H Πολιτική Οικολογία μια εξαιρετικά επίκαιρη και ολοκληρωμένη προσέγγιση για τον σύγχρονο άνθρωπο

 ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ

 

Μου γράφει ένας φίλος, μεταξύ των άλλων, πως «η Πολιτική Οικολογία, σαν ιδεολογία, είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει για τον σύγχρονο άνθρωπο. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μεταλαμπαδεύσουμε αυτές τις γνώσεις και εμπειρίες μας στους απογόνους μας και όπου αλλού υπάρχει γόνιμο έδαφος» Κάθισα και μάζεψα τη σκέψη μου, ψάχνοντας και σε διάφορα κείμενα για να επιβεβαιώσω, εντελώς επιγραμματικά, αυτό που και οι δύο συμφωνούμε και να ενισχύσω την οικολογική μου αυτοπεποίθηση. Να ξέρετε ότι, στην εποχή που ζούμε, είναι και αυτό απαραίτητο.

 

Και λέω λοιπόν ότι η Πολιτική Οικολογία πράγματι αποτελεί μια εξαιρετικά επίκαιρη και ολοκληρωμένη προσέγγιση για τον σύγχρονο άνθρωπο, καθώς δεν περιορίζεται μόνο στην προστασία του περιβάλλοντος, αλλά συνδέει την οικολογική κρίση με το κυρίαρχο πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό μοντέλο. 

 

Η Χίμαιρα του Αμερικανισμού και ο Αντιαμερικανισμός

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin

claslessdemocracy@gmail.com,

https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

 

«Η Αμερική είναι το μοναδικό έθνος στην ιστορία, που

πέρασε με θαυμαστό τρόπο από τη βαρβαρότητα στον

εκφυλισμό, χωρίς το συνηθισμένο διάλειμμα πολιτισμού»

Oscar Wild^[1]

 

Οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής  πορεύονται με το βαθύ τραύμα του εμφύλιου (1861-1865) που έκλεισε με την νίκη των βόρειων επί των νότιων,  αλλά ποτέ δεν ξεπεράστηκε και ως  δόγματα, ‘ων ουκ έστιν αριθμός’ , όπως  λ. χ. ‘Δόγμα Μονρόε’, ‘Δόγμα Ρούσβελτ’ , ‘Δόγμα  Τρούμαν, Δόγμα Νίξον’, ‘Δόγμα Βush,  ‘Δόγμα  Ομπάμα’ και σήμερα ως ‘Δόγμα Τραμπ’ και γενικά  ως ‘ιδεολογία του αμερικανισμού’, την θέση των ηττημένων νότιων την πήρε, στην συνείδηση της κυρίαρχης  αμερικάνικης ελίτ, ο υπόλοιπος κόσμος ως υποτελής στον ‘παγκόσμιο ηγεμόνα’. Ο αμερικανισμός που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ‘παγκόσμιος χωροφύλακας’, μεταμορφώνεται διαρκώς πότε στον ‘καλό προστάτη των αδυνάτων και χρήσιμων ηλίθιων’  και πότε στον ‘εχθρό, τρομοκράτη και καταστροφέα των ανυπότακτων εθνών’. Κορύφωση αυτής της διπλοπροσωπίας του αμερικανισμού  αποτελεί ο Trumpισμός που απειλεί την ανθρωπότητα  και τον όποιο πολιτισμό της με υποταγή στον ηγεμόνα ή με εξαφάνιση. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου ‘Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής’, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, 2009.

Όπως ακριβώς συμβαίνει στην Φύση, όπου η δράση προκαλεί την αντίδραση έτσι συμβαίνει και στις κοινωνίες στα πλαίσια των οποίων η όποια δράση προκαλεί  την αντίστοιχη, αν και όχι πάντοτε την ανάλογη, αντίδραση,  των δυνάμεων που βλάπτονται από την συγκεκριμένη δράση. Κατά συνέπεια ο αμερικανισμός, ως ηγεμονική επεκτατική πολιτική των ΕΠΑ, προκαλεί τον αντιαμερικανισμό στον υπόλοιπο κόσμο που βλάπτεται από αυτόν. Το γεγονός μάλιστα πως η ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική των ΕΠΑ βλάπτει και δυσαρεστεί σε μεγάλο βαθμό και την εργαζόμενη αμερικανική κοινωνία, οδηγεί στην ανάπτυξη ενός ιδιότυπου εσωτερικού αντιαμερικανισμού, με την έννοια της απόρριψης της βίας και του πολέμου που χρησιμοποιεί η ηγετική ελίτ, που συχνά εκφράζεται ως πολιτική για την παγκόσμια συνεργασία, την κοινωνική ισότητα και την οικουμενική ειρήνη.

