Εις
τας
Βρυξέλλας
, εις
τας
Βρυξέλλας
Κεί θε
να τρώγομεν,
με δέκα
μασέλας
Έχοντας
την καθοδήγηση
του Μάκη
Πολλά ταμεία
θα πιούμε
με το
καλαμάκι
Κατά
τα άλλα
ριζοσπαστικώς
κινούμεθα
Τας
οικολογικάς
μας
δοξασίας
δεν αποποιούμεθα
Περί υδάτων
και ανέμων
εκστρατεύομεν
Την εξουσίαν
ουδαμώς
παιδεύομεν
Είμαστε
γενικώς
καλά
Ευρωλιγούρια
Δοθέντος
ότι άλλοι
τρών
τ’ αγγούρια
Επάγγελμά
μας
είναι
ο ανθρωπισμός
Στα απαυτά
μας
ο λαϊκισμός
Γιάννης
Σχίζας
σημαίνει ενεργειακή απελευθέρωση και ενεργειακή ισότητα.
Σημαίνει υδρογονοενέργεια.
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του
FREIE UNIVERSITAET BERLIN
https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,
«Ανώτερο πράγμα κι’ από την αλήθεια είναι
το θάρρος να την πεις και να την γράψεις»
Αριστομένης
«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.
Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…
Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση», αναφέρεται στο:
Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007
Καθημερινά ακούμε για το ενεργειακό πρόβλημα, από πολιτικούς, ‘ειδικούς ενεργειολόγους’, δημοσιογράφους,
Η τραγωδία στο Ρέθυμνο, ο άδικος χαμός των πιλότων και η τεράστιας οικολογικής καταστροφής πυρκαγιά στη Βοιωτία, που οφείλονται στο δίκτυο ηλεκτροδότησης, έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά πυρκαγιών των τελευταίων ετών. Όταν το ίδιο το ανακριτικό της Πυροσβεστικής στην Κρήτη αποδίδει το 35% της έναρξης των δασικών πυρκαγιών στον ΔΕΔΔΗΕ (δηλαδή 1 στις 3 πυρκαγιές, η αφήγηση της κυβέρνησης για την κλιματική αλλαγή αποτελεί απλή συγκάλυψη. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ -Οικολογία απαιτούν δημοσιοποίηση των στοιχείων που σχετίζονται με τα αίτια των πυρκαγιών, ποινικές και αστικές ευθύνες των διοικήσεων, αποζημιώσεις για τις καμένες εκτάσεις, τις περιουσίες και τις απώλειες ζωών που θα βαρύνουν απευθείας τους φορείς εκμετάλλευσης του δικτύου και όχι τον κρατικό προϋπολογισμό.
Του Στέφανου Σταμέλλου
Η
παρατεταμένη κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς δεν
αποτελεί μια παροδική κοινωνική δυσαρέσκεια. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα
της συστημικής διαφθοράς και της διαπλοκής που πλήττουν τη χώρα επί
σειρά ετών. Όταν κάθε νομοθετική πρόταση αντιμετωπίζεται με καχυποψία
και η διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων θεωρείται εκ προοιμίου προϊόν
διαπλοκής, η κοινωνία οδηγείται στον πολιτικό κυνισμό και την ιδιώτευση.
Ο πολίτης, εξουθενωμένος από μια φορολογική αφαίμαξη χωρίς ανταποδοτικό
όφελος, επιλέγει την απάθεια ως βουβή διαμαρτυρία.
Για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, δεν αρκεί. η απλή καταγγελία.
Αυτό που κατά κόρον γίνεται σήμερα. Η πραγματική απάντηση περνά μέσα
από την πλήρη επανίδρυση της αυτοδιοίκησης. Το σημερινό συγκεντρωτικό
μοντέλο, κάθε άλλο παρά αυτοδιοίκηση είναι· λειτουργεί ουσιαστικά ως
ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, εξαρτημένος από την κεντρική εξουσία
και ευάλωτος σε πελατειακές σχέσεις. Η ριζική εξυγίανση απαιτεί τη
μετάβαση σε μια αυθεντική τοπική διακυβέρνηση, η οποία θα θωρακίζεται
από την ψηφιακή διαφάνεια, την άμεση ιχνηλάτηση κάθε δημοσίου ευρώ και
τον διαρκή έλεγχο μέσω ανεξάρτητων αρχών.
