Των Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσου* και Νίκου Δ. Σακκά** (πρώτη δημοσίευση στο liberal.gr)
Στην Ευρώπη τα πράγματα δείχνουν να έχουν τελματώσει. Από τη μια το αέναο Brexit και η επέλαση των λαϊκιστών, από την άλλη η επί (Μ/μ)ακρόν έλλειψη ηγεσιών που να εμπνεύσουν τους πολίτες προς ένα επόμενο εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, στη βάση αξιών και προοπτικών που ενώνουν, αντί κεκτημένων που απειλούνται και κινδύνων που ελλοχεύουν. Παρόλα αυτά στην Ελλάδα, που ως συνήθως βρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος, φαίνεται ύστερα από χρόνια να αναπτερώνεται ένα μέρος της εξαϋλωμένης αισιοδοξίας.
Τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι σε γενικές γραμμές θετικά: ύπαρξη σχεδίου, ταχύτητα στην αντιμετώπιση κάποιων πρακτικών ζητημάτων, άμεση νομοθέτηση για μερικές από τις εμβληματικές προγραμματικές δεσμεύσεις, κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής εκπροσώπηση στη διεθνή σκηνή και μια ελεγχόμενη δόση φρέσκου αέρα από ικανούς και εργατικούς ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης, με αξιόλογα βιογραφικά εκτός πολιτικής. Ασφαλώς υπάρχουν και παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί δίχως άλλες «αρετές» για τα καθήκοντά τους, αλλά και κάποιες αχρείαστες «αστοχίες» που μας θυμίζουν τα… όρια της νέας ελληνικής «επιστροφής στην κανονικότητα» (π.χ. διατήρηση του άτυπου πρωθυπουργικού γραφείο ρουσφετιών στη συμπρωτεύουσα, τοποθέτηση σε σημαντική ΔΕΚΟ του υπουργού Οικονομικών- ρέκορντμαν των ελλειμμάτων, του ανθρώπου που, λίγο πριν την κατάρρευση, παρουσίαζε σε ευρωπαίο αξιωματούχο την οικονομική μας πολιτική σε χαρτοπετσέτα, αναβάθμιση υψηλόβαθμου κρατικού λειτουργού που τα είχε βρει όλα καλώς καμωμένα στο Μάτι συνδράμοντας στην ανήθικη προσπάθεια εξαπάτησης του κόσμου από την προηγούμενη κυβέρνηση, κλπ.)
Στην Ευρώπη τα πράγματα δείχνουν να έχουν τελματώσει. Από τη μια το αέναο Brexit και η επέλαση των λαϊκιστών, από την άλλη η επί (Μ/μ)ακρόν έλλειψη ηγεσιών που να εμπνεύσουν τους πολίτες προς ένα επόμενο εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, στη βάση αξιών και προοπτικών που ενώνουν, αντί κεκτημένων που απειλούνται και κινδύνων που ελλοχεύουν. Παρόλα αυτά στην Ελλάδα, που ως συνήθως βρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος, φαίνεται ύστερα από χρόνια να αναπτερώνεται ένα μέρος της εξαϋλωμένης αισιοδοξίας.Τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι σε γενικές γραμμές θετικά: ύπαρξη σχεδίου, ταχύτητα στην αντιμετώπιση κάποιων πρακτικών ζητημάτων, άμεση νομοθέτηση για μερικές από τις εμβληματικές προγραμματικές δεσμεύσεις, κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής εκπροσώπηση στη διεθνή σκηνή και μια ελεγχόμενη δόση φρέσκου αέρα από ικανούς και εργατικούς ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης, με αξιόλογα βιογραφικά εκτός πολιτικής. Ασφαλώς υπάρχουν και παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί δίχως άλλες «αρετές» για τα καθήκοντά τους, αλλά και κάποιες αχρείαστες «αστοχίες» που μας θυμίζουν τα… όρια της νέας ελληνικής «επιστροφής στην κανονικότητα» (π.χ. διατήρηση του άτυπου πρωθυπουργικού γραφείο ρουσφετιών στη συμπρωτεύουσα, τοποθέτηση σε σημαντική ΔΕΚΟ του υπουργού Οικονομικών- ρέκορντμαν των ελλειμμάτων, του ανθρώπου που, λίγο πριν την κατάρρευση, παρουσίαζε σε ευρωπαίο αξιωματούχο την οικονομική μας πολιτική σε χαρτοπετσέτα, αναβάθμιση υψηλόβαθμου κρατικού λειτουργού που τα είχε βρει όλα καλώς καμωμένα στο Μάτι συνδράμοντας στην ανήθικη προσπάθεια εξαπάτησης του κόσμου από την προηγούμενη κυβέρνηση, κλπ.)





