούμενης πολιτικής.

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Σε ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian η δημοσιογράφος Helena Smith αναφέρεται στην εκστρατεία τρομοκράτησης της ελληνικής κοινής γνώμης και στις ωμές έξωθεν παρεμβάσεις για τη διαμόρφωση του «κατάλληλου» πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα. Το πραγματικά αποκαλυπτικό, όμως, βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο του εν λόγω ρεπορτάζ.

Σε αυτήν η δημοσιογράφος παραθέτει σχόλιο στενού συνεργάτη του Αντ. Σαμαρά ο οποίος χαρακτήρισε την επιχείρηση τρομοκράτησης ως «win-win» λέγοντας ότι «ακόμα και αν χάσουμε στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας πάλι θα βγούμε κερδισμένοι επειδή οι ψηφοφόροι θα κατηγορήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ για το χάος που προκλήθηκε και αυτό θα μας εξασφαλίσει τη νίκη στις εθνικές εκλογές».

Δ. Παπαδημούλης: Με ποιο δικαίωμα παρεμβαίνει ο Γιούνκερ στην ελληνική πολιτική;»

Την ωμή πολιτική παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - και συγκεκριμένα του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ -  στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, καταδικάζει ο Δημήτρης Παπαδημούλης.

Με ερώτησή του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αφού σημειώνει ότι τόσο οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Κομισιόν, όσο και οι σχετικές αναφορές εκπροσώπου τύπου της Κομισιόν, αναφορικά με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα «αποτελούν ευθεία παρέμβαση ευρωπαϊκών οργάνων στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα μιας χώρας της Ε.Ε.». Κι ακόμη τονίζει ότι οι αρμοδιότητες που έχουν δοθεί στην Επιτροπή είναι συγκεκριμένες και αποτυπωμένες «στο άρθρο 17 της Συνθήκης ΕΕ και στα άρθρα 244-250 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ε.Ε.».

Ειδικότερα, ο Δ.. Παπαδημούλης δήλωσε :

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ(EEE): Ανάθεμα ή χρήσιμο εργαλείο;

Της Μαρίας Καραμεσίνη*

“……Αν και απουσιάζει από το «πρόγραμμα της ΔΕΘ»[ομιλία Τσίπρα 13.9.14] για τα άμεσα μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, το ΕΕΕ θα μπορούσε να ενταχθεί στο κυβερνητικό πρόγραμμα τετραετίας του ΣΥΡΙΖΑ για την καταπολέμηση της φτώχειας και να υλοποιηθεί μόλις οι δημοσιονομικές συνθήκες το επιτρέψουν…...”

Είναι φανερό ότι η πιλοτική εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος (ΕΕΕ) σε 13 δήμους της χώρας, με έναρξη τον περασμένο μήνα και λήξη υποβολής αιτήσεων στις 31 Μαρτίου, είχε προγραμματιστεί από την κυβέρνηση ώστε να συμπέσει με πιθανή προεκλογική περίοδο τον Μάρτιο. Η ίδια υποσχέθηκε τη γενίκευση του ΕΕΕ μετά τη λήξη της πιλοτικής εφαρμογής, υπόσχεση εξ αρχής μετέωρη λόγω της δέσμευσής της, στο πλαίσιο του Μνημονίου, για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια αλλά και του περιορισμένου προϋπολογισμού του πιλοτικού προγράμματος.
Η κυβερνητική πρωτοβουλία έπεσε στο κενό κυρίως για δύο προφανείς πολιτικούς λόγους. Πρώτο, διότι η κυβέρνηση ήρθε εκ των υστέρων να παράσχει ένα επίδομα γελοίου ύψους στα πιο εξαθλιωμένα θύματα της ίδιας της πολιτικής της. Δεύτερο, διότι η πιλοτική εφαρμογή του ΕΕΕ έπεται ενός εξάχρονου σφυροκοπήματος του κοινωνικού κράτους, που μείωσε το ύψος, υποβάθμισε την ποιότητα ή και εξαφάνισε κοινωνικές παροχές και περιόρισε τους δικαιούχους τους.  Η υποκρισία στο μεγαλείο της!

O στρατηγός Κωνσταντινόπουλος το 1922 και οι προτάσεις Θεοδωράκη το 2014….

Τον Σεπτέμβριο του 1922, μετά τη μικρασιατική καταστροφή,  οι Πλαστήρας, Γονατάς και Φωκάς ηγούνται στρατιωτικού κινήματος εναντίον της κυβέρνησης και του βασιλιά Κωνσταντίνου.  Όμως η αντίθετη πλευρά παίρνει κι αυτή τα μέτρα της :  Ο στρατηγός Κωνσταντινόπουλος  καλεί τους Μεσογείτες, που είναι κάργα βασιλόφρονες, να οπλισθούν και να πολεμήσουν  κατά του στρατιωτικού κινήματος. Η απάντηση που παίρνει  είναι θετική : «Και βέβαια θα πολεμήσουμε για τον κουμπάρο (δηλ. τον βασιλιά) . Τώρα όμως έχουμε τρύγο. Μόλις ρίξουμε τον μούστο στα βαρέλια, θα κατέβουμε στην Αθήνα»….

