Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση

της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Δεν είχαμε ακόμη τηλεόραση την 21 Απριλίου 1967. Το ραδιοσταθμό της ΕΡΤ κατέλαβαν οι πραξικοπηματίες και από κει μετέδιδαν μόνο στρατιωτικά εμβατήρια και τις διαταγές απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Το ραδιόφωνο της ΕΡΤ ήταν ο ομφάλιος ρόλος της Ιστορίας από το έπος του 1940, και οι σταθμοί του ΒΒC και της Ντουτσε Βέλε τα σύμβολα αντίστασης κατά την Κατοχή και τη Χούντα. Η τηλεόραση ήταν το αμαρτωλό παραπαίδι της ΕΡΤ, αφού ξεκίνησε σαν ΥΕΝΕΔ, που όμως παρά τα αμαρτήματα, που της φόρτωσαν κυβερνήσεις και κόμματα, διατηρούσε επί τόσα χρόνια μια ποιότητα, που δεν άγγιξαν ποτέ τα ιδιωτικά κανάλια. Η ΕΡΤ σαν ψηφιοποίηση αρχείων, ήταν μια αποκάλυψη θησαυρών και οι εκπομπές αρχείου (“από το Φρόυντ στο Διαδίκτυο”) πολύτιμα μαθήματα Ιστορίας. Η ΕΡΤ ήταν ο ομφάλιος λώρος της ομογένειας όπου γης και η αξιόπιστη είδηση σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Και λίγο μετά την λαική εξέγερση στην Ταξίμ (με αφορμή θέμα πολιτισμού και οικολογίας) και την αλαζονική συμπεριφορά του σουλτάνου Ερντογάν, εδώ στην Ελλάδα ξαφνικά επιστρέφουν οι σκοτεινές μνήμες της 21ης Απριλίου

ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ

Αυτή τη νίκη εναντίον της τροϊκανής χούντας την έχουμε ανάγκη. Γιατί έχουμε ανάγκη να εμπνεύσουμε τους πάντες και να εμπνευστούμε οι ίδιοι όχι μόνο από το δίκαιο, αλλά και από την ισχύ της φωνής μας. Γιατί αυτό  που μας περισσεύει, είναι η απογοήτευση από προηγούμενες προσπάθειες, ενώ αυτό που μας λείπει είναι η επιβεβαίωση της δύναμής μας.

Να σταματήσουμε λοιπόν να παίζουμε αυτό το κρυανάλατο παιχνίδι του «ανώτερου» και «σωστού» πλην αιωνίως χαμένου, και να ακολουθήσουμε τη μόνη νικηφόρα τακτική : Που είναι η τακτική της ανυστερόβουλης και αταλάντευτης ενότητας με όλες τις δυνάμεις που στηρίζουν τη δημοκρατία.

Με αυτό το σκεπτικό τσιτάρω την έκκληση της εφημερίδας «Το ΧΩΝΙ» :



"εδώ δεν υπάρχουν κομματικές γραμμές και αγκυλώσεις. Εδώ υπάρχει ένα ξεκάθαρο δίλημμα.


Στηρίζεις τη χούντα της τρικομματικής ή τη δημοκρατία;


Αυτοί επέλεξαν να εκτελούν τις εντολές της τρόικας με κάθε κόστος ακόμη και να επιβάλουν χούντα στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Δεν κυβερνούν αυτοί. Απλά εκτελούν την εντολή των δανειστών μας «Διαλύστε την Ελλάδα ΤΩΡΑ».

Βάζουν λουκέτο στη χώρα.
Θα τους αφήσεις; Θα μείνεις αμέτοχος;


Πρέπει όλοι μας να σταθούμε μαζικά απέναντί τους. Πρέπει αυτή τη μάχη  να την κερδίσουμε.

Ο Τσίπρας στον κύριο Πρόεδρο

Καλές οι κουβέντες του Αλέξη Τσίπρα προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ύστερα από τη συνάντησή τους, όμως το ζήτημα είναι η ανταπόκριση του δεύτερου στα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Ποτέ βεβαίως δεν ξέρεις τι γίνεται, όμως είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο κ.Πρόεδρος θα περιπέσει στο δις εξαμαρτείν, από το οποίο δεν θα μπορέσει να τον περισώσει το αντιστασιακό παρελθόν του…Εξ άλλου και ο ήρωας του Α παγκοσμίου πολέμου Στρατάρχης Πεταίν παρά λίγο να τουφεκισθεί για τα πεπραγμένα του στον Β παγκόσμιο Πόλεμο…Για να μη συγχυζόμαστε όμως περισσότερο με τις παλιές ιστορίες

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_240.html  
http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_2548.html  
http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_15.html  
ας δούμε τι δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας :

«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή ενέργεια υποβάθμισης της δημοκρατίας, συρρίκνωσης της ελευθερίας της έκφρασης. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θεσμικό πραξικόπημα. Έχουμε όλοι χρέος απέναντι σ΄ αυτή την πράξη να αντισταθούμε.

Ενημέρωσα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τις προθέσεις μας. Του ζήτησα να παρέμβει αξιοποιώντας τον θεσμικό του ρόλο και στα όρια του Συντάγματος, ώστε να αποκατασταθεί αυτή η πράξη που στρέφεται ευθέως κατά της δημοκρατίας, εναντίον του ελληνικού λαού στο σύνολό του.

Ο αποστομωτικός 11λογος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ για την ΕΡΤ

Δεν είναι μόνο οι 2656 υπάλληλοι της ΕΡΤ που με το κλείσιμό της πάνε στην ανεργία, κυρίως και προπάντων είναι το «προϊόν» αυτής της συλλογικότητας που την δικαιώνει . Δεν είναι «η απασχόληση για την απασχόληση», αλλά είναι μια απασχόληση γόνιμη και καταξιωμένη σε γενικές γραμμές από τον ελληνικό λαό. Εξ ου και ο αποστομωτικός 11λογος του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ :


1.Ο Σ. Κεδίκογλου είπε ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για “ιερές αγελάδες” […] Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε θυλάκους αδιαφάνειας και δημόσιας σπατάλης. Η ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης».

Η ΕΡΤ δεν είναι «ιερή αγελάδα». Το Μάιο το υπουργείο Οικονομικών παραδέχθηκε ότι η ΕΡΤ έχει πλεόνασμα 40,97 εκατ. ευρώ και συνεισφέρει με το 50% των εσόδων της ή 129 εκ. ευρώ στο χρέος. Οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί όλες τις μειώσεις των υπολοίπων εργαζομένων στις ΔΕΚΟ καθώς μετά το 2010 και η ΕΡΤ εντάχθηκε στις ΔΕΚΟ.



2. Για «την ΕΡΤ οι πολίτες πληρώνουν χαράτσι με τους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκ. ευρώ τον χρόνο!».

Το «χαράτσι για την ΕΡΤ είναι μόλις 4,25 ευρώ το μήνα! Από αυτά τα χρήματα το 25% πάει για την ΛΑΓΗΕ [Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας]. Δηλαδή στην ουσία από τα 300 εκ. τα 75 εκ. εκατ. πηγαίνουν στον Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ), άλλα 40 εκατ. στο υπουργείο Οικονομικών υπέρ του βασικού μετόχου, ενώ πηγαίνει και διψήφιος αριθμός εκατομμυρίων στον ΦΠΑ. Και η νέα τηλεόραση, όμως, που θα ιδρύσει η συγκυβέρνησης προβλέπει [άρθρο 6 του νόμου που κατέθεσαν] ότι θα έχει «έσοδα από ανταποδοτικό τέλος, ως αντιστάθμισμα για την εκπλήρωση του στόχου της δημόσιας υπηρεσίας».



3. «Έχει τριπλάσιο έως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο έως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: σχεδόν τη μισή και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί από όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι».

Το κόστος της ΕΡΤ αφορούσε συνολικά 2.907 εργαζομένους, τρία πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια, δύο δορυφορικά, πέντε κεντρικούς ραδιοσταθμούς, 19 περιφερειακούς, 35 σταθμούς εκπομπής. Παράλληλα είχε και τα Μουσικά Σύνολα. Να σημειωθεί ότι κάλυπτε όλες τις εκδηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού και όλων των κομμάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό δίνοντας «δωρεάν» την εικόνα [το γνωστό pool].

Όσον αφορά την τηλεθέαση μόνο η ΝΕΤ είχε τον περασμένο Ιούνιο 9,5% και είχε βγει πρώτη, μαζί με το Mega, στην ενημέρωση για τις εκλογές. Μέσα σε ένα χρόνο και μετά την απαξίωση από την συγκυβέρνηση κατρακύλησε στο 4,5%. Και πάλι η τηλεθέαση της ΕΡΤ θα πρέπει να υπολογίζεται αθροιστικά και για τα τρία κανάλια [ΕΤ-1, ΝΕΤ και ΕΤ-3].



4. Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.

Δεν είναι ευθύνη των εργαζομένων να «εκμεταλλευτούν» την περιουσία της ΕΡΤ –κυρίως κτήρια. Όσο για το αρχείο της ΕΡΤ, για το οποίο ενδιαφέρονται όψιμα, επί των ημερών στελεχών της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, που διαχειρίστηκαν τόσα χρόνια την ΕΡΤ, έγινε «φύλλο και φτερό». Είναι γνωστό ότι βίντεο ιστορικών σίριαλ και εκπομπών χρησιμοποιήθηκαν για να «γραφτούν» ποδοσφαιρικοί αγώνες. Το αρχείο είναι ήδη ημικατεστραμμένο, ενώ, όπως γράφουν τα Νέα, «στέλεχος προηγούμενης διοίκησης είχε παραδώσει με μίσθωμα 15.000 ευρώ το πολύτιμο αθλητικό αρχείο».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ

Το AVAAZ, διεθνής οργάνωση με κύρος  και εξαιρετική επιτυχία στη προώθηση διεθνών κινητοποιήσεων για κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, ξεκίνησε από χτες το βράδυ διεθνή εκστρατεία με θέμα το κλείσιμο της ΕΡΤ. Η κίνηση δείχνει πως τα βλέμματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας είναι στραμμένα επάνω μας , καθώς η συγκεκριμένη καμπάνια συμπλέει με τους  αγώνες ενάντια στην - άμεση ή έμμεση – φίμωση της ενημέρωσης, διαδικτυακής και κάθε άλλης, που εκτυλίσσονται από καιρό σε καιρό σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Όλοι καλούμαστε με πνεύμα ενότητας και ομοψυχίας να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στον αυταρχισμό και στην κατεδάφιση του Κράτους Δικαίου.

Οι υπογραφές μας δεν απογράφουν απλώς το δημοκρατικό πνεύμα και ήθος των πολιτών του κόσμου, αλλά ασκούν ουσιαστική πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση. Όλες οι υπογραφές είναι πολύτιμες !

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ :

http://www.avaaz.org/en/petition/Stop_the_shutdown_of_Public_Television_in_Greece

Ένας Σουλεϊμάν από νάϋλον

Του Γιώργου Βαρεμένου ( ΑΥΓΗ 9.6.2013)

"Αυτός ο Σουλεϊμάν από νάιλον μπορεί να κλείνει το γόνυ στους δανειστές και να ζητάει με το πρώτο "συγνώμη" από τη Μέρκελ, αλλά είναι σκληρός και αδυσώπητος προς τους αδύναμους στο εσωτερικό".......



Η Ντόρα Μπακογιάννη πρέπει να έχει μείνει άναυδη, βλέποντας τον Σαμαρά όχι απλώς να την έχει αντικαταστήσει στην αγκαλιά ενός συστήματος, αλλά και να προσπαθεί να ταυτίσει το προσωπικό του success story με την τύχη μιας χρεωκοπημένης χώρας με κατεστραμμένη την οικονομία και διαλυμένη την κοινωνία της. Ήταν να το ζήσει κι αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης λίγο πριν τα εκατό του χρόνια…

Το ζει όμως, πάνω απ' όλα, η ιδία η Ελλάδα, η όποια μπορεί να χρεωκόπησε, αλλά βλέπει τη διαπλοκή να ζει και να βασιλεύει. Σαν να μην έγινε τίποτα. Σαν να είναι όλα όπως χθες… Ο συγκεκριμένος Σαμαράς παρουσιάζεται ως ο Μεγάλος Τιμονιέρης της κρίσης, ο οποίος αντέστρεψε την πορεία ενός σκάφους που πήγαινε στα βράχια. Ένας Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Από νάιλον όμως.

Η επιχείρηση Σαμαράς - ηγετικό προφίλ γίνεται με όλα τα σύγχρονα μέσα της επικοινωνίας (του μόνου τομέα όπου η χρεωκοπημένη Ψωροκώσταινα έχει εκσυγχρονιστεί). Εν πλήρη, επίσης, γνώσει του γεγονότος ότι στην Ελλάδα ο ηγέτης παίζει έναν σημαντικό ρόλο στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού. Ενός λαού που μπορεί να έχει πολλά προτερήματα, αλλά δεν φημίζεται για την ακαταμάχητη μνήμη του.

Αυτός ο Σουλεϊμάν από νάιλον μπορεί να κλείνει το γόνυ στους δανειστές και να ζητάει με το πρώτο "συγνώμη" από τη Μέρκελ, αλλά είναι σκληρός και αδυσώπητος προς τους αδύναμους στο εσωτερικό. Ποδηγετεί το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που θυμίζει φεουδαρχία του 19ου αιώνα και νεκροταφείο ελεφάντων από πλευράς παραγωγής ιδεών και εσωκομματικής δημοκρατίας. Μετατοπίζεται δεξιά για να καλύψει τον χώρο της Χρυσής Αυγής, αλλά "αιμοδοτείται" από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ., οι ηγέτες των οποίων, για δικούς τους λόγους, ενεπλάκησαν σ' αυτό τον χορό του θανάτου.

Ο Π.Ψωμιάδης ζητά 300.000 ευρώ από τον Τρεμόπουλο….

Εδώ και χρόνια, σε σωρεία περιπτώσεων, Βγενόπουλου εναντίον Τσίπρα, Σαμαρά εναντίον Καζάκη, Μητσοτάκη εναντίον Λαλιώτη και αντιστρόφως, υποδιοικητή της ΕΥΠ εναντίον Λιβάνη κλπ.
http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2009/11/blog-post_22.html

  υπερασπίζω την άποψη ότι οι αγωγές που διεκδικούν εξω-πραγματικές και εξω-φρενικές αποζημιώσεις για λόγους που σχετίζονται πρωτίστως με τη προσβολή της τιμής διαφόρων προσώπων, συνιστούν απαράδεκτο πισωγύρισμα του υπάρχοντος Νομικού Πολιτισμού. Συνιστούν κάτι ακόμη χειρότερο και από την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την εισαγωγή του ακρωτηριασμού για την κύρωση των εγκλημάτων κατά της ιδιοκτησίας : Ουσιαστικά επαναφέρουν στο προσκήνιο την αρχαϊκή κύρωση των δουλοκτητικών κοινωνιών περί δήμευσης της περιουσίας, ενώ επίσης ακυρώνουν και απαξιώνουν τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα περί απλής ή συκοφαντικής δυσφήμισης. Κι ακόμη αποδίδουν υπέρμετρη εξουσία σε μια εκ των «συντεταγμένων εξουσιών»,την δικαστική, ανοίγοντας το δρόμο για καταστάσεις ακόμη περισσότερο αντιδημοκρατικές.

Η ανοχή αυτών των «αμερικανικού τύπου» θεσμίσεων με τις εξοντωτικές οικονομικές κυρώσεις, αποτελεί ντροπή όλων των ανθρώπων με στοιχειώδη δημοκρατική συνείδηση – πολλώ δε μάλλον εκείνων που λόγω νομικής παιδείας γνωρίζουν την διαχρονική εξέλιξη των αξιών και  των δικαιϊκών θεσμών.

Με αυτό το σκεπτικό φρίττω μπροστά στο ίδιο το αίτημα του Π.Ψωμιάδη εναντίον του π.ευρωβουλευτή Τρεμόπουλου, σχετικά με την καταβολή αποζημίωσης 300.000 ευρώ για κάποια «συκοφαντική δυσφήμιση» που υπέστη από τον εναγόμενο…Δεν με ενδιαφέρει η αλήθεια ή η ακρίβεια των ισχυρισμών του ενάγοντος, δεν με ενδιαφέρει η σύγκριση των πεπραγμένων του μεν και του δε: Με ενδιαφέρει η αιτούμενη κύρωση, που ως μέγεθος συνιστά κακοήθη απειλή και κατατρομοκράτηση του αντίπαλου μέρους.

Δεν είναι δυνατόν να γίνεται σήμερα συζήτηση για τον εξανθρωπισμό του σωφρονιστικού συστήματος και την απάλειψη ή τον μετριασμό των εξοντωτικών ποινών, και να συνεδριάζουν δικαστήρια για μια «ποινή» που εφόσον επιβληθεί, καταδικάζει τον εναγόμενο σε ένα οικονομικό Γκουαντανάμο και τους απογόνους του στην εσαεί πενία…

Τουρκία : Γεύσεις από Μάη του 68

Του Γιάννη Χρυσοβέργη, από τον ΑΤΑΚΤΟ ΛΟΓΟ



Η εξέγερση ξέσπασε εκεί που κανείς δεν την περίμενε. Όμως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει δίκιο να δηλώνει πως οι διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τα τουρκικά αστικά κέντρα δεν έχουν τίποτα κοινό με την Αραβική Άνοιξη. Πράγματι, μοιάζουν πολύ περισσότερο με το Μάη του '68.

Και, σε πολιτικό επίπεδο, σηματοδοτούν το πρώτο στρατηγικό πολιτικό λάθος του Ερντογάν, ασχέτως αν βραχυπρόθεσμα θα αποκομίσει, κατά πάσα πιθανότητα, οφέλη.



Οι ομοιότητες, σε επίπεδο συμβολισμών, είναι πολλές. Εξ ίσου πολλές είναι και σε επίπεδο κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών. Εξ ίσου διακριτές είναι οι διαφορές με τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης.

Οι εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης ήταν εξεγέρσεις μιας συμμαχίας της μεσαίας αστικής τάξης, που διεκδικούσε Δημοκρατία, και της φτωχολογιάς που διεκδικούσε ψωμί.

Σε κάποιες χώρες με ισχυρή παρουσία μεσαίας αστικής τάξης, όπως η Τυνησία και, κατά δευτερο λόγο η Αίγυπτος, κατέληξαν σε κοινοβουλευτικές δημοκρατίες που κάνουν τα πρώτα αβέβαια βήματά τους.

Σε κάποιες άλλες η κοινωνική σύγκρουση συγκαλύφθηκε από το θρησκευτικό στοιχείο, όπως στο Μπαχρέιν, ενώ σε άλλες πήρε τη σύνθετη μορφή του εμφυλίου μεταξύ διαφορετικών φυλών ή (και) διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων (Υεμένη, Λιβύη, Συρία).

Στην Τουρκία αντιθέτως η εξέγερση ξεσπά σε μια περίοδο που η χώρα έχει περισσότερη Δημοκρατία από όση είχε γνωρίσει ποτέ, σε μια εποχή που η οικονομία γνωρίζει μια δεκαετή συνεχή ανάπτυξη, σε μια εποχή που ο διεθνής ρόλος της συνεχώς αναβαθμίζεται. Κι εδώ αρχίζουν οι ομοιότητες με τη Γαλλία.

Εν όψει, φωτογραφία του ΝΙΚΟΥ ΠΗΛΟΥ από τη συλλογή "Ματιές στο δρόμο"

Ο ΚΟΛΛΑΤΟΣ UBER ALLES

Στις 28 Μαρτίου αυτής της χρονιάς, έγραφα για τον Δημήτρη Κολλάτο :

«Για προσβολή συμβόλων κατηγορείται ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος, που συνελήφθη γιατί είχε αναρτήσει στο μπαλκόνι του διαμερίσματός του στο Κολωνάκι μία ελληνική σημαία, που έφερε πάνω μία μπότα και άλλα σύμβολα αντιγερμανικού περιεχομένου.

Η υπόθεση μου θύμισε τον μεγάλο περιβαλλοντικό αγώνα, που γινόταν εναντίον μιας εκτροπής του ποταμού Δούναβη επί αυστριακού εδάφους, η οποία θα επέφερε την καταστροφή του δάσους του Χάϊνμπουργκ : Ενός δάσους εκπάγλου καλλονής, που τότε, δεκαετία του 80, είχε χαρακτηρισθεί από τον νομπελίστα Κόνραντ Λόρενζ ως «τροπικό δάσος σε εύκρατη ζώνη».

Βγήκε λοιπόν ένας ζωγράφος, μαχόμενος καλλιτέχνης στο πλευρό του περιβαλλοντικού κινήματος , και είπε περίπου:

«Φανταστείτε ένα τρελό με τσεκούρι, να εισβάλλει σε κάποιο μουσείο με εκείνους τους υπέροχους πίνακες Φλαμανδών ζωγράφων ,που απεικονίζουν πυκνά δάση. Οι ενέργειές του θα προκαλούσαν καθολική αποστροφή…Όμως τι θα μπορούσε να πει κανείς γι αυτούς που σήμερα βανδαλίζουν το ‘πρωτότυπο’;»

Ο Κολλάτος προσέβαλε το εθνικό σύμβολο, και γι αυτό τον πάνε για δέσιμο(κράτηση, εισαγγελέας κλπ)… Αλλά αυτοί που προσβάλλουν το συμβολιζόμενο Έθνος με τις πολιτικές της μνημονιακής υποτέλειας, τι πρέπει να πάθουν;»


http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/03/blog-post_28.html  

  Τελικά ο  Κολλάτος κέρδισε στο δικαστήριο και δικαιώθηκε για την ανάρτηση των πανώ στην πρόσοψη του σπιτιού του.

Ο δικαστής υποχρέωσε την αστυνομία να του επιστρέψει τα πανώ, οπότε εκείνος γλέντησε το γεγονός με ένα πάρτυ έξω από το σπίτι του που τυχαίνει να βρίσκεται απέναντι από την γερμανική πρεσβεία. Και φυσικά, ανάρτησε ξανά τα πανώ !


Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι η αστυνομία - πιθανόν από «υπερβάλλοντα ζήλο» (για να μην πούμε τίποτε άλλο, πιο ψυχαναλυτικό…) - αρνήθηκε στην αρχή να του επιστρέψει τα πανώ επειδή στην δικαστική απόφαση δεν αναφερόταν σε αυτό το σημείο ρητώς το όνομά του, οπότε ο Δημήτρης Κολλάτος επανήλθε στον δικαστή για να το συμπληρώσει!!!

Γιώργος Χατζημαρκάκης, ευρωβουλευτής…

Το «Ωραίος σαν Έλληνας» ειπώθηκε ήδη από τον Νίκο Εγγονόπουλο, το «Έξυπνος σαν Γερμανός» αναμένει την εκφώνησή του … Υποψιάζομαι ότι πολλές πιθανότητες για μια ακόμη δικαίωση της προηγούμενης φράσης έχει ο Ελληνογερμανός ή Γερμανοέλληνας ευρωβουλευτής Χατζημαρκάκης. Ο κ. Χατζημαρκάκης  έριξε ένα "τρίποντο" στο ραδιοφωνικό σταθμό "Κόκκινο"105,5, σε τηλεφωνική συνέντευξή του εκ του μακρόθεν με θέμα χτεσινή εκδήλωση στη Γερμανία , που είχε μιαν άκρως ενδιαφέρουσα τροπή υπέρ των ελληνικών θέσεων στο ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων.

Είπε λοιπόν  ο Χατζημαρκάκης : Δεν αρκεί η μπάλα να στηθεί στο σημείο του πέναλτυ και ο τερματοφύλακας να είναι δεμένος (!!!). Πρέπει ακόμη να σουτάρει κάποιος !

Δηλαδή με άλλα λόγια να «σουτάρει» (να αιτηθεί τις επανορθώσεις) η ελληνική κυβέρνηση….

Με τους πολίτες κόντρα στον εφησυχασμό….

Ο Βασίλης Τεντόμας, επικεφαλής της Περιφερειακής Παράταξης ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΚΑΙΡΟ, παρεμβαίνει στη συζήτηση στο περιφερειακό συμβούλιο Βορείου Αιγαίου σχετικά με τη λήψη των απαραίτητων μέτρων κατά την αντιπυρική περίοδο. Σημαντική η παρέμβασή του, αλλά η επιφύλαξή του έναντι των εναέριων μέσων πυρόσβεσης μάλλον αδικαιολόγητη….….

«Θεωρούμε ότι έχει κοινή πεποίθηση σε όλους –και στη κυβέρνηση-, ότι το φετινό καλοκαίρι, θα είναι ένα κρίσιμο καλοκαίρι για όλη τη χώρα σε σχέση με τον ενδεχόμενο κίνδυνο πυρκαγιών. Οι συχνές ανοιξιάτικες βροχοπτώσεις έχουν φτιάξει όλο αυτό το εύφλεκτο υλικό που αποτελεί τον πρώτο και πιο κρίσιμο παράγοντα εκδήλωσης φωτιάς.

Και έχοντας συνείδηση το κυβερνητικό επιτελείο το παραπάνω γεγονός και το ότι φέτος οι προϋποθέσεις αποτελεσματικής αντιμετώπισης πυρκαγιών είναι δυσμενέστερες σε σχέση με πέρσι (οι πιστώσεις για τη δασοπυρόσβεση μειωμένες κατά 15% από το 2012 και 35% μειωμένες σε σχέση με το 2009, τα πυροσβεστικά οχήματα ακόμη πιο γερασμένα, το ίδιο με τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα κλπ) υπάρχει μια έκδηλη ανησυχία για το τι θα ζήσουμε μέχρι να αρχίσουν οι βροχές του φθινοπώρου.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Εσωτερικών ξεκινά συσκέψεις σε όλες τις περιφέρειες της χώρας, προκειμένου να συντονίσει τις ενέργειες των πολλών συναρμόδιων φορέων και να καλύψει όπως-όπως τα υφιστάμενα κενά, που έχει δημιουργήσει η έλλειψη ενός ενιαίου επιχειρησιακού φορέα δασοπυρόσβεσης.

Ενδεικτικό της ανησυχίας και της πρόθεσης του κ. Δένδια να αποσείσει προκαταβολικά τις όποιες ευθύνες από τυχόν δυσάρεστα συμβάντα το φετινό καλοκαίρι ήταν η ολοκληρωτική (και πρωτόγνωρη για τα τρέχοντα κοινοβουλευτικά «ειωθότα») αποδοχή από πλευράς του όλων των επισημάνσεων που του έγιναν σε κοινοβ. ερώτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και που έχουν σχέση με τα γερασμένα πυροσβεστικά οχήματα, τα φθαρμένα ελαστικά, τα ελάχιστα αεροπλάνα και ελικόπτερα, με την τριχοτόμηση του προσωπικού της πυροσβεστικής υπηρεσίας (οι 5ετούς και οι εποχικοί δεν είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σαββατοκύριακα και σε περιοχές όχι μακρύτερες των 65 χλμ – ανεξάρτητα από τα αν δείχνοντας τη δέουσα κατανόηση και το φιλότιμο δεν το τηρούν στις περισσότερες περιπτώσεις) και ακόμη με το αναποτελεσματικό μοντέλο δασοπυρόσβεσης, που αντί να στηρίζεται στη πρόληψη και την άμεση με επίγεια μέσα αντιμετώπιση της φωτιάς, κρέμεται στην αμφίβολης αποτελεσματικότητας δράσης με πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα.

Κεραία κινητής τηλεφωνίας στη καρδιά μιας πόλης….

Επί ποδός πολέμου και πάλι είναι οι κάτοικοι, αυτή τη φορά της Δημοτικής Κοινότητας Κρυονερίου,

[σχετικά δες αναφορά στην περίπτωση της Μάνδρας και άλλων http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2011/09/blog-post_5921.html  ]

που μαθαίνουν πως δίπλα στα σχολεία και στον αυριανό Παιδικό Σταθμό της πόλης λειτουργεί εδώ και λίγο καιρό κεραία κινητής τηλεφωνίας της Wind.

Πιο συγκεκριμένα ιδιοκτήτης επί της οδού Ολυμπιονικών εγκατέστησε- και ήδη λειτουργεί- κεραία κινητής, σε απόσταση- σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο Ποιότητας Ζωής Γ. Κανατσούλη- 50 μέτρων από τα σχολεία (πρώτο Δημοτικό, Γυμνάσιο, και από Σεπτέμβριο Λύκειο Κρυονερίου), 300 μ. από το 2ο Δημοτικό και τα Νηπιαγωγεία, 400 μ. από παιδική χαρά και 450 μέτρων από οικόπεδο του Δήμου που προορίζεται για την ανέγερση Βρεφονηπιακού Σταθμού.

Το θέμα, που μαθεύτηκε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, έχει αναστατώσει όπως είναι φυσικό τους κατοίκους της πόλης που βλέπουν να επαναλαμβάνεται το σενάριο της Σταμάτας και στη δική τους περιοχή. Ήδη την περασμένη Δευτέρα 3 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε σχετική έκτακτη συνεδρίαση του Τοπικού Συμβουλίου Κρυονερίου, το οποίο «ομόφωνα δεν εγκρίνει και αντιτίθεται στην εγκατάσταση της κεραίας και ζητεί την άμεση αποξήλωσή της».

Νερό, ο ‘Προμηθέας Δεσμώτης του 21ου αιώνα’*

Του Κώστα Λάμπου



«Ο πολιτισμός υπήρξε ανέκαθεν ένας μόνιμος

διάλογος μεταξύ των ανθρώπων και του νερού».

Paolo-Lougkari




* Απόσπασμα από το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Λάμπου, "Ποιος φοβάται το υδρογόνο"; Η επανάσταση του υδρογόνου, ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 189-199.



«……..Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), «το όπλο των πλούσιων και ισχυρών χωρών» , είναι το όργανο που μεταφέρει στην παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια στην ανθρωπότητα τις επιλογές και επιταγές του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού με το ιδεολόγημα πως το εμπόριο προωθεί την ανάπτυξη στις φτωχές χώρες και με το πρόσχημα της προστασίας του εμπορίου και των καταναλωτών. «Από όποια πλευρά και αν το δούμε, οι σημερινοί κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου εξυπηρετούν το συμφέρον των ήδη πλούσιων χωρών, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτές και τις φτωχότερες χώρες» . Γνωρίζοντας ο ΠΟΕ πως το νερό για ύδρευση και άρδευση είναι, λόγω της έλλειψής του σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αιτία πολέμων, αλλά και πως, εξ αιτίας της προϊούσας ρύπανσης των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων που προκαλεί με το ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων το σπάταλο, ρυπογόνο και καταστροφικό κεφάλαιο, το νερό εξελίσσεται σε αιτία ευρύτερων πολεμικών συγκρούσεων , κάνει ό,τι μπορεί να ελέγξει όλα τα αποθέματα και όλες τις χρήσεις του νερού. «Ο ΠΟΕ αποτελεί απειλή για το περιβάλλον…………….."



«……………Τις τελευταίες δεκαετίες, που το νερό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο ως πηγή ζωής μέσω της ύδρευσης και της άρδευσης αλλά και ως πηγή υδρογονοενέργειας, πολλές κυβερνήσεις ‘εκχωρούν τον έλεγχο των εγχώριων αποθεμάτων νερού μέσα από εμπορικές συμφωνίες που υπογράφουν μεταξύ τους και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου,… με τις οποίες δίνουν σε υπερεθνικές εταιρείες πρωτοφανή πρόσβαση στους υδάτινους πόρους τους…, ιδιωτικοποιούν τις Δημοτικές Υπηρεσίες Ύδρευσης … και έτσι βρίσκονται δέσμιες στους περιορισμούς του ΠΟΕ, σύμφωνα με τους οποίους κάθε προσπάθεια άσκησης εθνικού ελέγχου και διαχείρισης των εκχωρημένων υδάτινων πόρων να κατηγορείται ως προστατευτισμός, να παραπέμπεται στα διεθνή δικαστήρια και να τιμωρείται η χώρα όχι μόνο με υπέρογκα χρηματικά πρόστιμα, αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους. …….."



«……..Η Ε.Ε., με βάση τη συμφωνία του ΠΟΕ για τις υπηρεσίες, επιχειρεί να διευρύνει την αγορά για τις τεράστιες ευρωπαϊκές εταιρίες εμφιαλώσεως. Παρά το γεγονός ότι τα αποθέματα του καθαρού νερού ολοένα λιγοστεύουν, η Ε.Ε. προωθεί μία δέσμη μέτρων που θα είναι ευνοϊκή για τις εταιρίες και όχι για το περιβάλλον» . Με την Οδηγία 2000/60 και παρά τη διακήρυξη πως «το νερό είναι κοινός πόρος της ανθρωπότητας και η πρόσβαση στο πόσιμο νερό είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα» , γίνεται μια έμμεση, αλλά σαφής παραδοχή πως το νερό είναι εμπορικό προϊόν που πωλείται και αγοράζεται….."


Eν όψει, έργο του Claude Monet και φωτογραφία έργων στον Αχελώο, περιοχή Σικιάς 

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΛΑΜΠΟΥ

Μπράβο στο ΧΩΝΙ

Η εφημερίδα ΧΩΝΙ στηρίζει τις ελληνικές επιχειρήσεις. Αυτές που επιμένουν να επενδύουν εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης στην Ελλάδα, αυτές που απασχολούν Έλληνες, αυτές που χρησιμοποιούν ελληνικές πρώτες ύλες, αυτές που δε μετέφεραν τα εργοστάσιά τους στις γειτονικές χώρες των φτηνών εργατικών χεριών, αυτές που επιμένουν να υπάρχουν και να παλεύουν σε πείσμα των κυβερνητικών επιλογών.

Στο πλαίσιο αυτό, Το ΧΩΝΙ δρομολογεί σειρά δημοσιογραφικών ερευνών με στόχο την ενημέρωση του καταναλωτή και ζητάει τη γνώμη σου!
Μπες εδώ 

http://www.toxwni.gr/component/acepolls/poll/20-super-market-psonia

και απάντησε στο ερώτημα "Πώς επιλέγετε σούπερ μάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας;"

Τα αποτελέσματα θα δημοσιευθούν Στο ΧΩΝΙ της ερχόμενης Κυριακής (16.6.13) στο οποίο ξεκινάει η σειρά ερευνών: "στηρίΖΩ Ελλάδα".

Χωρο-ταξική πάλη

Carpe diem - άδραξε τη μέρα - θα λέγαμε με αφορμή την πρόσφατη Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος : Με στόχο τη χρησιμοποίησή της όχι για πανηγυριώτικες καταστάσεις , αλλά για μια ολικής αλέσεως δράση στους χώρους της ζωής και των ιδεών. Όχι για μια υδροκέφαλη παρουσία του σοφολογιοτατισμού, των μελετητών του γραφείου, της οικολογίας δι’ ανακοινώσεων και δικτυακών τόπων, αλλά για μια παρέμβαση ισόρροπη, χειροπιαστή, «πρακτικοκριτική» επί το μαρξιστικότερον. Κατά πως έλεγε ο Άρης Κωνσταντινίδης επανεκπέμποντας το λόγο του Σολωμού : Με λογισμό και όνειρο….

Η οικονομική ύφεση σε συνδυασμό με τις νεοαποικιακές πολιτικές εις βάρος της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αμβλύνει τη σημασία των ζητημάτων ποιότητας ζωής – που συνήθως σημαίνονται ως «περιβαλλοντικά». «Της γης οι κολασμένοι» επενδύουν λιγότερη προσοχή στην μακροπρόθεσμη ανασφάλεια που προκαλεί η ενεργειακή πολιτική, η διαχείριση του γενετικού υλικού, οι επεμβάσεις στον τομέα των τροφίμων, η διαχείριση του αστικού περιβάλλοντος, των εδαφών και των υδάτων. Αδυνατούν να προσλάβουν παραμέτρους άρρηκτα συνδεδεμένες με τη λειτουργικότητα πόλεων και υπαίθρου , όπως είναι η μορφή του χώρου – το αστικό και φυσικό τοπίο .



Όμως η οπτική μιας ειδικής ιστορικής συγκυρίας δεν ακυρώνει την ουσία των πραγμάτων. Η ζωή παραμένει «γινόμενο» - του εισοδήματος επί την ποιότητα των όρων ζωής. Ένας πολεοδόμος έλεγε : «Η πόλη είναι εισόδημα», για να τονίσει τη γνωστή αλλά συνήθως άρρητη διάσταση της ποιότητας, της σημασίας που έχει η ευταξία, η αισθητική, η υγιής κινητικότητα, η καθαρότητα της ατμόσφαιρας. Και είχε απόλυτα δίκηο.



Αλλά όπως το εισόδημα έτσι και η ποιότητα, είναι επιδεκτική διανομής και ανισοκατανομής. Οι χωροταξικές πολώσεις σε διαφορετικές χωρικές κλίμακες, εθνικές, περιφερειακές και τοπικές, προκαλούν την χωρο-ταξική πάλη , με τους έχοντες να διεκδικούν περισσότερες υποδομές και τους μη έχοντες να διεκδικούν μείωση των επιβαρύνσεων που επωμίζονται οι περιοχές τους.

Επί των ημερών του Μνημονίου η πάλη αυτή εκτυλίσσεται εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Όταν λόγου χάρη ο χώρος του Ελαιώνα επιβαρύνεται (πανηγυρικά κιόλας !) με ένα σταθμό μεταφόρτωσης των σκουπιδιών, επηρεάζεται η ποιότητα ζωής 6 όμορων δήμων…

Ο tempora, o mores… Στ’ αυτιά μου ακόμη ηχεί η εκδήλωση του 1988 στον Ελαιώνα από το περιοδικό ΑΝΤΙ του Χρήστου Παπουτσάκη , παρουσία του ΥΠΕΧΩΔΕ Κουλουμπή, με αίτημα το πρασίνισμα 9165 στρεμμάτων στην καρδιά της φτωχής Αττικής….. Κι ακόμη ηχούν οι στοχεύσεις Γιάννη Πολύζου και συνεργατών στο κλαταρισμένο Ρυθμιστικό Σχέδιο ΑΤΤΙΚΗ 2014, που απέβλεπε  στην ηπιοποίηση των χρήσεων του Ελαιώνα και επομένως στην βελτίωση του αστικού περίγυρου.

Πολλές μάχες χάθηκαν – όμως ο χωρο-ταξικός πόλεμος συνεχίζεται…

2000 και μια αναρτήσεις….

2000 και μια αναρτήσεις σε μια διαδρομή τεσσάρων περίπου ετών δεν είναι παίξε-γέλασε.

Αυτή η διαδρομή και αυτός ο χρόνος υπήρξαν ιδιαίτερα πυκνοί σε γεγονότα και σε ιδέες. Και τώρα αυτή τη στιγμή, η ένταση των περιστάσεων δεν επιτρέπει απολογισμούς και επετείους : Απέχουμε πολύ από το λιμάνι της γαλήνης – αν φτάσουμε ποτέ.

Παρηγοριόμαστε όμως - όσοι παρηγοριόμαστε - με την αποχή από τον χαζοχαρούμενο ντετερμινισμό της νίκης : Γιατί το κακό μπορεί κάλλιστα να κερδίσει, γιατί το happy end της ιστορίας ποτέ δεν ήταν και ούτε τώρα είναι εξασφαλισμένο.

Αυτό που κρατάμε στέρεα στα χέρια μας είναι η αισθητική του αγώνα μας.

Είναι ο ωραίος αγώνας στον οποίο είμαστε μπλεγμένοι, που μας παίρνει αλλά και μας δίνει ζωή.

«Περίεργο πράγμα η καρδιά» - έλεγε ο ποιητής Κώστας Μόντης : «Όσο τη ξοδεύεις τόσο περισσότερη έχεις»

Όταν σκοπεύουν το σκοπευτήριο….

Ήταν επόμενο : η μεγάλη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο χώρο του σκοπευτηρίου Καισαριανής στις 4.5.13 δεν εξαντλήθηκε στο τεράστιο κυβερνητικό ατόπημα της πιθανής ιδιωτικοποίησης ενός χώρου μνήμης και στοχασμού, αλλά εμπεριείχε και άλλες παραμέτρους. Ο Μανώλης Γλέζος ήταν αναμφίβολα το τιμώμενο πρόσωπο, ο οποίος πλην των  άλλων ιδεών επιχείρησε να οικοδομήσει έναν γενικότερο συλλογισμό για την επίθεση εναντίον της ιστορικής μνήμης – που διεξάγεται έργω και λόγω, με χωροταξικές και ρεπουσιοειδείς μεθόδους…Ο υπαινιγμός για την γνωστή αγία της εθνοαποδόμησης ήτο σαφής, αν και το όνομά της δεν αναφέρθηκε ρητά.



Όσον αφορά αυτή τη τελευταία, θα έλεγα ότι η αμφισβήτηση της τρέχουσας ιστορικής αφήγησης θα μπορούσε να αναφέρεται σε επιμέρους επεισόδια, όμως δεν θα είχε πιθανότητες επανεγγραφής (rewriting) όλου του παρελθόντος. Ατυχώς για τους αμφισβητίες, η αυτοθυσία, η αυτοκτονία αντί αιχμαλωσίας, η πρακτική «καμικάζι», η μέχρις εσχάτων άμυνα και άλλα συναφή, ανεξάρτητα από το αν συνέτρεξαν στην περίπτωση του Ζαλόγγου ή αλλαχού, ήταν στοιχεία της ελληνικής εξέγερσης. Στο συγκεκριμένο θέμα θα διαφωνούσα ακόμη και με εκείνους που θεωρούν ότι κάποιες «εθνικές αφηγήσεις» πρέπει να γίνονται αποδεκτές για λόγους εθνικής συνοχής, έστω και αν κινούνται στη σφαίρα της μυθοπλασίας…Εδώ ο Διονύσιος Σολωμός «καθαρίζει» περίφημα με το όλο ζήτημα, μέσα από το γνωστό γνωμικό : «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»…



Ο Αλέξης Τσίπρας τα είπε καλά στη συγκεκριμένη εκδήλωση της 4.5.13, εισφέροντας εκτός από «φρέσκο» πολιτικό λόγο και έναν αξιοσημείωτο συνειρμό ανάμεσα στο συγκεκριμένο γεγονός της εκτέλεσης των 200 την πρωτομαγιά του 1944, και στην τάξη πνευμάτων που επιχειρεί να παγιώσει η τρικομματική κυβέρνηση : «Και τότε μιλάγαν για ρεαλισμό της υποταγής, και τώρα τα ίδια λένε» - είπε περίπου..



Το συμπέρασμα βέβαια που βγαίνει είναι η ανάγκη για έναν υπερ-ρεαλισμό, για μια υπέρβαση του ρεαλισμού και των όποιων ευτελών και βολεψιματοκρατικών ουτοπιών εκτρέφουμε , περισσότερο ή λιγότερο. Και η υπέρβαση αυτή απαιτεί ισχυρή δοσολογία αλήθειας και ενωτικού πνεύματος. Στη προκειμένη περίπτωση σημείωσα δυο πράγματα, ένα θετικό και ένα αρνητικό : Το θετικό βρισκόταν στην αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην σχέση του μνημείου του Σκοπευτηρίου με όλους τους Έλληνες, Αριστερούς και Δεξιούς. Το αρνητικό ήταν η απουσία του Δημάρχου Καισαριανής Αντώνη  Καμπάκα από το πάνελ των ομιλητών…..

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΚΟΥ

του Δημήτρη Μαργαριτούλη

Για τις σκαστές παρανομίες  σε μια περιοχή κρίσιμη για την αναπαραγωγή  της θαλάσσιας χελώνας γράφει ο Δημήτρης Μαργαριτούλης :

Τα τελευταία χρόνια στον Κυπαρισσιακό Κόλπο και συγκεκριμένα στο νότιο τμήμα του, που αποτελεί και τον πυρήνα του βιοτόπου ωοτοκίας με 86% όλων των φωλιών του Κόλπου, παρατηρούνται «τετελεσμένα γεγονότα» που συρρικνώνουν το δάσος, καταστρέφουν τις παράκτιες θίνες και δημιουργούν «οικόπεδα» για δόμηση και πώληση.

Είναι εμφανείς οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στο τμήμα αυτό, τόσο σε αυτούς που γνωρίζουν την περιοχή εδώ και αρκετά χρόνια, όσο και από σύγκριση της σημερινής κατάστασης με παλαιές αεροφωτογραφίες. Η χαριστική βολή δόθηκε πρόσφατα από εταιρεία εκμετάλλευσης ακινήτων που άνοιξε παράνομα πέντε δρόμους με σκοπό την κατάτμηση και προνομιακή πολεοδόμηση μεγάλου παράκτιου κτήματος που είχε παραχωρηθεί σε ιδιώτη το 1953. Σε αυτήν την έκταση σήμερα η εταιρεία ετοιμάζεται να δομήσει πενήντα (50) μεζονέτες με πισίνα, μέσα στον πυρήνα του βιοτόπου της χελώνας, δηλαδή στην καρδιά της περιοχής Natura.



Αυτά και άλλα πολλά προκάλεσαν την αιφνίδια επίσκεψη στην περιοχή εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι οποίοι διαπίστωσαν τις παρανομίες και την πλήρη απραξία του κράτους στην εκτέλεση στοιχειωδών υποχρεώσεών του για την προστασία ενός βιοτόπου κοινοτικής σημασίας. Ξεκίνησαν λοιπόν τη διαδικασία έγκλησης της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αυτό δημιούργησε κάποια ταραχή στους αρμόδιους και προκάλεσε τη δημιουργία μιας ad hoc επιτροπής και ορισμένων συναντήσεων σε υπουργικό και περιφερειακό επίπεδο με σκοπό την αντιμετώπιση του επερχόμενου κακού, δηλαδή του δικαστηρίου.

Το ΥΠΕΚΑ, στο πλαίσιο της κυβερνητικής πρεμούρας για ταχεία έγκριση των πάσης φύσεως «επενδύσεων», προσέτρεξε με περισσή βιασύνη να χαρακτηρίσει τους παράνομους δρόμους «κοινόχρηστους». Όχι βέβαια για να εξυπηρετήσει τους κατοίκους της περιοχής με πρόσβαση στη θάλασσα αλλά για να μπορέσει ο «επενδυτής» να χτίσει περισσότερες μεζονέτες, και έτσι να κερδίσει περισσότερα. Όλα αυτά μέσα σε μια περιοχή Natura της οποίας εθνικός θεματοφύλακας θεωρείται ότι είναι το ίδιο το ΥΠΕΚΑ!

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Από τη Φινλανδία μέχρι τη Χαλκιδική

“Το ελληνικό ευρω-δίλημμα: Διαχείριση της αυταπάτης ή κόψιμο του γόρδιου δεσμού;”

Του Αλέκου Παπαδόπουλου



Ο Αλέκος Παπαδόπουλος κηρύσσει ένα «τρίτο δρόμο» ή μια «τρίτη άποψη» όταν λέει :

«Στη χώρα …. επικρατούν συγχύσεις από τη συνεχή αντιφατικότητα και την πολλαπλότητα των διαβρωτικών μηνυμάτων του παραπλανητικού λαϊκισμού. Αναπτύσσονται επικίνδυνες και ανεύθυνες απόψεις, όπως εκείνες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ότι η σωτηρία της χώρας "περνά" δήθεν μέσα από μία απλή κατάργηση του "αντιλαϊκού μνημονίου", κάτι που όμως θα μας οδηγούσε σε περαιτέρω ακραία επιδείνωση της σημερινής κατάστασης. Οι απόψεις αυτές είναι το ίδιο καταστροφικές και επικίνδυνες με εκείνες που καλλιεργούν στο λαό την "αισιόδοξη παραμυθία" ότι δήθεν η κρίση είναι πλέον πίσω μας και σύντομα θα επανέλθουμε στην “προ αυτής κατάσταση”. Αυτό είναι το νέο ψεύδος της περιόδου….»

Εγώ αδυνατώ να καταλάβω τι εννοεί ο Παπαδόπουλος λέγοντας «απλή κατάργηση του Μνημονίου»  - όταν είναι γνωστό ότι οι δυνάμεις της μείζονος αντιπολίτευσης και όχι μόνο, κραδαίνουν ένα ολόκληρο κατάλογο «συνοδών μέτρων» πλάϊ στην κατάργηση του Μνημονίου… Αυτή η βασική αδυναμία διασκεδάζεται κάπως από αρκετές εύστοχες επισημάνσεις του αρθρογράφου, π.χ :

«Όσοι … επιμένουν να υποδύονται τους "αισιόδοξους", μοχλεύοντας επικοινωνιακά σε κάποια πράγματι θετικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την εφαρμογή του μνημονίου, ή όσοι άλλοι θέλουν να πιστεύουν γενικώς στην τελική διάσωση της χώρας, οφείλουν να γνωρίζουν ότι η "αισιοδοξία" τους αυτή, αλλά και η "απαισιοδοξία", μπορεί να είναι μια σεβαστή ατομική τους επιλογή, αλλά στην πολιτική δεν έχει καμιά αξία ούτε σαν ατομικό γνώρισμα, ούτε σαν μεταφυσικό φαινόμενο πίστης, ούτε σαν ειδύλλιο»…..

Όλο το άρθρο του Α.Παπαδόπουλου

INSTANBUL και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Σε κάποιες δημόσιες συζητήσεις πρόσεξα ότι μερικοί σύντροφοι - ή με δεξιούς όρους, «συγκάτοικοι» στη πολυκατοικία του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, της οποίας το ρετιρέ διαχειρίζεται η συνιστώσα που έχει αναχθεί σε συνισταμένη - χρησιμοποίησαν τον όρο «INSTAΝBUL» αντί της «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ», που ενδημεί ως τώρα στα ελληνικά στόματα… Αντιλαμβάνομαι βεβαίως ότι οι συγκεκριμένοι σύντροφοι ή συγκάτοικοι επιδίδονται εις άκρατον διεθνισμόν για να καταπραϋνουν τους τουρκικούς φόβους περί πιθανής ελληνικής επίθεσης(!!)…Έλα όμως που στη διεθνή κοινότητα οι τοπικοί και εθνικοί αυτοπροσδιορισμοί είναι συχνά διαφοροποιημένοι από τους προσδιορισμούς των άλλων . Τι εννοώ; Εννοώ ότι εμείς λέμε Νέα Υόρκη, ενώ οι Αμερικάνοι λένε Νιου Γιορκ. Εμείς λέμε Έλληνες αλλά οι άλλοι μας λένε Γκρικς, εμείς λέμε Ελλάδα και οι άλλοι μας λένε μεταξύ άλλων και Γιουνανιστάν. Εμείς λέμε Γερμανοί, οι άλλοι λένε τον εαυτό τους Ντόϋτς.

Στην ιστορία οι προσδιορισμοί και τα τοπωνύμια και τα πάντα γενικώς υπακούουν σε μια διπλή κίνηση : Κάποια από αυτά εκτοπίζονται, ενώ άλλα αναδύονται μέσα από διαδικασίες συναίνεσης ή επιβολής. Προτείνω να αφήσουμε την ιστορία να κάνει τη δουλειά της με συναινετικό τρόπο, να αντιστρατευθούμε στη βία των όποιων ονοματοδοτήσεων, και κυρίως να μην προτρέχουμε . Στο κάτω-κάτω της γραφής και η συγκεκριμένη διάζευξη ( INSTANBUL ή ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ) είναι ελαφρώς σικέ, αφού το πρώτο όνομα είναι τουρκικός μετασχηματισμός του μάλλον δυσπρόφερτου δεύτερου… «Η πόλις τους ακολουθεί» - που θάλεγε ο Καβάφης…

O Αλαβάνος στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Από όσα λέει ο Αλέκος Αλαβάνος στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»  της 2.5.13 , ίσως το πιο εντυπωσιακό είναι η εναντίωσή του στη λογική της «αριστερής κατήχησης» - με αμέσως επόμενα σημαντικά στοιχεία τη μείωση του αριθμού των βουλευτών, την κατάργηση κάθε κρατικής χρηματοδότησης προς τα κόμματα, την επιλογή του 5% των βουλευτών με κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους Έλληνες που έχουν δικαίωμα του εκλέγεσθαι, την ανακλητότητα, τη λαϊκή πρωτοβουλία για δημοψήφισμα. Αλλά και ο φόρος τιμής που αποδίδει στον αείμνηστο Παπαγιαννάκη δεν είναι ασήμαντος…



Όλη η συνέντευξη Αλαβάνου





Υποστηρίζετε ότι το εγχείρημα της Ευρωζώνης είναι πια κάτι απαρχαιωμένο, αποτυχημένο, παραλυτικό. Πολλοί, όμως, αντιπροτείνουν ότι η Ευρώπη είναι ένα μεγάλο μαντρί και ότι η Ελλάδα αν βγει από την Ευρωζώνη θα τη φάει ο λύκος. Μπορεί η Ελλάδα να τα καταφέρει χωρίς την Ευρώπη;



- Οι λύκοι είναι ήδη μέσα στο μαντρί. Όχι ότι υπάρχουν κακοί (οι Γερμανοί) και καλοί (οι Έλληνες) λαοί. Τα δομικά χαρακτηριστικά της Ευρωζώνης είναι τέτοια που δημιουργούν κέντρο και περιφέρεια, χώρες εξαγωγείς-τοκογλύφους και χώρες εισαγωγείς και χρεοκοπημένες, οικονομίες με τεχνολογία και οικονομίες με διαλυμένο παραγωγικό ιστό. Και σε πολιτικό επίπεδο κράτη-αφεντικά και κράτη-αποικίες. Το ζητούμενο είναι μια χώρα που έχει φτάσει σε ακραία ύφεση, όπως η Ελλάδα, να ανοίξει δίοδο και να βγει από αυτό το στοιχειωμένο κλουβί. Από το ίδιο μονοπάτι θα βγουν και οι άλλοι. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη για το «Σχέδιο Β» δεν είναι μια κίνηση αυτοαπομόνωσης, αλλά η πρώτη συγκρουσιακή πράξη για τη δημιουργία μιας Ευρώπης της ισότιμης συνεργασίας, του αμοιβαίου οφέλους, της αλληλεγγύης, της διάχυσης της γνώσης και της τεχνολογίας.