*

Τι είναι ο αμερικανισμός;

Ο αμερικανισμός, όπως ακριβώς τον περιγράφουν οι ίδιοι οι σύγχρονοι  εκφραστές του, αποπνέει μίσος, φανατισμό, απανθρωπιά,  απληστία, πρόθεση  ελέγχου και λεηλασίας της παγκόσμιας οικονομίας και καταστροφής κάθε άλλης φωνής, αντίληψης και πολιτικής πρότασης. Κι’ όλα αυτά στο όνομα ενός νέου ‘περιούσιου του θεού λαό’, σύμμαχο, ή μήπως όργανο, του παραδοσιακού ‘περιούσιου λαού του Γιαχβέ’:

Μια αυθεντική περιγραφή του αμερικανισμού ως  mafia econimic system έχουμε από το 1929 και από πρώτο χέρι, από τον αρχιμαφιόζο Αλ Καπόνε: «Το δικό μας αμερικάνικο σύστημα, πες το αν θέλεις αμερικανισμό, πες το καπιταλισμό, πες το όπως διάολο θέλεις, δίνει στον καθένα από μας μια μεγάλη ευκαιρία και το μόνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να την αρπάξουμε και με τα δυό μας χέρια και να την αρμέξουμε… και να μην ξεχνάτε πως…μπορείτε να καταφέρετε περισσότερα πράγματα με μια καλή κουβέντα και ένα όπλο, απ’ όσα μπορείτε να καταφέρετε μόνο με μια καλή κουβέντα…»^[2].

Πετρέλαιο, ενεργειακός Πατερναλισμός, Πόλεμος και Ειρήνη για την Ενέργεια

 

(Υδρογόνο εναντίον ορυκτών καυσίμων)

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

 

Το φαινόμενο των ασταμάτητων πολέμων δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση, όπως τσαμπουνάνε άσχετοι καλαμαράδες και πληρωμένα παπαγαλάκια του κεφαλαίου. Κι’ αυτό επειδή δεν υπάρχει μια κοινή, δεδομένη και υπεριστορική ανθρώπινη φύση, αλλά μια παραφύση κοινωνικοϊστορική λειτουργία που καθορίζεται από τα συμφέροντα του συστήματος εξουσίας το οποίο πηγάζει από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και εκφράζεται με όρους κοινωνικής ανισότητας και  κοινωνικής ανταγωνιστικότητας που καταλήγει στον ανταγωνισμό μεταξύ εθνών που ελέγχουν τα ορυκτά καύσιμα, ως προϋπόθεση για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας μέσω του ελέγχου των εθνών που διαθέτουν πηγές ενέργειας, ως προϋπόθεση για να ελέγξουν και εκείνα που δεν διαθέτουν.

Η στρεβλή σχέση αναντιστοιχίας μεταξύ των ορυκτών καυσίμων και των αυξημένων  ενεργειακών αναγκών  της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας οξύνθηκε από τότε που οι παραδοσιακές ασιατικές, αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες σύρθηκαν αναγκαστικά στην οικονομία της λεγόμενης ‘ελεύθερης αγοράς’, γεγονός που έφερε σε σύγκρουση τις χώρες που παράγουν, επεξεργάζονται και διακινούν στην παγκόσμια οικονομία την κατανομή των ορυκτών καυσίμων με τις χώρες που δεν διαθέτουν αντίστοιχα κοιτάσματα.

Τα ορυκτά καύσιμα, άνθρακας αρχικά γέννησαν την ατμομηχανή και τον καπιταλισμό, οι υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο) στη συνέχεια τον απογείωσαν με τις μηχανές εσωτερικής καύσης και το φυσικό αέριο τις τελευταίες δεκαετίες προσπαθεί να τον κρατήσει στην ζωή. Συμπληρωματικά σε αυτό το μείγμα καλείται και πάλι η επιστημονικά, λογικά και κοινωνικά καταδικασμένη πυρηνική ενέργεια να συμβάλλει στην επιβίωσή του, με το ψευδέστατο επιχείρημα πως  η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ‘μικρούς, αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες’ θα λύσει με ασφάλεια το ενεργειακό πρόβλημα, Το βέβαιο είναι πως θα λύσει  προβλήματα των χωρών που πουλάνε την σχετική τεχνολογία, προφανώς θα λύσει και προβλήματα  των κατά τόπους πλασιέ των συγκεκριμένων πυρηνικών αντιδραστήρων, αλλά όχι των κοινωνιών.

