ΚΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Α'

Προ αμνημονεύτων χρόνων, είχα έναν προϊστάμενο στη δουλειά μου, βέρο Κρητικό, με προφορά original  Ηρακλείου, που σε κάποια φάση  πήρε το αυτί μου να λέει σε κάποιο συνάδελφο που «παίδευε» ένα έγγραφο : «Βάλε μια κουτσίδα εκεί,  με κάπα»… Ο κ. Προϊστάμενος  είχε πλήρη συνείδηση της γλωσσικής ιδιαιτερότητάς του, της δικής του προφοράς της «κουκίδας» ως «κουτσίδας», οπότε και συμβούλευε τον συνάδελφό μου  περί της δέουσας γραφής….

Οι σημερινοί Κρητικοί  διατηρούν εν πολλοίς τις παραδοσιακές ιδιαιτερότητές τους, και καλά κάνουν: Φερ’ ειπείν προφέρουν το Whiskey  «Ουϊστσυ» και το Thankyou «Θεντσού»,  όταν βρίσκονται σε κάποια  μικροπεριβάλλοντα της ιδιαίτερης πατρίδας τους… Το ίδιο υποθέτω ότι γίνεται όταν αναφέρονται στη «ρατσή» - συγγνώμη, στη ρακή ήθελα να πω, το γνωστό ποτό,  αλλά παρασύρθηκα από τον δικό μου προϊδεασμό επί του ζητήματος...

Πάντως  ένα αφήγημα προερχόμενο από «Κρητικό της διασποράς», που διάβασα στο μπλογκ «ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ  ΑΠΟΨΕΙΣ» (  http://envthink.blogspot.com/ ) δεν κάνει καμία γλωσσολογική σκέψη επί της διαφοράς μεταξύ «ρατσής» και «ρακής» - και δεν το αδικώ… Και τα δυό τους χτυπάνε το ίδιο κατακέφαλα τους  αστικοποιημένους Κρητικούς ή τους κυνηγούς της απειλούμενης-με –εξαφάνιση- αγροτικής-αυθεντικότητας, οι οποίοι  ενίοτε σκάνε μύτη στην ορεινή ύπαιθρο…

Η συνάντηση των δυο αυτών μερών – αστικοποιημένων και original Κρητικών -  έχει πάντοτε μια κωμική χροιά,  όσο κωμική ήταν η ενόραση του Χαράλαμπου Τραμπάκουλα, κτηνοτρόφου ήρωος του Χάρυ Κλυν, σχετικά με  την απόδοση της Ουντινέζε στο Ιταλικό ΠΡΟΠΟ… Κάποτε-κάποτε όμως εκτός από το τερπνόν του ζητήματος έρχεται στην επιφάνεια και το ωφέλιμον, υπό τη μορφή της ζεύξης της οικολογικής σκέψης με το χιούμορ. Εδώ είναι πραγματικά να χαίρεται κανείς από την ανάπτυξη της  «κατά φύσιν» σχέσης  οικολογίας και πλάκας :  Ιδιαίτερα μάλιστα όταν έχει  υποστεί κατά καιρούς διάφορα βλακώδη μηνύματα ή – όπερ χειρότερον – κάποιες  τηλεοπτικές «οικολοφατσες», που αναδύουν προσκοπίλα και βαριεστημάρα πρώτου βαθμού – κατά πως λέμε στα εγκαύματα….  

Ακούστε λοιπόν την ιστορία των «Περιβαλλοντικών Απόψεων» με τίτλο «Μια μέρα παρέα με τον (Ελαιοπαραγωγό) Τριφυλογιώργη  στα όρη» :

«Το πήρα απόφαση και πήγα στα Όρη να συναντήσω το Φίλο μου τον Τριφυλογιώργη!…

…06:00: Η φωνή του Τριφυλογιώργη ¨Ξύπνα ορέ!!!!¨

Καύσιμα στο ¨όχημα¨ της φωτό, και βουρ για το λιόφυτο.

07:30: Τα ραβδιστικά είχαν πάρει φωτιά, οι εντολές έδιναν και έπαιρναν του στυλ:

¨Βάστα τη βέργα σέργου του Θεού! Ανεντρανιστά!¨

¨Τράβα τη παλέτσα! Πιάσε το κατσούνι! Φέρε τη τέμπλα! Σάκιαζε! Ξεφύλλιζε!¨.

10:00: Το πρώτο κρασί και οι μεζέδες τυρί, ελιές και ντάκος από τη καστάνια του Τριφυλογιώργη.

11:00: … τα είχα φτύσει!

¨Κάτσε κακομοίρη στο χαρακάκι και συ δεν είσαι για τέτοιες δουλειές!¨

Το μεσημέρι μετά από τη σαλάτα με τη ρέγκα και δυο ποτήρια κρασί, απαλλάχθηκα των καθηκόντων, με εντολή να πάω να ανάψω τη φωτιά στο ρακοκάζανο!

16:00: Η επιστροφή με 5 σακιά γεμάτα ελιές έτοιμες για το εργοστάσιο! ¨Πράμα βεντέμα¨ Παραπονιέται ο Τριφυλογιώργης και συνεχίζει: ¨Ήντα τρέμεις ορέ σα το κουλούκι! Ούτε φωτιά δε γατές να ανάψεις?¨. Μια σύντομη βόλτα στο μαντρί, για τη απαραίτητη φροντίδα των αιγοπροβάτων και

17:30: Αρχίζει να τρέχει ο λουλάς ΡΑΚΗ

18:00: Φανέρωσε η υπόλοιπη παρέα ο Λιάκος, ο Νικολής, ο Γιώργης, ο Αντρέας, ο Μανόλης κ.ά, με τη λύρα και το λαούτο.

Παπούλες, κουκιά, αγκινάρες και ελιές για πρώτη δόση.

Λίγο αργότερα σερβίρεται ο τσιγαριστός λαγός!

20:00: Τα οφτά και τα αντικριστά είναι έτοιμα, μα εγώ ήδη δεν έβλεπα από το μεθύσι, ούτε τα πόδια μου πήγαιναν για να μάθω τα συρτά. Οι μαντινάδες έδιναν και έπαιρναν.

Για να μην τα πολυλογώ, το πρωί με βρήκε ανάσκελα με τα ρούχα δίπλα στο τζάκι. Άκουγα από μακριά πάλι τις εντολές του Φίλου που ήταν ήδη στο λιόφυτο.

Πήγα να αποχαιρετήσω, το δέμα το είχε έτοιμο!! Ρακή τυριά, κρεατικά, γλυκά, χόρτα, ντάκος, μέλι κλπ.

¨Κάτσε ορέ πού θα πάς, δεν ακούς ήντα γίνεται στην Αθήνα?¨

Μα είχα και άλλες υποχρεώσεις και άρχισα να κατηφορίζω τα ¨στρατάκια¨ που μου είχε δείξει, μέχρι να φτάσω εκεί που κάποιοι νομίζουνε ότι είναι ο ….πολιτισμός!

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη περιγραφή, πήρα και το παρακάτω mail:

¨Εβρήκες ορέ το δρόμο να πας στο αεροδρόμιο??