Ο στρατηγός Κωνσταντινόπουλος έκανε το καθήκον του, οι  μεσογείτες κράτησαν αλώβητη τη  βασιλοφροσύνη τους . Απλώς, το δημοκρατικό  κίνημα εκείνης της εποχής έτρεξε ταχύτερα  από τη παραγωγή του μούστου, ενώ επίσης συνέβαλε  στην εμπέδωση  του σαρκαστικού γνωμικού  που εκφράζει  τη παραπομπή  μιας διαδικασίας στο απώτερο μέλλον : «Καλά κρασιά».

Χρυσά αυγά

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 13.12.14

Πριν από τα μνημόνια   υπήρχε μια νεοφασιστική οργανωσούλα που επιχειρούσε να δημοσιοποιήσει  την ύπαρξή της στους τοίχους. Όμως κατά κακή της τύχη είχε αντιπάλους με  χιούμορ, τόσο  ώστε να εκτρέπουν το «Χρυσή Αυγή» σε «χρυσά αυγά» και να  αποσυμπιέζουν την κοινή γνώμη από το πομπώδες και μυστικιστικό εκτόπισμα της  λεγάμενης…

Τα επόμενα χρόνια η δεξιόστροφη πολεμική της μνημονιακής αποικιοκρατίας  αναβάθμισε  την οργανωσούλα  σε οργανωσάρα, ικανή  για εγκλήματα  και για τη  τρίτη  θέση στις  δημοσκοπήσεις. Από την άλλη όμως πλευρά  η αντιφασιστική πολιτική  πολύ λίγο  προχώρησε σε μια «ριζική» κριτική και πολεμική  του φασιστικού φαινομένου. Εκτός από κάτι  συνθήματα  «κρεμάλα στους φασίστες»  ή  άλλες αγωνιστικές πλειοδοσίες βίαιου περιεχομένου – όπως αυτές που ακούσαμε πρόσφατα σε  εκδήλωση με αφορμή   έργο του Φώντα Λάδη – λίγοι ασχολήθηκαν με τα «προφασιστικά συμπτώματα» που απαντώνται σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας : Με τον πολιτιστικό ναρκισσισμό που καλλιεργεί στη χώρα μας μια αίσθηση «περιούσιου λαού», με την αποθέωση της ισχύος ,   με τη μισαλλοδοξία, με τη σαδομαζοχιστική στάση ζωής που τροφοδοτεί τον αρχηγισμό και οπαδισμό, με την υποκατάσταση του κριτικού λόγου από ουρλιαχτά και ξεφωνητά υπέρ ημετέρων. Ελάχιστα δείχτηκε  ότι ο  αντιφασισμός δεν είναι απλά αντίθετος του φασισμού – αλλά μια διακριτή ποιότητα ζωής και πολιτικού  πολιτισμού. Ότι δεν είναι αναγκαστικά αντικαπιταλιστικός, κι ακόμη δεν είναι ανυπεράσπιστος ή  άοπλος,  αλλά ούτε και πολεμοχαρής…

Όλα αυτά δεν απαξιώνουν  κάθε  άποψη που εκφωνείται από δυνάμεις είτε φασίζουσες είτε  σε σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με  εθνικιστικές τάσεις !  Με αυτό το κριτικό πνεύμα  μπορεί κανείς να διαβάσει  πρόσφατη δήλωση της Μαρί Λεπέν στο περιοδικό «Επίκαιρα» : Η πολιτική της τρόϊκας ήταν διαβολική και καταστροφική, είπε η επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, αποδίδοντας τα δεινά της χώρας μας στην πρόσδεση με το ευρώ.

 

Όμως τα νομισματικά φετίχ κάθε είδους , δαιμονοποιημένα ή μη, αποκρύπτουν τις βαθύτερες δυνάμεις που ρυθμίζουν την ευρωπαϊκή πολιτική. Αποκρύπτουν το ότι η ΕΕ έχει έλλειμμα αλληλεγγύης και πλεόνασμα γερμανικού ηγεμονισμού, κάτι που  δεν διορθώνεται τεχνικά και αυτόματα με νομισματικούς χειρισμούς.

Η αλλαγή στην ελληνική πολιτική σκηνή προκαλεί τρόμο στις τάξεις του τοκογλυφικού κεφαλαίου, που εδώ και καιρό καθυβρίζει  τον Κριτικό Ευρωπαϊσμό  ως πρόταση αναχωρητισμού    από  το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι  :  Από τη μια πλευρά  ο συστηματικός εκφοβισμός σχετικά με την επικείμενη αλλαγή, από την άλλη πλευρά  ο  φόβος  της κοινωνίας. Γι αυτό η νίκη πάνω  στο ντουέτο εκφοβισμού και φόβου, είναι προϋπόθεση της νίκης επί των μνημονίων. Kατά πως λέει ο Έριχ Φρομ :  Καιρός να στοιχηθούμε με την αβεβαιότητα, που ωθεί τις δυνατότητές μας να ξεδιπλωθούν ….

