ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΔΙΝΟΣ : "Η ΣΧΕΔΙΑ"

Περιβαλλοντολόγος, γεωγράφος , μηχανικός, θεωρητικός και ακτιβιστής του οικολογικού κινήματος, ο Μιχάλης Μοδινός συνεργάσθηκε με διεθνείς οργανισμούς, δίδαξε σε ακαδημαϊκά ιδρύματα ανά τον κόσμο, υπήρξε εκδότης της Νέας Οικολογίας και πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος. Στο πλούσιο δοκιμιακό και ερευνητικό του έργο περιλαμβάνονται τα βιβλία "Μύθοι της Ανάπτυξης στους Τροπικούς", "Από την Εδέμ στο Καθαρτήριο", "Τοπογραφίες" και "Η Αρχαιολογία της Ανάπτυξης". Από το 2005 στράφηκε οριστικά στην λογοτεχνία και την κριτική της.
Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη έχουν κυκλοφορήσει τα μυθιστορήματά του Χρυσή Ακτή(2005), Ο Μεγάλος Αμπάι(2007) και Επιστροφή(2009). Το τελευταίο του μυθιστόρημα – η ΣΧΕΔΙΑ - διαδραματίζεται στη μεταναπολεόντια Γαλλία και φωτίζει τις αντιφάσεις της «πολιτισμένης Δύσης», συσχετίζοντας τον Διαφωτισμό με την αποικιοποίηση του κόσμου μας…..
Παρίσι, 1818: Μια γυναίκα-Ροβινσώνας, η κυρία Ζεπαρντιέ, επισκέπτεται τον νεαρό ζωγράφο Τεοντόρ Ζερικώ, στο εργαστήριό του στην Μονμάρτρη. Έχει πολλά να του αφηγηθεί για τη ζωή της, κυρίως, όμως, τις εμπειρίες της απ’ το ναυάγιο της φρεγάτας «Μέδουσα», που σάλπαρε τον Ιούνιο του 1816 για την ίδρυση μιας αποικίας στην Αφρική, και τελικά προσέκρουσε σε ύφαλο στις δυτικές ακτές της προκαλώντας πολιτικό σκάνδαλο. Από τις συγκλονιστικές σκηνές που διαδραματίστηκαν στη σχεδία με τους ναυαγούς ο Ζερικώ θα ανασύρει το θέμα που θα του χαρίσει την αιώνια φήμη. Θα απεικονίσει την οδύσσεια του ανθρώπινου είδους στην περίφημη Σχεδία του «Μέδουσα» με την οποία θα αρχίσει η εποχή του ρομαντισμού.
Πώς, όμως, γίνεται τέχνη η καταστροφή; Τι βρίσκεται εκτός πλαισίου του πίνακα; Πώς βοηθούν οι αναμνήσεις μιας γυναίκας από τις εξωτικές περιπλανήσεις της; Και ποια η συνέχεια της ζωής, μετά τα χτυπήματα της μοίρας;
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο της κυρίας Ζεπαρντιέ, από το κεφάλαιο 6 της ΣΧΕΔΙΑΣ.




Φρεγάτα «Μέδουσα», εν πλω, 29 Ιουνίου 1816


Θεωρητικά δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ λυκαυγούς και λυκόφωτος. Υπάρχουν πολιτισμοί που το δέχονται ως απόλυτη αλήθεια, μάλιστα χρησιμοποιούν την ίδια λέξη για τα δύο αυτά φαινόμενα. Και όμως… είναι η προσδοκία του φωτός ή του σκότους που διαφοροποιεί τα γεγονότα. Τίποτα δεν είναι περισσότερο διαφορετικό απ’ ό,τι η έναρξη και το τέλος της μέρας, κι ας πρόκειται, από την άποψη της καθαρής γεωμετρίας, για ταυτόσημα φαινόμενα. Ο κύριος Κορρεάρ, ως αρμοδιότερος εμού, συμφωνεί απολύτως με αυτή την άποψη. Η ανατολή του ήλιου είναι ένα προάγγελμα, η δύση του εισαγωγή σ’ έναν άλλο κόσμο. Η αυγή είναι η αρχή της μέρας, που όμως δεν προδικάζει τίποτα απ’ όσα θα ακολουθήσουν – το πολύ πολύ μια αβέβαιη μετεωρολογική πρόβλεψη. Ενώ η δύση είναι κατά κάποιο τρόπο η σύνοψη όσων προηγήθηκαν. Γι΄ αυτό, το λυκόφως είναι δραματικό, πολυποίκιλο, συναρπαστικό. Μοιάζει σαν να μας εισάγει με τα τρυφερά του δάχτυλα σ’ ένα νέο δράμα λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις μάχες και τους σκοτωμούς που προηγήθηκαν. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο στο ηλιοβασίλεμα απ’ ό,τι στην αυγή. Ίσως γι’ αυτό οι ποιητές το εξυμνούν.
Το ηλιοβασίλεμα –ακόμη και το απογοητευτικά βραχύβιο ηλιοβασίλεμα των τροπικών– έχει την ικανότητα να συμπυκνώνει σε συναρπαστικές μορφές το μετείκασμα του φωτός και τις περιπέτειες του ανέμου, της βροχής, των νεφών. Λογικό είναι τα αχνά διαφαινόμενα αστέρια να διεγείρουν τη φαντασία και να υποβάλλουν δοξασίες. Το εσπερινό φέγγος αναγκάζει τους ανθρώπους να κοντοσταθούν, να υψώσουν το βλέμμα, να ανατριχιάσουν, σαν ν’ αναθυμούνται τα περασμένα, όχι όμως με τις θλίψεις, τους καμάτους και τις προσωπικές καταστροφές που εμπεριέχουν, αλλά ως επίτευγμα και κατά συνέπεια ως παρακαταθήκη για το μέλλον. Παρατηρώ κάθε δειλινό τον ήλιο να γέρνει στις εσχατιές της στιλπνής επιφάνειας του ωκεανού και οι μνήμες μου αναβαπτίζονται σε μια ανώτερη αισθητική. Ο ορίζοντας ανεβοκατεβαίνει με το λίκνισμα του Μέδουσα αλλά ο ήλιος βρίσκεται κάθε στιγμή χαμηλότερα και ο ουρανός αποκτά σταδιακά έναν εσωτερικό φωτισμό, τα ουράνια τενάγη ανταγωνίζονται σε απαλές αποχρώσεις κι ένας αιφνίδιος πολύποδας από φλόγες απειλεί να καταργήσει το χρωματικό φάσμα. Τέτοιες ώρες, ο μοναχικός ναύκληρος που βάφει ένα παραπέτο, η μονότονη κραυγή του φρουρού στο μεσαίο κατάρτι, ακόμη και οι απαστράπτουσες επωμίδες του υποπλοιάρχου αποκτούν έναν συμπαγή χαρακτήρα.
Το μη εξασκημένο μάτι δεν διακρίνει διαφορές σε τέσσερις χιλιάδες μίλια ωκεάνιας διαδρομής. Όμως εγώ είμαι εκ των πραγμάτων ασκημένη – δεν περιορίζομαι στις δύο διαστάσεις της θάλασσας. Διακρίνω τις ανεπαίσθητες μεταβολές της ατμοσφαιρικής πίεσης, της αλατότητας, του λικνίσματος των κυμάτων, των αποχρώσεων της θάλασσας, της πυκνότητάς της. Ένα ατελεύτητο δράμα ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ο ουρανός αλλάζει χρώμα – ακόμη και ο πυρπολημένος ουρανός των τροπικών. Όταν ο υποπλοίαρχος, με τον εξάντα στο χέρι, αναγγέλλει από τη γέφυρα ότι μόλις διαβήκαμε τον Τροπικό του Καρκίνου, όλο το είναι μου πανηγυρίζει – οι πόροι μου αποτυπώνουν όσα δεν μπορούν ν’ αφομοιώσουν τα επιστημονικά όργανα. Πόσο άδικο έχουν όσοι θεωρούν πως δεν υπάρχουν θαλάσσια τοπία… Πόσο λίγο παρατηρητικοί είναι! Πώς θα ‘θελα να ταξίδευε μαζί μας ένας μεγάλος τοπιογράφος για ν’ αποτυπώσει τη χρωματική γκάμα του γαλάζιου, του κίτρινου, του ωχρού, του σταχτιού, του μαύρου …ναι του μαύρου. Αποβλακωμένοι από τα χορταστικά γεύματα και τον παρατεταμένο ανήσυχο ύπνο, περιφρονούμε τα πλουσιοπάροχα εδέσματα του ουρανού και της θάλασσας. Το πολύπλοκο ουράνιο οικοδόμημα με τα μελανά σύννεφα στα δυτικά μοιάζει να θέλει να διαρκέσει για πάντα, κι ας είναι τόσο ευμετάβλητο. Στο κάτω μέρος της ογκώδους κοιλιάς των νεφών χαράσσεται ώς τον ορίζοντα μια διπλή κιτρινοκόκκινη λωρίδα, ενώ στο πάνω μέρος τους ο ουρανός βάφεται με πορτοκαλιά υδροχρώματα. Περιμένω την ύστατη εμφάνιση του ήλιου στο διάκενο νεφών και θάλασσας, με τη λαχτάρα μιας νέας ανατολής. Έπειτα θα βυθισθεί οργά, σχεδόν σαδιστικά, τη στιγμή ακριβώς που θέλεις να του το απαγορεύσεις. Τώρα οι κίτρινες ανταύγειες κυριαρχούν στον ουρανό κι απλώνονται με τεμπέλικες συστροφές, άϋλες, μέσα σ’ αυτή την φωτεινή κουνουπιέρα. Μια θαμπή ελικοειδής γραμμή φωτός στα βόρεια χώνεται βιαστικά στον ωκεανό. Στην πρώτη φάση του ηλιοβασιλέματος, ο ηλιακός δίσκος να είναι ένας φιλόδοξος κατασκευαστής στέρεων ανάγλυφων μορφών, ενώ στη δεύτερη μεταβάλλεται σε αβέβαιο ζωγράφο, αποτυπωτή ανάλαφρων ασημένιων, μαβιών και ρόδινων αντανακλάσεων. Κι έπειτα, με την απώλεια του ζωοδότη ήλιου –μοιάζει για μια μακρά στιγμή με κρόκο αυγού που βυθίζεται σ’ ένα ποτήρι νερό- οι χρωματιστές συνθέσεις γίνονται ακόμη πιο περίπλοκες, προς στιγμήν μάλιστα εκρηκτικότερες απ’ ό,τι στη διάρκεια της μέρας, όταν το έντονο φως περιορίζει τις δυνατότητες των ματιών μας.
Έπειτα, η νύχτα διαδέχεται απότομα το σούρουπο. ΟΙ ξέρες, οι ύφαλοι, οι λιμνοθάλασσες, οι χερσόνησοι και οι λοφώδεις σχηματισμοί του ουρανού κατακλύζονται από την επέλαση του μαύρου πελάγους. Λίγα κυματάκια φωτίζονται περιστασιακά από τις τελευταίες οριζόντιες ακτίνες. Αδύναμες, χλωμές σκιές καταλαμβάνουν το τοπίο θυμίζοντάς μου πως όλα τούτα είναι εύθρυπτα και εφήμερα – σχεδόν μια οπτική ψευδαίσθηση. Βρισκόμαστε στις 23ο βόρειο γεωγραφικό πλάτος, και μπαίνουμε πλησίστιοι στους τροπικούς.
Ένα γυάλινο νήμα ένωσε τους αστερισμούς. Η αυθαιρεσία των χρωματικών συνδυασμών της μέρας έδωσε τη θέση της σε μια συμπαντική τάξη. Τύλιξα το σάλι μου σφιχτά γύρω από τους ώμους μου όταν άκουσα τα βήματα του κυρίου Κορρεάρ. Έριξα μια τελευταία, σαρωτική ματιά στο ασημένιο στερέωμα και στράφηκα στην Ανατολή. Ένα φεγγάρι στο χρώμα του μελωμένου πεπονιού ανασταινόταν μέσα απ’ τα θαλάσσια ερέβη.

Η ΕΛΛΑΔΑ , «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡ-ΔΥΝΑΜΗ»….

