ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ (.....ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΑΖΟΝ UMBER ALLES)

Τη νύχτα, μέσα στη κατάσταση του ημίφωτος, τότε που οι λεπτομέρειες αποδυναμώνονται μπροστά στην ολότητα και η ασάφεια αποβαίνει δημιουργική, ο μεγαλειώδης βράχος της Ακρόπολης διεγείρει τον ιστορικό στοχασμό για μια από τις μεγαλύτερες περιπέτειες που βιώθηκαν ποτέ - την περιπέτεια του κλασικού πνεύματος. Η Ακρόπολις είναι εδώ , σε ένα νέο πολεοδομικό περίγυρο αλλά θαυμαστή όσο και στις αρχές του 20^ου αιώνα, όταν ο Σίγκμουντ Φρόϋντ , «κριτικός» επισκέπτης της Αθήνας (1904) και επιφυλακτικός απέναντι στην ελληνολατρεία του γερμανικού λόγου, σημείωνε στο ημερολόγιό του : «Ώστε όλα αυτά υπάρχουν πραγματικά , όπως τα μάθαμε στο σχολείο»...

Η Ακρόπολις ήταν εκεί, ως ερειπιώνας μέσα στο σκληρά δοκιμασμένο μετεπαναστατικό τοπίο του 19^ου αιώνα, με τα ίχνη των μαχών και της φωτιάς έκδηλα για αρκετές δεκαετίες, ως την εποχή της φωτογραφίας. Με τις διακριτικές εγχαράξεις των μαρμάρων της από τους ξένους περιηγητές – τότε που δεν είχαν σπρέϋ ή μηχανικά μέσα – με το μικρό μουσουλμανικό τέμενος κατεδαφισμένο από τους εξεγερμένους, με την απειλή ενός ανακτορικού οικοδομήματος που σχεδίαζε δίχως ευτυχώς να πραγματοποιήσει ο Όθων , πρώτος βασιλιάς της χώρας. Σε αυτό το κακοφορμισμένο τοπίο, μια ήσυχη νύχτα του Δεκεμβρίου 1833 , ο καθηγητής Πανεπιστημίου και αρχαιολόγος Λουδοβίκος Ρος θα τοποθετήσει πυρσούς και θα φωτίσει τα ένδοξα ερείπια, σκορπίζοντας συγκίνηση στους λιγοστούς Αθηναίους. Και το 1867, όταν ο Αμερικανός λογοτέχνης Μαρκ Τουαίην έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και βρει την Ακρόπολη κλειστή λόγω εργασιών αναστήλωσης, θα φτάσει στο σημείο να δωροδοκήσει κάποιους φύλακες για να ανέβει στον Ιερό βράχο τη νύχτα, με οδηγό το φως του φεγγαριού. Και θα μιλήσει στη συνέχεια για τα Προπύλαια, τον μικρό ναό της Αθηνάς και τον Παρθενώνα, «ως τα ευγενέστερα ερείπια που είχε δει ποτέ....»

Αυτή η Ακρόπολη λεηλατήθηκε από τον Έλγιν, όπως τα έργα της αφρικανικής τέχνης λεηλατήθηκαν από τους Βέλγους, οι Αιγυπτιακοί σαρκοφάγοι και η «Νίκη της Σαμοθράκης» από τους Γάλλους, οι θησαυροί των ιρακινών μουσείων από τους πλιατσικολόγους της «Νέας Τάξης» το 2003. Σήμερα πλέον, έπειτα από μια μακρά ιστορία, έπειτα από την καταγγελία του Λόρδου Βύρωνα στην «Κατάρα της Αθηνάς», έπειτα από το πρώϊμο αίτημα επιστροφής των ελγινείων από το ελληνικό κράτος του 1833 και μέχρι τις ημέρες μας, το ζήτημα της αποικιοκρατικής καταλήστευσης και της επιστροφής των πολιτιστικών θησαυρών στις ανά τον κόσμο κοιτίδες τους, αποδεικνύεται ολοζώντανο.Στη προκειμένη περίπτωση της Ακρόπολης, η «Επιτροπή για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα» (www.marblesreunited.org.uk) συντονίζει τη δράση πολλών ατόμων και προσωπικοτήτων.

Η Ακρόπολη έχει το Μουσείο της Ακρόπολης για μια αποτελεσματική ανάδειξη και συντήρηση των αρχαιοτήτων, κι ακόμη έχει έναν ανεκτό πολεοδομικό περίγυρο, από τον οποίο όμως δεν λείπουν τα προβλήματα. Η συνοικία της Πλάκας υπόκειται στην αειφορική απειλή των επιχειρηματιών της αναψυχής, κάνοντας την εγρήγορση και αντίδραση της «Ελληνικής Εταιρίας» κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ο πεζόδρομος της οδού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου διαπερνάται συχνά από μηχανοκίνητους αλήτες, όπερ αποδεικνύει ότι η συντήρηση μιας κοινωνικής υποδομής (στη προκειμένη περίπτωση του πεζόδρομου...) παράγει πολύ λιγότερη δόξα σε σχέση με τον εγκαινιασμό της, και σαν τέτοια δεν επισύρει τη προσοχή της δημοτικής ή κάθε άλλης εξουσίας...Τα κτίρια της οδού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου που παρεμβάλλονται μεταξύ Ακρόπολης και Μουσείου απειλούνται με κατεδάφιση, παρά τις αντίθετες κινήσεις ατόμων και συλλογικοτήτων – λόγου χάρη του ηλεκτρονικού περιοδικού www.Greekarchitects.gr , που πρόσφατα διοργάνωσε έναν εξαιρετικά επιτυχημένο διαγωνισμό για την ανάπλαση των όψεων των συγκεκριμένων κτιρίων, με περισσότερες από 200 συμμετοχές...

Το 1966 ένα από τα αντεπιχειρήματα στην ανέγερση του «Πύργου των Αθηνών» στους Αμπελόκηπους, αναφερόταν στην ανταγωνιστική σχέση του συγκεκριμένου όγκου με τον όγκο της Ακρόπολης – παρά την μεταξύ τους απόσταση ! Στη δεκαετία του 1990 υπήρξε ομάδα αρχιτεκτόνων και ακτιβιστών(Γ.Χαϊνης, Ν.Σιαπκίδης, Ε.Πορτάλιου, Μ.Ευαγγελίδου κ.ά) που αντιτίθονταν στην χωροθέτηση του Μουσείου της Ακρόπολης και ζητούσαν τη χρησιμοποίηση του κτιρίου Φιξ επί της Συγγρού, με κύριο επιχείρημα την ασυμβατότητα του όγκου του Μουσείου στο χώρο Μακρυγιάννη με την Ακρόπολη. Τα πράγματα όμως ήλθαν όπως ήλθαν, οι επιλογές έγιναν όπως έγιναν, η Ακρόπολη κηρύχθηκε «Χριστιανικώς ορθή» έστω και κακοκαρδίζοντας τον Κώστα Γαβρά, την ελευθερία του λόγου και την ιστορική αλήθεια : Και δεν απέμειναν παρά οι υποσημειώσεις για την μεγάλη αφήγηση, όπως λόγου χάρη ο περίγυρος του περίγυρου, δηλαδή ο περίγυρος του Μουσείου της Ακρόπολης. Δηλαδή ο περιβάλλων, άκτιστος χώρος....

Για το χώρο αυτό επιλέχθηκε το γκαζόν, έτσι για να θυμόμαστε ότι είμαστε η χώρα που συχνά θέλει να είναι κάτι άλλο από ό,τι είναι . Που συχνά εγκαθιστά γήπεδα γκολφ ή εξοχικά σπίτια με ιτιές οι κλαίουσες, πάνω σε τεραίν απίθανων κατσάβραχων . Και ενώ ο Ηλίας Αποστολίδης παραπέμπει στον αείμνηστο Γιώργο Ντούρο , που είχε διαπιστώσει ότι οι Αμερικανοί αναστηλωτές της Αρχαίας Αγοράς είχαν φροντίσει να βρούν «γηγενή είδη» για τις εκεί φυτεύσεις , ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης (Γεωπόνος ΑΠΘ. Δρ. Αρχιτέκτων Τοπίου) προβαίνει σε σφαγήν δια του βάμβακος στην «Καθημερινή»(24.7.09).