ΕΚΕΙΝΗ Η
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ
Περισσότερο απ’ όλα αγάπησα
κάποια αυτοφωτογράφησή μας κοντά στον Υμηττό, σε μια έκταση των Μεσογείων με χαμηλόκορμα κλήματα, ερημική, ορθάνοικτη στο βλέμμα.
Αυτή ήταν ασυνήθιστα όμορφη, το
ανοιχτόχρωμο πρόσωπό της ακτινοβολούσε, τα μάτια της εξέπεμπαν
εγκαρδιότητα - αν και μόλις διακρίνονταν πίσω από τα μεγάλα καφετί
γυαλιά . Η επιφάνεια των χειλιών
της είχε γήϊνο χρώμα, τα μαλλιά ήταν ανάκατα
και το κεφάλι της έγερνε λίγο
προς τα αριστερά, με τρόπο που δήλωνε γλυκιά επανάπαυση στη στιγμή
που ζούσαμε.
Ανακαλούσα συχνά τη φωτογραφία με
τις «λεπτομέρειές» της – μεταξύ
των οποίων και μένα ... Κι άλλο τόσο βυθιζόμουν
σε ένα πικρό συναίσθημα : Γιατί αδυνατούσα
να συμφιλιωθώ με την ιδέα της μεταβατικότητας, της μορφής που ανθίζει αν και βαίνει προς την αποσάθρωσή της. Που
φαίνεται αβαθής αλλά επωμίζεται τη μεγάλη αποστολή της ερωτικής έλξης , για την
αναπαραγωγή του κόσμου.......
Ο καιρός κυλούσε , η φωτογραφία
με στοίχειωνε.
Ενδόμυχα αφηνόμουν στη πιθανότητα ενός θηλυκού Ντόριαν Γκρέϋ, σε μια νέα επαφή με τη μορφή της αλώβητη. Γι αυτό και περνούσα
«κατά σύμπτωση» από μέρη όπου ήμουν μάλλον άσχετος αλλά υπήρχε
περίπτωση να τη συναντήσω.
Ρωτούσα «τυχαία» διάφορους (από σπόντα
γνωστούς) περί πολλών και διαφόρων, μεταξύ των οποίων γι αυτήν .Έπαιρνα κάτι νύχτες το παλιό τηλέφωνό της και εισέπραττα μόνο τον
ανελέητο, δίχως απάντηση χτύπο του.. Και προσπαθούσα να ηρεμήσω χορηγώντας
στον εαυτό μου δόσεις «ορθολογικών» σκέψεων : Έλεγα πως θα χωρίζαμε από ιδιοσυγκρασία, εάν γινόμασταν κανονικό ζευγάρι, αλλά στο τέλος ανακαλούσα τους Καβαφικούς στίχους
που ταίριαζαν τόσο:
« Δεν τα
ηύρα πια ξανά
τα τόσο γρήγορα χαμένα
τα
ποιητικά τα μάτια.....
...Τα
αποκτηθέντα κατά τύχην όλως
που έτσι εύκολα παραίτησα
και που
κατόπι μ’ αγωνία ήθελα….»
Μου συνέβη ακόμη να δω υπό γωνία μορφές
που της έμοιαζαν, να εκραγώ για κάτι δέκατα του δευτερολέπτου σάμπως ζωσμένος
με ράβδους δυναμίτιδας και σχεδόν να
φωνάξω το όνομά της μέσα στο χάος μιας μεσημεριανής κυκλοφορίας στην οδό Σταδίου
- κι ύστερα να βιώσω πικρά
του λόγου το αναληθές.....
