Η μη επέμβαση στον μαζικό χώρο είναι πολιτική της αριστεράς

Του Νίκου Μυλωνά

Tο πολιτικό ενδιαφέρον του Σαββατοκύριακου  στην Κω εστιάστηκε στις εσωκομματικές διαδικασίες της τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ που κέρδισε ευρύτερο ενδιαφέρον,  επειδή όλα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Η χρεοκοπία της χώρας αποτελεί χρεοκοπία και του δικομματισμού ο οποίος από το 1974 μέχρι σήμερα με τις επιλογές του, τις πολιτικές του και τις πελατειακές πρακτικές του μας οδήγησαν στην κατάρρευση. Σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε μια πολιτική διεξόδου από το χρεοστάσιο, την παραγωγική αποδιάρθρωση και την κοινωνική αποσάθρωση που δημιούργησαν. Όλοι προσβλέπουν στην νέα κατάσταση και στο τι μπορεί να κάνει ΣΥΡΙΖΑ. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι πρώτης τάξεως πρακτική άσκησης εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιλέχτηκε η συνέχεια της λογικής του κομματικού χρίσματος ώστε να κερδηθούν οι κρατικοί θεσμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης και να δοθεί ειδικό κομματικό πολιτικό μήνυμα ‘’περί νεότητας’’ ώστε να κεφαλαιοποιηθεί το εκλογικό αποτέλεσμα γύρω από τον στόχο της  ανάληψης της κυβερνητικής διαχείρισης. Διαβάσαμε τα περί του πακέτου 13 χρισμάτων των Περιφερειαρχών και του Δήμου Αθηναίων και τις αντιδράσεις που προκάλεσαν. Και για τον ‘’μικρό’’ δήμο μας, η συριζική κομματική συζήτηση έγινε υπό την καθολική σκιά του χρίσματος. Είναι όμως σωστή αυτή η πρακτική; Που μπορεί να οδηγήσει την αυριανή αριστερού χρώματος κυβέρνηση; Ποια άλλη λογική υπάρχει και που αγνοείται η παρακάμπτεται στο πλαίσιο της επιθυμίας διαχείρισης της εξουσίας;

Kαι κλάμα(για τους οικολόγους…) ο κύριος….

Κλαίει για τους «Οικολόγους Πράσινους»  που φυλλοροούν  ο συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης, αν και δηλώνει ότι δεν ανήκει σε αυτό τον χώρο : Στον οποίο κατά τα άλλα   αναγνωρίζει  ποιότητα και  συμβολή στην «προστασία του περιβάλλοντος και την αλλαγή των παραγωγικών και των καταναλωτικών προτύπων, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα στην προσπάθειά της να βγει από την κρίση».

Αφήνω  στην άκρη αυτό το «ποιότητα» που μου προκαλεί ακατάσχετο ξερόβηχα, κι ακόμη αφήνω στην άκρη την προστασία του περιβάλλοντος και τα συμπαρομαρτούντα. Και αναρωτιέμαι για τον ίδιο τον συγγραφέα του άρθρου, που δηλώνει Αριστερός : Τι τον εμποδίζει να μεταφέρει στο δικό του χώρο  δράσης την οικολογική προβληματική ; Ή αντίθετα, αν θεωρεί το χώρο του «γενετικώς ανεπαρκή» στο  να προσλάβει νέα νοήματα και στρατηγικές κατευθύνσεις, τι τον εμποδίζει να ανασκουμπωθεί και να παλέψει στο χώρο των οικολογιζόντων για μια νέα πολιτική πρακτική;

Eγώ πάντως νομίζω ότι σήμερα οι «Πολιτικοικολόγοι» δεν έχουν ανάγκη από τα κλάματα των άλλων. Αυτό που έχουν ανάγκη  είναι η αποφασιστική απεξάρτηση από τις δυνάμεις της νεοαποικοκρατίας και της γερμανικής τάξης πραγμάτων, κοντολογίς από  τον δουλοπρεπή «ευρωπαϊσμό». Έχουν ανάγκη από την  κριτική αντιπαράθεση με τον οικονομισμό, από την από-περιθωριοποίηση  των αιτημάτων ποιότητας ζωής  και την επανεισδοχή τους στην πολιτική ατζέντα, κυρίως δε και προπάντων από τη βιωματική σύνδεσή τους  με το λαό , που δοκιμάζεται από τις εγκληματικές πολιτικές των μνημονίων.