Γράφει ο Σεκλιζιώτης σε επιστολή του :

Η επιβλητική αρχιτεκτονική .. φυσιογνωμία(του Μουσείου), ο «ασυμβίβαστος» όγκος του κτίσματος με τη γύρω κλίμακα πόλης και ο ρόλος του σαν πολιτιστικό σημείο αναφοράς, επέβαλλαν την ανάγκη να σταθεί μοναχικά σε «κενό» αστικού ιστού και με επαρκή «ανοικτό χώρο buffer», που θα το αναδεικνύει, αλλά και θα το διαχωρίζει διακριτά από την παλαιοαστικό «πολυκατοικιακό» χαρακτήρα της περιοχής. Σε αυτήν τη λογική της «επιβεβλημένης» κυριαρχίας του νέου Μουσείου στο πολεοτοπίο (townscape) μιας πυκνοδομημένης Αθήνας, ο ελεύθερος χώρος «περίβολος» απαιτεί τη δική του λιτή και συμβολική φύτευση προς διατήρηση του απαιτούμενου διαχωριστικού κενού ασφαλείας (buffer) από τον παλιό περίγυρο πόλης, χωρίς υπερβολές τυχαίου πρασινισμού και κηποτεχνικών «κιτς».

Αντί λοιπόν για «τόσο πολύ γκαζόν», κάποιες ομοιογενείς γραμμικές λωρίδες χαμηλής φυτοκάλυψης με ενδημικά φυτά της Αττικής χλωρίδας, που θα πρόσφεραν εποχικές μεταλλαγές απαλών χρωματισμών, αρώματος και υφής και θα διέτρεχαν τον ακάλυπτο χώρο σε ευθείες γραμμές, εναρμονισμένες με τις ατέρμονες κόχες του κτιρίου, φαίνεται να μην κέρδισαν τη σκέψη κανενός και νίκησε ξανά το «βολικό γκαζόν βρετανικού τύπου….» σύμβολο νεοελληνικού γούστου, βιασύνης προ-εγκαινίων και υδροσπατάλης. Ισως μερικοί φυσικοί ογκόλιθοι από τους λόφους της περιοχής θα μπορούσαν να ξεκουράζονται στον περίβολο, σε μια προσπάθεια νοητής «γεωλογικής» ενοποίησης του κήπου με το κοντινό τοπίο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Η πλούσια αρχιτεκτονική του έργου δυστυχώς δεν φαίνεται να συνοδεύτηκε αισθητικά και από ισοδύναμες προσεγγίσεις που προσφέρονται από την αρχιτεκτονική τού τοπίου.

Ο ελληνικός νεοπλουτισμός θέλει το γκαζόν παντού και «υπεράνω όλων»(Umber alles) – δηλαδή υπεράνω ξηρών, ερημικών, ιστορικών και άλλων δαπεδοτοπίων. Όμως το γκαζόν σε αυτά τα σκηνικά δεν έχει άλλο προσόν από το ότι δεν είναι «τελεσίδικο», όσο ένας κτιριακός όγκος ! Επομένως, κάτι μπορεί να γίνει στο μέλλον...

ΙΧ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟ- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ....

Ποιός θυμάται τις Νομαρχιακές εκλογές του 2002, όταν η κ. Φώφη Γενηματά εμφανιζόταν με ένα ΙΧ μικρού κυβισμού, αντιπαρατιθέμενη με αυτό το τρόπο στον εποχούμενο τζιπ και υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιάννη Τζανετάκο; Υποθέτω πολύ λίγοι.

Λίγοι επίσης πρέπει να θυμούνται ότι αργότερα η κυβέρνηση του κ. Σημίτη κατάργησε το φορολογικό «τεκμήριο» για τα τζιπ πολυτελείας, παρά τις διαμαρτυρίες των εισαγωγέων μικρών οχημάτων – μεταξύ των οποίων και του κ. Κυριακόπουλου σε ολοσέλιδη καταχώρηση στην «Καθημερινή» . Οι δρόμοι του Κολωνακίου ταχύτατα γέμισαν από επιδειξιομανείς με γιαλιστερά τζιπ ικανά να αναρριχηθούν μέχρι τα υψίπεδα του Καϊμακτσαλάν, όμως αυτό δεν ήταν το «χειροτερότερο» . Το χειροτερότερο έμελλε να έλθει στις αρχές του 2009, όταν το ΥΠΕΧΩΔΕ και η κυβέρνηση προιμοδότησε την αγορά οχημάτων υψηλού κυβισμού, ενώ πρόσφατα (22.7.2009) τα «μέτρα απόσυρσης» των ΙΧ ανέλαβαν να «ανα-νεώσουν» τον αυτοκινητιστικό μας στόλο , διεκδικώντας από αυτή την άποψη και τη σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών δυνάμεων .

Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά διαδραματίζονται ενώ το εμπορικό «ισοζύγιο» γίνεται όλο και περισσότερο ελλειμματικό, ενώ η χώρα θα έπρεπε να προπονηθεί και «εθισθεί» στη συνετή διαχείριση των υλικών μέσων, ενώ η επαναχρησιμοποίηση, ποιοτική συντήρηση και μακροημέρευση των «διαρκών αγαθών» θα έπρεπε να ανακηρυχθεί σε εθνικό κανόνα. Όμως σε αντίθεση με όλα αυτά, τα μέτρα αντικειμενικά μειώνουν τον κύκλο εργασιών της εγχώριας επισκευαστικής βιομηχανίας(συνεργεία κλπ), αποδυναμώνουν θεσμίσεις όπως αυτήν του περιοδικού ελέγχου των οχημάτων, επιδεινώνουν τη διεθνή οικονομική θέση της χώρας, ενώ επίσης προιμοδοτούν τη λογική της σπατάλης, της φανταχτερής ανακαίνισης των πραγμάτων και του σνομπισμού. Η «λύση» του κ. Σουφλιά δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

Όπως στην περίπτωση των κλιματιστικών, όπου το ΥΠΕΧΩΔΕ προχώρησε στην απόσυρση αποφεύγοντας μια «σχετική απεξάρτηση» από αυτά μέσω της ποιοτικής διαχείρισης των υπαρκτών κλιματιστικών και με την αντιμετώπιση των θερμοκρασιακών αιχμών με βιοκλιματικές ρυθμίσεις - έτσι και στην περίπτωση των ΙΧ προκρίθηκε η «λύση» της απόσυρσης, που καταλήγει προς όφελος των μεγαλοεισαγωγέων και των αυτοκινητοβιομηχανιών. Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, το ΥΠΕΧΩΔΕ με τις τελευταίες ρυθμίσεις προωθεί και έναν αθηναϊκό δακτύλιο «διαπερατό» στους εύπορους οικολογιζόμενους με σχετικώς καθαρά ΙΧ : Κάνοντας σαν να μην έχει καταλάβει τη στενότητα χρήσεων στο χώρο του κέντρου και τις δυσλειτουργίες που συνεπάγεται η «συνεύρεση» οχημάτων και ανθρώπων...

Τι μπορεί να πει κανείς απέναντι σε όλα αυτά ; Θα έλεγα, κυρίως και προπάντων, να θυμηθούμε τον σκληρό πυρήνα της οικολογικής οικονομίας ! Να αναλογιστούμε τη προβληματική που αναπτυσσόταν εδώ και αρκετά χρόνια από τη Greenpeace, από τους «Φίλους της Γης», από το Ινστιτούτο Worldwatsch , από την «Ελληνική Εταιρεία», από μελετητές όπως ο Δήμος Τσαντίλης, ο Γιάννης Παλαιοκρασάς και πολλοί άλλοι , σχετικά με την ανάγκη περιορισμού των «εισροών» παρθένων φυσικών υλών και των «εκροών» αποβλήτων. Να επαν-επιβεβαιώσουμε το ότι κάποια μεμονωμένα , «ψιλικαντζίδικα», οικολογικοφανή μέτρα περιορισμένης εμβέλειας, δεν λειτουργούν προς την κατεύθυνση της οικολογικοποίησης. Ότι η «οικολογική οικονομία» είναι πρωτίστως μια οικονομία επαναχρησιμοποίησης, ανακαίνισης, μακροημέρευσης προϊόντων και υλών. Δηλαδή μια Οικονομία χαμηλών εισροών και εκροών...

ΥΓ.

Ο εικονιζόμενος κύριος είναι Ιταλός, κατασκευαστής και κάτοχος ξύλινου (!) ΙΧ, με το οποίο μπορεί να κινείται μέχρι και στη θάλασσα της Βενετίας ! Να μια ωραία λύση : Το υβριδικό πλοιο-αυτοκίνητο, ανάλογο με το "αυτοκινητοπλάνο" (κράμα αυτοκινήτου και αεροπλάνου...) , για το οποίο έγραψε πρόσφατα εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας...