Ο καιρός πέρασε, η απουσία της
έμεινε παρούσα
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών, Δοκιμιογράφος
claslessdemocracy@gmail.com, \
https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,
Σύντομο ιστορικό
«Είμαστε άνθρωποι. Ερχόμαστε από την ιστορία και
πηγαίνουμε να συναντήσουμε τους εαυτούς μας».
Ιβάν Σβιτάκ [1]
«Μελετάμε την ιστορία, όχι για να μάθουμε τι έγινε κάποια στιγμή στο παρελθόν, αλλά για να κατανοήσουμε το παρόν και να ανιχνεύσουμε το μέλλον»
Τάκης Λαζαρίδης[2]
Ο Αριστοτέλης, πρώτος, υποστήριξε πως όλες οι μορφές ζωής έχουν κοινή ρίζα, γεγονός που επιβεβαίωσε ο Δαρβίνος με την θεωρία της εξέλιξης και επαλήθευσε η σύγχρονη βιολογική επιστήμη με την ‘ανακάλυψη του μυστικού της ζωής μέσω της ανάλυσης του DNA’[3] που διαμορφώθηκε σταδιακά ως αποτέλεσμα του αγώνα της ζωής για την ατομική και συλλογική επιβίωση. Κοινό είναι και το όραμα όλων των ανθρώπινων όντων για την ειρήνη και την ευζωία, γεγονός που εκφράζεται με την έννοια της προόδου.
Η κοινή αφετηρία της ανθρώπινης σκέψης, αποτυπώνεται στα διάφορα σύμβολα που βρέθηκαν σε βραχογραφίες, σε σκαλισμένες πέτρες, ή σε χαραγμένες πήλινες επιφάνειες που χρονολογούνται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, βλέπε στο παρακάτω Γράφημα.
Πρόκειται, όπως μας πληροφορεί η επιστήμη της παλαιοαρχαιολογίας και παλαιοανθρωπολογίας, για ένα είδος πρώτης γραπτής γλώσσας συμβόλων, που έχουν εντοπιστεί σε πολλά μέρη του πλανήτη και το εντυπωσιακό είναι ότι τα περισσότερα είναι κοινά σύμβολα μεταξύ τους, αν και είναι βέβαιο ότι τα μέλη εκείνων των μεταξύ τους μακρινών πρωτόγονων κοινωνιών δεν επικοινωνούσαν με μέλη άλλων πρωτόγονων κοινωνιών που βρίσκονταν στην άλλη άκρη του πλανήτη. Το γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά τα σύμβολα που βρέθηκαν είναι κοινά, δείχνει ότι τα μηνύματα που κρύβουν ήταν κοινά για όλες τις ανεξάρτητες μεταξύ τους κοινότητες/κοινωνίες, που ζούσαν μακριά η μια από την άλλη και κάθε μεταξύ τους επικοινωνία ήταν εκείνη την εποχή σχεδόν αδύνατη. Αυτό προφανώς σημαίνει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή υπό συνθήκες ελευθερίας και κοινωνικής ισότητας, εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο, αντιλαμβάνεται, επεξεργάζεται και εκφράζει με τον ίδιο επίσης τρόπο κοινές εικόνες, κοινά προβλήματα, κοινά αισθήματα και συναισθήματα, κοινές επιδιώξεις και κοινά οράματα.
Στέφανος Σταμέλλος
Μετά την συνάντηση Μητσοτάκη – Μακρόν και το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία», η ΕΙΔΗΣΗ είναι: Ελληνογαλλικό deal 215 εκατ. για 7 αιολικά στην Αταλάντη.