QUO VADIS UOMO? (Πού πας άνθρωπε;)

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin

claslessdemocracy@gmail.com

 

https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

 

«Αϊντε θύμα άϊντε ψώνιο,

άϊντε σύμβολο αιώνιο,

Που αν ξυπνήσεις μονομιάς,

θ’ άρθ’ ανάποδα ο ντουνιάς»

Κώστας Βάρναλης[1]

 

«Οι συνειδησιακές διαταραχές, η έλλειψη ενσυναίσθησης, η βία,

το ψέμα,  το μίσος, ο ρατσισμός, το κακό,  η αδικία, η εγκληματικότητα, και ο Πόλεμος δεν είναι αναγκαία φαινόμενα, αλλά διαστροφές των συστημάτων  της κοινωνικής ανισότητας με αφετηρία την ατομική

ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής»

Satsok Sopmal[2]

 

Ο Άνθρωπος ως άτομο και ως είδος ξεκόπηκε από τον υπόλοιπο ‘ζωικό κόσμο’ για καθαρά υπαρξιακούς λόγους, για λόγους επιβίωσης. Σύντομα κατανόησε πως η επιβίωσή του μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο δια της συνεργασίας όλων στην βάση της αρχής ‘ο καθένας να συμμετέχει στα κοινά ανάλογα με τις κάθε φορά τρέχουσες δυνατότητές του και στις απολαβές ανάλογα με τις κάθε φορά τρέχουσες ανάγκες του’.  Κατά τον κλασικό ανθρωπολόγο Levis Henry Morgan ο αγώνας του ανθρώπου για την επιβίωση πέρασε, «δια της βραδείας εμπειρικής γνώσης»[3] τρία στάδια, το πρώτο της Αγριότητας, το δεύτερο της Βαρβαρότητας  και το τρίτο του Πολιτισμού με εσωτερική για την καθεμιά υποδιαίρεση σε τρεις υποπεριόδους.  «Ο πολιτισμός, μπορεί να λεχθεί, πως άρχισε μεταξύ των Ελλήνων της Ασίας και των Ελλήνων της Ευρώπης γύρω στα 850 α. χ. (αρχαίας χρονολόγησης). Πριν από αυτήν την εποχή υπήρξε μια περίοδος πολλών χιλιάδων ετών, στο διάστημα των οποίων οι Ελληνικές  φυλές είχαν προχωρήσει δια μέσου της Τελευταίας  Περιόδου  της βαρβαρότητας και προπαρασκευάστηκαν για την είσοδό τους στον πολιτισμό. Οι πανάρχαιες  παραδόσεις τους, τους βρίσκουν εγκατεστημένους  στην Ελληνική Χερσόνησο, στα ακρογιάλια  της Μεσογείου και στις ενδιάμεσες και παρακείμενες νήσους»[4].  Και πιο συγκεκριμένα ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός θεμελιώθηκε όταν  οι κάτοικοι της Αττικής, «υπό τον Θησέα»,[5] αποφάσισαν, γύρω  στο 1000  α. χ. να ανατρέψουν  την γενοκρατική οργάνωση της κοινωνίας και να συνασπισθούν σε έναν λαό, σε μια πολιτική κοινωνία, με έδρα ‘τας Αθήνας’, «μια υψηλότερη οργάνωση από εκείνη που προηγούμενα είχαν»[6].

Θρησκευτικός μισογυνισμός και καπιταλιστική βαρβαρότητα

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

 

 

Η πατριαρχική εξουσία, ως θρησκευτικός μισογυνισμός και κοινωνική ανισότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στην προσπάθειά της να σβήσει, από τη μνήμη της εργαζόμενης ανθρωπότητας, τους αιώνες της μητριαρχίας και της ισοκατανομής, που οδήγησαν με επιτυχία το ανθρώπινο είδος από τις σπηλιές και την κατάσταση του τετράποδου στο σκεπτόμενο δίποδο και από εκεί στον πολιτισμό, έκανε ότι μπορούσε και συνεχίζει να κάνει όσα μπορεί για να υποβαθμίζει τη γυναίκα σε «σκουλήκι που σέρνεται» κρύβοντας την ομορφιά και τη θηλυκότητα της, την στοργικότητα και τον ανθρωπισμό της, την πρακτική σκέψη και τη φαντασία της καταδικάζοντάς την για αιώνες στην διπλή δουλεία ως γυναίκα και ως άνθρωπο.