Παζάρι του Σικιαριδείου Ιδρύματος, στο Ζάπειο, 21 Δεκεμβρίου

Το 2012 δώσαμε μάχες για να διατηρήσουμε εν ζωή το Σικιαρίδειο Ίδρυμα, για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αντιμετωπίσαμε  αρχικά την άρνηση εκταμίευσης πόρων και στη συνέχεια  το κλείσιμο του ιδρύματος -  που έκανε πολλά δυστυχισμένα παιδιά να προσδοκούν μάταια  το πούλμαν που θα τους πήγαινε στο σχολείο. Αντιμετωπίσαμε  το κλείσιμο του παραρτήματος του Ελληνικού που προξενούσε δυσλειτουργία και στο ίδιο το κεντρικό κατάστημα του ιδρύματος, κι ακόμη  μια κοσμική κυρία,  που  πρότεινε  στους γονείς να χρησιμοποιούν ταξί για τις μετακινήσεις των παιδιών τους: Σκεφτείτε ένα παιδί στο Χαϊδάρι, να πηγαίνει προς και από το Μαρούσι με ταξί, με συνοδεία φυσικά του κηδεμόνα του, που απενεργοποιείτο για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα τον ίδιο χρόνο…

Τελικά το Σικιαρίδειο επαναλειτούργησε, έστω και πετσοκομμένο  και όχι λειτουργικά πλήρες, ώστε να εμπνέει  απόλυτη εμπιστοσύνη στους γονείς των παιδιών…. Και τώρα  ο Σύλλογος Εργαζομένων του Ιδρύματος οργανώνει – με πολύ κόπο και δαπάνη – ένα παζάρι στην αίθουσα ΑΙΓΛΗ – Πρωτέας του Ζαπείου, στις 21 Δεκεμβρίου,  όπου με την πώληση έργων των παιδιών  θα αντληθούν πόροι για την αντιμετώπιση των αναγκών.

Το κάλεσμα του συλλόγου :   

Χαμογέλα έτσι κάνω και εγώ... 

Σας προσκαλούμε να υποδεχθούμε όλοι μαζί τα Χριστούγεννα με χαρά και πολλά χαμόγελα. Γιατί συνεχίζουμε να παλεύουμε παρόλες τις δυσκολίες με τις οποίες ερχόμαστε αντιμέτωποι και να πράττουμε το καλύτερο για το μέλλον των παιδιών μας.

Σας έχουμε επικολλήσει την υπερσύνδεση για να δείτε το διαφημιστικό μας σποτάκι.

 http://youtu.be/ESLCBb-aSHU

Ευχαριστούμε,   

Σύλλογος Εργαζομένων ΣΙΑΠ

Σχετικά :

Tο χρηματιστήριο πέφτει – αλλά αυτό τι σημαίνει;

Η βουτιά του χρηματιστηρίου από τις 1048 μονάδες στις 848 – Δευτέρα έως Πέμπτη – εκφράζει το καθεστώς της αβεβαιότητας που κυριαρχεί στους κύκλους της αγοράς, και ειδικότερα  στις μεγάλες επιχειρήσεις που παίζουν «ηγετικό»  ρόλο στην ελληνική οικονομία.  

Η βουτιά σημαίνει και κάτι άλλο – δηλαδή τη χορήγηση  μια προκαταβολής  αντιδράσεων από αυτές που θα αναδυθούν μετά τον πιθανότατο (αλλά όχι απολύτως σίγουρο) σχηματισμό νέας κυβέρνησης, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως όσο και αν τρομάζει  η  συγκεκριμένη  βουτιά και όσες θα ακολουθήσουν- εντός και εκτός χρηματιστηρίου –- είναι παράλληλα  σε θέση   να «εμβολιάσουν»  την κοινή γνώμη,  προϊδεάζοντάς την για τις δυσκολίες του νέου κυβερνητικού εγχειρήματος. Στο χέρι του ΣΥΡΙΖΑ είναι να εμπνεύσει αποφασιστικότητα και να διαμορφώσει ένα σχέδιο ενεργητικής αντιμετώπισης της «αυθόρμητης» επίθεσης των αγορών , με ανοίγματα στον ευρύτερο διεθνή χώρο.