Τα πράγματα πάνε κατά διαόλου ,η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο σε ένα θλιβερό οικονομισμό, αλλά κάποιοι από τις τηλεοράσεις επιμένουν να μας μιλάνε για ένα ΥΠΕΡ, που είναι αμφίβολο ή εν πάση περιπτώσει απαιτεί πολύμοχθες συγκρίσεις με άλλες χώρες και άλλες πολιτιστικές παραγωγές. Βλέπετε, η αυταρέσκεια όταν συνδυάζεται με την οκνηρία, γίνεται χειρότερη…

Επειδή η ελληνική περιφέρεια είναι «το μισό του ουρανού», σκέφθηκα να προσεγγίσω αυτό το «μισό» και τις κατά 50% αντιπροσωπευτικές διαπιστώσεις επ' αυτού, όχι βέβαια δια μέσου της λιλιπούτειας λογοτεχνικής μου παιδείας, αλλά δια μέσου της οπτικής ενός ανθρώπου που έχω εκτιμήσει και τσιτάρει στο παρελθόν. Είναι ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, που γράφει στα ΝΕΑ της 12.2.2011 σχολιάζοντας ένα βιβλίο του Βασίλη Καραγιάννη – το οποίο συμβαίνει να έχω κι εγώ υπόψη μου. Παίρνοντας σαν πεδίο αναφοράς την ελληνική περιφέρεια, σημειώνει ο Κούρτοβικ στο άρθρο του υπό τον τίτλο « ο πολιτισμός της αρπαχτής και του καρναβαλιού»:

«Υπερτροφία πολιτιστικών θεσμών και ατροφία πολιτισμικής ζωής. Μικροπολιτικές σκοπιμότητες και στενόμυαλοι εγωισμοί. Η μοναξιά της επαρχίας και η προσωπική μοναξιά ενός ανθρώπου ο οποίος προσπάθησε ν’ αλλάξει κάτι στη μίζερη πραγματικότητα που κλήθηκε να διαχειριστεί. Έχω συγκρατήσει στη μνήμη μου ένα καταπληκτικό διήγημα του Βασίλη Καραγιάννη. Λέγεται «Το χρώμα της νοσταλγίας» κι έδωσε τον τίτλο του σε μια συλλογή διηγημάτων που κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Στο αυτοβιογραφικό αυτό διήγημα, ο συγγραφέας περιγράφει μεταξύ άλλων πώς έγινε με το στανιό κομπάρσος στα γυρίσματα της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη Ιφιγένεια: ήταν ένας από τους χιλιάδες νεοσύλλεκτους που επιστρατεύτηκαν για να υποδυθούν στην παραλία της Κορίνθου, γυμνοί και κουρεμένοι εν χρω, τους Αχαιούς καθώς περίμεναν να φυσήξει αέρας, και που διατάζονταν ολοένα από τους εκνευρισμένους λοχίες τους να κοιτάζουν το πέλαγος με νοσταλγία, όπως ήθελε ο σκηνοθέτης («Νοσταλγήστε, στραβάδια, να τελειώνουμε!»)…….……… για τις ελληνικές κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές ο πολιτισμός δεν είναι παρά ένα παράρτημα του συστήματος πελατειακών σχέσεων που έχουν στήσει. Οι πολιτιστικοί φορείς και η στελέχωσή τους είναι ζήτημα πολιτικάντικων συναλλαγών και προσωπικών εκδουλεύσεων, όπου τα τελευταία πράγματα που μετρούν είναι η αξιοκρατία και η σοβαρότητα αυτών των θεσμών. Το χρονικό του Καραγιάννη παρακολουθεί την πορεία ενός ιδεαλιστή διανοούμενου της επαρχίας που είναι υποχρεωμένος, από τη διευθυντική θέση του, να προσπαθεί να τηρεί ανόητες και στείρες ισορροπίες (χωρίς μακροπρόθεσμα να το καταφέρει), να υφίσταται ανούσιες πολιτιστικές διοργανώσεις, που κύριος σκοπός τους είναι να δικαιολογούν τη γραφειοκρατία ή να υπηρετούν ατομικές πολιτικές βλέψεις, να συμμετέχει σε ταξίδια και λογοτεχνικές εκδηλώσεις με χαρακτήρα αρπαχτής (εις βάρος, φυσικά, των φορολογουμένων), να συναντά εμπόδια σε κάθε πρωτότυπη και δημιουργική πρότασή του, να βιώνει σε κάθε βήμα του έξω από την περιοχή του την ασημαντότητα της παρουσίας του ρέκτη λειτουργού που, επαρχιώτης γαρ, βρίσκεται μακριά από τα κέντρα εξουσίας και τις πηγές της πολιτισμικής γκλαμουριάς ….»

ΥΓ1 της ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ Η(οι) πολιτική(οι) της συμφοράς , η μεταπρατική οικονομία και ιδεολογία, η αποκόμιση πνευματικής υπεραξίας από το παραγωγικό έργο των άλλων, το κράμα συμπλεγματικής/σωβινιστικής αποδοχής/απόρριψης του «ξένου», όλα αυτά δένουν με μια πολιτιστική ύφεση διαρκείας, παρά με μια άνθηση…Τώρα, το αν κάποιοι θέλουν να χαϊδεύουν τ’ αυτιά μας, τόσο το χειρότερο για όλους μας…

ΥΓ2 Έργο του Raphael Olbinski

ΣΙΝΓΚΕΡ : "Η Απελευθέρωση των Ζώων"

Είχα διαλέξει αυτό τον τίτλο (ANIMAL LIBERATION) για ένα άρθρο που δημοσίευσα στα περιοδικά «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΕΣ» και «ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ» πρίν από καμιά 25αριά χρόνια, όπου έβαζα σε πρώτο πλάνο την αφήγηση ενός επεισοδίου στα τέλη της Μικρασιατικής εκστρατείας(1922)….Αφηγητής ήταν ο Ιστορικός Επαμεινώνδας Βρανόπουλος, το δε επεισόδιο σχετιζόταν με τα μεγάλα ζώα έλξης (άλογα, μουλάρια, γαίδούρια) που μετά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, είχαν συγκεντρωθεί στον θύλακα του Τσεσμέ. Κάποια στιγμή, ενώ η υποχώρηση του στρατού και των πολιτών προς τα νησιά του Αιγαίου κόντευε να ολοκληρωθεί, ήρθε διαταγή για την θανάτωση των ζώων, που δεν μπορούσαν να μεταφερθούν στα νησιά αλλά και δεν έπρεπε να μείνουν στα χέρια του εχθρού – με τον οποίο ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη….

Τα ζώα συγκεντρώθηκαν σε ένα μεγάλο ανοιχτό χώρο και περικυκλώθηκαν από στρατιώτες, που έκαναν αρκετά βήματα προς τα πίσω για να έχουν αποστάσεις ασφαλείας - μεταξύ τους αλλά και με τα ζώα…Κάποια στιγμή ο επικεφαλής αξιωματικός έδωσε την εντολή για την εκτέλεση και άρχισαν οι πυροβολισμοί – ο τόπος γέμισε αίματα, ένώ τα ζώα κοίταζαν με απόγνωση και απορία τους χθεσινούς συντρόφους τους…Τότε οι σκληροτράχηλοι φαντάροι, που είχαν δει με τα μάτια τους τις πιο απίθανες φρικαλεότητες, που είχαν δει ακρωτηριασμούς και αιματοκυλίσματα αλλά που είχαν βιώσει τη συντροφιά και τη φιλία των ζώων, τελείως αυθόρμητα, σταμάτησαν να πυροβολούν. Και μερικοί από αυτούς – κατά τη μαρτυρία που διέσωσε ο Βρανόπουλος – πλησίασαν τα χτυπημένα ζώα και τα φιλούσαν…Η εκτέλεση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και τα ζώα αφέθηκαν ελεύθερα, παρά την αντίθετη ρητή διαταγή…..

Οι άνθρωποι και ειδικότερα οι πιο ανθρώπινοι από αυτούς, είχαν ανέκαθεν αισθήματα για τα ζώα. Στη τύχη τελείως, θυμάμαι τις αναφορές ενός συνεδρίου βιολογικής αιγοπροβατοτροφίας στο Αγρίνιο του 2002, όπου η «ευζωϊα των ζώων» ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα για τους σύνεδρους. Θυμάμαι ακόμη τους «Αταίριαστους» - εκείνο το καταπληκτικό ασπρόμαυρο φίλμ των σίξτις, με την Μαίριλυν Μονρόε και τον Κλαρκ Γκέϊμπλ, που είχε επίκεντρο την τύχη των μεγάλων ζώων έλξης, αδέσποτων πλέον, μετά την εγκατάλειψή τους από την εκμηχανισμένη αγροτική οικονομία….

Όμως αυτά τα αισθήματα και αυτές οι ιδέες δεν θα έπρεπε να αφεθούν «χύμα», γιατί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά…Αυτό ακριβώς ήταν το θέμα του Πήτερ Σίνγκερ, που ανέλαβε από το 1975 να εκφράσει την συγκεκριμένη, πολυτιμη ευαισθησία … Το βιβλίο του Σίνγκερ «Η Απελευθέρωση των Ζώων» παρουσιάζουν αύριο στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, καθηγητής περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στην Παιδαγωγική Σχολή του Α.Π.Θ., και ο Σταύρος Καραγεωργάκης, Δρ. φιλοσοφίας, μεταφραστής και επιμελητής της ελληνικής έκδοσης του έργου. Η παρουσίαση θα γίνει στις 19:30, στην αίθουσα διαλέξεων της ΕΔΟΘ, Προξ. Κορομηλά 51, 4ος όροφος. Στο πλαίσιο της παρουσίασης ο Αθανάσιος Τάκης, Δρ Ευρωπαϊκού Δικαίου - Δικηγόρος, θα αναπτύξει το θέμα «Το νομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καλή μεταχείριση των ζώων», η Λάλε Αλάτλι, εκπρόσωπος της τουρκικής ομοσπονδίας για τα δικαιώματα των ζώων Haytap, θα αναφερθεί στις «Δράσεις για τα δικαιώματα και την προστασία των ζώων σε Ελλάδα και Τουρκία» και εκπρόσωπος του Φιλοζωικού Σωματείου «Άργος» θα αναφερθεί στα ζώα συντροφιάς και τα αδέσποτα.

«Η Απελευθέρωση των Ζώων» επηρέασε όσο κανένα άλλο βιβλίο το σύγχρονο κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων και προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη, αποκαλύπτοντας τις απαράδεκτες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν τα ζώα των μεγάλων κτηνοτροφικών μονάδων και τα πειραματόζωα. Τότε ήταν που πληροφορήθηκε το κοινό για πρώτη φορά(1975) ότι δίνουν αυξητικές ορμόνες στα ζώα οι οποίες καταλήγουν στο πιάτο των καταναλωτών, ότι οι κότες καταφεύγουν στον κανιβαλισμό λόγω του στρες του εγκλεισμού, ότι τυφλώνουν κουνέλια για να λανσάρουν στην αγορά μια καινούργια μάσκαρα, ότι ποτίζουν ελέφαντες με LSD για να δουν τις αντιδράσεις τους, και πολλές ακόμα φρικαλεότητες.

«Η Απελευθέρωση των Ζώων» αποτελεί διεθνές μπεστ σέλερ και έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες. Ο Πήτερ Σίνγκερ διδάσκει βιοηθική στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των Η.Π.Α., έχει γράψει δεκάδες βιβλία, θεωρείται από τους μεγαλύτερους ηθικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα, ενώ παράλληλα διακρίνεται και για την ακτιβιστική του δράση.

Για περισσότερες πληροφορίες facebook: http://www.facebook.com/animal.liberation.singer ιστολόγιο: http://animal-liberation-greek.blogspot.com/

ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΓΡΑΣΙΔΙ

H είδηση προέρχεται από τους New York Times http://www.nytimes.com/2011/04/10/us/10grass.html?_r=1&ref=todayspaper, αλλά βέβαια θα περνούσε απαρατήρητη αν δεν διαμεσολαβούσε ο Αλέκος Χωνάς στο peegep@googlegroups.com, για να μας ενημερώσει….Πρόκειται για μια αναφορά στη διαχείριση του γρασιδιού των κήπων στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου κάποιοι δεν περιορίζονται στο να το διατηρούν υγιές και εύρωστο, αλλά επί πλέον …το βάφουν (!) . Μάλιστα, ορθώς διαβάσατε : ΒΑΦΟΥΝ το γρασίδι, χρησιμοποιώντας ένα ειδικό υλικό, για να φαίνεται δεόντως πράσινο….

Στη συγκεκριμένη πολιτεία των ΗΠΑ έχουν επιβληθεί «αισθητικοί» κανονισμοί από τις Ενώσεις Οικιστών, που εν όψει της ξηρής καλοκαιρινής περιόδου απαιτούν είτε τη σωστή διατήρηση του γκαζόν με τη δέουσα κατανάλωση νερού και εργασίας, είτε την επιλογή ενός «ξηροθερμικού» κήπου με κάκτους, βράχια και φυτά της ερήμου. Οι κανονισμοί αυτοί τηρούνται αυστηρά, οι δε παραβάτες υπόκεινται σε πρόστιμα και άλλες, σοβαρότερες κυρώσεις… Σε συνθήκες κρίσης, οι διαθέτοντες λιγότερα μέσα για ένα αυθεντικό πρασίνισμα του γκαζόν αλλά και οι μεσίτες, που θέλουν να «μοστράρουν» επιτυχώς τα πωλούμενα σπίτια με κήπο, βρίσκουν , σύμφωνα με το δημοσίευμα των New York Times, πιο βολικό το να προσφύγουν σε μια υπηρεσία που στοιχίζει, μέσες άκρες, 200 δολλάρια το κομμάτι….

Στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στις νότιες περιοχές, το γκαζόν σηματοδότησε μια νέα φάση κηποτεχνικής, που χαρακτηριζόταν από την εξάλειψη των «χρησίμων» φυτών και την εξωραϊστική διαχείριση του μη δομημένου χώρου. Η διαχείριση αυτή δεν ήταν απλό προϊόν της οικονομικής ευμάρειας, αλλά επί πλέον δενόταν «συστημικά» με το νέο καθεστώς οίκισης της ελληνικής περιφέρειας : Που χαρακτηριζόταν από την απουσία συνεκτικών σχέσεων των οικιστών και την εξάλειψη ή αποδυνάμωση συλλογικοτήτων όπως το χωριό ή η συνοικία, στα πλαίσια των οποίων λειτουργούσαν σχέσεις ανταλλαγής και «αντιπραγματισμού». Όπου τα πλεονάζοντα προϊόντα των μεν τροφοδοτούσαν τους δε, ο δε μανάβης ήταν δυσεύρετος έως ανύπαρκτος…

Σε μας το τουριστικό γρασίδι έχει συνδεθεί - συνειρμικά τουλάχιστον - με τη «γραμμή» Ντουμπάϊ, κοντολογίς με τη «γραμμή» της κατασκευής τουριστικών θεαμάτων έστω και απολύτως άσχετων με την εγχώρια πραγματικότητα : Το Ντουμπάϊ δηλαδή που όχι απλώς γρασιδώνει την έρημο εκεί που θεωρεί σκόπιμο, αλλά που μερικές φορές φτιάχνει μέχρι και χιονοδρομικές πίστες !