Τα΄μαθα γω ότι από το μεθύσι εθάρριες ότι το αεροπλάνο ήτανε πέτακας! Κανόνισε κακομοίρη να ξανάρθεις!¨

Ομολογώ ότι αυτό το τελευταίο email μου χαλάει ολίγον  την εικόνα – καθότι εθισμένος στο στερεότυπο του παραδοσιακού Κρητός : Όμως το αφήγημα  συνολικά έχει την πλάκα του και  ο ιστότοπος έχει εκείνο το πρόσχαρο στοιχείο , που δεν διαθέτουν πολλοί σπουδαιοφανείς παράγοντες του περιβαλλοντισμού.  Σε αυτούς τους τελευταίους εύχομαι για το 2012 να  ανεβάσουν τα γράδα τους -  αν μη τι άλλο,  για να αποτελούν αξιόλογο και διασκεδαστικό αντίπαλο…..

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους ηγούμενους…..

Αυτή η υπόθεση του Ηγουμένου Εφραίμ έχει κάτι από ένα παλιό φιλμ, τη «Νύχτα των στρατηγών» : Οπου μέσα σε ένα πρωτοφανές περιβάλλον πολεμικών εγκλημάτων, μακελέματος και μαζικής φρίκης, ένας Γερμανός ανακριτής στη Βαρσοβία του 1943 (τον υποδύεται ο Ομάρ Σαρίφ) , επιμένει να αναζητά κάποιον μικροδολοφόνο (Πήτερ Ο’ Τουλ) ….

Εδώ έχουν βυθίσει μια ολόκληρη κοινωνία σε βαθιά ύφεση, καθ’ομολογίαν 6% , αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα ΔΕΝ είναι το άθροισμα των Ελλήνων - γιατί αν το υποθέσουμε , τότε η απώλεια των ατομικών εισοδημάτων κατά 30 και 40 και 50%, αθροιζόμενη και διαιρούμενη δια του αριθμού των πολιτών, δεν μπορεί να σημαίνει την ύφεση που ομολογούν, δηλαδή  μόλις  6% !

Εδώ έχουν προξενήσει κατάθλιψη, αυτοκτονίες, ξενιτεμούς, καταβύθιση της ποιότητας ζωής, ξεσπιτώματα, ματαιώσεις αναρίθμητων ονείρων, εδώ έχουν παραδεχθεί σκάνδαλα και σκάνδαλα….

Και τολμούν να αναφέρονται σε μια περίπτωση,  που έχει προσλάβει πλέον τα χαρακτηριστικά πετροβολήματος μέσα σε ένα πεδίο βολών πυροβολικού….Και τολμούν να μας ζητούν να πάρουμε στα σοβαρά τις φωνές τους, αυτοί που έχουν αναγάγει τον αποπροσανατολισμό, το διχαστικό πνεύμα και τη στοχευμένη εκτροπή της κοινής γνώμης , σε επιστήμη….

Η απόφαση της προφυλάκισης του Ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου και μάλιστα σε μια συγκυρία αποφυλάκισης πολλών κρατουμένων, τους δίνει την ευκαιρία για ένα ακόμη αντιπερισπασμό, για «να κλείσουν το μάτι» στην κοσμική, μη θρησκευόμενη κοινωνία, ή εν γένει στην κοινωνία που έχει μια αντι-κληρικαλιστική άποψη …. Ταυτόχρονα όμως αποστέλνουν και ένα μήνυμα, το οποίο  παραλαμβάνεται ακόμη και από τη Ρωσία : Γιατί κατά πως  υποστηρίζει το ρωσικό ίδρυμα του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου,
«παρόμοιες δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εξηγηθούν μόνο από τις πολιτικές δεσμεύσεις ορισμένων κύκλων της ελληνικής διοίκησης, οι οποίοι επιθυμούν κατ' αυτό τον τρόπο να επιδείξουν στη Δύση την ετοιμότητά τους να προχωρήσουν στην άρνηση των αρχών οργάνωσης της πνευματικής ζωής, που έχουν κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα»,

Η απόφαση προφυλάκισης του Εφραίμ στο συγκεκριμένο χρόνο και στη συγκεκριμένη συγκυρία, μεθερμηνεύεται  από πολλούς και διάφορους  ως μήνυμα εξουσίας, κυριαρχίας των δυτικότροπων δυνάμεων και των «ανήκομεν εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν»….Γι αυτό οι επικριτές των εκκλησιαστικών πεπραγμένων και της ανάμιξης της Εκκλησίας στις κρατικές  υποθέσεις, ακόμη και οι φορείς «κοσμικής ιδεολογίας», άθεοι, αντιεξουσιαστές, αγνωστικιστές, δωδεκαθεϊστές ή ο,τιδήποτε άλλο, δεν πρέπει «να τσιμπήσουν»….


ΥΓ. Εν όψει, έργο του Δημήτρη Μοράρου ("Κυκλάμινα")

ΑΝΤΙΚΑΛΑΝΤΑ

Καλην ημέραν άρχοντες - κι αν είναι ορισμός σας


Αφήστε μας να ζήσουμε - μην έρθει ο χαμός σας


Χριστός γεννάται σήμερον - με του λαού την πάλη

Οι διαδηλώσεις θε να ρθουν - η μια μετά την άλλη

Άστρο λαμπρό σας οδηγεί - των τραπεζών η νίκη

Όμως κακώς βασίζεσθε - σ’ αυτό το δεκανίκι

Στη Γερμανία καρτερεί - η τρόϊκα τα «δώρα»,

Αλλά αργά ή γρήγορα - θα υποστεί τη μπόρα

Αυτό το οικοδόμημα – που χτίζετε θα πέσει


Και ο λαός πατόκορφα - συντόμως θα σας χέσει….




ΥΓ. Η γελοιογραφία προέρχεται από το http://archaeopteryxgr.blogspot.com/ 

Αρμενική γενοκτονία και παράπλευρες απώλειες….

Η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από τη γαλλική Βουλή, ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στον αναδυόμενο ηγεμονισμό της Τουρκίας. Γιατί το διατυμπανιζόμενο «αυτοκρατορικό όνειρο» της γειτονικής χώρας, δεν χρειάζεται απλώς θετικούς συσχετισμούς δυνάμεων στο πολιτικό και διπλωματικό πεδίο : Επί πλέον έχει ανάγκη από μια ανακατασκευή της Ιστορίας, με στόχο την διαφήμιση των υποτιθέμενων «συμβιωτικών» σχέσεων που αναπτύχθηκαν μεταξύ εθνικών και θρησκευτικών ομάδων στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η διάψευση αυτής της «ειρηνικής συνύπαρξης» λαών και πληθυσμών με τον πιο κραυγαλέο τρόπο – όπως είναι οι μαζικές εκκαθαρίσεις και γενοκτονίες – δεν συνιστά απλό πολιτικό «ρεζίλεμα» των Τούρκων, αλλά μια ιστορική διδαχή μεγάλης εμβέλειας. Διδαχή που είναι ικανή να επηρεάσει γειτονικούς και άλλους λαούς και να διαμορφώσει «αντισυσπειρώσεις» και εμπόδια στο δρόμο του νεοοθωμανισμού.

Το ότι η Τουρκία δεν είναι αποστασιοποιημένη από τον παλιό εαυτό της, αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από την ανάρμοστη συμπεριφορά που δείχνει στο «διεθνές εδώλιο του κατηγορουμένου» για την υπόθεση της αρμενικής γενοκτονίας. Μια σοβαρή χώρα θα αμυνόταν – εάν αμυνόταν - αξιώνοντας την ενδελεχή μελέτη των ιστορικών στοιχείων, την διεξαγωγή συνεδρίων, την διατύπωση απόψεων και εκτιμήσεων από τη διεθνή διανόηση. Θα μπορούσε ακόμη να κάνει αγώνα για να «μετριάσει» την εναντίον της μομφή υποβαθμίζοντας τη γενοκτονία σε κάτι αντίστοιχο με αυτά που διαδραματίσθηκαν στην Μικρασία το 1922 ή στην Κωνσταντινούπολη το 1955, εναντίον του ελληνικού στοιχείου…Ή , στη χειρότερη περίπτωση , θα μπορούσε να ζητήσει συγγνώμη – όπως ο Βάτσλαβ Χάβελ, που πέθανε πριν λίγες ημέρες, και ο οποίος ως Πρόεδρος της Τσεχίας είχε ζητήσει συγγνώμη για την μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο «έξωση» 2 εκατομμυρίων Σουηδητών Γερμανών από την χώρα του, ύστερα από «καραμπινάτη» παραβίαση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου….