Κι όταν, ως καπιταλισμός, χρειάστηκε φτηνή ανθρώπινη εργασία, την έβγαλε από το σπίτι-φυλακή, σπρώχνοντάς την σε μια τρίτη δουλεία ως εργαζόμενη, τη μισθωτή δουλεία., μέχρι τη στιγμή που οι εργαζόμενες γυναίκες έσμιξαν στα οδοφράγματα των αγώνων με τους εργαζόμενους άντρες τους διεκδικώντας κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καθιέρωση της κοινωνικής ισότητας για όλους, τότε κάποιοι έβγαλαν το κεφάλαιο από τη δύσκολη θέση προτείνοντάς του, με αφορμή την απεργία των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας που έγινε στην Νέα Υόρκη την 8^η Μαρτίου 1857, την καθιέρωση της Ημέρας της Γυναίκας. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο μύλο του καπιταλισμού και του κρατικοκαπιταλισμού και η ημέρα της γυναίκας εκφυλίστηκε από σύμβολο αγώνων ενάντια στον καπιταλισμό και για την κοινωνική ισότητα σε ημέρα λουλουδιών και ‘συμπάθειας’ των εκφραστών της πατριαρχικής εξουσίας προς τις γυναίκες.

Οι γυναίκες, όμως, πότε ως Λυσιστράτες, πότε ως Πραξαγόρες, πότε ως ‘μάγισσες’ ενάντια στον σκοταδιστικό μεσαίωνα, πότε ως ‘σουφραζέτες’, όπως υποτιμητικά ονόμασαν οι εξουσιαστές τις αγωνιζόμενες ενάντια στην φαλλοκρατική εξουσία και στην κοινωνική αδικία, πότε ως Υπατίες και Μαρίες Κιουρί, αλλά και πότε ως ‘τα κορίτσια της βροχής’ του πλανήτη, έδιναν και δίνουν, ως το δυναμικό και ασυμβίβαστο ‘μισό του ουρανού’ δίπλα-δίπλα με τους εργαζόμενους και αγωνιζόμενους άντρες τους, τους πατεράδες, τους αδερφούς και τα παιδιά τους, τον αγώνα τους για την κοινωνική απελευθέρωση, γνωρίζοντας πώς αυτός ο αγώνας θα τελειώσει με την κατάργηση της πατριαρχίας με την έννοια της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, που ριζώνει  βαθιά στην ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, με την κατάργηση του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Οι γυναίκες, ως μάνες, κόρες, αδερφές κι ως συντρόφισσες, ως πηγές ζωής, αγάπης και δημιουργίας πολιτισμού, γνωρίζουν πως η πραγματική ημέρα της γυναίκας θα γιορταστεί όταν θεμελιωθεί η κοινωνική ισότητα, η Άμεση Δημοκρατία και η Αταξική Κοινωνία, όταν επιτέλους όλες οι ημέρες θα είναι όλες ίδιες και για όλους, θα είναι ημέρες ελεύθερων ανθρώπων.

Για να φτάσουμε όμως ως εκεί πρέπει να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε το διαίρει και βασίλευε της καπιταλιστικής εξουσίας, δηλαδή τον ‘κινηματικό κατακερματισμό’ της κοινωνίας μας και να θεμελιώσουμε την ‘ενιαία κινηματική κοινωνία’ , για την  κοινωνική απελευθέρωση του Ανθρώπου με την έννοια του αταξικού ουμανισμού.

 

 

Μητριαρχία και ισοκατανομή

 

Η πλαστουργός Μάνα Γη και πιο συγκεκριμένα η Μάνα Βιόσφαιρα, ανάθεσε στη γυναίκα την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννά, να τρέφει, να μεγαλώνει, να αγαπά, να εκπαιδεύει παιδιά, να προστατεύει και να κάνει ευτυχισμένα τα άτομα που την περιβάλλουν και να φέρει σε πέρας όλες τις ευθύνες λειτουργίας του κοινόβιου καταυλισμού που εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και την πρόοδο όλων των μελών του, αφήνοντας στον άντρα το συμπληρωματικό ρόλο του σποριά και την επικίνδυνη αποστολή του κυνηγού και προμηθευτή τροφής.