Παράλληλα όμως με την «αυθόρμητη επίθεση» υπάρχει και η προγραμματισμένη, η υποκινούμενη και  μεθοδευμένη επίθεση των επικοινωνιακών κέντρων της γερμανοκεντρικής ΕΕ. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να δείξει  πολιτική  ικανότητα και ορθοφροσύνη : Χωρίς να παραγνωρίζει και να παρερμηνεύει τη χρηματιστηριακή ύφεση και τις άλλες οικονομικές παρενέργειες , χωρίς να παρηγορεί ή να αποκοιμίζει τη φιλικά διακείμενη κοινή γνώμη,  χωρίς να κατευνάζει τους αντιπάλους  με την επίδειξη  πολιτικής νομιμοφροσύνης και δουλικής ευρωπαϊκότητας,  οφείλει να δηλώνει καθαρά και ξάστερα τον δικό του, κριτικό ευρωπαϊσμό : Τον διαμετρικά αντίθετο με  αυτόν που κραδαίνουν  οι  ευρωμίζεροι, ευρωτζουτζέδες και ευρωγλύφτες.

Εκεί θα παιχτεί το μεγάλο παιχνίδι. Εκεί τα γλοιώδη επιχειρήματα των μνημονιακών πρέπει να συντριβούν.   

"Διαβολική» η πολιτική της Τρόικας στην Ελλάδα"…

H Μαρί Λεπέν προεδρεύει του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία και ελέγχεται για  ακροδεξιά και εθνικιστικά  ατοπήματα , όμως αυτό δεν αποκλείει καθόλου το να επιδεικνύει ορθοφροσύνη σε κάποια ζητήματα. Ένα από αυτά είναι το της πολιτικής της Τρόϊκας στην Ελλάδα : Μιας πολιτικής  που επικρίθηκε συχνά  ως «ταξικά μεροληπτική», «αναποτελεσματική» , «άστοχη», «υπερβολική», «προβληματική για την ευρωπαϊκή συνοχή», όχι όμως  και γι αυτό που ήταν πραγματικά  στον βαθύτατο πυρήνα της  :  δηλαδή μια πολιτική   υπογείως και ανεπαισθήτως δολοφονική, με απώτερο στόχο την  εγκαθίδρυση  αποικίας χρέους….

Τώρα η Μαρί Λεπέν, σε συνέντευξή της στα σημερινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ, επιλέγει  μια θεώρηση  που εδράζεται σε γεγονότα  και μπορεί να ερμηνεύει  την ελληνική κρίση:  

«η Ελλάδα έζησε για τα καλά το “ελληνικό δράμα” από μια πολιτική που επιβλήθηκε από την τρόικα. Μια πολιτική διαβολική, καταστροφική, που οδήγησε σε πολύ υψηλή ανεργία, σε μείωση των μισθών και των συντάξεων και σε ένα αβυσσαλέο δημόσιο χρέος... Αυτό θα είναι το μέλλον και της Γαλλίας όσο παραμένει στο ευρώ. Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, πρέπει να πάρει τις τύχες της στα χέρια της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας κάνει οικονομικό πόλεμο. Εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε ένα αντιδημοκρατικό τέρας. Αυτή η ΕΕ οικοδομήθηκε σαν φυλακή».

Το επίθετο «διαβολική» ως προσδιορισμός της τροϊκανής πολιτικής στην Ελλάδα, έχει μια μεταφυσική χροιά, αλλά το κρατάω ως «δευτεραθλητή» σε μια προσωπική συλλογή λέξεων.  Εκεί  η πρωταθλητική θέση ανήκει στον απίστευτα εκφραστικό όρο «πλεκτάνη Ανάν», που χρησιμοποίησε ο Χρήστος Γιανναράς το 2004, όταν κάποιοι επιχειρούσαν και κάποιοι συνεργάζονταν με το εγχείρημα της διάλυσης  της  Κυπριακής Δημοκρατίας….

ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΥΤΕΛΕΙΣ ΡΗΤΟΡΙΣΜΟΥΣ

Οι αγωνιστές της Χαλκιδικής αξιοποιούν μια ακόμη αφορμή για ένα  αγωνιστικό προσκλητήριο . Αύριο θα είναι εκεί, στην είσοδο των Σκουριών, στις 12μ