Η τουρκική οργή είναι απαράδεκτη, όμως αυτό δε σημαίνει ότι είναι παραδεκτή η προσπάθεια περιφρούρησης ενός ιστορικού πορίσματος τέτοιας βαρύτητας, με την απειλή ποινικής κύρωσης . Γιατί η ιστόρηση και ό,τι διδακτικό αυτή επιφέρει, έχει ανάγκη από τη ζώσα πολιτική συνείδηση και όχι από τη συνδρομή των εισαγγελικών αρχών. Όταν λόγου χάρη έχεις πολιτικούς όπως ο Θεόδωρος Πάγκαλος, που τη μια χρονική περίοδο (ως Υπουργός Εξωτερικών)διατείνεται ότι η «Τουρκία είναι διεθνής κακοποιός» ενώ την άλλη παίζει το γνωστό ρόλο στην υπόθεση Οτσαλάν, καμιά απολύτως εισαγγελική αρχή δεν είναι ικανή να αποτρέψει την οποιαδήποτε ιστοριογραφική κωλοτούμπα , πολιτικής ή κοινωνικής προέλευσης…..



Η απόφαση της γαλλικής Βουλής διέπεται από έναν «δασκαλίστικο προστατευτισμό» της κοινής γνώμης τη συνοδεία βέργας. Το χειρότερο όμως είναι ότι δημιουργεί ένα «κακό διεθνές προηγούμενο» για την ελευθερία του λόγου - καθώς διαμορφώνει μια κατάσταση «συγκοινωνούντων δοχείων» μεταξύ ιδεών, εκτιμήσεων, αξιολογήσεων αφενός, και πολιτικών ή δικαστικών αποφάσεων αφετέρου….Ακόμη και η ίδια η εμπλοκή ενός νομοθετικού σώματος σε μια υπόθεση «παραγωγής ιστορίας» – με την επιβεβαίωση ή διάψευση ενός γεγονότος – είναι άστοχη ενέργεια, συγκρίσιμη μόνο με την εμπλοκή δικαστικών αρχών σε αντίπαλες πολιτικές αξιολογήσεις και με την από καθέδρας απόφανση επί πολιτικών ζητημάτων …

Η «παραγωγή ιστορίας» και η αποσαφήνιση ιστορικών ρόλων - Τούρκων, Αρμενίων, Εβραίων, Γερμανών, Ποντίων, λαών της Μικράς Ασίας - θα μπορούσε να είναι έγκυρη μόνο ως προϊόν μιας συλλογικότητας διανοουμένων με ευρεία αναγνώριση. Μία ή πολλές ακαδημίες και ομάδες ιστορικών μελετητών θα μπορούσαν να εκφέρουν άποψη , χωρίς να κρατικοποιήσουν την ιστορία. Και πάλι όμως, η απόφανσή τους , όσο υψηλού κύρους κι αν είναι , δεν θα μπορούσε να θεωρείται δεσμευτική και καταληκτική για τις οποιεσδήποτε ομάδες μελετητών ή για μεμονωμένα άτομα...

Ηρώ Νικοπούλου : Τό κοριτσάκι με τα σπίρτα

 Ένα μη γλυκερό  και ασυνήθιστο  διήγημα, κόντρα στα λογοτεχνικά  μελομακάρονα των Χριστουγέννων.  Με τέλος  πρωτότυπο.ΓΣχ.

Από μικρή πούλαγε σπίρτα. Ορφάνεψε νωρίς και από πατέρα και από μάνα, μοναχοπαίδι. Έτσι αναγκάστηκε να βγει στους δρόμους. Με καύσωνα 40 βαθμούς αυτή έξω, με χιόνι μείον 10 αυτή πάντα έξω. Όταν φυσούσε δυνατά έχωνε στις τσέπες της πέτρες, γιατί μια φορά -πριν εφαρμόσει το κόλπο με τις πέτρες- την έσπρωξε ο αέρας και την στούμπισε σ’ ένα μαντρότοιχο, της έσπασε ένα δόντι. Ευτυχώς που πρόλαβε εκείνο το διάστημα κι έβγαλε κάνα φράγκο. Ο περισσότερος κόσμος τότε με σπίρτα βολευότανε, αναπτήρες με πέτρα και αέριο είχαν μόνο οι ματσωμένοι. Αυτούς ούτε που τους πλησίαζε, μόλις έβλεπε πάνω στο τραπεζάκι παρκαρισμένο τέτοιον αναπτήρα, έστριβε. Στο στομάχι της καθόντουσαν, ειδικά μερικοί που δεν τους έφτανε η μόστρα του αναπτήρα αερίου, παρά τον είχαν κι ασημένιο, και οι πολύ άρρωστοι χρυσό, με μονόγραμμα, μη και τον χάσουν ή μη τον δει κανείς πάνω στο τραπέζι με μεγάλη παρέα κι αναρωτιούνται σε ποιόν ανήκει.

Ήταν πριν εμφανιστούν στην αγορά οι πλαστικοί αναπτήρες. Φόραγε το ύφος εργασίας, δηλαδή το μισοκακόμοιρο, που ήταν άλλωστε κοντά και στο φυσικό της κι έπαιρνε τους δρόμους. Άλλοτε ήταν τυχερή, άλλοτε όχι. Όταν έπεφτε αναδουλειά επιστράτευε διάφορα κόλπα για να αυξήσει το λιγοστό εισόδημά της. Το πιο αγαπημένο της, που μερικές φορές το ’κανε απλώς και μόνο για το κέφι της, ήταν αυτό με το ανάποδο συρταράκι. Έβαζε το εσωτερικό των σπίρτων ανάποδα ως προς την μπροστινή όψη του κουτιού, με αποτέλεσμα αυτός που δοκίμαζε να βγάλει ένα σπίρτο να αδειάζει άθελά του όλο το κουτί. Τα μικρά ξυλάκια έπεφταν μαλακά κι αθόρυβα μπροστά στα έκπληκτα μάτια του. Οι εκφράσεις των θυμάτων ήταν ποικίλες. Άλλοι ξαφνιαζόντουσαν κι ένιωθαν ανόητοι, αδέξιοι, ακόμα και ντροπιασμένοι, ανάλογα και με το ποιος άλλος ήταν παρών στο φιάσκο, άλλοι θύμωναν, φώναζαν και τα ’βαζαν μαζί της, και σπανιότερα κάποιοι ξεσπούσαν σε γέλια. Αυτοί της φαινόντουσαν και οι πιο έξυπνοι. Ανεξαρτήτως πάντως της αρχικής αντίδρασης, σχεδόν όλοι, αμέσως μετά ξεφούσκωναν και απλώς αγόραζαν ένα δεύτερο κουτί.