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΣΔΑΓΛΗ

Κοινοτισμός και κοινωνική οικονομία

Εκδήλωση στο NOSOTROS,  Θεμιστοκλέους 66, Πέμπτη 13.2.14,ώρα 8μμ

Οι κοινοτικές δομές είναι προφανώς αρχαιότερες από τις σημερινές δομές κοινωνικής-συνεργατικής  οικονομίας, που έχουν δώσει λαβή για έναν ευρύτατο προβληματισμό. Τα συμβιωτικά  εγχειρήματα, ιδιαίτερα αυτά που αποτέλεσαν  περιεχόμενο του «Ουτοπικού Σοσιαλισμού», άνθισαν για σύντομες περιόδους  για να υποκύψουν στη  συνέχεια  στον καπιταλιστικό περίγυρο. Στην ιστορία εμφανίστηκαν και  κατά πλειοψηφία εξαφανίστηκαν διάφορες μορφές «συνεργασίας» - από τα σοβιετικά κολχόζ, τα ισραηλινά κιμπούτζ, τις μοναστικές πολιτείες, τους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Όμως το πνεύμα της αλληλεγγύης και συνεργασίας είναι αειφορικό, μέσα δε σε συνθήκες κρίσης αναδύεται με ιδιαίτερη ένταση.

Η  «απογραφή» των υπαρκτών δομών κοινωνικής οικονομίας είναι  δύσκολη υπόθεση, που βασίζεται πρωτίστως στον ορισμό της κοινωνικής οικονομίας :  Της οποίας το περιεχόμενο μικραίνει, αν περιλάβουμε  στην έννοιά της  μόνο τις δομές με δημοκρατική αυτοδιαχείριση, χωρίς επί μέρους ιδιοκτησίες ή προνομιακές καταστάσεις.

Το σωστό είναι σωστό, έστω και αν προέρχεται από τον Ραγκούση….

 «Μείζονες αλλαγές που μας οδηγούν σε έναν απίστευτο πολιτικό μεσαίωνα ανακοινώνονται ως αποφάσεις», λέει ο Γιάννης Ραγκούσης με αφορμή την απόφαση της συγκυβέρνησης για σταυροδοσία στις ευρωεκλογές….

Δεν  θα διαφωνήσω με το «απίστευτον» της υπόθεσης όπως και με τον χαρακτηρισμό της ως «πολιτικό μεσαίωνα» :  Όμως η  μνημονιακή χούντα έχει κάνει χιλιάδες απίστευτα πράγματα πιστευτά, κι ακόμη έχει κάνει απολύτως πιστευτή την διάθεσή της για  ολική επαναφορά της χώρας στον Μεσαίωνα – τοις Γερμανών (χ)ρήμασιν πειθόμενη. Εν ολίγοις, μου φαίνεται σωστή η διαμαρτυρία του Ραγκούση, αλλά κομμάτι δυσανάλογη….

Συνεχίζει ο ίδιος :

 «Ποιό κομματικό ή κοινοβουλευτικό  όργανο του σημερινού ΠΑΣΟΚ συνεδρίασε και πότε για να εγκρίνει αυτά τα πολιτικά εγκλήματα; Ναι, να φύγουμε από τον αδιαφανή και χωρίς προκριματικές εκλογές διορισμό ευρωβουλευτών. Αλλά, αναλογίζεστε πόσο μαύρο πολιτικό χρήμα θα απαιτεί η εκλογή ευρωβουλευτή με σταυρό σε μια μόνον εκλογική περιφέρεια 8.000.000 ψηφοφόρων; Αναλογίζεστε πως πλέον οι ευρωβουλευτές θα αποφασίζονται από τα κανάλια με βάση ποιός θα είναι ο εκλεκτός των δελτίων ειδήσεων της τελευταίας εβδομάδας ; Πόση ακόμη μιντιακή εξάρτηση και διαπλοκή αντέχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα; Πόσο λαϊκισμό;»

Η εκλογή ευρωβουλευτών με σταυροδοσία είναι μια γερή «πάσα» στην μιντιακή αγορά προσωπικοτήτων –  που με όρους μαγκιάς θα προσδιορίζαμε ως « πούλημα μούρης»…Αλλά αυτό δεν έκανε διαρκώς η μνημονιακή χούντα, δηλαδή το να δίνει πάσες στην αγορά;

Σεισμο-λογικά

Της Χαράς Καφαντάρη*

«……..Ο σεισμός κτύπησε την Κεφαλλονιά σε μια μνημονιακή εποχή, που βρίσκει τις κρατικές δομές σχεδόν διαλυμένες και καθημαγμένες από τις πολιτικές επιλογές της τρόικας και της κυβέρνησης. Υπάλληλοι κομβικών για την αρωγή των σεισμοπλήκτων υπηρεσιών τελούν υπό διαθεσιμότητα (που την ήραν μετά τον μεγάλο μετασεισμό), ινστιτούτα και οργανισμοί αρμόδια για την αντισεισμική προστασία της χώρας κινδυνεύουν με κλείσιμο, νοσοκομειακές μονάδες δεν λειτουργούν εδώ και χρόνια, ενώ σχεδιάζεται η εξαφάνιση τους, ανυπαρξία κονδυλίων και εφοδίων, που πρέπει να ζητηθούν από φιλανθρωπικές οργανώσεις, ή να νοικιαστούν από αρμόδιους και αναρμόδιους φορείς. Το αποτέλεσμα; Αδυναμία συντονισμού και ανταπόκρισης, με εμφανέστατη ανάγκη να υπάρξουν «εντολές πρωθυπουργού» για να κινηθεί ο κρατικός μηχανισμός........»