Η ΔΗΜΑΡ στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι το αντίθετο

Με αφορμή την υπόθεση του ΠτΔ και  την άκρως πιθανολογούμενη έως βέβαιη παράταση των μνημονίων εάν συγκεντρωθούν οι 180 νεκροθάφτες…ε, συγγνώμη, ήθελα να πω βουλευτές…Με αφορμή την εικαζόμενη ή διαφαινόμενη  επιστροφή της ασώτου  στην αριστερή οικογένεια, το  ζήτημα που τίθεται είναι το να πάει  η ΔΗΜΑΡ στον ΣΥΡΙΖΑ, κι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΗΜΑΡ  !  Κι επειδή αυτό δεν είναι απλή απόπειρα ευφυολογήματος ή έκφραση  του άνισου  συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των δυο κομμάτων, διευκρινίζω :  Η ΔΗΜΑΡ διακρίθηκε για τον άκριτο ευρωπαϊσμό της, για την στοίχησή της με μέτρα που κατέστρεφαν την ελληνική οικονομία και κοινωνία εν ονόματι μιας υποτιθέμενης «εξυγίανσης». Αλλά επειδή «κανένας δεν είναι άσφαλτος» - κατά την απόφανση λαϊκής τραγουδίστριας – η ΔΗΜΑΡ  πρέπει και  οφείλει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας όμως στην άκρη τον σικέ Ευρωπαϊσμό των μνημονίων: Αυτόν που αυτοσυστήνονταν ως εκσυγχρονιστής και επιδιορθωτής, ως  υγιεινιστής- διατροφολόγος μιας παχύσαρκης κοινωνίας, που  όμως σε δεύτερο πλάνο ήταν δηλητηριαστής και  οργανωτής  μιας   νεοαποικιακής  εκστρατείας –  ανάλογης με αυτές  που οργανώθηκαν και οργανώνονται σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αποσύρει  το βασικό θεωρητικό του εργαλείο  περί «αποικίας  χρέους», που ερμηνεύει  πράγματα και  προθέσεις με τον καλύτερο τρόπο. Δεν πρέπει να υπηρετήσει το ευρώ ως φετίχ αλλά  ούτε να επαναπαυθεί,  όσον αφορά τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων,  στην «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη»  –αυτό  το συντομότερο όλων ανέκδοτο, όταν αναφερόμαστε σε κυβερνήσεις και υψηλά ιστάμενους…

Για τον Γιάννη Μπανιά

Oι εφημερίδες  ΑΥΓΗ και ΕΠΟΧΗ  αποφάσισαν να τιμήσουν τον Γιάννη Μπανιά,  σε μια εκδήλωση που συγκέντρωσε πολύ κόσμο στο Γκάζι. Με ομιλητές τον Μπάμπη Γεωργούλα, τον Νίκο Φίλη, το Νίκο Χουντή, το   Θανάση Καλαφάτη,  τον Κώστα Γαβρόγλου, την Τασία Χριστοδουλοπούλου, την Λουτσιάνα Καστελίνα  και τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

 Γνώριζα τον Γιάννη Μπανιά πριν ακόμη από την εποχή που συστρατευόμασταν  στην  καμπάνια ενάντια στη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) .  Ήταν η  περίοδος   που κατέρρεε η Σοβιετική Ένωση αλλά ο υποφαινόμενος έσπευδε να γράψει ένα  ολοσέλιδο άρθρο στην ΕΠΟΧΗ  υπό τον τίτλο : «Μαρξ και ξερό ψωμί». Αυτό όμως και άλλα πολλά δεν τον έσωσαν από  να κάνουν  σήμερα πως δεν τον  βλέπουν κάποιοι  συντελεστές  της ΕΠΟΧΗΣ.

Για το Γιάννη Μπανιά  έγραψα τον Μάρτη του 12 μια νεκρολογία.

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/03/1937-2012.html

Νομίζω ότι καλό θα ήταν να την διαβάσουν κάποιοι όπως επίσης και να εντρυφήσουν στο ακρωνύμιο ΑΚΟΑ – σήμαινε τότε «ανανεωτική κομμουνιστική ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ αριστερά»- δηλώνοντας μια σαφή  πολιτική διάθεση. Κι ακόμη καλό θα ήταν αυτοί οι κάποιοι  να αναλογιστούν τον «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου» που μετά θυελλώδεις συζητήσεις  μετονομάσθηκε σε «Συνασπισμό της Αριστεράς, της Οικολογίας και των κοινωνικών Κινημάτων» - μέχρι που υποκαταστάθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Γιάννης Μπανιάς ήταν αυτής της εποχής και αυτών των νεωτεριστικών διαθέσεων, που όμως δεν οδήγησαν σε προγραμματική εμβάθυνση αλλά αντίθετα έφεραν την ακόμη μεγαλύτερη  απόσυρση της παραδοσιακής Αριστεράς από τον Οικολογισμό. Έφταιξαν βέβαια πολλά, έφταιξε η μνημονιακή αποικιοποίηση  της χώρας αλλά και η απουσία ενός σοβαρού κινήματος Πολιτικής Οικολογίας, χωρίς καιροσκοπικές και «αναχωρητικές» διαθέσεις από τη σκληρή πραγματικότητα του ανθρώπινου οικοσυστήματος… Και τα πράγματα ήλθαν όπως ήλθαν επειδή όχι μόνο «ο  άγιος θέλει φοβέρα», που λέει  το λαϊκό γνωμικό , αλλά  και η Αριστερά :

Η Οικολογία εξώσθηκε από τίτλους και επιγραφές για να παραμείνει η δόλια ως μια απλή υπόμνηση της συμβολής του Μπανιά  ( λόγος του Αλέξη  Τσίπρα, 8.12.14)  «για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος…»

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ  ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ

Όλη η αντιπολίτευση στην Ιταλία υπέρ της εξόδου από το ευρώ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Στα όρια της παράκρουσης έχει φέρει την Ευρώπη ολόκληρη η γερμανικήεπιβολή της λιτότητας σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης. Ολων τα μάτια είναι δικαιολογημένα στραμμένα προς τη Γαλλία, όπου οι Γερμανοί με την πολιτική τους εκτίναξαν στα ύψη της δημοσκοπικής δημοφιλίας τη Μαρίν Λεπέν, αναδεικνύοντας πρώτο κόμμα το Εθνικό Μέτωπο που έχει πλέον κάνει σημαία του το κάποτε αδιανόητο σύνθημα «Εξω η Γαλλία από την ΕΕ!». Ελάχιστοι ξένοι έχουν όμως αντιληφθεί τις κοσμογονικές αλλαγέςπου γίνονται στην πολιτική συνείδηση των πολιτών της Ιταλίας, της τέταρτης σημαντικότερης χώρας της ΕΕ μετά τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία. Το ένα μετά το άλλο τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Ιταλία μεταλλάσσονται σε αντι-ΕΕ κόμματα και αμέσως βλέπουν το ποσοστό τους να αυξάνεται σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση λάβει χώρα!

Η δεξιά Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το ακαθόριστου πολιτικού στίγματος Κόμμα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ακόμη και η υπερδεξιά Λίγκα του Βορρά με τον νέο αρχηγό τηςΜατέο Σαλβίνι έχουν πλέον περάσει ανοιχτά στο αντι-ευρώ στρατόπεδο, με τη Λίγκα του Βορρά μάλιστα να τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ιταλίας όχι μόνο από την Ευρωζώνη, αλλά και από την ίδια την ΕΕ! Αυτό κι αν είναι πρωτάκουστο για την Ιταλία, στην οποία μέχρι πρότινος το ποσοστό δημοφιλίας της ΕΕ ξεπερνούσε μονίμως το 80%! Πολιτικά πεθαμένη θεωρούσαν όλοι στην Ιταλία και στο εξωτερικό τη Λίγκα του Βορρά. Ο Ματέο Σαλβίνι όμως που ανέλαβε την ηγεσία της πέρυσι τον Δεκέμβριο, κατέβηκε στις ευρωεκλογές με κεντρικό σύνθημα «Φτάνει πια με το ευρώ!» και αντί για... 1% με 2% που περίμεναν ολοι, πήρε 6,2% και πέντε ευρωβουλευτές! Δεν σταμάτησε εκεί. Στις περιφερειακές εκλογές της 23ης Νοεμβρίου 2014, στην πασίγνωστη ως κεντροαριστερή περιοχή της Εμίλια - Ρομάνια, ο υποψήφιος της Λίγκας του Βορρά, με τη στήριξη και του κόμματος του Μπερλουσκόνι, απέσπασε το εξαιρετικό ποσοστό του... 29,85% των ψήφων!

Οι επενδυτές γυρνάνε την πλάτη στην Ελλάδα

Του Κ. Καλλωνιάτη, AYΓΗ 6.12.14

Στις 29 Οκτωβρίου ο Economist δημοσίευσε άρθρο με τίτλο "Πού να μην επενδύσετε στην Ευρώπη", όπου με βάση στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας (έκθεση επιχειρηματικότητας) προέκυπτε πως η Ελλάδα ήταν η περισσότερο απωθητική χώρα στην Ευρώπη για επιχειρηματική δραστηριότητα, καθώς για αδειοδοτήσεις και για κλείσιμο επιχειρήσεων χρειαζόταν υπερδιπλάσιος χρόνος (3,5-4,3 έτη) του μέσου ευρωπαϊκού.

Τη διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνει το γεγονός πως πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής καταστροφικής λιτότητας δεν κατάφεραν να φέρουν νέες παραγωγικές επενδύσεις στην ελληνική οικονομία (-16% ετησίως οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου την πενταετία 2009-2013 και -3,3% στο α' εννεάμηνο 2014).

Παρά ταύτα, ο κ. Σαμαράς επιμένει να λέει στους νέους επιχειρηματίες πως "βρισκόμαστε στο τέλος της διαδρομής, στο τέλος μιας επίπονης προσπάθειας και θα τα καταφέρουμε". Αντίστοιχα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Σταϊκούρας διαβεβαίωνε πριν λίγο καιρό πως "η ύφεση τερματίζεται, η χαμένη ανταγωνιστικότητα ανακτάται και οι αποκρατικοποιήσεις υλοποιούνται".

Από πού, άραγε, προκύπτει τόση αισιοδοξία ώστε να προδικάζουν ανάκαμψη από το 2014 και εκτίναξη 11,7% του όγκου των επενδύσεων το 2015; Μήπως από την προσέλκυση ξένων άμεσων επενδύσεων; Μα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΤτΕ, στο α' οκτάμηνο 2014 οι άμεσες επενδύσεις ήταν 22% χαμηλότερες από τα αντίστοιχα επίπεδα του 2013.

