ΕΝΘΕΡΜΗ ΛΙΑΝ Η ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥΣ

Το υπόσχονται οι εκπρόσωποι του Athens Poetry Slam : «Ανία, οι μέρες σου είναι μετρημένες»...

Το Poetry Slam είναι ένας διαγωνισμός ποίησης – κάτι σαν κύπελλο ΟΥΕΦΑ, με ποδοσφαιρικούς όρους , θα έλεγα εγώ.... Οι συμμετέχοντες απαγγέλουν δραματοποιημένη πρωτότυπη δουλειά τους επί 3 λεπτά, κρίνονται δε από 3μελή επιτροπή και από το κοινό.
Το ATHENS POETRY SLAM βάζει την Ελλάδα στο χορό της διεξαγωγής τέτοιων παραστάσεων, 26 χρόνια μετά την πρώτη παράσταση Slam στο Σικάγο. Με στόχο - κατά την δήλωση των διοργανωτών – να προκαλέσουν την ανία και να οδηγήσουν την ποίηση πιο πέρα, αναζητώντας νέα μορφή έκφρασης για τους Έλληνες ποιητές.

Το ATHENS POETRY SLAM θα ξεκινάει μια μάλλον συμβατική ώρα (8μμ) αλλά θα προωθεί ασυμβίβαστα τους ανατρεπτικούς σκοπούς του, στους ακόλουθους χώρους και ημερομηνίες:
Ø τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010 στα Κανάρια, Πλαταιών και Κεραμεικού, στον Κεραμεικό,
Ø την Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου στου Πατάκη, Ακαδημίας 65 και
Ø την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στο Bacaro, Σοφοκλέους 1


Δηλώσεις συμμετοχών στο 6976-111-645 ή στο 697644-2011

Εξ άλλου στις 26.2.2010 ο Γερμανός slam poet Bas Böttcher, με τη συνεργασία των περιοδικών (δε)κατα, book press, e-poema, index, poetix και Φαρφουλάς, θα δώσει μία ξεχωριστή ποιητική performance στο Dasein Café, στοχεύοντας σε μία άλλη αισθητική εμπειρία.
Ως παλαιό μέλος του ΕΑΜ (Ενιαίο Αντιπληκτικό Μέτωπο), λέω να είμαστε εκεί
Γιάννης Σχίζας

Η ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΏΝ

Ο κομφορμιστικός λόγος των οπαδών της παγκοσμιοποίησης, αγκυλωμένος στα «φιλανθρωπικά» και «αντιακροδεξιά» στερεότυπα, έχει επιτύχει να αποσβέσει εν μέρει το μεταναστευτικό πρόβλημα και να αποδυναμώσει τον νηφάλιο κοινωνιολογικό λόγο, όσον αφορά τη «συνεύρεση» διαφορετικών ομάδων και πληθυσμών στα ίδια χωρικά και πολιτισμικά πλαίσια. Οι επιβαίνοντες σε αυτό το συρμό επιδίδονται σε συστηματικό κατατρεγμό του κριτικού λόγου, ενοχοποιούν οποιαδήποτε αποκλίνουσα σκέψη και τροφοδοτούνται ιδιαίτερα από τις φωνασκίες του αυτάρεσκου εθνικισμού – από τις οποίες και νομιμοποιούν τα παιδαριώδη ιδεολογήματά τους. Παρ’ όλα αυτά , τα προβλήματα της συνάντησης του «εγχώριου» με το «ξένο», της καταναγκαστικής «πολυπολιτισμικότητας» εις βάρος των εγχώριων και της στυγνής εκμετάλλευσης του «ξένου» στοιχείου από πολιτικούς και οικονομικούς νταβατζήδες, όλο και περισσότερο έρχονται στην επιφάνεια, και μάλιστα από απρόσμενες κατευθύνσεις. Στις σκέψεις αυτές θα μπορούσε να μπει κανείς ακόμη και από την εμπειρία μιας σχετικά «βελούδινης» συνάντησης πληθυσμών, όπως αυτής που ακολούθησε την πτώση του βερολινέζικου τείχους τον Νοέμβριο του 1989 . Κομιστής της συγκεκριμένης εμπειρίας ήταν το ντοκυμαντέρ της Frauke Sandig υπό τον τίτλο "Nach dem fall" («Μετά την Πτώση», 1999) , που προβλήθηκε στο Ινστιτούτο ΓΚΑΙΤΕ Αθηνών, στις 26.1.2010.
Βραβευμένο από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο, το ντοκυμαντέρ προκαλεί οπωσδήποτε εντυπώσεις από τις αναφορές ενός Ανατολικογερμανού πρώην φύλακα του τείχους , από την ολική σχεδόν καταστροφή αυτού του πολιτικού εμποδίου που δέσποσε στην αντιπαράθεση Δύσης και Ανατολής, από την απέχθεια που προκάλεσε η ύπαρξη του τείχους ένθεν και ένθεν, από τις δραστηριότητες ενός επίμονου επιχειρηματία στο να «ανακυκλώσει» το τείχος για τη κατασκευή υλικών οδοποιίας (!) και προπάντων από την χρήση θρυμμάτων του τείχους για τη τσαρλατανική παρασκευή ομοιοπαθητικών φαρμάκων(!!!) κλπ.κλπ.Το σημαντικό όμως στοιχείο του ντοκυμαντέρ από τη δική μας σκοπιά, είναι η αποξένωση του ανατολικογερμανικού πληθυσμού μέσα στη νέα πολιτικοκοινωνική δομή. Είναι η αδυναμία της γρήγορης «όσμωσής» του με τον δυτικογερμανικό πληθυσμό, είναι ο πολιτιστικός και συναισθηματικός διχασμός ανθρώπων που ζούσαν μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά : Ανθρώπων που είχαν την ίδια γλώσσα, την ίδια περίπου ιστορία, τα ίδια γεωγραφικά βιώματα.
Το ντοκυμαντέρ δεν υπαινίσσεται, αλλά δηλώνει ευθέως αυτό το διχασμό και την αδυναμία των ανατολικογερμανών να ενταχθούν στη νέα κατάσταση. Κατά πάσα πιθανότητα η αδυναμία αυτή προοιωνίζεται να είναι περιορισμένης διάρκειας, όπως χρονικά περιορισμένη ήταν η αδυναμία των νησιωτών εποίκων της Αθήνας τον 19ο αιώνα να δεθούν και εν τέλει να ενταχθούν στον αθηναϊκό πληθυσμό, αφού προηγουμένως κατοίκησαν σε ξεχωριστές περιοχές της πόλης – π.χ. «Αναφιώτικα ». Ανεξάρτητα όμως από την ιστορική τύχη διαφόρων «συνευρέσεων» - φερ’ ειπείν της επιτυχημένης συνεύρεσης γηγενών της Αττικής με τους Αρβανίτες ή της αποτυχημένης συνεύρεσης Αλβανών και Σέρβων στο Κόσοβο - το σίγουρο είναι ότι η οιαδήποτε «μίξη πληθυσμών» και μάλιστα με τις οποιεσδήποτε αναλογίες, και μάλιστα χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το στοιχείο της χρονικής ωρίμανσης, δεν οδηγεί εγγυημένα στην ειρηνική συνύπαρξη των διαφορετικών....

* Η φωτογραφία προέρχεται από το ντοκυμαντέρ της Frauke Sandig και δείχνει μια φάση από τις εργασίες κατεδάφισης του τείχους...

ΠλιατσΟΙΚΟλογία

Το οικολογικό κίνημα έχει κατά καιρούς χρησιμεύσει ως «σάκκος πυγμαχίας» διαφόρων «συντηρητικών» της δημόσιας ζωής : Και μάλιστα «συντηρητικών» κάθε είδους, αριστερο-σοσιαλ-νεοφιλελεύθερων (!), οι οποίοι επειδή αρνιόντουσαν ή αδυνατούσαν να προσλάβουν τα νεωτεριστικά στοιχεία που έφερνε η οικολογία στην κοινωνία , ήταν πρόθυμοι να εφαρμόσουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στις αξιολογήσεις τους. Δηλαδή να κάνουν το «τόσο» «ΤΟΣΟ» και αντιστρόφως, ή με άλλα λόγια να διυλίσουν τον κώνωπα της οικολογίας και να καταπιούν την κάμηλο των πολιτικών μεγασκανδάλων.
Λαμβανομένης υπόψη αυτής της επιφύλαξης όσον αφορά τον συμπλεγματικό χαρακτήρα μέρους των «επικριτών», δεν θα ήταν άτοπο το να ανεβάζουμε τον πήχυ των απαιτήσεων απέναντι σε ένα κίνημα με μεγάλες επαγγελίες. Να ελέγχουμε τους εισερχόμενους πόρους και τις διασυνδέσεις του, να κρατάμε στο νου τους λογαριασμούς και ιδιαίτερα τις «προγραμματοθηρικές» επιδόσεις διαφόρων παραγόντων του χώρου – επαγγελματιών «Αντιρατσιστών», προστατών των θαλασσών κλπ - . Και τελικά να κάνουμε ανέφικτη κάθε «πλιατσΟΙΚΟλογία» επί των δημοσίων πόρων....
Η τελευταία πάντως κατηγορία που διατυπώνεται στο http:// kafeneio-gr.blogspot.com, με αφορμή την υπόθεση των ανεμογεννητριών στην Ελλάδα και ιδιαίτερα την παρέμβαση της Ορνιθολογικής Εταιρείας και 172 φορέων στο διάλογο για το Σχέδιου Νόμου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Το περιεχόμενό της αφορά τη διασύνδεση στελεχών των αιολικών Εταιρειών με κάποιες οικολογικές οργανώσεις, για την αντιμετώπιση του δυσμενούς κλίματος που έχει δημιουργηθεί από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Σημειώνει λοιπόν το kafeneio.blogspot.com στις 25.1.2010, επικαλούμενο ως πηγή τα μεταξύ εταιρικών παραγόντων διαμειφθέντα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο :

"Παραδέχονται (οι εταιρείες) ότι στερούνται επιστημονικών επιχειρημάτων, αποδέχονται (οι εταιρείες) πως οι προτάσεις των οικολογικών οργανώσεων είναι επιστημονικές και κανονίζουν τη στρατηγική τους …να αξιοποιήσουν τρεις κυρίως οργανώσεις (κατονομαζόμενες στο κείμενο)..... για να σπάσουν το μέτωπο (!) που υπάρχει μεταξύ 172 οικολογικών οργανώσεων και της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας (ΕΟΕ), οι οποίες ( 172) υπέβαλαν επιστημονικές προτάσεις για την προστασία περιβάλλοντος και την λελογισμένη εγκατάσταση αιολικών πάρκων, στο νομοσχέδιο Μπιρμπίλη για τις ΑΠΕ".

Το δημοσίευμα του μπλογκ ακολουθείται από ένα απίστευτο αριθμό επιθετικών σχολίων εναντίον των «τριών», με χαρακτηρισμούς εκπάγλου ασχήμιας – του είδους «λαμόγια», "ψευτοοικολόγοι", απόλυτη ξεφτίλα, καραμπινάτο σκάνδαλο κλπ. Κοντολογής η υπόθεση έχει τέτοιο μέγεθος ώστε δεν ενδείκνυται για επίδειξη της άλλης παρειάς ή για αφυψηλού σνομπάρισμα των επικριτών, σε στυλ : «η σιωπή μας προς απάντησή σας». Αντίθετα πρέπει να δοθεί απάντηση, και μάλιστα γρήγορη και υπεύθυνη....

* Σχόλιο επί της φωτογραφίας : Κάποιοι μπορεί να γλυκαίνουν κάποιους, ο τελικώς όμως στόχος είναι να τους χαλάσουν τα δόντια και να τους εμποδίσουν να δαγκώνουν στο μέλλον....

ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Η μέθοδος της χρησιμοποίησης «αλλεπάλληλων δημοψηφισμάτων» και της δημιουργίας κλίματος ανησυχίας και ανασφάλειας, με τελικό στόχο την καθυπόταξη της κοινωνίας , είναι γνωστό ότι απέφερε καρπούς στην περίπτωση της Ιρλανδίας. Το θέμα στη χώρα αυτή ήταν η «με το στανιό» υπερψήφιση της Συνθήκης της Λισαβώνας, που είχε αποδοκιμασθεί από το ιρλανδικό εκλογικό σώμα στις 12 Ιουνίου του 2008. Ένάμισι μήνα αργότερα , και ενώ είχε αρχίσει η διαδικασία της υπονόμευσης της λαϊκής ετυμηγορίας πρωτοστατούντος του Κον Μπεντίτ - ιδιαίτερα μάλιστα με τις απειλές «έξωσης της χώρας» από την Ευρωπαϊκή Ένωση – το 71% των πολιτών υποστήριζε ότι δεν πρέπει να επαναληφθεί το δημοψήφισμα, το δε 67% συμφωνούσε με τη φράση: «Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν σέβονται το ιρλανδικό ΟΧΙ». (πηγή in.gr, Reuters κλπ., 27.7.2008). Παρ’ όλα αυτά το δημοψήφισμα έγινε, και μάλιστα την επόμενη χρονιά, και κερδήθηκε από τους οπαδούς του ΝΑΙ με την ισχυρή υποστήριξη «εξωγηπεδικών παραγόντων» - κοντολογής ανθρώπων της Νέας Τάξης...

Στην Κύπρο η ετυμηγορία του Απριλίου του 2004 με το 76% του ελληνοκυπριακού λαού να τάσσεται έναντίον του Σχεδίου Ανάν, δεν άφηνε περιθώρια για ένα νέο και χρονικά «κοντινό» εγχείρημα. Το θέμα εδώ δεν ήταν μια απλή, «νομικώς υπερκείμενη» συνταγματική ρύθμιση, που θα μπορούσε να ανατραπεί κάποτε από μια νέα πολιτική διαδικασία μεταξύ των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης : Το θέμα ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αντικατάστασή της από ένα δυσλειτουργικό κρατίδιο, χωρίς τη κατοχυρωμένη ισότητα των πολιτών από τον τρέχοντα νομικό πολιτισμό, με κομφουζιονιστικές (=ανύπαρκτες) δυνατότητες αναθεώρησης στο μέλλον. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και οι Θεόδωρος Πάγκαλος και Ευάγγελος Βενιζέλος ,είχαν χλευάσει αρχικά την καρικατούρα συντάγματος που αποτελούσε το Σχέδιο Ανάν, ο δε πρώτος μάλιστα είχε θεωρήσει την προβλεπόμενη ρύθμιση περί εναλλαγής στην κυπριακή Προεδρία ανά τακτά διαστήματα, ως ρύθμιση που θύμιζε οργάνωση στρατιωτικού σώματος με τα εναλλασσόμενα καθήκοντα «Λοχία» ή «Αξιωματικού Υπηρεσίας»..

Η προ μηνών δήλωση του προέδρου Χριστόφια για την μη αναγκαιότητα τέλεσης ενός νέου δημοψηφίσματος - εάν και εφόσον προέκυπτε συμφωνία μεταξύ ελληνικοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς – αποτέλεσε χαρακτηριστική έκφραση της ανασφάλειας διαφόρων ηγετικών παραγόντων στη Κύπρο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και της αδυναμίας τους να πείσουν την εκλογική βάση.Εν τέλει η τουρκική πλεονεξία και η τουρκική απαίτηση ολικής παράκαμψης της Διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας, ανέλαβαν την υπόθεση της «συνέγερσης» της ελληνοκυπριακής κοινής γνώμης ..Χαρακτηριστικό ήταν το προϊόν δημοσκόπησης που πραγματοποιήθηκε από την Εταιρεία ALCO(Εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 24.1.2010).
Σημειώνει σε σχετικό ρεπορτάζ ο Μάκης Πολάτος :
«Ποσοστό 74% των ερωτηθέντων τοποθετείται αρνητικά στην εισήγηση του κ. Χριστόφια για παραχώρη­ση της προεδρίας -εκ περιτροπής- και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η αντί­δραση των Ελληνοκυπρίων είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν τίθεται το ερώτημα εάν αποδέχονται την πρόταση του προέδρου της Κύπρου να παραμείνουν στο νησί 50.000 Τούρκοι έποικοι ακό­μη και μετά την επανένωση (εννοείται όποτε αυτή επι­τευχθεί). «Όχι» στην παραμονή των Τούρκων εποίκων είναι η άποψη που έχει το 78% των συμμετεχόντων στην έρευνα. Αυτό ίσως να εξηγεί και το εύρημα που προκύπτει από την απάντηση στο ερώ­τημα τι πρέπει να κάνει ο πρόεδρος Χριστόφιας αν στις εντατικές συνομιλίες δεν υπάρξει θετικό αποτέλεσμα. «Να καταγγείλει διεθνώς την αδιαλλαξία της άλλης πλευράς και να αποχωρήσει από τη διαδικασία» τον παροτρύνει το 61% των Κυπρίων που συμμετείχαν στην έρευνα της «Alco».

Προφανώς οι Ελληνοκύπριοι δείχνουν καλύτερο χαρακτήρα σε αντίθεση με τους Ιρλανδούς, όμως θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι άνθρωποί μας είχαν την ευκαιρία να «προπονηθούν» και να εμπεδώσουν στο μιαλό τους την τουρκική αδιαλλαξία και πλεονεξία. Ας δούμε λόγου χάρη ένα δημοσίευμα σε ένα έντυπο υπεράνω υποψίας για «εθνικισμό». Είναι η ΑΥΓΗ της 5.6.2009 και συντάκτης είναι ο Θανάσηs Αθανασίου, που γράφει υπό τον τίτλο «ΟΙ ΑΧΟΡΤΑΓΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ» Και χωρίς υπερβολή, «μέσα στη συσκευασία» ενός άρθρου και με τη χρήση ενός παραδείγματος, τα λέει όλα :

« Όποτε και να ταξιδέψεις στην Κύπρο θα πληγωθείς και θα μελαγχολήσεις παρά την όποια «περιηγητική» σου διάθεση. Θα απολαύσεις τις ομορφιές της, αλλά οι εικόνες τις κατοχής θα σε στοιχειώνουν. Όταν μάλιστα και ο πλέον αισιόδοξος, όπως είναι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Δ. Χριστόφιας, έχει στιγμές απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, τότε ο σκεπτικισμός σε διακατέχει.
«Αυτοί οι αχόρταγοι Τούρκοι» , έτσι εξέφρασε την απογοήτευσή του ο κ. Δ. Χριστόφιας μετά τη συνάντησή του με τον εγκάθετο της Άγκυρας κ. Μεχμέτ Αλή Ταλάτ για τη διαπραγμάτευση για το άνοιγμα του οδοφράγματος του Λιμνίτη.
Αρχικά, οι Τούρκοι είχαν ζητήσει -προκειμένου να συναινέσουν στο άνοιγμα- να αναλάβει η Ελληνοκυπριακή (Ε/κ) πλευρά το κόστος κάποιων τμημάτων του οδικού δικτύου της περιοχής τους, ύψους δέκα περίπου εκ. ευρώ.
Μόλις η Ε/κ πλευρά αποδέχτηκε το αίτημά τους, πιστοί στο ανατολίτικο παζάρι, ζήτησαν και την ηλεκτροδότηση του Κόκκινου. Μόλις και αυτό το αίτημά τους έγινε αποδεκτό, ζήτησαν, άκουσον-άκουσον, να αναλάβει η Ε/κ πλευρά και τον εφοδιασμό της περιοχής με πετρέλαιο που, ουσιαστικά, θα χρησιμοποιούνταν από τα κατοχικά στρατεύματα αφού εκεί τίποτα άλλο δεν υπήρχε! »

ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ....

Η Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών (ΠΕΝΑ) καταγγέλει σε ανακοίνωσή της (21.1.2010) την απαξιωτική μεταχείριση που υφίσταται από τους «εναλλασσόμενους» Υπουργούς στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων(ΥΠΑΑΤ).

Η ΠΕΝΑ «συμμετέχει στις κινητοποιήσεις του συνόλου του αγροτικού κόσμου...., επιδιώκει μια μακροχρόνια αγροτική πολιτική (σε συμφωνία με όλους τους κοινωνικούς εταίρους και τα κόμματα) και διαμαρτύρεται έντονα για την αναξιοπιστία του Υπουργείου και την περιφρόνηση της προσωπικότητας των υποψηφίων προς ένταξη στο Πρόγραμμα Νέων Γεωργών, οι οποίοι από την πρόσκληση της 27-1-2009 περιμένουν ένα ολόκληρο χρόνο μετά τις αποφάσεις που έπρεπε, όπως προκήρυσσε η πρόσκληση, να βγουν σε τέσσερις μήνες. Οι ίδιες απαράδεκτες καθυστερήσεις συμβαίνουν σχεδόν με όλα τα αγροτικά θέματα, ενώ οι απαιτήσεις τρίτων από τους αγρότες επιβαρύνονται με δυσβάστακτους «τόκους υπερημερίας». Εξ άλλου η ΠΕΝΑ καλεί στις 27 Ιαν 2010,ώρα 11.30 , στην Αθήνα ( πλατεία Καραϊσκάκη, Ξενοδοχείο Στάνλεϋ) τους νέους αγρότες και τους υποψήφιους νέους γεωργούς σε συνάντηση, συζήτηση και διαμαρτυρία για το Μέλλον του Αγροτικού Κόσμου και το Πρόγραμμα Νέων Γεωργών.

Αξιοσημείωτο στοιχείο της ανακοίνωσης των Νέων Αγροτών είναι η διαπίστωση της ανάγκης για συντονισμένη και «εστιασμένη» δράση του σημερινού αγροτικού κινήματος, με την υποστήριξη κατά το δυνατόν περισσοτέρων κοινωνικών ομάδων, ώστε να μην δημιουργούνται μεγάλα προβλήματα στην κοινωνία. Η διαπίστωση αυτή έχει πραγματικά μεγάλη αξία σε ένα διεκδικητικό κίνημα, που στο παρελθόν υπό την επίδραση διαφόρων «πλειοδοτών» συνήθισε να επιδίδεται σε δράσεις προβληματικές και απωθητικές για την ευρύτερη κοινωνία , αντί να επιχειρεί να κερδίσει την συμπαράστασή της.
Η ΠΕΝΑ καταθέτει ακόμη μια σειρά από προτάσεις για την αναζωογόνηση της αγροτικής παραγωγής , ιδιαίτερα εν όψει του «τέλους της ιστορίας» των επιδοτήσεων το έτος 2013 . Ξεχωρίζουμε μερικές από αυτές :

Να προσδιορισθεί ο όρος «επαγγελματίας αγρότης», να μην δημιουργούνται στρεβλώσεις στον Αγροτικό Συνδικαλισμό (με επιλεκτικές ετήσιες χρηματοδοτήσεις λειτουργικών δαπανών), να οργανωθεί το μητρώο αγροτών και να καταξιωθεί το αγροτικό επάγγελμα.
Να βελτιωθούν ή να δημιουργηθούν υποδομές, εγγειοβελτιωτικά, αρδευτικά και επενδύσεις. Ακόμα Express Σχέδια Βελτίωσης για γεωργούς για στάγδην άρδευση (με ηλεκτρονική υποβολή για πραγματική εξπρές διαδικασία, όπως σε άλλα προγράμματα).
Να δημιουργηθεί παρατηρητήριο τιμών χονδρικής-λιανικής και παρατηρητήριο τιμών αγροεφοδίων, σε πολλά σημεία της Ελλάδας και δημοπρατήρια προϊόντων σε κάθε περιοχή για όλα τα αγροτικά προϊόντα, υποστηρίζοντας Τοπικές Εφοδιαστικές Αλυσίδες, Τοπικά Σύμφωνα Ποιότητας και «Αγορές παραγωγών-farmers market».
Να ενισχυθεί το συνεργατικό κίνημα σε όλη την χώρα και ιδιαίτερα στις περιοχές που δεν λειτουργούν τέτοιες δομές με Ομάδες παραγωγών ή με Συνεταιρισμούς ανά είδος ή για την Ολοκληρωμένη Παραγωγή-Διαχείριση αγροτικών προϊόντων ή Ενώσεις ανά προϊόν ή άλλες συλλογικές μορφές αγροτικής επιχειρηματικότητας.
Να αναγνωρισθεί η συμβολή των αγροτών στην απορρόφηση των ρύπων του θερμοκηπίου, τώρα που υπάρχει «εμπόριο ρύπων» και δυνατότητα παραγωγής ενέργειας (από τον ήλιο, τον αέρα, την βιομάζα, τους ελιαούχους σπόρους κλπ) ως αγροτικό προϊόν.
Δημιουργία Τράπεζας Γης με εγγυοδοσία του ελληνικού κράτους και διευκολύνσεις αγοράς ή μακροχρόνιας ενοικίασης γης από νέους αγρότες και ομάδες παραγώγων. Πρόβλεψη εταιρικού σχήματος από αγρότες και μη αγρότες για αξιοποίηση ιδιόκτητης αγροτικής γης (ποσοστιαία συνεκμετάλλευση αγροτικής παραγωγής). Κληρονομικές ρυθμίσεις, καθώς και εξασφάλιση χρήσης επαρκούς αγροτικής γης.
Υποστήριξη της συνεργασίας και δικτύωσης με τα σημεία κατανάλωσης για την προώθηση των αγροτικών μας προϊόντων και της Μεσογειακής Διατροφής, μέσω Τοπικών Εφοδιαστικών Αλυσίδων και Τοπικών Συμφώνων Ποιότητας. .
Ενίσχυση των αγροτών για τη μεταβατική περίοδο προς «νέες καλλιέργειες» ποιοτικών και πιστοποιημένων τροφίμων.
Συμμετοχή στη δημιουργία μηχανισμών εποπτείας της αγοράς των αγροτικών προϊόντων, για νέα χρηματοδοτικά μέσα (όπως Ηθική Τράπεζα, ΤΕΠΜΑγροτικών Εκμεταλεύσεων κλπ)

Οι προτάσεις της ΠΕΝΑ δηλώνουν ένα νέο ποιοτικό ρεύμα μέσα στα πλαίσια του αγροτικού κινήματος, με ευρύτερες συλλήψεις και στοχεύσεις : Ρεύμα ικανό να αντισταθεί στην άδηλη προτίμηση των μεγαλοπαραγόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έναν νέο, διευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό έργων, με σαφή προτίμηση της ελληνικής τουριστικής «μονοκαλλιέργειας» αλλά «θανατηφόρο» για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα – «συμβατικά» και ποιοτικά..Υπενθυμίζω ότι και παλιότερα (4.5.2009 , ανάρτηση για εκδήλωση στα Μέγαρα), με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Γιάννη Τόλιου «Περιβάλλον και Αγροτική Πολιτική σε συνθήκες Παγκοσμιοποίησης»(2009, Εκδόσεις ΚΨΜ), είχαμε αναφερθεί στην βαθύτατη και δομική κρίση της ελληνικής γεωργίας, που είχε κύριο χαρακτηριστικό το εξωφρενικό ανισοζύγιο στις κινήσεις αγροτικών προϊόντων μεταξύ Ελλάδας και υπολοίπων χωρών της ΕΕ. Όπου μεταξύ 2000 και 2007,το ελληνικό έλλειμμα εκτινάχθηκε από το 1,659 εκατ. Ευρώ στα 2,477 εκατ......


Η ΠΕΝΑ(Χαλκοκονδύλη 36, Αθήνα, 10432, τηλ. 210 52 46 969) σε συνεργασία με την Ένωση Νέων Αγροτών Θεσσαλονίκης, οργανώνει Ημερίδα με θέμα «Το Μέλλον του Αγροτικού Κόσμου» στις 7 Φεβ 2009, μέσα στην Agrotica στην Θεσσαλονίκη.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Συναντήθηκαν τελικά (19.1.2010) οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ - ύστερα από πρόσκληση του δεύτερου, σημειώστε παρακαλώ.... Και βρέθηκαν να συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι
« οι εκλογές στην αυτοδιοίκηση αποτελούν υπόθεση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε τοπικό επίπεδο και πως ενδεχόμενες συνεργασίες δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο κεντρικής κομματικής συμφωνίας»
Και κατά πως λέει η ανακοίνωση :

«Υιοθετήθηκε... η πρόταση των Οικολόγων Πράσινων (Σημειώνω εγώ..) για κοινή πρωτοβουλία όσον αφορά το εκλογικό σύστημα της αυτοδιοίκησης, όπου οι ρυθμίσεις του "Καλλικράτη" απειλούν να αποκλείσουν τη συμμετοχή ανεξάρτητων κινήσεων στις εκλογές για τους δήμους και τις περιφέρειες και να περιορίσουν, αντί να διευρύνουν, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών στα τοπικά θέματα»........
Οι σημειώσεις επί του κειμένου της ανακοίνωσης από τον υποφαινόμενο, αποσκοπούν στο να δείξουν την αναζήτηση εταίρων από τον Συνασπισμό με τη μέθοδο των φιλοφρονήσεων - όπως λ.χ. αποτελεί η «αναγνώριση της πατρότητας» της πρότασης για το εκλογικό σύστημα στους ΟΠ - παρά το γεγονός ότι η τέτοια πρόταση ( συμμετοχής όλων των δυνάμεων στην τοπική αυτοδιοίκηση) είναι αυτονόητη και γενικής αποδοχής από τους δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες....
Το κυριότερο όμως πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι το πόρισμα της συνάντησης υπέρ της εντοπιότητας των αυτοδιοικητικών ζυμώσεων και εναντίον των «άνωθεν» κομματικών συμφωνιών, αφήνει ορθάνοικτη τη δυνατότητα για τον παραγοντισμό κομμάτων και πολιτικών ομάδων σε τοπικό επίπεδο.
Σωστή η βολή εναντίον του «κομματικού πατριωτισμού» και εναντίον του μοντέλου της τοπικής αυτοδιοίκησης, ως «ιμάντα μεταβίβασης» των κομματικών βουλήσεων. Από την άλλη όμως πλευρά οι δράσεις σε τοπικό επίπεδο δεν παύουν να απαιτούν ένα πλαίσιο αυτοδιοικητικών αρχών γενικής εφαρμογής, μακριά από τις μπουρδολογικές αοριστίες των προεκλογικών περιόδων όπως επίσης και εναντίον των «προσωπικών πολιτικών» : Μακριά από τις πληκτικές γενικολογίες των συμβατικών προγραμμάτων , αλλά και μακριά από τα προσωποκεντρικά αλισβερίσια... .

Ο ΚΥΚΛΟΦΟΡΩΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ !

Πριν από ένα τέταρτο αιώνα, όταν η αρχή «Ο ρυπαίνων πληρώνει» έκανε τις πρώτες διαδρομές της στους χώρους των οικολογιζόντων και στο ευρύτερο μορφωμένο κοινό, ο υποφαινόμενος υποστήριζε σε ένα άρθρο του στη ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (Γ.Σχίζας, «Ο κυκλοφορών να πληρώνει», Φεβρουάριος 1985) ότι η τιμή της βενζίνης θα μπορούσε να αποτελεί το βασικό «όχημα» για την επιβάρυνση των αυτοκινουμένων ανάλογα με τη ρύπανση και τα γενικότερα κόστη που προκαλούν στην κοινωνία και στο περιβάλλον. Έκτοτε σε σωρεία κειμένων , η αρχή της επιβάρυνσης της αυτοκίνησης σε βαθμό ανάλογο με την κατανάλωση βενζίνης – μια κατανάλωση που με τη σειρά της πιστοποιούσε τη χρησιμοποίηση οδικού χώρου και άλλων υπηρεσιών - αποτέλεσε για μένα σταθερό στοιχείο αναφοράς , με στόχο την γενικότερη, κυκλοφοριακή και πολεοδομική εξυγίανση.
Τον Οκτώβριο του 2006, σε ένα ομότιτλο κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Αυγή (22.10.2006) και στη συνέχεια στον δικτυακό τόπο www. nomosphysis.org ,είχα την ευκαιρία να σχολιάσω μια σημαντική εξέλιξη επί του ζητήματος, που ήταν η εισαγωγή του μηχανισμού GPS στη Βρετανία με στόχο την δικαιότερη κατανομή των ασφαλίστρων μεταξύ των ασφαλιζομένων. Σημείωνα τότε :

«Σήμερα τα ασφάλιστρα έχουν σχέση με τον τύπο του αυτοκινήτου, χωρίς να συνδέονται με τον αριθμό των διανυομένων χιλιομέτρων – που όμως είναι καθοριστικός για την έκθεση ατόμων και οχημάτων σε διάφορους κινδύνους.. Κάποιες βρετανικές εταιρείες σκέφθηκαν να αντικαταστήσουν τα σημερινά «άκαμπτα» ασφάλιστρα με άλλα «ευέλικτα», που εξαρτώνται από τον αριθμό των χιλιομέτρων που διανύει το όχημα και από τις περιοχές στις οποίες κινείται - που συνήθως έχουν διαφορετικές κυκλοφοριακές εντάσεις και επικινδυνότητες....Σε αντίθεση με τα επί «δικαίους και αδίκους ασφάλιστρα, τα ευέλικτα ασφάλιστρα δημιουργούν αντικίνητρα στην κυκλοφορία και συμβάλλουν στον εξορθολογισμό της κινητικότητας. Αυτή η εκ πρώτης όψεως μικρή συμβολή θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη, εφόσον τα συνολικά κόστη της αυτοκίνησης επιρρίπτονταν στους αυτοκινούμενους ανάλογα με την κυκλοφορία τους στον οδικό χώρο. Σήμερα τα κόστη που προκαλούνται από την αυτοκίνηση, η διάνοιξη και συντήρηση του οδικού δικτύου, οι υπηρεσίες τροχαίας κλπ, καταβάλλονται από ένα απροσδιόριστο κοινωνικό σώμα, καθώς και δια μέσου διαφόρων πάγιων επιβαρύνσεων όπως οι ετήσιες εισφορές. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, οι οδηγοί έχουν «αντικειμενικό συμφέρον» να καταναλώνουν όσο γίνεται περισσότερα χιλιόμετρα, προκειμένου να αποσβέσουν την αξία του αυτοκινήτου ! Εάν όμως πλήρωναν τα κόστη της αυτοκίνησης με βάση τον αριθμό των διανυομένων χιλιομέτρων, τότε θα είχαν συγκεκριμένα κίνητρα για τον εξορθολογισμό της οδικής τους συμπεριφοράς»

Με βάση αυτό το σκεπτικό, βρήκα τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Γ.Παπακωνσταντίνου σχετικά με το μοντέλο επιβάρυνσης των οχημάτων με βάση τη χρήση και όχι τη κατοχή τους, ως εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Μακάρι το 2011 να κερδίσει αυτός ο «εξορθολογισμός» - που συνιστά ταυτόχρονα και εφαρμογή της δημοκρατικής και περιβαλλοντικής αρχής «Ο ρυπαίνων πληρώνει» ! Αντίθετα βρήκα μάλλον μίζερες και «νεοφοβικές» τις επικρίσεις ορισμένων κύκλων, όπως επίσης θεώρησα άστοχη τη συσχέτιση του GPS με την αστυνόμευση των πολιτών.
Φυσικά η ορθολογική κοστολόγηση της αυτοκίνησης και η ασφαλιστική επιβάρυνση με βάση την πραγματική διακινδύνευση των αυτοκινουμένων, δεν αποτελεί παρά ένα μέρος της απάντησης στο τεράστιο πρόβλημα της κυκλοφοριακής εξυγίανσης. Χρειάζεται να γίνουν πολλά, χρειάζεται ένα πλουραλιστικό σύστημα κυκλοφορίας, χρειάζεται η παροχή πρωτοκαθεδρίας στον «αν-όργανο» ή μη εποχούμενο χρήστη της πόλης, που είναι ο πεζός – για να επανέλθουμε στο ρεφραίν δεκαετιών....

YΓ

Στη φωτογραφία διακρίνεται παραδοσιακό σύστημα φορητού υπολογιστού και συστήματος GPS επί οχήματος ενός φορολογίσιμου ημιόνου...

ΔΡΑΓΩΝΑ, ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

Ποσάκις υμάς, υπό σφων αυτών απολλυμένους, η δόξα των προγόνων περισώσει;
(Πόσες φορές εσείς, χαμένοι από τις ίδιες σας τις πράξεις, θα περισωθείτε από τη δόξα των προγόνων σας;)
48 πΧ, Ιούλιος Καίσαρ σε απάντηση αιτήματος Αθηναίων που επικαλούντο την αρχαία δόξα


Ο αγωνιστής που θέλει να παραμείνει αγωνιστής μέχρις εσχάτων , είναι μια σπάνια ποιότητα στη χώρα μας. Και τούτο γιατί οι αγωνιστές στη φάση της ηλικιακής ωρίμανσης είθισται να μετατρέπονται σε εικονίσματα, σεβάσμια εκατέρωθεν πλην παροπλισμένα και «εξ-ουδετερωμένα» στις ενεστώσες μάχες.
Τα τελευταία χρόνια ο Μίκης Θοδωράκης προτίμησε να μείνει ενεργός και να μην εξελιχθεί σε «αβλαβές εικόνισμα» ή σε εξέχοντα θαμώνα εθνικών επετείων . Ιδιαίτερα στη περίπτωση του αποικιακού Σχεδίου Ανάν, που απεμπολούσε τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού ενώ επί πλέον τραυμάτιζε τον Ευρωπαϊκό Νομικό Πολιτισμό, ο διαπρεπής συνθέτης συμπαρατάχθηκε με το ΟΧΙ του ευρύτατου , δημοκρατικού και πατριωτικού μετώπου, σε Ελλάδα και Κύπρο.Και με αυτό το τρόπο αψήφησε τους διαπλεκόμενους της Νέας Τάξης, τους μιντιοκράτορες, τους πολιτικούς χαμαιλέοντες και τους «προοδευτικούς» της υποταγής.
Σήμερα ο Μίκης Θοδωράκης ορθώνει τον κριτικό του λόγο απέναντι στους θεωρητικούς της εθνοαποδόμησης και στους αναθεωρητές της Ελληνικής Ιστορίας, θέτοντας ζητήματα που αξίζουν σχολιασμό και παραπέρα ανάπτυξη. Που χρήζουν προσέγγισης από τη σκοπιά της διαλεκτικής, χωρίς δογματικές εμμονές, χωρίς νεωτεριστικά συμπλέγματα και «προοδευτιλίκια», χωρίς αντικαρατζαφερικούς εξορκισμούς. Αξίζει λοιπόν να ασχοληθούμε με αυτό τον κριτικό λόγο.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΗΣ

Εν αρχή ήν η «εθνική ταυτότητα» και η προσπάθεια «αλλοίωσής» της. Η επισήμανση αυτή του Μίκη Θοδωράκη στην απάντησή του προς την Θάλεια Δραγώνα, θέτει το ζήτημα της διαχρονικής εξέλιξης αυτής της ταυτότητας, και πιο συγκεκριμένα τον ορισμό της «αλλοίωσης».Με δεδομένο ότι οι ταυτότητες διατηρούν τη συνέχειά τους αλλά και μεταβάλλονται μέσα στο χρόνο, ότι οι εθνικές συλλογικότητες δεν είναι σχηματισμοί «μαρμαρωμένοι» και «ταριχευμένοι» , όπως π.χ. ο μεσαιωνικός ελληνισμός δεν είναι ίδιος με τον νεώτερο ελληνισμό, κλπ.κλπ.., «αλλοίωση» συνιστά όχι μια οποιαδήποτε μεταβολή αλλά μια ειδική μορφή έξωθεν μεταβολής και επιβολής πάνω στους τρέχοντες ελληνικούς χαρακτήρες. Με βάση αυτό θα μπορούσε εύλογα να πει κανείς ότι η οποιαδήποτε μεταβολή των εθνικών χαρακτηριστικών δεν συνιστά αναγκαστικά «αλλοίωση» και δεν δικαιολογεί θορύβους και συναγερμούς .
Οι αξιολογήσεις του ΜΘ σχετικά με την ελληνική ιστορία , θέτουν επίσης διάφορα ζητήματα. Ειδικά η συσχέτιση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ της κατοχής με το αίτημα της «αναγέννησης της ελληνικής πατρίδας», φαίνεται μάλλον προβληματική, με δεδομένη την τότε κυριαρχίας του τριτοδιεθνιστικού λόγου, των σταλινικών ιδεών που θεωρούσαν τους εθνικούς σχηματισμούς ως καθαρά φαντασιακούς, και του εγχειρήματος της δημιουργίας «Μακεδονικού Κράτους» με τη συγκόλληση σλαβομακεδονικών, ελληνικών και βουλγαρικών εδαφών.

Η κυριότερη όμως ένσταση στις απόψεις του ΜΘ, αφορά τις ιδέες του για την δυναμική της ελληνικής ιστορίας. Σημειώνει ο ΜΘ στην απάντησή του προς τη ΘΔ
«....αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης..... Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος»..

Ο ιδεαλισμός του ΜΘ θεωρεί ότι η δυναμική των ελληνικών αγώνων και της δημιουργικής δράσης τόσων προσωπικοτήτων,αντλήθηκε από την ευθύνη μπροστά στη τρισχιλιετή ιστορία. Στη πραγματικότητα όμως οι αγώνες , από το 21 έως τη χούντα και μεταγενέστερα, ήταν γειωμένοι στα αντίστοιχα αιτήματα και στις ανάγκες κάθε συγκεκριμένης περιόδου. Οι αγώνες αυτοί πρωτίστως είχαν σάρκα και οστά, εξέφραζαν κοινωνικά ρεύματα και ανταποκρίνονταν στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία , όσο και αν αντλούσαν έμπνευση από στοιχεία του ενδοξου παρελθόντος,.Οι αγώνες αυτοί θα υπήρχαν , ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ τη συνέχεια της ελληνικότητας, από τη 1η χιλιετία προ Χριστού και εντεύθεν.
Ο «αναθεωρητισμός» της ελληνικής ιστορίας, όπως εκφράζεται από τη ΘΔ και άλλους, έχει ως καθοδηγητική ιδέα την υποτιθέμενη «ευκαιριακή» συγκρότηση του εθνικού μας σχηματισμού και τη δημιουργία «εθνικής συνείδησης» τον 19ο αιώνα. Η αντίληψη αυτή κατασκευάζει μια έννοια «εθνικής συνείδησης» και επιχειρεί να την «φορέσει» σε διαφορετικές περιόδους – παρακάμπτοντας τη δήλωση της «ελληνικότητας» σε διαφορετικούς χρόνους από πληθυσμούς διάσπαρτους στο χώρο της Βαλκανικής – και όχι μόνο. Οι θεωρητικοί της ανάδυσης της ελληνικότητας τον 19ο αιώνα «εκ του μηδενός», έχουν «το βάρος της αποδείξεως» δύο εξελίξεων

Α. Του προσδιορισμού της ιστορικής περιόδου εξάλειψης της ελληνικότητας, όπως
έγινε με λαούς όπως οι Χεταίοι, οι Φοίνικες κλπ
Β. Της διαδικασίας «επαν-ιδιοποίησης» της ελληνικής ταυτότητας και ιστορίας από
ένα άλλο πληθυσμιακό μόρφωμα, μη ελληνικό αλλά ταυτόχρονα ικανό να
αξιολογεί ως σημαντική την εικόνα του αρχαιοελληνικού παρελθόντος.

ΟΥΤΕ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Ο ΜΘ καταγγέλει τα λεγόμενα περί «Εθνοκεντρισμού» από τη ΘΔ , καθώς επίσης και την αποσιώπηση ή αποδυνάμωση των ευθυνών του ξένου παράγοντα στη διαμόρφωση της ελληνικής ιστορίας. Και ναι μεν δεν χωράει αμφιβολία ότι ο «εθνοκεντρισμός» και η εξαγωγή ευθυνών, υπάρχει σε ορισμένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, όμως επίσης υπάρχει και παραϋπάρχει η λογική της εξαρτημένης, δυτικοστραφούς, «προγραμματόφιλης», κομπλεξικής και ευρω-επαρχιώτικης συμπεριφοράς : Η λογική της άκριτης αντιγραφής των «επιτευγμάτων» της εσπερίας, του διανοητικού αυτομαστιγώματος και της αυτοκαταβύθισης στα τάρταρα της ασημαντότητας. Με δεδομένο τώρα ότι τα «λάθη» που επιστρατεύονται για να αντιμετωπίσουν άλλα «λάθη» , όσο κι αν είναι δραστικά στο παρόν δεν μπορούν να αποτελούν τελική λύση, το ζητούμενο δεν είναι ένας θεραπευτικός εθνοκεντρισμός έναντι της λογικής της υποτέλειας, αλλά ένας ελληνισμός που αναγνωρίζοντας σαν αφετηρία τον εαυτό του ξανοίγεται και «παίζει» στο μεγάλο γήπεδο των οικουμενικών προβλημάτων. Ούτε αυτιστικός, ούτε ετεροπροσδιοριζόμενος. Χωρίς έπαρση, αλλά και χωρίς αισθήματα μειονεξίας..
Ο ΜΘ αναφέρεται στο ρόλο του «ξένου παράγοντα» δικαίως, έχοντας προφανώς αυτό που δεν έχουν οι διάφοροι «εκσυγχρονιστές» και «νεωτεριστές» της χώρας μας : Δηλαδή την αίσθηση ότι δεν είμαστε η Γερμανία ή η Αγγλία, αλλά μια χώρα μικρή, που απέκτησε και διατήρησε την κρατική της υπόσταση σε ένα περιβάλλον αποικιακό ή «μεταποικιακό», έμφορτο από ωμές πολιτικές επεμβάσεις. Δηλαδή έχοντας μια αίσθηση μάλλον πικρή για τους «προοδευτικούς», που ευδοκιμούν στο ρόλο του «κατά φαντασίαν κεντροευρωπαίου» - αρνούμενοι την βαλκανική μας ταυτότητα και τον επιθετικό περίγυρο που την χαρακτηρίζει ...
Η Θάλεια Δραγώνα αντικρούει την ρομαντική αντίληψη του 19ου αιώνα «....σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής», προκαλώντας τον αντίλογο του Μίκη Θοδωράκη. Στην ιστορία οι διάφορες συλλογικότητες αναδύθηκαν ή διαλύθηκαν μέσα από διάφορες δυναμικές εξελίξεις, και τουτο σημαίνει για την εποχή μας ότι μια εθνική συλλογικότητα μπορεί να είναι βιώσιμη - όπως επίσης μπορεί να είναι καταδικασμένη στην εξαφάνιση, από εσωτερικές ή εξωτερικές εξελίξεις. Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι άνθρωποι θα εντάσσονται σε συλλογικότητες, θα αναζητούν το οικείο, θα βιώνουν και θα προσλαμβάνουν ταυτότητες. Και μάλιστα θα προσλαμβάνουν ταυτότητες πολλαπλές και «υπάλληλες» - π.χ. Αθηναίος, Στερεολαδίτης, Έλληνας, Βαλκάνιος , Ευρωπαίος - κατά το σχήμα που υπέδειξε ο Εντγκάρ Μορέν στο έργο του «Γη Πατρίδα».
Επομένως ματαιοπονούν οι κάνοντες προμόσιον στην παγκοσμιοποίηση – οπαδοί του ενιαίου πολιτιστικού πολτού, μοναχικοί καταναλωτές, χρήστες της γης ως "ξενοδοχειακού χώρου" : Δεν θα τους αποστομώσουμε με το δόγμα του εμβατηρίου («Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»....) αλλά με τη ζωντανή και απτή προσπάθεια για μια αειφορική ελληνική ταυτότητα ...

ΥΓ

Η φωτογραφία είναι από την Αμερική του προεκλογικού αγώνα μεταξύ Ομπάμα και Μακαίην, έξω από Ελληνορθόδοξη Εκκλησία.Ακριβής μετάφραση :

"ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ , Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Μ@Λ@Κ@Σ"
Ελληνική μου λεβεντιά, με άλλα λόγια...

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ...

Για μια ακόμη φορά , καλλιτέχνες και συντελεστές της 7ης Τέχνης βγάζουν στον αέρα τη διαμαρτυρία τους για τη διαχείριση των πολιτιστικών υποθέσεων : Για τη χρόνια αδιαφάνεια και προχειρότητα, για την απουσία κριτηρίων και δράσεων για την προώθηση ενός καλλιτεχνικού είδους όπως το ντοκυμαντέρ : Που ανασυνθέτει τη πραγματικότητα και επιτρέπει μια αποτελεσματική ματιά στα βαθύτερα συστατικά της στοιχεία.

Ανάμεσά τους και η Λουκία Ρικάκη, γνωστή στο oikonikipragmatikotita από τη διοργάνωση δύο ποιοτικών φεστιβάλ, του ECOFILMS στη Ρόδο και του «Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας» στην Κω.
Παραγωγοί και σκηνοθέτες 14 συνολικά ντοκιμαντέρ, δηλώνουν αποχή από τη φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Και υπογραμμίζουν : «... καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τις φετινές μας ταινίες, παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση και τις καθυστερήσεις ή περικοπές χρηματοδότησης από κρατικούς φορείς, ιδιώτες και χορηγούς....Μας ενώνει η κοινή αγωνία ενός νέου Νόμου για τον Κινηματογράφο. Η ίδια αγωνία οδήγησε τους περισσότερους από εμάς στο να γίνουμε μέλη του κινήματος «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους υπόλοιπους συναδέλφους σε μια σειρά δράσεων, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η αποχή από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2009. Μια πράξη διαμαρτυρίας για τη χρονίζουσα αδράνεια των κυβερνήσεων απέναντι στο συλλογικό αίτημα του χώρου για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για τον Κινηματογράφο, άρα και το Ντοκιμαντέρ. Ζητούμε από το Υπουργείο Πολιτισμού να υλοποιήσει επιτέλους την δημόσια δέσμευσή του, καταθέτοντας και ψηφίζοντας το νέο Νόμο που θα επιλύει τα χρόνια προβλήματα του Κινηματογράφου... Ζητάμε την ίδρυση μιας Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου στα πρότυπα των μεγάλων κινηματογραφικών σχολών, διεθνώς. Αγωνιζόμαστε για να ενεργοποιηθεί επιτέλους ο υφιστάμενος Νόμος της Πολιτείας περί καταβολής του 1,5% των εσόδων των τηλεοπτικών σταθμών υπέρ του Κινηματογράφου, κάτι που οι ιδιωτικοί σταθμοί συνειδητά, συστηματικά και παράνομα αρνούνται να εφαρμόσουν.... Οι δράσεις μας δεν αποτελούν επίθεση στο θεσμό του Φεστιβάλ αλλά προκύπτουν ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων αδιεξόδων των τελευταίων ετών...

Υπογράφουν :
Γιάννης Αγγελάκης - Σκηνοθέτης Φρέντυ Βιανέλλης - Σκηνοθέτης Μαρία Γεντέκου - Παραγωγός Νίκος Γραμματικός - Σκηνοθέτης Μανώλης Δημελλάς - Σκηνοθέτης Γιωργος Χρ. Ζέρβας -Σκηνοθέτης Τίμων Κουλμάσης - Σκηνοθέτης Θάνος Λαμπρόπουλος - Παραγωγός Καλλιόπη Λεγάκη - Σκηνοθέτις Βασίλης Λουλές - Σκηνοθέτης Γιάννης Μισουρίδης - Σκηνοθέτης Δημήτρης Παναγιωτάτος - Σκηνοθέτης Κατερίνα Πατρώνη - Σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη - Σκηνοθέτις Αντρέας Σιαδήμας - Παραγωγός Ηρώ Σιαφλιάκη - Σκηνοθέτις Σπύρος Τέσκος - Σκηνοθέτης

ΥΓ. Η "φωτοσύνθεση" ανήκει στον Σουηδό καλλιτέχνη Eric Johanson και έχει τίτλο "Manipulations"(Χειραγωγήσεις)

Πληροφορίες για τις δράση και τις πρωτοβουλίες της "Ομίχλης" http://fogfilms.org/

AΝΤΗΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΗΣ

Ποιοί είναι αυτοί που σκοτώνουν, που βεβηλώνουν τάφους, που προσφεύγουν σε μεσαιωνικές μορφές προσβολής της μνήμης νεκρών, που καίνε και ξεσχίζουν ελληνικές σημαίες στα πλαίσια ενός ανθρωποφαγικού συμβολισμού - ίσως προσβάλλοντας λιγότερο εμάς τους Έλληνες αλλά πολύ περισσότερο δίνοντας διέξοδο στον εσωτερικό τους βόθρο; Ποιά δυστοπία εξυπηρετούν αυτά τα αποβράσματα, αυτοί οι άσχετοι με οποιαδήποτε έννοια πολιτικού πολιτισμού, με οποιοδήποτε γεναιοφροσύνη και ευθύτητα στην αντιμετώπιση του αντιπάλου;
Μήπως τελουν σε κατάσταση "συγκοινωνούντων δοχείων" με εκείνους που πρόσφατα προκάλεσαν τη δήλωση του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης περί "σταύρωσης" , με αποτέλεσμα κάποιοι Τούρκοι Δημοκράτες να βγουν στον αέρα και να καταγγείλουν τις πρακτικές της χώρας τους; Μήπως είναι αυτοί που εμμέσως πλην σαφώς κατακρίνονταν από έγκυρους Τούρκους δημοσιογράφους, όπως ο Εργκούν Μπαμπαχάν της "Σταρ", που με αφορμή τη δήλωση Βαρθολομαίου σημείωνε : "Δεν τους σταυρώνουμε( τους Έλληνες), αλλά τους καίμε τα σπίτια". Και στη συνέχεια αναφερόταν σε μια μαθήτρια του ελληνικού Ζαππείου Λυκείου, που πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό απαγγελίας του εθνικού ύμνου της Τουρκίας, μεταξύ των μαθητών της περιοχής Πέρα, που είναι κόρη της Μαριάνθης Σοζντέ, της Ίμβριας Ελληνίδας της οποίας το σπίτι πυρπολήθηκε πριν δέκα χρόνια , με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός ο τετράχρονος, τότε, γιος της.
"Πώς πρέπει να ονομάσουμε μία βιαιοπραγία όπως αυτή της πυρπόλησης ενός σπιτιού μαζί με αυτούς που βρίσκονται μέσα....", έγραφε ο Μπαμπαχάν και σημείωνε: "Το δράμα αυτό δείχνει ότι η χώρα μας δεν είναι κάστρο της επιείκειας, όπως το παρουσιάζουν κάποιοι. Όπως ακριβώς συνέβη με τη βιαιοπραγία των επεισοδίων του 1955, με τα οποία ωθήσαμε σε φυγή όσους Ελληνες της Πόλης δεν είχαμε καταφέρει να διώξουμε με την ανταλλαγή πληθυσμών. Και όμως οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης που παρέμειναν στα χέρια των ``βάρβαρων`` Ελλήνων, είναι ακόμη εκεί. Εμείς, χάρη στην καταπληκτική επιείκειά μας (!) καταφέραμε να μηδενίσουμε σχεδόν τον αριθμό των Ελλήνων. Γαλουχήσαμε ανθρώπους, τόσο εχθρικούς απέναντι στον διαφορετικό, ώστε να μπορούν να καίνε ζωντανό ένα παιδί".

Η ιστορία που δεν κατανοείται επαναλαμβάνεται. Να δούμε τι θα γίνει και αυτή τη φορά - θα ξαναξεχάσουμε , θα ξαναθελήσουμε να εξευμενίσουμε το θηρίο με παροχές και υποχωρήσεις, θα αποδειχθούμε για άλλη μια φορά μονομερώς "ειρηνοποιοί;" Πάντως οι Ελληνοκύπριοι εργαζόμενοι της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ - εφημερίδας που διηύθυνε ο ΑΝΤΗΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΗΣ - εκφράζουν την αγανάκτησή τους, δηλώνουν την διάθεσή τους να γράφουν άφοβα την αλήθεια, επικυρώνουν τις αντικατοχικές και αντιαποικιοκρατικές ιδέες κατά του Σχεδίου Ανάν, που ενέπνεαν τον Χατζηκωστή, κι ακόμη καταμαρτυρούν την διάχυτη εντύπωση περί ξένων μαγειρίων και λύσεων υποταγής του Κυπριακού Ελληνισμού:

"Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αντη Χατζηκωστή φαίνεται να στοχεύει στην αναρρίπιση παθών και μίσους. ..... Μακάρι να μην είναι σωστές οι εκτιμήσεις μας.Το Συγκρότημα ΔΙΑΣ (ιδιοκτησίας Χατζηκωστή)και ειδικά η (εφημερίδα) «Σημερινή» διαβεβαιώνουν τους Έλληνες της Κύπρου ότι δεν πρόκειται να ορρωδήσουν. Δεν θα φοβηθούν. Δεν θα τρομοκρατηθούν..... Οι δολοφόνοι απέτυχαν! Επειδή κατάφεραν να συσπειρώσουν και να εξοργίσουν ξανά και εμάς και τους πολίτες ενάντια στις καταχθόνιες και βρομερές μεθοδεύσεις τους".

ΥΓ.

Η φωτογραφία (πηγή : aristerospatriotis.blogspot.com ) είναι από την Κωνσταντινούπολη του Σεπτεμβρίου του 1955....

ΟΙ "ΑΕΡΙΤΖΗΔΕΣ" ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ….

Κατατρέχουν την γραφικότητα
Ντίνος Χριστιανόπουλος

Στον Πρωθυπουργό, στην Υπουργό Περιβάλλοντος και γενικά στους συντάκτες του κυβερνητικού νομοσχεδίου για τις ΑΠΕ, απευθύνεται επιστολή και υπόμνημα που συνέταξε η «Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία», ζητώντας παράλληλα την προσυπογραφή περιβαλλοντικών οργανώσεων και σχετικών φορέων. Σημειώνει η Ορνιθολογική :

«... στην προσπάθεια να δοθούν λύσεις για την κλιματική αλλαγή δημιουργείται ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα: η άνευ όρων πρόσβαση μιας αναπτυξιακής δραστηριότητας στους τελευταίους ανέγγιχτους πυρήνες της ελληνικής φύσης...Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής φύσης που οι ευαίσθητες αυτές περιοχές γίνονται προσβάσιμες σε τέτοια κλίμακα σε εμπορική εκμετάλλευση. Και αυτό έχει γίνει δυνατό βασισμένο στην υπόθεση ότι η ανάπτυξη αυτή είναι «πράσινη» και καθαρή. Η αιολική ενέργεια είναι μια καθαρή μεν δραστηριότητα ως προς τις εκπομπές αερίων ρύπων, βιομηχανική δε ως προς τις σημαντικές επιπτώσεις της στη φύση. Η «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι και τόσο πράσινη λοιπόν. Εκτός εάν γίνει με γνώμονα τον ορθό περιβαλλοντικό σχεδιασμό.... Το σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ τοποθετεί αιολικά πάρκα παντού, χωρίς καμία σοβαρή πρόβλεψη για δικλείδες ασφαλείας που θα προστατεύουν την φύση. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι τελευταίες ανέγγιχτες βουνοκορφές και νησίδες της χώρας θα γεμίσουν δρόμους, δίκτυα μεταφοράς ρεύματος και άλλα έργα υποδομής, θα γίνουν εύκολα προσβάσιμες, και άρα ευάλωτες σε περαιτέρω υποβάθμιση. Έτσι, οι πιο σημαντικές περιοχές της χώρας για την διατήρηση της βιοποικιλότητας υποβαθμίζονται ανεπανόρθωτα.....»

Αυτά και πολλά άλλα εμπεριέχουν τα κείμενα της Ορνιθολογικής, με αφορμή τη χερσαία δράση της αιολικής βιομηχανίας και τον επακόλουθο ευτελισμό του τοπίου. Ίσως πιο αξιοσημείωτη από όλες είναι η αναφορά στη σχέση κλίματος και βιοποικιλότητας .

Παρατηρεί η "Ορνιθολογική" : «Η κλιματική αλλαγή και η διατήρηση της βιοποικιλότητας έχουν μία δυναμική και αλληλοεξαρτώμενη σχέση, η οποία συχνά παραβλέπεται. Από την μία πλευρά, η κλιματική αλλαγή αναδεικνύεται ως η πλέον κρίσιμη απειλή για τα οικοσυστήματα και τα είδη μέχρι το τέλος του αιώνα. Από την άλλη, η διατήρηση της βιοποικιλότητας συμβάλει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, καθώς τα οικοσυστήματα δεσμεύουν άνθρακα. Εάν δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην κλιματική αλλαγή από ότι στην διατήρηση της βιοποικιλότητας, η ισορροπία αυτή διαταράσσεται».

ΥΓ

Η φωτογραφία είναι από αιολικό πάρκο στη Δανία, εγκατεστημένο στη θάλασσα. Για πληροφορίες και συνυπογραφή των κειμένων προς τον Πρωθυπουργό μπορεί να απευθυνθεί κανείς στη διεύθυνση:
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, Βασ. Ηρακλείου 24, Αθήνα 10682τηλ./φαξ: 210 8228704 & 210 8227937 http://ornithologiki.gr/gr/hos/support.php , info@ornithologiki.gr

ΜΙΞΕΡ Ή ΟΣΜΩΣΗ;

Η ιδέα μιας «μεταεθνικής» ή «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές της εποχής μας. Πολλοί φαντασιώνουν ότι η συνεύρεση των λαών σε έναν γεωγραφικό χώρο θα άρει τις διαφορές μεταξύ τους και θα οδηγήσει «τελικά» στο μεγάλο, ενιαίο και απελευθερωτικό μέτωπο των «καλών» εναντίον των «κακών». Οι ίδιοι υποβαθμίζουν τα μεταξύ των λαών σημεία τριβής, τις εκατέρωθεν ιδεολογικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές στάσεις , που αποτέλεσαν συνεκτική ύλη διαφορετικών κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών και οδήγησαν σε πολέμους . Θεωρούν ως συμβιώσιμες τις απόψεις ενός Μουσουλμάνου υπέρ της πολυγαμίας με αυτές ενός μονογαμικού Χριστιανού, την αποδοχή του σώματος από ορισμένες ανατολικές κουλτούρες και τον πουριτανισμό από άλλες. Θεωρούν ότι η «κουλτούρα» της πατρικής εξουσίας, της ανδροκρατίας, της «ομοφοβίας», της δογματικής «παιδείας εξ αποκαλύψεως», της γεροντοκρατίας, της μεταφυσικής, μπορεί να συμβιώνει ειρηνικά με τη «κουλτούρα» της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης,του ελεύθερου ερωτισμού, της ισότητας των φύλων και των γενεών, του άνευ όρων και ορίων κριτικού πνεύματος.
Αφενός το κεφάλαιο, που ενδιαφέρεται διακαώς για τον εφεδρικό στρατό εργασίας ενώ το ίδιο μπορεί να κατοικοεδρεύει σε καλώς φυλασσόμενες «ιδιωτικές πόλεις» , και αφετέρου ένα κομάτι της Αριστεράς, που επιδιώκει την στρατολόγηση των παριών , αποτελούν τις κύριες προωθητικές δυνάμεις της νέας ουτοπίας. Μιάς ουτοπίας που παραμερίζει με «ανθρωπιστικές» κορώνες την προβληματική για τη συμβατότητα λαών και πολιτισμών, που αντιπαρέρχεται την έννοια της «φέρουσας ικανότητας» ενός γεωγραφικού και κοινωνικού χώρου, που δέχεται ευχαρίστως την αναδιανομή του εθνικού δημόσιου χώρου (υποδομές, συστήματα πρόνοιας, προστασίας κλπ) προς όφελος ξένων πολιτών, χωρίς προηγουμένως να έχει αντλήσει τη συναίνεση της εγχώριας κοινωνίας.
Αντίθετα προς αυτή τη συμπαράταξη ιδεολογημάτων και συμφερόντων και την τοποθέτηση των λαών σε μίξερ με στόχο την άντληση ενός ενιαίου πολιτιστικού πολτού, είναι η λογική της ήπιας συσχέτισης λαών και πολιτισμών : Είναι η λογική της «όσμωσης», της σταδιακής συνάντησης του «ξένου» με το «εγχώριο» στοιχείο,της καταγγελίας των «αυτοκρατορικών» σχημάτων καπιταλιστικής ή Σταλινικής χροιάς που προτείνονται ως οικουμενικές λύσεις. Η λογική της υπεύθυνης σχέσης με τον τρίτο κόσμο αντί της ιδιοτελούς μεταφοράς του στα πλαίσια του πρώτου κόσμου....


Υ.Γ.1
Ά, ξέχασα να πω τη στερεότυπη εισαγωγική – απενοχοποιητική έκφραση «Εγώ δεν είμαι εθνικιστής....αλλά πιστεύω ότι....» , ή κάτι αντίστοιχο «εγώ δεν είμαι ρατσιστής και ξενοφοβικός, αλλά νομίζω πως......» κλπ.κλπ.Με συγχωρείτε, δεν θα το ξανακάνω....
ΥΓ.2
Έπεται αξιολόγηση διαφόρων απόψεων για το νομοσχέδιο περί μετανάστευσης.. Αναμείνατε στο ιντερνέτ σας.....

Y.Γ.3

Η φωτογραφία είναι μάλλον της Μαρίας Ολυμπίου(Κύπρος), και μάλλον από τον Λίβανο. Οπωσδήποτε πάντως δεν είναι δική μου...

ΠΡΑΓΑ ΖΑΦΕΙΡΟΠΕΤΡΑ ΣΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΔΙ.....

Ποιός άραγε να θυμάται την «εξω-φρενική» και συνάμα αυτάρεσκη , ποιητική απόφανση του Κωστή Παλαμά : «Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δακτυλίδι;» Υποθέτω πολύ λίγοι, όπως επίσης λιγότεροι πρέπει να είναι αυτοί που ενσκύπτουν στο αυτιστικό πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, με πυρήνα τον λεγόμενο «μεσοπόλεμο», όταν η Σοφία Βέμπο τραγουδούσε, ούτε λίγο ούτε πολύ : «Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ, Βουδαπέστη, Βιέννη- μπρος στην Αθήνα καμιά σας καμιά σας δεν βγαίνει.......»
Στην ελληνική περίπτωση , το κριτικό πνεύμα θα έπρεπε να καταλήγει σε ένα ανελέητο μαστίγωμα της παρελθούσας και της τρέχουσας «αθηναϊοφιλικής» μιζέριας.Ευτυχώς όμως, χάρις στον Διονύσιο Σολωμό και στην διαχρονική επιταγή του – «το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» - κι ακόμη χάρις στην κυρία Άννα Διαμαντοπούλου (!) που πρόσφατα ανακάλυψε τα προβλήματα του αθηναϊκού κέντρου(Ελευθεροτυπία 7.1.2010), μπορούμε τουλάχιστον να πορευόμαστε σε μια κατεύθυνση.Μπορούμε τουλάχιστον να λέμε τα σύκα σύκα, τη σκάφη σκάφη, και το αθηναϊκό κέντρο φτωχογειτονιά του Καράτσι....
Και όμως υπάρχουν αστικά κέντρα που ανεβάζουν τον πήχυ της ζωής. Που ενισχύουν τη διαρκή άμιλλα του «καλυτερότερου» με το «καλύτερο», που παράγουν ένα δημόσιο και συλλογικό εισόδημα αισθητικής, ευρυθμίας, ευρηματικότητας, βιοκλιματικής, λειτουργικότητας υπέρ των πεζών, ανοικτότητας χώρου, ιστορικής αναπόλησης μέσω καλά διατηρημένων μνημείων αλλά και διαρκούς «εμφύτευσης» νεωτερισμών. Και τέτοιο είναι το κέντρο της Πράγας . Και μάλιστα είναι το κέντρο που έχει την τάση να «μεθίσταται»– για να χρησιμοποιήσουμε ένα μάλλον «κακό ρήμα», δηλωτικό συνήθως της μετακίνησης καρκινικών όγκων - προς τον ευρύτερο αστικό χώρο, προκαλώντας αρχιτεκτονικές φόρμες και κατασκευές τουλάχιστον αξιοσημείωτες, μερικές φορές ικανές να εξαντλούν όλους τους "υπερθετικούς" εγκωμιασμούς.
Εκ προοιμίου λοιπόν καταθέτω τα όπλα μιας λεκτικής περιγραφής – η οποία προφανώς δεν φτουράει.....Παραιτούμαι επίσης από όσες αναφορές αξίζει η κουζίνα, τα μπαρ, τα τοπικά γλυκά στους δρόμους , το ζεστό κρασί και τα λοιπά και τα λοιπά – γνώριμα εξ άλλου από τους τουριστικούς οδηγούς. Και σταθμεύω στα αψεγάδιαστα σύνολα κτιρίων που υπάρχουν σε αυτή τη θαυμαστή πόλη , χωρίς να διαμεσολαβούνται από κιτσοειδείς κατασκευές και αισθητικούς τραμπουκισμούς . Στέκομαι στην αναμφισβήτητη συνοχή και σύγκλιση των κτιριακών μορφών, που όμως δεν αίρουν την ποικιλότητα, την πολυμορφία των όψεων, την πολυχρωμία. Στο τεραίν της πόλης που είναι βαδίσιμο ακόμη και υπό συνθήκες παγετού – χάρις στις επιστρώσεις αλατιού και άμμου από τις δημοτικές αρχές. Στην απίστευτη πυκνότητα αγαλμάτων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο – για να χρησιμοποιήσουμε ένα «μπανάλ» μέτρο σύγκρισης, χρηστικό για άλλες επιστήμες... ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ : Στέκομαι στα αγάλματα και στους δημόσιους χώρους στην ολότητά τους , που είναι ΑΒΑΝΔΑΛΙΣΤΟΙ, καθαροί, περιποιημένοι.Που αποπνέουν ομορφιά και πολιτισμό...
Υποθέτω πως και σ’ αυτή την υπέροχη πόλη , με τις "ελληνικές" τιμές αλλά το μέσο μισθό να κυμαίνεται στα 800 ευρώ, υπάρχουν προβλήματα Πως υπάρχουν και περισσεύουν στην Πράγα παρίες, φτωχοδιάβολοι κάθε είδους, παραπονούμενοι και αγανακτισμένοι. Όμως επίσης υποθέτω ότι δεν περισσεύει εκείνο το άθλιο, ανεκτό από δικούς μας πολιτικούς ηγέτες, πνεύμα της καταστροφής. Το πνεύμα των φασιζόντων αντιποίνων, του βανδαλισμού που μοστράρεται σαν επανάσταση...
Υποθέτω λοιπόν ότι αυτή είναι η «τάξη πνευμάτων» στη σύγχρονη Πράγα. Υπάρχει όμως κι ένα μνημείο που κάθε άλλο με κάνει να υποθέτω . Είναι ένα μνημείο που δεσπόζει στις όχθες του ποταμού Vltava , στην καρδιά της Πράγας, που είναι σαν δείκτης ρολογιού , έχει μια αέναη κίνηση και ακούει στο όνομα «Metronome» (Μετρονόμος). Το μνημείο στήθηκε στη θέση ενός κολοσσιαίου ανδριάντα του Στάλιν, του μεγαλύτερου σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, που καταστράφηκε την περίοδο της αποσταλινοποίησης- το 1962, επί Χρουστώφ. Εδώ δεν "υποθέτω", αλλά είμαι σίγουρος : Ο «Μετρονόμος» - αλλοιώτικα «ο νόμος του μέτρου», σε ελεύθερη απόδοση : «παν μέτρον άριστον» - ήταν η απάντηση της κοινωνίας στο πνεύμα του «υπέρμετρου», του «υπερφίαλου» και του «υπεράνθρωπου», που προωθούσε ο υπαρκτός Σταλινισμός. Μια απάντηση που διατηρεί στο ακέραιο την αξία της, εν όψει νέων ερωτημάτων...

ENA AKOMH ΣΠΟΡ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ....

ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΟΥΡΟ(1948-2008)

Τα σπορ είναι ωραία, όμως κάποτε έχουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις και προκαλούν τους οικολογικά ευαίσθητους πολίτες . Το γκολφ σε ξηροθερμικά σκηνικά της Κρήτης και της Κύπρου, οι πίστες τεχνητού χιονιού στα αραβικά εμιράτα, η ενεργειοβόρα ενίσχυση του «φυσικού» χιονιού με «τεχνητό» ακόμη και σε κάποιες περιοχές των Άλπεων, οι πίστες αγώνων αυτοκινήτου σε προστατευόμενους υγρότοπους, οι άτυπες δραστηριότητες μηχανών εντούρο στον εθνικό δρυμό Πάρνηθας, η κατάληψη ελεύθερων χώρων για τη δημιουργία σταδίων και γηπέδων – όρα περίπτωση Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα - όλα αυτά και πολλά ακόμη , δείχνουν ότι τα σπορ δεν είναι γενικώς αθώα. Επίσης τα σπορ δεν είναι «δεδομένα», αλλά εξελίσσονται και εμπλουτίζονται με νέα είδη, πολλά από τα οποία εκφράζουν λιγότερο τη διάθεση της σωματικής αναβάθμισης και περισσότερο το θεαθήναι και τον σνομπισμό ....
Στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ(τεύχος 21), και στη συνέχεια στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ (τεύχος 1) , στα πλαίσια μιας νεκρολογίας για τον αγαπητό φίλο Γιώργο Ντούρο, γινόταν αναφορά στις προσπάθειές του να αντιμετωπίσει, ως στέλεχος του Υπουργείου Γεωργίας, κάποια εταιρεία που ήθελε (2001), σώνει και καλά, να εγκαινιάσει ξεναγήσεις με ελικόπτερο πάνω από τον Εθνικό Δρυμό Αώου. Τότε ο Ντούρος είχε κατανοήσει τις επιπτώσεις της διέλευσης ελικοπτέρων σε χαμηλά ύψη, για την αρτιότητα του τοπίου και για τους πληθυσμούς των άγριων ζώων. Κι ακόμη είχε συλλάβει το νόημα της χλιδάτης «κατανάλωσης ορεινού θεάματος» από ορισμένους, υποστηρίζοντας ότι οι ψευτοφυσιολάτρες ήθελαν ένα εντυπωσιακό πέρασμα πάνω από το δρυμό και στη συνέχεια γρήγορη επιστροφή στην Κέρκυρα, "για να μην κρυώσει ο αστακός τους"...
Όμως το χειρότερο δεν είχε εμφανιστεί ακόμη – μέχρι που πρόσφατα «έσκασε μύτη» στην ελληνική πραγματικότητα Η είδηση ήλθε από την γνωστή ομάδα ΟΛΥΜΠΟΣ, που έχει αναπτύξει ιδιαίτερη δράση για την προστασία του βουνού των θεών. Η ομάδα κατήγγειλε τους σχεδιασμούς για την προώθηση του HELISKIING από συγκεκριμένες εταιρείες στις χιονοδρομικές πίστες και γενικότερα στο χώρο του Ολύμπου. Το Heliskiing είναι ένα είδος χρήσης ελικοπτέρου για την άνοδο των σκιέρ σε μεγαλύτερα ύψη , για τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατάβασής τους και για την ταχεία απόσυρσή τους από το πεδίο....
Η πρακτική αυτή ευτελίζει το οπτικό τοπίο της ορεινής φύσης καθότι εισάγει μέσα σε αυτό παράταιρες μηχανικές μορφές, όμως πολύ περισσότερο τραυματίζει το «ηχοτοπίο» , ακυρώνοντας την ίδια την προσδοκία του ορειβάτη, σκιέρ, πεζοπόρου κλπ. για καταστάσεις «φευγάτες», μακριά από τον μηχανικό πολιτισμό. Είναι μια πρακτική μπανάλ, που θρυματίζει την υπέροχη σιωπή του πάλευκου σκηνικού, που τελικά υπηρετεί ανθρώπους χωρίς παιδεία και καλό γούστο....
Σε σχετική διαμαρτυρία του ο «OΛΥΜΠΟΣ» υπογραμμίζει ότι οι τέτοιες δραστηριότητες έχουν απαγορευθεί στη Γαλλία και απευθύνεται άμεσα στο ΥΠΕΚΑ και στο WWF, καλώντας παράλληλα να προσυπογράψουμε το αίτημά του στο δικτυακό τόπο : http://www.anasta.de/TOPOS/index.php?option=com_wrapper&Itemid=77 Να υπογράψουμε λοιπόν όλοι, και να στείλουμε τους ενδιαφερόμενους «φυσιολάτρες» για "ΗELL-SKIING" - κοινώς στο διάολο...

Υ.Γ

Η φωτογραφία προέρχεται από τον δικτυακό τόπο http://www.otoposmou.gr/

ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ.....

Μόνο με το χρόνο κατακτιέται ο χρόνος
Τόμας Στερν Έλιοτ

«Ο χρόνος είναι η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου» : Έτσι επιγράφουν ένα κεφάλαιο του έργου τους για τις διακοπές, οι Φοσέ και Λορενζί : .Με πρώτιστο μέλημα να δείξουν ότι χρόνος από χρόνο διαφέρει, ότι το ανθρώπινο όν έχει ανάγκη από ελεύθερο, μη εργασιοκεντρικό, μη καταναγκαστικό, μη «καταναλω-κεντρικό» χρόνο.
Στη νέα τάξη πραγμάτων που εγκαινίασε η νεοφιλεύθερη έφοδος , η μετανάστευση επενδύσεων και «μαύρης εργασίας», ακολουθεί η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου. O χρόνος αυτός υποβαθμίζεται , γίνεται δορυφόρος του χρόνου εργασίας , χάνει κάθε εγγενές νόημα. Και παραπέρα η υπερεργασία, ο οικονομισμός, ο ανταγωνισμός όλων εναντίον όλων,η ανασφάλεια, υποσκάπτουν τη βάση πάνω στην οποία πατάει η ποιότητα ζωής και ο ορθός λόγος.
Ελλείψει χρόνου, δεν μπορεί να κατακτηθεί η «άλλη» αντίληψη και αίσθηση για το χρόνο !
Όμως ο αγώνας συνεχίζεται.Μακριά από κάθε χαζοχαρούμενη αισιοδοξία και από συμβατικά ευχολόγια, μπορούμε να επιστρατεύουμε παλιά διδάγματα. . Λόγου χάρη αυτό που παρείχε ο αναγενησιακός συγγραφέας Μονταίνιος, γράφοντας στα βαθιά γεράματά του σε μια κυρία : «....αυτή την ώρα , που βλέπω τη δική μου ζωή τόσο σύντομη σε χρόνο, θέλω να τη μεγαλώσω σε βάρος. Θέλω να σταματήσω τη γρηγοράδα της φυγής της με τη γρηγοράδα της δραστηριότητάς μου, και με την ένταση της χρήσης να συμψηφίσω τη βιασύνη με την οποία κυλάει»...
Να τρέχουμε λοιπόν, μέσα σε συνθήκες στενότητας χρόνου - λόγω οικονομικών συνθηκών ή ηλικίας... Αλλά και μέσα σε αυτό το τρεχαλητό, δεν είναι άτοπο το να διεκδικούμε τη σταθερότητα και το «μαρμάρωμα» ορισμένων καταστάσεων, στη φύση, στο τοπίο,στην αρχιτεκτονική, στον πολιτισμό. Να λέμε φερ’ ειπείν κάτι παραπλήσιο με αυτό που έλεγε ο Φερναντ Μπρωντέλ για τη Βενετία :«Να μην αλλάξει, να μην κινηθεί, να μείνει η Ωραία Κοιμωμένη του Δάσους». .

ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ Ή ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ ....

Ακόμη και υπό συνθήκες κρίσης,ο καταναλωτισμός κατατρέχει την ποιότητα ζωής. Η μεγαλύτερη κατανάλωση ρούχων, αυτοκινήτων, ταξιδιών, επίπλων, φωτογραφιών(!), παρουσιάζεται ως συνθήκη ευημερίας. Τα ίδια συμβαίνουν και στην περίπτωση των τηλεφωνικών επικοινωνιών, όπου η διαρκής υποκίνηση της χρήσης κινητών κάνει νεαρά άτομα, οδηγούς , παρέες κλπ. να έχουν το τηλέφωνο ως προέκταση του αυτιού τους, ή γενικώς να το πολυχρησιμοποιούν τόσο ώστε να το μετατρέπουν σε αναπόσπαστο εργαλείο του υπάρχειν .... Σε λίγο, δεν αποκλείεται να εμφανισθεί το ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ ΚΙΝΗΤΟ νέας γενιάς,, για να μπορεί κάποιος να κάνει βουτιές μαζί του και να μιλάει μέσα από τη θάλασσα (!), ή και το ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ,για να κατέρχεται σε σπήλαια (!) και ταυτόχρονα να έχει τη δυνατότητα ομιλίας με τον έξω κόσμο !
Και ενώ οι πάντες μπαίνουν υπό την επηροή μιας « υπερτηλεφωνίτιδας», πειθόμενοι να επικοινωνούν είτε έχουν είτε δεν έχουν να πουν ο,τιδήποτε, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μοχθούν για τη συμπίεση του κόστους και την αύξηση των κερδών, με το πνεύμα δε αυτό "χωροθετούν" τις κεραίες τους χωρίς να νοιάζονται για τους περιορισμούς και τις προδιαγραφές σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο. Πρόσφατα μάλιστα ζήτησαν ακόμη πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις και από αυτές του Νόμου 3431 του 2006, που είχε καταψηφίσει το ΠΑΣΟΚ σαν αντιπολίτευση ...
Η ηλεκτρομαγνητική και «σωματιδιακή» ρύπανση του αστικού χώρου είναι αναμφίβολα η ρύπανση της νέας εποχής, κι αυτό δείχνει τη χρησιμότητα ενός σχήματος όπως η «ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ». Το σχήμα συνεδρίασε στο Πολυτεχνείο στις 13.12.2009 και αποφάσισε να κλιμακώσει τον αγώνα : Πρωτίστως εναντίον των "φτηνών λύσεων" που επιζητούν οι εταιρείες, αλλά και εναντίον της υπερκατανάλωσης κινητής τηλεφωνίας από ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, όπως τα παιδιά..
Όσοι ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν με το σχήμα, ας έχουν υπόψη τον δικτυακό τόπο http://www.panattiki.gr/. Όσον αφορά τους αμετανόητους φίλους της «χαρτοφερόμενης» πληροφορίας, αυτοί μπορούν να διαβάσουν τις επιπτώσεις της κινητής τηλεφωνίας στο βιβλίο του πανεπιστημιακού Κώστα Λιολιούση «Κινητό και Υγεία» (Εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ). Προς γνώση και συμμόρφωση...

Ο ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, ΜΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΚΩΡΙΑΣΗ.......

Προς το Ραδιοφωνικό Σταθμό «105.5, Στο Κόκκινο»


Το γεγονός:
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, προς το μεσημέρι. Στην εκπομπή «Δυο γάιδαροι μαλώνανε...», των Γιάννη Ανδρουλιδάκη και Βαγγέλη Καραγιώργου στο σταθμό σας. Την ώρα αυτή, ο πρώτος εκ των δύο, που δεν βρίσκεται στο στούντιο, τηλεφωνεί από την περιοχή των Εξαρχείων και αναφέρει στον δεύτερο (Βαγγέλη Καραγιώργο) που κάνει την εκπομπή μόνος του, ότι μόλις λίγο πριν έγινε επίθεση κάποιων κουκουλοφόρων σε μια ομάδα αστυνομικών στη συμβολή των οδών Ανδρέου Μεταξά και Θεμιστοκλέους και ότι υπάρχουν αίματα στο δρόμο. Ο δεύτερος εκ των δύο (Βαγγέλης Καραγιώργος) ρωτά αν τα αίματα προέρχονται «από άνθρωπο ή αστυνομικό»! Για την ώρα δεν διευκρινίζεται η προέλευση του αίματος. Μεσολαβεί ένα τραγούδι και στη συνέχεια κάποιος ακροατής στέλνει μήνυμα διαμαρτυρόμενος για το «αστυνομικός ή άνθρωπος». Ο δεύτερος εκ των δύο (Βαγγέλης Καραγιώργος, δημοσιογράφος που εργάζεται και στην Ελευθεροτυπία), διευκρινίζει ότι το είπε πάνω στη βιασύνη του, αλλά δεν το παίρνει πίσω, ούτε ζητάει συγνώμη, γιατί πιστεύει ότι ο διαχωρισμός αυτός υφίσταται!!!
Ο βαρύς αυτός τραυματισμός επιβεβαιώνεται από το ρεπορτάζ και συμβαίνει λίγο πριν από τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Α. Γρηγορόπουλο, κάτι με το οποίο ασχολείται η εκπομπή και ο σταθμός, δημιουργώντας ένα κλίμα πριν από αυτές.

Η άποψή μας


Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τον ασύλληπτο αυτό ισχυρισμό και αυτόν το διαχωρισμό.
Αδυνατούμε να βρούμε τη διαφορά ανάμεσα στο αίμα των «ανθρώπων» και στο αίμα των «αστυνομικών».
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι οι πολιτικά παιδαριώδεις αυτές απόψεις, επενδυμένες με το μανδύα του αδιάλλακτου τάχαμ επαναστατισμού, μπορούν να περνούν απαρατήρητες από έναν αριστερό ραδιοφωνικό σταθμό.
Αδυνατούμε να αποδεχτούμε ότι η σημερινή δημοκρατική, ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, «χωρά» απόψεις που τους μόνους χαρακτηρισμούς που μπορούμε να τις δώσουμε είναι, ρατσιστικές, αυταρχικές, αντιδραστικές, στον αντίποδα του ανθρωπισμού της αριστεράς.
Αδυνατούμε να συμφιλιωθούμε με έναν αφελή, απαρχαιωμένο, πρωτόγονο, ψευτοαριστερό «τσαμπουκά».
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι η ανανεωτική αριστερά θα έφτανε να έχει την ανάγκη στήριξης σε απόψεις προερχόμενες από τις χειρότερες ιδεοληψίες ενός ανεπίστρεπτου παρελθόντος.

Απόψεις σαν και αυτές αμαυρώνουν το ανθρωπιστικό περιεχόμενο και τις αξίες της αριστεράς, δικαιολογούν και επιβραβεύουν τη βία και την τρομοκρατία και σπρώχνουν την ανανεωτική αριστερά στην αγκαλιά ενός παρηκμασμένου εξτρεμισμού, που φορά την «κουκούλα» της επανάστασης.
Η ανοχή, το φλερτ και η σύμπραξη με απόψεις σαν και αυτές, μας προσβάλει ως αριστερούς.

(Η «καθυστερημένη» μας αντίδραση, οφείλεται στην πρόθεσή μας να την αποσυνδέσουμε από τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο)

Δάλκος Χρίστος
Ζεβελάκης Γιώργος
Καλογεροπουλος Άγγελος
Κανελλόπουλος Δημήτρης
Κανελλοπούλου Βάσω
Καούνης Γιάννης
Καραγεωργίου Τασούλα
Κόντου Τούλα
Κουρουζίδης Σάκης
Μαυρουδής Κώστας
Ξανθόπουλος Λευτέρης
Πατίλης Γιάννης
Ρουμελιωτάκης Χρίστος
Ρούσσης Ανδρέας

Και μια άλλη, «άσχετη» άποψη .....

Στον 20ο αιώνα, η Αριστερά δοκίμασε δύο διαδρομές. Η Λενινιστική διαδρομή, ως διαδικασία σχηματισμού επαναστατικών ταγμάτων εφόδου και συντριβής του αστικού κράτους, κατέληξε σε κρατικούς σχηματισμούς «ροβεσπιερικούς», απίστευτα τυραννικούς . Η άλλη διαδρομή, που συνδέθηκε με τον ηγέτη της Δεύτερης Διεθνούς Καρλ Κάουτσκυ, ως διαδικασία «κατάληψης» και χρήσης του αστικού κράτους για «σοσιαλιστικούς σκοπούς», κατέληξε επίσης σε αποτυχία . Και στις δύο περιπτώσεις τα μέσα επιβλήθηκαν στο σκοπό
.
Σήμερα, με όλη την πείρα των επαναστάσεων που αυτοκτόνησαν ή των ρεφορμισμών που «κατάφεραν» να εμβολιάσουν τη κοινωνία με αντισοσιαλιστικές στάσεις ζωής, η εναλλακτική διαδρομή είναι αυτή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Είναι αυτή που βγήκε αποσπασματικά «μια φορά κι έναν καιρό» από τα στόματα των Οικολόγων Εναλλακτικών, ως διαδρομή που συνθέτει τα μέσα με τους σκοπούς, που πραγματώνει εδώ και τώρα την επιθυμητή κοινωνία, που εισάγει - σε όποια εφικτή δόση - την δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση στον κόσμο του αυταρχισμού και της ετεροδιαχείρισης. Μια τέτοια διαδρομή συνεπάγεται και μια άλλη στάση απέναντι στο «υπαρκτό κράτος» - που δεν σημαίνει συμβιβασμό, προσεταιρισμό, κατάληψη, χρήση , αλλά ούτε και έφοδο με στόχο τη διάλυση και τη συντριβή,
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η σημερινή Αριστερά, στη μεγάλη της πλειοψηφία, δεν χαμπαριάζει από τέτοια. Δεν κατανοεί ή δεν θέλει να κατανοήσει την ιστορία της, και γι αυτό καταδικάζεται να την επαναλαμβάνει. Καταδικάζεται να «σκουριάζει» με τις ίδιες ιδέες και ταυτόχρονα να εκτρέφει «αβανγκαρντίστικα» συμπλεγματα (συμπλέγματα φωτεινής πρωτοπορίας...), υποθάλποντας έναν επαναστατικό βολονταρισμό με την ψυχοπολιτική συμπεριφορά ταγμάτων εφόδου, αρνούμενη τον πολιτικό πολιτισμό , τις δημοκρατικές διαδικασίες, ακόμη και τον στοιχειώδη ανθρωπισμό - όπως στην παραπάνω περίπτωση.....

Γιάννης Σχίζας

ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

To τέταρτο τεύχος του περιοδικού ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ κυκλοφορεί με πληθώρα ύλης και πρωτότυπα θέματα. Υπάρχουν κείμενα που ανοίγουν την όρεξη –όπως αυτά για το αστικό γυμνό, για το γονίδιο του ατζαμή οδηγού, για τη λάου λάου χωροταξία, για τις «πτήσεις γαϊδάρων», για το Ντουμπάϊ που λέει "bye-bye" ... To κυρίως γεύμα περιλαμβάνει ανάλυση του ζητήματος της Κοπεγχάγης( Φώτης Κουβέλης), αναφορά στα εκλογικά γεγονότα της χρονιάς ( Γεράσιμος Σκλαβούνος) και στους βανδαλισμούς (όλων των μηνών....) από τον Γιάννη Σχίζα. Το Ινστιτούτο Worldwatsch αναλύει τα της «οικιακής παραγωγής ηλεκτρισμού», ο Μιχάλης Μιχελής μιλάει για τα Γκαλαπάγκος, ο Κωστής Τριανταφύλλου αναρωτιέται για το μέλλον της Γης, η Μαρία Σωτηροπούλου- Αρβανίτη καταθέτει με δύο κείμενά της εναντίον της πολεμικής και «ειρηνικής» χρήσης των πυρηνικών υλικών.. Η Βενετία Γαζίλα συγκρίνει Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη, ο Μανόλης Σοφ. Στρατάκης γράφει για το διατροφικό πρόβλημα, ο Βασίλης Οικονόμου για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων.. Στο τεύχος υπάρχουν αναφορές στον Δημήτρη Φατούρο, στον Κλωντ Λεβί Στρως, στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη, στον ζωγράφο Λεωνίδα Τσιριγγούλη, στον εικαστικό Edgar Mueller. Ακόμη φιλοξενούνται κείμενα από συνεντεύξεις της Υπουργού Τίνας Μπριρμπίλη, της Διαδημοτικής Πρωτοβουλίας για τον Υμηττό, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, του σωματείου ΑΡΧΕΛΩΝ, της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού,του Γιώργου Πήττα,του Γρηγόρη Κλαδούχου, της Πανελλήνιας Κίνησης Δασολόγων, του Στέφανου Σταμέλλου, της ομάδας «Όλυμπος», του Δημάρχου της Χιροσίμα, του Θεόδωρου Καρυώτη, του Περικλή Κοροβέση, της ΔΗΩ, της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης, της Ελένης Μεταλληνού, του Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου Αγγέλογλου, του Μανώλη Στειακάκη. Εξ άλλου οι Βασίλης Καραγιάννης και Λάζαρος Τσικριτζής, Κοζανίτες αμφότεροι, «μονομαχούν» για το περιοδεύον τραίνο των Οικολόγων Πρασίνων, με γαργαλιστικό μέχρι στιγμής αποτέλεσμα. Για το επόμενο τεύχος του ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ εκκρεμεί κτύπημα (απαντητικού) πενάλτυ υπό του δευτέρου, βάσει των κανονισμών της ΟΥΕΦΑ περί ισηγορίας....

«HOPE»NHAGEN .....

«Ηope» στα Αγγλικά σημαίνει «ελπίδα» και «HOPENHAGEN» είναι ένα λογοπαίγνιο, μια σύζευξη του ονόματος της Κοπεγχάγης με την ελπίδα για ένα καλύτερο διεθνές κλίμα : για τη φύση, για τις διακρατικές σχέσεις, ιδιαίτερα για τις σχέσεις πρώτου και τρίτου κόσμου...Το λογοπαίγνιο αυτό αναδύθηκε στην άτυπη «σύνοδο βάσης» , που διαδραματίζεται παράλληλα με τη «Σύνοδο Κορυφής» στην πρωτεύουσα της Δανίας, μέχρι την 18.12.2009 .
Τη στιγμή που πληκτρολογούνται αυτές οι γραμμές πολλοί και διάφοροι μιλάνε για επικείμενο ναυάγιο, όμως τα ίδια ακριβώς συνέβαιναν και πριν 12 χρόνια στο Κυότο της Ιαπωνίας. Εκεί και τότε, η συμφωνία επήλθε ως εκ θαύματος την τελευταία στιγμή και μετά από ένα μαραθώνιο διαβουλεύσεων - με την προσυπογραφή μάλιστα και του Αλ Γκορ, αντιπροέδρου των ΗΠΑ.
Η Κοπεγχάγη του 2009 αναμένεται μάλλον να διευρύνει την ανησυχία για τη κλιματική αλλαγή παρά να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό νομικό πλαίσιο, με άμεση και αδιαμφισβήτητη εφαρμογή. Ιδιαίτερα μάλιστα τη στιγμή που οι αντίπαλοι της πλειοψηφικής θεωρίας περί του «ανθρωπογενούς θερμοκηπίου», αποφάσισαν να «βγουν στο κλαρί» και να αναδιαμορφώσουν την ατζέντα του δημόσιου λόγου.
Φυσικά ο πλειοψηφικός χαρακτήρας μιας θεώρησης δεν αποτελεί απόλυτο πειστήριο για την ορθότητά της, και επομένως δεν μπορεί να εξακοντίζεται εναντίον όσων αναφέρονται στην «ευθύνη» φυσικών και ηλιακών διαδικασιών για την αλλαγή του κλίματος. Στην ιστορία των επιστημονικών θεωριών υπήρξαν περίοδοι «μονοπωλιακής κυριαρχίας» κάποιων ιδεών – όπως π.χ. η Νευτώνεια αντίληψη για το χώρο και το χρόνο - που όμως από ένα σημείο και πέρα ανατράπηκαν και παραχώρησαν τη θέση τους σε άλλα συστήματα ερμηνείας του κόσμου. Η αρχή της πλειοψηφίας δεν μπορεί να ισχύει σαν κριτήριο ορθότητας στην επιστήμη, όμως από την άλλη πλευρά είναι ερευνητέο το κατά πόσο ο «σκεπτικισμός» και η αμφισβήτηση συγκεκριμένων μετεωρολογικών δεδομένων σχετίζεται με κάποια απειλούμενα συμφέροντα, όπως επίσης είναι ερευνητέο το κατά πόσο υπάρχουν αντίπαλα συμφέροντα που επιδιώκουν μια ριζική ανατροπή τεχνολογιών και παραγωγικών μεθόδων όχι «για το καλό του κόσμου» αλλά για να κάνουν νέους χαλίφηδες στη θέση των παλιών ....Οι παλαιοπετρελαιάδες από τη μια μεριά, και οι νεοτεχνοκράτες των ΑΠΕ από την άλλη, συγκροτούν δύο αντίπαλα στρατόπεδα, όμως η υπόθεση της απόλυτης χειραγώγησης των επιστημόνων υπέρ του ενός ή του άλλου, προσβάλει την επιστημονική κοινότητα αλλά και γενικότερα το γνωσιολογικό ήθος της εποχής μας.
Η επιστήμη μπορεί κάποτε να είναι πουλημένη, όμως αυτό δεν ισχύει για την ολότητά της.Η επιστήμη έχει κριτήρια, κι ακόμη έχει «γκρίζες περιοχές» και αντιγνωμίες τρικούβερτες, με διάρκεια δεκαετιών. Σήμερα όμως η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα από τις απαρχές της βιομηχανικής εποχής, κι ακόμη η αποδάσωση ως διαδικασία μεταφοράς του άνθρακα από την στερεά στην αέρια κατάσταση, δεν εντάσσονται σε οποιεσδήποτε αμφισβητούμενες «γκρίζες ζώνες» ή σε περιοχές «προχωρημένης επιστήμης» με αυξημένες αβεβαιότητες. Αντίθετα είναι κοινοί τόποι, επιδεκτικοί χρησιμοποίησης ακόμη και από τους πλέον άσχετους πολιτικούς.
Τελευταίο σημείο αυτής της μικρής προσέγγισης, αλλά καθόλου αμελητέο : Τα μέτρα εναντίον του θερμοκηπίου δεν συνιστούν απλά και μόνο μια μακροπρόθεση επένδυση υπέρ του «πλανητικού συμφέροντος», αλλά είναι και μια επένδυση άμεσης απόδοσης. Μια κοινωνία ενεργειακής εξοικονόμησης, με ποιοτική δόμηση και ορθολογική («πράσινη»)κυκλοφορία προϊόντων και ανθρώπων, εισπράττεται άμεσα από την τρέχουσα ποιότητα ζωής. Να μην το ξεχνάμε λοιπόν : Δεν θυσιαζόμαστε αποκλειστικά υπέρ των επόμενων γενεών, αλλά βελτιώνουμε και την ενεστώσα ζωή μας....

Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής και Τουρκία

Τελικά οι 27 απλά « λυπούνται για την ασυνέπειά της»..... Και κατά τα άλλα δηλώνουν - στο κείμενο συμπερασμάτων που υιοθέτησαν στις 8.12.2009 οι Υπουργοί Εξωτερικών , εν όψει της συνόδου κορυφής που συνέρχεται στις 17.12.2009 στις Βρυξέλλες - ότι «δεν τίθεται θέμα κυρώσεων ή επιπτώσεων κατά της Τουρκίας»....
Μια χώρα που διατηρεί στρατό κατοχής στο έδαφος χώρας-μέλους της ΕΕ (Κύπρος), που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο σε περίπτωση άσκησης του νομίμου δικαιώματος για επέκταση των χωρικών υδάτων, που τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση με την εντός τουρκικού εδάφους κουρδική μειονότητα , που αντιστρατεύεται στο θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα όλων των Κούρδων για το σχηματισμό ανεξάρτητης κρατικής υπόστασης, που εμμένει με τις πλέον ύπουλες μεθόδους στην πρακτική της απόσβεσης της ιστορικής μνήμης των γενοκτονιών εναντίον των Αρμενίων, των Ποντίων κλπ., που κανοναρχείται από το «βαθύ» μιλιταριστικό κράτος, που εκτρέφει «αυτοκρατορικές» ονειρώξεις ασύμβατες με το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και χαρακτηρίζεται από μεγάλα ελλείμματα νομικού πολιτισμού, προφανώς δεν θα έπρεπε να απειλείται με «κυρώσεις» ή «επιπτώσεις». Απλά δεν θα έπρεπε να είναι δεκτή σαν υποψήφια.....
Όμως τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των περισσοτέρων από τους 27 , σε συνδυασμό με την ανεκδιήγητη δειλία των υπολοίπων και με τη βούληση του «μεγάλου Αμερικανού αδελφού» - που ευνοεί ένα «πλαδαρό» ευρωπαϊκό σχηματισμό αντί μιας συνεκτικής και αλληλέγγυας συμπολιτείας – υπαγορεύουν μιαν αντίθετη εξέλιξη. Χωρίς στρατηγικές αναλύσεις και στοχασμούς, η Ευρώπη οδεύει πάνω στα ίχνη της γνωστής διαλυτικής διεύρυνσης, που εγκαινιάσθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90.
Για τους λόγους αυτούς πρέπει να συμμετάσχουμε στην αυριανή πορεία-συγκέντρωση , που θα πραγματοποιηθεί στις 6μμ στην Αθήνα, πλατεία Κλαυθμώνος , με θέμα το VETO στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.
Για να δείξουμε το ξεγύμνωμα των ηγετικών παραγόντων της σημερινής ΕΕ από κάθε Ηθική.
Και φυσικά την αντίθεσή μας στον αβαθή διεθνισμό και τον πολιτικό στραβισμό - πλείστων όσων «προοδευτικών» δυνάμεων...

Ο ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ....

Κάθε Πέμπτη στο κανάλι ΤΗΛΕΦΩΣ(Κανάλι 54 Υμηττού, 35 Πάρνηθας), από τις 8-9 μμ, ο Γιάννης Σχίζας επιμένει στην εκπομπή ΟΙΚΟ-ΛΟΓΙΚΑ, παρουσιάζοντας ανθρώπους και δραστηριότητες – για την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Στις 10.12.2009 συζητάει με τον ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΙΝΙΑΡΗ, Γραμματέα του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Νότιας Καρυστίας (ΣΠΠΕΝΚ) με θέμα την άτυπη και αδιαφανή επιλογή του χώρου της Νότιας Εύβοιας για την μαζική εγκατάσταση ανεμογεννητριών (ΑΓ). Η συγκεντροποιημένη παραγωγή ενέργειας με ΑΓ, συνεπάγεται οπωσδήποτε προβλήματα από την ανάγκη της δημιουργίας δικτύων για τη διανομή της – πράγμα που έχει μεγάλες ενεργειακές απώλειες και κόστη. Αντίθετα η «συμπαραγωγή» - με άλλα λόγια η «άρθρωση» των ΑΓ με συστήματα βιομηχανικής, βιοτεχνικής ή άλλης παραγωγής – αποτρέπει την υπερσυγκέντρωσή τους, την κατακρεούργηση περιβαλλοντικά ευαίσθητων περιοχών και τον βανδαλισμό του τοπίου.

Σε ανοιχτή επιστολή του στις 4.8.2009 ο ΣΠΠΕΝΚ υπογράμμιζε :

«Τα Αιολικά Πάρκα παρουσιάζονται παραπλανητικά ως η λύση που θα μας σώσει από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά στην πραγματικότητα οι ΑΠΕ είναι συμπληρωματικές πηγές και από μόνες τους δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας. Στην πράξη οι κάτοικοι της Ν. Εύβοιας θα υποστούν εκατοντάδες νέες ΑΓ, νέα δίκτυα μεταφοράς υψηλής και μεσαίας τάσης, νέους υποσταθμούς και νέους δρόμους πρόσβασης σε ορεινές τοποθεσίες. Πρόκειται για επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας που θα μετατρέψουν την Ν. Εύβοια σε βιομηχανική περιοχή αιολικής ενέργειας, μια νέα χρήση γης που θα αλλάξει ριζικά και για πάντα τον τόπο μας. Σοβαρές θα είναι οι επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων και την αξία της γης. Για ποιον τουρισμό θα μιλάμε όταν το τοπίο θα έχει τραγικά αλλοιωθεί; Περιοχές φυσικής ομορφιάς που προβάλλουμε σαν το συγκριτικό πλεονέκτημα του τόπου μας όπως το Φαράγγι του Δημοσάρη, θα πληγωθούν βάναυσα . Άλλες περιοχές όπως η Αρχάμπολη, οι κορφές της Οχης, οι ανατολικές ακτές του Καβοντόρου και χωριά όπως ο Πλατανιστός , που θα έπρεπε να διατηρήσουμε σαν μελλοντικά αποθέματα υψηλής αξίας, θα υποστούν τραγική αλλοίωση» .
Εξ άλλου σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο ΣΠΠΕΝΚ υπογράμμιζε το βαθμό της συγκεντροποίησης ανεμογεννητριών στην Νότια Εύβοια :
Τα επίσημα στοιχεία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) Οκτωβρίου 2009 δείχνουν ότι έχουν πάρει άδεια παραγωγής 803 ανεμογεννήτριες (α/γ) σε ολόκληρη τη Ν. Εύβοια, ενώ ο μέγιστος αριθμός που δυνητικά μπορούν να μπουν φτάνει στις 2.581 (!). Κατά περίεργο τρόπο το νούμερο αυτό υπερβαίνει κατά πολύ την πρόβλεψη του Χωροταξικού των ΑΠΕ για 1619 α/γ σε όλη τη Στερεά Ελλάδα συμπεριλαμβανομένης της Εύβοιας.
Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι εν όψει αυτών των εξελίξεων πολλοί και διάφοροι έχουν «ξαμολυθεί» για να μας πείσουν ότι οι ΑΓ είναι απαραίτητες, ότι δεν προκαλούν προβλήματα στο τοπίο – μέχρι και το ότι «αναπλάθουν» το τοπίο, ασχέτως του γενικότερου «ξεσχίσματος» της φύσης από τα οδικά δίκτυα, τις γραμμές μεταφοράς, τους υποσταθμούς της ΔΕΗ κλπ. που επιβάλλουν στον περίγυρό τους.Μεταξύ των άλλων και κάποιοι πανεπιστημιακοί του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, έκαναν το παραπάνω φωτομοντάζ ( Γεωλογικοί Σχηματισμοί των Μετεώρων + ΑΓ, από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 27.10.2009) για να μας εθίσουν στην Εφηρμοσμένη Κιτσοπλαστική υψηλού επ ιπέδου. Με άλλα λόγια, ακούσιος Μιθριδατισμός.....
Ενώ η επιχείρηση παράκαμψης της κοινής νοημοσύνης και των αρχών ορθολογικής αξιοποίησης της αιολικής ενέργειας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη , ελάχιστα προσέχτηκε η είδηση της πρώτης πλωτής ανεμογεννήτριας, που εγκαταστάθηκε στα ανοιχτά των νορβηγικών ακτών(δικτυακός τόπος http://www.eyploia.aigaio/). Κοντά στην Ολλανδία, στη Γερμανία και στη Δανία, η Νορβηγία πρωτοστατεί σε μια κίνηση ορθολογικής δέσμευσης του ανέμου, χωρίς παράπλευρες απώλειες της φύσης και του τοπίου. Όσον αφορά τους δικούς μας «αεριτζήδες», αυτοί συνηθίζουν να χλευάζουν τους κριτικούς των ΑΓ και να επαναπαύονται σto “bon pour l’ orient”*, που σιγοψιθυρίζει η σημερινή αιολική βιομηχανία ....


*Δηλαδή καλό για τους ανατολίτες, τριτοκοσμικούς κλπ.

Σ Π Ι Λ Ω Σ Η ΤΗΣ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗΣ ;

Σ΄αυτή τη χώρα και σ΄αυτό το κόσμο, οι συνωμοσίες δεν είναι αδιανόητες ή ολιγάριθμες, ούτε στηρίζονται πάντοτε σε εξαιρετικά ολιγομελείς κύκλους ή μικροσκοπικές «σέχτες». Όμως η συμμετοχή τους στην εξέλιξη των πραγμάτων δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη από τη δυναμική των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων .. Λόγου χάρη η περίπτωση των Chem trails – των «χημικών ιχνών» : Η συνωμοσιο-λογία περί μυστικών ψεκασμών της ατμόσφαιρας, βασιζόταν στην εικασία μιας «αφανούς» συνωμοσίας για τη διαχείριση του παγκόσμιου κλίματος, όμως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επισημανθεί και να καταγγελθεί από μερικές χιλιάδες ερευνητικούς οργανισμούς ή μεμονωμένους επιστήμονες σε όλο τον κόσμο. Αντίθετα η υπόθεση μιας μινι «χημικής παρέμβασης» στην ατμόσφαιρα με στόχο την τροποποίηση του μικροκλίματος π.χ. για στρατιωτικούς σκοπούς , θα μπορούσε να έχει αλήθεια, να αναφέρεται πραγματικά σε δράσεις «εν κρυπτώ» και να στοιχειοθετεί μια συνωμοσία.
Πρόσφατα μια άλλου είδους «συνωμοσιο-λογία» είδε το φως της διεθνούς δημοσιότητας, σχετικά με την αλλοίωση στοιχείων που αναφέρονται στην υπόθεση των αερίων του Θερμοκηπίου. Η ιστορία καταχωρήθηκε σε δύο δημοσιεύματα αμερικανικών εφημερίδων της 27.11. 2009( The New York Times , The Daily Telegraph ) και πέρασε σε δικτυακούς τόπους όπως ο http://www.kede.gr/ με τον ακόλουθο τρόπο :
«Πριν μιά βδομάδα κλάπηκαν από τα κομπιούτερ του πανεπιστημίου του East Anglia περίπου 1000 e-mails του ερευνητικού κέντρου που μελετά τις κλιματικές αλλαγές. Τα e-mails κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα άνω των 10 ετών και έχουν απόλυτα συγκεκριμένα στοιχεία και ονόματα απ' όπου αποδεικνύεται ότι:
1) Οι ερευνητές-επιστήμονες του university of East Anglia (ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα παγκόσμια κέντρα που ερευνούν τις κλιματικές αλλαγές) αλλοίωναν τα στατιστικά δεδομένα θερμοκρασιών (αφαιρώντας μερικές "χαμηλές" θερμοκρασίες) ώστε να προκύπτουν τα αποτελέσματα που αυτοί ήθελαν να προκύψουν (να φαίνεται δηλαδή άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας)!!
2) Οι ερευνητές προσπαθούσαν να παρεμποδίσουν την δημοσίευση σε διεθνή περιοδικά εργασιών επιστημόνων που υποστηρίζουν επιστημονικές απόψεις αντίθετες με τις δικές τους (π.χ. υποστηρίζουν αυτοί οι επιστήμονες ότι από το 1998 έως σήμερα η παγκόσμια θερμοκρασία "πέφτει ή μένει σταθερή" παρά το ότι τα αέρια του θερμοκηπίου εξακολουθούν να αυξάνονται ή ότι το κλίμα της γής κάνει κύκλους διά μέσου των αιώνων και οτι ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους επηρεάσει κλπ).
Το παραπάνω συμβάν ονομάστηκε από τα ξένα ΜΜΕ "climategate" κατ' αντιστοιχία με το γνωστό watergate. Στην χώρα μας περιέργως κανείς δεν μιλά γιά το θέμα».
Μέχρι πρόσφατα, η παρουσία μιας εξαιρετικά μειοψηφικής ομάδας «σκεπτικιστών» για την κλιματική απορύθμιση μέσω των αερίων του θερμοκηπίου, που κατέληγε στην θέση της καθοριστικής ευθύνης των γεωφυσικών παραγόντων για τις κλιματικές εξελίξεις, εθεωρείτο ελαφρώς γραφική ή αποτέλεσμα των «επηροών» της πετρελαϊκής βιομηχανίας σε διάφορες επιστημονικές ομάδες... Μάλιστα από το 2007 η θέση περί του ανθρωπογενούς χαρακτήρα της κλιματικής αλλαγής εθεωρείτο αποδεδειγμένη πλήρως, καθώς ένα μείζονος σημασίας επιστημονικό σώμα ( Intergovernmental Panel on Climate Change) με περισσότερες από 2600 συμμετοχές μελών (!), είχε αποφανθεί επί του θέματος με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο......
Να υποθέσουμε λοιπόν κι εμείς μια ορισμένη «νοθεία» των μετεωρολογικών δεδομένων, με στόχο την διατήρηση της θεωρίας της κλιματικής μεταβολής και επομένως την προώθηση των αλλαγών που αυτή συνεπιφέρει στις έρευνες, στη τεχνολογία, στη βιομηχανία; Να υποθέσουμε ένα καθεστώς ύποπτης συναίνεσης των «ειδικών» γύρω από μια αμφίβολη φυσική εξέλιξη, προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων; Ή μήπως να υποθέσουμε μια επιχείρηση σπίλωσης και αποδυνάμωσης της Κοπεγχάγης, μέσω της απαξίωσης των επιστημονικών διεργασιών και της πρόκλησης ενός παραλυτικού σκεπτικισμού;
Προφανώς η ιστορία των κλεμένων e-mail, αν δεν αποτελεί εύρημα του χαμαιλεοντικού σκεπτικισμού, απαιτεί κάποια τελική διαλεύκανση και χρειάζεται χρόνο. Όμως στο ενδιάμεσο διάστημα η «ρετσινιά» εις βάρος της Κοπεγχάγης μένει και μπορεί να αξιοποιείται από τους «συνήθεις» σκεπτικιστές.. Το ίδιο διάστημα κάποιοι μπορεί να συσκοτίζουν το γεγονός ότι για τη λήψη μέτρων κατά της κλιματικής απορρύθμισης από τη διεθνή κοινότητα, δεν χρειάζεται απόλυτη βεβαιότητα αλλά αρκεί και μια σοβαρή πιθανολόγηση - σύμφωνα με τη διεθνώς παγιωμένη «Αρχή της Προφύλαξης».
Τελευταίο και καθόλου ασήμαντο : Η υπόθεση μιας συνωμοσίας επιστημόνων και άλλων παραγόντων με στόχο τη στήριξη της θεωρίας του Θερμοκηπίου, παραγνωρίζει την εγγενή τάση των επιστημόνων να «νεωτερίζουν» και να διακρίνονται, επιτιθέμενοι στις κατεστημένες βεβαιότητες. Αν η θεωρία του Θεμοκηπίου ήταν ανακριβής ή επισφαλής, πολλοί, έστω και μεμονωμένοι επιστήμονες, θα είχαν συμφέρον και κίνητρο στο να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από αυτήν - και θα το είχαν κάνει μετά χαράς ....
Υ.Γ
Στη φωτογραφία ένας χαμαιλέων....

ΤΑ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΝΙΑ ΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

Στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ, ο Πλίνιος ο Νεότερος σχολίαζε την πρακτική των εύπορων συμπολιτών του, που ταξίδευαν ως τουρίστες μέσα στα πλαίσια της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας: «Κάνουμε ταξίδια και διασχίζουμε θάλασσες αναζητώντας αυτά που απαξιούμε να κοιτάξουμε, όταν είναι μπροστά στα μάτια μας....υπάρχουν πάμπολλα πράγματα στην πόλη μας και στα περίχωρά της που δεν τα έχουμε δει, ούτε καν ακούσει, ενώ αν βρισκονταν στην Ελλάδα, ή στην Αίγυπτο ή την Ασία...θα είχαμε ακούσει και διαβάσει γι αυτά, και θα τα είχαμε δει με τα ίδια μας τα μάτια.....»(Lionel Casson, «Το ταξίδι στον Αρχαίο Κόσμο»).
Στην Αθήνα πολλοί και διάφοροι αδυνατούν να δουν το τρομερό «κεφάλαιο αναψυχής» που υποβόσκει καποτε στα όρια του αστικού χώρου. Και ενώ η συζήτηση περί «αναπλάσεων» ξεστρατίζει άλλοτε σε ζητήματα παρεπίμπτοντα – όπως η συζήτηση περί του γηπέδου του Παναθηναϊκού αναφορικά με τον Ελαιώνα - ή άλλοτε παραχωρεί προτεραιότητες σε χώρους απόμακρους, «προαστιακούς» μάλλον παρά «μητροπολιτικούς» , όπως η περίπτωση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, το προφανές γίνεται αφανές και το αυτονόητο μετατρέπεται σε αδιανόητο. Μια τέτοια είναι και η περίπτωση των Τουρκοβουνίων, γνωστή κάποτε και ως περιοχή Βεϊκου . Έχοντας «αφυπηρετήσει» από τη «θητεία» της εξόρυξης οικοδομικών υλικών, η περιοχή φιλοξενεί σήμερα έναν «αχταρμά» χρήσεων στα όρια 4 Δήμων : Του Γαλατσίου, της Νέας Ιωνίας, του Ψυχικού και της Φιλοθέης. Πρόκειται για ένα χώρο «ικανών» διαστάσεων, που έχει εν μέρει αναπλασθεί με αθλητικό κέντρο, αναδασώσεις κλπ. σε μια έκταση 1500 περίπου στρεμμάτων, αλλά που μπορεί να «ενιαιοποιηθεί» με παρακείμενες εκτάσεις «ήπιας» λειτουργίας – π.χ. Αττικό Άλσος – για να συνθέσει ένα μέγεθος συνολικά 4500 περίπου στρεμμάτων ! Το μέγεθος αυτό είναι λίγο μικρότερο από αυτό του Ελληνικού και το μισό του συνολικού Ελαιώνα, όμως έχει το πλεονέκτημα να βρίσκεται στο επίκεντρο ενός μείζονος αστικού χώρου, στα δυτικά της Αθήνας, που είναι μάλλον στερημένος από κοντινές εστίες αναψυχής.
Τα Τουρκοβούνια προσφέρονται για σωρεία χρήσεων και αναπλάσεων, διαθέτουν εκπληκτικά μπαλκόνια με οπτικό πεδίο 360 μοιρών, αποτελούν πρόκληση για δασολόγους, αρχιτέκτονες τοπίου και κηποτεχνικούς, ενέχουν μια δυναμική «απογείωσης» της περιβάλλουσας κοινωνίας από τη μιζέρια της ιδιώτευσης και της περιχαράκωσης στον ιδιωτικό κήπο. Σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από αυτά πρέπει να κατοικούν τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι, και κατά τούτο η θέση τους είναι πιο προνομιακή από αυτήν που έχει το δάσος της Βουλώνης ή της Βενσέν για το Παρίσι.
Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο Αντώνης Τρίτσης είχε ως στρατηγική επιδίωξη την «ενιαιοποίηση» χώρων , αρχής γενομένης από τις αρχαιότητες του αθηναϊκού κέντρου και δια μέσου του Υμηττού ως την καρδιά της αγροτικής πεδιάδας των Μεσογείων. Το «μοντάζ» αυτό θα προέκυπτε από ένα σύνολο «ανισόπεδων διευκολύνσεων » - υπογειοποιήσεων της κυκλοφορίας, πεζογεφυρών κλπ- που στην εποχή εκείνη παρουσίαζαν μεγαλύτερες δυσκολίες και είχαν μεγαλύτερα σχετικά κόστη. Σήμερα η συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση μπορεί να λειτουργεί ως πιλοτική για άλλες χωρικές αναπλάσεις, και μάλιστα να είναι πολύ πιο εφαρμόσιμη.
Οι πολιτικοί συμφωνούν, οι δήμοι συμφωνούν, η κοινωνία των πολιτών συμφωνεί με το έργο. Επί πλέον όμως απαιτείται ο συντονισμός, η ενορχήστρωση των δράσεων. Στις ημέρες μας ο νεοδημιουργημένος «Σύνδεσμος Δήμων για την Προστασία και Ανάπλαση των Τουρκοβουνίων» (ΦΕΚ 2334, 14.11.2008) δικαιούται και μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο . Δηλαδή να συντονίσει μελετητές, κατασκευαστές και ενδιαφερόμενους πολίτες, σε ένα έργο μακράς πνοής, πραγματικά οικολογικό, υποστηρικτικό της κοινωνικής ζωής, διεγερτικό για νέες δραστηριότητες και πολιτιστικές πρωτοβουλίες.