Πιέτρο Ινγκράο : « Η Αγανάκτηση δεν αρκεί»

Στο βιβλίο αυτό ( Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς, πρόλογος Μιχάλης Ψημίτης, επιμέλεια: Πέτρος Κακολύρης ), ο Πιέτρο Ινγκράο αναφέρεται στο «Αγανακτήστε", τη μεγάλη εκδοτική επιτυχία του Στεφάν Εσέλ στη Γαλλία αλλά και στην Ελλάδα, μέσα από μια συζήτηση με τους ιταλούς πανεπιστημιακούς Μαρία Λουίζα Μπότσια και Αλμπέρτο Ολιβέτι.



Ο σημαντικός αυτός ιταλός πολιτικός, σχολιάζοντας το έργο του Εσέλ, ισχυρίζεται ότι η αγανάκτηση δεν αρκεί:



«…Θεωρώ ότι το να αντικαταστήσει η αγανάκτηση την πολιτική και, πάνω απ’ όλα, να αντικαταστήσει τη δημιουργία των αποτελεσματικών της μορφών είναι μια αυταπάτη… Είναι βεβαίως μια απάντηση έστω και στοιχειώδης. Όμως είναι ανάγκη να οικοδομηθεί ένα πολιτικό υποκείμενο. Φυσικά πρέπει να καταλάβουμε καλά, να μελετήσουμε ποιο θα μπορούσε να είναι, τι μορφή θα πρέπει να λάβει, να κατανοήσουμε με ποιους τρόπους, λίγο-λίγο, θα μπορέσει να υλοποιηθεί αυτή η ανάγκη…»




Όπως αναφέρει και στον πρόλογο του βιβλίου ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιo Αιγαίου Μιχάλης Ψημίτης: «Προσοχή όμως: ο Ινγκράο δεν επιρρίπτει ευθύνες στην αγανάκτηση για την κρίση της πολιτικής. Το αντίθετο, κατηγορεί τη δοκιμασμένη πολιτική ως μια διαδικασία που ταύτισε την εκπροσώπηση με την εξουσιοδότηση, αγνοώντας πλήρως ότι οι σχέσεις μεταξύ των υποκειμένων χρειάζονται βιώσιμους τρόπους και κανόνες αμοιβαίας έκφρασης και ωφέλειας. Έτσι, η πολιτική δράση μετέτρεψε την εκπροσώπηση σε ζήτημα αριθμητικής, παραμερίζοντας βίαια το ζήτημα της ανάγκης ενός εσωτερικού στην κοινωνία διαλόγου ανάμεσα στις διαφορετικές εμπειρίες και ανάμεσα στις διαφορετικές κουλτούρες».






Το έργο, ακολουθώντας το περιεχόμενο της ιταλικής έκδοσης, περιλαμβάνει και μια δεύτερη συνομιλία του Πιέτρο Ινγράο με τους Μαρία Λουίζα Μπότσια και Αλμπέρτο Ολιβέτι η οποία αναφέρεται στην αμφιβολία. Για τον Ινγκράο «…η αμφιβολία δεν είναι απλώς μια άσκηση ελευθερίας. Είναι περισσότερο ο αναγκαίος διαμεσολαβητικός κρίκος ανάμεσα στη συλλογική δράση και στην αίσθηση ατομικής ελευθερίας…».


Τέλος, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την ποιητική του Ινγκράο, δημιουργού τριών ποιητικών συλλογών, ενώ γίνεται και μια προσπάθεια προσέγγισης της προσωπικής διαδρομής του μέσα από την εμπειρία των 96 χρόνων ζωής του μεγάλου ιταλού διανοητή:


«…Έμαθα σ’ αυτόν τον αιώνα το ανείπωτο του ανθρώπου, του καθενός από μας, και της σχέσης με τον άλλο που δε μπορέσαμε ποτέ να αντιληφθούμε σε βάθος. Ο φόβος μου είναι μήπως μου πάρουν όχι τόσο το ψωμί ούτε το Σύνταγμα, όσο να σβηστεί η ιδέα του ανθρώπου […]Σας παρακαλώ, μην επιτρέψετε να διαγράψει ο άνθρωπος αυτό το ερώτημα».










ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ :Σχήμα: 14χ21, Σελίδες: 64, Τιμή: 10 ευρώ, Κεντρική διάθεση:
Εύμαρος, Φωκίδος 26, Αμπελόκηποι τηλ.: 210 62 07 824 / e-mail: evmarosart@gmail.com
Kυκλοφορεί ήδη στα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και σταδιακά σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας.
Για πληροφορίες και παραγγελίες :Πέτρος Κακολύρης: τηλ.: 210 95 87 083/ 6984 91 16 22
e-mail: kakos123@otenet.gr To βιβλίο διατίθεται σε όλη την Ελλάδα με αντικαταβολή
χωρίς χρέωση του παραλήπτη.

Κράτος στα πρόθυρα εξέγερσης

Πολιτική αλλαγή μεγάλου μεγέθους, διαστάσεων «επανάστασης» ή ριζικής ανατροπής σημαντικών πολιτικών κατευθύνσεων, δεν γίνεται με την ολότητα του κράτους παρατεταγμένη «απέναντι». Στην οκτωβριανή επανάσταση, στην κινεζική επανάσταση, στην ουγγρική επανάσταση του 1956, στην πορτογαλική επανάσταση των γαρυφάλλων του 1974, στην περυσινή εξέγερση της Αιγύπτου, σε πολλά τέτοια επεισόδια , διαδραματίσθηκε «όσμωση» του κράτους με το πνεύμα της εξέγερσης : Κράτος και εξέγερση ήρθαν σε επικοινωνία, με αποτέλεσμα ένα κομμάτι του καθεστωτικού μηχανισμού να μπει σε σκέψεις και να αλλάξει στρατόπεδο…

Στην Ελλάδα η πάλη κατά του Μνημονίου και του «συνημμένου» νεοαποικιακού, ευρω-ξεπουληματικού και γερμανόδουλου καθεστώτος, προκαλεί τριγμούς σε παράγοντες που «αγγίζουν» ή βρίσκονται σε σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με το Κράτος. Του λόγου το αληθές  αποδεικνύει μια πρόχειρη απαρίθμηση κινήσεων διαμαρτυρίας : Οι απόστρατοι οι οποίοι ξεσηκώνονται και διεκδικούν τα δικαιώματά τους με συγκεντρώσεις στο ΓΕΕΘΑ – διαμαρτυρόμενοι όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες, παρά τις καθωσπρεπεικές υποδείξεις διαφόρων….Οι δικαστικοί που βγάζουν αποφάσεις εναντίον των τραπεζικών Σάϋλωκ, αποτρέποντας την οικονομική εξόντωση ανθρώπων του λαού… Οι αστυνομικοί που διεκδικούν τη «διάσωση» των αποδοχών τους , με συγκέντρωση έξω από τη Βουλή στις 27.0.2011.

Ένας από αυτούς τους αστυνομικούς(Ευάγγελος Ξέρας), συνταξιοδοτημένος πλέον, κατέθεσε στην Εφορεία την άρνησή του να πληρώσει τη τελευταία έκτακτη εισφορά καταγγέλλοντας τον παράνομο και αντισυνταγματικό χαρακτήρα της . Η τεκμηρίωση της άρνησής του είναι υποδειγματική :

«ΕΠΕΙΔΗ η εν λόγω έκτακτη εισφορά, αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 78 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποία ρητώς απαγορεύει την επιβολή με νόμο αναδρομικής ισχύος, που εκτείνεται πέραν του οικονομικού έτους κατά το οποίο επεβλήθηκε.

ΕΠΕΙΔΗ η κυβέρνησή μου, τρομοκρατεί συστηματικά τον Ελληνικό Λαό και βέβαια κι εμένα, επί δύο συνεχή έτη, με το φάσμα της χρεοκοπίας και της στάσης πληρωμών, αποκρύπτει συστηματικά ότι εξυπηρετεί με συνέπεια τους διεθνείς τοκογλύφους και έχει μετατρέψει τη χώρα μου σε ένα τύπο φυλακών γκουαντάναμο, ξεπλύματος συνειδήσεων και ή συμπεριφορά της αυτή έχει σαν αποτέλεσμα να έχει χάσει τη δεδηλωμένη, όπως αυτή εκφράζεται απο την Ελληνική κοινωνία, επαγωγικά έχει χάσει και τη δική μου εμπιστοσύνη και δεν πιστεύω ότι με τα χρήματα που σκοπεύει να συγκεντρώσει θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Πατρίδας μου.

ΕΠΕΙΔΗ στο δικό μας γκουαντάναμο, όλοι εμείς οι κρατούμενοι ακούμε το πλατάγιασμα των μαστιγίων του στρατοπεδάρχη που ακούει στο μεγαλόπρεπο όνομα ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ, επειδή οι διεθνείς τοκογλύφοι Πόλσον, Σόρρος κ.λ.π. ζώστηκαν περιλαιμικά πολύχρωμες πετσέτες, για να καλύψουν τα αιμοσταγή πηγούνια τους, στρογγυλοκάθισαν στην ντάβλα της πατρίδας μου και περιχαρής ο πρωθυπουργεύων σαν διεθνής ορντινάτσα διαλαλεί την κουζίνα του λέγοντας: "έχω τηγανιά από βρεφικά ελληνικά σπλάχνα, ψητή Κρητικιά περηφάνια, ωμή Ηπειρώτικη πολυπραγμοσύνη, αίμα προηγούμενων γενεών που προσφέρθηκε για τη λευτεριά αυτού του τόπου και πολλά ακόμα που θα μπορούσατε κύριοι δήμιοι να παραγγείλετε κι εγώ όπως καλά το ξέρετε, όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω, ό,τι θα επιλέξετε κύριοι χρηματοδότες των παράνομων κερδών μας!"

ΕΠΕΙΔΗ η εν λόγω κυβέρνηση, δεν εφαρμόζει τον καταστατικό χάρτη της χώρας μου, ή μάλλον κάνει επιλεκτική εφαρμογή του Συντάγματος, ερμηνεύοντας κατά το δοκούν και εφαρμόζοντας με κάθε τύπο τη συνταγματική προστασία των υπουργών, αναγάγοντας εαυτούς σε "περισσότερο ίσους" κατά την Ωργουελική λογική και στραγγαλίζει κάθε άρθρο του, που αναφέρεται σε κοινωνική πρόνοια, ή προστασία του πολίτη, με ξεκάθαρη καταστρατήγηση του άρθρου 22 παρ 1 για την προστασία της εργασίας και το οποίο ενδεικτικά αναφέρω και θα μπορούσε να αναφερθώ σε πλήθος άρθρων που δεν εφαρμόζει…..»

Τελευταία εξέλιξη στο πεδίο των κρατικών στελεχών που σταδιακά προσεγγίζουν και εκφράζουν το πνεύμα της κοινωνικής αγανάκτησης, είναι ένα άρθρο του πρώην Προέδρου του Αρείου Πάγου Β. Κόκκινου. Το άρθρο θέτει το ζήτημα των ποινικών ευθυνών του «Πρωθυπουργού» Γ. Παπανδρέου βάσει των συνταγματικών άρθρων που στοιχειοθετούν το αδίκημα της εξαπάτησης του ελληνικού λαού, δημοσιεύεται δε στην εφημερίδα ΑΞΙΑ (9.10.11). Ο Β. Κόκκινος περιγράφει και εξηγεί τις ευθύνες του Παπανδρέου για την οικονομική κρίση, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι μας οδήγησε προμελετημένα στην μέγγενη του Δ.Ν.Τ., αρνούμενος μεταξύ άλλων και την δανειοδότηση από την Ρωσία του Πούτιν, ύψους 20 δις ευρώ….