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Ή ΕΞΟΧΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ;

Η ιδιωτικοποίηση της κυκλοφορίας προσλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας. Παρά τις ενστάσεις και αντιστάσεις διανοουμένων και κοινωνικών κινήσεων, παρά τις «αντιαυτοκινητιστικές» νότες του Λε Κορμπυζιέ (1928!), των Αντρέ Γκορζ και Ιβάν Ίλιτς (1973), παρά τις «Ημέρες χωρίς αυτοκίνητο» (Car free days) από το 1987 και εντεύθεν, ο κυκλοφοριακός χώρος καταλαμβάνεται σε σημαντικό βαθμό από την αυτοκίνηση. Τα νέα οδικά δίκτυα καταναλώνουν εξωφρενικούς πόρους και επιχειρούν να «τα βγάλουν πέρα» μέσα στις νέες συνθήκες, όμως το πρόβλημα τρέχει ταχύτερα από τις λύσεις του ! Και η σπειροειδής ανέλιξη υπερκινητικότητας και νέων δρόμων συνεχίζεται.....

Η ιδιωτικοποίηση της κυκλοφορίας και όσα συνδέονται με αυτήν – όπως η εκτατική ανάπτυξη των πόλεων,η ενεργειακή υπερκατανάλωση, η ρύπανση, η επικινδυνότητα, οι τεράστιοι και ερημικοί αυτοκινητόδρομοι - καταργούν την ίδια την αφετηριακή ποιότητα των δρόμων ως «καλών αγωγών της ζωής». Στις περισσότερες περιπτώσεις ο διακινούμενος αποξενώνεται από το χώρο κίνησης, που εκφυλλίζεται σε απλό «μέσο» για την προσέγγιση του επιθυμητού προορισμού...

Σήμερα οι βλαβερές συνέπειες της ιδιωτικής κινητικότητας κατανοούνται από μεγάλο φάσμα πολιτικών και επιστημόνων, χωρίς πάντοτε να αναγνωρίζεται η «συστημική» σχέση αυτοκίνησης και «δυσπλασίας» του χώρου. Από την άλλη όμως πλευρά ελάχιστη σημασία αποδίδεται σε μια διαφορετική αλλά εξίσου προβληματική ιδιωτικοποίηση – όπως αυτή της υπαίθρου. Σε αντίθεση με την δεύτερη κατοικία στα πλαίσια οικισμών της περιφέρειας, η διάσπαρτη εξοχική κατοικία συνεχίζει το έργο του κατακερματισμού των τοπίων και της εμβολής παράταιρων υποδομών σε ευαίσθητα σημεία της φύσης – σε δάση, σε λειβάδια, σε παραλίες.. Οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί μοσχοπουλούν ολόκληρες περιοχές υποσχόμενοι παραδείσια μικροπεριβάλλοντα , ενώ στη πραγματικότητα δημιουργούν ατελείς και υπολειτουργικούς οικισμούς καλοκαιρινής χρήσεως, με τεράστια σπατάλη πόρων αλλά και υποβάθμιση του ίδιου του «βιώματος» των υποψήφιων «χρηστών» της φύσης.. Οι Έλληνες ζουν πλέον σε μια «μεταπαρθένα» χώρα, νοσταλγώντας όλο και περισσότερο τα όσα προηγήθηκαν της «αποπλάνησης». Και ενώ αλλεπάλληλα , λογοτεχνικά ή κοινωνικά «μνημόσυνα» τελούνται για τη φύση που αλώθηκε από την μεγαλομικρομεσαία κτητική μιζέρια, διάφοροι οικονομικοί παράγοντες επικαλούνται την ανάγκη ενίσχυσης του κατασκευαστικού τομέα για την γενικότερη στήριξη της οικονομικής δραστηριότητας στην περίοδο της τρέχουσας κρίσης .

Όντως, η εξοχική κατοικία και ιδιαίτερα αυτή που είναι διάσπαρτη και σαν τέτοια έχει μεγαλύτερα κόστη, προσφέρει εργασίες σε εργολάβους, οικοδόμους, υδραυλικούς και ηλεκτρολόγους, συντηρώντας έτσι ή και αυξάνοντας το ΑΕΠ. Όπως επίσης συντηρεί ή και αυξάνει το ΑΕΠ η εργασία των φαναρτζήδων , των οδηγών ασθενοφόρων, των κατασκευαστών δρόμων. Όμως γιατί δεν θα μπορούσαμε να «ψαχθούμε», για μια άλλη δυνατότητα πιο συλλογικής «κάρπωσης» της εξοχής, με λιγότερες υποδομές και επιβαρύνσεις; Γιατί δεν θα μπορούσε ένα μεγάλο μέρος της εξοχικής κατοικίας να υποκατασταθεί από ξενοδοχειακές υπηρεσίες σε διάφορες περιοχές της χώρας, που θα ήταν φτηνότερες και θα πρόσφεραν πλουσιότερες εμπειρίες και λιγότερους μπελάδες στον «καταναλωτή καλοκαιρινών διακοπών»; Γιατή η ποιοτική Ξενοδοχία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εναλλακτική λύση, όπως τα μέσα μαζικής μεταφοράς συνιστούν εναλλακτική λύση έναντι του ΙΧδισμού;

Θα χρειαζόταν βέβαια μια «μετακίνηση» παραγωγικών δυνάμεων από τον κατασκευαστικό τομέα σε άλλους τομείς, για να αποτραπεί μια παραπέρα ενίσχυση των υφεσιακών φαινομένων. Σύμφωνοι. Όμως θα χρειαζόταν και μια γενναία απεξάρτηση από την νευρωτική λογική της ποσοτικής μεγέθυνσης του ΑΕΠ , από την εμμονή σε μια παχύσαρκη και δυσλειτουργική οικονομία, από τον οικονομισμό αλλά από τον διεθνή κομφορμισμό κάποιων οικονομολόγων .....

TΟ ΚΛΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΠΟΡΟΣ

Το κλίμα δεν είναι "δεδομένο", αλλά φυσικός πόρος : Όπως είναι τα γόνιμα εδάφη, οι ιχθυότοποι, τα νερά, τα δάση, τα ορυκτά. Το κλίμα υπόκειται σε δυναμική εξέλιξη, είναι επιδεκτικό μεγαλύτερης απορρύθμισης αλλά και "ηπιοποίησης". Η συμφωνία του Κυότο το Δεκέμβριο του 1997 φαινόταν στην αρχή ανέφικτη, παρά τον μαραθώνιο των διαβουλεύσεων και διαπραγματεύσεων που είχε προηγηθεί : Και όμως σε πείσμα των απαισιόδοξων προβλέψεων υπογράφτηκε ακόμη και από τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ, για να σταδιοδρομήσει έστω και μερικά στη διεθνή κοινωνία και για να δώσει έμπνευση ή "πάτημα" για πιο απαιτητικές θεσμίσεις.

Το Δεκέμβρη που μας έρχεται και 12 χρόνια μετά το Κυότο ,η διεθνής κοινωνία προσέρχεται στη Κοπεγχάγη για μια ακόμη κρίσιμη διαπραγμάτευση . Το αίτημα μιας νέας "προχωρημένης " συμφωνίας για τον περιορισμό των αερίων του θερμοκηπίου δεν παρουσιάζει ίσως τις δυσκολίες που έχει η σχέση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ με τον ΣΥΝ, όμως δεν παύει να είναι μια ιδιαίτερα προβληματική διαβούλευση . Η δυσκολία έγκειται στον καταλογισμό της άνισης και μάλιστα διαχρονικής ευθύνης των διαφόρων κρατών και κοινωνικών ομάδων στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, όμως η διαμόρφωση μιας ενιαίας βούλησης των λαών όλου του κόσμου μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα....

ΥΓ

Η φωτογραφία της "Κιβωτού του Νώε" συμβολίζει την ύψωση των θαλάσσιων υδάτων λόγω της κλιματικής απορρύθμισης και συνδυάσθηκε με θεατρικό δρώμενο της Greenpeace σε πλατεία του Μπουένος Άϊρες, όπου προ ετών φιλοξενήθηκε διεθνής συνάντηση για το κλίμα. Η ιδέα της Κιβωτού ήταν αρκετά κοντινή με το έργο "Υδάτινος κόσμος" ("water world") σε σκηνοθεσία του Κέβιν Κόστνερ, που δήλωνε την εφιαλτική προοπτική μιας άλλης, πλημμυρισμένης ανθρωπότητας...