Όλο το άρθρο της Καφαντάρη

H πολιτική της φωτογένειας και ένα κείμενο του Σταματόπουλου…..

Ερωτάται από την «Εφημερίδα των Συντακτών» ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης , υποψήφιος Δήμαρχος Αθήνας:
Θα κερδίσετε τον δήμο; Πολλοί αμφιβάλλουν γι’ αυτό λόγω της ηλικίας σας και της «χαμηλής αναγνωρισιμότητάς» σας…
 Και απαντά :
Ναι, θα τον κερδίσουμε τον δήμο. Πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το γεγονός ότι κάποιος είναι νέος ως μειονέκτημα. Δεν αποτελεί απαραιτήτως και πλεονέκτημα, αλλά η αντίληψη ότι στην πολιτική πρέπει να διεκδικούν θέσεις μόνον οι ηλικιακά μεγαλύτεροι είναι επικίνδυνη. Η χαμηλή αναγνωρισιμότητα δεν με αγχώνει. Δεν ανήκω στο «σταρ σύστεμ», ούτε ποτέ θα ανήκω σε αυτό.
 
«Ένθερμη λίαν η δήλωσίς» του, για το σταρ σύστεμ του μέλλοντος που δεν θα τον περιλαμβάνει….. Αλλά ποιος είπε ότι στη πολιτική πρέπει να διεκδικούν θέσεις μόνο οι ηλικιακά μεγαλύτεροι, ώστε να χρειάζεται να το διαψεύδει; Αντίθετα είναι βέβαιο ότι στην κατεστημένη πολιτική κυριαρχεί το «φαίνεσθαι» και η φωτογένεια, οπότε το να παρουσιάζει κανείς και τα προσωπικά του πεπραγμένα (ad hoc κείμενα, συμμετοχές σε αγώνες κλπ) θεωρείται μάλλον φλυαρία, όσο κι αν αυτά τα τελευταία πιστοποιούν την ικανότητά του να χειριστεί προβλήματα και καταστάσεις.
Εν αναμονή αυτών των πεπραγμένων ή έστω των προγραμματικών διαθέσεων του υποψηφίου Δημάρχου,  μπορούμε να καταχωρήσουμε τη γκρίνια του Γιώργου Σταματόπουλου, με την ελπίδα ότι θα αποβεί εποικοδομητική….
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ :

Φαιδροί «Αργεντινολόγοι»

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ *

“……..η Αργεντινή έσωσε προ δεκαετίας την κοινωνία της, διαγράφοντας το 75% του χρέους, πρωτίστως επειδή έπαψε να είναι το πειθήνιο θύμα του ΔΝΤ και των αγορών. Όποιες κι αν είναι στο εξής οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, η παρακαταθήκη αυτή δεν αίρεται, παρά μόνο στα λόγια και στα κείμενα της πολιτικής και δημοσιογραφικής,  καθεστωτικής αρλουμπολογίας.

Τον περασμένο Δεκέμβριο γινόταν μια απεργία αστυνομικών κι οι «παπαγάλοι» ανακάλυπταν νέο, αντίστροφο... «αργεντινάτσο». Ο φαιδρός ισχυρισμός πως «η Αργεντινή ξαναγύρισε στο 2001- 02» αναπαράγεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε πριν από ένα μήνα ηχούσε σαν ... αριστεριστής ο Γιώργος Κύρτσος, μόνο και μόνο επειδή επεσήμαινε («Σκάι») ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο τότε και το παρόν…..”

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ

Πολιτική και πολιτευόμενη οικολογία

Aπό την ΑΥΓΗ της 8.2.2014

Η θεώρηση της αντιστοιχίας παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων, η ανακάλυψη του ασυνειδήτου, η συσχέτιση της ενέργειας με τη μάζα, ήταν καθοριστικές   καινοτομίες  για  την οικουμενική σκέψη και  πρακτική . Δίπλα  σε  αυτές τις θεωρήσεις που προέρχονταν από ατομικές συμβολές (Μαρξ, Φρόϋντ, Αϊνστάϊν), η συλλογική οικολογική θεώρηση πρόσθεσε – από την εποχή της Λέσχης της Ρώμης το 1968-   έναν ακόμη  βασικό πυλώνα σκέψεων και ακτιβισμού  : Στην αρχή ως  «σήμα κινδύνου»  για τις ρυπαντικές επιπτώσεις της παραγωγής, στη συνέχεια ως προβληματική για ένα άλλο , παραγωγικό, καταναλωτικό και πολιτιστικό μοντέλο.  Έκτοτε ο διεθνής οικολογισμός έβαλε σε κίνηση μια  διαδικασία  προβληματισμών   που άγγιζαν    το πολιτικό «περιβάλλον» (καπιταλισμός) όπου εκτυλίσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις, ενώ κάποτε εισχωρούσαν  βαθύτερα ως  το   περιεχόμενο ενός διάδοχου συστήματος(σοσιαλισμός), με κριτική στάση απέναντι  στις παλαιοκομμουνιστικές  προσδοκίες   μιας – ποιοτικά απροσδιόριστης και συμβατικής - αφθονίας. 

ΚΥΠΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σειρά εξωφρενικών προτάσεων/ιδεών για το κυπριακό διακινούνται σε Λευκωσία και Αθήνα. Αν πραγματοποιηθούν, συνεπάγονται οριστική καταστροφή του κυπριακού κράτους, ως έστω ελάχιστα κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού, οδηγούν μεσοπρόθεσμα στον τερματισμό χιλιάδων χρόνων ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο (οι ‘Ελληνες δεν θα παραμείνουν στο νησί στερούμενοι κρατικής προστασίας, ήδη άλλωστε εξαναγκάζονται με οικονομικές μεθόδους σε μετανάστευση), συνιστούν ανυπολόγιστη καταστροφή για τη μητροπολιτική Ελλάδα. Μετά την οικονομική καταστροφή Ελλάδας-Κύπρου από τα Μνημόνια, την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της ανεξαρτησίας-κυριαρχίας τους, την μετατροπή σε «αποικίες χρέους», ήρθε η ώρα «γεωπολιτικών» Μνημονίων να αποτελειώσουν τον ελληνισμό, όχι σε απροσδιόριστο μέλλον, αλλά τώρα, ίσως μέσα στο 2014.

Πιστεύουμε ότι δεν διαφεύγει του Πρωθυπουργού η καθοριστική σημασία της Μεγαλονήσου για τον ελληνισμό συνολικά και το προσωπικό του μέλλον. (Νομίζουμε επίσης ότι θα ήταν ευχής έργο να αρχίσει από την τραγικά πληττόμενη Κύπρο τις διεθνείς περιοδείες του ο Αλέξης Τσίπρας.

Θεόδωρος Καρυπίδης

Για χίλιες λέξεις.....

Α

Από την εφημερίδα ΡΗΞΗ

Εργαζόμενοι πεθαίνουν πάνω στα γραφεία τους

Πριν διαβάσετε το κυρίως θέμα , διαβάστε αυτό:  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/08/21-72.html

Αναφέρεται σε έναν 21χρονο φοιτητή που πέθανε(23.8.13) από υπερεργασία καθώς  και σε άλλα ανάλογα περιστατικά, καταγεγραμμένα στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ και σε άλλες , πρόσφατες πηγές.

Και τώρα το κυρίως θέμα από το ηλεκτρονικό ΠΟΝΤΙΚΙ:

http://www.topontiki.gr/article/66553/Ergazomenoi-pethainoun-pano-sta-grafeia-tous-Video

«Τις συνθήκες και τους λόγους για τους οποίους οι εργαζόμενοι δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια και πολλές φορές οδηγούνται μέχρι και στο θάνατο αναδεικνύει βίντεο που αναρτήθηκε στο Youtube.

Economist : «Το ανθρωπόμορφο τέρας του εuρώ»

Του Γιώργου  Δελαστίκ

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Παλιός όσο και ο Άνταμ Σμιθ, ο Economist προσέφερε στο  κεφάλαιο τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες. Υπάρχει μάλιστα  ένας  Economist του 1848 που αντιδρούσε σε νομοσχέδιο προστασίας των  φτωχών που  είχε έλθει  στο Αγγλικό Κοινοβούλιο -  με το σκεπτικό ότι η δυστυχία και η φτώχεια είναι νόμος της φύσης και  δεν  αντιμετωπίζονται ! Τώρα όμως φαίνεται ότι το αγγλικό περιοδικό μπαίνει σε σκέψεις για τις βλακώδεις νεοφιλελεύθερες συνταγές της «ισορροπίας» - αυτές που εκστόμιζε ο Μίλτον Φρήντμαν από τα παλιά  χρόνια προκαλώντας ακατάπαυστα γέλια σε κάποιους του δικού μου φυράματος, μέχρι που η οικονομολογίζουσα φαρσοκωμωδία του γύρισε  σε τραγωδία…..