Φυσικά στην Ελλάδα του Μνημονίου, η συζήτηση για το γρασίδι και τη δυνατότητα βαφής του δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική..Όμως ουδόλως αποκλείεται να βρεθούν και κάποιοι που θα «μασήσουν». Κάποιοι που θα μπορούσαν να θυμίσουν ένα παλιό σατυρικό τραγούδι, υποθέτω της εποχής του μεσοπολέμου : " Στης ακρίβειας τον καιρό - επαντρεύτηκα κι εγώ – και μου δώσαν μια γυναίκα – που ‘τρωγε για πέντε-δέκα…."

YΓ Στη φωτογραφία (νομίζω της Ελληνικής Εταιρίας) : λιβάδι της Δήλου Σε πολλές περιπτώσεις «δικών μας» η αισθητική του γκαζόν είχε στοιχεία κόμπλεξ και ευρω-ευπρεπεισμού, αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο : Το χειρότερο ήταν η υπερκατανάλωση υδάτινων πόρων σε συνδυασμό με την απεμπόληση των συνδυασμένων, αισθητικών και παραγωγικών δυνατοτήτων, που προσέφεραν οι μορφές της γηγενούς χλωρίδας. Το ίδιο κατά βάση σκεπτικό αλλά με την ιδιαίτερη εκδοχή της «παθητικής προσαρμογής» στα βορειοευρωπαϊκά πελατειακά γούστα, πρυτάνευσε και στην περίπτωση των γηπέδων γκολφ : Τα οποία απαιτούσαν ακόμη πιο μεγάλη κατανάλωση νερού και εργασίας για την διατήρησή τους, εισήγαγαν παράταιρες μορφές στα νοτιοελλαδίτικα τοπία και συνεργούσαν στη διαμόρφωση «τουριστικών θυλάκων πολυτελείας» . Οι οποίοι «θύλακες πολυτελείας» απεργάζονταν τουριστικά γκέτο, αποστασιοποιημένα από τα χωρικά και πολιτιστικά αξιοθέατα της χώρας, με μειούμενη συνδρομή συναλλάγματος στην εγχώρια κοινωνία και δραστική υποβάθμιση της ίδιας της τουριστικής εμπειρίας- της άλλως πως καλούμενης «τουριστικό προϊόν»…

ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Όσα και να ξέρει κανείς, υπάρχουν περισσότερα για να μάθει. Κι εγώ λοιπόν δεν ήξερα ότι υπάρχει ένας ιστότοπος στο διαδίκτυο που ακούει στο όνομα Ιδιαζόντως και κάνει αναρτήσεις του τύπου : «Πάρτε τ’ @ρχίδι@ μου τα δυό»… Οπότε μπήκα στην περιέργεια κι αποφάσισα να δω τι γίνεται - μήπως είναι κανένας (εν ζωή…) δωρητής ή πωλητής οργάνων ! Εκεί λοιπόν, μετά από μικρή περιήγηση, συνάντησα ένα μήνυμα για τον Πάντσι….Τι είναι ο Πάντσι; Είναι Θεσσαλονικιός σκυλάκος, από την Περαία, που φέρεται απαχθείς από τον Αύγουστο του 2009. Ιδιοκτήτριά του ήταν η κ. Βένια Γεωρκάντζη (6947 890 433) και από ό,τι δείχνει ο «ιδιαζόντως» τολμηρός ιστότοπος, εξακολουθεί να τον αναζητά...

Για τον Πάντσι είχα κάνει κι εγώ ανάρτηση στη δεξιά στήλη της ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ, ύστερα από έκκληση της ARGOS WELFARE SOCIETY.Έλεγα κι εγώ τότε, σε ένα χρόνο που πλέον μου φαίνεται απίστευτα μακρινός , ότι τα σκυλιά είναι παιδιά εφ’ όρου ζωής…Σήμερα , βλέποντας μάλλον νηφαλιότερα τα πράγματα, ανακαλώ ένα (πεζο)ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, «Τα σκυλιά», όπου ο μεγάλος ποιητής που τυχαίνει να είναι και συντοπίτης(!) της Πάντσι, έγραφε για μια άλλη κατηγορία, μη απαχθέντων αλλά οπωσδήποτε «κακορίζικων» σκυλιών - που ήταν «ράτσας» και για κάποιους λόγους χάθηκαν ή εγκαταλείφθηκαν στους δρόμους : «….με το λουρί ακόμη στο λαιμό και με την απορία στα μάτια, τρέχουν κι αυτά μαζί με τ’ άλλα κοπρόσκυλα, έχοντας μάθει την απόγνωση και τις κακές συνήθειες του δρόμου»….

Οι ευαισθησίες είναι καλό να υπάρχουν, όμως καλό είναι και το να οδηγούν σε κοινωνικές θεσμίσεις. Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης που αναφέρεται «Στα δεσποζόμενα και αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό», φαίνεται πως βελτιώνει την κατάσταση. Επ’ αυτού σημειώνουν οι «Οικολόγοι Πράσινοι» : « Η αντιμετώπιση του μεγάλου αριθμού αδέσποτων ζώων στη χώρα μας έχει κατά καιρούς προβληματίσει τις εκάστοτε κυβερνήσεις, την τοπική αυτοδιοίκηση και πολυάριθμους πολίτες. Οι μέχρι τώρα ισχύουσες διατάξεις για την προστασία των ζώων συντροφιάς δεν έχουν καταφέρει να σταματήσουν ή να μετριάσουν τον υπερβολικό αριθμό κακοποιήσεων και την εγκατάλειψη αμέτρητων ζώων στη χώρα μας. Σε γενικές γραμμές, οι νέες διατάξεις για αύξηση των ποινών και προστίμων, ηλεκτρονική σήμανση για τα αδέσποτα ζώα, μεγαλύτερη ευθύνη των δήμων, καταγραφή των ζώων - πολλές από τις οποίες είχαν ήδη συμπεριληφθεί στον Ν. 3170/2003 - έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν τη μέχρι τώρα κατάσταση».

Μακάρι να γίνει έτσι. Και να δικαιωθούν οι διαχρονικοί ζωόφιλοι όπως η κ. Ρόζα Μηνακούλη ( 210-8814677), που τόσα έχει προσφέρει στην υπόθεση αυτών των παιδιών που μένουν σε όλη τους τη ζωή παιδιά…..

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ : ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ !

Πριν από λίγες ημέρες το Επιμελητήριο της Λάρισας ανακοίνωσε το ξεκίνημα διαφημιστικής καμπάνιας , ώστε να υπάρξει «στροφή» των πολιτών στην κατανάλωση ελληνικών προϊόντων . Παρουσιάστηκαν σποτ και αφίσες για τις ανάγκες της εκστρατείας, ενώ ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Σωτήρης Γιαννακόπουλος υπογράμμισε τη σημασία που έχει η προτίμηση στα ελληνικά προϊόντα για την έξοδο της χώρας από την Κρίση : «Έχουμε κάνει μελέτες που δείχνουν ότι εισάγουμε το 80% των προϊόντων που καταναλώνουμε» τόνισε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε πως «όλοι είμαστε μέρος του προβλήματος». Ο Σ. Γιαννακόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι με την προτίμηση στα ελληνικά προϊόντα, υπάρχει ουσιαστικά «στήριξη στις θέσεις εργασίας», ενώ ιδιαίτερη μνεία έκανε στην καταναλωτική συμπεριφορά των μαθητών, όπου και εντοπίζεται η μεγαλύτερη διείσδυση των εισαγόμενων.

Η προτίμηση των ελληνικών προϊόντων που έχουν ΒΑR CODE το 520 , είναι οπωσδήποτε σημαντική για την κατάσταση στην ελληνική οικονομία και ειδικά στο εμπορικό ισοζύγιο, που παρά την βελτίωση την τελευταία περίοδο, παραμένει παθητικό. Οι κοινωνικοί φορείς όπως τα κατά τόπους επιμελητήρια , μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες αυτού του είδους, έστω κι αν η κυβέρνηση αποδεικνύεται ότι «δεν χαμπαριάζει» και δεν μπορεί να καταλάβει ακόμη και τις υποδείξεις των παρατρεχάμενών της : Όπως λόγου χάρη αυτή που εκφέρεται στη σημερινή «Ελευθεροτυπία»(16.4.2011), με την παράλληλη διαπίστωση ότι τα κυβερνητικά μέτρα είναι εισπρακτικά και καθόλου αναπτυξιακά…

Η στήριξη των ελληνικών προϊόντων από τους Έλληνες καταναλωτές, δεν μπορεί να σημαίνει την ανάπτυξη όποιων κι όποιων τομέων ή την νεκρανάσταση κάποιων άλλων, που δεν βασίζονται σε μακροπρόθεσμα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτό που θα περίμενε κανείς από μια «οικονομική ηγεσία», είναι η προβολή εκείνων των παραγωγικών δυνατοτήτων και εκείνων των προϊόντων που μπορούν να ανατρέψουν τη σημερινή δυσπραγία και να φέρουν αυτοπεποίθηση στην κοινωνία.

Είναι προφανές ότι στην ολότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γενικά της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, οι «αναδιανομές» και μεταβολές της καταναλωτικής ζήτησης – π.χ. υπέρ των αδύναμων οικονομιών τύπου Ουγγαρίας ή Ελλάδας και εις βάρος χωρών με χρόνια πλεονεξία όπως η Γερμανία - αδυνατούν να απαντήσουν στα υφεσιακά φαινόμενα, που απαιτούν γενικά διεύρυνση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών και όχι απλώς στήριξη της αγοράς…Είναι ένα πραγματικά μεγάλο ζήτημα , το ότι τόσο ο νεοφιλελευθερισμός όσο και ο νεοκεϋνσιανισμός, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η αυτοτροφοδοτούμενη υφεσιακή διαδικασία, ενισχύεται από τη σύνθλιψη της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών…

Δεν υποστηρίζω γενικώς και αορίστως ότι η αύξηση της αγοραστικής δύναμης και της κατανάλωσης εγγυάται την βελτίωση της ποιότητας ζωής, αν και σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες εγγυάται την επιβίωση....Θεωρώ όμως σίγουρο ότι ο «εξορθολογισμός» και η οικολογικοποίηση της κατανάλωσης , μπορούν να προωθούνται και να φέρουν αποτελέσματα σε συνθήκες νηφαλιότητας , παρά στις συνθήκες μιας κατακλυσμιαίας κρίσης…..

ΥΓ

Στη φωτογραφία, καταναλωτής άγνωστης χώρας και περιοχής ενισχύει το τεπόζιτο της βενζίνης με προσωπικό βιοκαύσιμο....

Ο ΘΟΔΩΡΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

Τι λέγαμε προ ημερών; (8.4.2011, «Μακάριοι οι Λαζόπουλοι τω πνεύματι») Ότι ο Μίκης Θοδωράκης βγαίνει παραπονούμενος γιατί δεν προβάλλεται ο ίδιος και το έργο του όπως του αξίζει; Έ λοιπόν, το παράπονο του δημοφιλούς μουσικοσυνθέτη πήγε προς κάθε κατεύθυνση, για να φτάσει τελικά και να ευαισθητοποιήσει τον Μίμη Ανδρουλάκη, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ. Ο οποίος και αποφάσισε να απευθυνθεί προς τον υπουργό πολιτισμού με θέμα την «Προβολή του έργου του Μίκη Θεοδωράκη στην Κίνα» Το σκεπτικό του Ανδρουλάκη είναι εμφανώς ταμειοκεντρικό και τουριστοκεντρικό, όμως δεν παύει να εμβάλλει σε υπόνοιες για την πιθανή χρήση της μεθόδου του τεχνητού πολιτικού «οφσάϊντ» από κυβερνητικούς παράγοντες , για να θέσουν τον Θοδωράκη εκτός κατάλληλου χώρου και να τον αδρανοποιήσουν...

Λέει λοιπόν ο Ανδρουλάκης:

«Ο ελληνικός κινηματογράφος, ιδιαίτερα στις μεγάλες του στιγμές με το «Ζορμπά» και το «Ποτέ την Κυριακή», το μυθιστόρημα και η έντεχνη λαϊκή μουσική, ανέδειξαν την Ελλάδα στο παρελθόν σε διεθνή τουριστικό προορισμό, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της χώρας και πρόσφεραν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Στις νέες συνθήκες η πολιτιστική μας κληρονομιά και το έργο παλαιότερων και νέων δημιουργών μπορεί να ενισχύσει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και να ανοίξει νέες τουριστικές αγορές, ιδιαίτερα στις νέες ισχυρές αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, για το οποίο έχει εκφράσει ενδιαφέρον ο Πολιτιστικός Οργανισμός της Σανγκάης από το 2005, που μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο για τη συνεργασία και την ανάπτυξη πολύπλευρων σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και σημείο αναφοράς για την Ελλάδα ως χώρα προορισμού. Εξάλλου κι η παρουσία του Κινέζου πρωθυπουργού στην Ελλάδα συνοδεύτηκε από την υπογραφή προγράμματος για πολιτιστικές ανταλλαγές, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι η Κίνα σκοπεύει να προγραμματίσει “Έτος Πολιτισμού της Ελλάδας στην Κίνα”. Ωστόσο έξι χρόνια τώρα δεν υπήρξε πρακτικά καμία ανταπόκριση στο ενδιαφέρον του Πολιτιστικού Οργανισμού της Σανγκάης για το έργο του Μίκη Θεοδωράκη. Ερωτάται ο κ. Υπουργός · Προτίθεται να διοργανώσει εκδηλώσεις (συναυλίες, εκθέσεις φωτογραφιών, βιντεοπροβολές κτλ.) στην Κίνα, σε συνεργασία με τα αρμόδια Υπουργεία τους, στις οποίες θα προβάλλεται ο πολιτισμός της Ελλάδας;· Προτίθεται να στηρίξει έμπρακτα την παρουσίαση του έργου του Μίκη Θεοδωράκη στην Κίνα;

Εδώ τελειώνει η ερώτηση Ανδρουλάκη. Δεν ξέρω αν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έλαβε καθόλου υπόψη του το γεγονός ότι πρόσφατα, στις συναυλίες του Μπομπ Ντύλαν στην Κίνα, τραγουδήθηκαν μόνο εκείνα τα τραγούδια που εγκρίθηκαν από τις αρχές....Ανεξάρτητα από αυτό, εγώ ερωτώ και αναρωτιέμαι για το πότε θα γίνουν οι επόμενες πολιτιστικές προσεγγίσεις με Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Παταγωνία κλπ., προκειμένου να απαντηθούν τα επόμενα παράπονα του καλλιτέχνη….