ΒΟΗΘΟΣ ΚΛΗΤΗΡΑ

Παράγων των Οικολόγων Πρασίνων προτείνει σε γνωστό δικτυακό τόπο την ανάγνωση ενός κειμένου από την LIFO (28.9.2011), που συνιστά «την άλλη ματιά για την πτώχευση» και έχει τίτλο : «Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου»…

Το κείμενο είναι από εκείνα τα αυτομαστιγωτικά , που διανθίζονται από σκηνές ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 50, που εκπέμπουν μια τάχαμου ευαισθησία αλλά ταυτόχρονα βρίθουν βολών εναντίον της διαφθοράς – ξέρετε, εκείνης που έκανε στελέχη του ΠΑΣΟΚ να μιλάνε για «το τέλος του πάρτυ»…

Λέει λόγου χάρη «Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου» :

« Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;»

Σκέπτομαι : ΟΚ, η χώρα μπορεί να χάσει τα απόνερα - την αθλιότητα  των κομμάτων, τις εφορίες της διαφθοράς , τα νοσοκομεία με τα φακελλάκια….Μήπως όμως πετάξει μαζί με τα απόνερα και το παιδί – δηλαδή την όποια πολιτική αυτοδιαχείρισή της, τη δημόσια περιουσία, την ποιότητα ζωής που μέχρι στιγμής έχει κρατήσει;

Απάντησα κι εγώ στον ιστότοπο :

«H άλλη ματιά για την πτώχευση», είναι η ματιά του βοηθού κλητήρα που συνεργάζεται για να πεταχθεί στο δρόμο ο πτωχεύσας και – αφού του εξηγεί ότι δε γίνεται αλλιώς, μια και θα φωνάξει ο κ. Εισαγγελέας που παρήγγειλε την έξωση – προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι λέγοντας :

Μη στενοχωριέσαι καημένε, τώρα θα μάθεις τα πλεονεκτήματα της κατοίκησης σε σκηνή, εξ άλλου και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης σε σκηνή ζούσε και μάλιστα ήταν ευτυχισμένος....."

Η επίθεση εναντίον του βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη

Οι επιθέσεις εναντίον των βιβλιοπωλείων ή γενικά εναντίον των εξωτερικεύσεων της σκέψης, έχουν στιγματισθεί στη συνείδηση των ανθρώπων με μια κάποια πολιτική και δημοκρατική ευαισθησία. Εν τάξει, δεν σκοπεύω να εκφωνήσω ένα ηθικολογικό δεκάρικο, ούτε πρόκειται να προτείνω έναν γενικής ισχύος κανόνα στις πολιτικές σχέσεις : Ανήκω στη μεγάλη κατηγορία των πολιτών που είναι ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΒΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ. Υποστηρίζω την αυτοάμυνα των πολιτών ενάντια στη βία των εγκάθετων της Τρόϊκα, θεωρώ τη βία ως λυπηρό φαινόμενο, απευκταίο γενικά και ειδικά χρησιμοποιήσιμο σε ελεγμένες δόσεις, για την προστασία του λαού και των δικαιωμάτων του.

Με αυτό το σκεπτικό αναρωτιέμαι : Ποια ακριβώς, συγκεκριμένη και άμεση βία ασκούσαν τα βιβλία του Γεωργιάδη, και γιατί το βιβλιοπωλείο του έγινε στόχος τόσων επιθέσεων – όπως αυτή της 7.10.2011, από μια ομάδα 15 κουκουλοφόρων; Αναρωτιέμαι ακόμη : Πως είναι δυνατό να υπάρχει μια τέτοια ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΙΑ αντιδράσεων, δηλαδή από τη μια πλευρά τα βιβλία του Γεωργιάδη με ο,τιδήποτε αυτά υποστηρίζουν και προωθούν, να υφίστανται μια γκαγκστερικών προδιαγραφών επίθεση, ενώ την ίδια στιγμή να μην ασχολείται  κανένας Ζορό-εκδικητής με  τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, που δεινοπαθεί στα χέρια μιας πολιτικής μαφίας;

Για μια ακόμη φορά οι ενδείξεις όλες στηρίζουν την εκδοχή ότι οι συμμορίες των Εξαρχείων κουβαλάνε τα μυαλά κάποιων «συστηματικών αντιφασιστών» που βγαίνουν στους τοίχους της Κυψέλης με «αντιφασιστικά συνθήματα» του είδους : «Κρεμάλα στους φασίστες!» …Οι συμμορίες αυτές δεν δρούν μέσα στο κοινωνικό κίνημα, δεν απηχούν τις λαϊκές ευαισθησίες, δεν οικειώνονται με τον ανθρώπινο πόνο και δεν αισθάνονται αγανάκτηση με την συγκεκριμένη, χειροπιαστή αδικία της τρέχουσας εποχής. Απλώς είναι μπλεγμένες σε μια βεντέτα, πότε  με τους «μπάτσους», τη δικαστική εξουσία, πότε με τον Γεωργιάδη κλπ., με το ίδιο πνεύμα που η συμμορία του Καπόνε βρισκόταν σε κόντρα με τη συμμορία του Ντίλιγκερ…

ΕΛΛΑΔΑ, ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ ….

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, είχε χαρακτηρίσει κάποτε τη χώρα μας «απέραντο φρενοκομείο»…Τώρα που τα πράγματα πήγαν όπως πήγαν, τώρα που ποταμοί ενέργειας και δημιουργικότητας καταναλώνονται στις χρηματοοικονομικές και εν γένει λογιστικές υποθέσεις της χώρας και του διεθνούς οικονομικού συστήματος, μας ταιριάζει ο τίτλος «απέραντο λογιστήριο» .… Γιατί ποτέ άλλοτε δεν στεκόταν τόσο ψηλά και δεν προσεχόταν τόσο πολύ η συμβατική οικονομολογία, και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο «θαμένη» η γενικότερη προβληματική για τη φύση και τη κοινωνία… …


Στη σημερινή Ελλάδα τα μεγάλα ζητήματα ποιότητας ζωής και πολιτισμού έχουν περάσει σε δεύτερο πλάνο, οι δραστηριότητες των περιβαλλοντικών οργανώσεων προσέχονται πολύ λιγότερο, οι εκδοτικές δραστηριότητες ατονούν, οι κινηματογράφοι και τα θέατρα χάνουν κοινό. Δεν είμαστε απλώς σε ύφεση, αλλά και σε πολιτιστική υπο-βάθμιση, σε υποχώρηση της πολιτιστικής και μορφωτικής ποικιλότητας…


Παρ’ όλα αυτά, σε αυτή την κατάσταση αναδίπλωσης και υποχώρησης, υπάρχουν ακόμη θύλακες αντίστασης. Η ΑΝΙΜΑ, οργάνωση προστασίας της άγριας φύσης, είναι ένας από αυτούς τους θύλακες , καθώς συνεχίζει τις δραστηριότητες απελευθέρωσης άγριων ζώων μετά την αποθεραπεία τους – που πραγματοποιείται με πρωτοβουλία της ίδιας. Μαζί με την Ορνιθολογική Εταιρεία, οι δυο οργανώσεις αποτελούν ένα δραστήριο ντουέτο που επιμένει οικολογικά….

Στη φωτογραφία του Χρήστου Βλάχου, ένας μικροτσικνιάς αφήνεται από τα χέρια της Μαρίας Γανωτή και απελευθερώνεται….Άντε, και στα δικά μας….

O Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου και το αυγό της κας Δημητριάδου…

Στις 10 Οκτωβρίου δικάζεται στο Ρέθυμνο μια ενεργή πολίτης, η κυρία Μαρίνα Δημητριάδου, μετά από μήνυση που κατέθεσε εναντίον της ο Μ. Όθωνας, υφυπουργός του Υπουργείου Προστασίας(δήθεν) του Πολίτη. Του υπουργείου, δηλαδή, που αφήνοντας την εγκληματικότητα ανεξέλεγκτη, εξαπολύει τις δυνάμεις καταστολής εναντίον δημοκρατικών πολιτών.

Στην πραγματικότητα, όλοι οι πολίτες (πλην των εγκληματιών) είναι εν δυνάμει θύματα αυτού του υπουργείου: Ευκαιρίας δοθείσης, όχι μόνο στις διαδηλώσεις αλλά και σε απόσταση από αυτές, ξυλοκοπούνται άγρια ανύποπτοι περαστικοί κάθε ηλικίας, αδύναμα γερόντια, ακόμα και παιδιά.

Προφασιζόμενο την πρόληψη επεισοδίων ψεκάζει τους πάντες με επικίνδυνα για την υγεία, καρκινογόνα χημικά: Ειρηνικούς διαδηλωτές, τραυματίες, ανάπηρους, μανάδες με μωρά, επιβάτες μέσα στο Μετρό! Η χρήση των χημικών αυτών είναι απαγορευμένη. Και όμως, εκτοξεύονται αφειδώς- ακόμα και δίπλα σε νοσοκομεία- καλύπτοντας συνοικίες ολόκληρες με το δηλητηριώδες νέφος τους.

Πρόκειται για τεράστιο έγκλημα κατά της Δημόσιας Υγείας. Κραυγαλέο δείγμα, και αυτό, του πόσο αδίστακτοι και επικίνδυνοι είναι ετούτοι οι σωτήρες. Αδιαφορούν αν ξεκληριστούν οι έλληνες, αρκεί η χώρα να παραδοθεί στους «δανειστές».

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η κυρία Δημητριάδου κατέφυγε σε μια πολιτική, συμβολική πράξη αγανάκτησης και διαμαρτυρίας: Κατά την διάρκεια τοπικής εκδήλωσης έριξε ένα αυγό στον υφυπουργό του εν λόγω υπουργείου.

Υπό ομαλές συνθήκες δημοκρατίας, η πράξη αυτή της κυρίας Δημητριάδου θα εθεωρείτο άτοπη. Όμως, η εύλογη οργή που διακατέχει την πλειονότητα του λαού απέναντι στους «πολιτικούς ληστές» που ήρθαν να δηώσουν την χώρα, εντάσσει την πράξη της στα πλαίσια της Συνταγματικής υποχρέωσης που έχουν οι πολίτες να υπερασπίζονται το Σύνταγμα και την ακεραιότητα της χώρας, όταν τα υπέρτατα αυτά αγαθά κινδυνεύουν.

Διότι, ναι μεν ο πρωθυπουργός ανέλαβε την εξουσία κατόπιν εκλογών, αλλά το προεκλογικό του πρόγραμμα ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που εφαρμόζει. Την τωρινή κυβέρνηση δεν θα την ψήφιζε κανείς, ούτε και στον χειρότερο εφιάλτη του:

Κυβέρνηση εντολοδόχων των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, σε νευραλγικές θέσεις της οποίας έχουν διορισθεί άτομα προερχόμενα από την Goldman Sachs, το Δ.Ν.Τ. και άλλες οικονομικές συμμορίες. Λίγο μετά την συγκρότησή της έσπευσε να θέσει την χώρα υπό την επικυριαρχία του Δ.Ν.Τ. εκχωρώντας κυριαρχικά δικαιώματα και υποθηκεύοντας την δημόσια περιουσία.

Οι υπουργοί και οι βουλευτές της (πλην ελαχίστων εντίμων που παραιτήθηκαν) παραβιάζοντας τον όρκο που έδωσαν, επιδίδονται ανενδοίαστα στην ψήφιση αντισυνταγματικών νόμων που κουρελιάζουν το Σύνταγμα, περιορίζοντας πολιτικά δικαιώματα, διαλύοντας το κοινωνικό κράτος.

Η κυβέρνηση αντλεί πλέον την εξουσία της εκβιάζοντας και εκφοβίζοντας τον λαό ο οποίος έχει περιέλθει σε κατάσταση σοκ.

Καθημερινά, νέα παράλογα μέτρα και ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων αναγγέλλονται. Καθημερινά, νέες απειλές για μεγαλύτερα δεινά εκτοξεύονται από καλοθρεμμένους υπουργούς ενώ τα υψηλόμισθα αλλοδαπά «στελέχη» που διαφεντεύουν τη χώρα, δίνουν εντολές για περαιτέρω μείωση μισθών, για περισσότερες απολύσεις, για μεγαλύτερη φτώχια. Καθημερινά, χιλιάδες έλληνες οδηγούνται στην απόγνωση

Μοναδικοί κερδισμένοι είναι οι νέοι κατακτητές- επενδυτές στους οποίους η κυβέρνηση υπόσχεται να χαρίσει την δημόσια γη. Όχι μόνο την υπάρχουσα δημόσια γη αλλά και την μελλοντική : Αυτήν που θα προκύψει από τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις του Fast Τrack και από τις κατασχέσεις ακινήτων όταν αδυνατούν οι ιδιοκτήτες τους να πληρώσουν τα χαράτσια.

Ο εθνικός μας πλούτος εκποιείται (στην πραγματικότητα χαρίζεται) μαζί με ένα πάμφθηνο εργατικό δυναμικό δίχως στοιχειώδη δικαιώματα: Τους Έλληνες πολίτες που η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των συμφωνηθέντων, ανέλαβε αυτή η ίδια να εξαθλιώσει σε βαθμό που να παρακαλούν να δουλέψουν σαν σκλάβοι (ή στην καλύτερη περίπτωση σαν κινέζοι) για ένα κομμάτι ψωμί.

Τι κι αν υποστηρίζει η κυβέρνηση πως είναι αναγκαία όσα γίνονται για το καλό μας! Όλοι γνωρίζουν για το καλό και για το κέρδος ποιών παίχτηκε τούτο το παιχνίδι.

Προσφάτως μάθαμε ότι ο διορισμένος από την κυβέρνηση διευθυντής της Στατιστικής Αρχής ήταν στέλεχος του Δ. Ν.Τ. Τώρα αποκαλύπτεται το αυτονόητο: Ότι τα στοιχεία για την οικονομία μαγειρεύτηκαν από την Στατιστική Αρχή με τρόπο που να εξυπηρετείται το Δ.Ν.Τ. Το έλλειμμα διογκώθηκε με στόχο τη λήψη υπερβολικών δημοσιονομικών μέτρων από το ελληνικό οικονομικό επιτελείο.

Όσοι αποσβολωθήκαμε με την αφέλεια του πρωθυπουργού να απαξιώνει την χώρα και τους Έλληνες, την ώρα που ζητούσε δάνειο, εκτοξεύοντας τα επιτόκια και τα σπρέντς (και να επαναλαμβάνει την «γκάφα» σε κάθε αίτηση δανείου), όσοι θεωρήσαμε αθεράπευτα αφελές να καμαρώνει για το τεράστιο δάνειο που πήγε σε πληρωμή χρεολυσίων ανεβάζοντας σε ύψη δυσθεώρητα το χρέος, σφίγγοντας περισσότερο τον βρόχο στον λαιμό του Έλληνα, τώρα πλέον καταλάβαμε: Οι αφελείς είμαστε εμείς.

Πάνω από την χώρα πλανιέται η σκιά της προδοσίας. Όχι μόνο γιατί είπαν ψέματα αλλά γιατί οι βάρβαροι ήρθαν, είναι εδώ. Εκείνοι που τους άνοιξαν τις πύλες είναι εδώ. Συνέταιροι, που θέλουν να πιστέψουμε ότι αυτή ήταν η μόνη λύση και εν πάση περιπτώσει για όλα φταίει ο ακαμάτης ο λαός.

Κάθε μέρα, έρχονται περισσότερα στο φώς. Θα λάμψει η αλήθεια και ίσως οι ένοχοι τιμωρηθούν. Ποια σημασία θα έχει όμως αυτό αν δεν τους σταματήσουμε εγκαίρως, πριν καταστρέψουν την πατρίδα και το μέλλον των παιδιών μας;

Μέχρι να έρθει η ώρα να λογοδοτήσουν ενώπιον του λαού και της δικαιοσύνης, κάποιοι υπουργοί μηνύουν τους πολίτες ότι τάχατες τους πρόσβαλλαν. Αυτούς! που η παρουσία τους προσβάλλει και προκαλεί το δημόσιο αίσθημα! Αν είχαν μια σταλιά φιλότιμο θα είχαν προ πολλού παραιτηθεί. Όπως έκαναν εκείνοι οι (λίγοι δυστυχώς ) συνάδελφοί τους που αρνήθηκαν να γίνουν συνένοχοι στο ξεπούλημα της χώρας και στον εξανδραποδισμό του λαού της.

Όσο για το «έγκλημα» της κυρίας Δημητριάδου, ειλικρινά λυπούμαστε το αυγό και συμπαραστεκόμαστε ολόψυχα στην ίδια.

Το Δ.Σ. του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Ρεθύμνου

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ , «ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»

Το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» (“Midnight in Paris”) του Γούντυ Άλλεν είναι πριν απ’ όλα ένα σχόλιο για την ανθρώπινη αναζήτηση ενός «άλλου» περιβάλλοντος σε έναν «άλλο» χρόνο – μιας ουτοπίας ας πούμε , ελλείψει ενός δόκιμου όρου («ου-χρονία»…). Ο σκηνοθέτης εκθέτει τη διαχρονική νοσταλγία που εξωραϊζει το παρελθόν , που κάνει τα πιο φαντασιογόνα  (ή φαντασιόπληκτα…) πνεύματα να οραματίζονται στη θέση του παλιού το παλιότερο και στη θέση του παλιότερου το παλιοτερότερο (!). Και όλα αυτά διαδραματίζονται ενώ οι ρεαλιστές και οι «συμβατικοί» βολεύονται στο χώρο και το χρόνο τους, αγαπώντας το Παρίσι σαν διερχόμενοι τουρίστες κι όχι σαν υποψήφιοι μέτοχοι της πνευματικής του έντασης , περιφρονώντας την αξία μιας ασυνήθιστης, ταλαιπωρητικής μεν αλλά ποιητικής εμπειρίας – όπως είναι μια βόλτα στη βροχή . ..

Λέω αυτά με αφετηρία  μια κριτική που έγραψε η Εύη Λαμπροπούλου για το (αυτοβιογραφικό) βιβλίο του Μάρτιν Έϊμις «Το καλοκαίρι του έρωτα» . Το βιβλίο είναι μια αναφορά στα «σέβεντις», για την οποία δεν γνωρίζω αν σχετίζεται με νοσταλγίες και με «άλλο»παρμένους ανθρώπους. Με κάνει να σκέπτομαι αν τα σέβεντις ήταν γειωμένα στα σέβεντις, αν οι άνθρωποι ήταν δοσμένοι στην ενεστώσα στιγμή , ή αντίθετα αν στο περιθώρια του μυαλού τους επιθυμούσαν μιαν επιστροφή στο οπουδήποτε…Βέβαια (ως χρήστης των σέβεντις…)μου φαίνεται οτι ισχύει μάλλον το δεύτερο,  νομίζω δε ότι ο Γούντυ Άλλεν αν γύριζε ένα έργο με το ίδιο πνεύμα του Midnight in Paris θα έβαζε και αυτούς τους ανθρώπους να αναζητούν μια μπελ επόκ ή ένα χρυσό αιώνα... Γιατί  μια εποχή που να μην δημιουργεί στους «θαμώνες» της αισθήματα φυγής, είναι κομάτι δύσκολη....

Ακολουθεί το κείμενο της Εύης Λαμπροπούλου, με τον υπότιτλο : «Στο πλυντήριο των σέβεντις »






Διαβάζω μανιωδώς για τα σέβεντις: ούτε η γενιά ούτε η χώρα μου πρόλαβαν την Χρυσή Εποχή της σεξουαλικής επανάστασης. Ο Έιμις όμως ήταν εκεί, όταν κάηκαν τα πρώτα σουτιέν και η φούστα συρρικνώθηκε. Να πώς ήταν: Περιφέρονταν σε έναν παραμυθένιο πύργο σε διάφορα στάδια ελευθεριότητας και γυμνότητας. Τα κορίτσια προσπαθούσαν να φέρονται σαν αγόρια. Τα αγόρια φέρονταν ως συνήθως. Τα λιγότερο γοητευτικά αγόρια ζητιάνευαν από το «πνεύμα της εποχής». Γύρω τους κόχλαζε μια αναδιάταξη στη σαρκική γνώση και στο συναίσθημα. Έπιναν Παρφέ ντ' αμούρ. Η πρωτοπορία ήταν υποχρεωτική.

Το "Let Ιt Βe" ακουγόταν στο φόντο της πρώτης τηλεόρασης και της Πρώτης Νομιμοποιημένης Ερωτικής Συνεύρεσης (το 1966!). Έλεγαν «σ’ αγαπώ» στον εαυτό τους στον καθρέφτη. Κάποιοι θα χάριζαν την εξυπνάδα τους για λίγη ομορφιά ακόμα. Ζούσαν στον αστερισμό του νάρκισσου. Σκέφτονταν μόνο τον εαυτό τους. Χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες: χάλια, με δυνατότητες, και οπτασία. Ο Κιθ ήταν «με δυνατότητες» αλλά ποθούσε «Οπτασίες». Το μανιφέστο: 1. Θα κάνεις σεξ πριν από το γάμο. 2. Το συναίσθημα είναι αποσυνδεδεμένο από το σεξ. 3. Και οι γυναίκες έχουν σαρκικές ορέξεις. 4. Η επιφάνεια θα εκτοπίσει την ουσία. (Η ουσία είναι καρδιά, η επιφάνεια αισθήσεις.) Στο πλυντήριο της επανάστασης είχαν πατήσει το φουλ πρόγραμμα, υποχρεωμένοι να στροβιλίζονται στο πνεύμα της εποχής ώσπου να ξεπλυθούν από κάθε συντηρητισμό. Παρότι άθεοι, κάποιοι πήγαιναν στην εκκλησία. Παρότι απελευθερωμένοι, δεν απολάμβαναν όλοι τη συνεύρεση. Παρότι θέλαν αποστασιοποίηση, ερωτεύονταν αρρωστημένα. Παρότι ντεμοντέ να θες το τηλέφωνό του μετά, ενίοτε πληγώνονταν. Ήταν ήδη φανερό ότι «Κάθε σκληρή και απαιτητική προσαρμογή θα την φορτώνονταν οι κοπέλες, όχι τα αγόρια.» Τι κάνεις σε μια επανάσταση; «Πενθείς για ό,τι χάνεται, δέχεσαι ό,τι μένει, καλωσορίζεις ό,τι έρχεται.»

Τελικά, οι ανασφάλειες και αδυναμίες κυριάρχησαν της επανάστασης. Ξεκαρδιστικά τα μαρτύρια του πάνκοντου, κομητοειδή κόμη Ανδριάνο που ως αφόρητα ερωτευμένος αναλώθηκε για την πανέμορφη Σεχραζάτ, επειδή «οι κοντοί προσπαθούν πιο πολύ». Η φιλοχρήματη, ξεδιάντροπη, θρήσκα Γκλόρια, με τα πιο ζουμερά οπίσθια της Ιταλίας, έχει ωραίες ατάκες: «Τους μισώ τους πλούσιους. Αλλά αυτοί έχουν όλα τα φράγκα». Περί ψεύδους: «Μη γίνεσαι ποτέ λεπτομερής. Υποκρίσου απλώς ότι όλα είναι αληθινά και ανιαρά.» Στην Ελλάδα η σεξουαλική επανάσταση δεν έφτασε ποτέ παρά μόνο αργότερα μέσω ταινιών, φουστανιών και τραγουδιών. Εδώ που τα λέμε, ακόμα δεν την έχουμε εμπεδώσει.

Ο Βρετανός συγγραφέας χαρακτήρισε το βιβλίο αυτοβιογραφικό. Ώστε ο μετρίου αναστήματος, μουλωχτός, εγωκεντρικός, ανικανοποίητος, λάγνος, σεξουαλικά προβληματικός, Κιθ, είναι ο Μάρτιν Έιμις στα νιάτα του! Στα είκοσί του φοβόταν ήδη τον θάνατο. Πίστευε ότι αυτό που μετράει, όταν κανείς πεθάνει, θα είναι «το πώς τα έχει καταφέρει με τις γυναίκες». Παράπαιε στο χείλος της αθεΐας, του έρωτα, της επιτυχίας. Εφόσον «για να βρεις μια όμορφη φιλενάδα πρέπει να έχεις ήδη μια όμορφη φιλενάδα», έφτασε να νοικιάσει μία για να την περιφέρει ως δόλωμα. Και νάρκωσε τη σύντροφό του για να πάει με άλλη. Η ζωή του ήταν μια σειρά επεισοδίων εφαρμοσμένου ναρκισσισμού.

Ο Έιμις θεωρείται άπιστος γυναικάς, ωραίος, πότης, τσιλιμπουρδίζων, βλάσφημος γκρινιάρης – όλα χρήσιμα για το συγγραφικό του προφίλ. Έτσι εμφανίζεται και στο βιβλίο. Γνωστή δε συντάκτρια, παραδέχτηκε ότι είναι η Λίλι του βιβλίου∙ που στην πραγματική ζωή εγκαταλείφθηκε ψυχρά από τον Έιμις. Ο 64χρονος πια συγγραφέας φοβάται ακόμα το θάνατο, αποφεύγει τον καθρέφτη και παρατηρεί ότι η λέξη «cool» είναι η μόνη που επιβίωσε από το λεξιλόγιο των νιάτων του. «Το να γερνάς πάντως είναι uncool. Τα βοηθήματα ακοής είναι πολύ uncool». Τρομαγμένος από τα επερχόμενα γηρατειά και βοηθήματα, κατέγραψε με αυτοσαρκασμό και χιούμορ τα τέκνα της χρυσής εποχής τότε που «το να ψήνονται στον ήλιο ήταν το παν». Τώρα, όλοι αυτοί είναι γέροι. «Με εξαίρεση τον Κλιφ Ρίτσαρντς: αυτός είναι ακόμα νέος.»


http://www.bookpress.gr/diabasame/xeni-pezografia/kalokairi-tour-erota

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΕΧΝΑΣ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ….

Το Δημοψήφισμα που ευαγγελίζεται ο Χάρης Καστανίδης και άλλοι από το ΠΑΣΟΚ, ως έννοια είναι διακριτό και «ανώτερο» από τα γκάλοπ, όμως δεν αποκλείεται να καταντήσει γκάλοπ - εάν η «κυβέρνηση» δεν αναλάβει την παραμικρή ευθύνη σε περίπτωση απορριπτικής στάσης του εκλογικού σώματος….

Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και οι ιδιοτελείς φουκαράδες που την ακολουθούν, συμπεριλαμβανομένων των «αντιεξουσιαστών» (!!!!!) που έριξαν κάτι πολιτικά βεγγαλικά στο τέλος του 2009, γνωρίζουν , μετά τα εκλογικά αποτελέσματα των περσινών δημοτικών εκλογών, τι παλιοχαρακτήρες είμαστε ….. Ελπίζουν λοιπόν ότι μέσα στο τρέχον καθεστώς της μαζικής απελπισίας και της ακατανίκητης/διαχρονικής ευπιστίας, θα μπορέσουν να εκβιάσουν ένα θετικό αποτέλεσμα. Ότι θα μπορέσουν να αποπροσανατολίσουν το δημόσιο αίσθημα και να εκτονώσουν την κοινωνική ενέργεια, που σωρεύεται και οδηγεί σε επαναστατικές καταστάσεις.

Η κοινοβουλευτική πρωτοβουλία για την τέλεση δημοψηφίσματος είναι διαφορετική από τη λαϊκή πρωτοβουλία, που περιλαμβάνει τη συλλογή ορισμένου αριθμού υπογραφών και την υποχρεωτική προώθηση του δημοψηφίσματος από την πολιτική εξουσία. Το Δημοψήφισμα ουσιαστικά είναι ένας «θύλακας» αμεσοδημοκρατίας μέσα σε ένα «περιβάλλον» αστικών πολιτικών θεσμών και μαζικής πολιτικής αλλοτρίωσης - αλλοτρίωσης που συνδέεται «συστημικά» με το ηγετικό-σωτηριολογικό πνεύμα, με την αποθέωση των διαμεσολαβήσεων, την κυριαρχία των μίντια κλπ.

Βεβαίως το Δημοψήφισμα μπορεί να προτείνεται για λόγους κάθε άλλο παρά χειραφετητικούς – όπως στην περίπτωση της συλλογής υπογραφών από την Εκκλησία για την αναγραφή του Θρησκεύματος στις ταυτότητες…Τότε η πατερναλιστική λογική του «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» απέκλεισε την τέλεση δημοψηφίσματος, «πετυχαίνοντας» ένα ρούμπο (μη αναγραφή θρησκεύματος, ορθώς και κατά τη δική μου γνώμη …) , όμως προκάλεσε μια τεράστια απώλεια στην υπόθεση της Δημοκρατίας και των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών…

Για την ιστορία λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι η υπόθεση «κάνουμε δημοψηφίσματα όταν μας βολεύει και ΔΕΝ κάνουμε όταν ΔΕΝ μας βολεύει» είναι παλιά. Ακόμη μπορούμε να θυμίσουμε ότι η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων αποτελούσε προεκλογική εξαγγελία του «κυβερνώντος» κόμματος, όπως και του Αντώνη Σαμαρά, που αναφέρθηκε πρόσφατα στη προώθηση αυτού του θεσμού από το βήμα της ΔΕ Θεσσαλονίκης…Στο χώρο της Αριστεράς ο Γιάννης Δραγασάκης – μεταξύ άλλων - είχε θέσει επίμονα το ζήτημα ως Βουλευτής, ερχόμενος στην «επετηρίδα» μετά τους Οικολόγους Εναλλακτικούς. Στο  διεθνή ριζοσπαστικό-οικολογικό χώρο η υπόθεση έκανε γύρο από το 1986, όταν η πρωτοβουλία της «Άμεσης Δημοκρατίας» (Direct  Democracy)προωθούσε την τέλεση δημοψηφισμάτων σε όλη την Ευρώπη, με στόχο την «έξωση» της πυρηνικής ενέργειας από τα ενεργειακά συστήματα…

Εκπαίδευση στην ανακάλυψη του λάθους

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

Όσοι «κυβέρνησαν» και «κυβερνούν» δεν θέλουν πολίτες με κρίση, μετόχους αποφάσεων γι’ αυτά που τους αφορούν . Ιδιαίτερα σήμερα, το πολιτικό προσωπικό έχει ανάγκη την αυτοσυντήρησή του. Διαχειρίζεται την κρίση που δημιούργησε με την μικρότερη ηθική και πολιτική αξιοπιστία. Έχει καταργήσει τη δημοκρατία. Απέναντι σ’ αυτά, οι όμιλοι , οι ομιλίες, οι ιδέες, ο διάλογος είναι απελευθερωτικός δρόμος.

Ο Συνασπισμός στο Ξυλόκαστρο μας κάλεσε ν’ ακούσουμε τον κ. Παύλο Χαραμή και να συζητήσουμε. Ο αντιπρόεδρος του ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΝ μίλησε με θέμα «η δωρεάν δημόσια για όλους εκπαίδευση στο στόχαστρο.»

Έμεινα σε δυο φράσεις του, «Η εκπαίδευση είναι αναπτυξιακός παράγοντας» και «έκλεισαν κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης», ως αφορμή και κίνητρο σκέψεων.

Η εκπαίδευση δεν είναι αναπτυξιακός παράγοντας γιατί (ή μόνο γιατί) προωθεί ανθρωπιστικές επιστήμες. Η μεγάλη παθολογία της μεταπολίτευσης και όλων των κομματικών μηχανισμών είναι ότι δεν ανακάλυψαν τις προφανείς αλλαγές στους τρόπους, τόπους και αναδιατάξεις παραγωγής. Το σύγχρονο παραγωγικό κεφάλαιο στηρίζεται στη γνώση. Όχι στην εργατική δύναμη. Οι επιχειρηματίες επενδύουν περισσότερα χρήματα  στον σχεδιασμό, στην αισθητική, στην διαφήμιση ενός προϊόντος. Παράλληλα μια συμβολική οικονομία αναδεικνύεται. Ολόκληρες πόλεις κινούνται με καύσιμο την δημιουργική οικονομία. Παραγωγοί και  φορέας της είναι η έμπνευση, η δημιουργικότητα των νέων.

Η αριστερά, βέβαια, αντιδρούσε με εργατισμό απέναντι στο ψευτοβιομηχανισμό, των μεταπρατικών ελίτ. Η Ελλάδα έπρεπε και πρέπει να επιλέξει το δρόμο της πολιτιστικοποίησης της εργασίας, του «παράγω ισοδύναμου του σκέπτομαι», του έχω γνώση αυτού που παράγω.

Παρ’ όλη τη μαζική παραγωγή προϊόντων, η Κίνα δεν έχει καμία αναγνωρίσιμη μάρκα ανάμεσα στις 100 πρώτες παγκόσμια. Το όχι στην κινεζοποίηση σημαίνει δυο πράγματα: Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει χώρα που το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα  είναι η φθηνή εργατική δύναμη· η πραγματική της θέση στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη είναι με προϊόντα υψηλών συντελεστών προστιθέμενης συμβολικής αξίας. Χρειασθήκαμε και χρειαζόμαστε μια παιδεία της ποιότητας, της ταυτότητας, ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια που να υπηρετούν αυτές τις επιλογές και εναλλακτικές κατανομές.

Αντί να κλαίμε που κλείνουν σχολεία, θα ‘πρεπε να είχαμε πρόταση ν’ ανοίξουμε σχολεία, πανεπιστήμια. Καθήκον της αριστεράς δεν είναι ν’ αρνείται τα χειρότερα. Είναι να προτείνει και να διεκδικεί το νέο, το καλύτερο. Οι νεολαίοι και οι φοιτητές διαπαιδαγωγήθηκαν στην άρνηση. Να δημιουργούν κινήματα υπεράσπισης κεκτημένων, αντίστασης. Δεν εκπαιδεύτηκαν στις αλλαγές, στις ιδέες, στις προτάσεις. Εκεί βρίσκεται η ήττα της. Δηλαδή ,ήταν γενικά «πολιτική» αλλά αυτή η «εξωτερική» πολιτικοποίηση, της άρνησης, η αδιαφορία για τα περιεχόμενα σπουδών , έκαναν τα κινήματα αυτά κατ’ ουσίαν ενσωματωμένα. Τα συνθήματα, τα σλόγκαν δημιούργησαν παρατάξεις για συγκρούσεις. Αλλά αυτές ηττήθηκαν μέσα στις σχολές τους.

Κάθε περιφέρεια χρειάζεται πανεπιστήμια. Ο προοδευτικός πολιτικός και πνευματικός κόσμος έπρεπε να το θέσει πριν τα μοιράσουν, όπως τα στρατόπεδα. Είχαμε πει ότι θέλουμε πανεπιστήμιο από την Πελοπόννησο και όχι απλά στην Πελοπόννησο. Σε εναρμόνιση και συνέργεια με την ιστορία και το περιφερειακό παραγωγικό σύστημα.

Μαζί με εθνικά και περιφερειακά σχέδια ανάπτυξης , χρειαζόμαστε αντίστοιχα σχέδια εκπαίδευσης και έρευνας. Να ενεργοποιηθεί ο πολιτικός κόσμος, οι πολίτες για τον τόπο τους. Μια ισχυρή συνείδηση εντοπιότητας μπορεί να θέσει νέους όρους κατανομών, εργασίας και γνώσης.

Δυστυχώς κάποιοι εκπρόσωποι στην περιοχή δεν το καταλαβαίνουν . Παίζουν με καταλήψεις μαθητών σε γυμνάσια και λύκεια. Αρχηγός αυτοδιοικητικής παράταξης τα ‘βαλε με πρόεδρο συλλόγου γονέων. Η πρόεδρος γονέων άλλου γυμνασίου επικύρωσε τη μομφή. Αντί να βγουν μπροστά, κολακεύουν τα παιδιά. Κρύβουν έτσι ενοχές τους. Καλοπιάνω κάποιον για να τον έχω μαζί μου. Δείγμα της κατάστασης είναι και το ακροατήριο του κ. Χαραμή. Απούσες δημοτικές παρατάξεις, κόμματα, φορείς. Αρκετοί από τους λίγους μίλησαν. Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο δήμαρχος. Είχε δίκιο σ’ αυτά που είπε  -  αλλά ήταν για άλλη συζήτηση......

Φεύγοντας από την εκδήλωση, ένας καθηγητής είπε ότι η εκπαίδευση σπάει τις αλυσίδες. Η κοινωνία απελευθερώνεται/ενηλικιώνεται όταν μπορεί να αυτοπροστατευθεί. Διαφορετικά παίρνει άριστα στην αποτυχία.

ΤΟ ΕΑΜ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Το 1929 ο Χέρμπερτ Χούβερ, Πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά τη μεγάλη καταβύθιση του χρηματιστηρίου και την ύφεση, συνιστούσε σύνεση και οικονομία στα αμερικανικά νοικοκυριά…. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που φανταζόταν, η ύφεση πήρε χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας, η «υποκατανάλωση» συρρίκνωσε ακόμη περισσότερο την αγορά, η οικονομία υπέστη ακόμη μεγαλύτερη καθίζηση …..

Όταν ο Τσίπρας επισημαίνει στην ομιλία του στο φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΝ ότι η τρέχουσα κρίση είναι συστημική, ως κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, «κάτι πάει να πει» για την περιοδικότητα των κρίσεων υπερπαραγωγής. Όμως δεν το λέει ακέραιο : Δηλαδή ότι στα πλαίσια του συστήματος, χωρίς εξωγενείς διαταραχές(λοιμούς , σεισμούς, καταποντισμούς…) και ανεξάρτητα από λαθεμένες ή επιτυχείς πολιτικές διαχείρισης, υπάρχει μια τάση προς αναντιστοιχία παραγωγής και κατανάλωσης, που εμφανίζεται περιοδικά όπως περιοδικά εμφανίζεται ο χειμώνας, η άνοιξη κλπ.

Είναι αυτό που οι παλαιοκομμουνιστές ανέφεραν ως «αδυναμία του καπιταλισμού να εξασφαλίσει ομαλή ανάπτυξη», το οποίο αποτελούσε σημαντικό και ευρείας διάδοσης επιχείρημα της Αριστεράς υπέρ της προγραμματισμένης σοσιαλιστικής οικονομίας, και το οποίο εξαφανίστηκε από το πολιτικό οπτικό πεδίο μετά την εμφάνιση του Νεοφιλελευθερισμού - όταν η επιτυχής πορεία ορισμένων χωρών προβλήθηκε ως μοντέλο καθολικής εφαρμογής και άτρωτο από τις κρίσεις…



Σήμερα οι σοφολογιότατοι που ασχολούνται με την «οικονομία του χρέους», τις ροές κεφαλαίων, τις τράπεζες και τα χρηματιστήρια, ουδόλως διερωτώνται για την πραγματική οικονομία . Ουδόλως ερωτούν εαυτούς και αλλήλους για το εάν υπάρχει κάποια άμεση και οξεία ενεργειακή, επισιτιστική, υγειονομική, οικιστική ή άλλη κρίση, που τροφοδοτεί τη γενικότερη σπειροειδή-υφεσιακή διαδικασία. Και η όλη συζήτηση έχει από καιρό προσλάβει το χαρακτήρα «φαινομενολογίας» του καπιταλισμού, ή, για την ακρίβεια , «Εφηρμοσμένης Λογιστικής»….



Ο Τσίπρας και άλλοι πολιτικοί μπορούν να καταγγέλλουν τη λιτότητα, κάποιοι μπορεί να μιλάνε για «λιτότητα» στα κέρδη του κεφαλαίου – «τη κρίση να πληρώσουν οι πλούσιοι» - άλλοι μπορούν να προσχωρούν στην λογική της λιτότητας καταφερόμενοι πχ. εναντίον του Βενιζέλου που έχει εξοχικό στην Άνω Μαγούλα ή εναντίον του Πάγκαλου που έχει δύο πολιτικά γραφεία και δέκα γάτες…. Όμως ένας Μαρξιστής θα υποστήριζε ότι η λιτότητα είναι λάδι στη φωτιά και ότι σε περίοδο κρίσης, μεταξύ οικονομίας και αχαλίνωτης σπατάλης, η δεύτερη είναι σαφώς προτιμότερη για την ισορροπία του συστήματος….



Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Τσίπρας στην ομιλία του στο φεστιβάλ του ΣΥΝ. Είπε για την κυβέρνηση που είναι κυβέρνηση Μυνχάουζεν και μειοψηφίας, υποστήριξε την άρνηση πληρωμής του χαρατσιού στα ακίνητα, μίλησε για την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους και για τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους – σε μια περίοδο που οι ΠΑΣΟΚοι έχουν ξεσκιστεί στον αγώνα για τη συρρίκνωσή του. Και τελικά στο διαταύτα, ήλθε στο θέμα του σχηματισμού μιας αντιμνημονιακής εξουσίας, ενημερώνοντας σχετικά με την απεύθυνσή του Κόμματός του προς το ΚΚΕ, τους Οικολόγους, τη Δημοκρατική Αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Άρμα Πολιτών και τους βουλευτές που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ καταψηφίζοντας το μνημόνιο…..

Προφανώς ο Τσίπρας ξέρει από πρόσθεση - γιαυτό είναι παράδοξο το ότι αθροίζει δυνάμεις που συνολικά δεν επαρκούν για να διαμορφώσουν ή και να στηρίξουν αποτελεσματικά ένα νέο κυβερνητικό σχήμα…Αλλά και οι προσθετέοι αυτής της ιστορίας είναι αβέβαιοι : Το ΚΚΕ δεν συνεργάζεται ούτε για τη συνεύρεση δυνάμεων σε μια πλατεία, η Δημοκρατική Αριστερά είναι ημι-ΠΑΣΟΚ, οι Οικολόγοι εξωθούνται από τη «διεθνή» τους και τον Κον Μπεντίτ live σε συνεργασία με τους «Σοσιαλιστές» - έναντι πολιτικών ανταλλαγμάτων .

Συμπέρασμα : Ο Τσίπρας αναζητά ένα νέο ΕΑΜ πάνω στη βάση μιας συμβατικής πολιτικής γεωγραφίας , που ισχύει πλέον όσο ισχύει ένας χάρτης του 1350 με τους Σκύθες και την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας….Αν όμως ακολουθούσε μιαν άλλη πορεία, όχι αναζητώντας «όμορες» συλλογικότητες αλλά γενικά πολίτες διατεθειμένους να στηρίξουν τις Χ ή Ψ θέσεις, τότε αυτό θα μπορούσε να γίνει απαρχή αντιμνημονιακού μετώπου και κοινής δράσης δυνάμεων…Και ο καθένας θα κρινόταν τότε όχι με βάση το προοδευτηλήκι και το λάβαρό του, αλλά με βάση την ανταπόκρισή του στα καυτά προβλήματα του λαού και της χώρας….

Ο Θάνατος του αγροτάκου

Ο «θάνατος του εμποράκου» έδωσε στον Άρθουρ Μύλλερ το Βραβείο Πούλιτζερ και είχε σαν θέμα ουσιαστικά τον μικρομεσαίο πολίτη, που παλεύει για την επιβίωσή του σε μια κοινωνία εντελώς καταναλωτική :  όπου οι ηθικές αξίες αποσαθρώνονται και το κυνηγητό του χρήματος κυριαρχεί….Στην Ελλάδα ο «αγροτάκος» παραείναι «μικρο»μεσαίος αλλά συνεχίζει, έστω και σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, να παλεύει για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και παραγωγής, έχοντας πάντα την απειλή των μεγάλων αγροβιομηχανικών συγκροτημάτων. Δεν πρόκειται για μια απλή σύγκρουση μικρού προς μεγάλο , αλλά για σύγκρουση δύο διαφορετικών αντιλήψεων σχετικά με το είδος της παραγωγής και το είδος της υπαίθρου που θέλουμε : Σύγκρουση που μας δείχνει ως ένα βαθμό τον προσεταιρισμό των ηγετικών κύκλων της ΕΕ από τα κυρίαρχα συμφέροντα και τους πλειοψηφικούς μύθους…… Ακολουθεί κείμενο που εκφράζει κοινούς τόπους στο χώρο των ΝΕΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, όπως αυτοί καταγράφηκαν από τον Δημήτρη Μιχαηλίδη (6998282382) στο Συνέδριο «Για το κοινό μέλλον της πόλης και της υπαίθρου» στις 27.9.11, στην Αθήνα , στο Ζάππειο.

Διέρρευσαν από Ευρωβουλευτή πιθανές προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα δημοσιονομικά της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής μετά το 2013. Με οργή κάθε επαγγελματίας αγρότης βλέπει ότι στις τελικές προτάσεις (ευτυχώς προτάσεις ακόμα) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προσδιορίζεται ο επαγγελματίας αγρότης με την απαράδεκτη διαδικασία του εισοδήματος. Συνήθως τα επαγγέλματα καθορίζονται από κάποιας μορφής δήλωση-άδεια επιτηδεύματος, από πιστοποιημένες ικανότητες και δεξιότητες του επαγγελματία και από κάποιας μορφής προσόντα (qualifications), τα οποία έχουν σχέση με την επαγγελματική του κατάρτιση-εκπαίδευση. Στην Ελλάδα σήμερα το 2011, τα περισσότερα επαγγέλματα ακολουθούν τις παραπάνω προδιαγραφές, με οριακή κατάσταση το επάγγελμα του μηχανικού, όπου το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας αποδέχεται μόνο τους διπλωματούχους μηχανικούς, ούτε καν τους υπομηχανικούς ή τους τεχνολόγους μηχανικούς. Αλλά και το ΓΕΩΤΕΕ αποδέχεται ως επαγγελματίες μόνο τους 100% γεωτεχνικούς. Ούτε καν τους τεχνολόγους γεωπονίας. Αλλά ακόμα και το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, δέχεται στο μητρώο του ως ασχολούμενους με τον τουρισμό-ξενοδοχεία μόνο τους ιδιοκτήτες ξενοδοχείων με περισσότερα από 10 δωμάτια. Όλοι οι υπόλοιποι που κάνουν ακριβώς το ίδιο επάγγελμα είναι στη ΣΕΕΔΔΕ (ενοικιαζόμενα δωμάτια & διαμερίσματα) ή σε άλλους συλλόγους. Πάντως, δεν εντοπίσαμε πουθενά ότι το επάγγελμα καθορίζεται ΜΟΝΟ από εισοδηματικά κριτήρια.

Οι βασιλικοί καθορίζουν τον ενεργό αγρότη !

Είναι εξοργιστικό, εάν έχεις το 5% των εισοδημάτων σου από αγροτικές δραστηριότητες να χαρακτηρίζεσαι «ενεργός» αγρότης. Όχι απλά «αγρότης», αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έτσι προτείνει να ορίζεται ο «ενεργός αγρότης». Δηλαδή, θεωρώντας αστειότητα την πρόταση, θα μπορούσε κάποιος βάζοντας στο σπίτι του γλάστρες με βασιλικούς ή και με δυόσμους ή και με μαϊντανό, να προκαλεί τεκμαρτό εισόδημα ανάλογο προς το 5% των συνολικών του εισοδημάτων. Αποτελεί κατάντια ο προσδιορισμός του ενεργού αγρότη με αυτό το όριο του 5%, όταν στους άλλους επαγγελματικούς χώρους απαιτείται όχι το 80, ούτε το 90, αλλά το 100%.

Casus Belli – αιτία πολέμου

Σε άλλες περιόδους, για ανθρώπους που έχουν στοιχειώδη αυτοσεβασμό, αυτή η παράξενη πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα έπρεπε να αποτελεί αιτία πολέμου. Όταν αστοί, μελετητές, στατιστικολόγοι, οικονομολόγοι και πολιτικοί καθορίζουν ένα επαγγελματικό χώρο μόνο με βάση το εισόδημα και μάλιστα με αυτό το γελοίο ποσοστό του 5%, είναι ξεκάθαρο ότι επιθυμούν να «δολοφονήσουν» τους πραγματικούς αγρότες και όσους παράγουν ακόμα πλούτο και τροφή στο χωράφι.

Με τις εξελίξεις των επιστημών (αν αυτό που συμβαίνει λέγεται επιστήμη) έχουν αρχίσει να κατασκευάζουν μπριζόλες μέσα σε ορμονούχα σκευάσματα, έχουν καταφέρει να υποκαταστήσουν τα εκχυλίσματα με essence, έχουν αφαιρέσει τη Φύση από τον Άνθρωπο. Μοιάζει να ζούμε ένα προτεινόμενο εφιάλτη, όπου χωρίς τη Φύση και χωρίς αγρότες θα παρασκευάζονται τροφές-ζόμπι μέσα σε μεγάλες βιομηχανίες, όπου με τη βοήθεια του νέου Codex Alimentarius απαγορεύουν ακόμα και το να κάνεις ντομάτες στον κήπο σου.

Δεν ξέρω τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση ή ποιες ισορροπίες εξασφαλίζονται ή ποιες βιομηχανίες θα δημιουργήσουν υπερκέρδη, αλλά στις 27 Σεπτεμβρίου 2011, στην Αίγλη του Ζαππείου, μπροστά σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο που διέρρευσε, όλοι οι εκπρόσωποι των πραγματικών αγροτών θα πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τα εξουσιαστικίστικα κομματικά παιχνίδια και να δημιουργήσουν μία ενιαία φωνή των αγροτών.

Όλοι όσοι λογοδοτούν σε συλλογικές δομές της κοινωνίας των αγροτών, θα πρέπει να συμφωνήσουν ότι το επάγγελμά τους δεν μπορεί να ετεροπροσδιορίζεται από άσχετους με τα αγροτικά γραφειοκράτες, από υπηρέτες των φαρμακοβιομηχανιών και των εταιριών πολλαπλασιαστικού υλικού, από άσχετους με τον αγροτικό κόσμο πολιτικούς και από άσχετους με την αγροτική κοινωνία υπουργούς, των οποίων η εκλογική βάση βρίσκεται μέσα στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το απλουστευμένο σταυρόλεξο

Ίσως οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών και των εγχώριων αστών-υπαλλήλων, στην εντολή του Ευρωκοινοβουλίου για απλούστευση των διαδικασιών, να δημιούργησαν αυτό το απίθανο σταυρόλεξο, το οποίο βάζει όριο προς τα κάτω τα 100 ευρώ ή/και τα 10 στρέμματα και όριο προς τα πάνω, αν καταλαβαίνουμε καλά, τις 300.000 ευρώ.

Η αγροτική κοινωνία δεν αποτελείται από μεγαλοπαραγωγούς και μεγαλοεμπόρους τροφίμων. Η Ελλάδα με 75% περίπου ορεινή-ημιορεινή έκταση, δεν έχει περιθώρια και δεν την ενδιαφέρουν οι επιδοτήσεις των 300.000 ευρώ. Δεν στηρίζεται το εισόδημα του αγρότη με 300.000 ευρώ, αλλά είναι ξεκάθαρη κεφαλαιουχική δοσοληψία, σε μία προσπάθεια βίαιας εισβολής της αγοράς μέσα στην αγροτική κοινωνία.

Τέτοια μπορούν να συμβαίνουν όταν ανίδεοι άνθρωποι, καθόλα σεβαστοί σαν άνθρωποι, λένε ή ακόμα και γράφουν ότι οι συνεταιρισμοί πρέπει να είναι κερδοφόροι. Μία από τις επτά βασικές αρχές του συνεργατισμού-συνεταιρισμοί, είναι ότι οι συνεταιρισμοί δεν δημιουργούν κέρδη. Κέρδη μπορούν να έχουν μόνο τα μορφώματα των εταιριών της αγοράς, όπως είναι οι ΑΕ και οι ΕΠΕ. Όταν λοιπόν σε ένα εργαλείο της κοινωνικής οικονομίας όπως είναι οι συνεταιρισμοί μπαίνουν χαρακτηριστικά από την οικονομία της αγοράς, το υβρίδιο είναι ίσως αποτελεσματικό για μια συγκεκριμένη περίοδο (όπως π.χ. τα μουλάρια), αλλά ούτε την κοινωνία αναπαράγει, ούτε δημιουργεί βιώσιμες λύσεις.

Το ίδιο φαίνεται ότι επιδιώκεται να δημιουργηθεί και με τον προσδιορισμό του ενεργού αγρότη. Να δημιουργηθεί ένα υβρίδιο το οποίο θα καταστρέψει τον αγροτικό συνδικαλισμό, αλλά το κυριότερο θα καταστρέψει τις ανυπότακτες, αυτοδύναμες, βιώσιμες αγροτικές κοινωνίες.

Πρόκειται για ολοκληρωτική επίθεση των μηχανισμών των αστών εναντίον της αγροτικής κοινωνίας και των αγροτών.

ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ, ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΦΩΝΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΩΣΤΕ ΣΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ Η/ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ MODUS VIVENDI, ΕΝΑ ΒΙΩΣΙΜΟ ΣΧΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ, ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ «ΑΛΛΟΥΣ» ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΜΟΡΦΗ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ.

ΥΓ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Ευχαριστώ τον Μιχάλη Βιδάλη για την αποστολή  της φωτογραφίας της παραπάνω  αναρχοαυτόνομης αγρότισας.....

Κον Μπεντίτ και ιδεολογικές χαντρούλες προς ιθαγενείς….

Προσφέρεται σε συσκευασία ιστορικής φυσιογνωμίας για επαρχιώτες που εκσπερματώνουν ακούγοντας π.χ «Παρίσι 68 » ή ο «κόκκινος Ντάνυ στα οδοφράγματα». Προσφέρεται ακόμη για κάποιους οικολογίζοντες που είναι ευπροσάρμοστοι στα κατά συνθήκην ψεύδη, για κομφορμιστές πάσης φύσεως και για όσους πάσχουν από ευρωφιλική παράκρουση - μια ασθένεια διακριτή από τον υγιή ευρωπαϊσμό όσο ο καταναλωτισμός είναι διακριτός από την κατανάλωση, ο σεξισμός από το σεξ, ο θεατρινισμός από την θεατρική τέχνη…



Αυτός ο τρομερός ήρωας που έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα στις γνωστές οδομαχίες του Μάη του 68 με τους 3500 νεκρούς και τους 12000 τραυματίες, έχει , όπως και να το κάνουμε, σουξέ. Γι αυτό σπεύδουν να τον πάρουν στα σοβαρά οι ελαφρολαϊκοί διανοούμενοι, ακούγοντας και επανεκπέμποντας τις ασημαντότητές του. Κι αυτός , σαν τον Μίστερ Τσανς του Πήτερ Σέλλερς, λέει ό, τι λέει με τη βεβαιότητα ότι ουδείς θα του ζητήσει εξηγήσεις και ουδείς θα του ασκήσει κριτική….



Πριν μερικά χρόνια , το άτομο αυτό απλώς με νευρίαζε . Σήμερα όμως, σε μια ολέθρια κατάσταση γι αυτή τη χώρα, όταν προσπαθεί να πουλήσει τον σάπιο φιλελληνισμό του, με εξοργίζει.

Ασχολήθηκα με την κριτική των λεγομένων του από τότε που έπαιζε το ρόλο του πολιτικού υποστηρικτή των νατοϊκών βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας. Θα μπορούσα να ασχολούμαι μαζί του επάπειρο, όμως λέω να πω « ως εδώ και μη παρέκει» : Να αναγνωρίσω το δικαίωμα στην ηλιθιότητα των μεν και να καταπιώ την άνοδο της ασημαντότητας του δε.



Λοιπόν, «δεύτε λάβετε τελευταίαν κριτικήν» - εκτός αν αλλάξουν ριζικά τα πράγματα….



Η κριτική αφορά τα τέσσερα αγαπημένα θέματά του στα περί Ελλάδος – είναι οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, το σοβιετικού τύπου υπερτροφικό δημόσιο, ο πλούτος που έχει διαφύγει στην Ελβετία, τα λεφτά που σπαταλάμε για να θρέψουμε την Ορθόδοξη εκκλησία - σύμφωνα με μια κατηγοριοποίηση του Σταύρου Θεοδωράκη.



Έχουμε πράγματι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες – θα συμφωνήσω μαζί του σε αυτή τη διαπίστωση, που είναι στατιστικώς ορατή. Έχουμε όμως αυτές τις δαπάνες κυρίως λόγω των ελληνοτουρκικών προβλημάτων αλλά και λόγω της ύπουλης γερμανογαλλικής στάσης, που μας προτιμά ως πελάτες παρά ως αυθωρεί και παραχρήμα προστατευτέα μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας, με αδιαπραγμάτευτα σύνορα. Αν κάποιοι θέλουν να υποστηρίξουν την μείωση των ελληνικών αμυντικών δαπανών, ας υποδείξουν και τον τρόπο, έστω και αν αυτός έγκειται στην αγορά φθηνών πολιορκητικών κριών ή στην αντικατάσταση του μεταμοντέρνου στρατού με πελταστές και σαρισοφόρους ! Θέλω να πω ότι μόνο μέσα σε αυτά τα πλαίσια – δηλαδή μέσα στα πλαίσια της προβληματισμού για το πως θα μπορέσουμε να έχουμε φθηνότερο αμυντικό μηχανισμό χωρίς υποβάθμιση της εθνικής ασφάλειας – πάσα συζήτηση είναι δεκτή. Έξω από αυτά τα πλαίσια , υπάρχει η ιδεολογική λαμογιά ή η ελαφρότητα των «Συνωμοσιολόγων» νέας εσοδείας : Λόγου χάρη αυτών που βλέπουν τις κινήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κύπρου, στο Αιγαίο, στη Θράκη κλπ. όχι ως διεκδίκηση «ζωτικού χώρου» από μια επεκτατική δύναμη , αλλά ως θεατρική κατάσταση, για να έχουν μπίζνες οι πολεμικές βιομηχανίες….