ΔΕΛΑΣΤΙΚ :

Εντυπωσιακή η φραστική βιαιότητα του βρετανικού περιοδικού «Εκόνομιστ» εναντίον της τρόικας. Η επίθεση αρχίζει από τον... τίτλο (!) του ολοσέλιδου άρθρου: «Το ανθρωπόμορφο τέρας του ευρώ»! Η αρχή του άρθρου καθόλου δεν μετριάζει την εντύπωση που προκαλεί ο τίτλος. Κάθε άλλο. «Στην ελληνική μυθολογία, ο Κέρβερος είναι το σκυλί με τα τρία κεφάλια που φυλάει τις πύλες του Αδη. Στη σύγχρονη ελληνική πολιτική, η τρόικα είναι το τρικέφαλο τέρας που παγιδεύει τη χώρα σε έναν οικονομικό κάτω κόσμο», γράφει ευθύς εξαρχής και συνεχίζει: «Ακόμη και οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών στην Αθήνα φωνάζουν «Φονιάδες!» στα μέλη της τρόικας που το επισκέπτονται. Στη Λισαβόνα πανό διαμαρτυρίας γράφουν «Γαμ...ε την τρόικα». Υπάρχει τώρα ένας λαϊκός πορτογαλικός νεολογισμός, η λέξη entroikado, η οποία σημαίνει περίπου «οικονομικά σοδομισθείς»» από την τρόικα,  γράφει επί λέξει ο «Εκόνομιστ» στο τεύχος του που κυκλοφόρησε το Σάββατο!

Ευρώπη : Το σπίτι μας ή η φυλακή μας;

Του Γιάννη Χρυσοβέργη

Μου πήρε πολλές εβδομάδες βασανιστικής σκέψης μέχρι να αποφασίσω να γράψω αυτό το κείμενο.

Και τώρα που το γράφω έχω στο στόμα μου τη στυφή γεύση μιας βαριάς προσωπικής πολιτικής ήττας.

Τη φράση «η Ευρώπη είναι το σπίτι μας», που αποτέλεσε τον οδηγό της πολιτικής μου σκέψης και δράσης για τρεις σχεδόν δεκαετίες, και την οποία επαναλαμβάνουν μονότονα το πλήθος των πολιτικών ηγετών, από τους πολιτικούς εκπροσώπους του διεφθαρμένου αντιδημοκρατικού και ανελεύθερου καθεστώτος που μας κυβερνά*, μέχρι τους πιο καλοπροαίρετους πολιτικούς ανθρώπους, (Γ. Παπανδρέου, Κουβέλης, Τσίπρας, Χρυσόγελος κ.α.) δε μπορώ να την εκστομίσω πια.

Περιδιαβαίνοντας καθημερινά τους δρόμους της Αθήνας, αντιμέτωπος με τα βλέμματα των κάθε μέρα και περισσότερων άστεγων και ζητιάνων, νιώθω όλο και περισσότερο πως η Ευρώπη έχει γίνει ένα απέραντο Κωσταλέξι**, με τον ελληνικό λαό στο ρόλο της Ελένης.

Μακάρι να κάνω λάθος.

Ο Νίκος Χρυσόγελος ελπίζει σε επανάληψη του αγώνα….

Ο ευρωβουλευτής Νίκος Χρυσόγελος παραιτήθηκε από τη λίστα των Οικολόγων Πράσινων (είχε έλθει δεύτερος μετά τον Πισσία) καταγγέλλοντας (ηλεκτρονικό ΠΟΝΤΙΚΙ, 4.2.14)ότι το κόμμα έχει παγιδευτεί σε ένα κύκλο εσωστρέφειας «λόγω της κυριαρχίας μιας μειοψηφίας που με μικρο-μηχανισμούς, διαδικασίες, πελατειακές σχέσεις και ίντριγκες καταφέρνει και ανατρέπει στην πράξη αποφάσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών για αλλαγές και στροφή προς την κοινωνία».

Όλο αυτό φαίνεται αλλόκοτο, αν σκεφθεί κανείς ότι ο Χρυσόγελος  θεωρήθηκε ως  εμπνευστής της μαζικής εισαγωγής ΠΑΣΟΚων στο χώρο των ΟΠ . Το αλλόκοτο επίσης έγκειται στη μομφή της εσωστρέφειας, που απευθύνει ο Ν.Χ εναντίον των αντιπάλων του : Γιατί ο ίδιος  και οι  ομοϊδεάτες  του ,  στο μέσο μιας κατακλυσμιαίας κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, επιδίδονταν κυρίως σε  περιβαλλοντισμό, υποβαθμίζοντας  τα μεγάλα αναδιανεμητικά προβλήματα σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο – δηλαδή ως ταξικά αφενός προβλήματα και αφετέρου ως προβλήματα γερμανικής αποικιοκρατίας  και ιμπεριαλισμού.

