του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου
Υπάρχουν άνθρωποι που
επέζησαν από τα ερείπια του σπιτιού τους, που καταστράφηκαν από τους
βομβαρδισμούς, και τώρα είναι θύματα της στάχτης, των θραυσμάτων, ξανά ενός
σπιτιού, που αυτή τη φορά καταστράφηκε από ένα φυσικό γεγονός.
Μοιάζει με την ”οργή ενός Θεού” που δεν σταματά ποτέ να πλήττει
αυτή τη χώρα, κάποτε σπουδαία στον Πολιτισμό. Αλλά
στις 6 Φεβρουαρίου 2023, μετά τους μεγάλους σεισμούς στην περιοχή, σαν να μην
υπάρχει τίποτα ανθρώπινο. Πράγματι, εδώ και πολύ καιρό δεν υπάρχει τίποτα
ανθρώπινο στη Συρία. Οι τοίχοι του σπιτιού που τρίζουν, οι σκάλες που
καταρρέουν και τα μπαλκόνια μοιάζουν με εικόνα δεκάδες χιλιάδες φορές. Αυτή τη
φορά λείπει μόνο ο βρυχηθμός που προηγείται του χτυπήματος μιας βόμβας που
έπεσε σε μια πόλη. Αυτός ο θαμπός ήχος δεν υπάρχει και επομένως λείπει ακόμη
και η ηχητική προειδοποίηση που σου δίνει ένας πύραυλος πριν σου αφαιρέσει την
ζωή.
Είναι παράλογο να βλέπεις ξανά και ξανά σώματα σφηνωμένα ανάμεσα στα μεταλλικά δοκάρια με τα οποία χτίστηκε ένα σπίτι. Γιατί το σπίτι, μπέιτ (beyt) στα αραβικά, έχει έναν ευρύτερο ορισμό που ξεπερνά την απλή έννοια του φυσικού, υλικού τόπου. Ενσωματώνει την έννοια της οικογένειας. Σήμερα, όπως τα τελευταία 12 χρόνια που ο πόλεμος κατέστρεψε μια χώρα, στην οποία υπήρχαν όλων των ειδών οι καταστάσεις: ψεύτικοι ήρωες, ψέματα, αληθινοί ήρωες και αρκετά θύματα για να γεμίσουν ατελείωτα νεκροταφεία… ο θάνατος καταφθάνει για όλους αδιακρίτως.