MICHAEL JACKSON

Η «λατρεία» των κοσμικών παραγόντων, είτε είναι πολιτικοί αρχηγοί είτε συντελεστές ενός μουσικού είδους όπως η Πόπ είτε ποδοσφαιρικές ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, είναι ένα βασικό μαγειρικό υλικό της αλλοτρίωσης ..Η «λατρεία» δεν είναι μια απλή «αγάπη στο τετράγωνο» αλλά μια νέα ποιότητα αισθήματος , ασύμβατου με τη λειτουργία της κριτικής σκέψης. Το διαπιστώνει κανείς στον τρελό έρωτα, στις καταστάσεις πολιτικής οπαδοποίησης, στις θρησκευτικές εμμονές σε μια υποτιθέμενη θαυματοποιία.

Η τραγουδοποιός Ευσταθία μπορεί να στιχουργεί υπερ της λατρείας σε ένα από τα τραγούδια της – «λάτρεψέ με και πάψε να με αγαπάς» - όμως ένα τόσο δυνατό αίσθημα όπως η λατρεία διαταράσσει το συναισθηματικό «οικοσύστημα». Χωρίς να υποστηρίζω κάποιο γκρίζο μικροαστισμό και καθωσπρεπεισμό, θα έλεγα ότι η συναισθηματική μας ζωή υπηρετείται καλύτερα από την αγάπη παρά από τις λατρευτικές εξάρσεις. Εξ άλλου η αγάπη είναι γινόμενο, έχει βάθος επί πλάτος, και σαν τέτοια είναι ισχυρότερη.

Οσοι αγγίξαμε ή διεισδύσαμε στις «Ειδωλο-λατρικές» καταστάσεις του παρελθόντος, με τον Έλβις, τους Μπητλς, τους Ρόουλινγκ Στόουνς, διαπιστώσαμε κάποτε ότι μαζί με την κυρίως «είσπραξη» ερχόταν και η αποδοχή πραγμάτων που ήταν σαφώς γελοία.Διαπιστώσαμε ότι ο λατρευόμενος στη μεν πολιτική γινόταν μονοκαλλιεργητής της εικόνας του, στη δε τέχνη ήταν υποχείριος του λατρεύοντος κοινού.

Σήμερα όλα δείχνουν ότι ο δυστυχής Τζάκσον των 50 κιλών και των άπειρων χαπιών, επεμβάσεων και καταποτίων, πάλευε σκληρά για να συνθέσει ένα θέαμα-ακρόαμα πολλών μεγατόνων, για το οποίο έπρεπε να βρίσκεται σε διαρκή απογείωση. Ο άνθρωπος ήθελε να μαγέψει το κοινό του, όμως ξεχνούσε τα όρια αυτής της προσπάθειας που ήταν οι προσωπικές του ανάγκες, που ήταν η ανάγκη να βρίσκεται σε απόσταση από τους οπαδούς και σε δημιουργική εγρήγορση, που ήταν το ενδεχόμενο της απομάγευσης. Εν τέλει ο λατρευόμενος δε μπορούσε να σπάσει τα δεσμά της λατρείας.

«Και τώρα τι θα γίνουν χωρίς τον Τζάκσον; Ο άνθρωπός αυτός ήταν μια κάποια λύσις...» - θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς για τους θλιμμένους οπαδούς του καλλιτέχνη.....Όμως ο επόμενος Τζάκσον «ψήνεται» στα έγκατα του star system, με την ποικίλη δράση των διαφημιστικών προσαρμογών. Εδώ είμαστε και θα δείτε.....

«Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΤΡΟΦΙΜΩΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ

«Προστατεύω τον εαυτό μου για να εμποδίσω τους άλλους να κάνουν το κακό»

Γιάννης Τσαρούχης

Στη Ρόδο, στο φεστιβάλ ECOFILMS (23-28 Ιουνίου) η 83λεπτη αμερικανική ταινία “Food fight” («Η μάχη των τροφίμων») σε σκηνοθεσία του Christopher Taylor, είχε αναντίρρητα βάθος και πλάτος. Η ταινία διατύπωνε ένα αυθεντικό κριτικό πνεύμα απέναντι στις δομές του σύγχρονου διατροφικού-κερδοσκοπικού πλέγματος, αποφεύγοντας κάποιες αντικαπιταλιστικές μεγαλοστομίες με τις «συνήθεις» αδυναμίες (ή οκνηρίες...) για συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης....

«Η μάχη των τροφίμων» εκθέτει την μεταπολεμική διατροφική αντεπανάσταση, την πολιτική ευτελισμού της τροφής και την έκπτωση της γεύσης, της οσμής των προϊόντων, της υγείας των καταναλωτών. Εκθέτει την προκρούστεια προσαρμογή της παραγωγής τροφίμων στις μεγάλες μπίζνες, την έφοδο εναντίον του χρόνου που καταλήγει σε «ταχύτερο» μεν παραγωγικό αποτέλεσμα αλλά σε καταβύθιση της διατροφικής ποιότητας . Εκθέτει την περιθωριοποίηση των τοπικών ποικιλιών, την αύξηση της κατανάλωσης των «συμβατικών ειδών» αλλά και την παράλληλη αύξηση των εξόδων υγείας !

Και ενώ ο κομφορμιστικός λόγος μιας τουλάχιστον 20ετίας(1950-70) χειροκροτούσε τη διείσδυση των οποιωνδήποτε βιομηχανικών τεχνικών στη διατροφή και επικροτούσε τους τεχνολογικούς νεωτερισμούς – πολλές φορές με μόνο επιχείρημα τον καινοφανή τους χαρακτήρα και την αντίθεσή τους προς την παράδοση ! - η κοινωνία των πολιτών όρθωνε την δική της αντίρρηση. Στη περίπτωση της αμερικανικής «Μάχης των τροφίμων», η αντίρρηση πρωτοδιατυπώνοταν καθαρά και ΠΡΑΚΤΙΚΑ από την Alice Waters – δημιουργό μιας διατροφικής αλυσσίδας εστιατορίων, τοπικών παραγωγών κλπ. έξω από το διατροφικό σύστημα. Και η αντίρρηση αυτή μετά από μια μεγάλη διαδρομή γινόταν ρεύμα, κίνηση, κίνημα αλλαγής των πραγμάτων . Στην Καλλιφόρνια αρχικά και στη συνέχεια σε ολόκληρες τις ΗΠΑ.

Οι απαρχές αυτού του ρεύματος έφερναν – απολύτως ξεκάθαρα – τα στοιχεία ενός εναλλακτικού λόγου, απότοκου του Μάη του 68 και διακριτού από το πνεύμα των «επαναστατικών ταγμάτων εφόδου» - όπως επίσης και από το πνεύμα του αγοραίου ρεφορμισμού. Γι αυτό και η «Μάχη των τροφίμων» εκφράζει - ρητά ή υπαινικτικά - ένα σκεπτικό σύνδεσης του προσωπικού με το συλλογικό και κατανόησης των επιπτώσεων που έχουν οι ατομικές επιλογές στην κοινωνία. Κυρίως και προπάντων : Εκφράζει ένα σκεπτικό απενοχοποιημένης αναζήτησης της ευτυχίας και της χαράς , που διακρίνει όσους θέλουν να αλλάξουν πραγματικά την κοινωνία , από τους γκρίζους και αυτόκλητους «επαναστάτες» της τελευταίας περιόδου. Τους "επαναστάτες" που στην πραγματικότητα είναι απλοί ανατροπείς, ταυτόσημοι με τους υποψήφιους χαλίφηδες που σκότωναν για να γίνουν αυτοί χαλίφηδες . Που αντικαθιστούν τον αγώνα αλλαγής της παρούσας κατάστασης πραγμάτων με τις σκιαμαχίες εναντίον ενός εχθρού , που κατοικοεδρεύει μέσα τους......

ΡΣΑ ΚΑΙ "ΛΕΓΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ" .....

Το Ρυθμιστικό Σχέδιο «Αττικής» (ΡΣΑ)έρχεται μετά από 24 χρόνια για να αντικαταστήσει το Ρυθμιστικό Σχέδιο «Αθηνών» του 1985 (Ν.1515) και για να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες της διευρυμένης αστικοποίησης . Σύμφωνα με το παλιό γνωμικό που ήθελε τις «καλύτερες προθέσεις να οδηγούν στην κόλαση», το ΡΣ του 1985 είχε καταρχήν την πρόθεση να συμβάλει στην ανάσχεση της πληθυσμιακής και οικιστικής επέκτασης λειτουργώντας μέσα στα πλαίσια γενικότερων χωροταξικών σχεδιασμών. Όμως η συνέχεια ανήκε αναμφισβήτητα στην «κόλαση» : Και τέτοια ήταν η «αστικοποίηση» της πεδιάδας των Μεσογείων, η δημιουργία μεγάλων οικιστικών συνεχών, η συρρίκνωση και απαρτίωση των εστιών φύσης, η κυριαρχία και διασπορά της εξοχικής κατοικίας, η εκτόπιση και υποβάθμιση των γεωργικών χρήσεων σε ένα καθεστώς «προσωρινότητας», μέχρι το επόμενο κύμα αστικοποίησης....