Όταν εμφανίστηκαν στα περίπτερα οι πλαστικοί αναπτήρες τα χρειάστηκε, έπεσε σε μαύρη απελπισία. Τώρα πώς θα ζούσε; ποιος θ’ αγόραζε πια σπίρτα; Εκτός από κάτι γριούλες ή ίσως και στα χωριά. Δεν ήθελε όμως να απομακρυνθεί από την πόλη, δε θ’ άντεχε. Άσε που στα χωριά δεν καταναλώνουν σχεδόν τίποτα, αυτοί είναι ικανοί να την βγάλουν με ένα κουτί σπίρτα όλο το χειμώνα. Προσπαθώντας να βρει λύση, σκέφτηκε ότι ίσως μπορούσε να συνδυάσει και τα δυο, και σπίρτα και αναπτήρες. Αλλά η ιδέα δεν της άρεσε καθόλου, γιατί από τα σπίρτα είχε πολύ μεγαλύτερο κέρδος, άσε που έκανε τα κόλπα και τις πλάκες της και το αύξανε, ενώ με τους αναπτήρες δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Υπήρχαν όμως κι άλλοι λόγοι που αντιστάθηκε αρχικά στην σκέψη. Δεν της φαινόταν καθόλου ταιριαστό να βρίσκονται πλάι-πλάι το ξύλο του σπίρτου, με το θειάφι και την αψιά μυρωδιά του, που της ζέσταινε τα σωθικά το χειμώνα, και το πλαστικό του αναπτήρα με την ύπουλη εκείνη μυρωδιά, που τρύπωνε στα πνευμόνια και σε μεγάλη δόση σε ζάλιζε. Αναθρεμμένη από μικρό παιδί με τα σπίρτα συνέχεια στα χέρια της, είχε μια περίεργη εξοικείωση, που θα μπορούσε να την πει κανείς ακόμη και αγάπη. Και γιατί όχι. Αυτά ήταν τα πρώτα της παιχνίδια, με τα σπιρτόκουτα έφτιαξε τα πρώτα της σπιτάκια, μ’ αυτά ονειρεύτηκε. Με τα συρταράκια τους έφτιαξε βαρκούλες και ταξίδεψε, κι ύστερα όταν χρειάστηκε απ’ αυτά ζούσε. Παρ’ όλους τους ενδοιασμούς της στο τέλος, φυσικά, συμβιβάστηκε.

Κάθε απόγευμα έπαιρνε τους δρόμους και τις ταβέρνες και πούλαγε κάποιους λίγους αναπτήρες, από σπίρτα όμως σχεδόν τίποτα. Τα πράγματα όλο και δυσκόλευαν. Οι μήνες περνούσαν κι αυτή ζούσε όπως μπορούσε, όπως της επέτρεπαν, όπως άντεχε. Όταν περπατούσε για πολλές ώρες, άκουγε το μουγκρητό του δρόμου και της φαινόταν σαν να μην έβγαινε από τα αυτοκίνητα. Αυτά γλιστρούσαν πάνω του αθόρυβα, μαλακά, σχεδόν αθώα. Απ’ αλλού προερχόταν η βοή. Στεκόταν να πάρει ανάσα κι έστηνε αυτί για να εντοπίσει, και το βλέμμα της χανόταν, βούλιαζε στους καθρέφτες της βρεγμένης ασφάλτου κι ανέσυρε καρτ-ποστάλ με ζεστά δωμάτια, με πουπουλένια στρωσίδια, με χριστουγεννιάτικα δέντρα πλάι σε τζάκια αναμμένα. Ή άλλοτε πάλι με τους καύσωνες, όταν η άσφαλτος άχνιζε μικρές οπτασίες μισό μέτρο πάνω από το φιδίσιο σώμα της, αυτή έβλεπε δροσερές πηγές και θάλασσες και νερά τρεχούμενα σα γέλια.

Έμπαινε χειμώνας και τα μετερεωλογικά δελτία που παρακολουθούσε ανελλιπώς στις βιτρίνες των καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών, προβλεπόταν βαρύς. Τα ρούχα της είχαν σκιστεί σε πολλά σημεία, άλλα της είχαν μικρύνει τόσο που δεν της χωρούσαν καν. Τα υποτυπώδη παπούτσια που φορούσε ήταν σε κακά χάλια και το χειρότερο, ο υπόγειος, που όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια έβρισκε απάγκιο από τη βροχή και το χιονιά, έκλεινε τώρα τα μεσάνυχτα. Ήταν απελπισμένη. Εκείνο το απόγευμα περπατούσε σαν χαμένη, απομακρύνθηκε χωρίς να το καταλάβει τόσο πολύ από την περιοχή που ήξερε, ώσπου στο τέλος χάθηκε πραγματικά. Βρέθηκε σε μια συνοικία που τα σπίτια είχαν μεγάλους κήπους και πολλά παράθυρα, και τα μαγαζιά είχαν ωραία χρώματα και πολλά φώτα.

Ήταν βαθιά απελπισμένη. Έβρεχε. Κρύωνε. Μπήκε σ’ ένα λαμπερό σουπερ-μάρκετ για να ζεσταθεί. Όλα εκεί μέσα ήταν αστραφτερά. Οι μυρωδιές από τα φαγητά που ψηνόντουσαν στο βάθος τραγούδησαν στο άδειο της στομάχι. Άρχισε να συνέρχεται κάπως από το κρύο. Καθώς χάζευε τις κονσέρβες στα ράφια σκόνταψε πάνω σε μια καλοντυμένη γυναίκα, το άρωμά της την πλημμύρισε, έκλεισε τα μάτια μεθυσμένη. Η γυναίκα την απομάκρυνε με δυσαρέσκεια κι έγνεψε στον υπεύθυνο του καταστήματος από μακριά. Το μικρό κορίτσι δεν είδε το νεύμα, αλλά ένιωσε πως ήταν ανεπιθύμητο. Άρχισε να κατευθύνεται προς την έξοδο κι εκεί κάπου στα τελευταία ράφια του διαδρόμου, σχεδόν πλάι στην πόρτα, την έπιασε μια τρελή, μια ακαταμάχητη επιθυμία να πάρει κάτι από τον λαμπερό αυτό παράδεισο, κάτι για να το ΄χει ενθύμιο-φυλαχτό, οτιδήποτε. Άρπαξε ένα μπουκάλι στην τύχη και βγήκε τρέχοντας.

Συνέχισε να τρέχει για αρκετή ώρα. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Δεν της είχε περάσει ποτέ από το μυαλό, αλλά σήμερα ήταν κάτι που ξεπήδησε αυθόρμητα από μέσα της και δεν πρόλαβε ή και δεν μπόρεσε να το ελέγξει. Ένιωθε μεγάλη ταραχή ανακατεμένη με μια απρόσμενη χαρά, μια χαρά που δεν καταλάβαινε από πού ερχόταν. Κάποτε σταμάτησε να τρέχει. Στάθηκε λαχανιασμένη, ακούμπησε σ’ ένα πέτρινο μαντρότοιχο και κοίταξε ερευνητικά τριγύρω.

Έχει σκοτεινιάσει εντελώς και ο ερημικός δρόμος φωτίζεται μόνο από τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου που βρίσκεται πίσω από τη μάντρα, στον κήπο του σπιτιού. Κάθεται σ’ ένα παρατημένο χαρτόκουτο που βρήκε εκεί δίπλα. Είναι πολύ σκοτεινά, ποτέ άλλοτε στη γειτονιά που δουλεύει δεν είδε τέτοια σκοτάδια. Φοβάται και κρυώνει. Βγάζει από τη τσέπη της το μπουκάλι που βούτηξε από το μαγαζί. Το κοιτάζει και προσπαθεί να μαντέψει το περιεχόμενό του. Τα γράμματα χορεύουν τρελά, κοροϊδευτικά μπροστά στα μάτια της, δεν ξέρει να διαβάζει. Το ανοίγει και το μυρίζει. Τι κρίμα, δεν είναι γάλα. Το κρατάει λίγο παραπάνω κοντά στη μύτη της για να καταλάβει, μια ζαλάδα τής μουδιάζει τα χέρια. Βρωμάει έντονα. Ανάβει ένα σπίρτο για να δει καλύτερα. Μα, τι είναι; Είναι διάφανο και βρωμάει. Το σπίρτο σβήνει. Ψάχνει στα σκοτεινά, ανάβει δεύτερο σπίρτο και σηκώνει ψηλά το μπουκάλι για να το δει ξανά. Σβήνει κι αυτό το σπίρτο. Πάει ν’ ανάψει ένα τρίτο, αλλά με το που  ακούγεται το τσαφ πάνω στο κουτί, σπάει το κεφάλι του και πέφτει αναμμένο μέσα στο μπουκάλι, που φουντώνει αμέσως. Το κορίτσι βλέπει τη φωτιά στο λαιμό του μπουκαλιού σαστισμένο, κοντοστέκεται, η ανάσα της βαραίνει, το πρόσωπό της ροδίζει απ’ τις φλόγες, στα μάτια της αντιφεγγίζουν φευγαλέες σκηνές, ο φόβος εναλλάσσεται με την πίκρα, ύστερα με μια απότομη κίνηση χωρίς δισταγμό, πετάει μ’ όση δύναμη τής έχει απομείνει το μπουκάλι μακριά, όσο πιο μακριά, όσο πιο σωστά μπορεί.

Ακούγονται τζάμια που σπάζουν, κι ένας συναγερμός που ξεφωνίζει παράφωνα, οι κουρτίνες λαμπαδιάζουν αμέσως.

Τώρα ο δρόμος δεν φωτίζεται μόνο από τα φωτάκια του δέντρου. Υπάρχει μια μεγάλη φωτιά για να ζεσταθεί.

(Από την συλλογή διηγημάτων «Ομελέτα με μανιτάρια», εκδ. Νεφέλη 2007)

Κατά του περιορισμού, δηλαδή υπέρ των πυρηνικών….

Δυο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση….Όταν είσαι εναντίον μιας υποχρέωσης, τότε προφανώς είσαι υπέρ ενός δικαιώματος….

Στη περίπτωση που εξετάζουμε,  το δικαίωμα αναφέρεται στο  να μπορεί να έχει μια χώρα  πυρηνικά όπλα, και η χώρα αυτή είναι η δική μας,η Ελλάδα !

Άκουσον-άκουσον : Εδώ σε λίγο καιρό λόγω Μνημονίου  θα  έχουμε  αντί για πυροβολικό καταπέλτες και αντί  για ξιφολόγχες πέτρινα τομαχόουκ, και ψηφίζουμε υπέρ της δυνατότητας απόκτησης πυρηνικών κεφαλών !

Η ερμηνεία αυτής της εξω-φρενικής ελληνικής συμπεριφοράς στα διεθνή όργανα  προφανώς ανάγεται σε κάποια ευτελή συναλλαγή, από εκείνες που μας φέρνουν στο επίπεδο του «καλού παιδιού», που κάνει ασμένως τα θελήματα των μεγάλων…

Να τι λένε για το ζήτημα η Μαρία Σωτηροπούλου Αρβανίτη και Αρετή Βαγενά, Πρόεδρος και Γραμματέας αντίστοιχα της «Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας για την προστασία του περιβάλλοντος και κατά της πυρηνικής  και βιοχημικής  απειλής» :

                             

          «Στις 2 Δεκεμβρίου του 2011 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε με ψήφους 130 ΝΑΙ, 26 ΟΧΙ και 23 ΑΠΟΧΗ, το ψήφισμα 66/46, που καλεί όλα τα κράτη να προχωρήσουν στην υποχρέωση τους για πυρηνικό αφοπλισμό. Ανάμεσα στα 26 ΟΧΙ  που υποστηρίζουν  τα πυρηνικά όπλα ήταν και η Ελλάδα.

          Η Σύμβαση είχε αρχικά εισαχθεί το 1996 μετά την ομόφωνη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ότι «υπάρχει υποχρέωση των κρατών να προχωρήσουν με καλή πίστη σε συμφωνίες και διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό σε όλες τις παραμέτρους του κάτω από αποτελεσματικό διεθνή έλεγχο» και επανέρχεται για ψηφοφορία κατ’ έτος διευρύνοντας διαρκώς την πλειοψηφία των ΝΑΙ.

          Δυστυχώς η Ελλάδα,  αν και δεν κατέχει πυρηνικά όπλα και αν και όλες οι κυβερνήσεις δηλώνουν απερίφραστα και επανειλημμένα ότι είναι όχι μόνο κατά των πυρηνικών όπλων, αλλά και κατά των πυρηνικών εργοστασίων, σταθερά ψηφίζει ΟΧΙ.

          Επανειλημμένα τουλάχιστον από το 2006 επισημάναμε αυτή τη διγλωσσία στον εκάστοτε ΥΠΕΞ και την καταγγείλαμε με Δελτία Τύπου, αλλά μάταια.

          Η πολυκομματική κυβέρνηση Παπαδήμου ακολούθησε την ίδια υποκριτική στάση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. 

          Φέτος ο ΟΗΕ  προωθεί σχέδιο αποπυρηνικοποιημένης Μέσης Ανατολής και ανέθεσε στις ΜΚΟ της περιοχής όπως η δική μας να προωθήσουν την υπογραφή σχετικού ψηφίσματος στα εθνικά κοινοβούλια. Παρ’ ότι από 15-11-2011 έχουμε προωθήσει τη σχετική επιστολή στα κόμματα μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία ανταπόκριση………»

                                 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΗΚΕ

  

Χάρις στον Κώστα Φωτεινάκη και στο «ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ» (...  http://xpolis.blogspot.com/2011/12/worldwatch-institute-2011-state-of.html )

 θυμηθήκαμε κάτι που δεν θα έπρεπε να είχαμε ξεχάσει – κι αυτή ήταν η ετήσια «Παγκόσμια Κατάσταση», μια έκδοση του αμερικανικού Ινστιτούτου Worldwatsch που αναφέρεται  στην εξέλιξη των περιβαλλοντικών συνθηκών και στη διαδρομή των αντίστοιχων πολιτικών εξελίξεων  σε ολόκληρο τον πλανήτη, με έμφαση σε διαφορετικά  ζητήματα  κάθε φορά…….Η «Παγκόσμια κατάσταση» (State of the world) εκδιδόταν κανονικά από το 1984, πρώτα βέβαια στα Αγγλικά και μετά σε μερικές δεκάδες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά. Στις απαρχές του Ινστιτούτου  ήταν βαρύνουσα η συγγραφική και οργανωτική παρουσία του Λέστερ Μπράουν, όμως στη συνέχεια ο τελευταίος «εξώσθηκε» και το Ινστιτούτο έκανε τη μεταπολίτευσή του..

Στα ελληνικά η «Παγκόσμια Κατάσταση»  κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 90 ύστερα από πρωτοβουλία της «Νέας Οικολογίας» , ενώ σε μεταγενέστερη  φάση  υλοποιήθηκε και  με πρωτοβουλία της «Ευώνυμης Οικολογικής Βιβλιοθήκης» και της «Οικοτοπίας». Το συγκεκριμένο έργο ήταν απλό αλλά καθόλου απλοϊκό, ιδιαίτερα πληροφοριακό και ιδιαίτερα διεγερτικό για τους ακτιβιστές της Οικολογίας.

Η «Παγκόσμια Κατάσταση του 2011»(«Καινοτομίες που θρέφουν τον πλανήτη») δεν πιάνει τόσο το μάτι από πρώτη όψη,  έχοντας επιλέξει σαν «ειδικό πεδίο» το παγκόσμιο διατροφικό πρόβλημα και τις «διαπλεκόμενες» μαζί του - πολιτικοοικονομικές και τεχνολογικές συνθήκες. Όμως η  ανάλυση των ανθρώπων του  Worldwatsch είναι πολύ χρήσιμη  σε μια  περίοδο όπου ο «συμβατικός» και «εξημερωμένος» λόγος των οικονομιστών κάθε απόχρωσης, υποστηρίζει την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη πρόσδεση των αναπτυσσομένων οικονομιών στον διεθνή καταμερισμό – πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει : Εξωστραφής προσανατολισμός της γεωργικής παραγωγής, καθεστώς «ολιγοκαλλιέργειας» ή μονοκαλλιέργειας σε ειδικές περιοχές, αποδυνάμωση τοπικών κοινωνιών, επιπτώσεις στην περιβαλλοντική ποικιλότητα,  εξάρτηση  από την εξειδίκευση και τις διεθνείς πολιτικές ,  κλπ. κλπ. Σύμφωνα με τη συμβατική οικονομολογία, η εξειδίκευση υποτίθεται ότι θα κομίσει χρήμα και περισσότερες οικονομικές δυνατότητες στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, όμως η αχαλίνωτη και ανεξέλεγκτη μείωση της ποικιλότητας του οικονομικού τοπίου συνδέεται με την  πείνα, τη  στέρηση και  την ενίσχυση των εγχώριων οπλικών συστημάτων (!!!). Οπότε,  δια της εις άτοπον απαγωγής, επιβεβαιώνεται η αξία της προσαρμοσμένης κλίμακας στη γεωργία για την κάλυψη των εγχώριων επισιτιστικών αναγκών, όπως επίσης και η σημασία της για την ποιότητα ζωής και τους κοινοτικούς δεσμούς που την διασφαλίζουν…

Στις συνθήκες της τρέχουσας κρίσης η «Παγκόσμια Κατάσταση» κομίζει μηνύματα    και για την ελληνική πραγματικότητα : Ιδιαίτερα μάλιστα όταν κάποιοι  ιδεολογικοί παράγοντες της μνημονιακής υποτέλειας  εξάρουν τη σημασία του άνευ ορίων και όρων εξωστραφούς προσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας …

    

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΟΡΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ….

Διάβαζα πρόσφατα σχετικά με  την τακτική των Γάλλων αποικιοκρατών στο Βιετνάμ – την παλιά «Ινδοκίνα» -  που συνίστατο βασικά στη διατήρηση  κάποιων  οχυρωμένων   θυλάκων και  στη περιφρούρηση των μεταξύ τους οδικών προσβάσεων, ενώ η υπόλοιπη χώρα κατεχόταν από τους εξεγερμένους….Το «πολεοδομικό ισοδύναμο» αυτής της κατάστασης  , σύμφωνα με μια εφιαλτική πρόβλεψη  του 1970 από τον πολεοδόμο Gold,  ήταν η «λουμπενοποίηση» των πόλεων και η διασύνδεση των όποιων ασφαλών περιοχών   με δρόμους ταχείας κυκλοφορίας – συν την κανονική  οχύρωση των κτιρίων !

Στα πέριξ της Πλατείας Αυδή και σε  άλλες περιοχές της Παλιάς Αθήνας, παρατηρεί κανείς σιδηροκατασκευές που προφυλάσσουν κάτι φρικτά οικιστικά ερείπια - προφανώς από την κατάληψή τους…Εξ άλλου η διαδρομή πεζή από  το Γκάζι  μέχρι την Πλατεία Συντάγματος , έχει  κάτι από το ταξίδι μεταξύ Τήνου και Σύρου σε συνθήκες μεγάλης τρικυμίας : Και τα δυο νησιά είναι όμορφα, όμως η κίνηση από το ένα στο άλλο σε κάνει να ξερνάς…..

Τελικά η Αθήνα εμπεριέχει θύλακες αισθητικής και λειτουργικής ποιότητας, που όμως   περιβάλλονται από καταστάσεις προβληματικές. Το κέντρο της πόλης έχει  «οσμωθεί» με τα ναρκωτικά, το βανδαλισμό, τους άστεγους, τους ζητιάνους, το παραεμπόριο, τους νταβατζήδες και την πορνεία. Δεν πρόκειται για μια εισδοχή στοιχείων αστικής ελευθεριότητας και καλλιτεχνικού ή κοινωνικού αντικαθωσπρεπεισμού – όπως συμβαίνει σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις : Πρόκειται για μια δυναμική αποσαθρωτική  και εν τέλει  κατεδαφιστική, που απαξιώνει περιουσίες και αποθαρρύνει δραστηριότητες, που σκορπίζει   τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές δράσεις στα πέντε σημεία του ανέμου , που δημιουργεί έναν αυστηρό ταξικό διαχωρισμό μεταξύ των «ασφαλισμένων» και των ανασφαλών κατοίκων…..

Μέσα σε αυτό το «βαρομετρικό χαμηλό» η δημιουργία περιοχών εύκρατου πολιτιστικού και οικονομικού κλίματος  φαντάζει ως ουτοπική. Γιατί η  πόλη δεν χρειάζεται απλώς σημειακές παρεμβάσεις, αλλά  μια ολότητα και μάλιστα μια «κρίσιμη μάζα» παρεμβάσεων,  που θα «τουμπάρει» την όλη κατάσταση και θα δημιουργήσει μιαν αντίθετη δυναμική : Μια δυναμική επανασυσπείρωσης και ανάκτησης της χαμένης κεντρικότητας …

. Λαμβανομένων όλων αυτών υπόψη,  η κ. Διαμαντοπούλου και από κοντά και ο  κ. Καμίνης,που  εξαγγέλλουν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα δράσεων για να γίνει η Αθήνα «πόλος έλξης του πνεύματος και του πολιτισμού» με επίκεντρο  την Ακαδημία Πλάτωνος -   φαίνονται να έρχονται πραγματικά από άλλο ανέκδοτο….Εμένα προσωπικά η κ. Διαμαντοπούλου , όταν σε λογύδριό της για το συγκεκριμένο πρόγραμμα   «αυτομαστιγώνεται» λέγοντας   ότι «οι πολιτικοί βάλλονται όχι άδικα», μου θυμίζει τον Σκρουτζ Μακ Ντακ του Ντίσνεϋ – ο οποίος τιμωρούσε μεν  τον εαυτό του, αλλά για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούσε μηχανικές κλωτσιές και μπουνιές προκαλούμενες από  κέρματα , τα οποία  μπορούσε να  επανεισπράξει στη συνέχεια…  

Στόχος του προγράμματος «Ακαδημία Πλάτωνος, οι δρόμοι της γνώσης-πολίτης και πολιτεία» είναι –κατά τα λεγόμενα των εμπνευστών του – « η προσέλκυση  Φιλοσοφικών και Αρχαιολογικών Σχολών, κλασσικών Λυκείων, επικοινωνίας της σύγχρονης Φιλοσοφίας (ΗΠΑ, Γερμανία), αλλά και της ασιατικής Φιλοσοφίας - επικοινωνία με «Κομφούκιο» σε συνεργασία με την κινεζική Πρεσβεία».