ΜΗΝΥΣΗ ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΨΩΜΙΑΔΗ

Εάν οι απόψεις κάποιου παρερμηνεύονται ή διαστρεβλώνονται από κάποιον άλλο, υπάρχουν τα δημόσια, έντυπα και ηλεκτρονικά βήματα επικοινωνίας, δια μέσου των οποίων μπορεί να αμυνθεί και να καταγγείλει τη παρερμηνεία ή διαστρέβλωση. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί το ζήτημα αυτό πρέπει να πηγαίνει στα δικαστήρια . Ή για την ακρίβεια : αδυνατώ να συλλάβω άλλο λόγο γι αυτή τη προσφυγή πέρα από το «ακουσθήναι» στην πολιτική αγορά…

Γράφω αυτά σχετικά με τη μήνυση Τρεμόπουλου εναντίον Ψωμιάδη και αγνοώντας τυχόν προσωπικές βολές του δεύτερου εναντίον του πρώτου, που ενδεχομένως να εμπεριέχουν το στοιχείο της ύβρης και της συκοφαντίας. Εάν δεν συμβαίνει αυτό, εάν ο Ψωμιάδης «απλώς» διαστρεβλώνει τον Τρεμόπουλο, προς τι οι μηνύσεις και η (υπερ)απασχόληση της Δικαιοσύνης;

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, τιμά οπωσδήποτε τον Τρεμόπουλο η άρνησή του να «κοστολογήσει» την απωλεσθείσα υπόληψή του λόγω των δηλώσεων του Ψωμιάδη και να συμπεριφερθεί όπως διάφοροι πολιτικοί, που διεκδίκησαν ποσά δεκάδων εκατομμυρίων από επικριτές δημοσιογράφους ή/και από πολιτικούς αντιπάλους.. Τα 40 ευρώ που ζητά με την αγωγή του από τον Ψωμιάδη έχουν αναντίρρητη «πλάκα», όμως σε μια κοινωνία πολιτών που έχει «καεί» από το χυλό των εξοντωτικών αγωγών, ένας ευρωβουλευτής θα ήταν καλύτερο να φυσάει και το γιαούρτι : Δηλαδή να μην διεκδικεί ούτε γι αστείο ούτε και μισό ευρώ από πολιτικούς αντιπάλους, δίνοντας με αυτό τον τρόπο ένα ξεκάθαρο μήνυμα πολιτικού ήθους στην κοινωνία….

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΤΖΟΥΛΙΕΣ….

Εκείνη η παράσταση του Τζίμη Πανούση «Προσεχώς Βουλγάρες», μπορεί να πρόσβαλε τα ήθη ορισμένων ή ακόμη να είχε αντιφεμινιστική χροιά και κάποιο στοιχείο «απαξίωσης » του γειτονικού μας λαού, όμως ταυτόχρονα έλεγε αλήθειες για τα dogαδικα της ελληνικής περιφέρειας και τα νεοελληνικά ήθη. Σήμερα οι τέτοιες αλήθειες διαρρέουν με το σταγονόμετρο, καθώς η προσοχή είναι στραμμένη στα μεγάλα υπαρξιακά θέματα της χώρας. Παρ’ όλα αυτά μπορούμε κατά καιρούς να μαθαίνουμε διάφορα γενικώς δραματικά, που όμως έχουν «σε δεύτερο πλάνο» και το κωμικό στοιχείο. Διαβάζω λόγου χάρη στο anemogastri.blogspot.com ένα άρθρο που προέρχεται από το topontiki.gr , υπογράφεται από τον Θεολόγο Αλεξανδράτο και έχει τίτλο : «ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Η ΤΖΟΥΛΙΑ»….

Εκεί ο συγγραφέας αναφέρεται σε μια 14χρονη από την Κόρινθο, που φαντασίωσε να γίνει στο μέλλον της «Τζούλια», αντί κάτι γενικώς θεωρούμενο σπουδαίο (γιατρός, αστροναύτης, ηθοποιός κλπ). Με αυτό το στόχο γύρισε με το κινητό της βίντεο κάποιες προσωπικές πόζες, που έγιναν ευρύτερα γνωστές και είχαν κάθε άλλο παρά ηθικοπλαστικό περιεχόμενο…

Η προσφορά ερωτικών εικόνων ή εξυπηρετήσεων δεν είναι κάτι παράταιρο με την οικονομική φυσιογνωμία μιας χώρας, που εδώ και δεκαετίες προσανατολίζεται (ή για την ακρίβεια : την προσανατολίζουν…) στον τομέα των ψυχαγωγικών υπηρεσιών. Η χώρα παύει να είναι αγροτική, αποβιομηχανίζεται, αποκτά μεταπρατικά χαρακτηριστικά, σε αντιστάθμισμα δε αναγορεύει τον τουρισμό σε «βαριά βιομηχανία» και τις πωλήσεις γης σε πρωταρχικό στόχο. Υπενθυμίζω ότι το 2003, σε αναθεώρηση και κατ’ ουσίαν διεύρυνση της έννοιας του ΑΕΠ, υπεισήλθαν στους εθνικούς λογαριασμούς και τα εισοδήματα τα προερχόμενα από την πορνεία !

http://draminanea-draminos.blogspot.com . Εκεί εκτιμά κανείς την διαχρονικώς φιλοπαίγμονα διάθεση των συντελεστών της ερωτικής βιομηχανίας, τόσο στην Γκουσγκουνική όσο και στην μετα-γκουσγκουνική φάση. Για του λόγου το αληθές αντιγράφω μερικούς τίτλους ταινιών : «Τα κανόνια του Bυζαρόνε», « ο Πουτανικός», «Ξέρω ποιον ξεπέταξες πέρυσι το καλοκαίρι», «Πολύ σκληρός για να χωρέσει», «Η σαραντάρα κι ο παπάρης», «Μπούτια ερμητικά κλειστά», «Χίλιες και μια πίπες»….

Το βιβλίο του Παύλου είχε την όψη βιβλιαρακίου από εκείνα που προτείνονται σε θεούσες κυρίες σε προσκυνήματα μοναστηριών, είχε τίτλο «Λαογραφικαί τινές παρατηρήσεις επί των κινηματογράφων του Άστεως» και ήταν γραμμένο στην καθαρεύουσα. Εκεί ο συγγραφέας χρησιμοποιούσε το πιο αποτελεσματικό κωμικό gang – που λέμε σε απλά ελληνικά : Κοντολογίς, προσέδιδε σοβαροφανέστατο χαρακτήρα στην αφήγησή του, για να οδηγήσει τελικά τον αναγνώστη σε μια κωμική «νάρκη»… Η νάρκη έσκαγε, κι ο αναγνώστης ξεπατωνόταν στα γέλια… !

Ο Δραμινός συντάκτης της ανάλυσης γράφει αρκετά και σημαντικά, όμως δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ένα αφήγημα του Σάββα Παύλου για τους αθηναϊκούς πορνοκινηματογράφους. Το καταθέτω εδώ, λόγω της ευρηματικότητας και της κωμικής του αξίας, χωρίς να είμαι βέβαιος για το αν ο Κύπριος συγγραφέας ήτο αυτόπτης μάρτυς ή απλώς ενήμερος από δεύτερο χέρι :Όλα αυτά και πριν απ’ όλα η έκπτωση των ονείρων – έστω και μόνο ενός νέου κοριτσιού - είναι μια τραγωδία . Όμως επειδή και η χειρότερη τραγωδία δεν είναι ελεύθερη ψηγμάτων κωμωδίας, και επειδή κανείς δεν ξέρει τι γίνεται στο μέλλον και ποια τροπή θα πάρουν οι κοινωνιολογικοί προβληματισμοί, αισθάνομαι έντονο τον πειρασμό να αναφερθώ σε μια αξιόλογη ανάλυση του «Ελληνικού πορνό» από το

ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Διαβάζω το άρθρο του ΣΤΑΘΗ στην «Ελευθεροτυπία» της 14.4.2011 υπό τον τίτλο «δεν δικαιούσθε για να (συν)ομιλείτε» και οσφραίνομαι ότι όλο και περισσότεροι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» βιώνουν την ανάγκη μιας ευρύτατης πολιτικής συνεννόησης, για την απαλλαγή της χώρας από το Μνημόνιο και τους τοποτηρητές του.

Το άρθρο του Στάθη επισημαίνει ότι στην Ελλάδα «ο ο διάλογος μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς είναι ένα θέμα ταμπού».Ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει, προς ίδιον αυτού όφελος … να ενοχοποιήσει κάθε μορφή διαλόγου ή πολιτικής επικοινωνίας μεταξύ Δεξιάς κι Αριστεράς». Ότι καθώς « η δεξιά πολιτική του ΠΑΣΟΚ έχει υπερβεί κατά πολύ (προς τα δεξιά) την πολιτική της Δεξιάς, αγγίζοντας τα όρια του δωσιλογισμού με το Κατοχικό Μνημόνιο που έχει επιβάλει στη χώρα, καθώς και της κοινωνικής αναλγησίας με τα άγρια νεοφιλελεύθερα μέτρα που παίρνει, κάθε επικοινωνία των άλλων δυνάμεων μεταξύ τους αλλά και με προσωπικότητες της χώρας πρέπει να ‘ναι εξ ορισμού ενοχοποιημένη».

Λέω κι εγώ ότι το κυβερνητικό κόμμα βολεύεται με το διχασμό και «αποσυντονισμό» των αντίπαλων δυνάμεων στη τρέχουσα συγκυρία, ενώ διαχρονικά επιχειρεί να παγιώσει ορισμένες παιδαριώδεις ιδεολογικές ταυτολογίες :

-Δεξιά = κακό ή έστω χειρότερο….

-ΠΑΣΟΚ = αποκλειστικός συνομιλητής και προνομιακός σύμμαχος των «άλλων προοδευτικών δυνάμεων», λόγω συγγένειας του πολιτικού DNA… Πράκτορες = Μη ΠΑΣΟΚΟΙ, διατεθειμένοι να συνεργαστούν με τη Δεξιά σε συγκεκριμένα ζητήματα…

Ο πολιτικός κομφορμισμός σε συνδυασμό με την μικροαστική δειλία μπροστά στην τρομοκρατία του προοδευτικού κουτσομπολιού, έχει βραχυκυκλώσει τη σκέψη και τη πρακτική πολλών ανθρώπων της μεταπολίτευσης. Τους έχει εμποδίσει να δουν ότι πίσω από τα προοδευτικά παράσημα κρύβεται κάποτε η λυσσαλέα επιδίωξη της εξουσίας και η προώθηση των πιο αντιλαϊκών επιδιώξεων. Σε αυτή τη συγκυρία, εδώ και τώρα, εκτός από το θάρρος της διαφωνίας, χρειάζεται και το θάρρος της υπέρβασης κάποιων διαφορών - το θάρρος της ενότητας. Τώρα μάλιστα που έχουμε πλημμυρίσει από μέτωπα και μετωπικούς παράγοντες, από τα μέτωπα του ΚΚΕ μέχρι το Πατριωτικό Μέτωπο του Πραπαβέση και το νέο ΕΑΜ του Καζάκη και το ΜΕΡΑ του αριστερισμού, τώρα που πάμπολλοι καταλαβαίνουμε τη σημασία μιας ενιαίας δράσης σε μεγάλη, ακόμη και υπερ-εθνική κλίμακα, είναι ανάγκη να ξεφορτωθούμε τα ιδεολογικά κόμπλεξ του παρελθόντος και να πούμε στα ίσια : «ναι , θα συνεργαστώ με οποιαδήποτε πολιτική και κοινωνική οργάνωση , ακόμη και με το κόμμα του Σαμαρά, αν έχω μια μίνιμουμ συμφωνία πάνω στα τρέχοντα , υπαρξιακά θέματα αυτής της χώρας»….

Τα πράγματα μπορεί να αποδειχτούν πιο δύσκολα από όσο φανταζόμαστε. Η άρνηση της Ισλανδίας να επιστρέψει το χρέος – ύστερα από τη διεξαγωγή σχετικού δημοψηφίσματος - η επιτυχής αναδιαπραγμάτευση του Ισημερινού υπό την Πρωθυπουργία του Κορέα, η ανασυγκρότηση της Αργεντινής μετά από πολύχρονους αγώνες, δείχνουν οπωσδήποτε ένα δρόμο εξόδου. Όμως από την άλλη πλευρά, σε αυτή τη συγκεκριμένη φάση, αγνοείται η αντίδραση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου τόσο βραχυχρόνια όσο και μακροχρόνια : Μπορεί αυτό το κεφάλαιο να προσφύγει ακόμη και σε άμεσα κατασταλτικά χτυπήματα εναντίον των διεθνών «τζαμπατζήδων»; Είναι δυνατόν να λάβει μακροχρονίως μέτρα εναντίον πιθανών κρατών του είδους «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω», δημιουργώντας νέα εμπόδια στην ισόμετρη διεθνή ανάπτυξη με πρώτα θύματα τις φτωχές χώρες;

Πρόκειται για μεγάλα ερωτήματα, που προφανώς απαιτούν πολιτικό νιονιό για την αντιμετώπισή τους. Απαιτούν δηλαδή εκείνη την ουσία που σπανίζει στην περίπτωση των πρωθυπουργών , που περιφέρουν την ενδοτικότητα και τα καλοραμένα κουστούμια τους από το ένα διεθνές φόρουμ στο άλλο…

YΓ. Η φωτογραφία είναι από τον τυφώνα Κατρίνα, του 2005...

ΑΧΡΕΙΟΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ

Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) είναι πιο περιθωριακοί κι από τους περιθωριακούς της παρούσας κοινωνίας, είναι χωρίς φωνή εκτός από αυτήν που τους «δανείζουν» οι οικείοι και οι κοντινοί συγγενείς τους, είναι χωρίς δικαιώματα εκτός από αυτά που κατακτούν για λογαριασμό τους οι φίλοι και «σύντροφοί» τους. ΑΜΕΑ είναι οι σωματικά ανάπηροι, οι έχοντες διανοητική υστέρηση ορισμένου βαθμού, αυτισμό, Σύνδρομο Dawn και άλλες μειονεξίες. Κάποτε – κάποτε διάφοροι πολιτικοί «καλών προθέσεων», όταν χαιρετίζουν μαζώξεις ΑΜΕΑ και συγγενών τους σε κάποιες εκδηλώσεις, επιχειρούν να μιλήσουν όχι για «μειονεξίες» αλλά για «ειδικά προσόντα». Εμένα τουλάχιστον, ως πατέρα παιδιού με ειδικές ανάγκες, αυτό μου φαίνεται ευφημισμός . Που υποτιμά τη δική μου νοημοσύνη χωρίς να αναβαθμίζει τη νοημοσύνη κανενός…

Σήμερα , 14.4.2011, έξω από το Υπουργείο Υγείας και «Κοινωνικής Πρόνοιας»,στην οδό Αριστοτέλους, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση εκπροσώπων των Αναπηρικών σωματείων με θέμα τις απειλούμενες ή δρομολογημένες περικοπές στις προνοιακές παροχές υπέρ των ΑΜΕΑ. Και τούτο γιατί το τελευταίο διάστημα, οι θλιβεροί διεκπεραιωτές του Μνημονίου περιφέρονται σαν εγκληματικά βαμπίρ , αναζητώντας πόρους και απειλώντας με τρομερή δυστυχία ανθρώπους που δύσκολα μπορούν να αμυνθούν. Αισθάνομαι πραγματικά αηδία, με τη σκέψη ότι συν-προσδιορίζεται κανείς ως «άνθρωπος» με αυτά τα γραβατοφορεμένα ανθρωποειδή : Τα οποία αδυνατούν να καταλάβουν τη ζημιά που θα προκαλέσουν σε κάτι δύσμοιρα πλάσματα όταν τους περικόψουν π.χ την καλοκαιρινή τους κατασκήνωση – την τόσο φτηνιάρικη, με παραμονή σε ευτελείς σκηνές και σε καθόλου προνομιακές περιοχές αναψυχής, αλλά τόσο πολύτιμη για την κοινωνικοποίηση, για τη χαρά και το παιχνίδι παιδιών με τρομακτικές δυσκολίες στο να αναζητήσουν φίλους και «συμπαίχτες» στον χωρικό τους περίγυρο….. Ή τη ζημιά που θα προκαλέσουν αν καταργήσουν το παράρτημα του Σικιαριδείου Ιδρύματος στο Ελληνικό και το συγχωνεύσουν με το κεντρικό κατάστημα στο Μαρούσι, υποχρεώνοντας ορισμένα παιδιά να κάνουν, σε ημερήσια βάση, ένα ταξίδι ΠΡΟΣ και ένα ταξίδι ΑΠΟ το ίδρυμα προς το σπίτι τους….

Στη συγκέντρωση μπροστά από το Υπουργείο έγιναν γνωστά κάποια από τα αναρίθμητα προβλήματα των ανθρώπων του «χώρου». Συνάδελφος από τη Βόρεια Ελλάδα μου μίλαγε για το δράμα αρκετών παιδιών ΑΜΕΑ που έμειναν στα αζήτητα, έπειτα από αυτοκινητιστικά ατυχήματα με θύματα τους γονείς τους… Το προσωπικό ενός καταξιωμένου ιδρύματος όπως η ΘΕΟΤΟΚΟΣ διαμαρτύρεται για την επί τρίμηνο «στάση πληρωμών» εις βάρος των εργαζομένων, ενώ το Εργαστήρι Ειδικής Αγωγής «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» κατήγγειλε, σε προκήρυξή του, την εξάμηνη στάση πληρωμών…Τελευταίο και χαρακτηριστικότερο όλων : Σε επιστολή προς τον Πρωθυπουργό της χώρας η «Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με αναπηρία» (ΠΟΣΓΚΑΜΕΑ) αναφέρθηκε στα υπέρογκα κόστη που θα έχει η διοργάνωση των κοσμοπολίτικων Special Olympics από τη χώρα μας, με αποτέλεσμα την υποχρηματοδότηση πολλών ζωτικών τομέων της κοινωνικής πρόνοιας….

Εδώ ο κόσμος έχει υποστεί τον εμπρησμό τους, αλλά η διεθνής φιγούρα-φιγούρα !

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ

Η προχθεσινή εκδήλωση των πανεπιστημιακών με τους Κασιμάτη, Μπέη κ.ά στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν ήταν μόνο μια εκδήλωση πολιτικής ανάλυσης και καταγγελίας του Μνημονιακού «παρακράτους», αλλά επί πλέον οδήγησε στη διατύπωση προτάσεων συνταγματικού χαρακτήρα. Προτάσεων που, ως εκ του εύρους και της συνθετότητας των προβλημάτων που προσεγγίζουν, δεν αποτελούν «θέσφατο» αλλά απλή αφετηρία για πληρέστερες αναλύσεις.

Αντιγράφω από το διαδίκτυο τις προτάσεις των συνταγματικών αλλαγών, που τέθηκαν στη διάρκεια της εκδήλωσης : 1) Άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό. Αυτό ήταν γενικό αίτημα σχεδόν όλων, το οποίο πήρε δύο μορφές είτε άμεση εκλογή και ταυτόχρονα κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε κατευθείαν προεδρική δημοκρατία.2) Αυξημένες αρμοδιότητες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.3) Σταθερό χρόνο διεξαγωγής εκλογών.4) Σταθερό εκλογικό σύστημα.5) Ασυμβίβαστο ταυτόχρονης ιδιότητας βουλευτή και υπουργού.6) Πλήρης διάκριση των εξουσιών (Εκτελεστικής, Νομοθετικής και Δικαστικής).7) Συνταγματική ρύθμιση για την οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων, που θα κατοχυρώνει υποχρεωτικά αφενός την εσωκομματική δημοκρατία στα κόμματα, αφετέρου την πλήρη οικονομική τους διαφάνεια, με ποινές, είτε την διακοπή της κρατικής χρηματοδότησης, είτε την έκπτωση από το βουλευτικό αξίωμα των αντίστοιχων βουλευτών.8 ) Να σταματήσει το κλειστό επάγγελμα του πολιτικού.9) Περιορισμός θητειών στα πολιτικά αξιώματα.10) Κατάργηση της κληρονομικής οικογενειοκρατίας στην πολιτική και στα πανεπιστήμια.11) Κατάργηση της συντεχνιακής προστασίας της τάξης των πολιτικών (βουλευτική ασυλία και νόμος περί ευθύνης υπουργών).12) Ίδρυση οπωσδήποτε Συνταγματικού Δικαστηρίου που να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων.13) Να σταματήσει να διορίζεται η ηγεσία της Δικαιοσύνης από το κόμμα.

Το σημείο 1 σε συνδυασμό με το σημείο 2 (αυξημένες αρμοδιότητες προέδρου δημοκρατίας), δημιουργούν έναν άλλο πολιτικό πόλο εξουσίας με πολιτική νομιμοποίηση(την ψήφο του λαού), που ορθώνεται απέναντι στο σημερινό «Πρωθυπουργοκεντρικό» σύστημα. Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση έχει σαφώς χαρακτήρα δημοκρατικό ,καθώς δημιουργεί μια σημαντική δικλείδα ασφαλείας για την περίπτωση εμφανούς αναντιστοιχίας μεταξύ πρωθυπουργικής και λαϊκής βούλησης. Όμως ο προτεινόμενος « σταθερός χρόνος εκλογών»[σημείο 3] είναι ασύμβατος με την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την αρχή της «δεδηλωμένης» - δηλαδή την στήριξη των κυβερνήσεων στην πλειοψηφία της Βουλής…Η συγκεκριμένη πρόταση έχει κάτι το «αμερικανοπρεπές», αλλά δεν φοριέται με τίποτα στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Το ασυμβίβαστο της ιδιότητας βουλευτή και υπουργού [σημείο 5], η πλήρης διάκριση των εξουσιών[σημείο 6] και ο περιορισμός των θητειών στα πολιτικά αξιώματα[σημείο 9], συνεργούν οπωσδήποτε προς την κατεύθυνση της «αποσυγκέντρωσης» των εξουσιών. Αντίθετα τα σημεία 8 και 10 [«Να σταματήσει το κλειστό επάγγελμα του πολιτικού»(!) και να καταργηθεί η κληρονομική οικογενειοκρατία (!)] δεν εισάγουν κανένα απολύτως στοιχείο «εκδημοκρατισμού» και δεν μπορούν να τεθούν στα σοβαρά σε οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση…. Ο επαναπροσδιορισμός των θεσμών της βουλευτικής ασυλίας και της ευθύνης των Υπουργών, με στόχο την κατάργηση της σημερινής ατιμωρησίας χωρίς ταυτόχρονα έκθεση των πολιτικών προσώπων σε διώξεις και γενικότερα σε «δικαστική παρενόχληση», είναι οπωσδήποτε μεγάλο ζήτημα και συνιστά κορυφαία δημοκρατική μεταρρύθμιση – προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης της ισότητας δικαίου μεταξύ πολιτών και εκπροσώπων τους. Ακόμη και η υπόθεση του διορισμού της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την Κυβέρνηση[σημείο 13], αξιώνει άλλου είδους ρυθμίσεις από τις σημερινές. Η μεγάλη αστοχία της συγκέντρωσης της 12.4. αφορούσε την πρόταση για τη δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου – κατά τα πρότυπα παλιότερης πρωτοβουλίας του Ε. Βενιζέλου, που ευτυχώς δεν προωθήθηκε και δεν ενσωματώθηκε στα πλαίσια του ισχύοντος Συντάγματος. Ο θεσμός του Συνταγματικού Δικαστηρίου αφαιρεί τον έλεγχο της συνταγματικότητας από τον απλό δικαστή και τον μεταφέρει σε ένα «επιτελείο σοφών», που είναι γενικώς πιο ευάλωτο από την εξουσία. Εξ άλλου η συγκεντροποίηση της διαδικασίας κρίσης της συνταγματικότητας στα πλαίσια του Συνταγματικού Δικαστηρίου , καταλήγει σε χρονοβόρες διαδικασίες και εν τέλει κάνει προβληματική την προστασία του κοινού πολίτη από αντισυνταγματικές ενέργειες.

Στην εκδήλωση της 12.4.2011 πήραν μέρος 16 πανεπιστημιακοί + ο Στέφανος Μάνος. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το «άθροισμα» κάνει 17 ή περισσότερο ή λιγότερο - το μέλλον θα δείξει….

Ονόματα των συμμετεχόντων : 1) Απόστολος Γεωργιάδης Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, ομοτ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.2) Κώστας Ρίζος, Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου ετ.3) Γιώργος Κασιμάτης Ομότ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.4) Κώστας Μπέης, Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.5) Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης.6) Γιώργος Κατρούγκαλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θράκης.7) Ξενοφών Κοντιάδης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.8 ) Θεόδωρος Πελαγίδης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς..9) Μιχάλης Σταθόπουλος, πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.10) Στέφανος Μάνος.11) Αντώνης Μπρεδήμας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.12) Ναπολέων Μαραβέγιας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.13) Γιάννης Βαρουφάκης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.14) Νίκος Κοτζιάς, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς.15) Γιώργος Στεφανάκης, Πρόεδρος του Ιδρύματος Ιστορίας Ελ. Βενιζέλου.16) Μελέτης Μελετόπουλος, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.17) Γιώργος Κοντογιώργης, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

Tρίτη , 12 Απριλίου. Στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μια εκδήλωση με θέμα «Ελληνική κρίση, για μια θεσμική μεταπολίτευση», άνθρωποι από τον «πνευματικό κόσμο» έδωσαν το βροντερό μήνυμά τους για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Κάποιοι αναφέρθηκαν στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το 120, που δικαιώνει και επιτάσσει την αντίσταση εναντίον αυτών που το παραβιάζουν(Κασιμάτης). Άλλοι όπως ο Κώστας Μπέης, είπαν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι κατώτερος της αποστολής του, έτσι όπως «παριστάνει τον ουδέτερο» στην υπόθεση του Μνημονίου….

Ο υποφαινόμενος, όπως και πολλοί άλλοι, έχουμε εγκωμιάσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια σε πολλές και διάφορες φάσεις, με αφορμή διάφορες δηλώσεις του. Έχουμε αναφερθεί στις δραστηριότητές του στα περιοδικά ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ και ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ, έχουμε τονίσει την αξία της συνηγορίας του για την προστασία της φύσης, για την πράσινη οικονομία, για την προώθηση και ανάδειξη των ποιοτικών προϊόντων, πρόσφατα ακόμη και για την αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας – που προκάλεσε μέγα εκνευρισμό στην Τουρκία. Ακόμη σημειώσαμε κι εμείς τη «νότα» που εξέπεμψε ο Κάρολος Παπούλιας προς τον πρόεδρο της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρομπάι , σχετικά με τα «αδύναμα στρώματα (της ελληνικής κοινωνίας)που υποφέρουν(από το Μνημόνιο)».

