Η πολιτική για το νερό ως συνέχεια του πολέμου….

 Ένας από τους πλέον βλακώδεις κοινούς τόπους του πολιτικού κατεστημένου, είναι η άποψη ότι η ιδιωτικοποίηση συνιστά εξ ορισμού  μέθοδο πιο αποτελεσματικής διαχείρισης των πόρων μιας οικονομίας… Η ιδιωτική μπίζνα αυτοσυστήνεται ως πρωταθλητική, αφού προηγουμένως έχει υπονομεύσει και επιλέξει τους αντιπάλους της :  Αφού προηγουμένως έχει βάλει στα αντίθετα γκολ-ποστ τη διεφθαρμένη και ανεξέλεγκτη κρατική επιχείρηση,   αφού έχει επιλέξει ως αντίπαλο τον πιο θλιβερό γραφειοκράτη, αφού έχει εξώσει ή αποδυναμώσει τις δομές του δημοκρατικού ελέγχου, που μπορούν να συντηρήσουν ένα υψηλό επίπεδο δημόσιας παραγωγής.

Η παραχώρηση   συλλογικών αγαθών όπως η ενέργεια ή το νερό στον ιδιωτικό τομέα, έχει τα χαρακτηριστικά μιας αθέμιτης και διαλυτικής για την κρατική συνοχή πράξης. Το κράτος αναμφίβολα μπορεί να εκποιήσει κάποια περιουσιακά του στοιχεία, όμως δεν «νομιμοποιείται» να πουλήσει στοιχεία που αποτελούν την πεμπτουσία της κρατικής και κοινωνικής συλλογικότητας, που δικαιώνουν την ίδια την ύπαρξή του. Η πώληση του αιγιαλού ή  των δασών ή του υδροφόρου ορίζοντα, λόγου χάρη,  συνιστούν αυτοκτονικές και αυτό-ακρωτηριαστικές πράξεις, που τελικά οδηγούν τον δημόσιο τομέα σε διάλυση…

«Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», έλεγε ο Κλάουζεβιτς, Πρώσος θεωρητικός του πολέμου. Σήμερα η  γερμανική πολιτική κάνει το ίδιο αλλά από την ανάποδη –  δηλαδή μετατρέπει  την πολιτική της  σε συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα…

Η γερμανική προέλαση επί ελληνικού εδάφους συνεχίζεται, με την ιδιωτικοποίηση-κατάσχεση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού λαού – του υπαρκτού και του μέλλοντος να υπάρξει. Η συνέχεια επί της οθόνης,  θα είναι ο μαζικός πλειστηριασμός της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας, που αναγκαστικά θα πουληθεί «μπιρ παρά» - όπως στη γερμανική κατοχή 1941-44 πουλήθηκαν περιουσίες ολόκληρες για μερικούς τενεκέδες λάδι…

Προφανώς, οι αντιστάσεις που καταβάλλονται ενάντια στη γερμανική προέλαση , επιβραδύνουν  την έλευση της «τελικής λύσης»,  που θέλει να επιβάλει η  μεταμοντέρνα αποικιοκρατία. Μια από αυτές τις αντιστάσεις αφορά την απειλούμενη  ιδιωτικοποίηση του νερού, που προσλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και εμπνέει όλο και περισσότερες συλλογικότητες. Χαρακτηριστική  είναι η  επιστολή της αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ (Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων)  προς την Ελληνική Κυβέρνηση και την Ελληνική Δικαιοσύνη .

Παραγωγικό ρετρό και υπερφόρτωση ζώων…..

Πιστεύω ότι ελάχιστοι σινεφίλ θα θυμούνται  εκείνο το παμπάλαιο έργο της δεκαετίας του 60, τους «Αταίριαστους» (The unfit), με την Μαίριλυν Μονρόε και τον Κλαρκ Γκαίημπλ -  που μάλιστα πέθανε από συγκοπή πριν την ολοκλήρωση της ταινίας…. Αυτή ήταν μια χυμώδης ύπαρξη  με ευαισθησίες και ανθρωπιά, αυτός ένας παραδόπιστος μικροεπιχειρηματίας που μάζευε τα λόγω εκμηχάνισης εγκαταλειμμένα    άλογα στην αμερικανική ύπαιθρο,  για να τα πουλήσει ως κρέας σε χασάπηδες…

Όπως αλλού έτσι και σε μας, η εκμηχάνιση υπό τη μορφή των τρακτέρ, των τρικύκλων και των Ντάτσουν, έδιωξε  τα μεγάλα ζώα έλξης από την παραγωγή, δημιούργησε ορδές παρατημένων αλόγων στην ορεινή Ηλεία και στο Καϊμακτσαλάν, σκόρπισε εδώ κι εκεί συμπαθητικά γαϊδουράκια ως ανίκανα προς εργασίαν ….Υποθέτω ότι είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι τα ζώα έλξης (άλογα, μουλάρια, γαίδούρια….) πέρασαν οριστικά και αμετάκλητα στην Ιστορία, όμως τα πράγματα  πολλές φορές επιφυλάσσουν εκπλήξεις και   η προϊούσα πτώχευση της ελληνικής οικονομίας φαίνεται να επαναφέρει σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα παραγωγικά ρετρό , μηδέ εξαιρουμένης της επαναχρησιμοποίησης ζώων για μεταφορικά έργα. Έτσι εξηγείται το γεγονός της επιβολής φυλάκισης τριών ετών με αναστολή και προστίμου 5000 ευρώ  σε παλαιοπώλη ιδιοκτήτη αλόγου, που υπερφόρτωνε το δύστυχο ζώο του με πολύ βαριά σίδερα…..http://www.econews.gr/

Οι παραδοσιακές κοινωνίες ήταν κατά μέσο όρο πιο σκληρές για τα ζώα, σε αντίθεση με τις  σημερινές,  όπου ο  ρόλος των κακών  έχει πλέον αναληφθεί από μικροβιοφοβικά ή σαδιστικά άτομα. Καταλαβαίνω την διάθεση του παλαιοπώλη να μεγιστοποιήσει το μικροκέρδος του με την υπερεκμετάλλευση του ζώου, μάλιστα δε η περίπτωση αυτή «κάτι μου θυμίζει»  από καταστάσεις στην ανθρώπινη κοινωνία. …..Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως, είναι πώς το συγκεκριμένο  ανθρώπινο άτομο,  μέσα στο συγκεκριμένο καθεστώς των «υπερ» (φορτώσεων, επιβαρύνσεων, χαρατσώσεων, φορολογήσεων), δεν αισθάνθηκε μια κάποια αλληλεγγύη με  το κακόμοιρο ζώο…

Εν πάση περιπτώσει, ο παροξυσμός του κακού αποδείχθηκε προστάδιο του καλού – κατά πως έλεγε (περίπου) ο Λε Κορμπυζιέ…Το ζώο  λοιπόν κατασχέθηκε και παραχωρήθηκε στην Φιλοζωϊκή ΜΚΟ Θεσσαλονίκης ονόματι ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ,  για να καταλήξει τελικά  στο φιλικό περιβάλλον του Ελληνικού Συλλόγου Προστασίας Ιπποειδών…..