Ελεάννα Ιωαννίδου : Γιατί παραιτούμαι από την ευρωλίστα των Οικολόγων Πρασίνων

Πρόλογος Οικονικής:  Έγραφα προ καιρού σε ένα άρθρο http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/12/blog-post_22.html , ότι   «ο  χώρος των Οικολόγων Πρασίνων,  αν και απογυμνωμένος από πολλά  στελέχη, είναι ικανός να παράγει  εκπλήξεις.. Απόδειξη η τελευταία εκλογή  ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου για την ευρωλίστα  ενός ατόμου (Β.Πισίας)απολύτως άσχετου με την επιστημονική ή ακτιβίστικη οικολογία, που προσχώρησε μόλις πριν δυο εβδομάδες  στο κόμμα !»  Και κοντά σε  αυτά σημείωνα την «μετανάστευση των Πασόκων στους Οικολόγους Πράσινους», όχι βεβαίως γιατί είμαι αντίθετος με την μεταστροφή  κάποιων πολιτών σε μια κρίσιμη έως  υπαρξιακή  φάση για τη  χώρα, (Αντίθετα, στις αναρτήσεις μου υπογραμμίζω επίμονα το πόσο καλόδεκτοι πρέπει να είναι στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο οι πολίτες που αναστοχάζονται και αποτάσσουν την νεοαποικιοκρατία!) αλλά διότι έβλεπα ότι τα φαινόμενα της πολιτικής μετανάστευσης στη συγκεκριμένη περίπτωση ισοδυναμούσαν με εισοδισμό και αναπαραγωγή (στο τετράγωνο μάλιστα!) της συγκεχυμένης φυσιογνωμίας των ΟΠ……

Στο ένα και μοναδικό κείμενό μου που δημοσιεύθηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, απάντησε   ο Β. Πισσίας με διάφορες  ευπρεπείς ασάφειες (παλιά του τέχνη κόσκινο !) και μαζί του ο   Γ.Παρασκευόπουλος, σε μια επίδειξη αφενός ανασφάλειας (οι ομάδες χτυπάνε από ένα πέναλτυ στο γήπεδο, ρε παιδιά !) και αφετέρου μάπετ σόου (δηλαδή ο Πισσίας βάζει το Face και ο Παρασκευόπουλος  την άποψη). Κάποιοι έκριναν τις απόψεις μου υπερβολικές, παραγνωρίζοντας και άλλες μαρτυρίες όπως αυτή του Κώστα Λουκέρη http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6399.html , και εν είδει χουλιγκανικής  μαρίδας προσπάθησαν να με πικάρουν…Να όμως που τώρα,  μια τόσο σοβαρή  κατάθεση άποψης όπως αυτή της Ελεάννας Ιωαννίδου «εγκρίνει και επαυξάνει» τον δικό μου καταγγελτικό λόγο . Ιδού  ορισμένα σημεία του άρθρου της Ιωαννίδου  περί Πισσία:

«….η απουσία του από τα οικολογικά κινήματα που άνθισαν στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ποτέ δεν συμμετείχε σε κάποιο συλλογικό όργανο των ΟΠ, από αυτά που συνδιαμόρφωσαν την πολιτική μας πρόταση ως σήμερα… 

 ο στρογγυλεμένος λόγος του….

ένας άνθρωπος, άξιος κατά τα άλλα, αλλά μη  Οικολόγος και μη Πράσινος… »

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Νέο δικαστικό πλήγμα στο Μνημόνιο

Στο κύριο άρθρο της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»,

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=413020

διαβάζουμε για τις «βολές»  της δικαστικής εξουσίας εναντίον των μνημονιακών περικοπών των μισθών των ένστολων. Ακόμη διαβάζουμε για  την υπόθεση της επανεξέτασης  από το Ελεγκτικό Συνέδριο του κουρέματος των συντάξεων κάποιων ειδικών μισθολογίων, δηλαδή των δικαστών, των καθηγητών ΑΕΙ και των διευθυντών του ΕΣΥ.

Εννοείται, ότι η επανάπαυση στις δικαστικές αποφάσεις για την ανατροπή των μνημονιακών θεσμίσεων και η αδρανοποίηση του κοινωνικού κινήματος, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί.

Εννοείται ακόμη, ότι η αποκατάσταση των «προνομίων» των πρώην «προνομιούχων» πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για την αποκατάσταση των  λαϊκών και εργατικών  εισοδημάτων, κι όχι αιτία φθόνου των «κάτω»  προς τους  «παραπάνω»….

Όμως,  όλα τα δοσίματα   εξαρτώνται από την «συνταξιο-πληρωτική» (!) ικανότητα της χώρας, η οποία έχει πληγεί βαριά από τους  μνημονιακούς παράφρονες. Σημειώνω εδώ ένα άρθρο του Ξυδάκη στην «Καθημερινή», για τα σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδια που βάζουν οι άθλιοι στην ανάπτυξη της μικρής επιχειρηματικότητας – της τόσο σημαντικής για τη διεύρυνση της εγχώριας αγοράς, την απασχόληση, την αύξηση της φορολογητέας ύλης κλπ. Σημειώνω ακόμη την  «φραγή» που έχουν επιβάλλει  ποικιλοτρόπως σε  παραγωγικές πρωτοβουλίες, με αποτέλεσμα η χώρα(κατά κοινή διαπίστωση) να επιδίδεται μανιωδώς σε μια  άγονη τριπλοκαλλιέργεια (κατά πως λέμε «μονοκαλλιέργεια»): Σουβλατζίδικα, καφετέριες, κομμωτήρια….