Ο Κάρολος Παπούλιας θα μπορούσε , με μια πράξη ΕΝΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ, να προκαλέσει την ανατροπή της κυβέρνησης της υποτέλειας και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Παρ’ όλα αυτά η σημερινή άδοξη παραμονή και μελλοντική συνταξιοδότηση από μια θέση «διακοσμητικού πολιτειακού παράγοντα για τις παρελάσεις και άλλα εθνικά θεάματα», δεν μπορεί να τεκμηριώσει αυστηρά την ιδιοτέλεια ή αδιαφορία του για το μεγάλο πρόβλημα του τόπου. Πιστεύω ότι ο Κάρολος Παπούλιας, όπως και ένα σημαντικό μέρος του ηγετικού προσωπικού της χώρας, είναι δέσμιο μιας «λεγκαλιστικής αυταπάτης» - έχει δηλαδή την άποψη ότι η δική μας και οι άλλες αδύναμες χώρες της ΕΕ (Ουγγαρία, Ιρλανδία, Πορτογαλία κλπ) μπορούν να ξεφύγουν από τη μέγγενη του χρηματιστικού κεφαλαίου με τις νόμιμες και «νορμάλ» διαδικασίες εξόφλησης του χρέους, έστω και στα βάθη του 22ου αιώνα… Ο ίδιος πολιτικός, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του ηγετικού πολιτικού σώματος, θεωρούν ως «απολύτως φυσική» τη νεοφιλελεύθερη λήψη μέτρων ανταγωνιστικότητας, παρά την εξόφθαλμη συρρίκνωση της αγοράς και την δια μέσου αυτής κατάρρευση της οικονομίας.

Αναρωτιέμαι : Γιατί να μην παρερμηνεύει ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας την υπόθεση του χρέους, όταν το τελευταίο διάστημα έχουμε βομβαρδισθεί από τις αναλύσεις πολλών «ειδικών», για τα 110 ή 24 ή Χ δις ευρώ που θα συλλεγούν με την Ψ ή Ζ μέθοδο, που κάνουν δηλαδή ΖΟΟΜ σε μικροδιαχειριστικά προβλήματα δεύτερης σημασίας, αφήνοντας στην άκρη τη «μητέρα όλων των Μνημονίων», δηλαδή την κατακλυσμιαία κρίση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού;

Φώτης Κουβέλης, προς Παπανδρέου, περί πυρηνικών

Με αφορμή το πρόσφατο ατύχημα στα ιαπωνικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από πυρηνική ενέργεια και τις ανυπολόγιστες ενδεχόμενες συνέπειες, όχι μόνο για τον λαό της Ιαπωνίας αλλά και για την ευρύτερη περιοχή, καταδεικνύεται με τον χειρότερο τρόπο, ότι η πυρηνική ενέργεια δεν αποτελεί εναλλακτική λύση στην απειλή της κλιματικής αλλαγής.

Η περίπτωση της Ιαπωνίας, η οποία θεωρείται από όλους τους ειδικούς η πλέον θωρακισμένη τεχνολογικά χώρα σε ότι αφορά την αντισεισμικότητα των πυρηνικών αντιδραστήρων, έδειξε σε όλη την ανθρωπότητα ότι εντέλει δεν υπάρχει πλήρως ασφαλής χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Σε ενδεχόμενο ισχυρό σεισμό στην Μεσόγειο, αντιδραστήρες που είναι εγκατεστημένοι στη νότια Γαλλία –μια επίσης σεισμογενής ζώνη- , ενδεχομένως θα μπορούσαν να πληγούν αντίστοιχα, προκαλώντας άμεση απειλή για τους λαούς της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής .Το ίδιο θα μπορούσε δυνητικά να συμβεί και εφ’ όσον υλοποιηθεί το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας, η οποία έχει προγραμματίσει την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων σε εξαιρετικά σεισμογενείς περιοχές. Παρόμοιους σχεδιασμούς έχουν ανακοινώσει και άλλες γειτονικές χώρες, όπως η Αλβανία, η ΠΓΔΜ και η Βουλγαρία, οπού ακόμα συνεχίζει να λειτουργεί το Κοζλοντούι.

Κατόπιν των ανωτέρω, ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός: Είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης να αποκλείσει οριστικά σχέδια και μελέτες, που προτείνουν την μελλοντική εξασφάλιση ενέργειας για τη χώρα μας από πυρηνικές εγκαταστάσεις ; Προτίθενται να υιοθετήσουν την πρότασή μας για ανάληψη πρωτοβουλιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο ώστε να διακοπεί δια παντός η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικές εγκαταστάσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος, συμπεριλαμβανομένου και των υποψήφιων προς ένταξη χωρών;

12.4.11 o ερωτών βουλευτής

Φώτης Κουβέλης

YΓ

Η φωτο-σύνθεση "Παπαομπάμα"(=Παπανδρέου +Ομπάμα) είναι αγνώστου διαδικτυωμένου....

Ο ΑΡΧΕΛΩΝ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Οι δρόμοι ενώνουν τους ανθρώπους, αλλά κάποτε τους απομακρύνουν: Τους απομακρύνουν από την ποιότητα ζωής, από την αισθητική του τοπίου, από τη φύση. Οι δρόμοι έχουν υποστεί κατά καιρούς σκληρή κριτική για τις περιβαλλοντικές και οικονομικές τους επιπτώσεις. Το δόγμα της προσπελασιμότητας στο οπουδήποτε (αυτό που σε κάποιο κείμενό μου ονόμασα «Το ΠΗΓΑΙΝΕΙΝ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ») έχει προξενήσει μεγάλα δεινά. 50.000 χιλιόμετρα ορεινού δασικού δικτύου είχαν διανοιγεί μόνο μέχρι το 1990, σύμφωνα με μια εκτίμηση του Γιώργου Ντούρου ! Θυμάμαι λίγο πριν την περίοδο του Τσερνομπύλ, όταν κάποιοι ευρωπαϊκοί πόροι «έπρεπε να δεσμευθούν» για να μη χαθούν, εργολάβοι τινές το έριξαν στην οδοποιία στη περιοχή των Πρεσπών, Αποτέλεσμα : Οι βιότοποι πολλών ειδών και η μορφολογία του τοπίου υπέστησαν ασύλληπτες καταστροφές…Τα χρόνια πέρασαν, υποτίθεται ότι κάποιοι ανυποψίαστοι υποψιάστηκαν, όμως οι περιπτώσεις της ασυνάρτητης έως εγκληματικής οδοποιίας συνέχισαν να ταλανίζουν την ελληνική φύση.

Μια τέτοια περίπτωση ήλθε στην επιφάνεια ύστερα από καταγγελία της περιβαλλοντικής εταιρείας ΑΡΧΕΛΩΝ : «Μαθητές της έκτης τάξης δημοτικού επισκέφτηκαν το Σάββατο 2 Απριλίου τον Περιβαλλοντικό Σταθμό του Αγιαννάκη Μεσσηνίας στο πλαίσιο εκπαιδευτικής εκδρομής του σχολείου τους. Μετά από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο σταθμό, οι μαθητές έγιναν μάρτυρες ενός διαφορετικού μαθήματος: όταν περπάτησαν προς την θάλασσα για να δουν τις περίφημες θίνες του Κυπαρισσιακού Κόλπου και την δεύτερη πιο σημαντική παραλία ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας στη Μεσόγειο, βρήκαν σκαπτικό μηχάνημα να στρώνει έναν δρόμο και ταυτόχρονα να καταστρέφει μέρος του σημαντικού οικοσυστήματος των αμμόλοφων και να χρησιμοποιεί την άμμο για την κατασκευή του δρόμου. Όπως αποκαλύφθηκε, οι εργασίες αφορούν την κατασκευή πέντε δρόμων από τον δασικό δρόμο κάθετα μέχρι την παραλία ανάμεσα στον Αγιαννάκη και την Ελαία. Για τις εργασίες κόπηκαν δέντρα του παράκτιου δάσους της Ελαίας, καταστράφηκαν θίνες και η ευάλωτη βλάστησή τους, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως χρησιμοποιήθηκαν υλικά από κοίτη ποταμού. Αλήθεια, για τις εργασίες αυτές, που γίνονται από τον Δήμο Τριφυλίας, υπάρχει Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων; Ο Νότιος Κυπαρισσιακός Κόλπος είναι η δεύτερη σημαντικότερη παραλία ωοτοκίας για τις θαλάσσιες χελώνες της Μεσογείου. Η παράκτια ζώνη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συστήματα θινών στην Ελλάδα και γειτονεύει με το παράκτιο δάσος της Ελαίας. Η παράκτια και η θαλάσσια ζώνη του Νότιου Κυπαρισσιακού Κόλπου εντάσσονται στις περιοχές του δικτύου Natura 2000 “Θίνες Κυπαρισσίας” και “Θαλάσσια Περιοχή Κόλπου Κυπαρισσίας” αντίστοιχα.

Το 2002 ολοκληρώθηκαν από τον ΑΡΧΕΛΩΝ και υποβλήθηκαν στο ΥΠΕΧΩΔΕ Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη και Διαχειριστικό Σχέδιο στο πλαίσιο του προγράμματος Life-Nature «Εφαρμογή Διαχειριστικού Σχεδίου για την Caretta caretta στον Νότιο Κυπαρισσιακό Κόλπο». Τα μέτρα αυτά , αν εφαρμοστούν, θα επιτρέψουν ταυτόχρονα την αειφόρο ανάπτυξη και την προστασία του τοπικού οικοσυστήματος και της θαλάσσιας χελώνας. Πληροφορίες Νίκος Βαλλιάνος, 695100978

Ο ΨΩΜΙΑΔΗΣ, Ο ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ,ΤΟ «ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ»

Προσπαθώ να καταλάβω το νόημα που έχει η τελευταία παράγραφος του κειμένου του ευρωβουλευτή Μ.Τρεμόπουλου για την υπόθεση της τελεσίδικης καταδίκης Ψωμιάδη, που τιτλοφορείται «ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΤΟΥ». Λέει η συγκεκριμένη παράγραφος : Στις επιθέσεις εναντίον μου ο κ. Ψωμιάδης, ως άλλος "μακεδονομάχος", συγκλίνει "κατά σύμπτωση" με τον πρόεδρο του "Ουράνιου Τόξου". Τελικά αυτοί μεταξύ τους θα τα βρουν..."

Αναρωτιέμαι, τι εννοεί ο Τρεμόπουλος με τον υπαινιγμό περί σύγκλισης Ψωμιάδη με την πολιτική οργάνωση των Σλαυομακεδόνων στη Βόρεια Ελλάδα…. Τι έχει ακριβώς στο νου του και γιατί δεν το κοινοποιεί ευθέως αλλά το υπαινίσσεται, υπαινισσόμενος ταυτόχρονα δι’ εαυτόν ότι τηρεί αποστάσεις από τα δυο «άκρα»; Μήπως απλά και μόνο χρησιμοποιεί την περίπτωση για να ανακρούσει πρύμναν και να αναθεωρήσει παλιές συμπεριφορές, προσαρμοζόμενος στα νέα ρεύματα ;

Στην όλη υπόθεση Ψωμιάδη ήταν επίσης περίεργη η παρέμβαση της εκπροσώπου τύπου των Οικολόγων Πράσινων. Είπε η Ελεάννα Ιωαννίδου : «Αμέσως μετά την τελεσίδικη καταδίκη του Παναγιώτη Ψωμιάδη για παράβαση καθήκοντος, η Νέα Δημοκρατία έσπευσε δια του εκπροσώπου της να του προσφέρει στήριξη, δίνοντας παράλληλα 'οδηγίες' για το πώς δε θα εκπέσει από το αξίωμά του. Η κρίση του συστήματος και η απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, δυστυχώς δεν έχουν διδάξει στην αξιωματική αντιπολίτευση την αυτοκριτική στάση και το σεβασμό στους θεσμούς που απαιτείται σε μια τέτοια εποχή». Αναρωτιέμαι, τι είδος «σεβασμός στους θεσμούς» μπορεί να απαιτείται σε μια εποχή, όταν το ίδιο το Σύνταγμα ως κορυφαίος θεσμός έχει παραβιασθεί από την κυβέρνηση του Μνημονίου. Αν κάποια πολιτική οργάνωση διαμαρτύρεται για ελάσσονα αδικήματα όπως είναι οι χαριστικές παραγραφές προστίμων, τότε μήπως θα έπρεπε να κάνει και τον απολογισμό της όσον αφορά τη συμμετοχή της στους μείζονες αγώνες της κοινωνίας; Μήπως θα έπρεπε να δείχνει ότι βάζει τα πράγματα στη θέση τους και στις αναλογίες τους, χωρίς να διυλίζει τον Ψωμιάδη καταπίνοντας την κάμηλο του Μνημονίου; Όσον αφορά τον σχολιασμό της υπόθεσης Ψωμιάδη από τη Νέα Δημοκρατία, μου φάνηκε αστεία η αναφορά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους «ανθρωπιστικούς λόγους», που υπαγόρευσαν την μείωση των προστίμων από τον πρώην Νομάρχη. Αντίθετα ήταν σοβαρή η επίκληση του κανόνα της μη αναδρομικότητας των Νόμων, με επιχείρημα την ισχύ του Καλλικράτη από 1.1.2011 και όχι στο χρόνο τέλεσης των αδικημάτων. Δεδομένης της απειλής εναντίον όλων των θεσμών της παρούσας κοινωνίας, ας μείνει τουλάχιστον αλώβητη μια θεμελιώδης αρχή δικαίου όπως η αρχή της μη αναδρομικότητας : έστω και αν αυτό συνεπιφέρει έναν περιφερειάρχη της ευνοιοκρατίας περισσότερο….

