Να τους μποϋκοτάρουμε, τουλάχιστον….

Αφήνω στην άκρη τους φίλους Γερμανούς και καταπιάνομαι με τους γερμαναράδες – εκείνο το είδος του εν ζωή χοιρινού που διαποτίζεται από μια κτηνώδη καταστροφική δύναμη, που δεν αρκείται με την  υπεροχή επί των άλλων, αλλά θέλει την πλήρη υποταγή και σύνθλιψή τους.... 

Όσο κι αν κάνουν κάποιοι από μας το μάγκα, νομίζω ότι δύσκολα μπορούμε να  πολεμήσουμε τους γερμαναράδες,  όμως αυτός δεν είναι λόγος για  να μην τους καταγγέλλουμε αγρίως και ηπίως και με οποιοδήποτε τρόπο σε οποιοδήποτε, ευρωπαϊκό ή άλλο φόρουμ,   για όσα πράττουν   ή επικροτούν να πράττονται   εναντίον μας…Και πριν απ’ όλα για την αποστολή δικών τους Αστυνομικών μέσω του αεροδρομίου Ελευσίνας – επειδή πιθανώς σοκαρίστηκαν από τις αντιδράσεις των δικών μας Αστυνομικών , που έδειξαν διάθεση απομάκρυνσης από το ρόλο του πληρωμένου τροϊκανού μπράβου….

Μπορούμε όμως να τους ζημιώσουμε και με άλλο τρόπο. Τον τρόπο αυτό έδειξαν πρόσφατα μια σειρά από επιστημονικοί φορείς, που συσκέφθηκαν στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Εκεί βρέθηκαν http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/02/blog-post_9428.html ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης,  ο Πρόεδρος του ΤΕΕ Χρήστος Σπίρτζης και ο επι κεφαλης της συντονιστικής επιτροπής της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, Γιάννης Αδαμόπουλος…

Οι επιστημονικοί φορείς αποφάσισαν την « πραγματοποίηση «μποϋκοτάζ» στα γερμανικά προϊόντα, ενέργεια στην οποία καλούν να ανταποκριθεί επιπλέον το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, ως ελάχιστη και συμβολική ένδειξη διαμαρτυρίας στην έλλειψη αλληλεγγύης που ως Ευρωπαίοι εταίροι θα αναμέναμε από τη Γερμανία….»

Η υπόθεση του μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων έχει ηλικία σχεδόν δύο χρόνια, όπως φαίνεται σε  σχετικό δημοσίευμα του Ινστιτούτου Καταναλωτών (ΙΝΚΑ) στις 25.2.2010. Τότε το ΙΝΚΑ, παίρνοντας ως αφορμή το εξώφυλλο του περιοδικού FOCUS και τον υπότιτλο για τους «Έλληνες κλέφτες», προωθούσε ένα τιμωρητικό μποϋκοτάζ, δίνοντας ταυτόχρονα στοιχεία για την τέλεσή του :  Δηλαδή τους αριθμούς με τους οποίους αρχίζουν  τα BAR CODE των γερμανικών προϊόντων, που είναι 40,41, 42, 43 και 44.

Το μποϋκοτάζ είναι μια μικρή  αλλά πάντως τιμωρία, που θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο αποτελεσματική με την πρόκριση των προϊόντων που έχουν BAR  CODE 520, που είναι δηλαδή ελληνικά ή έστω παρηγμένα επί ελληνικού εδάφους….

Όμως στην όλη υπόθεση υπάρχει κάτι δυσοίωνο. Κάτι που σχετίζεται με μια  από τις «αδυναμίες» του ελληνικού πολιτικού συστήματος , δηλαδή τη  «λογική των εγκαινίων» -  τον εγκαινιασμό  διαφόρων έργων με την σχετική είσπραξη κύρους και προβολής, και στη συνέχεια την  αδιαφορία για την εξέλιξη και λειτουργία τους… Το ίδιο διαδραματίζεται σε ένα κάποιο βαθμό στη τρέχουσα περίοδο, καθώς εγκαινιάζονται διάφορες καμπάνιες χωρίς να  τυγχάνουν της απαραίτητης διαρκούς επιμέλειας. Αναρωτιέμαι λόγου χάρη τι έγιναν οι «Καλλιτέχνες ενάντια στο μνημόνιο», που έλαμψαν σε μια φάση με κινήσεις έμπρακτης αλλά όχι και βίαιης αποδοκιμασίας – όπως αυτή του «ποέτα» Τηλέμαχου Χυτήρη…

Θέλω να πω, ότι μια καμπάνια όπως αυτή για το μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων και την υποστήριξη των ελληνικών, δεν μπορεί να αφήνεται απροστάτευτη και ορφανή, με συνέπεια να εκπίπτει από τη προσοχή της κοινής γνώμης…Ότι χρειάζεται μια σταθερή υπόμνηση της  σημασίας της – όσο σταθερά επαναλαμβάνουμε κάποιες κινήσεις στη ζωή μας, π.χ τρώγοντας ή  πλένοντας το πρόσωπό μας κάθε ημέρα….

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων προς τους εκπροσώπους της Τρόϊκας

Λέγαμε μόλις εχθές, ότι   «δεν χρειαζόμαστε άλλα λόγια, αλλά ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Χρειαζόμαστε κάτι σαν το 1909, ένα μέτωπο λαού, στρατού, συνδικαλιστικών οργανώσεων, δικαστών, αστυνομικών, Εκκλησίας, φοιτητών, μαθητών, προσκόπων, κοινωνικών κινημάτων, όλων των Δημοκρατικών και αντιμνημονιακών δυνάμεων : Με στόχο την άμεση ανατροπή του Παπαδήμιου και το ξωπέταγμα της Τρόϊκας από τη χώρα».

(ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣ )

Και σήμερα ήλθε η επιστολή της «Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων προς τους εκπροσώπους της Τρόϊκας» για να επιβεβαιώσει  ότι το υλικό αυτής της επανάστασης υπάρχει. Ότι υπάρχουν αξιοπρεπείς άνθρωποι που δεν μπορούν να αισθάνονται καλά με το ρόλο του δήμιου και του οργάνου καταστροφής  μιας ολόκληρης κοινωνίας….

Ακολουθεί το κείμενο των Αστυνομικών, όπως αντλήθηκε από το   http://sgalatas.blogspot.com/2012/02/blog-post_10.html 

Προς εκπροσώπους:

Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Σερβάζ Ντερόουζ

Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Πόουλ Τόμσεν

Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Κλάουζ Μαζούχ

Κύριοι,    

Το Διευρυμένο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας με τους εκπροσώπους από όλες τις Οργανώσεις των Αστυνομικών Υπαλλήλων της Χώρας κατά τις εργασίες του χθες 8/2/2012 και σήμερα 9/2/2012 αποφάσισε ομόφωνα να απευθυνθεί σ' εσάς και να σας επισημαίνει τα ακόλουθα:

»Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί «με το πιστόλι στον κρόταφο», τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας.

»Έγκαιρα, με παραστάσεις διαμαρτυρίας μας στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις Πρεσβείες της Γερμανίας και της Γαλλίας, εκδηλώσαμε την κάθετη αντίθεσή μας σε κάθε μέτρο και πολιτική που προσβάλλει το φιλότιμο και τις δημοκρατικές ευαισθησίες του λαού μας.

»Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.

»Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας.

»Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.

»Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.

»Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού.».

                                          

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Bild

                

H «Bild» είναι γερμανική εφημερίδα και η «Καταρίνα Μπλουμ» είναι κεντρικό πρόσωπο του Γερμανού μυθιστοριογράφου  Χάινριχ Μπελ (Heinrich Boell). Ο Μπελ χρησιμοποιεί τη Μπλουμ για να δείξει τον κακοποιό ρόλο του  κίτρινου Τύπου και της χειραγωγημένης κοινής γνώμης, με  την θυματοποίηση ατόμων που αποκλίνουν  από τα καθιερωμένα…Το έργο του Μπελ γράφτηκε το 1974 ,  όμως έχει και παραέχει σχέση ΚΑΙ με τον παρόντα γερμανικό Τύπο ΚΑΙ με τη  παρούσα γερμανική κοινωνία:  Ο Τύπος παραγνωρίζει την ουσία(!) της ελληνικής υπερχρέωσης εκφέροντας την παιδαριώδη ιστορία της εγγενούς  διαφθοράς και τεμπελιάς των Ελλήνων,  η γερμανική κοινωνία υιοθετεί ασμένως τα στερεότυπα που της σερβίρουν και με μεγάλη πλειοψηφία τάσσεται υπέρ της διακοπής των «δανείων» προς την Ελλάδα ….

Ο ΣΤΑΘΗΣ (ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, της «Ελευθεροτυπίας» που μας άφησε χρόνους…..)καταθέτει τη μαρτυρία του για μια κοινωνία που πίσω από τη βιτρίνα της κουλτούρας και της προόδου, μόλις και μετά βίας συγκρατεί τον κανιβαλισμό της .....

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να λάβω τον λόγο «επί προσωπικού»: Τι είπα στην «Bild» και η «Bild» δεν έγραψε!

Οχι πολλά.

Τους είπα ότι το χρέος δεν το δημιούργησε ο Ελληνικός λαός, αλλά αυτοί που διαχειρίσθηκαν -και δυστυχώς εξακολουθούν να διαχειρίζονται- την τύχη του.

Τους εξήγησα ότι η «βοήθειά τους» είναι δάνειο και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια, ότι ο Γερμανός φορολογούμενος δεν χάνει λεφτά, εκτός απ’ αυτά που του τρώνε κι εκείνου οι Τράπεζές του.

Μάλιστα τους είπα ότι θα προτιμούσα η «βοήθειά τους» να ήταν πιο κοντά στο πνεύμα της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης, όπως έκανε η Ελλάδα το 1950 και το 1953, όταν η Γερμανία «κούρεψε» τα δικά της χρέη με τη συναίνεση και της φτωχής (και κατεστραμμένης τότε απ’ τον πόλεμο) Ελλάδας.

Εξήγησα στην «Bild» ότι, παρά τις συκοφαντίες του Ελληνα πρώην Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, οι Ελληνες ούτε «τεμπέληδες» είναι ούτε «διεφθαρμένοι» (και πάντως όχι περισσότερο απ’ τη «Ζήμενς»), αλλά ότι αντιθέτως δουλεύουν περισσότερο απ’ τους Γερμανούς (Γιουροστάτ), χωρίς

να φταίνε οι ίδιοι για τη χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας τους.

Γιατί δεν έγραψε τίποτα απ’ τα παραπάνω η «Bild»; δεν γνωρίζω! Ισως να «χάθηκαν στη μετάφραση».

Ομως η συνέντευξη είναι μαγνητοφωνημένη (scripta manent) και σ’ αυτήν έλεγα στους Γερμανούς φίλους μας ότι για μένα δεν είναι όλοι οι Γερμανοί το ίδιο! Αλλο ο Γερμανός εργάτης κι άλλο ο Γερμανός Τοκογλύφος. Οπως άλλωστε και οι Ελληνες δεν είναι όλοι το ίδιο: άλλο ο Ελληνας εργάτης κι άλλο ο Γραικύλος αεριτζής.

Συνεπώς οι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί για «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους» Ελληνες έχουν την ίδια αξία με τα εξ ίσου ρατσιστικά στερεότυπα για Γερμανούς «ρομπότ» και «Ούννους».

Τους εξήγησα ότι για μένα η Γερμανία είναι η χώρα του Γκαίτε κι όχι του Χίτλερ.

Τους τόνισα ότι προσωπικά είμαι πολύ υπερήφανος που κατά την Επανάσταση του 1821, οι περισσότεροι Φιλέλληνες που ήρθαν στην Ελλάδα και πολέμησαν ήταν Γερμανοί.

Γιατί δεν έγραψε τίποτα απ’ αυτά η «Bild»; Ισως χάθηκαν στο κίτρινο χρώμα της ομίχλης.

Ισως διότι δεν παρέλειψα να αναφερθώ στο Χρέος της Γερμανίας απέναντί μας, στις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις (Επανορθώσεις, αν προτιμάτε). Που η ίδια η Γερμανία έχει αναγνωρίσει με Συνθήκες. Το 1946.

Τους περιέγραψα πώς επεβλήθη στην Ελλάδα απ’ τους Ναζί το Αναγκαστικό Δάνειο. Πώς κατέσχεσαν τον χρυσό (όσον βρήκαν) της χώρας. Πώς προκάλεσαν τον λιμό που οδήγησε στον θάνατο από πείνα και κρύο χιλιάδες Ελληνες.

Τους μίλησα για το ξεχαρβάλωμα των υποδομών, την καταστροφή των Καλαβρύτων, του Διστόμου, της Κάνδανου κι άλλων 700 χωριών, για τον χαμό του 13% απ’ τον πληθυσμό της χώρας.

Οτι όλα αυτά (εκτός απ’ τις ανεκτίμητες ζωές των ανθρώπων) αποτιμήθηκαν στο ποσόν των 168 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους.

Τους είπα ότι, παρά την υπόσχεσή της ότι θα αρχίσει να ξεπληρώνει η Γερμανία το χρέος της μετά την ενοποίησή της, ακόμα δεν έχουμε δει ούτε ένα σέντζι - οι μόνοι από τους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οτι για αυτό βεβαίως δεν

φταίει μόνον η Γερμανία, αλλά και οι Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που ασκούνται στον ραγιαδισμό - όχι, δεν τους εξήγησα τι είναι ο ραγιαδισμός για να μην τους εκνευρίσω κι άλλο.

Ομως μακρηγόρησα.

Ενα μόνον! τελευταίο! «Γιατί αυτές οι αναγωγές στη ναζιστική εποχή;», με ρώτησαν.

Για να μην ξεχνάμε και ξαναζήσουμε τις ίδιες τραγωδίες, τους εξήγησα. Συχνά η γελοιογραφία, όπως κι άλλες τέχνες, εκφράζεται με την υπερβολή

ή εν παραβολαίς

θέλοντας να δημιουργήσει ένα γόνιμο σοκ.

Ομως τις αναγωγές στο ναζιστικό παρελθόν δεν τις κάναμε εμείς, αλλά η ίδια η Γερμανική κυβέρνηση: Οταν, φερ’ ειπείν, η κυρία Μέρκελ ζητάει

«Επίτροπο» για την Ελλάδα, πώς μπορούμε να αποφύγουμε τον συνειρμό περί «Γκαουλάιτερ»;

Οταν μας προτείνουν «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες», πώς να μην πάει το μυαλό μας στα «Στρατόπεδα Εργασίας» («Συγκέντρωσης», αν θέλετε).

Οταν μας προτείνουν «βουλγάρικα» μεροκάματα, πώς δεν θα θυμηθούμε τις θεωρίες περί «ζωτικού χώρου»;

Οταν πάνε να μας επιβάλουν έναν «Κλειστό Λογαριασμό» αντί για Σύνταγμα, πώς να μην αισθανθούμε Προτεκτοράτο. Μάλιστα με το πι μικρό όπως πορτέλο (μπουρδέλο, αν προτιμάτε)...

Αυτά είπα στους φίλους μας τους Γερμανούς δημοσιογράφους κι απ’ αυτά οι Γερμανοί αναγνώστες ουδέν εδιάβασαν.

Τι να κάνουμε;

Αλλο υψηλή δημοσιογραφία κι άλλο ψιλή.

Το δυσάρεστον είναι πως συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και στην πολιτική: άλλο Υψηλή Πύλη (όπως λέμε Μέρκελ των Τοκογλύφων) κι άλλο κλάφ’ τα Χαράλαμπε (όπως λέμε Παπαδήμος, Σαμαροκαρατζαφέρης και Γιωργάκης ο Κόσταρίκας)...

Τα σέβη μου...

ΠΗΓΗ http://www.enikos.gr/stathis/12172,H_xamenh_timh_ths_Katarina_BILD.html

            

ΔΗΛΩΣΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΛΙ ΜΑΣ

Η θλίψη είναι μεγάλη, η ανησυχία μεγαλύτερη. Από τα λίγα παρήγορα που βιώνω, αν και υποθέτω  ότι αρκετά μου διαφεύγουν- παντεπόπτης δεν είμαι !- ξεχωρίζει η δήλωση Τσίπρα  για την κατάληξη της «διαπραγμάτευσης» :

«Το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν , παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες.

Επανέφεραν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για να διαχειριστεί τη χρεοκοπία που προσυπέγραψαν.

Υποθήκευσαν την Ελλάδα στο αγγλικό δίκαιο.

Καταδίκασαν τη ζωή, τη δική μας και των παιδιών μας, στη μόνιμη φτώχεια.

Πρόκειται για μια χρεοκοπημένη πολιτική ηγεσία που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να κοιτάξει στα μάτια τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.

Είναι όλοι τους υπόλογοι στην Ιστορία του τόπου και τον ελληνικό λαό.

Η παρωδία διαπραγμάτευσης της τελευταίας στιγμής απλώς επικύρωσε με μελοδραματικό ντεκόρ την καταρράκωση της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, τον ευτελισμό της δημοκρατίας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα του Τρίτου κόσμου.

Μια ηγεσία πολιτικών νάνων υπογράφει την υποδούλωση της χώρας στις τράπεζες, στον άγριο καπιταλισμό και στον οικονομικό σωβινισμό της κας Μέρκελ.

Και ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, υποκύπτοντας στα εκβιαστικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε.

Αυτό το έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού, αυτό το έγκλημα σε βάρος του τόπου δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί.

Το πακέτο της χρεοκοπίας δεν θα περάσει.

Τώρα είναι η ώρα του λαού. Τώρα είναι η ώρα της πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας όλων.

Είναι η ώρα να πάρει ο λαός στα χέρια του το θέμα της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας.

Καλούμε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, σε μια πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης.

Καλούμε τους πραγματικούς διανοούμενους, τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, να μπουν μπροστά σε αυτό τον αγώνα.

Σε έναν κοινωνικό ανένδοτο, με στόχο την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, την καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, που αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας.

Ας μην αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει η χώρα των ανέργων, των εξαθλιωμένων, της κοινωνικής ερήμωσης.

Ας μην επιτρέψουμε η νέα γενιά και το πιο παραγωγικό κομμάτι αυτού του τόπου να φύγει στο εξωτερικό.

Να φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα και τα τρία κόμματα που στηρίζουν αυτό το διασυρμό"

ΥΓ. Προσέξτε τις τρεις υπογραμμισμένες επισημάνσεις :

…... Τώρα είναι η ώρα της πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας όλων.

……Καλούμε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, σε μια πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης.

…….Καλούμε τους πραγματικούς διανοούμενους, τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, να μπουν μπροστά σε αυτό τον αγώνα.

Τρεις επισημάνσεις αδαμάντινες, η μια πιο σημαντική από την άλλη. Ίσως με πιο ενδιαφέρουσα αυτήν που απευθύνεται στους «πραγματικούς διανοούμενους» - την πλήττουσα  εμμέσως πλην σαφώς τους  μουλωχτούς και βολεψιματίες ψευτοκουλτουριάρηδες, που μας τα πρήζουν με τις ασάφειες και τα ήξεις αφήξεις τους….

OIKONOMIKH ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ…….

Αντιγράφω  μια σκέψη του αρχιτέκτονα τοπίου Σταμάτη Σεκλιζιώτη :

Πρόκειται για «οικονομική γενοκτονία»…. Γενοκτονία είναι η «πράξη εσκεμμένης και συστηματικής καταστροφής»…. Η ύποπτη αποστροφή προς την ανάπτυξη, οι περιορισμοί στις αμοιβές, η διόγκωση της ανεργίας, η συρρίκνωση των ταμείων και οι συντάξεις φτώχειας , αφαιρούν το δικαίωμα εργασίας, ποδοπατούν την ελπίδα των νέων, το δικαίωμα δημιουργίας οικογένειας, την προοπτική δημογραφικής ανάκαμψης του πληθυσμού. Καλλιεργούν το άνισο δικαίωμα στη ζωή μεταξύ πολιτών και εταίρων κρατών & εθνών, σπρώχνουν  στη μετανάστευση και αφανίζουν  λαούς……. Η «οικονομική γενοκτονία» είναι εγκληματική πράξη κατά του πληθυσμού και θα έπρεπε να τιμωρείται όπως τα εγκλήματα πολέμου…

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣ

Λέγαμε παλιά «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια», τώρα ήλθε  καιρός να «κόψουμε κάτι» και ν’ αλλάξουμε κι αυτό  το γνωμικό: Να λέμε από δω και πέρα, «Τα λόγια (γενικώς) είναι φτώχεια»…

Γιατί πλέον δεν  χρειαζόμαστε άλλα λόγια, αλλά  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Χρειαζόμαστε κάτι σαν το 1909,  ένα μέτωπο λαού, στρατού, συνδικαλιστικών οργανώσεων, δικαστών, αστυνομικών, Εκκλησίας, φοιτητών, μαθητών, προσκόπων, κοινωνικών κινημάτων, όλων των Δημοκρατικών και αντιμνημονιακών δυνάμεων :  Με στόχο την άμεση ανατροπή του Παπαδήμιου και το ξωπέταγμα της Τρόϊκας από τη χώρα.

Διαβάζω  στο Facebook τους στίχους του άγνωστου σε μένα Δημήτρη  Ρόδη, από την Πάτρα :

«Aμα Tα Πάρω, θα Πάρω Φόρα
θα Σας Ρημάξω Στις Κλοτσιές Στην Ανηφόρα
Αμα Τα Πάρω, Δε θα Μπορέσουν
Δυο Διμοιρίες Από Μ.Α.Τ. Να Με Βολέψουν»

Και σκέπτομαι : Πόσα ακόμη πρέπει να σου πάρουν ρε φίλε  για να «τα πάρεις»;

Ο Βουλευτής Λέσβου της ΝΔ κ. Σπύρος Γαληνός, δηλώνει (ΕΡΑ Αιγαίου, 8.2.2012) ότι δεν πρόκειται να εγκρίνει με τη ψήφο του την παράδοση και κατοχή της χώρας από τους δανειστές. Λέει ο ίδιος : «Χανόμαστε στα πολλά μικρά ναι, ενώ ήρθε η ώρα για το μεγάλο όχι» …

Χωρίς αμφιβολία, η δήλωσή του είναι υπέροχη. Εγώ θα συμπλήρωνα λέγοντας, ότι δεν χρειαζόμαστε μεγάλους ήρωες αλλά πολλούς μικρούς ηρωϊσμούς, για να στείλουμε στο διάολο τα νηφάλια καθάρματα που μας δυναστεύουν. Αλλά επειδή πρέπει να περισσεύει και κάποια δουλειά για τους μεγάλους ήρωες, πιστεύω ότι οι Θοδωράκης και Γλέζος, αντί να αναλώνουν την ενέργειά τους κάνοντας  εκκλήσεις για μποϋκοτάζ των γερμανικών προϊόντων και για σούπερ συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα,  θα μπορούσαν να αφήσουν αυτή τη δουλειά για άλλους και να επισκεφθούν τον Σαμαρά – ως τον πλέον σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα του νέου μνημονίου – και να τον καλέσουν να συνταχθεί με το λαό, με την ιστορία, με το ίδιο το  πολιτικό του μέλλον : Εάν δεν θέλει να καταντήσει  κάποτε εικονικός  πρωθυπουργός  - και μάλιστα σε μια τριτοκλασάτη χώρα….. 

Ανάλογες κινήσεις θα μπορούσαν να κάνουν προς τον Άρειο Πάγο, το Συμβούλιο Επικρατείας, το ΓΕΕΘΑ, τις αρχές κάθε είδους. Όσο για την αριστερωσύνη κάποιων που θα ενοχληθεί, ουδέν σχόλιον : Η ιστορία έχει παραδώσει μαθήματα στα «φροντιστήριά» της, ας τα παρακολουθούσαν..

YΓ. Η φωτογραφία από τον(ην) Λευκίμη, του ΣΥΡΙΖΑ, αγνώστων λοιπών στοιχείων....

«Ανασταίνοντας» τη λίμνη Κάρλα ...

Μια  αναφορά του γεωπόνου  Κωνσταντίνου Λάμπρου στον δικτυακό τόπο  PEEGEP, ασχολείται με την επικείμενη διοχέτευση νερού και  επανασύσταση  της λίμνης Κάρλας(Βοιβηίδος) σε μια έκταση 38,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων,  στο Νομό Μαγνησίας.

Η  κίνηση αυτή βάζει τέλος  στη δυσμορφία (τουλάχιστον) του χώρου – την οποία είχαμε βιώσει πριν 4 χρόνια ως  εκδρομείς στο Μαυροβούνι Πηλίου,  με ένα ορειβατικό σύλλογο, βλέποντας ένα τείχος υψωμένο σε  μεγάλη επίπεδη έκταση και μαθαίνοντας ότι προορίζεται να συγκρατήσει τα νερά για την "ανάπλαση" της λίμνης….

Τα  σχετικά έργα  ξεκίνησαν  πριν 10 χρόνια ύστερα από την παταγώδη    αποτυχία του αρχικού έργου αποξήρανσης της λίμνης - η οποία  το 1962  κατείχε έκταση 145 τετρ. χιλιομέτρων. Η φθίνουσα γονιμότητα των λιμναίων εδαφών που είχαν αποδοθεί σε καλλιέργειες ,  σε συνδυασμό με τα υδρολογικά προβλήματα της μείζονος περιοχής, τη πτώση του υδροφόρου ορίζοντα και το αρδευτικό  έλλειμμα της Θεσσαλίας, αποτελούσαν μια επί πλέον δικαίωση της  οικολογικής πολεμικής εναντίον   των  υδρολογικών έργων  μεγάλης κλίμακας, ως έργων με   αρνητικές  και μη  διαχειρίσιμες συνέπειες  στη φύση. Τα μεγάλα φράγματα ή εκτροπές ποταμών, οι μεγάλες αποξηράνσεις και μεταφορές υδάτων από τη μια υδρολογική λεκάνη στην άλλη, έπαιζαν άσχημο παιχνίδι όχι μόνο στη βιοποικιλότητα και ορνιθοπανίδα,  αλλά και στις οικονομικές αποδόσεις και «αποσβέσεις» των έργων. Μάλιστα  μια  μακροπρόθεσμη οπτική του ζητήματος, αναδείκνυε τον  παραλογισμό του όλου συστήματος διαχείρισης της φύσης – με την αντικατάσταση των φυσικών λιμνών από τεχνητές, που προορίζονταν κυρίως για  λειτουργίες  υδατοδεξαμενής…

Αυτή,  η «στερνή γνώση, απουσίαζε πρώτα»….Στις δεκαετίες του 60 και 70 το «σπορ» των αποξηράνσεων και των δεσμεύσεων του «λευκού άνθρακα» - κατά πως λεγόταν τότε το δυναμικό των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων – ήταν στο φόρτε του. Μόλις στην πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, αποτράπηκε το σχέδιο μεταφοράς των υδάτων του ποταμού Έβρου στην Ισπανία , σε μια απόσταση 1000 χιλιομέτρων !

Πρόσφατα ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας κ. Αγοραστός εκθείασε το έργο της ανασύστασης της Κάρλας και τόνισε τη σημασία του για την αντιπλημμυρική προστασία, για την αντιμετώπιση της ρύπανσης του Παγασητικού ,  της υφαλμύρωσης των υπόγειων υδροφορέων της ευρύτερης περιοχής, κλπ.,  όμως δεν παρέλειψε να υποστηρίξει την ολοκλήρωση των έργων εκτροπής του Αχελώου ! Ο Περιφερειάρχης θα έπρεπε να δώσει  βάση στην οικολογική προβληματική – κι ακόμη θα ήταν καλό  να  έπαιρνε υπόψη του το πόνημα μιας ερευνήτριας του ΕΚΚΕ, της Ελένης Κοβάνη, που είχε ως τίτλο «ΛΙΜΝΩΝ  ΑΠΟΞΗΡΑΝΣΕΙΣ: μελέτη αειφορίας και πολιτισμού»(2002). Το πόνημα της Κοβάνη είχε  εύρος και βάθος, περιείχε οικονομολογικές, περιβαλλοντικές , λαογραφικές και τοπιογραφικές αναφορές – συνιστώντας πολύτιμο οδηγό όχι μόνο για ένα περιφερειάρχη αλλά και για διάφορους   οικολογιζόμενους , που επιδίδονται στη συγγραφή ανάλατων  κειμένων….

Αντιγράφω ένα απόσπασμα από αναφορά  της Κοβάνη  στον περιηγητή Leake, επισκέπτη της περιοχής το 1809, σε περίοδο ξηρασίας, που   «παραθέτει τη φράση με την οποία οι  κάτοικοι των παρακάρλιων οικισμών εξέφραζαν την αγωνία τους για την τύχη του γόνου και της σοδειάς της λίμνης : «ΔΕΝ ΕΚΑΤΕΒΑΣΕ Η ΜΑΝΑ» ….

Η "Μάνα" , στη γλώσσα της τοπικής κοινωνίας, ήταν η λίμνη... Η «εργολαβοκεντρική » κοινωνία του δεύτερου μισού του 20^ου αιώνα προτίμησε να κακοποιήσει  τη Μάνα, όμως ο βιασμός πληρώθηκε και θα πληρώνεται για αρκετό καιρό….

Ιωάννα Κοντούλη, Οικολόγοι Πράσινοι και άλλες αοριστίες

Η Ιωάννα Κοντούλη εκλέχτηκε από το Συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων (ΟΠ) ως επί κεφαλής της εκλογικής εκστρατείας του κόμματος. Η απόφαση αυτή ακούγεται περίεργη και ελάχιστα  «αμεσοδημοκρατική», εν μέσω  των ισχυρισμών περί «αμεσοδημοκρατικότητας» που προτάσσουν για το πολιτικό τους σχήμα οι ΟΠ :    Αλήθεια, τι μπορεί να σημαίνει ένα επί πλέον  «επί  κεφαλής» άτομο,  πέραν της υπάρχουσας ηγεσίας του κόμματος;

Ο κάθε νοήμων άνθρωπος  υποψιάζεται  ότι αυτή η κίνηση συνιστά ένα «τερτίπι» αγνώστου περιεχομένου, μια επιλογή άποψης που όμως δεν δηλώνεται καθαρά, γιατί  οι  θέσεις  του χώρου αυτού σε καίρια ζητήματα  χαρακτηρίζονται από χρόνια ασάφεια και επαμφοτερισμό.

Η ίδια η Ιωάννα Κοντούλη, σε συνέντευξή της που δίνει στην ΑΥΓΗ της 5.2.12, http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=667362 , αποφεύγει να αποσαφηνίσει τι περίπου συνιστά η δική της πρόκριση έναντι του Τρεμόπουλου, περιοριζόμενη σε μια απάντηση με μπόλικα στοιχεία κομματικού πατριωτισμού και αυτοδιαφήμισης …

Και ναι μεν η ασάφεια στο έλασσον ενδοκομματικό ζήτημα  θα ήταν κάπως «φαγώσιμη»(θα τρωγόταν…), αν στα μείζονα  ζητήματα  που εγείρει η μνημονιακή δικτατορία υπήρχε μια άποψη καθαρή και δυναμική, με σαφήνεια αλλά και πάθος. Όμως η Κοντούλη επιμένει στα μισόλογα του συγκεκριμένου χώρου, επισημαίνοντας  ότι « η  κυβέρνηση Παπαδήμου….. είναι γραμμική συνέχεια, επί τα χείρω, των προηγούμενων κυβερνήσεων», και ότι «όπως και οι προηγούμενες, δεν μπορεί να επαίρεται για σωτήρια πεπραγμένα ούτε για διαπραγματευτική δεινότητα», κάνοντας δυο πράγματα :

Πρώτον, μη  λέγοντας το παραμικρό για την υπόθεση του ελληνικού χρέους και την προσχηματική χρήση του για την υποδούλωση της χώρας, και δεύτερον, σκορπίζοντας τις ευθύνες στους 5 ανέμους του πολιτικού συστήματος (οι ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ κυβερνήσεις….) και απέχοντας από μια έστω πρόχειρη αποτίμηση  των ευθυνών – με κορυφαία αυτήν του Παπανδρέου-Τσολάκογλου.  

Η Κοντούλη προαναγγέλλει  τη συμμετοχή των ΟΠ στον μελλοντικό διάλογο για το μέλλον της  χώρας, βασικά δια μέσου μιας μπούρδας -  «είμαστε και θα είμαστε παρόντες μακριά από τον λαϊκισμό του Μνημονίου και τον λαϊκισμό της δραχμής». Αν υποθέσουμε ότι είναι κατανοητός ο «λαϊκισμός της δραχμής», αν υποθέσουμε ότι η άποψη της επαναφοράς του νομισματικού μοχλού στη διαχείριση  της χώρας – με την οποία συμφωνούν ακόμη και  διεθνείς αναλυτές – απηχεί  το λαϊκό αίσθημα, τότε τι μπορεί να σημαίνει «λαϊκισμός του Μνημονίου», όταν το γενικό αίσθημα αυτής της χώρας όπως δηλώνεται με χίλιους δυο τρόπους, είναι σφόδρα αντίθετο στην πρωτοφανή καταλήστευση της εργασίας και της ποιότητας ζωής;   Αν η Κοντούλη θέλει να αντικρούσει την άποψη περί εξυγίανσης της χώρας μέσω του Μνημονίου, τότε ας το πει ευθέως, έστω και αν στενοχωρήσει τους υπόγειους  συνδέσμους των  ΟΠ με την μνημονιακή ιερή συμμαχία :  Αυτούς  που έφεραν πέρυσι τον Παπανδρέου στο συνέδριο των γερμανών πρασίνων (όπου και καταχειροκροτήθηκε…) ή το Σημίτη σε πρόσφατο διεθνές συνέδριο, στα πλαίσια του ίδιου χώρου.

“ΥΠΟΚΡΙΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, ΑΔΕΛΦΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙΣ”….

Ξεκινάω με τους στίχους του Σαρλ Μπωντλαίρ από τα «Άνθη του κακού», γιατί ανήκω κι εγώ στη κατηγορία αυτών  που «δίνουν» στον αντιμνημονιακό αγώνα,  αλλά απέχουν από το να τα δίνουν  όλα:  Δηλαδή να επενδύουν όλο το  είναι τους κι όχι απλά την ενέργειά τους ως πολιτών και ψηφοφόρων -  που  επιφυλάσσονται να  γιουχάρουν ή να «ψηφίσουν εν καιρώ σωστά»  ή να τιμωρήσουν το κακό  κόμμα ή να αθροιστούν στα γκάλοπ ως αρνητές της πασοκικής αλητείας ή έστω, συντάσσοντας ένα εμπαθές κείμενο  –« ΠΑΣΟΚ delenda est»  -  στο στυλ του Κάτωνα του Τιμητή που ξεκίναγε τις αγορεύσεις του  στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο με το πρόταγμα της καταστροφής της Καρχηδόνας….

Δίνουμε αρκετά, αλλά όχι πολλά και κάθε άλλο παρά επαρκή για να ανατρέψουμε τη τυραννία του ΔΝΤ και της Τρόϊκας. Κι έτσι επιτρέπουμε  στον   ανθυπογκαουλάϊτερ Βενιζέλο (για να μην  το παίρνει κι επάνω του !)  να υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο :  Ότι υπάρχουν πολλά στα σεντούκια και στις τσέπες μας που μπορούν να τεθούν στη διάθεση της μνημονιακής συμμορίας…. Εμείς βιώνουμε την αγωνιστική μας ανεπάρκεια, αυτός μας καρφώνει ως  ανεπαρκώς λεηλατηθέντες….

 Η φιλομνημονιακή «Πασοκίλα» ήτο μέχρι πρότινος μια διακριτή οσμή, από την υπενθύμιση και υπογράμμιση του «αυτονόητου»  εκ μέρους των  πασοκιζομένων παντός είδους…Το αυτονόητο ήταν η δυσλειτουργία του δημόσιου τομέα, ο φαβοριτισμός, η κατανάλωση καθ’ υπέρβαση των δυνατοτήτων μας, η διαφθορά της εκπαίδευσης, η διασπάθιση των κοινοτικών πόρων, η υπερχρέωση. Και το  επιμύθιο όλων αυτών των διαπιστώσεων  ήταν η δικαίωση της μνημονιακής τιμωρίας, η δικαίωση των ψευδών και της υποταγής,   η αξίωση της μετάλλαξης του υπαρκτού λαού σε έναν άλλο λαό – τοις κείνων (χ)ρήμασιν πειθόμενο  και αποφασισμένο για ένα διαρκές αυτομαστίγωμα τα επόμενα 150 χρόνια… Κατά βάθος η υπόθεση είχε πολύ Μπρεχτ, από εκείνο το φοβερό σαρκασμό του μεγάλου Γερμανού προς τη  κομματική γραφειοκρατία  του 1953  –

« ο λαός -  έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης-  και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει -  παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δεν θα’ ταν τότε -  πιο απλό, η κυβέρνηση -να διαλύσει το λαό  -   και να εκλέξει έναν άλλον;».

Θέλαν να εκλέξουν έναν άλλο λαό, οι Μνημονιακοί και οι θλιβεροί ατζέντηδές τους, έλα όμως που σήμερα, κατά ένα περίεργο τρόπο, η υπόθεση της «διάλυσης και επανεκλογής του  λαού» επανεπικαιροποιείται. Τώρα , με την ύφεση του κινήματος των «αγανακτισμένων» και των καταλήψεων,  τίθεται από μια άλλη σκοπιά, ως αίτημα διάλυσης της μιζέριας, της κατάθλιψης, της αναζήτησης διεξόδων ατομικής φυγής, κι ακόμη ως αίτημα επανεκλογής της συλλογικής πάλης, της συστράτευσης, της αποφασιστικής μάχης, της αξιοπρέπειας απέναντι στον χυδαίο εκβιασμό. Καλή η αλληλεγγύη με τους πεινασμένους και τους άστεγους, καλά τα συσσίτια και η υποστήριξη των απόρων,  όμως ακόμη καλύτερο από την απλή αναδιανομή της φτώχειας (που τους βολεύει, ως ένα βαθμό)είναι η αμφισβήτησή της.

Στο  «Βρίζοντας το κοινό»,  θεατρικό έργο  του Πέτερ Χάντκε, ενός  αξιοπρεπούς συγγραφέα που άφησε  καλές αναμνήσεις από την στάση του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας – όταν οι πράσινοι απολογητές της Νέας Τάξης , Κον Μπεντίτ, Αλαίν Λιπιέτζ, Κλαούντια Ροτ κλπ. χειροκροτούσαν – οι ηθοποιοί βρίζουν «όχι για να ενοχλήσουν  ή να προσβάλουν τον θεατή, αλλά για να τον ενεργοποιήσουν, να τον «συνειδητοποιήσουν», γράφει σε ένα κείμενό της η Μαρία Ξενουδάκη. Μήπως  έχει έλθει η ώρα να βρίσουμε κι εμείς εαυτούς και αλλήλους; Η ώρα  να ανακράξουμε  προς κάθε κατεύθυνση – στο στυλ του ποδοσφαιρόφιλου που ενσάρκωσε ο Χάρρυ Κλυν -     «τι τους κοιτάτε ρε, βαράτε τους! »

Το ελάφι μπορεί να κλαίει

 

Στα «άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου», του Στέφανου Γρανίτσα (1880-1915) , διαβάζω για ένα ελάφι – «λάφι» το ονομάζει ο Ευρυτάνας συγγραφέας – που πληγώθηκε στις πλαγιές του Κόζιακα και έζησε τις τρεις επόμενες ημέρες μέχρι τον θάνατό του κλαίγοντας, «χύνοντας δάκρυα σαν κορόμηλα»… Δεν ξέρω κατά πόσο ο Γρανίτσας απηχεί κάποια λαϊκή δοξασία ή μεταφέρει μια εμπειρική παρατήρηση, το σίγουρο όμως είναι ότι εκφράζει την  υψηλή θέση που κατέχει το ελάφι στην πολιτιστική μας παράδοση. Κι ακόμη σίγουρο είναι ότι το  συγκεκριμένο ζώο έχει ένα αυξημένο αίσθημα αλληλεγγύης με  τα  «ομοειδή» του: Παραδείγματος χάρη το Pathfinder αναφέρεται σε ένα αυστριακό ελάφι, που προσπάθησε να προστατέψει κάποια  μέλη του κοπαδιού του, έπεσε στον πάγο και τελικά απεγκλωβίστηκε μετά από μεγάλη επιχείρηση  διάσωσης. Ο ορειβάτης και Νομικός Περιβάλλοντος Τάσος Λύτρας, σε πρόσφατο αφήγημά του, μεταφέρει μια εμπειρία αλληλεγγύης ενός ελαφιού με ένα άλλο, τραυματισμένο και ανήμπορο, που βίωσε πρόσφατα στην Πάρνηθα .

Στη Πάρνηθα επίσης έγινε, στις 28.1.12, μια επιχείρηση διάσωσης ελαφιού, που όμως είχε σαν αφετηρία  ιδιώτες και κατέληξε στην κλήση της ΑΝΙΜΑ και στην επιτυχημένη (τελικά) παρέμβασή της…Το ζώο είχε κυνηγηθεί και δαγκωθεί από αγέλη σκύλων, οι οποίοι, σύμφωνα με την ΑΝΙΜΑ, αποτελούν ένα σοβαρό πρόβλημα του εθνικού δρυμού…

«Μέσα σε τσουχτερό κρύο» - λέει το σχετικό ρεπορτάζ – « μέλη της ΑΝΙΜΑ με δύο συνεργάτες κτηνιάτρους, την Ελένη Φωτοπούλου και τον Βαγγέλη Χατζησταύρου, και σε συνεχή επικοινωνία με την Δρ. Αναστασία Κομνηνού από την Κτηνιατρική ΑΠΘεσσαλονίκης, έφτασαν στην περιοχή του συμβάντος, όπου συναντήθηκαν με υπαλλήλους του Δασαρχείου Πάρνηθας και του Φορέα Διαχείρισης του Δρυμού. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, και με τη συνδρομή των ανθρώπων του παρακείμενου Ιππικού Ομίλου, το ζώο αναισθητοποιήθηκε, του χορηγήθηκε αντιβίωση και αντιφλεγμονώδη, καθαρίστηκαν και απολυμάνθηκαν τα τραύματα και κατόπιν μεταφέρθηκε σε ασφαλέστερο χώρο στο Τατόι»….

Το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί οι αναφορές για τον «υπερπληθυσμό» των ελαφιών στον εθνικό δρυμό Πάρνηθας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν  - από τα σκυλιά, τους λαθροθήρες, ή από  τους καλλιεργητές των κοντινών περιοχών,  που υπεραμύνονται  των χωραφιών τους…Ακούγονται πλέον πολλά για την ανάγκη μετεγκατάστασης των ελαφιών, ενώ οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ Θ.Λεβέντης, Ν. Τσούκαλης και Γ.Ψαριανός, ζητούν με κοινοβουλευτική ερώτηση τη λήψη μέτρων προστασίας. Στην ίδια περίοδο δεν λείπουν και κάποιοι  κυνηγετικοί παράγοντες , που  ρίχνουν δηλητηριώδεις σπόντες εναντίον των περιβαλλοντικών και φιλοζωϊκών  οργανώσεων, κατηγορώντας τες για ιδιοτέλεια…

YΓ. Φωτογραφία του τραυματισμένου ελαφιού, από την Άννα Μαντά