Όλο το άρθρο της Κ.Ε

Από τις οικονομικές στις οικολογικές καταστροφές

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σοκάρει, όσους διαθέτουν ακόμα συνείδηση, το υποτονικό έως ανύπαρκτο των αντιδράσεων στο επιχειρούμενο έγκλημα καταστροφής χημικών όπλων στη Μεσόγειο. Να αποφύγουμε συμβατικούς και χημικούς πολέμους, όχι να καταστρέψουμε το στολίδι της ανθρωπότητας, λίκνο του πολιτισμού και ζωτικό μας χώρο, δηλητηριάζοντας ψάρια και νερά. Και καλά όσοι διοικούν τη χώρα για λογαριασμό των Αγορών ή των διαχρονικών «προστατών-νταβατζήδων». Η αντιπολίτευση, γιατί δεν χαλάει τον κόσμο; Θα μαζέψει αύριο, εκ των πραγμάτων, τις ψήφους που θέλει, αλλά δεν ξέρω τι θα τις κάνει στην ηλεκτρική καρέκλα της εξουσίας μιας, πολύπλευρα πλέον, καταστρεφόμενης χώρας. (Διερωτώμαι επίσης που είναι πολλοί «εθναμύντορες», που μας πήραν τα αυτιά για την ΑΟΖ, συχνά αγνοώντας τι είναι!)

Δεν είναι μόνο η παραχώρηση ανεξαρτησίας-κυριαρχίας με Μνημόνια/Δανειακές, η εξωφρενική συγκατάθεση στην οικονομική καταστροφή μας, είναι η συμπεριφορά μας σε όλα.  Μείναμε αξιοθρήνητο υπόλειμμα, απομίμηση έθνους, χωρίς αντανακλαστικά, περηφάνεια, αξιοπρέπεια. Δεν αντιδρούμε. Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τους ‘Ελληνες, αλλά και τους Αιγύπτιους, τους ‘Αραβες, τους Ιταλούς, ιστορικά έθνη της Μεσογείου. Και για τους Εβραίους ακόμα, ίσως το πιο μορφωμένο έθνος της «νεωτερικότητας», που, στο ντελίριο των πολεμικών ονείρων του, ξέχασε ότι τα χημικά στη Μεσόγειο απειλούν περισσότερο το κράτος του από τον ‘Ασσαντ με χημικά! Τέτοιος παραλογισμός.

Λαφαζάνης : Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν της άνοδο της Αριστεράς στην κυβέρνηση….

 

Συνέντευξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ στους Αδάμο Ζαχαριάδη και Παύλο Κλαυδιανό

*Τώρα και φιλοκυβερνητικοί αναλυτές θεωρούν μάλλον δεδομένη την επερχόμενη ήττα της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ποιο κατά τη γνώμη σου θα είναι το σχέδιο απάντησης την ΝΔ σε αυτήν την εξέλιξη; Διαθέτει περιθώριο αιφνιδιασμού (π.χ ημερομηνία εκλογών); πως σχολιάζεις τα περί μεγάλου συνασπισμού;

Τα περί συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ αποτελούν μια μεγάλη παγίδα για την Αριστερά και ενδεχομένως τέτοια άθλια σενάρια να ενισχυθούν αν φύγει από τη μέση το δίδυμο Σαμαρά και Βενιζέλου. Για τη χώρα και για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση δεν υπάρχουν απαντήσεις που θα συμπεριλαμβάνουν την Κεντροαριστερά ή την Κεντροδεξιά. Η λύση για τον τόπο είναι μια και ξεκάθαρη: μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα εφαρμόσει με συνέπεια μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική.

*Η τρόικα και κυρίως η Γερμανία μοιάζει να αποδέχεται την προοπτική ήττας της συγκυβέρνησης. Εν τούτοις δεν «βοηθά», σκληραίνει απεναντίας τη στάση της. Φαίνεται παράξενο. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες που το απαντούν, όπως της «παρένθεσης», να δυσκολέψουμε με τετελεσμένα τον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ κλπ. Πως πρέπει να ετοιμαστεί από τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ για να εξουδετερωθούν αυτά τα σχέδια;
Τα εγχώρια και ευρωπαϊκά κέντρα, πρώτα απ’ όλα το Γερμανικό κατεστημένο, θα κάνουν ότι μπορούν για να εμποδίσουν της άνοδο της Αριστεράς στην κυβέρνηση ή, αν δεν το καταφέρουν, να καταστήσουν μια κυβέρνηση της Αριστεράς «αιχμάλωτη» ή «παρένθεση».