 Αυτή η τελευταία νότα περί ασιατικής φιλοσοφίας θα μπορούσε να ακουσθεί με συμπάθεια, λαμβανομένου υπόψη του ελλείμματος σε ανατολικές φιλοσοφικές σπουδές στη δική μας και σε άλλες δυτικές χώρες. Όμως στη συγκεκριμένη συγκυρία με τη συγκεκριμένη υπουργό και με τη συγκεκριμένη φούρια να δημιουργήσει ερείσματα στο οπουδήποτε – εν όψει των κρίσιμων, βουλευτικών και εσωκομματικών αναμετρήσεων – η «κινεζόφιλη» νότα δημιουργεί μια αίσθηση πολιτιστικού αχταρμά. Είναι όπως κάποια εμιράτα δημιουργούν πίστες για χειμερινά σπορ στην αραβική έρημο, επιδιώκοντας να προσελκύσουν τουρίστες από τη Γροιλανδία…..

Εν ουρανοίς αγάλλονται οι συγγραφείς του αεροπορικού χώρου…..

Οι  Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας  προσπαθούσαν ανέκαθεν να εξηγήσουν στο  κοινό ότι  η «Ολυμπιακή» και η «Πολιτική Αεροπορία» δεν ήταν ταυτόσημες, ότι  μεταξύ τους υπήρχε απλώς σχέση μιας  εταιρίας με μια κρατική εποπτεύουσα αρχή….Δεν ξέρω αν η διάκριση έγινε κατανοητή, πάντως  ως ενεργός Ελεγκτής Εναέριας Κυκλοφορίας επί 30 χρόνια, διαπίστωσα ότι υπήρχε κοινό βιωματικό υπόβαθρο και των δυο  μερών. Είδα ανθρώπους της Ολυμπιακής να συγκινούνται μέχρι δακρύων με την αποστράτευση του υπερήφανου  Μπόϊνγκ 747 από τη γραμμή της Νέας Υόρκης, είδα Ελεγκτές να είναι με πάθος  δοσμένοι στο αεροπλάνο, στις δυνατότητες και στις διακινδυνεύσεις του. Κάποτε πάλι γνώρισα και έναν οδηγό πούλμαν ,  «αερομοντελιστή» και παλιό υποψήφιο  στη Σχολή Ικάρων, που έτρεφε  λατρεία για την υπόθεση της αεροπορίας και ήξερε άπειρα πράγματα για τύπους αεροσκαφών και διαδικασίες πτήσης. Σε  όλες αυτές τις περιπτώσεις  εύρισκα  ότι ταίριαζε ο στίχος του Έζρα Πάουντ : Ό,τι αγαπάς βαθιά, δεν θα σου αφαιρεθεί ποτέ….  

Είθισται η χαρά και τα  «έπεα πτερόεντα»  να κυριαρχούν   στις συναντήσεις των πλέον ευφάνταστων ανθρώπων του αεροπορικού χώρου. Όμως σε μια συγκυρία  όπως η σημερινή,   κύριο μερίδιο έχει η  χαρμολύπη.  Η πρόσφατη , μαζική, έμμεση πλην αναγκαστική έξωση συναδέλφων από την ΥΠΑ, η παράλειψη της οφειλόμενης τιμής και αναγνώρισης στο έργο τους, η πικρή και μελαγχολική αποχώρησή τους,  βάζουν σε σκέψη οποιονδήποτε νοήμονα άνθρωπο  :  Γιατί μια  μικρή ή   μεγάλη συλλογικότητα, οικοδομείται  με  «χορηγίες ευγνωμοσύνης». Γιατί η ευγνωμοσύνη έναντι του παρελθόντος είναι επένδυση στο μέλλον. Γιατί με αυτό το σκεπτικό  τιμούμε την Επανάσταση του 21 και  την Εθνική Αντίσταση.   

Στις αρχές του  Δεκέμβρη έκλεισαν  108 χρόνια από την πρώτη πτήση  των αδελφών Wright. Από τότε έως σήμερα το αεροπλάνο άλλαξε ριζικά τον κόσμο και εξακολουθεί να τον αλλάζει. Παλιά και δυσνόητα πράγματα έγιναν αυτονόητα, παλιές εντάσεις ξεπεράσθηκαν για να παραδώσουν τη σκυτάλη σε  νέες. Η ζωή  συνέχισε να αλλάζει «δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία», έστω και εάν στον πυρήνα της διατηρούσε ορισμένα στοιχεία -  όπως η  τόλμη, η προσέγγιση των ορίων, η αναζήτηση -     ακόμη και εκεί όπου όλα φαίνονταν τελειωμένα….

   Αυτή τη ζωή, που μεταβάλλεται  αλλά και εμμένει στον βαθύτερο  εαυτό  της,  μπορούμε να υπηρετούμε όσοι εμπνευσθήκαμε ή συνεχίζουμε να εμπνεόμαστε από το αεροπλάνο….

ΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΧΡΥΣΩΜΑ» ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Κάποιοι έχουν μείνει με την εικόνα του χρυσοθήρα του αμερικάνικου west, που διαχειρίζεται το «χύμα» φερτό υλικό των ποταμών  σε μια λεκάνη, ελπίζοντας να ξεσκαρτάρει κάποια γραμμάρια χρυσού από ξένες προσμίξεις και να αυξήσει το κομπόδεμά του…Όμως οι σημερινοί μέθοδοι διαχωρισμού του «πολύτιμου μετάλλου» από τα άλλα εδαφικά υλικά  με βάση το κυάνιο, είναι καταστροφικοί για τη φύση και για ό,τι εξαρτάται από αυτήν – γεωργία, κτηνοτροφία, πόσιμα ύδατα, τουρισμός.

Καθώς  η  εκτόξευση της τιμής του χρυσού στη διεθνή αγορά  πολλαπλασιάζει τις πιέσεις  για την «αξιοποίηση» των ελληνικών κοιτασμάτων , κάποιοι χρειάζεται να υπογραμμίζουν ότι μια άλλη ενότητα δραστηριοτήτων μπορεί να είναι  πιο «χρυσοφόρα» από το χρυσό… Όσον αφορά την "αταβιστική" επάνοδο του κίτρινου μετάλλου σε  χρηματικές λειτουργίες, πρέπει να υπογραμμίζεται ότι κι αυτό έχει ημερομηνία λήξεως : Λόγου χάρη μια διεθνής νομισματική συμφωνία που θα έβαζε το χρυσό στη θέση του, θα οδηγούσε την τιμή του στα τάρταρα και τις επενδυτικές αποδόσεις στο ναδίρ…..…. 

Να πως διαμαρτύρονται οι τοπικές κοινωνίες απέναντι στο επιχειρούμενο «χρύσωμα» της ανάπτυξης :

 Εμείς οι Δήμαρχοι της περιφέρειας Αν. Μακεδονίας & Θράκης συνήλθαμε σήμερα 16-12-2011 και αποφασίσαμε να αντιταχθούμε στην επένδυση χρυσορυχείων στο Δήμο Αλεξ/πολης, καθότι πλήττει την υγεία, τη ζωή, το περιβάλλον και την αειφορία – βιωσιμότητα της περιοχής.

Ταυτόχρονα σβήνει κάθε δυνατότητα ανάπτυξης και προοπτικής, αφού προσβάλλεται ο πρωτογενής τομέας, καθώς επίσης η θάλασσα, η αλιεία, ο τουρισμός και επέρχεται μια γενική απαξίωση της περιοχής.

Η οικονομική προοπτική της επένδυσης με την δημιουργία λίγων θέσεων εργασίας και καμία άλλη ανταποδοτικότητα στην τοπική κοινωνία, στο Δήμο και στην κεντρική πολιτεία καθίσταται μηδαμινή.

Η μόνη ωφέλεια προκύπτει για την Καναδική εταιρία, που ως χρυσοθήρες θα πάρουν από τη γη μας 380 τόνους χρυσού σε επτά (7) έτη και θα μας αφήσουν δεξαμενές τελμάτων με κυάνιο, βλαπτικές και θανατηφόρες ενώσεις και γενικά την περιοχή μας κρανίου τόπο.

Ζητάμε την απόρριψη της επένδυσης και τον σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες που εκφράστηκαν πολλές φορές ομόφωνα αρνητικά στο περιφερειακό και στα δημοτικά συμβούλια Αλεξανδρούπολης, Κομοτηνής και Σαπών.

Οι Υπογράφοντες:

ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ ΑΡΗΣ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ – ΘΡΑΚΗΣ

ΛΑΜΠΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

ΠΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ

ΜΟΥΖΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

ΠΟΥΛΙΛΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΟΥΦΛΙΟΥ

ΑΥΡΙΔΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΝΕΣΤΟΥ

ΙΩΑΝΝΑΚΗΣ ΗΛΙΑΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΑΠΩΝ – ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ

ΣΕΡΙΦ ΙΜΠΡΑΗΜ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΡΡΙΑΝΩΝ

ΜΟΛΛΑ ΙΣΑ ΡΙΤΣΒΑΝ
ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΚΑΔΗ ΙΣΜΕΤ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΙΑΣΜΟΥ

ΤΣΟΥΚΑΛ ΜΟΥΣΤΑΦΑ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΥΚΗΣ

ΛΥΣΣΕΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

ΚΑΓΑΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

ΧΑΡΑΚΙΔΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

ΣΙΜΙΤΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΘΑΣΟΥ

ΠΗΓΗ :

http://antigoldgreece.wordpress.com/2011/12/16/dimarxoi-amth/

Για τον ορισμό του «απόβλητου»- υλικού και πολιτικού

Το «απόβλητο», ή «σκουπίδι», ή «σκύβαλο» (Κύπρος) ή «ΠΑΣΟΚ» (σύμφωνα με μια πρόσφατη πολιτική «ανασήμανση» του όρου…) , είναι μια κατεξοχήν ρελατιβιστική έννοια -  με τον ίδιο τρόπο, λόγου χάρη, που   μια μπανανόφλουδα  στην οδό Πανεπιστημίου είναι σκουπίδι, ενώ σε ένα χωράφι αποτελεί εδαφοβελτιωτικό υλικό…Γι αυτή την πολύμορφη και πολυλειτουργική οντότητα,  πραγματοποιήθηκε  Ημερίδα στις 10.12.11 στην Αθήνα, με διοργανωτή την «Πρωτοβουλία Διαχείρισης Απορριμμάτων»… Μεταξύ των άλλων παρεμβάσεων ήταν και αυτή του Νομικού Γιώργου Μπάλια,  που είχε σαν τίτλο : «Η Νέα οδηγία 2098/98 για τα απόβλητα : Μια ευκαιρία για την «Ευρωπαϊκή Κοινωνία Ανακύκλωσης»

Για τα κριτήρια προσδιορισμού της έννοιας «απόβλητο» έγραψε ο Μπάλιας :      

Πρώτον, το άρθρο 5(της Νέας Οδηγίας) περιλαμβάνει εξαντλητικά κριτήρια σχετικά με τα υποπροϊόντα και τα οποία (κριτήρια), εάν ικανοποιηθούν, τότε τα υλικά δεν θα θεωρούνται απόβλητα. Π.χ., για να μη θεωρηθεί μια ουσία ή ένα αντικείμενο απόβλητο θα πρέπει, μεταξύ των άλλων, να είναι βέβαιη η περαιτέρω χρήση τους…..

Δεύτερον, το άρθρο 6 ορίζει τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία ένα υλικό παύει να θεωρείται απόβλητο εάν έχει υποστεί εργασία ανάκτησης συμπεριλαμβανομένης της ανακύκλωσης.

 Τρίτον, το άρθρο 2 της νέας οδηγίας δεν εντάσσει μερικά υλικά στα συγκεκριμένα απόβλητα τα οποία υπόκεινται στις ρυθμίσεις της. Εδώ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο 2(1)(β) το οποίο εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας τα εδάφη που περιλαμβάνουν μολυσμένες γαίες που δεν έχουν ακόμη εκσκαφτεί…..

Τέταρτον, το εύρος του όρου «απόβλητο» αποσαφηνίζεται με τη βοήθεια των νέων ορισμών της «πρόληψης», της «επαναχρησιμοποίησης» και της «προετοιμασίας προς επαναχρησιμοποίηση» που περιλαμβάνονται στο άρθρο 3 της νέας οδηγίας. Εδώ λοιπόν καθίσταται σαφές ότι η πρόληψη και η επαναχρησιμοποίηση συνδέονται μόνο με υλικά τα οποία δεν έχουν ταξινομηθεί ως απόβλητα.

Και καταλήγει ο Μπάλιας :

Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν στη νέα οδηγία οι παραπάνω αποσαφηνίσεις της έννοιας του αποβλήτου, εν τούτοις ο όρος παραμένει προβληματικός καθόσον η κεντρική έννοια γύρω από την οποία δομείται, δηλαδή η απόρριψη, παραμένει ασαφής και αόριστη.

Τώρα, στο δικό μας «δια ταύτα" βάσει της οδηγίας :

1.    Τα υποπροϊόντα του Μνημονιακού ΠΑΣΟΚ  (π.χ. Χρυσοχοϊδης) προφανώς χρήζουν επανεξέτασης υπό το πρίσμα του άρθρου 5 της οδηγίας .

2.    Το ΠΑΣΟΚ είναι επί του παρόντος απόβλητο, ως μη επιδεχόμενο επεμβάσεων   ανάκτησης και ανακύκλωσης

3.    Στοιχεία τινά του ΠΑΣΟΚ εξαιρούνται των όποιων μελλοντικών διαδικασιών ανάκτησης , ως ποινικώς υπόλογα

4.    Στην έννοια του απόβλητου δεν υπάγονται Πασόκοι ή Πασοκίζοντες που προληπτικώς αποπασοκίσθηκαν (όπως λέμε αποσχηματίσθηκαν…) ή λόγω βλακείας κρίνονται  επαναχρησιμοποιητέοι, κατά παράβασιν γνωμικού ισχύοντος  από την εποχή του Βιετνάμ :  «Καλός Πασόκος είναι ο νεκρός Πασόκος» (Α. Παπανδρέου, Γενηματάς, Αλευράς κλπ)….

Ολόκληρο  το κείμενο  του Γιώργου Μπάλια, που είναι «θανάσιμα σοβαρό» (deadly serious),κατά τα «ελληνικά εκ μεταφράσεων» που «σημαδεύει» τον τελευταίο καιρό ο  παρών ιστότοπος, καταχωρείται στο

http://www.giorgosbalias.gr/index.php/2011-10-25-05-46-23/46-epikairothta/62--200898-