«Το σοβιετικού τύπου υπερτροφικό δημόσιο» συνιστά μια τυπική σαχλαμάρα του Κον Μπεντίτ, που απαιτεί αποφλοίωση…Όταν λοιπόν βγάλουμε τη φλούδα(«σοβιετικός τύπος») και ασχοληθούμε με το περιεχόμενο, επανερχόμαστε σε αυτό που το μυαλο(υδάκι) του παραγνωρίζει : Δηλαδή ότι ο Δημόσιος τομέας υπεραναπτύχθηκε με έξωθεν παρεμβάσεις, αυτοί δε που τον έκαναν υπερτροφικό αντί να ανακόψουν τη διόγκωσή του και να τον κάνουν παραγωγικό και αποτελεσματικό, έρχονται τώρα να τον διαλύσουν . Ότι τα συνθήματα για ιδιωτικοποίηση και η αναγωγή τους σε διακομματική πανάκεια, συνιστούν παραίτηση της πολιτικής εξουσίας από το δικαίωμα να ρυθμίζει τις συλλογικές υποθέσεις της κοινωνίας. Ότι η ιδιωτικοποίηση – ως πολιτικό αίτημα και ως πρακτική σε πολλές περιπτώσεις - συνιστά προδοσία της κοινωνίας από την πολιτική. Ότι η ποιότητα ζωής εξαρτάται από γενικές παραμέτρους – παιδεία, ασφάλεια, υγεία, καθαριότητα κλπ- που δεν μπορούν να διασφαλιστούν από το ιδιωτικό κεφάλαιο. Τέλος δε και σημαντικότερο : Ότι η πολιτική οικολογία δεν μπορεί να φλερτάρει την ιδιωτικοποίηση και τους επιτήδειους επιχειρηματίες , αλλά πρέπει να μάχεται για έναν άλλο ρόλο του Κράτους, φιλικό και ανοιχτό στην κοινωνία, υπό δημοκρατικό έλεγχο, εναρμονισμένο με τα αιτήματα ποιότητας ζωής.



Ο «πλούτος που έχει διαφύγει στην Ελβετία» είναι κλασική έκφραση της Παγκοσμιοποίησης, κλασική περίπτωση ελευθερίας στην κίνηση κεφαλαίων. Περί της οποίας ελευθερίας, όπως φυσικά και περί της αποχής του δημόσιου παράγοντα από επεμβάσεις στην αγορά, έχουν συνηγορήσει γενεές σοσιαλ-φιλελευθερο-αριστερο-δεξιών παραγόντων. Και τώρα που το δικαίωμα στην οπλοφορία έφερε φόνους, κάνουν και τον δυσαρεστημένο !



Η «διατροφή» που πληρώνει η χώρα στην Ορθόδοξη Εκκλησία (όπως λέει ο Σ.Θεοδωράκης) είναι μια θέση επιδεκτική ελέγχου. Συμφωνώ, να ελέγξουμε ποιος δίνει και πόσα, να κάνουμε τον ισολογισμό, να φορολογήσουμε την Εκκλησία αλλά χωρίς να αποσιωπήσουμε τις όποιες φιλανθρωπικές (αντι)παροχές της . Δεν γνωρίζω από πού ο Κον Μπεντίτ αντλεί τη σιγουριά του. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι οι υποστηρικτές της μνημονιακής δικτατορίας επιχειρούν συστηματικά να στοχοποιήσουν διάφορους κοινωνικούς χώρους, να στρέφουν τη προσοχή της κοινής γνώμης εδώ και κει, να υποκινούν τον φθόνο των μεν εναντίον των δε. Να αναζητούν εναγωνίως μικροεγκληματίες, για να καλύψουν το ολοκαύτωμα του ελληνικού και των άλλων λαών…



Υποψιάζομαι πάντως ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση του Κον Μπεντίτ για την προώθηση της συμμαχίας Οικολόγων και Σοσιαλιστών (ποιοι είναι αυτοί;) εξυπηρετεί τελικά το καταρρέον ΠΑΣΟΚ και τους Τροϊκανούς . . Το σημερινό ΠΑΣΟΚ πασχίζει απεγνωσμένα να προσλάβει μια νέα φυσιογνωμία ενώ συνεχίζει το εγκληματικό του όργιο (ο μνημονιοφρενής δολοφόνος με το πριόνι…), γι αυτό μια συμμαχία με όσους φιλόδοξους του χώρου των Οικολόγων Πρασίνων – που μέχρι σήμερα «κόπτονται» εναντίον των συμμαχιών και υπέρ της καθαρότητας του χώρου – το βολεύει αφάνταστα. Κοντολογίς η Μαχόμενη Οικολογία έχει πολύ δουλειά, για να εξηγήσει την διπρόσωπη και ιδιοτελή στάση διαφόρων, ενώ η χώρα βαδίζει σταθερά προς το γκρεμό….

ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΟ

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα προτάξει μια ρεκλάμα «Γραφείου Τελετών»(σταλμένη από τον συνεργάτη και κυνηγό του "παράδοξου"Νίκο Στεφανή), που οργάνωνε κηδείες στην καταπληκτική τιμή του ενός 500άρικου…Προφανώς ο άνθρωπος είχε πιάσει το πνεύμα της εποχής του Μνημονίου και κατανοούσε πόσο ο θάνατος γινόταν συμφερότερος από τη ζωή, για πολλούς συμπολίτες μας… Σήμερα όμως το θέμα μου δεν είναι τόσο δυσάρεστο, καθώς αναφέρεται σε ένα πολιτικοποιημένο σουβλατζίδικο, που δρα στην περιοχή Κυψέλης. Πέρα από το όνομά του δεν μπορώ να αποκαλύψω τον αριθμό του τηλεφώνου του, διότι πάντοτε οι κακοήθεις καραδοκούν : Καραδοκούν να προχωρήσουν σε παραγγελίες-φάρσα, όπως ακριβώς προ εικοσαετίας αλητήριοι τινές είχαν παραγγείλει για λογαριασμό του Προέδρου της Ένωσης Κεντρώων Βασίλη Λεβέντη 10 πίτσες, με αποτέλεσμα ΚΑΙ οι πιτσαδόροι διακινητές ΚΑΙ ο Πρόεδρος να ευρεθούν προ εκπλήξεως, επί πλέον δε να διαταραχθούν οι παραδοσιακά εποικοδομητικές σχέσεις πιτσαδόρων και κεντρώων…….

Το σουβλατζίδικο ονομάζεται ΛΑΜΠΡΟΣ και αυτοδιαφημίζεται με τίτλους όπως «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ», «ΒΑΤΟΠΕΔΙ», “SIEMENS” και «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Βέβαια  η προσεκτική ανάγνωση των κειμένων κάτω από τους τίτλους δείχνει έναν υπαινικτικό λόγο, που περιορίζεται στο να βάλλει πλαγίως εναντίον αυτών που έφεραν τα πράγματα εδώ…Λέει ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ, και «εξηγεί» ότι (οι φαγάδες…) ΔΕΝ ήταν οι 300 του Λεωνίδα….Λέει SIEMENS, και «εξηγεί» ότι το συγκεκριμένο σουβλατζίδικο λειτουργεί χωρίς «εκκινητή» - δηλαδή μίζα…Λέει ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, και δηλώνει ότι δεν θέλει να πληρώνει όταν θέλουν αυτοί και μάλιστα για κάτι που δεν αξίζει…Λέει ΒΑΤΟΠΕΔΙ και εύχεται σε κάποιους μη κατονομαζόμενους, την τύχη του Ιούδα για τη γνωστή ιστορία των 30 αργυρίων…

Εντάξει, κάποιοι θα πουν ότι ο επιχειρηματίας είναι εκμεταλλευτής του διάχυτου αντιμνημονιακού πνεύματος, κι εγώ δεν θα αποκλείσω αυτή την «υπόθεση εργασίας». Θα σημειώσω όμως τον υπαινιγμό που διαπνέει τα κείμενά του, που είναι δηλωτικός προφυλάξεων απέναντι στην εξουσία. Κάπως έτσι και στην δικτατορία, πολλοί δημοσιολόγοι και συγγραφείς είχαν γίνει άσσοι στον υπαινικτικό λόγο, προκειμένου να διακινήσουν τα μηνύματά τους…

ΠΕΡΙ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑΤΟΣ ….

Περνάω σήμερα πρωϊ-πρωϊ, στην οδό Πατησίων, με κατεύθυνση Τοσίτσα-Πολυτεχνείο. Και διασταυρώνομαι με δύο γυναίκες, που βαδίζουν γρήγορα, έχουν περάσει μαντήλια στο πρόσωπό τους και φαίνονται ιδιαίτερα ενοχλημένες. Στην αρχή «δεν πιάνω» το νόημα, όμως καθώς «τέμνω» την οδό Τοσίτσα καταλαβαίνω : Οι γυναίκες δυσφορούν για τη δυσοσμία γενικά και ειδικά για την κατουρλίλα, που εκπέμπει η περιοχή. Είναι η περιοχή της πρέζας, στην οποία γίνονται τα πάντα δημοσίως – συμπεριλαμβανομένου του κατουρήματος.



Τι κρίμα, λέω, η δυσοσμία δεν φωτογραφίζεται…Δεν μπορούν να υπάρξουν οπτικά τεκμήρια της μπόχας. Δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη η «ολογραφία», που θα υπερέβαινε την φωτο-γραφία και θα μετέφερε οπτικά, οσφραντικά, ακουστικά κλπ. στοιχεία του χώρου. Τότε θα μπορούσε κάποιος να καταλάβει την αθλιότητα της δυσωδίας σε μια κεντρική αθηναϊκή θέση : Το Σωτήριο έτος 2011, των οργανωμένων και δημοσίων WC υφισταμένων , του κ. Καμίνη δημαρχεύοντος ….






Έχω υποστεί τη μετωπική επίθεση της κατουρλίλας μια ακόμη φορά, μέρα μεσημέρι, περνώντας με μοτοσυκλέτα από την Ομόνοια. Και τότε δεν μπόρεσα να την μεταδώσω, ελλείψει ολο-γραφικής συσκευής. Είπα λοιπόν από μέσα μου, θα το ρίξω κι εγώ στην Ποίηση. Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση θα υιοθετήσω στίχους σαν αυτούς του ΒΑΣΙΛΗ ΠΗ («Οι μυρωδιές», εκδόσεις Γαβριηλίδη ):



«Οι μυρωδιές του μέλλοντος με ελκύουν


και οι θόρυβοι όταν έρχονται


Από τα σύννεφα σκόνης που σηκώνουν






Πως μ’ αρέσουν αυτές οι μυρωδιές


Που αφήνουν πάντα έντονη οσμή


Και μια βαθιά γλυκιά απόλαυση.


Ερωτευτείτε μιαν απροσδόκητη στιγμή


Σαν ένα δώρο ξαφνικό που δεν περιμένατε


Ερωτευτείτε τον ήλιο»







Εν τάξει, ό,τι πήτε κύριε Πη, να ασχοληθούμε με τις μυρωδιές του μέλλοντος. Αλλά πώς να ξεφύγουμε από τις τρέχουσες μυρωδιές, πώς να χαριστούμε στην ενεστώσα δυσοσμία, πώς να ξεχάσουμε ότι ένα δομημένο περιβάλλον είναι και οσφραντικό περιβάλλον, που καθορίζει μνήμες, απολαύσεις, προσδοκίες;



Το τι εννοώ φαίνεται ίσως  σε μια περυσινή δήλωση της Λίντας Λη Μπουκόφσκυ, τελευταίας συζύγου του τρομερού παιδιού των αμερικανικών γραμμάτων, Τσαρλς «Χανκ» Μπουκόφσκυ (1920-1994). Η κ. Μπουκόφσκυ έκανε μια σπάνια δημόσια εμφάνιση με αφορμή έκθεση αφιερωμένη στον άντρα της. Εκεί είπε : « ….Το βράδυ, κάποιες φορές μπαίνω μέσα στο γραφείο του και συχνά, ξέρετε, αισθάνομαι ακόμη τη μυρωδιά του Χανκ».

