Γιατί τα στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντά μας είναι με τη Ρωσία

Του Νίκου Χειλαδάκη

Η κρίση της Ουκρανίας, όπως και ο εμφύλιος της Συρίας, ανέδειξε πολλά καινούργια δεδομένα που καθορίζουν πλέον με τελείως διαφορετικό τρόπο τις γεωπολιτικές ισορροπίες  που είχαμε μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και κυρίως την 11 Σεπτεμβρίου 2001.

Την περίοδο εκείνη μια διαλυμένη μετασοβιετική Ρωσία αντιμετώπιζε ακόμα και το φάσμα της πείνας. Άρκεσε  όμως μια ικανοτάτη πολιτική ηγεσία για να ξαναφέρει την Ρωσία στην φυσική  θέση της υπερδύναμης,  που παίζει με ίσους όρους στις διεθνείς ισορροπίες

Με τα δεδομένα αυτά,  εκείνο που πρέπει να εξετάσουμε σήμερα είναι πού εξυπηρετούνται  καλύτερα τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η πραγματικότητα είναι πως στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν συναισθήματα,  αλλά γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά συμφέροντα. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι που δείχνουν ότι τα συμφέροντα της χώρας μας είναι με την Ρωσία και όχι με αυτούς που  την καταλήστεψαν με τον χειρότερο τρόπο  με τα εθνοκτόνα μνημόνια.

Για να μιλήσουμε πολύ απλά και χωρίς μακροσκελείς και συχνά ακατανόητες αναλύσεις,

O Koυφοντίνας γεννήθηκε 17 Νοέμβρη…

 Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 8.3.14

Δεν ήταν τοξότης (22 Νοεμβρίου – 21Δεκεμβρίου !), όμως σημάδεψε πολλά  . Κι ακόμη  έδωσε μια σημαντική «πάσα» στην ευρεία Αριστερά,  για να «σουτάρει»  σε διάφορα ιδεολογικά γκολποστ.…

Τι θα μπορούσε να πει αυτή η τελευταία; Μα φυσικά  το ότι   η επίθεση εναντίον    εμβληματικών  πλουτοκρατών, πολιτικών του κατεστημένου,  νεοταξιτών πρακτόρων   κλπ., μέσα σε ένα περιβάλλον  σχετικής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών, δεν τρομοκρατεί, δεν αποσταθεροποιεί, δεν παραδειγματίζει , δεν συνεισφέρει κάποιο υγιές πρότυπο πολιτικού μαχητή.  Αντίθετα  λανσάρει   ένα είδος  μεταμοντέρνου  Ζορρό , που ερεθίζει τα ενδημικά  ηρωολατρικά στοιχεία της κοινωνίας αλλά ταυτόχρονα απομυζά αξία από  τους αναρίθμητους  «μικρούς ήρωες» της ζωής.

Οι Ζορρό φοβίζουν ελάχιστα και πολύ περισσότερο παράγουν προσχήματα. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επικαλούνται αυτούς για να επιδοθούν  σε πρακτικές πολιτικών αντιποίνων και  για να επιτεθούν  στο δικαίωμα του λαού στην αυτοάμυνα ,εν ονόματι της άρνησης της βίας. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και οι παραστεκάμενοί τους – μηδέ της καθωσπρεπεικής αριστεράς εξαιρουμένης – καμώνονται ότι αγνοούν το άρθρο 120 του Συντάγματος του 1975,  συνέχεια του διάσημου άρθρου 114, που  ονομάτισε μια ολόκληρη  γενιά. Κι ακόμη σημαντικότερο : Στην  προσπάθειά τους   να οδηγήσουν τους λαούς στη σφαγή σα να μην τρέχει τίποτε,  εξοβελίζουν την ιστορική πείρα των αγώνων που έγιναν εναντίον της βίας – πως αλλιώς, παρά με τη βία !

Η βία είναι η μαμή της ιστορίας –  έλεγε ο Κάρολος- όμως η καισαρική τομή της δημοκρατίας είναι προτιμότερη !

Η Μέρκελ "παγώνει" τον Ομπάμα, ο Κάμερον τον "πουλάει", η Κίνα στα χνάρια του Πούτιν

του Τόμας Τζέφερσον

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Ομολογώ με συντριβή ότι συνεχίζω να αποθέτω  ελπίδες  για την ελληνική σωτηρία, εκτός των άλλων, και στον αμερικανογερμανικό καυγά – δεδομένου ότι στην  ιστορία ο καυγάς αυτός έκρινε την έκβαση δυο παγκοσμίων πολέμων…Εν τω μεταξύ, «ουδόλως είναι άτοπο να διασκεδάζω» (όπως ο εξόριστος Βυζαντινός άρχων του Καβάφη) παρακολουθώντας τα  «πουλήματα» που διαπράττουν μεταξύ τους οι εθνικές συνιστώσες της Νέας Τάξης. Επ ' αυτού η  ανάλυση του Τόμας Τζέφερσον, με μόνο αποπροσανατολιστικό στοιχείο τη  μελαγχολία του για την   « διαφαινόμενη παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών, ως εγγυητή της σταθερότητας ειδικά στην κρίσιμη γεωπολιτικά περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης»….

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ(ΠΗΓΗ ANTINEWS) 

Ξεκινώντας από την Κυριακή η Ουάσινγκτον μέσω του Υπουργού Εξωτερικών, Τζόν Κέρι, εξέφρασε βεβαιότητα για μεγάλη διεθνή υποστήριξη επιβολής οικονομικών κυρώσεων εναντίον τη Ρωσίας, στην περίπτωση που δεν απέσυρε τα στρατεύματα της από την Ουκρανία.
Δεν πέρασε ούτε ένα εικοσιτετράωρο και τα πρώτα σημάδια ότι αυτή η βεβαιότητα ήταν στον αέρα άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Άρχισε να γίνεται σαφές ότι δυο μεγάλες χώρες στην Ευρώπη, η Γερμανία και η παραδοσιακά στενότατη σύμμαχος των ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, δεν ήταν στο ίδιο άρμα με τον Μπαράκ Ομπάμα και την κυβέρνηση του.

Nα απάντηση, να μάλαμα !

Kαταγγέλει η  κ. Άννα  Μισέλ Ασημακοπούλου, εκπρόσωπος της ΝΔ :

«Είναι ντροπή για τη δημοκρατία το γεγονός ότι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ προλογίζει το βιβλίο του τρομοκράτη, κατά συρροή δολοφόνου Δημήτρη Κουφοντίνα “ξεπλένοντας” τον ίδιο και τις πράξεις του. Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως υποψήφιος πρόεδρος της Ε.Ε. και κατέχει τον θεσμικό ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης….Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, συνεργασία του Αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης με συμπαθούντες την τρομοκρατία, δεν νοείται. Γιατί -εκτός των άλλων- διασύρεται η χώρα μας διεθνώς. Άμεσα περιμένουμε από τον κ. Τσίπρα να αποδοκιμάσει και να απομακρύνει τον κ. Γιαννόπουλο από τον ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματός του που αποδεδειγμένα έχουν τοποθετηθεί υπέρ των δολοφόνων της 17 Ν. Ας σεβαστούν τουλάχιστον εμπράκτως, το αίμα των θυμάτων…»

Το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να απαντήσει λέγοντας   ότι ακόμη και ο Ηλίας Ηλιού είχε προλογίσει το βιβλίο του Χίτλερ «ο Αγών μου», όταν πρωτοεκδόθηκε στα ελληνικά (1961),  χωρίς αυτό να χαρακτηρισθεί κακό.   http://www.athensmagazine.gr/portal/book/articles/78274#.UxdCk7fxuM8

Όμως προτίμησε να πει κάτι ακόμη  καλύτερο : 

«Πληροφορούμε την κ. Άννα -Μισέλ  Ασημακοπούλου πως  ο κ.  Ν. Γιαννόπουλος  ουδέποτε υπήρξε  μέλος του ΣΥΡΙΖΑ . Κατά τ’ άλλα, καλή Σαρακοστή» 

Εν όψει : Νεοδημοκράτης ψαρεύων εις θολά ύδατα. ΠΗΓΗ : Διαδίκτυο

To Tσερνομπίλ παραμένει(!) στην Ουκρανία…

               

Η "Πανελλήνια Ιατρική Εταιρεία κατά της πυρηνικής  και βιοχημικής απειλής" ( πρόεδρος η Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου) ελληνικός κλάδος της International Physicians against Nuclear War IPPNW (Νόμπελ ειρήνης 1985) καλεί όλους τους εμπλεκόμενους (Ρωσία, ΗΠΑ, ΕΕ) να εξαντλήσουν κάθε διπλωματικό μέσο για την επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία : Στην οποία έγινε  το πρώτο μεγάλο πυρηνικό ατύχημα ( Τσέρνομπιλ, 1986) που  ακόμη και σήμερα επιβαρύνει την υγεία των Eυρωπαίων .

 

Η Εταιρεία υπογραμμίζει ότι

«15 πυρηνικοί αντιδραστήρες τύπου Τσερνομπιλ εξακολουθούν να λειτουργούν στην Ουκρανία, η οποία δεν έχει ούτε τις δυνάμεις αστυνόμευσης για την περιφρούρησή τους από τρομοκρατικό ή στρατιωτικό κτύπημα, ούτε την οικονομική δυνατότητα για την επαρκή τους συντήρηση».

 Ακόμη υπογραμμίζει τους πυρηνικούς κινδύνους και καλεί

την ελληνική κυβέρνηση και τον υπουργό εξωτερικών, οι οποίοι σήμερα έχουν αυξημένες αρμοδιότητες λόγω της προεδρίας της χώρας μας στην ΕΕ,

 «…..να επιδείξουν την απαιτούμενη νηφαλιότητα και να πάψουν να υπακούουν στα κελεύσματα των μεγάλων, όπως δυστυχώς έκαναν μέχρι σήμερα σε κάθε περίσταση, ακόμη  και στου κόλπους του ΟΗΕ στο θέμα των πυρηνικών. Η Ελλάδα πρέπει ν’ αναδείξει την δική της πολιτική άποψη καταδικάζοντας παντού και πάντα και όχι κατά περίπτωση το ναζισμό, καταδικάζοντας σθεναρά την απανθρωπιά των πυρηνικών όπλων και προστατεύοντας την υγεία και την ασφάλεια όλων των αμάχων».

«Τα σοβαρά γραφόμενα» του Ανδρουλάκη

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ :    «Τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου»  εφιστούσαν την προσοχή του Ιουλίου Καίσαρα στο εν εξελίξει σχέδιο δολοφονίας του και αναφέρονταν από τον  Καβάφη   στο γνωστό ποίημά του («Μάρτιαι ειδοί») : Γραφόμενα τα οποία όμως  εγράφησαν υπό του Ιουλίου Καίσαρος (44 π.Χ) εκεί που δεν γράφεται…Σε μια σύγχρονη διασκευή του  ίδιου  έργου - μυθιστορηματική αδεία -    Ιούλιος Καίσαρας είναι ο Τσίπρας, δολοφονία είναι η πολιτική του εκμηδένιση και  Αρτεμίδωρος είναι ο Ανδρουλάκης !   Ο οποίος δράττεται της ευκαιρίας να εκθέσει γενικότερους συλλογισμούς περί της μακιαβελικής  πολιτικής, που γνωρίζει τόσο καλά…..
Το κείμενο του Ανδρουλάκη   

Oι απροσδόκητοι παίκτες
Δε θα είσαι πάντα η έκπληξη. Τώρα αφήνεσαι στο κύμα που καβάλησες, όλα φαίνονται θριαμβευτικά -“πωλήσεις” και δημοσκοπήσεις-, δεν προβληματίζεσαι να αλλάξεις μέθοδο που σου χάρισε την εύκολη επιτυχία -ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις!-, δεν μπορείς όμως ούτε να το υποψιαστείς:
βλέπεις κιόλας ιστορία, αρχίζεις να γίνεσαι στερεότυπος, καλύπτεις με παλιό τρόπο μια παλιά “αγορά”, αγνοείς τους νέους εν δυνάμει “πελάτες”, αφήνεις κενά, δίνεις χώρο σε απροσδόκητους νεοεισερχόμενους παίκτες -αυθεντικούς ή δικές σου, καλές κακές απομιμήσεις- με νέα προϊόντα ή υποκατάστατα των δικών σου, ωστόσο σε χαμηλότερες τιμές και φρέσκο περιτύλιγμα. Ο λεγόμενος “κίνδυνος της επιτυχίας” κτυπά, αργά ή γρήγορα, τους επαναπαυμένους στην αρχική τους καινοτομία ηγέτες -πολιτικούς, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, προπονητές.
Eν όψει, ιδέα από την amartoli poli

Μία Ευρώπη ή καμία Ευρώπη

Tου Θάνου  Τζήμερου

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Ώρα  κι αυτή που βρήκε ο Θ.Τζήμερος να ανακαινίσει το επιχείρημα «Η ισχύς εν τη ενώσει», αναφερόμενος στην ευρωπαϊκή περίπτωση ! Μάλλον παραγνωρίζει το γεγονός ότι στην πολιτική το 1+1 συχνά δεν κάνει 2 αλλά κάτι λιγότερο κι από το 1 !  Ότι κάθε «ενοποιητική» διαδικασία που βασίζεται στον εκβιασμό, στην επιβολή, στην ιδιοτέλεια, στη βία, καταλήγει να εκτρέφει ως ιστορικό «απωθημένο» την ανάκτηση της αυτονομίας ακόμη και σε μικροκλίμακες- όπως στη περίπτωση της Σκωτίας ή της χώρας των Βάσκων…

Κατά τα άλλα, συμπαθητικά αν και ευχολογιακά είναι τα λεγόμενά του  για μια καινούρια, ευρωπαϊκή ιδεολογία ανάπτυξης, χωρίς καταναλωτισμό, με οικολογία και ελεύθερο χρόνο.   Μόνο που χωρίς μια σοβαρή κριτική της υπαρκτής, γερμανοκεντρικής και αταβιστικής Ευρώπης, που επιστρέφει στις ιμπεριαλιστικές και  ημιφεουδαρχικές πολιτικές του 19^ου αιώνα εις βάρος των χωρών της  περιφέρειας, οι δρόμοι για το μέλλον θα υπονομεύονται – και το «καμία Ευρώπη» θα είναι προτιμότερο της «μιας»…

Οι υπογραμμίσεις στο παρακάτω κείμενο του Τζήμερου είναι της ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ

  

Όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μελετούν την ιστορία της Ευρώπης, θα έχουν πολύ υλικό για την εποχή μας. Πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εμείς για την εποχή του Φιλίππου Β’ και του Δημοσθένη. Θα συγκρίνουν τα δύο πολιτικά μεταίχμια και θα απορούν για μας, όπως εμείς για το πείσμα του φλογερού αλλά αιθεροβάμονα ρήτορα, λέγοντας: “Μα δεν έβλεπαν ότι η ένωση της Ευρώπης ήταν μονόδρομος;

Με τη Ρωσία του Πούτιν, λοιπόν;

 
Του ΘΕΜΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Στα δύσκολα κανείς στριμώχνεται και δείχνει χαρακτήρα. Με ποιον να πας; Όταν κι οι δυο αντίπαλες πλευρές σου φαίνονται αποκρουστικές, μακριά από τα δικά σου οράματα και ιδανικά, μακριά από τις πολιτικές σου ρίζες.

Όμως αν είσαι συνειδητός πολίτης του κόσμου, δεν γίνεται παρά να διαλέξεις πλευρά.

Η ουδετερότητα [πλαστή έτσι κι αλλιώς, αφού σχεδόν πάντα κλείνει το μάτι προς τη μεριά των ισχυρών που τη βολεύουν] είναι για τους κεντρώους ισορροπιστές, τους συμβιβαστικούς και συμβιβασμένους, για τους πάντα ''αθώους του αίματος'' – κι εγώ, καθότι διόλου αθώος και διόλου κεντρώος, δεν νίπτω τα χέρια μου, τα ήδη λερωμένα.

Σε αυτό το ανελέητο, τρομαχτικό μπρα-ντε-φερ έχουμε από τη μια έναν οιονεί δικτάτορα, έναν τσάρο που κυβερνά στυγνά με τους ολιγάρχες [και τη ρωσική μαφία] που διαδέχτηκαν τη σοβιετική γραφειοκρατία του παλιού καλού καιρού, και που δεν διστάζει να επιβάλλει το δίκιο του ακόμη και με τα όπλα, όπου χρειάζεται [Τσετσενία, Αμπχαζία και τώρα Κριμαία].

Κι απ' την άλλη έχουμε τους ακροδεξιούς

Η κινούμενη άμμος της Μέσης Ανατολής, το Ιράν και η Τουρκία

Του Θεόδωρου Μπατρακούλη*

         Η πυρηνική απειλή του Ιράν ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα ευρέως αναγνωρισμένη ως η πιο σοβαρή εξωτερική πολιτική κρίση που αντιμετώπιζε η Ουάσινγκτον. Το Κογκρέσο είχε ενισχύσει τις κυρώσεις κατά του Ιράν, κάνοντας ακόμη πιο αυστηρές τις ποινές κατά των ξένων εταιρειών. Η κυβέρνηση Ομπάμα είχε επεκτείνει ταχύτατα την επιθετική ικανότητα των ΗΠΑ στο αφρικανικό νησί Ντιέγκο Γκαρσία, όπως είχε ζητήσει η Βρετανία, η οποία είχε εκδιώξει τον ιθαγενή πληθυσμό, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αξιοποιήσουν την τεράστια βάση που χρησιμοποιεί για να επιτεθεί τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Κανένας λογικός άνθρωπος δε θέλει το Ιράν, ή οποιοδήποτε άλλο κράτος, να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Ομως, αξίζoυν κάποιες υπομνήσεις. Η Ινδία και το Πακιστάν ήταν δύο από τις τρεις πυρηνικές δυνάμεις που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (Non-proliferation Treaty, NPT), με τρίτο το Ισραήλ. Όλα αυτά τα κράτη ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα με την υποστήριξη των ΗΠΑ, κάτι που συνέχιζαν να κάνουν. Το καλοκαίρι του 2010 ο Νόαμ Τσόμσκι, σε ένα σχετικό κείμενό του, έκανε ορισμένες σημαντικές επισημάνσεις: «Ένας προφανής τρόπος για τον περιορισμό ή την εξάλειψη της απειλής αυτής είναι η θέσπιση Ζωνών Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (Nuclear Free Weapons Zone, NFWZ) στη Μέση Ανατολή. Το θέμα προέκυψε πάλι στο συνέδριο για τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στις αρχές του Μαΐου του 2010. Η Αίγυπτος, ως πρόεδρος των 118 εθνών του Κινήματος των Αδέσμευτων (Non-Aligned Movement) πρότεινε στο συνέδριο την υποστήριξη ενός σχεδίου που καλεί σε έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2011 για Ζώνες Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (NFWZ) στη Μέση Ανατολή, όπως είχε άλλωστε συμφωνηθεί από τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, το 1995 στην αναθεωρητική διάσκεψη της Συνθήκης. Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί επισήμως να συμφωνεί, αλλά επιμένει ότι πρέπει να εξαιρείται το Ισραήλ - και φυσικά δε δείχνει να θεωρεί ότι τέτοιες διατάξεις μπορούν να ισχύουν και για την ίδια…».[1]

Η Ειρήνη στην Ουκρανία μπορεί να σωθεί μόνο από τη Ρωσία

Προαναγγέλει ο Paul Craig Roberts,   βοηθός υπουργός επί  Ρήγκαν : «Μετά «το αμερικανικό πραξικόπημα»,  πόλεμος στην Ουκρανία»,

 Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

«Το πραξικόπημα στην Ουκρανία, που οργάνωσε η αμερικανική κυβέρνηση αλλά πέρασε στον έλεγχο οργανωμένων και εξοπλισμένων νεοναζιστών, οδηγεί, σχεδόν κατά βεβαιότητα, σε πόλεμο, που μόνο η διπλωματική δεξιότητα του Πούτιν μπορεί πλέον να αποτρέψει.»

Επειδή αυτή η Κασσάνδρεια επισήμανση ανήκει σε Αμερικανό και μάλιστα άλλοτε υπουργό του Ρήγκαν και επειδή η Ουκρανία - αφετηρία πριν είκοσι χρόνια του καρκινοφόρου νέφους του Τσερνομπίλ- δεν βρίσκεται μακριά από τις κεφαλές μας, το μαστιγωτικό άρθρο του Πωλ Γκρεκ Ρόμπερτς δικαιούται και δημοσιότητα και ιδιαίτερη προσοχή.΄Οταν μάλιστα τα ιθαγενή συστημικά μίντια για τα γεγονότα της Ουκρανίας, αντί ενημέρωσης, απλώς  ξαναζεσταίνουν τα πιάτα του CNN και του FoxNews.

Βοηθός υπουργός Οικονομικών υπερσυντηρητικου προέδρου,  καθηγητής πανεπιστημίων, πρώην αρχισυντάκτης στη Γουώλ Στρήτ Τζέρναλ, κόλουμνιστ εγκυρότατων άλλων οικονομικών φύλλων και πολυγραφότατος συγγραφέας, ο δρ. Πωλ Γκρέκ Ρόμπερτς, στο τελευταίο σειράς σκληρότατων άρθρων του για την αμερικανική αντιρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία έγραψε τα παρακάτω, υπό τον ακόλουθο τίτλο:

"Ουκρανοί Νεοναζιστές Διακηρύσσουν Πως η Εξουσία Πηγάζει Από την Κάννη των Οπλων τους"

Η πραγματικότητα στην  Ουκρανία διαψεύδει το πορτραίτο μιας δήθεν προλεύνουσας ουκρανικής δημοκρατίας, που παρουσιάζει το ανίκανο και διεφθαρμένο καθεστώς του Ομπάμα.

Στο βαθμό που, μετά το πραξικόπημα, υπάρχει εκεί μια κυβέρνηση, οι νόμοι της υπαγορεύονται από ένοπλους τραμπούκους των νεο-ναζιστικών, υπερεθνικιστικών, ρωσσοφοβικών κομμάτων. Δείτε το βίντεο με τον ένοπλο τραμπούκο Αλεξάντρ Μουζύσκο - που κομπάζει πως σκότωνε Ρώσους στρατιώτες στη Τσετσενία- να διατάσσει την περιφερειακή βουλή του Ρόβνο να δωρήσει διαμερίσματα στους διαδηλωτές http://rt.com/news/radical-opposition-intimidating-techniques-882/

 

Συμβουλεύοντας τον Πούτιν….

 

Το 1904, στη διάρκεια  του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου, η ελληνική κοινή γνώμη ήταν  στο πλευρό των Ρώσων, οι οποίοι είχαν ως Υπουργό Πολέμου τον  Αλεξέϊ Κουροπάτκιν.  Τότε σε αθηναϊκή εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας κάποιος ανέλαβε να «συμβουλεύσει» (!) τον Ρώσο αξιωματούχο  να αναλάβει δράση νοτιότερα του υφιστάμενου μετώπου. Και το έκανε, γράφοντας ένα  άρθρο  υπό τον τίτλο :  «Δεξιότερα Κουροπάτκιν»….. Το άρθρο προκάλεσε καγχασμούς για κάτι δεκαετίες ….

Σήμερα το να προσπαθήσει να συμβουλέψει κάποιος τον αντίστοιχο Κουροπάτκιν είναι ΚΑΙ δυνατό αλλά ΚΑΙ αδύνατο, γιατί οι επικοινωνίες και οι στρατοί τρέχουν γρηγορότερα από ό,τι έτρεχαν στις αρχές του 20^ου αιώνα. Χωρίς να αποκλείεται και αυτό το εγχείρημα από κάποιους, οι εν ενεργεία ή υποψήφιοι  συμβουλάτορες  καλό θα ήταν να ξεκινήσουν από μια  διαπιστωμένη  ανάγκη. Και αυτή  δεν έχει σχέση με το χώρο, αλλά με το χρόνο, δηλαδή με  την ανάγκη να αναχαιτισθεί η Αμερικανο-«ευρωπαϊκή» σφήνα  εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας έγκαιρα. Εάν  η Νατοϊκή  δύναμη αναπτυχθεί στο ουκρανικό έδαφος τα προσεχή χρόνια, τότε η Ρωσική Ομοσπονδία θα βρεθεί  σε εξαιρετικά μειονεκτική θέση έναντι του ΝΑΤΟ, το οποίο με τη σειρά του θα μπει στο πειρασμό για μεγαλύτερες περιπέτειες….

Όθεν προτείνω τον εξής τίτλο για ένα άρθρο συμβουλευτικού περιεχομένου : «Μακρύτερα Πούτιν» !  Δηλαδή , όσο μακρύτερα μπορείς να τους κρατήσεις από τη Ρωσική Ομοσπονδία, τόσο το καλύτερο !

 

 

 

 

 

Στο γήπεδο δεν κερδίζουν οι φανέλες «ΣΥΡΙΖΑ», αλλά οι παίχτες (2)….

 Αυτό τον τίτλο έβαζα  τον Νοέμβρη σε μια ανάρτηση, που είχε ως αφετηρία τις εκλογές στο Τεχνικό Επιμελητήριο…http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/11/blog-post_28.html

Έκτοτε πολλοί και διάφοροι, δούλεψαν για να προσδώσουν διαχρονική αξία στην αναντιστοιχία φανέλας και γηπεδικών αποδόσεων . 

Το φαινόμενο εν μέρει κατανοείται, αλλά και εν μέρει "δικαιο-λογείται"  από το παρακάτω εκδοτικό σημείωμα της ΑΥΓΗΣ. Τι εννοώ δικαιολογία; Εννοώ κάτι αντίστοιχο με την περίπτωση ενός πατροκτόνου, που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι  ορφανός….

Οι υπογραμμίσεις επί του κατωτέρω κειμένου της  ΑΥΓΗΣ  είναι δικές μου

Το ευρωπαϊκό προφίλ του νέου πρωθυπουργού της Ουκρανίας

Σε φωτογραφία που δημοσιεύει το γαλλικό blog L'echelle de Jacob  φαίνεται ο μεταβατικός Πρωθυπουργός Ουκρανίας Αρσένι  Γιάτσιενιουκ να χαιρετά με το δεξί χέρι υψωμένο,  όπως χαιρετούσαν οι ναζί. Δίπλα του εμφανίζεται  (καθόλου ενοχλημένος….)ο πυγμάχος Βιτάλι Κλίτσκο, που  έχει θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ουκρανίας στις εκλογές της 25ης Μαΐου.