του Γιώργου Ν. Οικονόμου
Το μεγάλο πρόβλημα με τους νεο-λενινιστές είναι η πίστη, η πίστη στα λενινιστικά δόγματα ερήμην της πραγματικότητας, των τεκμηρίων και της ιστορίας. Γι' αυτό στο προηγούμενο κείμενό μου «Διευκρινίσεις για λενινιστές και μπολσεβίκους» μίλησα για «επίγεια θρησκεία». Η μόνη λύση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η δημοσίευση των ιστορικών στοιχείων και η επιχειρηματολογία, και όσοι είναι ανοικτοί θα αλλάξουν, ενώ κάποιοι θα παραμείνουν αμετανόητοι στα λενινιστικά σπήλαια. Έχουμε πολλά παραδείγματα, λενινιστών και των μετέπειτα μεταμορφώσεών τους σταλινικών, τροτσκιστών, μαοϊκών, καστρικών αλλά και μαρξιστών που άλλαξαν και άλλων που αναφέρονται στα κωδικοποιημένα δόγματα, και επιμένουν στη συνειδητή αποσιώπηση και συγκάλυψη των εγκλημάτων του Λένιν, του Τρότσκυ και των μπολσεβίκων. Παραμένουν δηλαδή πιστοί λενινιστές ενώ έχουν την εντύπωση ότι δεν είναι – ευτυχώς είναι ελάχιστοι σήμερα.
Από την άλλη, δεν μπορείς να δηλώνεις ότι δεν είσαι λενινιστής και ταυτοχρόνως ότι δεν είσαι ούτε αντιλενινιστής. Εν προκειμένω δεν υπάρχει κάποια ενδιάμεση κατάσταση, του ουδέτερου παρατηρητή, των ίσων αποστάσεων, διότι η αποκρουστική πραγματικότητα βοά. Πρόκειται για ένα βασικό ηθικό και πολιτικό ζήτημα: τα εγκλήματα των μπολσεβίκων και τη δικτατορία τους.