Περί πνευματικής δημιουργίας και λύτρωσης των συγγραφέων από την ασυδοσία πολλών εκδοτών

 

 

Σύνταξη - Επιμέλεια κειμένου

Ντόρα Σκορδαλάκη  - https://xpress-news.gr/,

*

Η πνευματική εργασία δεν είναι Φιλοδώρημα… Σοβαρές Αναφορές για τον Ρόλο του ΟΣΔΕΛ στην Προστασία των Συγγραφέων – Σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων και τη λειτουργία της εκδοτικής αγοράς θέτει ο οικονομολόγος και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, καταγγέλλοντας ένα «καθεστώς αορατότητας» που πλήττει χιλιάδες δημιουργούς . «Αόρατοι Συγγραφείς» σε μια Ανεξέλεγκτη Αγορά Βιβλίου… δεν απολαμβάνουν την ίδια μεταχείριση απόδοσης δικαιωμάτων – Ποιος ελέγχει την τήρηση των συμβάσεων;… Σκιές στην αγορά και «on demand» παραγωγή… Ζητείται Διαφάνεια!

 

 

·                     Σοβαρές Αναφορές για τον Ρόλο του ΟΣΔΕΛ στην Προστασία των Συγγραφέων

·                     Σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων και τη λειτουργία της εκδοτικής αγοράς θέτει, με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του από το 2016 έως σήμερα, ο οικονομολόγος και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, καταγγέλλοντας ένα «καθεστώς αορατότητας» που όπως υποστηρίζει πλήττει χιλιάδες δημιουργούς.

·                     Με επιστολές του προς τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) αλλά και προς το Υπουργείο Πολιτισμού, ο κ. Λάμπος κάνει λόγο για ένα «μεγάλο έγκλημα σε βάρος των συγγραφέων», υποστηρίζοντας ότι το ισχύον πλαίσιο αφήνει εκτεθειμένους τους δημιουργούς απέναντι σε ανεξέλεγκτες εκδοτικές πρακτικές και σε στρεβλώσεις της αγοράς.

·                     «Αόρατοι συγγραφείς» και «αόρατα βιβλία»

·                     Κεντρικό σημείο της κριτικής του αποτελεί η “μη αναγνώριση” των συλλογικών τόμων από τον ΟΣΔΕΛ στο πλαίσιο των προγραμμάτων διανομής δικαιωμάτων. Όπως επισημαίνει, έργα με σημαντική επιστημονική και διεπιστημονική συμβολή, στα οποία συμμετέχουν πολλοί συγγραφείς με εκτενή κείμενα (60-70 σελίδων και άνω), συχνά δεν απολαμβάνουν την ίδια μεταχείριση με μονογραφίες αντίστοιχης ή και μικρότερης έκτασης.

·                     Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στους επιμελητές συλλογικών τόμων, οι οποίοι επωμίζονται το βάρος της οργάνωσης, της επιμέλειας, της συγγραφής προλόγου και της συνολικής επιστημονικής ευθύνης, χωρίς να αναγνωρίζονται ισότιμα ως δικαιούχοι. «Δεν μπορεί να υπάρχουν αόρατα βιβλία και αόρατοι συγγραφείς», τονίζει χαρακτηριστικά, καλώντας τον ΟΣΔΕΛ να επανεξετάσει τα κριτήρια ένταξης και απόδοσης δικαιωμάτων.

·                     Από την πλευρά του, ο ΟΣΔΕΛ έχει επισημάνει ότι οι καταστατικοί του σκοποί αφορούν αποκλειστικά τη συλλογική διαχείριση και προστασία πνευματικών δικαιωμάτων και όχι την επίλυση διαφορών μεταξύ συγγραφέων και εκδοτών. Η θέση αυτή, ωστόσο, δεν ικανοποιεί τον κ. Λάμπο, ο οποίος διερωτάται πώς μπορεί να υπάρξει ουσιαστική προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας όταν σε πολλές περιπτώσεις οι συγγραφείς χρηματοδοτούν οι ίδιοι την έκδοση των έργων τους, χωρίς διαφανή λογοδοσία ή ουσιαστική απόδοση δικαιωμάτων.

·                    

Ανοιχτή Επιστολή από μια Κουβανή Μητέρα

 

Κούβα, 27/02/2026

Προς

κάθε συνάνθρωπο,

όλη την ανθρωπότητα,  

στις μητέρες του κόσμου,

 στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, 

σε αξιότιμους δημοσιογράφους, 

τις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Το όνομά μου είναι σαν αυτό εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω ένα διάσημο όνομα ή μια σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτά τα λόγια με ραγισμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, γιατί αυτό που βιώνουν σήμερα οι άνθρωποί μου δεν είναι κρίση. Πρόκειται για μια αργή, εσκεμμένη δολοφονία, που πραγματοποιείται εν ψυχρώ από την Ουάσιγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ  ΣΤΟ ΌΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΎΔΩΝ ΜΟΥ:

Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο οικονομικός αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Αυτό δεν είναι έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα τιμωρούνται, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός το κάνει.