Σήμερα οι σύμβουλοι του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ και ο ίδιος ο κ.Σουφλιάς αναφέρονται σε ένα σενάριο 8 εκατομμυρίων κατοίκων στην Αττική, εκφράζοντας σαφώς την ιδεολογική αποδοχή της εκτατικής αστικοποίησης, στην υπηρεσία της οποίας τίθεται η δημιουργία μεγάλων οδικών αξόνων. Και ναι μεν η ιδεολογική και πολεοδομική ζύμωση με αφορμή το νέο ΡΣΑ δεν είναι οπωσδήποτε μάταιη, όπως δεν ήταν μάταιες οι συζητήσεις για θεσμικά νομοθετήματα του είδους του Ν.1650/86 ή του άρθρου 24 του Συντάγματος σε δύο αναθεωρητικές διαδικασίες. Από την άλλη όμως πλευρά οι «ζυμώσεις» αυτές εμπεριείχαν, σε μεγαλύτερες ή μικρότερες δόσεις, το στοιχείο μιας «Λεγκαλιστικής (Νομικιστικής) αυταπάτης» : Η υπόθεση περί του ότι η ψήφιση ενός «καλού» Νόμου ή η περιφρούρηση μιας «καλής» συνταγματικής διάταξης συνεπάγεται την ποιοτική και «σωστή» διαχείριση του χώρου, διαψεύσθηκε από τη σταθερή και χρόνια απόκλιση θεσμίσεων και υπαρκτών εφαρμογών.. Η Ελλάδα συνέχισε να επιβεβαιώνει την «ατάκα» ενός σατιρικού ποιητή παρελθόντων εποχών, του Σουρή, ο οποίος υποστήριζε την ανάγκη ψήφισης ενός και μόνο νόμου με στόχο την εφαρμογή των άλλων νόμων...

Οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες του παρελθόντος υπονομεύουν αναμφίβολα τη τρέχουσα συζήτηση, όμως δεν είναι ό,τι χειρότερο. Το χειρότερο εκπροσωπείται από τον διεκπεραιωτικό χαρακτήρα του προτεινόμενου ΡΣΑ, από την παθητική προσαρμογή του στις αγοραίες τάσεις οικιστικής επέκτασης – που αποβαίνουν προς άμεσο όφελος των μεγάλων γαιοκτητικών συμφερόντων της σημερινής περιαστικής αττικής. Το προτεινόμενο ΡΣΑ δεν κατευθύνει την κατάσταση αλλά κατευθύνεται από τον αυθορμητισμό της αγοράς, προϋποθέτει την οικοδομική ανάπτυξη και δεν προσανατολίζεται σε ένα μετασχηματισμό του κατασκευαστικού τομέα, που θα «διέσωζε» τον κύκλο εργασιών του τελευταίου ενώ ταυτόχρονα θα παρείχε εργασίες ποιοτικής αναβάθμισης του υφιστάμενου, οικιστικού και κοινωνικού «κεφαλαίου» : Εργασίες οι οποίες θα μπορούσαν να αφορούν μονώσεις και ανακατασκευές, αισθητικές παρεμβάσεις στον μείζονα χώρο, ένταξη νέων ενεργειακών μέσων σε οικιακά σύνολα, επανεξέταση κυκλοφοριακών συνθηκών για όλους τους χρήστες του χώρου, επαναρύθμιση στοιχείων του μικροκλίματος (π.χ. ταρατσών ή επιφανειών οδικού χώρου), διαχείριση ιδιωτικών και δημόσιων πράσινων χώρων κλπ. Το ΡΣΑ εκπροσωπεί μια λογική «σκληρής» ανάπτυξης και απλοϊκής μπετονοποίησης , που είναι μετωπικά αντίθετη με τη διατυμπανιζόμενη «Πράσινη ανάπτυξη». Που απαξιώνει μεγάλα τμήματα της σύγχρονης οικολογικής -κατασκευαστικής γνώσης και αδιαφορεί για τη σωρευμένη αρνητική πείρα από αστικές υπεραναπτύξεις τύπου Λος Άντζελες.....

Το ΡΣΑ δείχνει μάλλον «παλαιομοδίτικο» και άσχετο με την κοινωνία της πληροφορίας, και από αυτή την άποψη προδίδει μια από τις δικές του στοχεύσεις , που αναφέρεται στην ανάπτυξη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας των Αθηνών. Ένα πολεοδομικό συγκρότημα με δυσλειτουργίες και δυσμορφίες, με προβληματική κυκλοφορία και στενότητα χώρων φυσικής αναψυχής, υψώνει τα κόστη παραγωγής και διαβίωσης, τα οποία είναι ήδη εξαιρετικά υψηλά από διεθνή άποψη. Ηθικόν δίδαγμα : Η παραγνώριση των απαιτήσεων της οικολογίας και της ποιότητας ζωής, έχει σοβαρές οικονομικές συνέπειες....

* Oι τρεις φωτογραφίες δείχνουν τρία κυκλοφοριακά σενάρια, με ΙΧ, λεωφορείο και πεζούς αντίστοιχα...

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΑΒΒΑ

Με αφορμή τη δολοφονία του αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα, οι «Οικολόγοι-Πράσινοι» εξέδωσαν ανακοίνωση (17.6.2009)αποδοκιμάζοντας τη βία.και υποστηρίζοντας ότι ουδείς έχει δικαίωμα να μιλάει με όπλα και σφαίρες , επικαλούμενος ως δικαιολογία ότι «μιλάει για λογαριασμό της κοινωνίας».Η συγκεκριμένη βολή εναντίον του κακοήθους νεοσταλινικού ρεύματος (τάχα μου επαναστατικού αλλά στη πραγματικότητα απλώς ανατρεπτικού μιας δεδομένης κατάστασης πραγμάτων...) θα μπορούσε να θεωρηθεί εύστοχη, εάν ήταν απαλλαγμένη προσμίξεων. Δηλαδή προσμίξεων με θέματα παρεμφερή(δολοφονία Γρηγορόπουλου, ρατσισμός, ξενοφοβία κλπ.)που έχουν όμως ιδιαιτερότητα και απαιτούν ειδικές προσεγγίσεις.

Η κοινωνία που εξακολουθεί να έχει σώας τας φρένας προσλαμβάνει το «τσουβάλιασμα» των ποικίλων θεμάτων σαν μια ακόμη εκδήλωση της κομφουζιονιστικής και συμψηφιστικής λογικής, με την οποία οι βάνδαλοι του Δεκεμβρίου επεδίωξαν να δώσουν άφεση στις αμαρτίες τους επικαλούμενοι τις αμαρτίες των άλλων. Η ανακοίνωση των ΟΠ είναι αβαθής και απρόθυμη στο να προχωρήσει στην απόρριψη της λογικής των αντιποίνων, ενώ επίσης διακατέχεται από δειλία απέναντι στα «ριζοσπαστικά» πιράνχας, που με πρόσχημα το θάνατο του άτυχου μαθητή επεχείρησαν να θεραπεύσουν τη κοινωνικοπολιτική βία στη χώρα μας με την ομοιοπαθητική – δηλαδή με περισσότερη βία

Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι ο υποψήφιος των ΟΠ στο ευρωψηφοδέλτιο και γνωστός «πολιτικός νομάς» κ.Αντώνης Καφετζόπουλος, υποστήριξε σε τηλεοπτική εκπομπή τους «εξεγερμένους» του Δεκέμβρη. Της συγκεκριμένης «εξέγερσης» υπεραμύνθηκε και ο Αλέκος Αλαβάνος στο προεκλογικό ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών, εκφράζοντας άθελά του την αγεφύρωτη αντίθεση της συμβατικής ανατρεπτικής αριστεράς με τον εναλλακτικό πολιτικό λόγο για τη δομική αλλαγή της κοινωνίας.

YΓ Η συγκεκριμένη φωτογραφία (του κ. "Καραμανδρέου", σύμφωνα με δική μου ονομασία...)προέρχεται από άγνωστη πηγή του διαδικτύου. Της αξίζουν πολλά "μπράβο" γιατί μας βάζει σε σκέψη για πολλές πολιτικές συμπεριφορές....

ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ !

Η συζήτηση για τις ανεμογεννήτριες διεξάγεται πολλές φορές με τον πλέον παραπλανητικό τρόπο. Και τούτο γιατί δεν αναφέρεται γενικά στις ανεμογεννήτριες και στις ποικίλες εκδοχές τους (χερσαίες, επιθαλάσσιες, μεγάλου ή μικρού μεγέθους, συδεδεμένες με παραγωγικά συστήματα ή με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο, με μικρές ή μεγαλύτερες επιπτώσεις από την παραγωγή τους, την εγκατάστασή τους και τα παρεπόμενα έργα) αλλά περιορίζεται στις χερσαίες και γιγαντιαίες ανεμογεννήτριες . Με άλλα λόγια αφαιρεί από την όλη προβληματική τις διαφορετικές συνέπειες που έχει η εγκατάσταση διαφορετικών ανεμογεννητριών σε διαφορετικές περιβαλλοντικές συνθήκες – διακριτές από την άποψη της αισθητικής σημασίας, της βιοποικιλότητας, του αναγλύφου του εδάφους, της γενικότερης ποιότητας του ορεινού ή παραλιακού χώρου κλπ..

Η συζήτηση αυτή είναι ενοχλητική, στο βαθμό που θέτει εκβιαστικά διλήμματα του είδους «ή ρύπανση στη Πτολεμαίδα ή ανεμογεννήτριες στον Πάρνωνα». Όμως μερικές φορές γίνεται και διασκεδαστική από τα αβαθή ή ανυπόστατα αντεπιχειρήματα, που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές του νέου ενεργειακού πόρου.Παράδειγμα τέτοιου ανυπόστατου αντεπιχειρήματος , που εκφέρεται δηλαδή εναντίον μη διατυπωμένου επιχειρήματος(!), είναι η ατάκα του κ. Ιωάννη Τσιπουρίδη ( προέδρου της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας) εναντίον κάποιων που (υποτίθεται ότι) υποστηρίζουν πως οι ανεμογεννήτριες εκπέμπουν ραδιενέργεια ! (1)

Για να αποδείξει το άλογον του αντίπαλου λόγου, ο κ.Ιωάννης Τσιπουρίδης σουτάρει και σκοράρει σε ένα κατά φαντασίαν γήπεδο . Αυτό όμως δεν είναι ό,τι χειρότερο.. Το χειρότερο έγκειται στην πρότασή του για τη δημιουργία τριών αιολικών πάρκων στους ορεινούς όγκους του Υμηττού, της Πεντέλης και της Πάρνηθας, για «παιδαγωγικούς λόγους»,για να πεισθούν δηλαδή οι πολίτες της ευρύτερης περιοχής του λεκανοπεδίου περί της ανυπαρξίας περιβαλλοντικών προβλημάτων. Και ενώ το μαχόμενο οικολογικό κίνημα , έκανε σκληρούς αγώνες για να διατηρήσει την ποιότητα και αρτιότητα των συγκεκριμένων ορεινών όγκων, ενώ η προστασία από την παρανοϊκή οδοποιία και τις παράταιρες χρήσεις έγινε αγωνιστική σημαία τριών δεκαετιών και εξακολουθεί να εμπνέει τη σημερινή κινητοποίηση για την αναγόρευση του Υμηττού σε Εθνικό «Δρυμό», ενώ οι πυλώνες της ΔΕΗ αλλά και οι διάφορες ορεινές κεραίες τέθηκαν ως ζητήματα προς αντιμετώπιση, ο σκοπός «τρία αιολικά πάρκα κάθονταν» ηχεί κάπως περίπου σαν το τραγούδι του Κακοφωνίξ στο αντιστεκόμενο γαλατικό χωριό...

ΠΕΡΙ «ΜΠΟΥΓΑΔΟΚΑΛΩΔΙΩΣΕΩΝ» ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ

Υπάρχει βέβαια και το «αισθητικό όνειδος των μπουγαδοκαλωδίων της ΔΕΗ και του ΟΤΕ γύρω από τα σπίτια μας, στην πόλη και την ύπαιθρο», θυμίζει ένας άλλος υποστηρικτής των ανεμογεννητριών – ο καθηγητής κ. Θ.Π.Τάσιος (2) Στόχος της υπόμνησης είναι η ασυνέπεια του κοινού λόγου, που ενώ αποδέχεται τις επίγειες καλωδιώσεις διαφόρων ειδών και λειτουργιών, «βγάζει γλώσσα» στα μεγάλα κατασκευάσματα της τεχνολογίας.

Ο κ. Τάσιος ενδιαφέρεται σφόδρα να μας πείσει για την ομορφιά των ανεμογεννητριών καθεαυτών, επικαλούμενος την κατά φαντασίαν (του) καλλονή τους - «τη γοτθική ανάταση του εκλεπτυσμένου ύψους, συνδυασμένου με την τριγωνική συμμετρία των πτερύγων», κατά πως λέει Παραγνωρίζει βέβαια ότι το ωραίο είναι ρελατιβιστικό, ότι το ωραίο έχει σύστημα αναφοράς αλλοιώτικα δεν είναι τίποτα,ότι οι γοτθικές διεισδύσεις στα μεσογειακά μικροπεριβάλλοντα μπορεί να συνιστούν αχταρμάδες του τύπου «ο ναυτικός με το τσιμπούκι» δίπλα σε πίνακα του Βαν Γκογκ, ή ότι το «εκλεπτυσμένο ύψος» κάλλιστα μπορεί να προσομοιώνει ένα καρούμπαλο στο χώρο. Και πάνω απ’ όλα παραγνωρίζει ότι η υποτιθέμενη

«αισθητική» της ανεμογεννήτριας ισοφαρίζεται από μια σειρά αδιαμφισβήτητες δυσμορφίες, όπως αυτές που προξενούνται από τους δρόμους που χαράζονται για την τοποθέτηση και εξυπηρέτησή των ανεμογεννητριών, από τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρισμού, από τις αποψιλώσεις και από τις εγχύσεις τσιμέντου στη φύση (3) . Είναι οι δυσμορφίες που καταρρακώνουν τα βουνά μας και πλήττουν τη λειτουργικότητά τους ως εστιών της άγριας φύσης, ως «εργοτάξιων εξαιρετικών αισθημάτων» για τους φυσιολάτρες... (4).

«Η ανεμογεννήτρια ικανοποιεί βασικά θεωρήματα της αισθητικής (τάξη και ηρεμία, κίνηση και ελευθερία)» - λέει ο κ.Τάσιος - παραμένοντας πάντα στο επίπεδο της αφηρημένης ανεμογεννήτριας, που μπορεί να είναι στο πέλαγος ή στον εθνικό δρυμό Βίκου – Αώου. Του λέμε κι εμείς : Σε ειδικές περιβαλλοντικές και αισθητικές συνθήκες,η τάξη και η ηρεμία και η κίνηση και η ελευθερία , μπορεί να παρέχονται απλόχερα από ένα δενδρώδη ή βραχώδη σχηματισμό, ζυμωμένο με τον βιοφυσικό περίγυρό του. Το βέβαιο πάντως είναι ότι η ορεινή φύση και άλλες περιοχές της χώρας μας, δεν έχουν ανάγκη από τη Νέα Τάξη των ανεμογεννητριών....

«Η τάξη του συνόλου στη μεγάλη κλίμακα και η αταξία των ασύγχρονων περιστροφών στη μικρή κλίμακα, είναι γνωστός αισθητικός συνδυασμός», λέει ο κ.Τάσιος για τις αιολικές συστοιχίες. Του λέμε κι εμείς : η τάξη και η αταξία του φυσικού τοπίου , η σταθερότητα της μεγακλίμακας του χώρου σε αντιδιαστολή με την παλλόμενη μικροκλίμακα της πεταλούδας και του λαγού, είναι βιωμένες συνθήκες από όλους τους ανθρώπους - χρήστες της φύσης. Σωστά ο ακαδημαϊκός λόγος απογράφει αυτή τη πραγματικότητα – την ανακαλύπτει δηλαδή, δεν την εφευρίσκει ! – αλλά ουδόλως δικαιούται να επιβεβαιώνει το γνωμικό «έλα παππούλη να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου»...

Κατά τον κ. Τάσιο, «το αισθητικό ενέργημα δεν λειτουργεί μόνο με ισορροπίες, αλλά και με αντιθέσεις». Ορθότατα. Μόνο που υπάρχουν αντιθέσεις και αντιθέσεις, αντιθέσεις συμβιωτικές αλλά και ανταγωνιστικές. Υπάρχει η ποικιλότητα και αντιφατικότητα, αλλά υπάρχει και η ποικιλότητα του κιτς. Υπάρχουν οι ήπιες επεμβάσεις στη φύση αλλά υπάρχουν κι εκείνες που δημιουργούν μια φύση τραγέλαφο (=τράγος + ελάφι), μια φύση αφύσικη, απωθητική για τουρίστες και εγχώριους, εν τέλει αποξενωτική σε ένα κόσμο όπου εκτός από δυναμικές αλλαγές, έχουμε ανάγκη και από σημεία σταθερότητας, οικειότητας, χαλάρωσης, παράδοσης στο πατροπαράδοτο....

ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΧΝΗ ΚΟΣΚΙΝΟ...

Η συζήτηση για την αιολική ενέργεια θυμίζει κάποιες παλιές αντιγνωμίες , όταν οι οπαδοί των πυρηνικών αντιδραστήρων υποστήριζαν ότι οι αντιφρονούντες αντιπυρηνικοί ήταν γενικώς οπισθοδρομικοί και αντίπαλοι ενός ολόκληρου γνωσιολογικού και τεχνολογικού τομέα, που ασχολείται με τις υποατομικές δυνάμεις της φύσης ! .Ακόμη η συζήτηση αυτή αντηχεί κάπως την υπόθεση των μεγάλων υδροηλεκτρικών φραγμάτων, που δικαιολογημένα απορρίπτονταν από το οικολογικό κίνημα όχι λόγω της «αρχής λειτουργίας» τους, αλλά λόγω του μεγέθους των ....

«Το μεγάλο είναι άσχημο» - θα λέγαμε στους οικολογίζοντες που αυτοπαραμυθιάζονται ως οπαδοί της αιολικής ενέργειας , ενώ είναι απλά και μόνο οπαδοί των αιολικών πάρκων άνευ ορίων, άνευ όρων....Και θα τους λέγαμε αυτό όχι για τίποτε άλλο αλλά για να επανασυνδεθούν με τη λογική των μεγεθών και του «μέτρου», που αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το σκληρό δίσκο της οικολογίας...Ακόμη δε θα υπενθυμίζαμε ότι σε ένα κόσμο όπου μεγάλο τμήμα του ΑΕΠ καταναλώνεται για αισθητικές παρεμβάσεις κάθε κλίμακας – στο σώμα, στον εσωτερικό χώρο, στη γειτονιά, στο αστικό και περιαστικό τοπίο - η παραγνώριση της αισθητικής του μείζονος χώρου συνιστά πολιτιστικό πισωγύρισμα μεγάλης κλίμακας.

Σήμερα η Αιολική ενέργεια μπορεί και πρέπει να αντιμετωπισθεί με ποικίλες μορφές και όχι υπό το πρίσμα της προκρούστειας λογικής των αιολικών συμφερόντων, που επιδιώκουν να στήσουν ανεμογεννήτριες συγκεκριμένου μεγέθους στο οπουδήποτε - υπηρετώντας δηλαδή τη βολή και τα κέρδη τους. Η συζήτηση για την αιολική ενέργεια μπορεί και πρέπει να «απεγκλωβιστεί» από τα συγκεκριμένα πλαίσια , απαλλάσσοντας ταυτόχρονα την κοινωνία των πολιτών από τους αποτρεπτικούς και ψυχοφθόρους αγώνες υπεράσπισης του αυτονόητου. Μπορεί και πρέπει να αναζητήθούν τα συνολικά ενεργειακά αποθέματα της χώρας με πρώτο και κύριο την εξοικονόμηση, κι ακόμη να υπογραμμισθεί ότι η αιολική ενέργεια αποτελεί τη «μήτρα» πολλών εφαρμογών, μέσα αλλά και έξω από το οπτικό πεδίο του 2009 : Στη ναυσιπλοϊα, στη σύζευξη με άλλα παραγωγικά συστήματα, στην εξυπηρέτηση νοικοκυριών.

Κοντολογίς, το μαχόμενο οικολογικό κίνημα πρέπει να αντισταθεί στον ιδεολογικό ζουρλομανδύα που επιχειρούν διάφοροι να βάλουν στη κοινωνία. Να ορθωθεί ενάντια στην αηδιαστική προοπτική μιας φύσης κουρελού, υπό την εποπτία διαφόρων τεχνοβάνδαλων.....

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Εφημερίδα Free Sunday, 14.6.2009, «Μας λείπουν οι πολιτικές αποφάσεις»
2. «Ανεμογεννήτριες : Αισθητική και αν-αισθησία», Καθημερινή 5.6.2009.
3. Ανακοίνωση του Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου, 15.6.2009, δικτυακός τόπος eyploia.agaio
4. Γιώργος Χρονάς, περιοδικό «οδός Πανός»

Η φωτογραφία είναι από πέρασμα πυλώνα ανεμογεννήτριας σε χωριό της Νάξου, τραβηχθηκε από τον Γιάννη Κοφινά

Σχετικά με το Μουσείο Ακρόπολης....

H παρεμβολή των όγκων δύο κτιρίων της οδού Αρεοπαγίτου μεταξύ του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και της ίδιας της Ακρόπολης, προκάλεσε την απόφαση της κατεδάφισής τους από το Υπουργείο Πολιτισμού. Οι αντιδράσεις που επακολούθησαν ήταν μεγάλες και είχαν σαν αποτέλεσμα την αναστολή της απόφασης, όμως το πρόβλημα της "διαμεσολάβησης" των δύο κτιριακών όγκων παρέμεινε και απαιτούσε λύση. Και ενώ η χώρα θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να κηρυχθεί κατεδαφιστέα (!)λόγω των αυθαίρετων ή κιτσοειδών κατασκευών, στο παρελθόν δεν είχαν λείψει οι περιπτώσεις κατεδαφίσεων ποιοτικών και ιστορικών κτισμάτων, πράγμα που έκανε επιφυλακτικούς τους υπεύθυνους των πολιτικών αποφάσεων αλλά και τους μελετητές του αστικού χώρου .

Μέσα σε αυτό το κλίμα των δισταγμών το ηλεκτρονικό περιοδικό Greekarchitects συνέλαβε την ιδέα της διατήρησης αλλά και μεταμόρφωσης των όγκων- που διαμεσολαβούν μεταξύ Μουσείου και Ακρόπολης - με στόχο την ενίσχυση της "εικονικής συνοχής" και αρμονίας του συνολικού αρχαιολογικού τοπίου. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έδωσε έμπνευση για τη κατάθεση μεγάλου αριθμού προτάσεων και είναι αναμφίβολα "πιλοτική" για τη διαχείριση του αστικού χώρου. Ταυτόχρονα όμως αποδεικνύει ότι μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον μαζικών βανδαλισμών όπως αυτών του περασμένου Δεκέμβρη ή μεμονωμένων βανδαλισμών όπως αυτών που ασκούνται στις επιφάνειες των τοίχων και στις πινακίδες, , υπάρχουν και κάποιοι που αναπτύσσουν δημιουργικό έργο. Έργο που συχνά φαίνεται "Σισύφειο" ή που αντιμετωπίζεται αδιάφορα από την πολιτική του αγοραίου "ριζοσπαστισμού", πλην όμως συνιστά ένα θήλακα αισθητικής ποιότητας .

Η ομορφιά ακόμη και όταν δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο (Ντοστογιέφσκυ), μπορεί τουλάχιστον να σώσει κάποιες γωνιές της Αθήνας....

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ Ή ΣΩΣΙΒΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝ;

«Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η αδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι και επιτυχία να σε αρνείται -

να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες

και μικροπρέπειες , κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις....

Η Σατραπεία

Κ.Καβάφης

Πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα εκπέμπει το κείμενο της «Ανανεωτικής Πτέρυγας» (ΑΠ) του « Συνασπισμού», που κατατέθηκε στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή αυτού του κόμματος (Αυγή, 14.6.2009). Το κείμενο υπενθυμίζει την απίστευτη αλαζονεία που διακατείχε τους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ , ιδιαίτερα μετά τη δημοσκοπική φούσκα του 2008 και τη περίοδο που ο Αλέξης Τσίπρας «έπαιζε» με την «αριστερή διακυβέρνηση» ως εναλλακτική λύση στο δικομματισμό... Επίσης θυμίζει την «μετ’ επαίνων» (απόρ)ριψη του Παπαδημούλη στη τρίτη θέση του ψηφοδελτίου, κι ακόμη διακρίνεται για την επιφυλακτική προσέγγιση των «Δεκεμβριανών» - τα οποία σημειωτέον υπερασπίσθηκε στο προεκλογικό ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών ο Αλαβάνος . Η ΑΠ του ΣΥΝ μιλάει για την ανάγκη «πολιτικής στροφής και συνεργασίας με τους «Οικολόγους Πράσινους», όμως αυτή η λίαν ένθερμη δήλωσις - με δεδομένο το καφτό αποτέλεσμα των εκλογών – θυμίζει παλιότερες συμπεριφορές του συγκεκριμένου κόμματος σε συνθήκες κρίσης.

Ο υποφαινόμενος έχει αναφερθεί στο παρελθόν, από τις στήλες της ΕΠΟΧΗΣ και όχι μόνο, στην εκ μέρους του ΣΥΝ αναζήτηση οικολόγων μάλλον παρά οικολογίας(!) για τον προγραμματικό του λόγο. Οι οικολόγοι ως υποστηρικτές, παραστεκάμενοι, δευτεραγωνιστές ή βοηθητικοί οπλίτες, μπορούσαν κατ’ αυτό το τρόπο να συμμετέχουν στο γνωστό παλαιοκομμουνιστικό παιχνίδι υπο τον γενικό τίτλο «εμείς και οι άλλες προοδευτικές δυνάμεις». Από την άλλη πλευρά το κύριο μήνυμα της οικολογίας ως πρακτικής ποιότητας ζωής και κριτικής των κατεστημένων παραγωγικών δυνάμεων παρέμενε ανεπίδοτο ! Κι ακόμη παρέμενε ασύμβατο και αμοντάριστο με το παραδοσιακό σοσιαλιστικό αίτημα της αλλαγής των παραγωγικών σχέσεων.

Αυτή η απίθανη σχιζο-φρενική κατάσταση, που άφηνε τους μεν παλαιοκομμουνιστές της ανανέωσης(!!!) να μας φλομώνουν με την πιο απλοϊκή εκδοχή της πάλης των τάξεων, τους δε οικολογίζοντες να εμφανίζονται ως απλώς ευρισκόμενοι στ’αριστερά της Δεξιάς, απαιτούσε λύσεις. Η πρόσφατη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές θα μπορούσε να επαναφέρει το συγκεκριμένο χρόνιο πρόβλημα στο προσκήνιο, όμως η εσπευσμένη αναζήτηση συμμάχων από την ΑΠ του ΣΥΝ εκπέμπει ένα σήμα πανικού. Δηλαδή μιας κατάστασης που ευνοεί τον παραγοντισμό μάλλον παρά τη διαμόρφωση ενός νέου προγράμματος ποιότητας ζωής και μιας νέας σχέσης με τη κοινωνία.....

ΤΑ ΓΚΑΛΟΠ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ *

*Αρχαίο γνωμικό: «Οι καιροί ου μενετοι» («Οι καιροί δεν μένουν»), ή σε ελεύθερη απόδοση, «ο χρόνος περνά». Στ’ αγγλικά : “The times they are a changing”, Bob Dylan.Τα γκάλοπ περνάνε κι αυτά , αφού προηγουμένως κάνουν τη δουλειά τους , παρασύροντας μεγάλα κομμάτια της κομφορμιστικής κοινής γνώμης. Μετά δε την απομάκρυνση εκ των εκλογών, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.....

Στην Ελλάδα και όχι μόνο, οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου υπήρξαν αναντίρρητα οι πιο χαβαλέ εκλογές όλων των εποχών.Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ψήφισε ηλιοθεραπεία και κράτησε αποστάσεις από τον ευρωπαϊκό σχηματισμό, πεισμένο βαθύτερα για την αδυναμία του να επηρεάσει τις εξελίξεις . Το μήνυμα ήταν σαφές , απευθυνόταν στους αγοραίους πολιτικούς, στους ευρωχαμαιλέοντες υποστηρικτές του αξιώματος «ο πελάτης έχει πάντα δίκηο», στους διεκπεραιωτές των αμερικανικών επιλογών. Το μήνυμα αφορούσε γενικά την «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσσούσα ΕΕ» , που θα έπρεπε να μπει στο σύνολό της σε σκέψεις, τόσο σχετικά με τη διεθνή της θέση ως «παραδουλεύτρας» των ΗΠΑ όσο και σχετικά με τις διαδικασίες της αστόχαστης διεύρυνσης και διείσδυσης πληθυσμών, που απειλούν με συγκρουσιακές καταστάσεις και διάλυση τον ευρωπαϊκό σχηματισμό..

Η ΝΔ έχασε τις εκλογές αλλά τις έχασε τόσο όσο της χρειαζόταν για να εμφανίζει την ήττα της ως «εκτός πρωταθλήματος», σε ένα μάλλον «φιλικό αγώνα».... ! Η νίκη του Γ.Παπανδρέου αποδείχθηκε «Πασόκειος» και άσχετη με ένα ποιοτικό ιδεολογικοπολιτικό άλμα , πλην της γραμμής της «πράσινης ανάπτυξης», η οποία συνδυάσθηκε με την εισδοχή ενός νεαρού περιβαλλοντιστή στην Ευρωβουλή – του Κρίτωνα Αρσένη. Το ΚΚΕ «θάφτηκε» κατ’ εξακολούθηση από τα προεκλογικά γκάλοπ και από πολλούς «ανεξάρτητους» αναλυτές, οι οποίοι «τοις κείνων (χ)ρήμασι πειθόμενοι» φλέρταραν με την ιδέα ενός ΚΚ της τάξεως του 5 και 6%. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα εμφανιζόταν ανεβασμένος στα γκάλοπ «γιατί έτσι τους άρεσε», ενώ την ίδια υπερπροβολή απολάμβαναν τα πολλά υποσχόμενα παιδιά του πολιτικού συστήματος – οι «Οικολόγοι Πράσινοι» (ΟΠ) .Τελικά τα πράγματα με τις εκλογές ήλθαν άνω – κάτω, ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε τη συστράτευσή του με τη ψευτοεξέγερση του Δεκέμβρη 2008 και τους βανδαλιστές, το ΚΚΕ παρά τις προβλέψεις (ή προσδοκίες...)αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, το ΛΑΟΣ αποδείχθηκε μη αντιμετωπίσιμο με τη μέθοδο των αντιρατσιστικών ξορκίων, οι δε ΟΠ , προοιωνιζόμενοι ως βολικοί εταίροι της εξουσίας σε αντίθεση με τους απείθαρχους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, έπιασαν ένα ποσοστό συμπάθειας όχι ευκαταφρόνητο αλλά πολύ χαμηλότερο αυτού που ήθελαν οι Μπερλουσκόνι της Ελλήνικής πολιτικής.

Η ουσία αλλά και η διαδικασία των εκλογών της 7 Ιούνη έπασχαν από σημαντικά ελλείμματα δημοκρατίας, διαφάνειας, ευθύτητας, ποιότητας πολιτικού λόγου. Τα μεγάλα «υπαρξιακά» θέματα της Ευρώπης και της Ελλάδας πέρασαν μάλλον ασχολίαστα, το (αποικιοκρατικό) σχέδιο Ανάν ως μοντέλο σημειακής «επίλυσης» ελληνοτουρκικών διαφορών ελάχιστα σχολιάσθηκε, η εισδοχή της Τουρκίας στην ΕΕ αντιμετωπίσθηκε με αβλαβείς γενικότητες και με τον γνωστό σε όλους - πλην αδήλωτο - φόβο της όξυνσης των σχέσεων με τον επικίνδυνο γείτονα....Στη μικροκλίμακα της ελληνικής πολιτικής και σε μια εποχή περιβαλλοντικών προτάσεων από όλα τα κόμματα – όπου ακόμη και το ΚΚΕ αυτοπροσδιορίστηκε ως οικολογικό ! - οι ΟΠ βρέθηκαν σε πολλά περιβαλλοντικά θέματα να παραβιάζουν ανοικτές πόρτες, ενώ παράλληλα «στριμώχθηκαν» για τη συμπεριφορά τους στα εθνικά θέματα . Οι ΟΠ έδειξαν ελάχιστη παρρησία απόψεων και διασύρθησαν σε διάφορα βήματα, όμως είχαν προλάβει – με τη βοήθεια δύο συγκροτημάτων του τύπου – να πολιτογραφηθούν ως εκφραστές ενός συγκεκριμένου κοινωνικού "κεφαλαίου", που είχε σωρευθεί με το έργο αναρίθμητων ακτιβιστών της οικολογίας. Επρόκειτο για μια καθαρή πολιτική υπεξαίρεση , που δύσκολα θα επαναληφθεί στο μέλλον....