Από τον πολιτικό κυνισμό, στην επανίδρυση της Αυτοδιοίκησης και την οικολογία

 Του Στέφανου Σταμέλλου

Η παρατεταμένη κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς δεν αποτελεί μια παροδική κοινωνική δυσαρέσκεια. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της συστημικής διαφθοράς και της διαπλοκής που πλήττουν τη χώρα επί σειρά ετών. Όταν κάθε νομοθετική πρόταση αντιμετωπίζεται με καχυποψία και η διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων θεωρείται εκ προοιμίου προϊόν διαπλοκής, η κοινωνία οδηγείται στον πολιτικό κυνισμό και την ιδιώτευση. Ο πολίτης, εξουθενωμένος από μια φορολογική αφαίμαξη χωρίς ανταποδοτικό όφελος, επιλέγει την απάθεια ως βουβή διαμαρτυρία.

 

Για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, δεν αρκεί. η απλή καταγγελία. Αυτό που κατά κόρον γίνεται σήμερα. Η πραγματική απάντηση περνά μέσα από την πλήρη επανίδρυση της αυτοδιοίκησης. Το σημερινό συγκεντρωτικό μοντέλο, κάθε άλλο παρά αυτοδιοίκηση είναι· λειτουργεί ουσιαστικά ως ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, εξαρτημένος από την κεντρική εξουσία και ευάλωτος σε πελατειακές σχέσεις. Η ριζική εξυγίανση απαιτεί τη μετάβαση σε μια αυθεντική τοπική διακυβέρνηση, η οποία θα θωρακίζεται από την ψηφιακή διαφάνεια, την άμεση ιχνηλάτηση κάθε δημοσίου ευρώ και τον διαρκή έλεγχο μέσω ανεξάρτητων αρχών.

 

ΕΚΕΙΝΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ

 

ΕΚΕΙΝΗ  Η   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ

 

        Περισσότερο απ’ όλα   αγάπησα  κάποια  αυτοφωτογράφησή μας  κοντά στον Υμηττό, σε μια έκταση  των Μεσογείων με χαμηλόκορμα κλήματα,  ερημική,  ορθάνοικτη  στο βλέμμα. 

      Αυτή ήταν ασυνήθιστα όμορφη, το ανοιχτόχρωμο πρόσωπό της ακτινοβολούσε, τα μάτια της  εξέπεμπαν  εγκαρδιότητα - αν και μόλις διακρίνονταν  πίσω από τα μεγάλα  καφετί  γυαλιά  . Η επιφάνεια   των χειλιών  της  είχε γήϊνο χρώμα, τα μαλλιά  ήταν ανάκατα   και  το κεφάλι της έγερνε λίγο προς τα αριστερά,  με  τρόπο που δήλωνε γλυκιά επανάπαυση στη στιγμή που ζούσαμε.  

     Ανακαλούσα συχνά  τη φωτογραφία   με  τις   «λεπτομέρειές» της – μεταξύ των οποίων και μένα ...  Κι άλλο τόσο  βυθιζόμουν   σε ένα  πικρό συναίσθημα :  Γιατί  αδυνατούσα  να συμφιλιωθώ με  την ιδέα της μεταβατικότητας, της μορφής  που ανθίζει αν και βαίνει  προς την αποσάθρωσή της.  Που  φαίνεται αβαθής αλλά επωμίζεται τη μεγάλη  αποστολή της ερωτικής έλξης , για την αναπαραγωγή του κόσμου.......

        Ο καιρός κυλούσε ,  η  φωτογραφία  με στοίχειωνε.

Ενδόμυχα   αφηνόμουν στη πιθανότητα  ενός θηλυκού Ντόριαν Γκρέϋ, σε  μια νέα επαφή    με τη μορφή της  αλώβητη. Γι αυτό  και περνούσα   «κατά σύμπτωση»  από  μέρη όπου ήμουν μάλλον άσχετος αλλά  υπήρχε  περίπτωση  να τη συναντήσω. Ρωτούσα  «τυχαία» διάφορους (από σπόντα γνωστούς) περί πολλών και διαφόρων, μεταξύ των οποίων   γι αυτήν .Έπαιρνα  κάτι νύχτες το παλιό  τηλέφωνό της και εισέπραττα μόνο τον ανελέητο, δίχως απάντηση χτύπο του.. Και προσπαθούσα να ηρεμήσω  χορηγώντας  στον εαυτό  μου δόσεις    «ορθολογικών» σκέψεων : Έλεγα   πως θα χωρίζαμε από ιδιοσυγκρασία, εάν  γινόμασταν κανονικό  ζευγάρι, αλλά  στο τέλος ανακαλούσα τους Καβαφικούς στίχους που  ταίριαζαν τόσο:

« Δεν τα ηύρα πια ξανά

 τα τόσο γρήγορα χαμένα

τα ποιητικά τα μάτια.....

...Τα αποκτηθέντα κατά τύχην όλως

 που έτσι εύκολα  παραίτησα

και που κατόπι μ’ αγωνία ήθελα….»

 

       Μου συνέβη ακόμη να δω υπό γωνία  μορφές  που της έμοιαζαν, να εκραγώ  για  κάτι δέκατα του δευτερολέπτου σάμπως ζωσμένος με ράβδους δυναμίτιδας  και σχεδόν να φωνάξω  το όνομά της μέσα στο χάος μιας  μεσημεριανής κυκλοφορίας στην οδό Σταδίου -  κι ύστερα να βιώσω  πικρά  του λόγου το αναληθές..... 

        Ο καιρός πέρασε,  η απουσία της  έμεινε   παρούσα