Έχετε ακόμη πει ότι η κρίση που βιώνει η χώρα δεν είναι απλά μια οικονομική κρίση. Ότι είναι κρίση καθολική, υπαρξιακή. Πώς περιγράφετε τη σημερινή κατάσταση;

- Οι θεσμοί -από το Κοινοβούλιο μέχρι το δημόσιο νοσοκομείο- καταρρέουν και επιτείνουν την κρίση. Οι αξίες που επικρατούσαν -το βόλεμα, η ατομική λύση- δεν έχουν να δώσουν απολύτως τίποτε. Η γλώσσα επικοινωνίας γίνεται όλο και περισσότερο γλώσσα της βίας. Ηθικό για το αύριο, όχι απλώς χαμηλό, δεν υπάρχει. Και το χειρότερο, εργασιακή γενοκτονία της νεολαίας. Μια καθολική κρίση απαιτεί και μια καθολική ημερήσια διάταξη επαναστατικών αλλαγών. Οχι μόνο οικονομικές, κοινωνικές, αλλά και θεσμικές, πολιτιστικές, στις ιδέες, στις αξίες. Ακόμα και στις σχέσεις ανάμεσά μας. Το πιο δύσκολο εμπόδιο για το «Σχέδιο Β» δεν είναι το νόμισμα. Αλλά αν η κοινωνία μας μπορεί τελικά να βγει από το μικροαστισμό και να ανοίξει τα φτερά της σε ένα νέο πλαίσιο αλληλοστήριξης και συντροφικής δράσης.

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ante portas

της Χαράς Καφαντάρη *



Η συζήτηση για την εμπορευματοποίηση του νερού έχει γίνει πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν. Αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο η κυρίαρχη πολιτική άποψη ήταν μέσα στο πλαίσιο ενός κράτους πρόνοιας και παρόχου των κοινών αγαθών, τομείς όπως αυτός της παροχής νερού θα έπρεπε να παραμείνουν κάτω από κρατική ιδιοκτησία και έλεγχο.

Για πρώτη φορά η «σιδηρά κυρία» Μ. Θάτσερ, με επιμονή και εμμονή σε νεοφιλελεύθερες πρακτικές και πολιτικές, εφάρμοσε προγράμματα ιδιωτικοποίησης και συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στον τομέα αυτόν, εισάγοντας έννοιες όπως η «ανταγωνιστικότητα» και η «αποδοτικότητα». Παράλληλα, άρχισε η εφαρμογή του γνωστού δόγματος με στερεότυπες φράσεις του τύπου «μικρότερο κράτος», «όχι στο κράτος επιχειρηματία» ή «ανεπαρκής κρατική λειτουργία», που τελικά αποτελούν και το μοναδικό επιχείρημα υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων. Η εφαρμογή τέτοιων πολιτικών, ουσιαστικά, άρχισε με το στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή, που έφερε τον Πινοσέτ στην εξουσία.

Πρώτα η Χιλή και μετά άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής αποτέλεσαν πεδία εφαρμογής ιδιωτικοποιήσεων του τομέα του πόσιμου νερού, προσπάθεια που συνεχίστηκε σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Στις περισσότερες περιπτώσεις η μεταφορά των κρατικών και δημοτικών δομών παροχής υπηρεσιών ύδρευσης σε ιδιώτες συνοδεύτηκε από αυξήσεις τιμολογίων, υποχώρηση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών, ταυτόχρονη αθέτηση των υποχρεώσεων βελτίωσης των υποδομών, που με τη σειρά της συνοδεύτηκε από τη διαφθορά δημόσιων λειτουργών, υποβάθμιση της ποιότητας του παρεχόμενου νερού και αύξηση της φτώχειας, ιδιαίτερα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα, κάτω από την τεράστια πίεση διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών και πολυεθνικών ιδιωτικοποιήθηκαν κρατικές εταιρείες ύδρευσης με αποτέλεσμα 5 μεγάλες πολυεθνικές (Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur) να κατέχουν, το 2001, το 71% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Οι αντιδράσεις όμως των πολιτών οδήγησαν σε επανακρατικοποίηση ή επαναδημοτικοποίηση των δικτύων. Σήμερα οι μεγάλες πολυεθνικές κατέχουν μόνο το 34% της αγοράς, ενώ το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης.

Κάναμε Fuck τη Πανευρωπαϊκή διαμαρτυρία κατά της Τρόϊκας…

Θλιβερή η χθεσινή συγκέντρωση στη Πλατεία Συντάγματος, που έγινε ως συμμετοχή στην Πανευρωπαϊκή διαμαρτυρία κατά της Τρόϊκας… http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/05/1.html

Ιδιαίτερα εκείνο το Fuck που διαφήμισαν διάφοροι κουφιοκέφαλοι φιγουρατζήδες, εξέθεσε ανεπανόρθωτα την έννοια του «Fuck». Η «μεγαλοστομία πήγε σύννεφο» – για να μην πω για κείνο το άλλο, ξέρετε ποιο, που πήγε επίσης σύννεφο…Και σα να μην έφτανε αυτό, βγήκαν κάποιοι να προσθέσουν στο «αγωνιστικό πρόγραμμα » και τη διαμαρτυρία έξω από τη Τουρκική Πρεσβεία για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Κωνσταντινούπολη – σα να μη τους έφτανε η αναγγελθείσα εκδήλωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 5.30μμ : Πολιτικό  αρπακόλλα , εν ολίγοις, για προφανείς λόγους πλειοδοσίας…

Ερώτηση κρίσεως : Γιατί όταν γίνονται πολιτικά γεγονότα με την σφραγίδα μεγαλοπαραγόντων του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ (παρουσιάσεις βιβλίων, προσωπικές ομιλίες κλπ) γίνεται σχετικά χαμός, ενώ γεγονότα όπως η «Πανευρωπαϊκή διαμαρτυρία κατά της Τρόϊκας» αφήνονται να βράσουν στο ζουμί τους;

Λέω να πάψω να παίρνω στα σοβαρά όσα γεγονότα αυτοπροβάλλονται με το ΠΑΝ μπροστά (Παν-ευρωπαϊκό, Παν-ελλήνιο, Παν-αττικό, Παν-εργατικό, Παν-αναπηρικό κλπ.). Αλλά άμα έλθει κάποτε ο λύκος, τότε τι γίνεται;

ΥΓ1. Πολύ φοβάμαι για τη τύχη του ALTER SUMMIT που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, 7 και 8 Ιουνίου. Φοβάμαι όχι τόσο για πιθανό διεθνές ρεζίλι αλλά για τον κίνδυνο να πάει στράφι ο κόπος των συντρόφων που δούλεψαν τόσο σκληρά γι αυτό…

ΥΓ2. Άκου Σαλιέρι : ό,τι και να κάνεις, Μότσαρτ δε γίνεσαι….

Από το σοκ του δόγματος, στο "δόγμα του σοκ"

"Δεν πρόκειται για ένα σχέδιο συνωμοσίας σκοτεινών εγκεφάλων, αλλά για μία σχολή σκέψης, υποστηρίζει η Ναόμι Κλάιν, για τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας του «καπιταλισμού της καταστροφής» δηλαδή, ο οποίος τρέφεται και γιγαντώνεται μέσα από διαδοχικές κρίσεις. Η μαύρη βίβλος του καπιταλισμού περιλαμβάνει πραξικοπήματα, πολέμους, δολοφονίες αμάχων, εξόντωση πολιτικών αντιπάλων, βασανιστήρια και σαρωτικά οικονομικά μέτρα που οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στην φτώχεια και στην περιθωριοποίηση. Οι θεραπείες- σοκ οδήγησαν στη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών, σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς σε όφελος των ήδη ισχυρών."

Ηλεκτροσόκ σε πολίτες με στόχο την ανάπλαση του ανθρώπινου νου. Ούτε θεωρία συνωμοσίας ούτε εικόνα από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν αποκαλύπτει τη βαρβαρότητα πίσω από τη βιτρίνα του καπιταλισμού. Θεραπείες με ηλεκτροσόκ με στόχο την «αποδόμηση» και «ανάπλαση» της προσωπικότητας. Αυτό ήταν το υπόβαθρο για τα πειράματα εις βάρος δεκάδων αμερικανών πολιτών τη δεκαετία του 1950, τα οποία οργάνωσαν και εκτέλεσαν επιφανείς ψυχίατροι και επιτελεία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.