Ο τουρισμός και η παραγωγική ανασυγκρότηση

Του ΘΑΝΟΥ ΜΙΧΑΛΑ*

Εξετάζοντας το ζήτημα του τουρισμού, ο οποίος διαδραματίζει καίριο μέχρι σήμερα ρόλο στη συνολική ελληνική πραγματική οικονομία, προέχει να αντιμετωπίσουμε το θέμα στον πυρήνα, τη σύνθεσή του και τα ιδιαίτερα ταυτοτικά του συστατικά.

Να τονίσουμε ότι για εμάς, τον ΣΥΡΙΖΑ, το κεφάλαιο τουρισμός δεν αποτελεί απλώς ένα «προϊόν», του οποίου μάλιστα η χρήση αντανακλά μία -ξερά- ταμειακή σχέση. Είναι υπηρεσίες, ανάπτυξη, κοινωνικός πόρος, περιβάλλον, επικοινωνία και ανθρώπινες σχέσεις καθώς και πολλές άλλες συναφείς ανθρωπολογικές παράμετροι. Και ιδίως, είναι πολιτισμός.

Όμως η επικρατούσα, η κυρίαρχη στείρα αντίληψη σχέσης με τον Τουρισμό, η -κατ' αποκλεισμόν- ταμειακή και μάλιστα προς όφελος μόνο των μεγάλων συμφερόντων που καλλιεργεί αυτή η κυβέρνηση, αλλά και οι προηγούμενες, αυτή η αποστραγγισμένη, στερεμένη σχέση μάς αποστερεί, κατά προέκταση, από την αξιοποίηση κάθε ιδιαίτερου και συγκριτικού πλεονεκτήματος της χώρας μας, και σ' αυτόν τον τομέα, έναντι άλλων χωρών και συμφερόντων σε μία εποχή σκληρότατων ανταγωνισμών και επιθέσεων. Μας δένει τα χέρια και, περίπου, μας αφοπλίζει από ιδιαίτερα πλεονεκτήματά μας. Η παρούσα, η αγοραία χρήση του τουρισμού παρακάμπτει και «αποσιωπά» το ίδιο το πλούσιο περιεχόμενο που δύναται να εμπερικλείει ο ελληνικός σχεδόν ολοκληρωτικά, τουτέστι στην πραγματικότητα τον περιορίζει και τον κατεβάζει από την αξιακή

Μικροομολογιούχοι versus μεγαλοκαταχραστών

Ομιλία της Νάντιας Βαλαβάνη σε συνέντευξη Τύπου των μικροομολογιούχων

 

Το ζήτημα των μικροομολογιούχων έχει τέτοια σημασία, επειδή η αδικία που διαπράχθηκε σε βάρος τους ήταν παράλογα κατάφωρη, αλλά και επειδή οι ίδιοι οι μικροομολογιούχοι δεν υποτάχθηκαν στις αποφάσεις της μνημονιακής Συγκυβέρνησης και συνεχίζουν να αγωνίζονται ανυποχώρητα. 

Όπως θα ξέρετε, σε πρόσφατο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης στις 10 Νοεμβρίου 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε τροπολογία για την αποκατάσταση σημαντικού μέρους της ζημιάς που υπέστησαν από το PSI τα φυσικά πρόσωπα-κάτοχοι τίτλων, με επίκεντρο τους μικροομολογιούχους για ποσά έως 100.000 ευρώ, που αποζημιώνονται στο ακέραιο. Η σημερινή Συγκυβέρνηση την απέρριψε. Το ίδιο απέρριψε και τις αντίστοιχες τροπολογίες άλλων κομμάτων της Αντιπολίτευσης. 

 Πρόκειται για επιχείρηση αποκατάστασης μιας μεγάλης αδικίας σε βάρος 15.000 οικογενειών, που είδαν μέσα σε μια νύχτα να εξανεμίζονται οι κόποι μιας ζωής, κατατεθειμένοι στον ασφαλέστερο τρόπο οικογενειακής αποταμίευσης, σύμφωνα με τις μέχρι τότε διαβεβαιώσεις του Ελληνικού Κράτους. 

Έχει σημασία να θυμίσουμε, όμως, κάποια βασικά στοιχεία για το PSI, που εξηγούν γιατί αντί να επέλθει το δραστικό «κούρεμα» του δημόσιου χρέους, που χρειαζόταν η χώρα, ουσιαστικά «πυροβολήσαμε τα πόδια μας». Θύματα αυτής της διαδικασίας του PSI στάθηκαν επίσης τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές τράπεζες. Που είναι και οι μόνες, όμως, από τις τρεις κατηγορίες, για τις οποίες υπήρξε μέριμνα για την ανακεφαλαιοποίησή τους, έναντι των απωλειών που κατέγραψαν, χωρίς όμως ανάλογη μέριμνα για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων, προκαλώντας έκρηξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η υπερχρεωμένη σήμερα πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας και βέβαια οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. 

Στο πλευρό Σερβίας και Ρωσίας ο Τσίπρας

Η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα «Πολίτικα» του Βελιγραδίου δημοσιεύει  συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, με τον τίτλο «Η Ευρώπη βυθίζεται στην ανασφάλεια».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Η αλλαγή που θα επέλθει μετά τις επόμενες εκλογές και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τεράστια  για τα ελληνικά δεδομένα αλλά  μικρή για τα ευρωπαϊκά . Όμως ποιός μπορεί να διαβεβαιώσει ότι αυτή η αλλαγή θα είναι "καταλυτική" με την χημική έννοια - δηλαδή  ότι παρά το μικρό σχετικό  μέγεθός της  θα  τροφοδοτήσει μια κατακλυσμιαία αλλαγή στην κλίμακα της Ευρώπης;

Από τις δηλώσεις του Τσίπρα στην εφημερίδα "Πολίτικα" θεωρώ άπειρα σημαντικότερη  αυτήν που αφορά  την συστράτευση της   Ευρωπαϊκής Αριστεράς με  την Σερβία, που εκβιάζεται να πάρει θέση εναντίον της Ρωσσίας.

ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ 

«Οι επερχόμενες εκλογές θα επιφέρουν ιστορική αλλαγή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη. Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη σε όλα τα επίπεδα εξουσίας και με αφοσίωση να εργαστούμε για την υλοποίηση των στόχων μας» δηλώνει ο Αλέξης Τσίπρας, καλούμενος να σχολιάσει τις δημοσκοπήσεις που φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται. Ο κ. Τσίπρας επισημαίνει ότι η επιτυχία δεν είναι προσωπική αλλά ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις της Αριστεράς που συντάχθηκαν σε ένα κοινό μέτωπο κατά των μέτρων λιτότητας. «Προβλέψαμε την αποτυχία των μέτρων λιτότητας και τις καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία και διατηρήσαμε τη συνοχή με όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που έχουν την ίδια άποψη» αναφέρει ο κ. Τσίπρας.

Στην ερώτηση αν αναθεωρήθηκε η στάση του ΣΥΡΙΖΑ με δεδομένο ότι τώρα πλέον δεν μιλάει για διακοπή των συνομιλιών με την τρόικα ο κ. Τσίπρας, αφού επισημαίνει ότι ανάλογα ερωτήματα συναντώνται καθημερινά στην Ελλάδα, απαντάει κατηγορηματικά: «Η στάση μας είναι σαφής. Θα καταργήσουμε όλους τους νόμους πάνω στους οποίους στηρίζεται η πολιτική της λιτότητας.

ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Του Θεόδωρου Μπατρακούλη *

         Αυτές οι μέρες είναι πολλαπλά κρίσιμες για τη χώρα. Συμπίπτει ο ερχομός δύο από τους ηγεμονικούς «παίκτες»: Της τρόικας των δανειστών, που επιστρέφει έχοντας έτοιμο νέο σκληρό Μνημόνιο. Του Αχμέτ Νταβούτογλου, μέντορα των ισλαμιστών ηγετών της Τουρκίας, αρχιτέκτονα της σύγχρονης εκδοχής του νεοοθωμανισμού και πρωθυπουργό από τον Αύγουστο του 2014. Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μίνα Αντρέεβα είχε τονίσει ότι έπρεπε να υπάρξει ολοκλήρωση της αξιολόγησης έως το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Και για τον χρόνο επιστροφής της τρόικας στην Αθήνα ότι απαιτείται περαιτέρω πρόοδος σε ορισμένα ζητήματα, όπως στον προϋπολογισμό του 2015, τα «κόκκινα» δάνεια, την είσπραξη των φόρων και άλλες πηγές δημοσίων εσόδων. Η τρόικα πιέζει ασφυκτικά επιδιώκοντας το μέγιστο από την «κυβέρνση σε αποδρομή» ώστε να εκταμιευθούν τα περίπου 7,5 δις ευρώ των επόμενων δόσεων. Θα ήθελε και τη δέσμευση αυτών που έρχονται. Ο Νταβούτογλου, ενόψει της συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 5 Δεκεμβρίου, μας υποδεικνύει ότι «δεν είναι σωστό, πρέπον και ηθικό, ένα αγαθό, όπως είναι η ενέργεια, να χρησιμοποιείται ως «»όπλο» σε διαπραγματεύσεις». Εξακολουθεί να είναι κρίσιμη η ανάδειξη της γεωπολιτικής αντίληψης του Νταβούτογλου που αποτελεί υπόβαθρο της ασκούμενης από την Τουρκία εξωτερικής πολιτικής, όπως αυτή εκφράζεται ειδικά στον χώρο της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης.

         Η Τουρκία εκβιάζει την Αθήνα και τη Λευκωσία με τη στρατιωτική ισχύ της. Η νέα κρίση στην Κύπρο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις απαιτείται να ερμηνευθεί και με γνώμονα τις γεωπολιτικές απόψεις του Αχμέτ Νταβούτογλου, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο του Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας - δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2001. Η Τουρκία αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους.