του Κώστα Μαυρίδη
Κύριο θέμα στις Ευρωτουρκικές σχέσεις τις τελευταίες μέρες είναι η επιμονή της Κύπρου για εφαρμογή της ομόφωνης συμφωνίας για κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας και Τουρκίας. Για χρόνια η Κύπρος ακολουθούσε την ευρωπαϊκή πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας, αποδεχόμενη τις αποφάσεις των εταίρων μας χωρίς αντιρρήσεις, από το Κυπριακό μέχρι το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή την φορά, η Κύπρος επιμένει στο αυτονόητο: κυρώσεις και στην Τουρκία... αλλά, οι εταίροι μας ξαφνιάστηκαν αφού τους συνηθίσαμε με υπακοή. Παρεμπιπτόντως, η αυταρχικότητα του καθεστώτος της Λευκορωσίας δεν συγκρίνεται με την βαναυσότητα του ισλαμοφασίστα Ερντογάν εντός Τουρκίας -μαζικές εξαφανίσεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, φιμώσεις και διώξεις- και εναντίον κρατών εκτός, με παράνομες εισβολές και επεμβάσεις γιατί «υπάρχουν συμφέροντα της Τουρκίας»!
Αυτονόητο ερώτημα: Γιατί είμαστε στην ΕΕ; Τα κόμματα αναγνωρίζουν ως πρωταρχικό λόγο ένταξής μας την ασφάλεια και ευρύτερα το Κυπριακό. Για κάποιους από εμάς, η ΕΕ είναι και χώρος κοινού πολιτισμού και αξιών. Για όσους λοιπόν η ένταξη αφορούσε αποκλειστικά το Κυπριακό και εφόσον η ΕΕ λειτουργεί βάσει συμφερόντων -πράγμα αυτονόητο στις διεθνείς σχέσεις-, θα έπρεπε πρώτοι αυτοί να επιμένουν να λειτουργούμε βάσει των συμφερόντων μας.