Νέα Συμφωνία της Βάρκιζας….

 

Στη Ρόδο, στην Κω, σε πολλές περιοχές της  Ελλάδας, η αξιοποίηση των παραλιακών περιοχών  έχει συνδεθεί με τις πλέον απίθανες και βλακώδεις μπαναλιτέ, που αίρουν τη φυσικότητα των χώρων, τους ιδιωτικοποιούν "ανεπαισθήτως" και   τους καταντούν χειρότερους και από πισίνες….Η ηλιθιότητα πάει πραγματικά σύννεφο – για να μην πούμε τίποτε χειρότερο – η δε «country chosen by the gods» - κατά πως ισχυρίζονται (τρομάρα μας !) κάτι μπανάλ διαφημίσεις, μετεξελίσσεται σε  μια συμβατική χώρα μεγαλομεσαίων  λιγούρηδων, χωρίς στοιχειώδη αισθητική….

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιες φωνές που έχουν συνείδηση των πραγμάτων και «την πέφτουν» στην αδιάντροπη και ιδιοτελή κακογουστιά των γνωστών-πασίγνωστων…Όταν λοιπόν την  Τρίτη 10.07.12 κατά την διάρκεια της 21^ης συνεδρίασης του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής ήρθε ως θέμα συζήτησης, μεταξύ  άλλων,  και η έκφραση γνωμοδότησης επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την έγκριση περιβαλλοντικών όρων του έργου: ¨Κατασκευή και Λειτουργία Εγκαταστάσεων Ειδικής Τουριστικής Υποδομής στην Ελεύθερη Παραλία Βάρκιζας Νομού Αττικής¨, της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Α.Ε., η οποία ανήκει κατά 100% στο Ελληνικό Δημόσιο και εποπτεύεται από το Υπ. Τουριστικής Ανάπτυξης,  τέσσερεις περιφερειακοί σύμβουλοι (Βαρεμένος, Βούτσης, Τσουκαλάς και Καπάταης)  αντέδρασαν, καταγγέλλοντας τους σχεδιασμούς για  την τσιμεντοποίηση και εμπορική εκμετάλλευση της εναπομείνασας ελεύθερης παραλίας της Βάρκιζας, αφού η υπόλοιπη εκμεταλλεύεται ήδη από ιδιώτες (οργανωμένη πλαζ "Yia Banaki").

Σε ανακοίνωσή τους οι 4 περιφερειακοί σύμβουλοι υποστήριξαν :

«Επαναδιαπραγμάτευση» του Τουρισμού

To να μιλάει κανείς για «επαναδιαπραγμάτευση»  στη χώρα του μνημονίου είναι σα να μιλάει  για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου…. Όμως ανεξάρτητα από τον γκρανγκινιολικό χαρακτήρα κάποιων λέξεων, η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια ολική επανεξέταση των   όρων υπό τους οποίους  διαδραματίζεται  το τουριστικό φαινόμενο.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΣΕΤΕ, οι  αφίξεις ξένων επισκεπτών  ανήλθαν από 14.388 χιλιάδες το 2005  σε 16427 χιλιάδες το 2011, όμως η πραγματική  εγχώρια ωφέλεια ήταν -και εν όψει του 2012 είναι -   αμφισβητούμενη. Με δεδομένο ότι η τουριστική βιομηχανία  εξυπηρετεί  όχι μόνο  ξένους αλλά και εγχώριους επισκέπτες, η ύφεση της ελληνικής οικονομίας  περιορίζει τη ζήτηση καταλυμάτων και υπηρεσιών από εσωτερικούς τουρίστες  και σε πολλές περιπτώσεις  οδηγεί στην υστέρηση  των εισπράξεων σε σχέση με την «κρίσιμη μάζα», που είναι απαραίτητη για τη  βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Η νεοφιλελεύθερη «λύσσα»  εναντίον των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων  και η καταναγκαστική αναδιανομή αυτών των τελευταίων για τη θεραπεία πιο ζωτικών αναγκών, τραυματίζει έως και θανάσιμα τη «βιομηχανία της αναψυχής» . Οι άνθρωποι κάποτε δεν κάνουν διακοπές ή τις περιορίζουν χρονικά , σε πιο κοντινές αποστάσεις και με περισσότερες  δόσεις αυτοεξυπηρετήσεων : Το μαγείρεμα στη θέση της ταβέρνας, το εξοχικό  κολατσιό εν είδει ελληνικού έργου παλιάς  δεκαετίας , και φυσικά η  χρήση σκηνών και το ελεύθερο  κάμπινγκ -  παρά τους  αντισυνταγματικούς γρυλισμούς διαφόρων τοπικών εξουσιών…   

Ο νεοφιλελευθερισμός βάλλει εναντίον του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων, ενώ παράλληλα παράγει έναν «τοξικό» και ουσιαστικά ανελεύθερο χρόνο, υπό τη μορφή της ανεργίας…. Ακόμη  όμως «τέχνας κατεργάζεται» , προωθώντας συμβατικά συστήματα κατανάλωσης  χρόνου μέσα σε άκρως ελεγχόμενες συνθήκες. Πρόκειται για τις τουριστικές δομές που στην Ελλάδα ονοματίσθηκαν ΠΟΤΑ (Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης) και γενικώς ευαγγελίσθηκαν υπηρεσίες «all inclusive», με τη συμπερίληψη όλων των δυνατών εξυπηρετήσεων   : Με την διαμονή, την εστίαση, τη προμήθεια «αυθεντικών» ειδών λαϊκής τέχνης , τις ντισκοτέκ  και τη μπαρότσαρκα εντός ελεγχομένου χώρου…Εξ άλλου οι κρουαζιέρες  διακινούν  πειθήνιες  μάζες επισκεπτών   χωρίς να αφήνουν αξιοσημείωτα οφέλη στις τοπικές κοινωνίες και  χωρίς να οικειώνουν τους επισκέπτες  με τη πραγματικότητα των νέων προορισμών…

Ο Θεοδωράκης, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και οι «εκτός έδρας» αγώνες..

Όταν ο  ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ παίζει στο κοινοβουλευτικό γήπεδο, είναι  γενικά εκτός έδρας και οι απόψεις του ακούγονται λιγότερο από όσο τους αξίζει :  Αυτή είναι η άποψη του Μίκη Θεοδωράκη σε ανακοίνωσή του στις 10.7.2012,ύστερα από τη λήξη των συζητήσεων για τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης.

Στη δήλωσή του ο Μίκης δεν διευκρινίζει τη σωστή δοσολογία   στη χρήση των διαφόρων επικοινωνιακών μέσων από την Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου του βήματος της Βουλής. Με την ελπίδα ότι θα το πει κάποτε, δράττομαι της ευκαιρίας για να σημειώσω ότι η απουσία του από την προεκλογική μάχη της 17^ης Ιούνη δεν πέρασε απαρατήρητη :  Γιατί ο Μίκης θα μπορούσε να μιλήσει και να ακουστεί σε αυτή τη κρίσιμη φάση, γιατί  θα μπορούσε να εξηγήσει το περιεχόμενο της πατριωτικής ψήφου, γιατί θα μπορούσε να δείξει τι φαίνεται χωρίς να είναι πατριωτική ψήφος, γιατί θα μπορούσε να επηρεάσει κάποιες πολιτικές επιλογές εντός ή στα «περίχωρα» του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ…Και το σημαντικότερο όλων : Γιατί θα μπορούσε να συμβάλλει στη διαφοροποίηση  και υπογράμμιση του κριτικού ευρωπαϊσμού – που ενδημεί σε σημαντικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ -   από τον υποτακτικό «ευρωπαϊσμό»  των «εκσυγχρονιστών» κάθε είδους, δεξιών και αριστερών…

Ο Μίκης θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει το ειδικό βάρος κάποιων   απόψεών του λέγοντάς τες στον  κρίσιμο προεκλογικό χρόνο, όμως και τώρα που τις λέει δεν κάνει κακό : 

«…και εμείς που βρισκόμαστε έξω από το Σύστημα αλλά και όσοι αντίθετοι προς το Μνημόνιο επιλέξουν να το χτυπήσουν από τα μέσα, θα πρέπει να πείσουμε τον ελληνικό λαό ότι η Ευρώπη δεν είναι μονόδρομος»….

Αν εξαιρέσει κανείς  αυτό το «εμείς που βρισκόμαστε έξω από το σύστημα» - που  είναι μια από τις συνήθεις θεοδωρακικές μεγαλοστομίες-  η διαβεβαίωση ότι η «Ευρώπη δεν είναι μονόδρομος» έχει μεγάλη σημασία.

Όλο το κείμενο του Θεοδωράκη

Το σωματίδιο του Higgs

Πριν λίγο καιρό είχε κυκλοφορήσει στα μίντια η πληροφορία ότι στις εγκαταστάσεις του CERN υπό τα γαλλοελβετικά σύνορα, είχε επισημανθεί σωματίδιο με  ταχύτητες υπεράνω της ταχύτητας του φωτός , που θεωρείται ως οριακή στη(γνωστή τουλάχιστον) φύση…. Η υπόθεση αυτή δεν είχε συνέχεια, καθώς φαίνεται ότι οι  νεώτερες μετρήσεις οδήγησαν στη διάψευση των αρχικών παρατηρήσεων. Στη περίπτωση του σωματιδίου Higgs, προφανώς οι επιστήμονες απεύχονται μια τέτοια εξέλιξη , αποθέτοντας  στο συγκεκριμένο σωματίδιο πολλές ελπίδες για  τη θεμελίωση μιας πιο συνεκτικής και άρτιας επιστήμης  στο συγκεκριμένο πεδίο….

Αυτή η ιστορία του «ελλείποντος σωματιδίου» που αναζητούσε ο Σκωτζέζος Higgs από τα νιάτα του, από το 1964, μου θυμίζει ανάλογες αναζητήσεις στο χώρο των βιολογικών επιστημών, για την επισήμανση (πιθανολογουμένων αλλά) ελλειπόντων εξελικτικών κρίκων…Στις αρχές  της δεκαετίας του 1980 ένα δημοσίευμα του περιοδικού Time αναφερόταν  στην  επαναξιολόγηση κάποιων οστών που βρέθηκαν στη Σιβηρία, η οποία απέδειξε ότι τα οστά ανήκαν σε έναν ελλείποντα εξελικτικό κρίκο στην οικογένεια των δεινοσαύρων, που είχε την καταπληκτική ιδιότητα να είναι ιπτάμενος !  Τελικά το συγκεκριμένο είδος καταχωρήθηκε στην εξελικτική του θέση υπό το ελληνοπρεπές  όνομα «Πτερόσαυρος» (Pterosaur), εγώ δε είχα την ευχαρίστηση να καταχωρίσω την σχετική «ειδησούλα»  στην «Νέα Οικολογία»….  

Βρίσκω το έργο της Φυσικής των μικροσωματιδίων συναρπαστικό, κι ακόμη βρίσκω ότι αυτό το αίσθημα εκπέμπεται αυθωρεί και παραχρήμα από το μορφωμένο κοινό, όταν ακούγονται οι νεολογισμοί που παράγονται για να δηλώσουν μια πραγματικότητα σε διαρκή αποκάλυψη : «μιόνιο», «νετρίνο του μιονίου», «ταυ», «νετρίνο του ταυ», «Κουάρκ», «λεπτόνια», και πάει λέγοντας…

Η Φυσική των μικροσωματιδίων έχει μια εκθαμβωτική παρουσία στο νοητικό πεδίο, όμως κάποτε  μπορεί  να παράγει   υπερβατικές αντιλήψεις  και προβληματικές απεικονίσεις της πραγματικότητας.  Λόγου χάρη η αρχή της απροσδιοριστίας του Χάϊζεμπεργκ,  που ως διαπίστωση μιας  τεχνολογικά  προσδιορισμένης δυσκολίας  στην ολιστική  παρατήρηση του μικρόκοσμου, οδήγησε κάποιους να μιλάνε υπερβατικά,  για την «ελεύθερη βούληση του ηλεκτρονίου»… Ανάλογες αντιδράσεις  προκαλούν ιδέες όπως αυτή του «έσχατου σωματιδίου» ή της θεωρίας του Μπιγκ-Μπανγκ : Σε ένα κόσμο όπου τίποτε δεν είναι «έσχατο» και τελεσίδικο, κανένα σωματίδιο δεν μπορεί να θεωρηθεί στερούμενο δομής και «τελικό». Όσον αφορά δε τη θεωρία του μπινγκ-μπανγκ,  είναι κι αυτή  καθαρά υπερβατική και βασισμένη στις παρατηρήσεις από  μια περιοχή του «Κόσμου»….

Χρησιμοποιώ εδώ την έννοια του «Κόσμου» σε αντιδιαστολή με την έννοια του «Σύμπαντος» : Η πρώτη μας μιλάει για ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται και η δική μας ζωή, η δεύτερη μιλάει για μια «ολότητα» -  που  όμως είναι αδύνατο να εποπτεύσουμε και προφανώς να αγγίξουμε.Ο Ευτύχης Μπιτσάκης έχει πει πολλά για την καταχρηστική ενσωμάτωση του νεφελοειδούς όρου «Σύμπαν» στον  κοσμολογικό διάλογο…

Πολλά ειπώθηκαν τα τελευταία χρόνια, για το ότι οι εγκαταστάσεις του CERN και ιδιαίτερα ο LHC (Linear Hadron Collider – όπερ μεταφράζεται συνήθως «γραμμικός επιταχυντής Αδρονίων», αν και το Collider έχει την έννοια του τρακαρίσματος μάλλον παρά του σπινταρίσματος -  προσομοίωσαν συνθήκες που κυριάρχησαν στις απαρχές της δημιουργίας του «σύμπαντος»… Αλλά η ιδέα μιας εκρηκτικής ανάδυσης του «Σύμπαντος» από το μηδέν του χώρου και το μηδέν του χρόνου, είναι μια ιδέα κυριολεκτικά «εξω-φρενική»….

Φυσικά δεν είναι  περιττή η  εργαστηριακή κατασκευή κάποιων συνθηκών (προσομοίωση) και η  μελέτη τους. Ο κόσμος των συγκλονιστικών ταχυτήτων, των σωματιδίων των «άπειρα»  μεγάλων αριθμών και της «άπειρα»  μικρής ζωής, των τεράστιων θερμοκρασιών και συγκρούσεων, είναι αναμφισβήτητα ερευνητέος. Ταυτόχρονα όμως, η εικόνα αυτού του κόσμου έτσι όπως τη συλλαμβάνω εγώ και οι πιο πολλοί άνθρωποι, μου φαίνεται πως υπερβαίνει κάθε θρησκευτική εικονοποιία  ή κάθε μύθευμα για τη «δημιουργία» του λεγόμενου «Σύμπαντος». Η φύση είναι πιο πλούσια, πιο γόνιμη, πιο συναρπαστική από κάθε ανθρωπογενή σύλληψη – έστω κι αν αυτή η τελευταία αυτοσυστήνεται ως θεογενής : Η μεταφυσική δεν «φτουράει» μπροστά στη φύση….

 ΥΓ. Εν όψει, έργο της Μίνας Γκούτη  από τη συλλογή "Ματιές στο κύτταρο"

Φίλοι της Ελλάδας…

 

Το τελευταίο διάστημα είδαμε πολλές φιλελληνικές κινήσεις στην Ευρώπη, δεν είδαμε όμως κάτι σημαντικότερο : Δηλαδή μια σταθερή  φιλελληνική  κίνηση, με επιμονή, με μονιμότητα  που να εμπνέει  και να δημιουργεί υποδείγματα αλληλεγγύης στην ευρύτερη, πλανητική κοινωνία… Και το ερώτημα είναι αν  αυτό που ΔΕΝ είδαμε θα το δούμε τώρα, στη περίπτωση των «Φίλων της Ελλάδας», που δημιουργήθηκαν  με στόχο την ενίσχυση των ελληνικών θέσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Η ιδέα , σύμφωνα με την Deutsche Welle,  ξεκίνησε από τον  Ελληνογερμανό ευρωβουλευτή  των Φιλελευθέρων Γιώργο Χατζημαρκάκη,  προκάλεσε δε την θετική ανταπόκριση πολλών συναδέλφων του στο ευρωπαϊκό και στα εθνικά κοινοβούλια….

Τώρα βέβαια το κατά πόσο  η θεμελιακή θέση των «ΦτΕ» υπέρ της «προώθησης των μεταρρυθμίσεων και του εκσυγχρονισμού της χώρας»  συνιστά φιλική συμπεριφορά προς την Ελλάδα, είναι κάτι άκρως αόριστο  και συζητήσιμο – ας ελπίσουμε έξω από τις γνωστές λογικές των μνημονίων…..Οπωσδήποτε   όμως  δεν είναι κακή η ιδέα του  Γ. Χατζημαρκάκη   για τη προώθηση των διακοπών στην Ελλάδα, που κι αυτή έχει ανάγκη από ένα περιποιημένο   «αστερίσκο»  : Δηλαδή  να πρόκειται για διακοπές έξω από τα τουριστικά γκέτο των all inclusive,  που δεν αφήνουν οφέλη στις τοπικές κοινωνίες , που  αποκρύπτουν το πραγματικό πρόσωπο της χώρας και ευτελίζουν την τουριστική εμπειρία….

Μετά την τουριστική σαιζόν θα ακολουθήσουν και άλλες ενέργειες  για τις οποίες  ο Ελληνογερμανός ευρωβουλευτής , επιφυλάσσει τον όμορφο όρο «χαμηλή πολιτική» - που υποθέτω ότι τίθεται σε  αντιπαράθεση με την κυρίαρχη, υψιπετή και στομφώδη πολιτική… .

"Το πρώτο θέμα ήταν ο τουρισμός, το δεύτερο θα είναι η πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Η ΟΥΝΕΣΚΟ διαθέτει λίστα μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς και η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει καταφέρει να προωθήσει πολλά μνημεία, παρ’ όλο που διαθέτει τα περισσότερα.Το επόμενο εγχείρημα λοιπόν θα είναι να προωθήσουμε ένα συγκεκριμένο μνημείο, τη Σπιναλόγκα για παράδειγμα. Εκεί χρειαζόμαστε φίλους και βοήθεια. Εκεί ο κύκλος των "Φίλων της Ελλάδας" θα παίξει μεγάλο ρόλο"…. 

ΓΙΑΟΥΡΤΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Αυτός ο τίτλος   προκαλεί  πλέον τη δυσφορία πολλών , αλλά ταυτόχρονα την ευφορία των «Γιαουρτωτών συνείδησης» : Τουτέστιν των μελών   της γνωστής επαναστατικής οργάνωσης , που έδρασε από την εποχή που ο χενεράλ Tsoukatos αποτολμούσε διείσδυση στα Εξάρχεια http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_6357.html ,  μέχρι την περίοδο ανάπτυξης  του κινήματος των καταγανακτισμένων. Του κινήματος που δεν πατούσε απλώς στο υπο-κίνημα  των αγανακτισμένων αλλά έστεκε «απίκο» επί 24ωρου βάσεως, σε αναζήτηση Σημίτιδων, Λοβέρδων, Πάνκακων, Παπακωνσταντινοπουλέων και άλλων πεδίων βολής….

Με αυτό το  εισαγωγικό  σχόλιο , που αφορά μία και μόνο και δη «εξωτερική» χρήση του γιαουρτιού, δράττομαι της ευκαιρίας για να θυμίσω στα πάσχοντα από αλτσχάϊμερ ιδεολογικά βρέφη,  που καταδυναστεύουν  τη χώρα : Πως υπήρξε περίοδος  που η κύρια αντίθεση στα πλαίσια του ευρύτατου, αριστεροδεξιού αντιμνημονιακού κινήματος,  επικεντρωνόταν στο εάν ο Forest ΓΑΠ (που λέει κι ο Μάνος Στεφανίδης) πρέπει να τουφεκισθεί κατά τη διάρκεια  λαμπρής τελετής στη πλατεία Συντάγματος , ή αν αντίθετα πρέπει να κατατμηθεί σε 15.000 κομματάκια τα οποία εν συνεχεία θα καταποντισθούν σε μια θάλασσα αντάξια του χρώματος που θα συνοδεύει το όνομά του στην Ιστορία – δηλαδή στη Μαύρη Θάλασσα….Εκείνη την περίοδο  βγήκε κι ο Ιφικράτης Αμυράς για να πει τα δικά του, τα οποία , κατά παράβασιν της αρχής «τρομοκρατία εξομολογουμένη ουκ έστιν τρομοκρατία», αξιοποίησαν οι ανανήψαντες  και ανα-ευπρεπεισθέντες  Δεξιοί  εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, λίγο πριν τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου….

Το θέμα μας όμως είναι το γιαούρτι. Και για την ακρίβεια το ένα και μοναδικό  γιαούρτι – όπως το Κόμμα -   που είναι το γιαούρτι με πέτσα…

Βρισκόμουν λοιπόν στις Βρυξέλλες για ένα σεμινάριο της Πολιτικής Αεροπορίας, πριν 10 περίπου χρόνια, οπότε τα απογεύματά μου περιφερόμουν στην πόλη κάνοντας από καθαρά προσωπικό βίτσιο έρευνα στα σούπερμάρκετ,  σχετικά με τα υπαρκτά γιαούρτια…Μετά δυο εβδομάδες τα συμπεράσματά μου ήταν απογοητευτικά : Τα γιαούρτια τους ήταν μάλλον γιαουρτοειδή, χαμηλής ρευστότητας, συμπαγή και καθόλου εκτοξεύσιμα, χωρίς τη ζωογόνα και ενζυμοβριθή  πέτσα.  Σκεπτόμουν λοιπόν από τότε ότι ο Έλληνας που θα μπορούσε να πείσει τους ανθρώπους και να διαθέσει  στις Βρυξέλλες και στην Ευρώπη το original, παραδοσιακό και μακροβιοτικό γιαούρτι, με τη γλυκόξινη γεύση του και  τα τριγλικερίδια ως  παράπλευρη αλλά  αντιμετωπίσιμη απώλεια,  αυτός λοιπόν ο Έλληνας θα έβγαζε crazy money* – κατά πως λέμε σε απλά ελληνικά. Και ταυτόχρονα αυτός ο Έλληνας θα έδειχνε σε αρκετούς συμπολίτες μας τη  διέξοδο από το βλακώδη και στείρο μεταπραττισμό, που έχει χαντακώσει τη μεγάλη πλειοψηφία των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας…

Έ λοιπόν, πρόσφατα αισθάνθηκα   απέραντη χαρά, όταν πληροφορήθηκα για τις επιτυχίες ενός ανθρώπου   που κατασκεύασε  το ελληνοπρεπές  γιαούρτι Chobani στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Που θριάμβευσε πραγματικά σε ταχύτατο χρονικό διάστημα, αφού προηγουμένως δοκίμασε και απέρριψε τα κυκλοφορούντα αμερικάνικα γιαούρτια ως απαίσια - στη γεύση και στη ποιότητα. Μόνο που ο κύριος αυτός  λεγόταν   Hamdi Ulukaya και ήταν  Τούρκος……

Σχετικά δες  http://ksipnistere.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4488.html

*crazy money = τρελά λεφτά (αλλά μην το πείτε σε κανένα Εγγλέζο, γιατί θα σας κοιτάζει σαν να είστε παράφρονες)

«Αττική Συνεργασία» και his master’s plan…..

Σε ανακοίνωσή τους  οι τρεις σύμβουλοι της «Αττικής Συνεργασίας-ΟΧΙ στο Μνημόνιο (Γιώργος Βαρεμένος, Νίκος Βούτσης και Δημήτρης  Τσουκαλάς)  εναντιώνονται στον   Master  Βωβό και δηλώνουν ότι καταψηφίζουν  το Master Plan (Στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων) της διπλής ανάπλασης των περιοχών Βοτανικού και Λ.Αλεξάνδρας, που ήλθε στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής στις 3.7.2012.

Επισημαίνουν οι τρείς περιφερειακοί σύμβουλοι :                                                  

«Οι ρυθμίσεις που προτείνονται είναι προδήλως αντισυνταγματικές, αντικοινωνικές και περιβαλλοντοκτόνες.  Θυμίζουμε ότι υπάρχει η απόφαση του Σ.Τ.Ε. 3059/09 (Ολομ.) όπου μεταξύ των άλλων επισημαίνονται «…Στην προκειμένη όμως περίπτωση, εκτός των αθλητικών εγκαταστάσεων με το προβλεπόμενο γι’ αυτές ποσοστό εμπορικών και λοιπών σχετικών με αυτές χρήσεων και τους αναγκαίους χώρους σταθμεύσεως αυτοκινήτων, προβλέπονται και χρήσεις γης που συνεπάγονται την ανέγερση πολυλειτουργικού δημοτικού κτιρίου και εμπορικού κέντρου. Οι χρήσεις όμως αυτές που δεν είναι συμπληρωματικές των αθλητικών εγκαταστάσεων (αλλά θεσπίσθηκαν είτε επ’ ευκαιρία της μεταφοράς στην εν λόγω περιοχή των αθλητικών δραστηριοτήτων είτε προς ελαχιστοποίηση της οικονομικής επιβαρύνσεως του Δήμου από την μεταφορά αυτή), συνεπάγονται μείωση των κοινοχρήστων χώρων σε βαθμό μεγαλύτερο του αναγκαίου και επομένως οι διατάξεις του άρθρου 12 του ν. 3481/2006 είναι αντίθετες στο άρθρο 24 του Συντάγματος. …»

"Είναι σαφές πως η όλη διαδικασία γίνεται προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα Βωβού, την στιγμή που οι πρόσφατες πυρκαγιές στην Πάρνηθα και τους γύρω ορεινούς όγκους της Αττικής επιβάλλουν την απόλυτη προστασία των τελευταίων αδόμητων περιοχών της Αττικής και την μετατροπή τους σε πάρκα υψηλού πρασίνου και αναψυχής, τόσο αναγκαία και ζωογόνα για ένα πολεοδομικό συγκρότημα 5.000.000 κατοίκων.

Ουσιαστικά καλούνται οι πολίτες της Αθήνας να συμβάλλουν με χρήματα τους στη διαμόρφωση όλου του περιβάλλοντος χώρου ώστε αναβαθμισμένος πια να δοθεί για τη δημιουργία ενός ακόμη Mall επιβαρύνοντας με δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα τσιμέντου την αβίωτη πόλη.