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ : ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

«One, two, three, Viva Sarkozy!" (δημοφιλές σύνθημα στην Κυρηναϊκή)

Πρόσφατα, μου έκανε εντύπωση η κινητοποίηση της εισαγγελίας, που αναζήτησε μέσω της αστυνομίας, από τη λεγόμενη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, εκείνα τα E-mail, που στάλθηκαν στην μπλοκόσφαιρα της πατρίδας μας και δημιούργησαν κοινωνική αναστάτωση. Δηλαδή γράφτηκαν αυτά, που κάθε μέρα διαδίδει συνεχώς το επονομαζόμενο «ράδιο-αρβύλα» (όχι φυσικά η ομώνυμη τηλεοπτική εκπομπή). Tι σατανικό έλεγαν επί τέλους τα ηλεκτρονικά μηνύματα, που έφτασαν τη χώρα προ της καταστροφής; Απλά ότι μπατιρίσαμε! Ότι εκτυπώνονται ξανά δραχμές στο νομισματοκοπείο! Ότι η Ελλάδα κηρύσσει πτώχευση την 25η Μαρτίου! Ότι μας θα μας πετάξουν έξω από την Ευρωζώνη! Και λοιπόν; Γιατί το κράτος έδρασε έτσι αστραπιαία; Γιατί τόση αυστηρότητα; Υπεύθυνος κρίθηκε ένας φανοποιός από την Κρήτη. Αυτός ο ατίθασος σερφίστας του ιντερνέτ (απελπισμένο φτωχαδάκι όπως δήλωσε), σκηνοθέτησε για πλάκα την καταστροφή της χώρας και μέσω του «χαλασμένου τηλεφώνου», έτρεξαν μερικοί βιομήχανοι, εισοδηματίες μέχρι και καλόγριες, να εξάγουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, δημιουργώντας πρόβλημα στις τράπεζες. Δηλαδή προκάλεσε από σπόντα, μια οικονομική προβοκάτσια στην αγορά κι όλο αυτό μάλλον ξενέρωσε την καθεστηκυία προπαγάνδα («ως προς την ομαλή κι επιτυχημένη εκσυγχρονιστική πορεία του Παπανδρέου»), για την ανάκαμψη της χώρας.

Μ’ αυτό το αστείο θέμα, που δημιούργησε πανικό στους εγκεφάλους του κράτους, γίνεται κατανοητότατο, πόσο απλό είναι (για ένα υποτίθεται σοβαρό σύστημα εξουσίας) να μπουρδουκλωθεί, με αποτέλεσμα να «τρελαθεί ο οικονομικός του πυλώνας του, που ακούει στο όνομα καταθέτης. Έχουμε λοιπόν σ’ αυτό το παράδειγμα, όλα τα χαρακτηριστικά της έρπουσας δυσαρέσκειας κι αντίδρασης, που κινήθηκε σιωπηλά (ύποπτα). Χωρίς φωνές και συνθήματα. Το διάβασε ο ένας το μήνυμα, το έστειλε στον άλλο και ο τρίτος το πέρασε στην ομήγυρη. Άναψαν τα τηλέφωνα. Πάρτε τα λεφτά σας… έχω νέα. Το όλο συγκεκριμένο ζήτημα, ξεφεύγει από την μπλόφα και μπαίνει στα χωράφια της πολιτικής σκηνοθεσίας. Όπως κάποτε, αυτό που ζήσαμε στις μέρες του Χρηματιστηρίου.

Τότε, στο ρομαντικό 1999, ο ένας το είπε στον άλλο, από στόμα σε στόμα. «Το μάθατε; Μέχρι και ο Σημίτης το επαινεί! Ήταν λοιπόν το σύστημα εξουσίας, ένας προπαγανδιστής των καλών μετοχών, δίνοντας επίτηδες πληροφορίες (για να κινηθεί η αγορά). «Σπρώχνονταν» έτσι το «μυστικό» με «τρόπο» και τα παπαγαλάκια, το πέταγαν παντού. Ο λαός, που το ‘χαψε, μέσα σε μια νύκτα (ότι βρέθηκε επί τέλους το Εl Dorado), τζογάροντας, πουλώντας, χρησιμοποιώντας όλη την ορολογία των broker, άλλαξε την πορεία της τσέπης του και φυσικά μερικών επιτήδειων, που κοιμήθηκαν επενδυτές και ξύπνησαν κονομημένοι (ενώ οι πολλοί, έχασαν ό,τι είχαν και δεν είχαν). Όμως αυτό το τράβελινγκ του πάρε δώσε, μέσω της διασποράς ειδήσεων, ουσιαστικά κράτησε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 2000. Τι κοινό λοιπόν έχει ο Σημίτης και ο Παπαντωνίου με τον κατηγορούμενο Χανιώτη (με το περιβόητο Ε-mail); Μεταχειρίστηκαν με τον τρόπο τους ο καθένας, τα λεγόμενα «κοινωνικά δίκτυα». Παλιά ήταν το σόι. Ο μπατζανάκης. Η ξαδέλφη. Ο κουμπάρος. Μετά ήρθαν οι κολλητοί. Η παρέα, οι άνθρωποι στο γραφείο, ο πληροφοριοδότης από το κόμμα και το Υπουργείο. Σήμερα το μαθαίνουμε από τα Ε-mail και τα blog. Έτσι ξεκινούν οι επαναστάσεις. Από τη διάχυση της επιλεγμένης είδησης, της κατευθυνόμενης προς ένα σκοπό, μέσα από την ιστοσελίδα του κοινωνικού δικτύου. Ο στόχος είναι γενικός, αλλά σαφής, αποφασιστικός. «Όλοι μαζί συντονίζουμε το ξεσήκωμα»! Η εξουσία νιώθει άβολα στη διασπορά των κακών ειδήσεων. Τρέμει στη διάχυση τους, ενώ από την άλλη η δική της (καλή) προπαγάνδα (μέσω των κλασικών ΜΜΕ), είναι οπισθοδρομική. Κι αυτό φάνηκε περίτρανα στην υπόθεση των Wikileaks. Η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε στο βαθύ μπουντρούμι, τον

Μπράντλει Μάνινγκ που μας άνοιξε τα μάτια. Σήμερα είμαστε μπροστά σ’ ένα νέο μεταδοτικό δεδομένο, που φαντάζει σαν το άπλωμα της επικίνδυνης γρίπης. Οι επαναστάσεις πολλαπλασιάζονται ταχέως. Κι αν αυτό είναι για τους ριζοσπάστες θετικό, για τις κυβερνήσεις είναι σπαζοκεφαλιά! Αυτά δεν είναι αστεία πράγματα. Το καθεστώς της Τυνησίας έπεσε από το Twitter. Της Αιγύπτου από το Facebook. Της Λιβύης ξεσηκώθηκε από το μαζικό sms που μπήκε στη ζωή τους: Ήρθε ο καιρός, “day of rage" ( μέρα της οργής)! Η φιλολογία για το ρόλο της τεχνολογίας στην κινητοποίηση των μαζών, έχει ανάψει για τα καλά διεθνώς. Διάφοροι αναλυτές, ψάχνουν να βρουν ποια ήταν εκείνα τα κομβικά στοιχεία επικοινωνίας, που έκαναν άλλες εξεγέρσεις του παρελθόντος να ξεπεταχθούν, όπως λ.χ. η Οκτωβριανή ή η Γαλλική. Ο Γκίντεον Ράσμαν στους Φανάνσιαλ Τάιμς, αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να έχουμε κόμπλεξ απέναντι στις σύγχρονες τεχνολογίες, που παγκοσμιοποιούν τα επαναστατικά μηνύματα. Απλώς οι καιροί άλλαξαν, μαζί με τις συνήθειες μας. Τον 16ο αιώνα κατά τη διάρκεια του ολλανδικού απελευθερωτικού αγώνα, εναντίον της ισπανικής κατοχής έκαναν για πρώτη φορά εμφάνιση οι αφίσες, (στα ολλανδικά «plakkaat», που τις κολλούσαν με αλευρόκολλα στους τοίχους). Στον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο του 1642, εμφανίστηκαν οι μπροσούρες. Τις φτιάχνανε κρυφά και πήγαιναν από χέρι σε χέρι. Παραμονές της γαλλικής επανάστασης, οι τοίχοι στο Παρίσι γέμισαν με συνθήματα, που τα έγραφαν τη νύχτα στον τοίχο με μπογιά. Αργότερα στην εξέγερση του 1848, βγήκαν τα πρώτα πανό στα οδοφράγματα. Στην κομμούνα του Παρισιού (1871), κυκλοφόρησαν στις γειτονιές οι χειροποίητες εφημερίδες. Οι μπολσεβίκοι σύντροφοι για να πετύχουν την ενδοεπικοινωνία τους και να ξεσηκώσουν τις μάζες, χρησιμοποίησαν τα κωδικά τηλεγραφήματα. Στη συνέχεια στο μεσοπόλεμο, είχαμε τα «συνωμοτικά παραπλανητικά τηλεφωνήματα» στις ΗΠΑ, που ήταν υποθετικά αθώες συνομιλίες, αλλά είχαν ένα συγκεκριμένο σενάριο εξέγερσης. Τότε λοιπόν πρωτοκυκλοφόρησαν τα συστήματα παρακολούθησης υπόπτων τηλεφωνημάτων (φοβούμενο το FBI την επιδρομή των κομμουνιστικών ιδεών). Στη δεκαετία του ’60 (στον μεγάλο ξεσηκωμό της νεολαίας), αυτό που αποκάλεσαν "καλοκαίρι της αγάπης", είχαν σημαντικό ρόλο οι ανεξάρτητοι ραδιοφωνικοί (ερασιτεχνικοί) σταθμοί, που έπαιζαν ροκ και πολιτικολογούσαν για τη γενιά των λουλουδιών. Οι εν λόγω πειρατικοί σταθμοί που έγιναν μόδα σε όλο τον κόσμο, κυνηγήθηκαν από τα ραδιογωνιόμετρα της αστυνομίας. Κάθε δηλαδή εποχή, χωρίς το underground μέσο επικοινωνίας, δεν μπορούσε να προκόψει.

Απέναντι σ’ όλα αυτά, η επίθεση του κράτους ήταν λυσσαλέα. Όμως η διαφορά του τότε από το σήμερα, ξεχωρίζει στον τρόπο που κτίζονται οι ανατρεπτικές ιδέες. Πρώτα χρειάζονταν να είσαι σε μια οργάνωση, σε μια λέσχη, σε ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, σε μια συγκέντρωση ή έστω σε μια «σκοτεινή γιάφκα» και ώρες ατέλειωτες να μπλαμπλάρεις και να «πλακώνεσαι», για να διαμορφωθεί η «άποψη». Σήμερα μέσω του φορητού υπολογιστή και το I-phone, έχεις τη θέση και το σύνθημα στην τσάντα (ή στην τσέπη σου), χωρίς φλυαρίες και βαρύγδουπες αναλύσεις. Η δύναμη των κοινωνικών δικτύων που ελέγχονται ως επί το πλείστον από το Facebook, το MySpace, το Twitter το Youtube και Flicker, πέρα από την επαφή (το “connecting”), βοηθούν στην ανατροπή και συντείνουν στην αποκάλυψη των αδιαφανών μηχανισμών της εξουσίας. Γι’ αυτό και η Χίλαρι Κλίντον ζήτησε δικαστική παρέμβαση, όταν θεώρησε το Twitter υπεύθυνο για τη διάδοση των ντοκουμέντων της Wikileaks, που έβλαψαν το καλοστημένο προφίλ του Στέιτ Ντιπάρτμεν. Τι γίνεται λοιπόν με την αλήθεια; Καμουφλάρονται μυστικές κατευθύνσεις πίσω απ’ όλα αυτά; Μπορούν τα κοινωνικά δίκτυα να έχουν πολιτική ουδετερότητα; Το ερώτημα κρύβει μια παγίδα κι επιβεβαιώνει ένα πασιφανές δεδομένο. Ότι το μέσο αυτό επικοινωνίας, δεν είναι εντελώς ανεξέλεγκτο, όσο κι αν μερικοί τα θεωρούν «αλτρουιστικό», στην προσφορά υπηρεσιών. Μέσα από την ευρύτητα των γεγονότων, τα μεγάλα αυτά δίκτυα, φτιάχνουν με το αζημίωτο το οικονομικό τους μέλλον. Το Facebook έχει βάλει στόχο το 2017 να έχει πλαισιωθεί από 3 δις. μέλη! (Σήμερα έχει 350 εκατ. με μια περιουσία που ξεπερνάει τα 40 δις.) Ο παλιός μεγάλος αντίπαλός του, το MySpace (του Μέρντοκ βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία (από τις 125 εκατ. επισκέψεις το μήνα το 2008, έχει περιοριστεί τώρα στα 110 εκατ.) Το Twitter αντίθετα ανέρχεται συνεχώς κι ανακοίνωσε ότι έχει φτάσει φέτος στα 4 δις δολάρια κέρδη (8 δις υπολογίζεται η αξία του). Μέχρι και ο Πάπας Βενέδικτος κατάλαβε τη δύναμή των κοινωνικών δικτύων και μπήκε δυναμικά το Βατικανό στην υποστήριξή τους, φτιάχνοντας σελίδες φίλων, σε όλο τον κόσμο, χωρίς να δείχνουν απαραίτητα το καθαρά θρησκευτικό τους προφίλ. Ο Νίκος Χρηστάκης (καθηγητής κοινωνιολογίας της Ιατρικής σχολής του Χάρβαντ) και ο Τζέιμς Φάουλερ (καθηγητής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Σαν Ντιέγκο), έχουν συγγράψει το βιβλίο: "Συνδεδεμένοι: Η δύναμη των κοινωνικών δικτύων και πώς αυτά διαμορφώνουν τη ζωή μας" (Σεπτέμβριος 2009). Σ’ αυτό το πόνημα, σημειώνουν το αγαθοεργές έργο, που επιτελούν σε όλους τους τομείς, αυτοί οι σύγχρονοι μηχανισμοί πληροφόρησης και πως επηρεάζουν θετικά τη ζωή μας, από τα οικονομικά, μέχρι τις πεποιθήσεις μας. Όμως πέρα απ’ αυτές τις κοινωνικές αναγωγές για τα εν λόγω δίκτυα, από ιδεολογικής πλευράς ο κόσμος έχει μπλεχτεί, στο κατά πόσο αυτή η «χύμα διάδοση της επικοινωνίας», η λεγόμενη «Δημοκρατία της δράσης» (όπως χαρακτηρίζεται αυτό το είδος παρέμβασης), μπορεί να υπάρξει πραγματικά ακηδεμόνευτη ή ημι-ελεγχόμενη (κατευθυνόμενη). Αν όμως ξεπεράσουμε αυτές τις αναστολές, πρέπει αντικειμενικά να συμφωνήσουμε, ως προς ένα καθοριστικό στοιχείο. Ότι στο υπάρχον σημερινό επικοινωνιακό status (μέσω της τεχνολογίας), τίποτε πλέον δεν μπορεί ν’ αποκρυφτεί, όσες προσπάθειες κι αν μεταχειριστεί η εξουσία, όσα τεχνολογικά εργαλεία κι αν επιστρατεύσει. Όλα βγαίνουν στη φόρα. Αν συγκρίνουμε μάλιστα το παρελθόν με το σήμερα, είναι να γελάμε. Ας θυμηθούμε, ότι το 1985, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Μαρούδας, υπερασπιζόμενος την μοναδικότητα της ΕΡΤ, δήλωνε ότι θα «κατέρριπτε τους ξένους δορυφόρους» που μετέδιδαν τηλεοπτικά σήματα στην Ελλάδα! Σήμερα οι απειλές αυτές, διεθνώς ακούγονται γελοίες και ας προσπαθούν διάφορες κυβερνήσεις να εμποδίσουν την είδηση με κάθε τρόπο. Τα στοιχεία για τα κοινωνικά δίκτυα και πώς αυτά αναχαιτίζονται, είναι το θέμα των φοβισμένων καθεστώτων όλου του κόσμου. Το λεγόμενο OpenNet έχει δημιουργηθεί από μια διαπανεπιστημιακη έρευνα στη Βόρεια Αμερική, σε συνεργασία με το διεθνή οργανισμό «Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα». Στο χάρτη λοιπόν που έχουν συντάξει, καταγράφεται, ότι απόλυτη ελευθερία στο internet δεν υπάρχει στ’ αναπτυγμένα κράτη (παρ’ όλο που μιλούν για ελευθερία και δημοκρατία), ενώ εκεί που δεν σημειώνεται κανένας φραγμός (στη Μογγολία πχ.), η πλειοψηφία των ανθρώπων, δεν έχoυν ουσιαστική πρόσβαση στο διαδίκτυο. Η συζήτηση, ότι η «Αραβική άνοιξη», ήταν μια αυθόρμητη κίνηση της δυσαρεστημένης μάζας των πολιτών, έχει οδηγήσει σε δυό κυρίαρχες απόψεις: Στην πλειοψηφούσα, ότι τα κοινωνικά δίκτυα είναι πλέον «ατίθασα άλογα», που δεν μπορούν να καθυποταχθούν από την εξουσία και στην άλλη ( με την μικρότερη επιρροή), ότι οι μυστικές υπηρεσίες, βρίσκουν τον τρόπο και χωράνε να περάσουν το δικό τους μήνυμα «παρέμβασης», μέσα από τέτοιου είδους ηλεκτρονικές διασυνδέσεις. Μετά τον γενικό ξεσηκωμό εναντίον της κυβέρνησης της Μολδαβίας το 2009 κι ύστερα από την εξέγερση του 2010 στην Τεχεράνη ( κι οι δυό μέσω Twitter), o Μάρκ Φάιφλ, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, πρότεινε το εν λόγω κοινωνικό δίκτυο, να είναι υποψήφιο για Νόμπελ Ειρήνης. Επίσης ο Τζέιμς Γκλάσμαν (ανώτατο στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ), σε συνέδριο που χρηματοδοτήθηκε από το Facebook την ΑΤ&Τ, το MTV και το Google, ανέφερε, ότι τα κοινωνικά δίκτυα, είναι ο καλύτερος σύμμαχος της αμερικανικής πολιτικής και δίνουν στη χώρα πλεονεκτήματα, έναντι της διεθνούς τρομοκρατίας». Αυτά λοιπόν άκουσε η Αλ Κάιντα κι έστησε το δικό της κοινωνικό δίκτυο μέσω του Web 1.0 Ο συγγραφέας και μόνιμος συντάκτης του περιοδικού «Νew Yorker», Μάλκομ Γκλάντγουελ υποστηρίζει, ότι καμιά επανάσταση δεν ευδοκιμεί αν δεν υπάρχει το προζύμι εκείνο, να οργανώσει τη δυσαρέσκεια. Όλα τ’ άλλα είναι λεπτομέρειες. Όμως ο Βλαμτιμίρ Πούτιν που ξέρει καλά από κατασκοπευτικά κόλπα δεν συμφωνεί. Του λένε, ότι οι Τσετσένοι αρχίζουν και ανακατεύονται με το διαδίκτυο. Γι’ αυτό κι αυτός, έβαλε το δικό του κοινωνικό δίκτυο, το «Вконтакте», να συνεργαστεί με το Facebook, για να ελέγχει καλύτερα την κατάσταση. Μια αντίδραση χρειάζεται συντονισμό. Κι επειδή αυτός ο συντονισμός δεν συμφέρει. Από την ελληνική λοιπόν κυβέρνηση (που κυνηγάει δικαστικά τον «ηλεκτρονικό ψιθυριστή» της Κρήτης), μέχρι την Κίνα που έβαλε περιορισμούς (στις ιστοσελίδες Renren.com και Kaixin001), τα κοινωνικά δίκτυα (ή τουλάχιστον κάποιοι χρήστες τους), παρακολουθούνται ως διαμεσολαβητές τρομοκρατικών πράξεων. Πέρα λοιπόν από το πού τοποθετείς την απάντηση, στο ερώτημα για την ιδεολογική ταυτότητα των κοινωνικών δικτύων, το θέμα είναι ότι πλέον, η παρουσία τους έχει κάνει άβολη τη ζωή της κρατικής προπαγάνδας, αλλά και των κομμάτων εκείνων, που στηρίζονται στην «κοντρολαρισμένη βάση». Τελείωσαν οι εποχές, οι πεπατημένες συνταγές του παρελθόντος, που απλώνονταν τα σεντόνια των αναλύσεων από τους ειδικούς και τους πολιτικάντηδες. Τώρα όλα είναι απλούστερα. Με ένα ήχο, με δυό λέξεις, ξεκινάει το ραντεβού, που οδηγεί στην έκρηξη! Βεγγάζη. Τα κινητά τηλέφωνα ηχούν. Οι επαναστάτες σκύβουν και κοιτούν το μήνυμα. Στο καντράν, το σύνθημα είναι σαφές. «One, two, three, Viva Sarkozy»… Οι πανηγυρισμοί ενώνονται με τις μπαλωθιές. Έρχονται οι «Πρόθυμοι».

Θ. ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ: Εφαρμογή του Καλλικράτη, πρώτα συμπεράσματα

Η απόλυτα αρνητική θέση μας για τον Καλλικράτη στηριζόταν στις πάγιες αντιλήψεις μας για την αναγκαιότητα μιας ριζικής μεταρρύθμισης στο πολιτικό – διοικητικό σύστημα της χώρας με βασικά στοιχεία τη μεγάλη μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων στους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης, τη δημοκρατική διάρθρωσή τους με απλή αναλογική και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών, τον προσανατολισμό των Δήμων και των Περιφερειών προς μια άλλου τύπου ανάπτυξη με κοινωνικό – οικολογικό χαρακτήρα. Οι πρώτοι τρεις μήνες εφαρμογής του νέου νόμου είναι αποκαλυπτικοί: - Ένας αναποτελεσματικός – γραφειοκρατικός νεοσυγκεντρωτισμός έχει εγκαθιδρυθεί στους 325 Δήμους. Ο Δήμαρχος με τους νέους υπό διορισμό γενικούς γραμματείς ασκούν απόλυτη εξουσία, ενώ τα Δ. Συμβούλια υπό το βάρος των ημερομηνιών επικυρώνουν προειλημμένες αποφάσεις. Ο συνήγορος του Δημότη και της επιχείρησης αποδεικνύεται φιάσκο ως διαδικασία, αφού βέβαια εμείς είχαμε προειδοποιήσει για το άχρηστο του συγκεκριμένου θεσμού με τις αρμοδιότητες που είχε, ενώ τα συμβούλια διαβούλευσης συγκροτήθηκαν βιαστικά με άγνοια της κοινωνίας και συμμετοχή μόνο των οργανωμένων δυνάμεων. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν. Τα τοπικά συμβούλια, μέχρι στιγμής, χωρίς αρμοδιότητες και πόρους, φυτοζωούν, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η συγκέντρωση υπηρεσιών του ενιαίου δήμου και η κατίσχυση της πόλης καταγωγής του Δημάρχου ως το απόλυτο κέντρο εξουσίας, δημιουργεί τοπικιστικού χαρακτήρα αντιδράσεις με απρόβλεπτες συνέπειες. Τέλος, η συγχώνευση όλων των νομικών προσώπων σε δύο ανά Δήμο αποδεικνύεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τραγέλαφος, αφού στους μεν μεγάλους ΟΤΑ δημιουργεί οργανισμούς ίδιου μεγέθους και βαρύτητας με τον κεντρικό, στους δε μικρότερους η σύγχυση αρμοδιοτήτων, λειτουργιών και η διαφαινόμενη έλλειψη πόρων προκαλεί ήδη τις πρώτες σοβαρές αντιδράσεις δημοτικών αρχών και δημοτών.

- Στις περιφέρειες ψάχνουν για αρμοδιότητες και χρήματα, αφού η κύρια υποτιθέμενη άμεση δραστηριότητά τους, η διαχείριση των ΠΕΠ, θα αρχίσει μετά την 1/7 και ενώ έχουν ήδη αποφασισθεί οι κατανομές από την κρατική περιφέρεια και τα υπουργεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αττική, όπου ήδη 1,5 δις € έχει ήδη διατεθεί για έργα τομεακά των υπουργείων, ενώ η απορροφητικότητα της αυτοδιοίκησης δεν ξεπερνά το 5%. Παράλληλα το ύψος του προϋπολογισμού της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας (225.000.000 € περίπου) δείχνει και το πραγματικό αντικείμενο που έχει ή μάλλον δεν έχει να διαχειριστεί. Αν δεν αλλάξει ριζικά το τοπίο, τότε τα περιφερειακά συμβούλια κινδυνεύουν να γίνουν λέσχες συζητήσεων σημαντικών ή ασήμαντων ζητημάτων χωρίς πραγματικό αντίκρισμα στη διαμόρφωση των κοινωνικών εξελίξεων. Ένα είδος, δηλαδή, μεγαλύτερων σε έκταση νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων

- Αρμοδιότητες. Εδώ το κομφούζιο είναι πλήρες. Το 60% περίπου των αρμοδιοτήτων των Νομαρχιών πέρασαν στους Δήμους, ενώ το 40% θα πάνε στις αιρετές περιφέρειες και μερικά (πράξεις εφαρμογής πολεοδ. Σχεδίων) μεταφέρονται στο κράτος!!! Τα προνοιακά επιδόματα, οι πολεοδομικές αρμοδιότητες (σχεδόν τριχοτομημένες), η αδειοδότηση διαφόρων επαγγελμάτων, η διαχείριση των απορριμμάτων, έχουν προκαλέσει τεράστια προβλήματα στους δήμους, κυρίως στις πρωτεύουσες των νομών που ασκούν για μία διετία αρκετές από αυτές τις δραστηριότητες, όμως δημιουργούν και τις πρώτες σοβαρές αντιδράσεις από την πλευρά των πολιτών.

- Εργασιακά. Στους αστικούς κύρια δήμους η μαζική απόλυση των συμβασιούχων, η μη πρόσληψη μόνιμου προσωπικού (το 1 προς 5 σίγουρα θα αλλάξει προς το χειρότερο τουλάχιστον για το 2011-2012), έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Το σημαντικότερο, όμως, οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους που πολλοί από αυτούς δούλευαν 4-10 χρόνια με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Ταυτόχρονα, δημιουργείται ένα νέο στρώμα συμβασιούχων, αφού μόνιμοι δεν προσλαμβάνονται, όμηροι των πολιτικών παιχνιδιών των κυβερνητικών δυνάμεων. Χρειάζεται άμεση και δυναμική αντίδραση, προκειμένου να βρεθεί τώρα λύση. Το πρόβλημα των συμβασιούχων στην Αθήνα δεν αφορά μόνο αυτό τον Δήμο. Η κατάσταση στην Αυτοδιοίκηση θα χειροτερεύει. Πέραν της διαφωνίας μας με τις βασικές πλευρές του Καλλικράτη, θα αντιμετωπίσουμε προβλήματα περαιτέρω λειτουργίας, ιδιαίτερα των Δήμων. Χρειάζονται συγκεκριμένες παρεμβάσεις πέραν του γενικού καταγγελτικού λόγου, παρεμβάσεις που θα μας συνδέουν με το όραμά μας για μια δημοκρατική, αποτελεσματική αυτοδιοίκηση, θεσμό λαϊκό – συμμετοχικό. Για να το πετύχουμε πρέπει αφενός να αναπτυχθούν κινήσεις – κινήματα πολιτών κατά τόπους με βάση συγκεκριμένα προβλήματα, αφετέρου να έχουμε όσο το δυνατόν, ουσιαστικότερη, θετική παρουσία στους θεσμούς. Μην ξεχνάμε ότι η πόλη είναι ο χώρος όπου μπορούν και πρέπει να διαμορφωθούν ευρύτερες συγκλίσεις πολιτών προς προοδευτικές – αριστερές λύσεις, ο χώρος όπου η παραδοσιακή πρόσδεση σε κόμματα πιο εύκολα διαρρηγνύεται. Ο χώρος που κυρίως ευνοεί τις απόψεις μας.