Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι η νέα αμυντική συμφωνία της Ελλάδας με τη Γαλλία είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και ότι η κυβέρνηση ορθώς εκμεταλλεύτηκε τις συνθήκες που δημιούργησε η αιφνιδιαστική συμφωνία AUKUS, προκειμένου να αγοράσει γαλλικές φρεγάτες και κορβέτες, με τη σύμφωνη, μάλιστα, γνώμη των ΗΠΑ.
Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αγορά των Rafale και των φρεγατών συνιστά επιτέλους μια σημαντική κίνηση, προκειμένου να εξισορροπηθεί η εξοπλιστική φρενίτιδα της Τουρκίας εδώ και πολλά χρόνια και να ενισχυθεί σημαντικά η ελληνική αποτρεπτική ισχύς όπως και η δυνατότητα «προβολής ισχύος».
Το δυσάρεστο είναι ότι η υπογραφή αυτής της -σημαντικότατης, όπως είπαμε- συμφωνίας συνοδεύεται από διαφόρων ειδών υπερβολές, τόσο σε ό,τι αφορά τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς στην περιοχή μας όσο και σε σχέση με την πολυπόθητη «ενιαία ευρωπαϊκή άμυνα», που έως στιγμής -δυστυχώς- ανήκει στη σφαίρα της… φαντασίας!
Η πραγματικότητα των… αριθμών και οι «εγγυήσεις»
Πρώτον και κυριότερο, όσο κι αν θέλει η Γαλλία κι όσο κι αν σιγοντάρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες (το ενδιαφέρον των οποίων για την ευρύτερη περιοχή μειώνεται σε αναλογία με την εξάρτησή τους από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής), η Γαλλία ΔΕΝ είναι Αμερική, ούτε οικονομικά, ούτε στρατιωτικά, ούτε από πλευράς «διεθνούς ειδικού βάρους» παρότι είναι πυρηνική δύναμη κι έχει μια από τις μόνιμες θέσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.