Οι αγώνες των κατοίκων για τη διάσωση της περιοχής του Ελαιώνα και τη μετατροπή του σε Μητροπολιτικό Πάρκο όπως ορίζεται με το Π.Δ. του 1995 , δείχνουν τον δρόμο για το τι ανάπλαση χρειάζεται η περιοχή»…….

ΥΓ. Εν όψει, έργο του Μανώλη Ζαχαριουδάκη

La Commune Grecque

Κάπου ενάμισι αιώνα πριν, ήταν η Κομμούνα του Παρισιού….Τώρα είναι ένα θεατρικό  δημιούργημα (Πειραιώς 260, Γκαράζ Η΄,9-10 Ιουλίου), που διερευνά τους όρους μιας  επανάληψης της Ιστορίας σε άλλο χωροχρόνο…  

Διαβάζουμε στο πρόγραμμα της παράστασης :  

«….. Εργάτες, άνεργοι, άστεγοι και μετανάστες έχουν βγει στους δρόμους διεκδικώντας το τέλος της αδικίας και της εξαθλίωσης. Επιτέλους, μια αληθινή επανάσταση στην Ελλάδα, την οποία κανένας δεν μπορεί να σώσει και όπου η ζωή έχει γίνει εφιαλτική. Βασισμένη στην ταινία «La Commune (Paris, 1871)» του Peter Watkins, η παράσταση διερευνά τη δυναμική μιας εξέγερσης: πρόκειται τελικά για μια σπατάλη ενέργειας, μια δύναμη εκτόνωσης, που τελειώνει όταν εξαντλείται η οργή;

Yπάρχει χώρος για επανάσταση μέσα στη σύγχρονη «κοινωνία του θεάματος» ή μήπως η επανάσταση είναι καταδικασμένη να κάνει διάλογο μόνο με τον εαυτό της;…… » 

……… «Αυτό που χρειάζεται πάνω απ’όλα είναι ν’ απελπιστούν οι άνθρωποι από τον εαυτό τους και από την κοινωνία. Από αυτή τη σφαγή των ελπίδων θα γεννηθεί μια Ελπίδα ματωμένη και ανελέητη: γίνεται κανείς αιώνιος, αρνούμενος την επιθυμία να διαρκέσει» έγραφαν οι σουρεαλιστές το 1928 στο περιοδικό Grand Jeu.  

Δύο ρεπόρτερ κυκλοφορούν ανάμεσά τους καταγράφοντας τα αιτήματα των εργαζομένων, των φτωχών γυναικών, των αστέγων, των ανέργων, των εξαθλιωμένων που συνιστούν πλέον τον πυρήνα και όχι το περιθώριο της κοινωνικής μάζας. Ο κόσμος απαντάει, πότε με ενθουσιασμό και πότε με καχυποψία: «θα τα δείξετε αυτά τα πλάνα;» τους ρωτάει μια γυναίκα. «Πότε θα μιλήσετε για την πραγματικότητα;» συμπληρώνει μια την άλλη. «Δελτία ειδήσεων» παρεμβαίνουν στη σκηνική δράση παρουσιάζοντας τα γεγονότα μέσα από το φίλτρο της κυρίαρχης τάξης, που αντιμετωπίζει την επανάσταση ως ενοχλητική αναταραχή γεννημένη στους κόλπους των «αναρχικών» και των «ξένων», εχθρών της εθνικής μας ενότητας». 

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Παλαιόθεν κάποιες επαναστατικές διαδικασίες ή γενικότερα κάποιες διαδικασίες ριζοσπαστικής πολιτικής αλλαγής, κατηγορούντο από τις κατεστημένες δυνάμεις  ως  ξενόφερτες και «εισαγόμενες» . Να όμως που ήρθε ένας άλλος  καιρός , όπου αντί  εισαγόμενης επανάστασης  έχουμε εισαγόμενη αντεπανάσταση !  Και να που  η εθνική ενότητα,  από αντεπαναστατικό πρόσχημα,  μπορεί πλέον να γίνει  μετερίζι αντίστασης στον νεοφιλελεύθερο  νεομεσαίωνα….  

Κοινή οικονομική λογική……

Οι  Paul Krugman και ο Richard Layard είναι καθηγητές στα πανεπιστήμια Princeton και London Business School αντιστοίχως, έχουν δε αποδυθεί στη  προσπάθεια σύνταξης και υπογραφής ενός Μανιφέστου  με στόχο την ανάδειξη της «κοινής οικονομικής λογικής» και επομένως την έξοδο από την κρίση…Το κατά πόσο βέβαια οι δυο καθηγητές  έχουν απέναντί τους την «έλλειψη»  λογικής  ή αντίθετα την «περίσσεια» μιας άλλης λογικής, που χρησιμοποιεί τη κρίση και αποδέχεται ορισμένες συνέπειές της- όπως σε ένα πόλεμο είναι αποδεκτές ορισμένες απώλειες- με στόχο την επιβολή, είναι κάτι που πρέπει σοβαρά να συζητηθεί. Εμένα προσωπικά μου θυμίζουν μια συζήτηση περί της αυτοκίνησης, στις αρχές της δεκαετίας του 80, και μια ευφυή παρέμβαση του Αντώνη Τρίτση :  Όταν τότε  κάποιοι από τους συζητούντες  αναφέρονταν στον «παραλογισμό» της ανεξέλεγκτης αυτοκίνησης, ο Τρίτσης  έθετε ως ερμηνευτική αρχή τα συμφέροντα του «αυτοκινητιστικού λόμπυ» (εισαγωγείς, ανταλλακτικά, συνεργεία κλπ) που ήθελε να κάνει τη δουλειά του -  δηλαδή να κερδίσει-    άσχετα από οποιαδήποτε «λογική» κυκλοφοριακής λειτουργίας και ποιότητας ζωής…

 Ανεξάρτητα πάντως από την παρατήρηση αυτή,  οι Paul Krugman και ο Richard Layard εκθέτουν μια σειρά από σοβαρά  επιχειρήματα στο άρθρο τους που δημοσιεύτηκε στους Financial Times και αναδημοσιεύθηκε στο  Euro2day. Γράφουν οι δυο οικονομολόγοι :

«Όταν σκάνε οι φούσκες της αγοράς ακινήτων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, πολλά μέρη του ιδιωτικού τομέα συρρικνώνουν τις δαπάνες τους σε μία προσπάθεια να αποπληρώσουν παλαιότερα χρέη. Αυτή είναι μία λογική αντίδραση σε επίπεδο μεμονωμένων φυσικών προσώπων.

Αποδεικνύεται, όμως, ότι σε συλλογικό επίπεδο είναι μία αυτοκαταστροφική στρατηγική, γιατί οι δαπάνες του ενός ατόμου είναι το εισόδημα ενός άλλου»

Ακόμη οι δυο οικονομολόγοι σημειώνουν :

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μελέτησε 173 περιπτώσεις περικοπών στους προϋπολογισμούς σε μεμονωμένες χώρες και κατέληξε στο ότι το αποτέλεσμα είναι η οικονομική συρρίκνωση.»

Όμως το ερώτημα παραμένει  : Μήπως αυτή η συρρίκνωση ΔΕΝ συνιστά «παράπλευρη απώλεια» αλλά κύρια και άρρητη πολιτική στόχευση  των μεγάλων δυνάμεων,  που συνιστούν τον σκληρό πυρήνα της παγκοσμιοποίησης;

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο των  Krugman και  Layard  

Μνημονιακοί νόμοι και Λεγκαλισμός

Ερώτημα  πρώτο και σημαντικότερο όλων σε αυτό το κείμενο : Γιατί ο Ευάγγελος Βενιζέλος προσπάθησε προ ετών να προωθήσει - στη διάρκεια  μιας διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης -  τον θεσμό  του Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο «μονοπωλιακά» θα αποφαινόταν για τις περιπτώσεις συνταγματικότητας των νόμων, αφαιρώντας αυτή τη δυνατότητα από το υπόλοιπο δικαστικό σώμα; Απάντηση : Γιατί με αυτό τον τρόπο έγκριτοι και αξιοπρεπείς και νουνεχείς  δικαστές, μη μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου, θα αφοπλίζονταν και δεν θα μπορούσαν να αποφανθούν ούτε για τη συνταγματικότητα μιας αστυνομικής διάταξης – πολλώ δε μάλλον για τη συνταγματικότητα των μνημονιακών νόμων….

Δεν θα ασχοληθούμε όμως άλλο με τον  πολιτικό βίο  και την πολιτεία του Ε. Βενιζέλου, που βρίθει από  οργουελικές ιδέες. Θέμα μας είναι  η μεγάλη απόφαση  του Ειρηνοδικείου Αθηνών (599/2012) με Ειρηνοδίκη την κυρία Σταυρούλα Κουτρουβίδα , ύστερα από προσφυγή των εργαζομένων στην Ανώνυμη Εταιρεία ΣΤΑΣΥ» (πρώην ΑΜΕΛ Α.Ε.) η οποία είναι θυγατρική της «Αττικόν Μετρό Α.Ε.» και ανήκει στον Δημόσιο τομέα. Η απόφαση αυτή, θα μείνει τουλάχιστον στην ιστορία της Δικαστικής Εξουσίας – αν όχι  στη γενικότερη Ιστορία της χώρας : Και τούτο γιατί   αξιοποίησε το γράμμα και το πνεύμα των εσωτερικών και διεθνών δημοκρατικών κατακτήσεων, κρίνοντας  ως αντισυνταγματικούς και αντίθετους με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας, τους δυο βασικούς μνημονιακούς  νόμους (3833/2010 και 3845/2010) με βάση τους οποίους έγιναν δραστικές περικοπές των αποδοχών και επιδομάτων των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κι ακόμη γιατί η απόφαση αυτή εξέφρασε το θάρρος της γνώμης μιας  ανεξάρτητης  και αξιοπρεπούς δικαστίνας, ερχόμενη  σε σύγκρουση με προηγηθείσα  απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, που είχε αποφανθεί θετικά για την συνταγματικότητα των μνημονιακών νόμων…..

Κριτική των αποφάσεων των δικαστηρίων δεν επιτρέπεται να κάνουμε, ας είναι καλά η  ελευθερία της έκφρασης που κατοχυρώνει το Σύνταγμα ! Όμως δεν είναι δυνατόν παρά να  αναρωτηθούμε : Πως επιτρέπεται  ένας τρίτος παράγων, όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας, να υπεισέρχεται σε μια υπόθεση  -  εργοδοσίας αφενός και  εργαζομένων αφετέρου – και να επικυρώνει  τις περικοπές αμοιβών  του δεύτερου μέρους κατόπιν υποδείξεων του πρώτου;

Το Σεπτέμβριο του 1974, μετά την τουρκική εισβολή, που έφερε 200.000 πρόσφυγες στο νότιο μέρος του νησιού, κοντολογίς ένα τεράστιο μέγεθος πληθυσμού σε σχέση με τον υπάρχοντα και με σοβαρές ανάγκες ένδυσης, διατροφής, κατοίκησης, υγειονομικής περίθαλψης κλπ,   η κυπριακή κυβέρνηση ανακοίνωσε μια περικοπή μισθών μόλις κατά 10% ! Ο καθένας μπορεί να συγκρίνει τη συγκεκριμένη ρύθμιση που έγινε υπό τις  κατακλυσμιαίες συνθήκες μιας εθνικής συμφοράς, με τις  μνημονιακές ρυθμίσεις που εξολόθρευσαν δεκαετίες κεκτημένων και δικαιωμάτων…

Στη διάρκεια του αγώνα των αγανακτισμένων, αλλά και πριν,  με αφορμή διάφορες διεκδικήσεις και συγκρούσεις, ιδιαίτερα στο χώρο των περιβαλλοντικών κινήσεων, βιώσαμε μια εξαιρετική εμμονή  πολλών «συνοδοιπόρων» μας στην άσκηση δικαστικών δράσεων σε πολλά επίπεδα- στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Και σκεφθήκαμε τότε ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων ενδεχομένως να είναι ή να μην είναι «καλές», το σίγουρο όμως είναι ότι η κοινωνία δεν μπορεί να «αναθέτει»  αποκλειστικά στα δικαστήρια τις υποθέσεις της, αποδυναμώνοντας τον γενικότερο, πολιτικό και συνδικαλιστικό αγώνα …

Είχα γράψει κάποτε στον Τσαγκαρουσιάνο,  ότι η Οκτωβριανή επανάσταση  δεν θα μπορούσε να υποκατασταθεί από αγωγές αποζημιώσεων και μηνύσεις εναντίον του τσαρικού καθεστώτος ! Έτσι και σήμερα, ακόμη και η πιο παραδείσια δικαστική απόφαση, όπως αυτή της κυρίας Κουτρουβίδα,  δεν θα έπρεπε να ενισχύει το πνεύμα της «ανάθεσης» σε μια οποιαδήποτε,  «πεφωτισμένη εξουσία».  Ο Λεγκαλισμός – παλιός, καλός,  παλαιοκομμουνιστικός όρος, καθόλου για πέταγμα !-  δεν πρέπει να διακατέχει το λαϊκό κίνημα, ιδιαίτερα όταν αυτοί που βρίσκονται απέναντί του δεν θεωρούν εαυτό δεσμευόμενο από οποιαδήποτε  θέσμιση, νόμο  ή αξία...

Περισσότερα για την απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών

fimotro

«Τέλος μεταπολίτευσης», του Γ. Παπαγιαννόπουλου

 -Το (από πολλούς) αναφερόμενο ως: “Tέλος της Μεταπολίτευσης»  . δεν θα είναι ακριβώς αυτό που ονειρεύονται ή περιγράφουν. Δεν θα  είναι δηλαδή η κατάρρευση ενός σάπιου (30ετους πάνω-κάτω) πολιτικού συστήματος που ονομάστηκε συλλήβδην «Μεταπολίτευση» και που θα αντικατασταθεί με κάτι νεώτερο και άφθαρτο (ή , που θα ανατραπεί με κάποια «Λαϊκή Εξέγερση»..).Το τέλος έχει άλλο ονοματεπώνυμο: «Κυπριακή Δημοκρατία»……

 Φοβούμαι, ότι το «τέλος της Μεταπολίτευσης» θα είναι τόσο τραγικό , όσο και η αρχή της. Θα έχει δηλαδή σχέση και αφετηρία ΕΘΝΙΚΟ θέμα. Κατά τραγική  δε ειρωνεία, σαν αρχαιοελληνικό δράμα, με την ίδια αναφορά: την Μαρτυρική Μεγαλόνησο Κύπρο. Η αρχή της «Μεταπολίτευσης», η αποκατάσταση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος δηλαδή, έγινε το 1974 στην Πατρίδα μας με κόστος: την Απώλεια του 37% της Εδαφικής Ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατόπιν της Τουρκικής εισβολής του Αττίλα και της έκτοτε συνεχιζόμενης Κατοχής. Και το σημερινό «Τέλος» της συμπίπτει με την οικονομική της κατάπτωση, με τον εξαναγκασμό της να προσφύγει και αυτή με την σειρά της, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό Στήριξης,  ακολουθώντας τα βήματα της «Μητρός Ελλάδος»,.. Άσχετα αν το κάνει με καλύτερους όρους, λόγω του γεγονότος ότι έχει σταθερή την στήριξη του Ρώσικου παράγοντα (ευτυχώς), αποτρεπτικού και για άλλα…

 Νομίζω ότι γίνεται σε όλους αντιληπτό πως μια οικονομική «βοήθεια» από τις γνωστές (ιμπεριαλιστικές) δυνάμεις προς την Κυπριακή Δημοκρατία, την καθιστά ΕΥΑΛΩΤΗ και στο κατεξοχήν θέμα : στο ΕΘΝΙΚΟ.. Κατά τα άλλα, για το πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο στην Μεγαλόνησο  :  Φαίνεται ότι εξήχθησαν και εκεί (οι κακές) «συνήθειες» της «Μητέρας Ελλάδας»: πολιτικό κόστος , ασυλία των πολιτικών, ολιγωρία.. « το τσουνάμι των τραπεζών» , και  υπονόμευση  του φρονήματος  από τις θεωρίες περί των Κυπρίων ως απογόνων των «Φοινίκων» , αντίστοιχες των εντόπιων «εκσυγχρονιστικών» Ρεπούσιων φληναφημάτων περί «Συνωστισμού»…  με αποτέλεσμα, την είσοδο της στο Μηχανισμό, όχι μόνο για τις τράπεζες αλλά με ένα μνημόνιο εφ’ όλης της ύλης και με την Τρόικα να καλπάζει  προς τα κει,  να βάζει όρους, να παρεμβαίνει στην κοινωνική  πολιτική του απλού ανθρώπου και στην καθημερινότητά του -   τελικά να επηρεάζει  τη διαχείριση του εθνικού  προβλήματος..
.
 «Είναι η Κύπρος που οι εμπόροι την μισούνε;»

Ή μήπως:

«Το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει»;

 Έτσι ή αλλιώς, ένα έχει σημασία: Η Κύπρος κατέστη τελικά η τραγική αναφορά, το Σημείο «Μηδέν», τόσο της Αρχής όσο και του «τέλους» της Ελλαδικής  Μεταπολίτευσης.....

Διαίρει και κέρδιζε…

Σε ανακοίνωσή του (1.7.12) το « Συντονιστικό όργανο φορέων και συλλόγων Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου» καταγγέλλει την ηθική αυτουργία στην άσκηση βίας και στους προπηλακισμούς πολιτών από άτομα  προσκείμενα  σε εταιρεία, που επιδιώκει την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική.

Η σειρά των γεγονότων δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για την μεταξύ τους   αιτιώδη σχέση, με  αφετηρία πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ,  που σταμάτησε (προσωρινά) την κοπή δένδρων σε δάσος προοριζόμενο για επιφανειακές εξορύξεις….

Αναφέρει η ανακοίνωση του «Συντονιστικού» :  

"Την Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012 το Συμβούλιο της Επικρατείας διέταξε την αναστολή της εκτέλεσης της υπ’ αριθ. 7633/29-3-2012 αποφάσεως του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης καθ’ ο μέρος συνεπάγεται οποιαδήποτε επέμβαση σε δασική βλάστηση. Σταμάτησε δηλ. την κοπή των δένδρων στον Κάκαβο έως ότου εκδικαστεί η αίτηση αναστολής που έχει κατατεθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας από κατοίκους της Χαλκιδικής. 

Το Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012 οι “Πολίτες Αριστοτέλη” (όλοι ξέρουμε ποια εταιρία είναι πίσω τους) δημοσίευσαν ένα άρθρο που  ξεκάθαρα παρότρυνε τους εργαζόμενους της εταιρίας να αναλάβουν δράση, όπως έπραξαν και στις 20 Μαρτίου 2012 στις Σκουριές όταν 500 εργαζόμενοι επιτέθηκαν σε 30 πολίτες της Χαλκιδικής, που αντιστέκονταν στα καταστρεπτικά τους σχέδια. 

Την ίδια μέρα υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρίας ενημέρωσε τους εργαζόμενους ότι οι νεοπροσληφθέντες θα απολυθούν και ότι υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι αντιδρώντες στην εξόρυξη χρυσού. 

Φυσικό επακόλουθο αυτών των παροτρύνσεων ήταν ο ξυλοδαρμός τριών ατόμων στην Μεγάλη Παναγία από ομάδα εργαζομένων της εταιρίας. Δύο άτομα από τους κτυπημένους ήταν γυναίκες, οι οποίες φέρουν και τα σοβαρότερα τραύματα. Εργαζόμενοι της εταιρίας συνέχισαν να προπηλακίζουν και να τρομοκρατούν περιφερόμενοι σε ομάδες στους δρόμους της Μεγάλης Παναγίας. Τα έκτροπα σταμάτησαν μόνο μετά την απειλή του αυτόφωρου και την παρέμβαση της αστυνομίας……..»