Μετά την «σιγή ασυρμάτου» για την επένδυση των 1,5 δισ. ευρώ του Atalanti Hills στον
Έξαρχο, καιρός είναι να αποκτήσει η περιοχή της Λοκρίδας την ενεργειακή
της υπόσταση, αναβαθμίζοντας τον ενεργειακό της ρόλο και υλοποιώντας
σιγά σιγά το strategic development plan (στρατηγικό αναπτυξιακό
σχέδιο). Σχέδιο με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, με καθορισμένους στόχους∙ και
που περιλαμβάνει ανάλυση περιβάλλοντος (SWOT analysis)
Όλα
τα στοιχεία δείχνουν ότι η Λοκρίδα -και η Αταλάντη βεβαίως βεβαίως-
συναγωνίζεται και κλέβει τη δόξα της Νότιας Εύβοιας∙ και θα γίνει
πρωταθλήτρια των ενεργειακών στόχων της κυβέρνησης. [Στο χάρτη της ΡΑΕ
καταμετρούνται 239 περίπου ανεμογεννήτριες, 85 περίπου εγκατεστημένες ή
με άδεια εγκατάστασης, και οι υπόλοιπες στη διαδικασία της αδειοδότησης.
Μένει να κατασκευαστούν και τα έργα αντλησιοταμίευσης, όπως αυτά στο
νησάκι Μήτρος και στο Καλλίδρομο.]
Οι πληροφορίες λένε ότι μετά και το μεγάλο αυτό deal, η ΛΟΚΡΟΣ Μονοπρόσωπη ΕΠΕ σκέφτεται να ξεκινήσει άμεσα, αναβαθμίζοντας την επένδυση του Atalanti Hills στα
2 δις, που ήταν το αρχικό της σχέδιο, αξιοποιώντας τουριστικά τους
εντυπωσιακούς, κραταιούς αιολικούς γίγαντες, τις ανεμογεννήτριες του
Χλωμού.
Τα «αιολικά πάρκα» της Λοκρίδας πράσινος ελκυστικός τουριστικός προορισμός!
Οι ευρωπαίοι συνταξιούχοι θα ακούνε «πάρκα» και θα έρχονται, όχι να
βλέπουν τον χιονισμένο Παρνασσό και τον Ελικώνα, αλλά να θαυμάζουν τις
μοντέρνες αυτές κατασκευές της Siemens Gamesa και της Iberdrola,
παίζοντας γκολφ στης Λοκρίδας τα υψώματα και στο οροπέδιο του Εξάρχου,
σκοπεύοντας τα αρχαία στην περιοχή των Αβών.
To Atalanti Hills μαζί με το νέο Ελληνογαλλικό deal είναι σίγουρο ότι θα αλλάξουν τη ζωή στην περιοχή.
Κούνια που σας κούναγε…
ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ
Τα
γεγονότα και η ελληνική πραγματικότητα αναδεικνύουν με δραματικό τρόπο
αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε∙ ότι η χώρα βρίσκεται σε μια περίοδο
ιστορικής καμπής και συρρίκνωσης. Συρρίκνωση δημογραφική, παραγωγική,
κοινωνική, πολιτισμική. Οι ευθύνες της ΝΔ τεράστιες, χρειαζόμαστε
κυβερνητική αλλαγή! ΝΑΙ! Ενώ όμως η πραγματικότητα πιέζει, οι πολιτικές
δυνάμεις που δηλώνουν ότι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν -εκτός της ΝΔ- δεν
δείχνουν ικανές να συγκροτήσουν έναν αξιοπρεπή εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Αντίθετα, καταναλώνονται σε ατέλειωτες συζητήσεις -κομματικά συνέδρια, FORUM κλπ- συζητήσεις θεμιτές, αλλά ατελέσφορες, που μοιάζουν περισσότερο με αυτοθεραπεία, παρά με προετοιμασία διακυβέρνησης.
Το
έχω γράψει και άλλες φορές, το ξαναγράφω για να το εμπεδώσω κι εγώ
καλύτερα… και ας γίνομαι κουραστικός. Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, στην
Ελλάδα υπάρχουν τέσσερις πραγματικοί πόλοι οι οποίοι μπορούν, κοινωνικοοικονομικά, να κρατήσουν το βάρος της εξουσίας: Η Δεξιά (ΝΔ), η Σοσιαλδημοκρατία, η Αριστερά (ΚΚΕ) και η Πολιτική Οικολογία. Όλα
τα υπόλοιπα κόμματα είναι είτε παραφυάδες, που διεκδικούν μερίδιο του
«και», είτε μικροί προσωποπαγείς σχηματισμοί, που θα καταλήξουν, με τον
έναν ή τον άλλον τρόπο, δορυφόροι των μεγαλύτερων. Και το γνωρίζουν.
Αναλυτικότερα:
Η Σοσιαλδημοκρατία: Σήμερα κοινοβουλευτικά και δημοσκοπικά εμφανίζεται να την εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ. Όμως
δεν φαίνεται έτοιμο. Δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιο κοινωνικό μπλοκ
εκπροσωπεί, ποιο παραγωγικό υπόδειγμα προτείνει και ποια στρατηγική για
ενέργεια, αγροτική πολιτική, περιβάλλον και τεχνολογία διαθέτει. Παράγει
εύστοχη κριτική, αλλά δεν καταφέρνει να συσπειρώσει και να δημιουργήσει δυναμική εξουσίας.
του Στέφανου Σταμέλλου
«Και η διαφθορά φτάνει στα όρια της, όταν οι μετέχοντες δεν γνωρίζουν καν ότι είναι διεφθαρμένοι». Αυτή η φράση ανήκει στον Αλέν Ντενέ,
Καναδό φιλόσοφο και πολιτικό επιστήμονα, γνωστό για το έργο του σχετικά
με τις φορολογικούς παραδείσους και τις εξορύξεις στην
Αφρική. Περιγράφει τη θεσμική ή συστημική διαφθορά, όπου αυτές οι
πρακτικές δεν αποτελούν πλέον εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Όταν η διαφθορά
γίνεται τρόπος λειτουργίας του συστήματος, στην πολιτική, τη διοίκηση ή
στις επιχειρήσεις, οι άνθρωποι ενσωματώνουν/αφομοιώνουν αυτές τις
συμπεριφορές τόσο βαθιά, που τις θεωρούν φυσιολογικές, νόμιμες και ότι «έλα μωρέ, όλοι το ίδιο κάνουν»
Επομένως, το ανώτατο όριο της διαφθοράς δεν είναι η ίδια η παρανομία, αλλά η διαφθορά που έχει γίνει κουλτούρα, η οποία δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια απ’ αυτούς που τη διαπράττουν.
ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ
Μου γράφει ένας φίλος, μεταξύ των άλλων, πως
«η Πολιτική Οικολογία, σαν ιδεολογία, είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει για
τον σύγχρονο άνθρωπο. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μεταλαμπαδεύσουμε
αυτές τις γνώσεις και εμπειρίες μας στους απογόνους μας και όπου αλλού
υπάρχει γόνιμο έδαφος» Κάθισα και μάζεψα τη σκέψη μου, ψάχνοντας και
σε διάφορα κείμενα για να επιβεβαιώσω, εντελώς επιγραμματικά, αυτό που
και οι δύο συμφωνούμε και να ενισχύσω την οικολογική μου αυτοπεποίθηση.
Να ξέρετε ότι, στην εποχή που ζούμε, είναι και αυτό απαραίτητο.
Και
λέω λοιπόν ότι η Πολιτική Οικολογία πράγματι αποτελεί μια εξαιρετικά
επίκαιρη και ολοκληρωμένη προσέγγιση για τον σύγχρονο άνθρωπο,
καθώς δεν περιορίζεται μόνο στην προστασία του περιβάλλοντος, αλλά
συνδέει την οικολογική κρίση με το κυρίαρχο πολιτικό και
κοινωνικοοικονομικό μοντέλο.
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin
https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,
«Η Αμερική είναι το μοναδικό έθνος στην ιστορία, που
πέρασε με θαυμαστό τρόπο από τη βαρβαρότητα στον
εκφυλισμό, χωρίς το συνηθισμένο διάλειμμα πολιτισμού»
Oscar Wild[1]
Οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής πορεύονται με το βαθύ τραύμα του εμφύλιου (1861-1865) που έκλεισε με την νίκη των βόρειων επί των νότιων, αλλά ποτέ δεν ξεπεράστηκε και ως δόγματα, ‘ων ουκ έστιν αριθμός’ , όπως λ. χ. ‘Δόγμα Μονρόε’, ‘Δόγμα Ρούσβελτ’ , ‘Δόγμα Τρούμαν, Δόγμα Νίξον’, ‘Δόγμα Βush, ‘Δόγμα Ομπάμα’ και σήμερα ως ‘Δόγμα Τραμπ’ και γενικά ως ‘ιδεολογία του αμερικανισμού’, την θέση των ηττημένων νότιων την πήρε, στην συνείδηση της κυρίαρχης αμερικάνικης ελίτ, ο υπόλοιπος κόσμος ως υποτελής στον ‘παγκόσμιο ηγεμόνα’. Ο αμερικανισμός που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ‘παγκόσμιος χωροφύλακας’, μεταμορφώνεται διαρκώς πότε στον ‘καλό προστάτη των αδυνάτων και χρήσιμων ηλίθιων’ και πότε στον ‘εχθρό, τρομοκράτη και καταστροφέα των ανυπότακτων εθνών’. Κορύφωση αυτής της διπλοπροσωπίας του αμερικανισμού αποτελεί ο Trumpισμός που απειλεί την ανθρωπότητα και τον όποιο πολιτισμό της με υποταγή στον ηγεμόνα ή με εξαφάνιση. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου ‘Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής’, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, 2009.
Όπως ακριβώς συμβαίνει στην Φύση, όπου η δράση προκαλεί την αντίδραση έτσι συμβαίνει και στις κοινωνίες στα πλαίσια των οποίων η όποια δράση προκαλεί την αντίστοιχη, αν και όχι πάντοτε την ανάλογη, αντίδραση, των δυνάμεων που βλάπτονται από την συγκεκριμένη δράση. Κατά συνέπεια ο αμερικανισμός, ως ηγεμονική επεκτατική πολιτική των ΕΠΑ, προκαλεί τον αντιαμερικανισμό στον υπόλοιπο κόσμο που βλάπτεται από αυτόν. Το γεγονός μάλιστα πως η ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική των ΕΠΑ βλάπτει και δυσαρεστεί σε μεγάλο βαθμό και την εργαζόμενη αμερικανική κοινωνία, οδηγεί στην ανάπτυξη ενός ιδιότυπου εσωτερικού αντιαμερικανισμού, με την έννοια της απόρριψης της βίας και του πολέμου που χρησιμοποιεί η ηγετική ελίτ, που συχνά εκφράζεται ως πολιτική για την παγκόσμια συνεργασία, την κοινωνική ισότητα και την οικουμενική ειρήνη.
*
Τι είναι ο αμερικανισμός;
Ο αμερικανισμός, όπως ακριβώς τον περιγράφουν οι ίδιοι οι σύγχρονοι εκφραστές του, αποπνέει μίσος, φανατισμό, απανθρωπιά, απληστία, πρόθεση ελέγχου και λεηλασίας της παγκόσμιας οικονομίας και καταστροφής κάθε άλλης φωνής, αντίληψης και πολιτικής πρότασης. Κι’ όλα αυτά στο όνομα ενός νέου ‘περιούσιου του θεού λαό’, σύμμαχο, ή μήπως όργανο, του παραδοσιακού ‘περιούσιου λαού του Γιαχβέ’:
Μια αυθεντική περιγραφή του αμερικανισμού ως mafia econimic system έχουμε από το 1929 και από πρώτο χέρι, από τον αρχιμαφιόζο Αλ Καπόνε: «Το δικό μας αμερικάνικο σύστημα, πες το αν θέλεις αμερικανισμό, πες το καπιταλισμό, πες το όπως διάολο θέλεις, δίνει στον καθένα από μας μια μεγάλη ευκαιρία και το μόνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να την αρπάξουμε και με τα δυό μας χέρια και να την αρμέξουμε… και να μην ξεχνάτε πως…μπορείτε να καταφέρετε περισσότερα πράγματα με μια καλή κουβέντα και ένα όπλο, απ’ όσα μπορείτε να καταφέρετε μόνο με μια καλή κουβέντα…»[2].
