του Ρούντι Ρινάλντι
Την
ώρα που προχωρά το μπαράζ «μεταρρυθμίσεων» για τον «πολυδύναμο εκσυγχρονισμό»
που προωθεί η κυβέρνηση, και στήνονται γέφυρες με τα υπόλοιπα συστημικά κόμματα
για να περάσουν νομοσχέδια που θα τον υλοποιήσουν (κάτι σαν πρόβες μελλοντικών
συνεργασιών και αναδιατάξεων του πολιτικού σκηνικού), ξετυλίγεται ένα crash
test απέναντι στην κοινωνία – η οποία βλέπει όλες οι πλευρές της ζωής είναι επί
ξύλου κρεμάμενες, αβέβαιες, και ο αγώνας για την επιβίωση συνεχής, διαρκής,
αγχωτικός.
Αυτό
το crash test έχει τη σημασία του: δείχνει ότι δεν είναι «περίπατος», ούτε
φτάνει ένα «41%». Αγρότες, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, αλλά και μεγάλα
τμήματα της κοινωνίας που δεν συμφωνούν με τον «γάμο» (δηλαδή τεκνοθεσία,
παρενθεσία, εμπορευματοποίηση κ.λπ.), δηλώνουν ένα ρήγμα στην προώθηση της
συστημικής ατζέντας. Αυτό θα εκφραστεί μέσα από τις χαραμάδες ή τις αντιθέσεις
που διαπερνούν το πολιτικό σκηνικό.
Όμως
πέρα από αυτήν την πλευρά –που είναι σημαντική επειδή αφορά το «κοινωνικό»–
υπάρχει και μια άλλη, πολύ επικίνδυνη πτυχή που εφαρμόζεται, χωρίς να
συγκεντρώνει την απαραίτητη προσοχή: μέσα σε πολύ λίγο διάστημα η εξωτερική
πολιτική και η στρατιωτική πολιτική έχουν κάνει άλματα στην πιο ενεργή και
δεσμευτική ΝΑΤΟϊκή και στρατιωτική ευρωενωσιακή εκστρατεία.
Ο 5ος γύρος «Στρατηγικού διαλόγου ΗΠΑ-Ελλάδας» που έγινε στην Ουάσιγκτον «δένει» ακόμα περισσότερο τη χώρα σε πολεμικές εξαρτήσεις και υποχρεώσεις τόσο στον πόλεμο της Ουκρανίας, όσο και στη Μέση Ανατολή και την Ερυθρά θάλασσα.