Οι μυρωδιές διαπλέκονται με τη ζωή μας. Οι μυρωδιές του μέλλοντος είναι μια αοριστία, ένα ιδεολόγημα. Αντίθετα η μυρωδιά της νερατζιάς, του πεύκου, του κομμένου γρασιδιού, των δακρυγόνων, του Μπουκόφσκυ, είναι «οσμίσιμες» - παρά λίγο να πω «χειροπιαστές»…

Είχα ξεκινήσει πριν λίγο καιρό να σκέπτομαι αυτό το «Άνδρες γαρ πόλις» - από τον Επιτάφιο του Περικλέους. Και τούτο γιατί ο κ. Σοφολογιότατος της κυβέρνησης, μας κοινοποιούσε ότι επίκειται η σωτηρία της χώρας, ενώ γύρω κόχλαζε η γενικευμένη καταστροφή του επιπέδου ζωής των πολιτών…Με τη θέα των δύο γυναικών που έδειχναν τη δυσφορία τους μπροστά στην κυριακάτικη δυσοσμία της Τοσίτσα, ενώ στα πέριξ ακροβολίζονταν γενικώς αδιάφοροι κάποιοι αρσενικοί, αισθάνθηκα ότι θα άξιζε ένας μετασχηματισμός του γνωμικού : «Γυναίκες γαρ πόλις».



Αλλά οι πόλεις δεν είναι μόνο η ενεστώσα ζωή – άνδρες και γυναίκες . Είναι ακόμη η ζωή που έχει αποτεθεί στα έργα και στις ιδέες του παρελθόντος - στον  πολιτισμό αλλά και στη βαρβαρότητα. Δεν πορευόμαστε με οποιονδήποτε, αλλά με έναν συγκεκριμένο εξοπλισμό. Αυτό τον εξοπλισμό καλείται να ενεργοποιήσει ο κ. Καμίνης, δήμαρχος Αθήνας και υπεύθυνος για υψιπετή αλλά και για μπανάλ θέματα. Αλλιώτικα τα δεύτερα θα βραχυκυκλώνουν και θα ακυρώνουν τα πρώτα, όσο ένα σκατό στο μέσο ενός Λουδοβίκειου σαλονιού ακυρώνει την αίγλη του συνολικού χώρου….

ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΛΘΕΙ

Το νέο κατόρθωμα του Θεόδωρου Πάγκαλου αναφέρεται στην άσκηση αγωγής εναντίον του φοιτητή Βαγγέλη Μυτιληναίου, με την οποία ζητάει την καταβολή αποζημίωσης 1 εκατομμυρίου ευρώ για  συκοφαντική δυσφήμιση .. Η αγωγή του Θ. Πάγκαλου είναι παρεμφερής με αντίστοιχη αγωγή που κατέθεσε η σύζυγός του και υποψήφια Δήμαρχος Σαρωνικού Χριστίνα Χριστοφάκη ΠΡΙΝ ΈΝΑ ΧΡΌΝΟ (!) εναντίον του ίδιου προσώπου, που ήταν αντίπαλός της ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Πέτρου Φιλίππου...

Η συγκεκριμένη υπόθεση έχει οπωσδήποτε βάθος και είναι ερευνητέα, όμως είμαι σίγουρος ότι άλλοι θα επιδοθούν στην έρευνα των εκατέρωθεν ισχυρισμών με πολύ μεγαλύτερη ικανότητα και γνώσεις από τον υποφαινόμενο. Εδώ το θέμα που βάζω ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ . Είναι ένα θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί επανειλημμένα σε αυτό το δικτυακό τόπο με διάφορες αφορμές : Άλλοτε ήταν η αγωγή Βγενόπουλου εναντίον Τσίπρα, άλλοτε η αγωγή του Πάνου Μπεγλίτη εναντίον του ιστότοπου Korinthix,άλλοτε η αγωγή MEGA ενατίον του blog Fimotro (Παπαγιάννης), άλλοτε η αγωγή της Creta farm εναντίον της οικολογικής οργάνωσης ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ, άλλοτε οι αγωγές εναντίον του Λαζόπουλου ή εναντίον του καθηγητή Κούνδουρου . Διαφορετικές οι περιπτώσεις μεταξύ τους, αλλά με ένα κοινό στοιχείο : Την διεκδίκηση ιλιγγιωδών ποσών από τους εναγόμενους, σχεδόν με την προβολή της απαίτησης για «απαλλοτρίωση» της περιουσίας τους….

Όπως έχω υποστηρίξει σε αυτό τον ιστότοπο αλλά και από τις στήλες της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ, η ουσιαστική παράκαμψη της ποινικής δικαιοδοσίας μέσω της άσκησης αστικών αγωγών αποζημίωσης, συνιστά de facto επιστροφή στο καθεστώς των υπέρμετρων και μεσαιωνικών ποινών, που αποδοκιμάσθηκαν από το «Κράτος Δικαίου», από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν : Των ποινών που προκάλεσαν τον ξεσηκωμό της Δημοκρατικής και λογοτεχνικής σκέψης – όπως λόγου χάρη του Βίκτωρα Ουγκώ με το μυθιστόρημα των «Αθλίων». Πρόκειται για ένα απίστευτο πισωγύρισμα, για μια νεοβαρβαρότητα επιπέδου, για μια πρωτοφανή φαλκίδευση της Ελευθερίας της Έκφρασης. Για ένα εργαλείο στα χέρια των ισχυρών με στόχο την κατατρομοκράτηση των αντιπάλων και την έξωση ή περιθωριοποίηση του αντιπολιτευτικoύ και κριτικού λόγου…..Εργαλείο που υπονομεύει και αυτή τη βουλευτική ασυλία, στο βαθμό που η τελευταία χρησιμοποιείται για να φέρνει στην επιφάνεια διάφορες υποθέσεις….

Απέναντι σε αυτή τη νεωτερίζουσα βαρβαρότητα, που δεν θα έπρεπε να την καταδέχεται και να την χρησιμοποιεί ο οποιοσδήποτε  πολιτισμένος άνθρωπος και πολιτικός, υποστήριξα ότι το «Κράτος Δικαίου» έχει στο οπλοστάσιό του ποινές για τη συκοφαντία όλων των ειδών, αλλά και για την εξύβριση. Ότι οι τυχόν υβριστές ή συκοφάντες που προκαλούν «ψυχική ταλαιπωρία», «άγχος» και «στεναχώρια» (κατά τους ισχυρισμούς του Πάγκαλου), μπορούν να υφίστανται άλλου είδους κυρώσεις που προσιδιάζουν σε μια πολιτισμένη κοινωνία : Κυρώσεις ουσιαστικές αλλά και διαφορετικές από αυτές που  επιβάλλονται σε φασιστοειδή καθεστώτα  …

Στην ανάρτηση της 15.4.2011 ("Μήνυση Τρεμόπουλου εναντίον Ψωμιάδη) είχα εγκωμιάσει τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πρασίνων  γιατί κατέθεσε αγωγή εναντίον του Ψωμιάδη διεκδικώντας το συμβολικό ποσό των 40 ευρώ – αν και κατά τη γνώμη μου, για λόγους αρχής δεν θα έπρεπε να διεκδικεί , πέραν της ποινικής καταδίκης του Ψωμιάδη, ούτε ένα σεντ… http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/04/blog-post_2831.html  

Είναι φανερό ότι τέτοιου είδους ευαισθησίες δεν προσιδιάζουν σε πολιτικούς όπως ο Πάγκαλος – που ακόμη δεν έχει συνέλθει από την έξωσή του από το χορεία των «επιτίμων δικηγόρων»…

Σχετικές αναρτήσεις

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/04/blogspot-korinthix.html  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/03/mega-fimotro.html  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/11/blog-post_20.html  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/07/blog-post_27.html  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2009/11/blog-post_22.html  

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι της ΑΝΙΜΑ

Κεραία Κινητής Τηλεφωνίας, στο κέντρο της Μάνδρας….

Καλά, εδώ που φτάσαμε κι εδώ που πορευόμαστε, σιγά μην προλάβουμε να πεθάνουμε από την ακτινοβολία των κεραιών κινητής τηλεφωνίας… Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ή «είναι στα υπόψιν» οι επιγενόμενοι, αυτοί που θα ζήσουν μετά από μας . Και οι οποίοι δεν χρωστάνε τίποτε και δεν πρέπει να τους επιβαρύνουμε με τις δικές μας ακτινοβολίες….

Στιχουργούσε ο Κωστής Παλαμάς:

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν - κριτές θα μας δικάσουν – οι αγέννητοι, οι νεκροί».

Τρέφω σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά τη σύνθεση του συγκεκριμένου δικαστηρίου, όμως είμαι βέβαιος ότι οι αγέννητοι θα έχουν να πουν πράγματα για τη δική μας στάση…Και προφανώς θα μας κρίνουν σαν άστοργους γονείς ή παππούδες…

Η υπόθεση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας έχει απασχολήσει κάμποσες φορές αυτό τον ιστότοπο…

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html  

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/11/kinhth.html

Οι καταναλωτές της κινητής τηλεφωνίας που θέλουν τη βολή τους – ει δυνατόν να μιλάνε με το κινητό ακόμη και όταν κάνουν μακροβούτια στη θάλασσα(!) ή σπηλαιολογικές έρευνες(!!!) – παίζουν το ρόλο ηθικού αυτουργού για την εγκατάσταση κεραιών στο οπουδήποτε και παρά τις επιταγές της δημόσιας υγείας, όμως οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είναι ο φυσικός αυτουργός : Γιατί  πορεύονται με βάση το κόστος των εγκαταστάσεων και τα κέρδη τους. Αποτέλεσμα είναι να εγκαλούνται - από πολίτες και πολιτικούς - για τις πράξεις και παραλείψεις τους…



Τελευταία εξέλιξη στην υπόθεση των κεραιών είναι η ερώτηση που υπέβαλε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ο ανεξάρτητος βουλευτής Αττικής ΒΑΣΙΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ :

Κύριε Υπουργέ,


Έντονη είναι η ανησυχία των κατοίκων της Μάνδρας από την κωλυσιεργία που παρατηρείται στην απομάκρυνση κεραίας κινητής τηλεφωνίας που βρίσκεται πάνω από την Εθνική Τράπεζα, στο κέντρο της πόλης. Σε σχετική συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο ενημερώθηκαν οι κάτοικοι ότι εκκρεμεί δικαστική απόφαση για την συγκεκριμένη κεραία.


Καθώς όμως πρόκειται για ζήτημα που άπτεται της δημόσιας υγείας θεωρούμε ότι το αρμόδιο Υπουργείο Περιβάλλοντος πρέπει να παρέμβει και να ξεκινήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για την άμεση απομάκρυνση της κεραίας με έξοδα της εταιρείας όπου ανήκει η συγκεκριμένη κεραία. Κατόπιν όλων αυτών,






Ερωτάστε:


1. Η κεραία κινητής τηλεφωνίας που βρίσκεται στο κέντρο της Μάνδρας λειτουργεί όπως υποστηρίζουν οι κάτοικοι ή όχι όπως δηλώθηκε στο δημοτικό συμβούλιο;


2. Εάν όντως δεν λειτουργεί τι εμποδίζει την απομάκρυνσή της;


3. Σκοπεύετε να παρέμβετε ώστε να απομακρυνθεί άμεσα η συγκεκριμένη κεραία με έξοδα της ιδιοκτήτριας εταιρείας ή πρόκειται για θέμα που δεν σας αφορά;





Αυτό το τελευταίο («θέμα που δεν σας αφορά»….) τι το ήθελε ο ερωτών βουλευτής !

Βεβαίως και αφορά η υπόθεση το ΥΠΕΚΑ, μια που υποτίθεται ότι είναι ταγμένο στην υπηρεσία της δημόσιας υγείας….