Τέσσερα σχόλια για τους διαφωνούντες της ΔΗΜΑΡ……

 ΔΗΜΑΡίτες που διαφωνούν με το κόμμα τους , παρουσιάζονται με μια ιδρυτική διακήρυξη (Αριστερή Μεταρρυθμιστική Κίνηση-A.ME.K), θέτοντας εν όψει της «κοινωνίας των πολιτικών»  ένα σκεπτικό όχι και πολύ  νέο.…

Από τη διακήρυξή τους  σημειώνω ορισμένα στοιχεία :

-          Τη βολή τους εναντίον του «αταβισμού της πελατειακής λογικής» - ευρηματική οπωσδήποτε, αλλά και άνευ αντικρύσματος :  Η πελατειακή λογική είναι  συνεχιστική και τρομερά πρόσφατη,  ώστε να χαρακτηρίζεται αταβιστική !  Αφήνω το ότι οι  μνημονιακές  κυβερνήσεις διέπρεψαν  σε πελατειακές λογικές .

-          Το ότι φιλοδοξούν να εκφράσουν  τη  «μεταρρυθμιστική Αριστερά, τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, το φιλελεύθερο κέντρο, τη ρεαλιστική Οικολογία»,  όταν αυτές οι δυνάμεις ανήκουν  περισσότερο  στον πλατωνικό κόσμο των ιδεών παρά στον πολιτικό ακτιβισμό.  Όσον αφορά την «ρεαλιστική οικολογία»,  νομίζω ότι δεν τίθεται ζήτημα πολιτικής της εκπροσώπησης   δοθέντος ότι η λεγάμενη είναι έτοιμη «από καθέδρας» να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον πλειοδότη.

-          Την αντιδιαστολή που κάνουν ανάμεσα στον ευρωσκεπτικισμό και  τον εθνικισμό. Όταν όμως φτάσουν οι ευρωεκλογές και  διαφανεί η συντριβή των ευρωπαϊστών του πολιτικού προτάγματος «σήκω-πάνω-κάτσε-κάτω», τότε, εδώ θάμαστε, να δείτε τι θα λένε για όσους ασκούν κριτική στο ο,τιδήποτε της υπαρκτής ΕΕ….

-          Το ότι η  ΑΜΕΚ καρφώνει τους παλιόφιλους της ΔΗΜΑΡ προσάπτοντάς τους   «διεκδίκηση μιας «εύκολης» θέσης στο ετερόκλητο στρατόπεδο του λαϊκισμού». Πιστεύω ότι οι πατριώτες αυτής της χώρας, πρέπει  να  εύχονται   τη μεταστροφή και τον αναστοχασμό όσων  πολιτών και πολιτικών  «τσίμπησαν»  τις σωτηριολογικές πολιτικές των μνημονίων.  Τα φαινόμενα του οπορτουνισμού και των αντιμνημονιακών της τελευταίας στιγμής δεν μπορούν να αποκλεισθούν, όμως όσοι προσχωρήσουν στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο πρέπει να γίνουν  καλόδεκτοι και να μην  θεωρηθούν αυτομάτως ως «διεκδικητές μιας εύκολης θέσης…»  

Όλη η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της Αριστερής Μεταρρυθμιστικής Κίνησης-A.ME.K

Γιάννης Πατίλης : Ελπίς και ζόφος στο ταξίδι της Αριστεράς

Γράφει ο Πατίλης :

……… Ἡ μεγαλύτερη πρόκληση γιὰ τὸν σύγχρονο φενακισμένο ἀριστερὸ εἶναι νὰ παραδεχτεῖ πὼς καὶ ὁ Στάλιν ὑπῆρξε ἕνας ἀριστερός σὰν κι αὐτόν, καὶ μάλιστα ἀγωνιστικότερα προσανατολισμένος τὴν κρίσιμη ὥρα τῆς ἐπικράτησης τῆς ἐπανάστασης στὸν τόπο του ἀπ’ ὅ,τι νομίζει ὁ ἴδιος γιὰ τὸν ἑαυτό του... Νὰ παραδεχτεῖ, ὅσο κι ἂν διαφωνεῖ μὲ τὶς πρακτικὲς καὶ τὶς πράξεις τους, ὅτι ἀνήκει στὴν ἴδια μεγάλη πολιτικὴ οἰκογένεια ποὺ περιλαμβάνει τὸν Γιωτόπουλο, τὸν Κουφοντίνα καὶ τὸν Ξηρό: Διότι μόνον ἀφοῦ κάνει αὐτὴ τὴν παραδοχή, θὰ μπορέσει νὰ ἀπαντήσει στὸν ἑαυτό του καὶ στοὺς ἄλλους συμπολίτες του, σὲ τί ἀκριβῶς διαφέρει ἀπὸ αὐτούς, τί εἶναι πολιτικὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ὁ ἴδιος θέλει νὰ ἀποφύγει καὶ τί αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ πράξει!

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ :