Μας τα ζαλίσατε

του Καρτέσιου

…..Ποιος μας φόρτωσε την υποχρέωση να γίνουμε χώρα - φυλακή; Η Συνθήκη ΙΙ του Δουβλίνου που την υπέγραψε η Ελλάδα το 2003. Ποιος ήταν τότε κυβέρνηση; Μήπως το ΚΚΕ μ-λ; Όχι. Ήταν το ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη…..

Επειδή ο βλάκας δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα, ας μιλήσω στη δική του. Λαθρομετανάστες θέλει να τους λέμε; Λαθρομετανάστες θα τους γράφω για να το καταλαβαίνει. Θέλει ο βλάκας να συνδέσει τα τραγικά γεγονότα στη Γαλλία με τη λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα, επειδή τον βολεύει να τρομοκρατεί και ιδιαίτερα προεκλογικά; Ας πάμε με τα νερά του βλάκα και ας το εξετάσουμε, γιατί μας τα ζάλισε.
Λοιπόν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν στη Βουλή ο μεγαλύτερος αριθμός των αλλοδαπών δραστών, την περίοδο 1998-2012, είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι Ιρακινοί και οι Ρουμάνοι. Ακολουθούν Πακιστανοί και Βούλγαροι.
Λοιπόν, ποιος άνοιξε τα σύνορα με την Αλβανία δίχως να υπάρξει καμία προετοιμασία και έλεγχος; Μήπως ήταν ο Τσίπρας; Όχι, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς της ΝΔ που ήθελε να βολέψει Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούσαν φτηνά εργατικά χέρια για μεγάλα έργα που είχαν πάρει στη Βόρεια Ελλάδα.
Πάμε στους Ρουμάνους και τους Βούλγαρους. Είναι λαθρομετανάστες; Όχι. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έγιναν μέλη της Ε.Ε. την 1η Ιανουαρίου του 2007. Ποιος ήταν τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας; Μήπως ο Κουτσούμπας; Όχι. Ήταν ο Κώστας Καραμανλής της ΝΔ.
Πάμε στους Ιρακινούς και τους Πακιστανούς. Ποιες κυβερνήσεις κώλωσαν να έρθουν σε ρήξη με τους Τούρκους ώστε να σταματήσει το εμπόριο ανθρώπων; Οι κυβερνήσεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Όχι. Ήταν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Η εκλογική συγκυρία, το διαρκές συνέδριο και οι «πολιτικές» συμμαχίες

                                                                      του Βασίλη Ασημακόπουλου[1]

…….Με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ (- ΕΚΜ τότε) στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Μάιος- Ιούνιος 2012) και την έναρξη διαδικασιών ενοποίησης του εκλογικού συμμαχικού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, είχαμε επισημάνει ότι η κρατικοποίηση ενός κόμματος, είναι ο βασικός τρόπος συστημικής ενσωμάτωσης, διάβρωσης και ελέγχου ενός ριζοσπαστικού κινήματος ………. 

Στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, ιδιαίτερα σε εθνικούς κοινωνικούς σχηματισμούς όπως ο ελληνικός, που χαρακτηρίζεται ως κυρίαρχος-κυριαρχούμενος, οι κοινωνικές συγκρούσεις έχουν εθνικές μορφές ή λαμβάνουν και γεωπολιτικούς προσανατολισμούς (λ.χ. Εθνικός διχασμός 1915-1922, εμφύλιος 1944-1949, μεταπολιτευτική περίοδος 1974-1985). Από τη δεκαετία του ’70 ειδικότερα κυριαρχεί η δυναμική των διαδικασιών συσσώρευσης κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα,  λαμβάνοντας και θεσμοποιημένα χαρακτηριστικά την περίοδο 1986-1991, με κυρίαρχες μορφές την τάση συγκρότησης υπεριμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους αλλά  και στο εσωτερικό τους, την απελευθέρωση των αγορών και τη διασφάλιση της δικτατορίας του διεθνοποιημένου μονοπωλιακού κεφαλαίου σε βάρος των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας και της αυτοαπασχόλησης. Η κυρίαρχη κεφαλαιοκρατική κίνηση εγγράφεται μέσα από τις διαδικασίες διεθνοποίησης του καπιταλισμού- εσωτερίκευσης της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης- καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.  Η δυναμική της διεθνοποίησης του καπιταλισμού επιβάλλεται στα αντισυστημικά κόμματα μέσα από τους εσωτερικευμένους μηχανισμούς οικονομικού καταναγκασμού και ακολουθούν στη συνέχεια άλλες μορφές επιβολής και ελέγχου (πρόκληση εσωτερικών αντιδράσεων, εθνική-διεθνοπολιτική κρίση). Μορφές οικονομικού καταναγκασμού είναι η διαχείριση του δημοσίου χρέους από το χρηματιστικό κεφάλαιο, η μετατροπή χωρών σε αποικίες χρέους, η λειτουργία της ΕΚΤ ως θεματοφύλακα της δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίο εντός της διαδικασίας ολοκλήρωσης της ομοσπονδιακής νεοφιλελεύθερης Ε.Ε.

Εμπρησμός σε γερμανική εφημερίδα που αναδημοσίευσε σκίτσα του Charlie Hebdo

 Το 2003 η έκθεση  ΟUTLOOK  είχε σκανδαλίσει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα  και είχε προκαλέσει  την απόσυρση του  έργου του  Βέλγου Τιερύ Ντε Κορντέ, γιατί έβαλε ευθέως εναντίον του Ιησού Χριστού. Παρ’ όλα αυτά  μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έδειξε νηφαλιότητα, ενώ η συζήτηση που επακολούθησε τον σκανδαλισμό και την απόσυρση έφερε στην επιφάνεια διάφορες περιπτώσεις διώξεων  λόγω προσβολής της Θρησκείας. Για μια τέτοια περίπτωση, που αφορούσε τον Μίμη Ανδρουλάκη ως συγγραφέα, το δικαστήριο αποφάνθηκε μεταξύ άλλων   ότι «εκτός από το δικαίωμα του καλλιτέχνη , υπάρχει και το δικαίωμα του κοινού να απολαμβάνει ένα έργο τέχνης και υπό μια έννοια, ο  περιορισμός αυτού του δικαιώματος αποτελεί προσβολή της δικής του προσωπικότητας» (Σταύρου Τσακυράκη, «Θρησκεία κατά τέχνης», εκδόσεις ΠΟΛΙΣ  2005).

Οι Μουσουλμάνοι που κατά καιρούς εμφανίστηκαν θιγόμενοι από διάφορες διακωμωδήσεις της θρησκείας τους στον ευρωπαϊκό χώρο, θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιήσουν το όπλο της κριτικής πριν να επιστρατεύσουν την κριτική των όπλων και των επιθέσεων. Δεν το έκαναν, γιατί στην πραγματικότητα το αντιδυτικό και ισλαμόφιλο πνεύμα   εξέφραζε την αντίθεση   στα αίσχη του Ιμπεριαλισμού στην καπιταλιστική περιφέρεια.

Υπάρχει επομένως  η ανάγκη μιας διεθνούς  συζήτησης για το ζήτημα όπως και η αντιμετώπιση ενός πνεύματος βίας,  που παραγνωρίζει κάθε  ανθρωπιστική αρχή  – όπως είναι  λ.χ.  ο σεβασμός των αμάχων. Γιατί η ιστορία  των επιθέσεων  μάλλον φαίνεται να έχει διάρκεια – όπως έδειξε η χθεσινή επίθεση εναντίον εφημερίδας  του Αμβούργου που είχε αναδημοσιεύσει σκίτσα του προφήτη Μωάμεθ από την  Charlie Hebdo

Το «κίνημα» Γιώργου Παπανδρέου και το «Διαρκές Συνέδριο»

                                                                     του Βασίλη Ασημακόπουλου[1]

«stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus (= Το παλαιό ρόδο υπάρχει μόνο σαν όνομα, κρατάμε γυμνά ονόματα)[2]»

                                                                                          Ουμπέρτο Έκο

B.AΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ :…… Μία από τις παρεμβάσεις του ΓΑΠ την περίοδο κυριαρχίας του στο ΠΑΣΟΚ, ήταν η ακύρωση οποιασδήποτε συλλογικής λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ ως μαζικού κόμματος, αντανακλώντας την αστική αντίληψη που είχε για το πολιτικό κόμμα.  Το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θύμισε δυστυχώς ανάλογου τύπου πρακτικές……

          Όταν συγκροτούσαμε τη συλλογικότητα Νέος Αγωνιστής το 2006-2007, την περίοδο της πάλης ενάντια στην αναθεώρηση του αρ. 16 του Συντάγματος, επειδή ήμασταν και αρκετοί δικηγόροι για τα αριθμητικά δεδομένα της συλλογικότητας, κάνοντας χρήση νομικής ορολογίας λέγαμε ότι αποδεχόμασταν την πολιτική κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου όχι στο σύνολό της, αλλά επ’ ωφελεία απογραφής (αρ. 1901 Α.Κ. επ.). Αποτιμούσαμε δηλαδή την πολιτική διαδρομή του Α.Π., ως προϊόν του ιστορικού πλαισίου της εποχής που έδρασε με  ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική συνεισφορά στην ελληνική αριστερά, με θετικά και αρνητικά σημεία, πέρα από αφοριστικές ή συνωμοσιολογικές  προσεγγίσεις των αντιπάλων του ή μεταφυσικές ιδιότητες που του προσέδιδαν οι οπαδοί του. Σαφώς όμως εντάσσαμε τη συλλογικότητά μας εντός του θεωρητικού πλαισίου που μορφοποίησε ο Α.Π. και αποτελούσε συνάρθρωση νεομαρξιστικών ρευμάτων με εθνολαϊκές και δημοκρατικές παραδόσεις, σε μια ενότητα του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα[3]. Το ανωτέρω θεωρητικό πλαίσιο σε συνδυασμό με τη συγκεκριμένη πολιτική δράση του Α.Π. εγγράφηκε στο όνομα Παπανδρέου και για ένα ευρύ τμήμα των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων σηματοδότησε τον αγώνα για εθνική αξιοπρέπεια, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Μια δηλαδή εκδοχή ταξικής σοσιαλδημοκρατίας στις δοσμένες συνθήκες του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.  

          Ο Γιώργος Παπανδρέου επικαλείται το όνομα στη βάση μιας  αδιαμεσολάβητου τύπου μεταφοράς κληρονομικής διαδοχής στο πολιτικό επίπεδο, στο δημόσιο χώρο. Ο ίδιος ως φιλελεύθερος όφειλε να γνωρίζει ότι η κληρονομική διαδοχή αφορά τον ιδιωτικό βίο των ανθρώπων. Η μεταφορά της στη δημόσια σφαίρα είναι φεουδαρχικό κατάλοιπο και σε κάθε περίπτωση προνεωτερική κατάσταση. Η φιλελεύθερη ιδεολογία του είναι ψευδώνυμη αναφορά της υποκρυπτόμενης παλαιοκομματικής πρακτικής στη βάση της συγκινησιακής ηγεμονίας του ονόματος. Και δεν είναι η μόνη. Η συνολική παρουσία του ΓΑΠ στο δημόσιο βίο αποτελεί αναίρεση του επιθέτου του, με τη συγκεκριμένη ως άνω υλική και θεωρητική σημασιοδότηση, των εννοιών του κινήματος, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού που επικαλείται στο νέο φορέα του. Γι’ αυτό και επί των ημερών της απόλυτης κυριαρχίας του ολοκληρώθηκε – καθώς είχε αρχίσει χρόνια πριν -  η μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ στο αντίθετό του, καθιστώντας τον ίδιο τον τίτλο του κόμματος ψευδώνυμο και απαξιώνοντάς το στα μάτια, στο νου και την καρδιά χιλιάδων πολιτών που είτε το ψήφιζαν, είτε το στήριζαν πιο ενεργητικά, είτε στρατεύτηκαν στις γραμμές του.  

Η Ριζοσπαστική Οικολογία για την εκλογική μάχη της 25.1.15

Στις 25 Ιανουαρίου η  αναμέτρηση ανάμεσα στις αντιμνημονιακές δυνάμεις και στους “συμμορφούμενους  προς τις υποδείξεις” της γερμανικής Ευρώπης θα είναι σκληρή. Η  αναμέτρηση   προφανώς  θα ενταθεί  , όταν  η  νέα κυβέρνηση με  τον ΣΥΡΙΖΑ υλοποιήσει  τις εξαγγελίες της.

Σε αυτή τη μεγάλη, υπαρξιακή καμπή για τη χώρα ,  ψηφίζουμε  ΣΥΡΙΖΑ με την ίδια αποφασιστικότητα που είχαμε  στις  προηγούμενες αναμετρήσεις… Γιατί επιμένουμε αταλάντευτα και χωρίς θεσιθηρική  ιδιοτέλεια  στην  υπεράσπιση  των περιβαλλοντικών αγαθών και της ποιότητας ζωής,  που δεινοπάθησαν  μέσα στο μνημονιακό καθεστώς. Γιατί  επιμένουμε  στην κριτική του Οικονομισμού, της συμβατικής ανάπτυξης  και των παλαιοκομματικών μεθοδεύσεων  στην  πολιτική σκηνή , που διασπείρουν  δυσπιστία,  απογοήτευση και  κυνισμό στην ευρύτερη κοινωνία.

Με αυτό το σκεπτικό και με αγωνία για την  αποτελεσματικότητα  και τη δημοκρατική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούμε παρά να  σημειώσουμε την    υποεκπροσώπηση της ριζοσπαστικής Οικολογίας  στα ψηφοδέλτιά  του καθώς και την συρροή  ατόμων με περιορισμένο ή και αντίπαλο έργο στον  αντιμνημονιακό αγώνα της τελευταίας πενταετίας.   Έχουμε τη γνώμη ότι η σχέση με επαμφοτερίζοντα σχήματα και μέσω αυτών με διεθνείς παράγοντες πολλαπλά  επικοινωνούντες  με τη Νέα Τάξη,  θα προσθέσει ελάχιστο κύρος και πολύ περισσότερο κίνδυνο στις καταστατικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ : Του οποίου η διεύρυνση  - επιθυμητή και από μας -  δεν μπορεί να ισοδυναμεί με το «ξεχείλωμα» των αρχών και των κριτηρίων , που συνιστούν οργανικό  στοιχείο  μιας δημοκρατικής και οικολογικής Αριστεράς

Αντώνης Ανδρουλιδάκης, συγγραφέας

Άκης Ασπρογέρακας,  Αρχιτέκτων

Γιάννης Σχίζας, Υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάϊο του 2012 με τους Οικολόγους Ριζοσπάστες

Ελένη Αλεξοπούλου, Δημοτική Σύμβουλος

Νίκος Ζαχείλας, Υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του  2012 με τους Οικολόγους Ριζοσπάστες

Νίκος Βρεττός, Μουσικός

Νίκος Στεφανής,  Μέλος περιβαλλοντικών κινήσεων Β.Ελλάδας

Δέσποινα Σπανούδη, Στέλεχος Περιφερειακής Παράταξης

Κώστας Φωτεινάκης, Στέλεχος Οικολογικών Κινήσεων

Στέλλα Μάνζο, Σπουδάστρια, Ιταλία

H Koμισιόν κλείνει τις Κυπριακές Αερογραμμές

 Η είδηση :

«….Το κλείσιμο των Κυπριακών Αερογραμμών ανακοίνωσε αργά το απόγευμα της Παρασκευής ο Υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης, μετά και την αρνητική απόφαση της Κομισιόν, οι οποία καθιστά τις ενισχύσεις που δόθηκαν από το κράτος στην εταιρεία «ασυμβίβαστες»…..»

 Οπαδός του Ευρωπαϊσμού σήκω-πάνω-κάτσε-κάτω δεν είμαι, αλλά δεν είμαι και οπαδός  του εθνικού αναχωρητισμού , της απομόνωσης από τον φυσικό,  γεωγραφικό, οικονομικό και πολιτιστικό χώρο, που είναι η ευρύτερη Ευρώπη για την Ελλάδα και την Κύπρο. Δηλαδή είμαι οπαδός του «κριτικού Ευρωπαϊσμού» και υποστηρικτής της ιδέας ότι οι  ευρύτερες δυνάμεις της Αριστεράς και της Δημοκρατίας πρέπει να ενστερνίζονται αυτό το πνεύμα :  Να μην είναι δουλικές αλλά να μην είναι και Εθνικά αυτιστικές.

Με το παραπάνω ιδεολογικό πρίσμα μπορώ να βλέπω την απόφαση της Κομισιόν :  

Της Κομισιόν που δεν δικαιούται δια να ομιλεί, καθώς ανέχθηκε στις αρχές του 2013 την πρωτοφανή επίθεση εναντίον του τραπεζικού συστήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας !

Τότε, με μια πούρα κρατιστική παρέμβαση, προκάλεσαν αφάνταστη ζημιά στην οικονομία της χώρας. Τώρα  το παίζουν εκπρόσωποι της ελεύθερης αγοράς, ακυρώνοντας τον ίδιο το ρόλο του Κράτους, που αν δεν είναι παρεμβατικός είναι απλώς ένα τίποτα…   

Προφανώς είναι απύθμενο : Το μέγεθος της υποκρισίας των μεν και της βλακείας των δε που  συναποκλείουν – ιδεολογικά και πρακτικά- την λειτουργία  του Εθνικού  Κράτους και συγκεκριμένα των μικρών κρατών – σιγά μη τολμούν να τα βάζουν με τα μεγάλα !  Αυτό ακριβώς το κράμα βλακείας και υποκρισίας κάνει  επείγουσα  μια ιδεολογική αντεπίθεση  με θέμα ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο Εθνικών Κρατών και αγορών  στον ευρωπαϊκό χώρο. Να σταματήσει επί τέλους ο στείρος αρνητισμός και το «βλέποντας και κάνοντας» για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις…. 

O Λε Πεν για το φονικό στο Παρίσι

«Σήμερα, λένε: "Όλοι μας είμαστε Σαρλί, εγώ είμαι Σαρλί". Σε ότι αφορά εμένα, λυπάμαι, δεν είμαι Σαρλί», είπε ο Λεπέν, ιδρυτής του ακροδεξιού «Εθνικού Μετώπου» .

 Ο Λε Πεν είναι ενοχλημένος από τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου εντύπου,  που  έχει ζητήσει  επανειλημμένα τη διάλυση του κόμματος, του οποίου σήμερα  ηγείται η κόρη του . Ο ίδιος  κατηγορεί το Σαρλί ότι διέπεται από «αναρχο-τροτσκιστικό» πνεύμα αντίθετο με την πολιτική Ηθική.

Εν τάξει, σιγά μη γνωρίζει ο Λε Πεν  τον αναρχισμό ή  τον τροτσκισμό (!), αλλά δεν χάνει την ευκαιρία να κακολογήσει δυο  ρεύματα που εντυπωσιάζουν αρνητικά τους οπαδούς του….. Πρόκειται για ένα κράμα κακοήθειας και άγνοιας κοινωνικών δεδομένων :  Διότι αν  και ιδρυτής/εμπνευστής  μεγάλου πολιτικού σχήματος, δεν έχει πάρει «πρέφα» την ύπαρξη ενός αντικομφορμιστικού και αντισυμβατικού πνεύματος, που πνέει διαρκώς έναν άνεμο ελευθεριότητας μέσα στην κοινωνία. Διότι οι πιθανές επί μέρους αλήθειες που χρησιμοποιεί στη μια ή στην άλλη περίπτωση, αρθρώνονται και υποτάσσονται στο συνολικό φοβικό, καθωσπρεπεικό και μικροαστικό πνεύμα που εκπροσωπεί. Διότι η Μεγάλη Αλήθεια, που είναι η Ελευθερία της Έκφρασης ανεξαρτήτως  των όποιων παράπλευρων απωλειών στα κρατούντα ήθη, του είναι ακατανόητη.

 Προφανώς  ο Λε Πεν δεν ξέρει από ζύγι – αλλά μήπως είναι μόνο αυτός; Μήπως δεν υπάρχουν και «προοδευτικοί» που αδυνατούν  να σταθμίσουν κοινωνικές ανάγκες και να στοιχηθούν με τη σημαντικότερη; Που υποστηρίζουν την ελευθερία της έκφρασης αρκεί να μην κάνει κακό στο κόμμα;    

Aθρόα προσέλευση πολιτικών στο Γαλλικό Ινστιτούτο(8.1.15)

Δηλώσεις και αιχμές Μίκη Θεοδωράκη

 Στις 6 Ιανουαρίου ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνει :

«Παραμένω αντιμνημονιακός. Που σημαίνει ότι δεν δέχομαι καμία σχέση με εκλογές που έχουν ως αντικείμενο την ανάδειξη του καλλίτερου διαχειριστή των όρων του Μνημονίου.

Γι' αυτό, όταν με ρωτούν για τη θέση μου στις ερχόμενες εκλογές, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνω ότι δέχομαι να τον στηρίξω με ένα και μόνο όρο:

Να δεσμευθεί προεκλογικά, εδώ και τώρα, ότι εάν και εφ' όσον γίνει κυβέρνηση, το πρώτο πράγμα που θα κάνει, θα είναι να φέρει στη Βουλή Νόμο για την οριστική και πλήρη απαλλαγή της χώρας από όλους τους επαχθείς όρους του Μνημονίου.

Κι αυτό γιατί μου είναι αδιανόητο να δεχθώ ότι ένα κόμμα της Αριστεράς μπορεί να κυβερνήσει σε συνθήκες παράδοσης της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και Εθνικής Αυτοτέλειας στους ξένους».

Στη συνέχεια όμως απαντά στον φίλο του ΔΑ με μια επιστολή που ουσιαστικά είναι  πολιτική δήλωση, κάθε άλλο παρά ιδιωτικού χαρακτήρα.

Στην επιστολή αυτή, που πρωτοδημοσιεύθηκε  στο ΒΗΜΑ, ο Μίκης θέτει το ζήτημα της αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ στις έξωθεν σχέσεις του,  που ως γνωστόν αποτέλεσε θέμα  πρόσφατης καταγγελίας της ΔΗΜΑΡ. Λέει ο Μίκης για τις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ- ΣΠΙΘΑΣ τον Φεβρουάριο του 2012 :

……η συνεργασία μαζί μας δεν ήταν ειλικρινής αλλά απλώς μας μεταχειρίστηκε, για να αυξήσει μονομερώς την εκλογική του δύναμη και να μπει στη Βουλή, με στόχο την κατάκτηση της διακυβέρνησης μέσα από το Σύστημα εγκαταλείποντας τους δυο πυλώνες άμυνας, το Λαϊκό Μέτωπο και τον πλούτο της χώρας…..
Και παρακάτω :

ο ΣΥΡΙΖΑ, ….. αφού πρώτα διέλυσε την ΣΠΙΘΑ με τη μέθοδο του φραξιονισμού, επιμένει να διατηρεί ομάδες με την ονομασία της Σπίθας, με στόχο να εκμεταλλευτεί για μια φορά ακόμα το όποιο κύρος μου, δηλαδή να ανασκαλέψει την μεγάλη πληγή που μου άνοιξαν ως τώρα.

 ΟΛΟ TO KEIMENO THΣ EΠΙΣΤΟΛΗΣ  ΜΙΚΗ

Τα ιμάτια της Οικολογίας

του Τάσου Τσακίρογλου, από την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Η ελλειμματική έως ανύπαρκτη επιρροή της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας βαδίζει χέρι χέρι με την κατίσχυση του αντίθετου πόλου, του παραγωγισμού και του βιομηχανισμού, οι οποίοι κυριαρχούν τόσο στα λεγόμενα αστικά κόμματα κάθε απόχρωσης όσο (δυστυχώς) και στα αριστερά (με αρκετές διαβαθμίσεις, είναι αλήθεια).

Η πολιτική πολυδιάσπαση (τριχοτόμηση) των Οικολόγων Πράσινων, του κόμματος που ουσιαστικά εκπροσώπησε την Οικολογία τα τελευταία χρόνια, είναι ενδεικτική αυτών των αδυναμιών, αλλά και του πολιτικού αδιεξόδου στο οποίο έχουν περιέλθει τα περισσότερα «πράσινα» κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Παρ’ ότι πολλές από τις προτάσεις αυτών των κομμάτων συνιστούν σωστές λύσεις για επιμέρους προβλήματα, η ένταξή τους σε ένα κατά βάση σοσιαλδημοκρατικό (στην καλύτερη περίπτωση) πολιτικό πρόγραμμα τους αφαιρεί κάθε δυναμική και τα μετατρέπει σε εύκολο στόχο ενσωμάτωσης στο υπάρχον σύστημα καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Σενέρ Λεβέντ: Το έγκλημα του μπάνιου τα Χριστούγεννα του 1963

O Σενέρ Λεβέντ είναι καταξιωμένος Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, Με το παρακάτω άρθρο στην  Κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ αμφισβητεί την τουρκική προπαγάνδα περί εγκλημάτων εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας, εκτελεσμένα  από Έλληνες στις συγκρούσεις  του Δεκεμβρίου του  1963. Για την Ιστορία, οι συγκρούσεις ξεκίνησαν αφότου οι Τουρκοκύπριοι παρέλυσαν την λειτουργία του Κυπριακού Κράτους μόλις 3 χρόνια μετά την ανακήρυξή του, προβάλλοντας βετο σε διάφορες ενέργειές του. Οι συγκεκριμένες συγκρούσεις χρησιμοποιήθηκαν   από την τουρκική προπαγάνδα   του 1974 ως δικαιολογία για την εισβολή στην Κύπρο .

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ :

Το έγκλημα του μπάνιου (ΜΕΡΟΣ Α’)
Είναι η εικόνα της πολιτικής μας προπαγάνδας αυτή  η φωτογραφία. Το έγκλημα του μπάνιου. Τρία μωρά με τις ματωμένες τους πιτζαμούλες μέσα στην μπανιέρα. Και η μητέρα τους. Μήπως υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θα έμενε ασυγκίνητος από αυτή τη φωτογραφία; Άλλωστε, αν κάποιος έμενε ασυγκίνητος δεν θα εθεωρείτο άνθρωπος. Είναι η πιο πονεμένη, η πιο τραγική ανάμνηση των Χριστουγέννων του 1963. Αυτή η φωτογραφία έκανε τον γύρο του κόσμου. Δημοσιεύθηκε σε όλα τα γνωστά μέσα μαζικής ενημέρωσης του κόσμου. Ως η ελληνοκυπριακή βαρβαρότητα στην Κύπρο.
Είναι μέσω αυτής της φωτογραφίας που προσπαθήσαμε πιο πολύ να αποδείξουμε σε όλους τις επιθέσεις που πραγματοποίησαν οι Ελληνοκύπριοι κατά των Τουρκοκυπρίων στο νησί και τα εγκλήματα που διέπραξαν. Αργότερα μετατρέψαμε σε «Μουσείο Βαρβαρότητας» το σπίτι στο οποίο διαπράχθηκε αυτό το έγκλημα. Και παίρναμε εκεί όλους τους μαθητές μας με τη σειρά και τους διηγούμασταν την ελληνοκυπριακή βαρβαρότητα. Ακόμα τους παίρνουμε εκεί.

Πολιτικά συνταγολόγια

Στην παλιά εποχή των στρατιωτικών πραξικοπημάτων κυκλοφορούσαν διάφορες σαρκαστικές ιστοριούλες («ανέκδοτα») για την πολιτική κατάσταση. Λόγου χάρη η συνταγή ενός πραξικοπήματος : «Λαμβάνετε τρία τάγματα  ΛΟΚατζήδων, προσθέτετε μια κατάληψη ραδιοφωνικών σταθμών , συλλαμβάνετε πολιτικούς , τοποθετείτε τανκς σε καίριες θέσεις της πρωτεύουσας,   παιανίζετε  εμβατήρια, ρίχνετε συνθήματα  για τους κινδύνους του έθνους, και ανακινείτε καλώς. Γαρνίρετε  με ένα  διάγγελμα  περί εκτάκτων περιστάσεων  και σερβίρετε»….

Η προεκλογική περίοδος  συνιστά μια μεγάλη επικοινωνιακή καταιγίδα,  που αποβαίνει συχνά  «μπλιτσκριγκ» (blitzkrieg) εναντίον της κοινής λογικής : Του μπλιτσκριγκ σημαίνοντος «κεραυνοβόλος πόλεμος» και πρωτοχρησιμοποιηθέντος υπό των στρατηγών του Χίτλερ,  εν τέλει  δε υπό του Θεοδώρου Πάγκαλου, με στόχο την περιγραφή κάποιων κινήσεων του  Ευάγγελου Βενιζέλου….

Ένας Κεντροαριστεροδεξιός στη Νέα Δημοκρατία

Ο παρών ιστότοπος έδωσε πολλές φορές βήμα στον κ. Βασίλη Οικονόμου, Κεντροαριστεροδεξιό(πλέον), που πρόσφατα μετακόμισε στους εκλογικούς καταλόγους της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια και η κυρία  Αντζελα Γκερέκου έκανε το ίδιο, όμως η δεύτερη ήταν μια κυρία των σαλονιών και της σόου μπιζ, ενώ ο πρώτος είχε περάσει μέχρι και από το «Άρμα Πολιτών»  και άλλα κεντροαριστερά μορφώματα.

Και τώρα ας αναρωτηθούμε : Τις πταίει;

 Μα φυσικά,  δεν φταίει ένα συγκεκριμένο  άτομο !  Αυτό που φταίει είναι το γενικό κλίμα του πολιτικού κυνισμού, η πολιτική διπροσωπία,  η μετατροπή της αλλαξοκωλιάς σε ακρογωνιαίο λίθο του πολιτικού μας συστήματος. Φταίνε οι προοδευτικοί  ή συντηρητικοί θιασώτες της αρχής «Ο σκοπός  αγιάζει τα μέσα»…

Υποφέραμε τόσα, ευαγγελιστήκαμε τόσα, κι όμως η Λερναία Ύδρα είναι μπροστά μας αλώβητη.

Για να μας θυμίζει τους στίχους του Χριστιανόπουλου: «Τόση αγάπη – τόση τρυφερότητα – κι όλα καταλήγουν στο νταβά»

Iσλαμοφοβία ή πραγματικός Ισλαμικός κίνδυνος;

Ο Σαλμάν Ρουσντί , συγγραφέας των «Σατανικών στίχων», έζησε για πολλά χρόνια  σε μια κατάσταση αυτοφυλάκισης, για να προστατευθεί από τους φανατικούς Ισλαμιστές που τον απειλούσαν με θάνατο. Το 2006  η δημοσίευση  σκίτσων του Μωάμεθ από Δανέζικη εφημερίδα προκάλεσε σάλο και απειλές από τις ισλαμικές συλλογικότητες. Το 2007   ο Αμπού Ομάρ Αλ Μπαγντάτι πρόσφερε αμοιβή 100.000 ευρώ σε όποιον δολοφονούσε τον Λαρς Βιλκς, σχεδιαστή σκίτσου προσβλητικού για τον προφήτη. Και ενώ αυτές οι απειλές ή και δολοφονίες (π.χ. του Βαν Γκογκ στην Ολλανδία) ήταν επεισόδια μικρής κλίμακας, έργα υποτίθεται φανατικών, ο πόλεμος στη Συρία και οι επεμβάσεις στο Ιράκ έδωσαν την αιτία ή αφορμή για να εκδηλωθεί το   μαζικό δολοφονικό μένος   εναντίον  των  Χριστιανών της περιοχής.

Το 2007 κάποιοι υποστηρίζαμε ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι αδιαπραγμάτευτη αξία της Δημοκρατίας και της Αριστεράς, ακόμη και όταν αφορούσε  τα σκίτσα του Μωάμεθ ή το βλακώδες «απαύτωμα» ενός καρπουζιού  ή την εκσπερμάτωση του Ιησού σε μια καλλιτεχνική έκθεση του 2003…. Απέναντί μας ήταν κάποιοι διατεθειμένοι να κάνουν συμβιβασμούς έναντι του ισλαμικού πνεύματος, θεωρώντας ότι δια μέσου τέτοιων συμπεριφορών θα σφυρηλατούσαν την ενότητα με τους «κολασμένους» της άλλης πλευράς. Τα πράγματα στη δεκαετία που μας πέρασε ήταν πιο καθαρά, η αντιϊμπεριαλιστική άμυνα των λαών της «κοντινής Ανατολής»  εναντίον των αμερικανονατοϊκών επεμβάσεων δεν είχε διαπλεχθεί  σε μεγάλο βαθμό με το ισλαμιστικό σχέδιο, ενώ αυτό το τελευταίο δεν ήταν τόσο επιθετικό και γενοκτόνο. 

 Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν πάρει άλλη τροπή. Ο  Ισλαμισμός έχει μετεξελιχθεί  σε Ισλαμοφασισμό και δημιουργεί προβλήματα στον κάθε ένα που θέλει να προστατεύσει τις στοιχειώδεις ελευθερίες από την έφοδο της κακοήθους μεταφυσικής, χωρίς να συνταυτιστεί με τους επιθετικούς και ληστρικούς κύκλους της Δύσης.

Θα το πούμε για μια άλλη φορά, στα πλαίσια αυτού του μικρού και εισαγωγικού σημειώματος για ένα – ομολογουμένως τεράστιο – θέμα  :

Δεν είμαστε με τους  Δυτικούς νέο- Σταυροφόρους, που βάζουν χέρι στους φυσικούς πόρους των λαών με διάφορα προσχήματα.

 Αλλά δεν  είμαστε και   με τους Ισλαμοφασίστες ,  που εκπροσωπούν την άρνηση των δικαιωμάτων γυναικών και  παιδιών, που σκορπούν την ομοφοβία, την άρνηση του κριτικού λόγου, την απεμπόληση του σωματικού πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Δεν ακολουθούμε το ρηχό λόγο περί «πολυπολιτισμικότητας» : Γιατί διαφορετικότητα από διαφορετικότητα διαφέρει. Γιατί  η «διαφορετικότητα» που αρνείται τις στοιχειώδεις αξίες της Δημοκρατίας και του ανθρωπισμού  είναι αντίπαλή μας.

ΜΑΥΡΟ ΣΤΟΥΣ ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΟΪΚΑΝΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ

                       

του Δημήτρη Λυμπερόπουλου 

.........Γιατί ο κ.Παπανδρέου δέν προχώρησε σέ επαρκή δανεισμό από τίς αγορές μέχρι καί τόν Μάρτιο τού 2010,όταν τά spreads ήταν ακόμη σέ ανεκτό επίπεδο,ώστε νά βελτιώσει τήν διαπραγματευτική θέση τής χώρας απέναντι στούς Ευρωπαίους;......

                      1.ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Τά καταστροφικά ΜΝΗΜΌΝΙΑ εξαθλίωσαν τήν ελληνική οικογένεια,διέλυσαν τήν αγορά καί τήν οικονομία,καταρράκωσαν τό φιλότιμο καί τήν αξιοπρέπεια τού Ελληνα πολίτη καί απαξίωσαν πλήρως τήν ήδη κλονισμένη πολιτική καί τούς πολιτικούς.Αλλωστε είναι άγνωστες οι μυστικές υπογραφές τού Σαμαρά πού έχουν δεσμεύσει τήν χώρα μέχρι τό 2064.

Η ΨΉΦΙΣΗ ΤΏΝ ΔΑΝΕΙΑΚΏΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ(Σύν 5.000 μνημονιακοί νόμοι καί τουλάχιστον 500 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου(δηλαδή εκτός Βουλής),υπονόμευσαν καί υποθήκευσαν τό μέλλον τής χώρας, τουλάχιστον,γιά τήν επόμενη δεκαετία.

Αυτοί πού εναντιώνονται στόν παραλογισμό τών αγορών,στίς επιταγές τής Τρόικας καί τού Οικονομικού Εθνικισμού τής Γερμανίας,αποκαλούνται <<Λαικιστές>>...

Όμως,πέντε ολόκληρα χρόνια αυτές οι πολιτικές πού επιβλήθηκαν καί υποστηρίχτηκαν από τήν διαπλοκή κυριολεκτικά θυμίζουν τήν επέλαση τού Δράμαλη.

Η χώρα μας πλέον υπάγεται στό Αγγλικό Δίκαιο(όπως,ακόμη κάποιες αποικίες τής Αφρικής,καί φυσικά καμμιά χώρα τής Ευρώπης).

Η χώρα μας πλέον διοικείται μέσω email καί μόνο.Οταν,λοιπόν,ο πρωθυπουργός τής Ελλάδας ζητά τήν άδεια από τήν Τρόικα γιά νά μειώσει τόν ΦΠΑ στήν τυρόπιττα,καί όταν ο μέχρι τώρα υπουργός Οικονομίας,διορισμένος από τήν Μέρκελ,Χαρδούβελης δηλώνει απερίφραστα ότι <<έχουμε παραδώσει τά κλειδιά στήν Τρόικα>>,γιά ποιά εθνική κυριαρχία μιλάμε;

Η ΣΠΙΘΑ παραμερίζει αυτά που την χωρίζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ ....

Εμείς η ΣΠΙΘΑ που βγήκαμε στους δρόμους και στις πλατείες, μαζί με άλλα κινήματα αντίστασης, εμείς που είμαστε από τους πρώτους που συνειδητοποιήσαμε σε τι περιπέτειες μπήκε η χώρα μας από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, εμείς που παλέψαμε και παλεύουμε μέσα στο πλαίσιο της αλληλεγγύης για τους συμπολίτες μας και μαζί με αυτούς, λέμε ΟΧΙ στην σημερινή κυβέρνηση και δη στη Νέα Δημοκρατία, που έχει το θράσος και κατεβαίνει σε εκλογές με το σύνθημα: «Αλήθεια και Ευθύνη» και μας υποβάλλει σε  καυδιανά δίκρανα: «Μνημόνιο για πάντα ή χρεοκοπία».

Αυτή τη στιγμή, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, ολόκληρο το βοθροδεξιό σύστημα αντεπιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις... Κατέβασε εδώ και καιρό το κόμμα «Ποτάμι», και μόλις προχθές το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου… Από τη δημιουργία και μόνο αυτών των μορφωμάτων και μάλιστα το ένα την τελευταία στιγμή, δείχνει ότι βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα. Δημιουργεί συνεχώς αναχώματα για να ανακόψει την απομάκρυνσή του από την εξουσία .

Οι κυβερνήσεις των μνημονίων πρέπει να φύγουν και η δύναμη των μνημονιακών κόμματων να εκμηδενιστεί...

"Τεχνικές προπαγάνδας των κυβερνήσεων" : Μια επιτομή κακοήθειας

Σχόλιο ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Πολιτιτευτάκιδες και πολιτευτάκισες, μη χάσετε αυτό το ανάγνωσμα δια πάσαν παράνομον χρήσιν….

Ad hominem: Επίθεση στον άνθρωπο και όχι στα επιχειρήματά του

Ad nauseam: Επανάληψη του ίδιου επιχειρήματος ("μέχρι ναυτίας") σε μορφή σλόγκαν μέχρι να γίνει πιστευτό. Λειτουργεί καλύτερα όταν  τα μέσα ενημέρωσης είναι περιορισμένα και ελεγχόμενα.

Επίκληση αυθεντιών: Όταν διάφοροι "ειδικοί" υποστηρίζουν αυτό που η προπαγάνδα θέλει να αποδείξει ως την μόνη αλήθεια

Χρήση φόβου: Εδραίωση αισθημάτων αγωνίας και πανικού στον γενικό πληθυσμό συνήθως με την επίκληση ενός ανώτερου εξωτερικού μεγάλου κινδύνου

Χρήση στερεότυπων και προκαταλήψεων: Εκμετάλλευση προκαταλήψεων του κοινού- στόχου για επίταση των φόβων και αντιπαθειών τους συνήθως με χρήση αναπόδεικτων συσχετισμών. π.χ. ΌΛΟΙ οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες, ΟΛΟΙ οι μετανάστες είναι παράνομοι.

Πολύ Μεγάλα Ψέματα: Το ψέμα είναι τόσο μεγάλο και παράλογο ώστε αυτός που το ακούει να συμπεράνει ότι αποκλείται να λέγεται ένα τόσο μεγάλο ψέμα σε όλο τον κόσμο τόσο ξεδιάντροπα, ώστε τελικά να το πιστέψει.

Nέα κυβέρνηση – νέα minimax διαπραγμάτευση

Του Δημήτρη Ανδρουλάκη …….σας δίνουμε λεφτά να αποπληρώνετε τα δάνεια με την προϋπόθεση ότι ακολουθείτε ένα πρόγραμμα ύφεσης που αυξάνει το χρέος”…….. Αποδραματοποίηση απέναντι στην ταινία τρόμου της Δεξιάς. Στην Ευρωζώνη της συνεχούς διαπραγμάτευσης δεν υπάρχει η Μεγάλη Νύχτα της Λύτρωσης ή της Καταστροφής (Grexit) ούτε ένα μονόπρακτο στοίχημα 50% – 50%, κορώνα – γράμματα, έχασες – έφυγες. Μια νέα προοδευτική κυβέρνηση με διάρκεια και προοπτική στην ανοικοδόμηση μιας μεταμνημονιακής παραγωγικής Ελλάδας θα πρέπει να ακολουθήσει τις αρχές μιας minimax διαπραγμάτευσης: Πρώτο, προσδιορίζεις τα minimum και maximum στη συγκεκριμένη κατάσταση. Τραβούν, τραβάς το σχοινί, δεν το κόβεις, μέχρι να καταλήξετε στην optimum λύση, την καλύτερη δυνατή από τις χειρότερες που έχεις μπροστά σου. Πρόκειται πάντα για έναν optimum συμβιβασμό ανοιχτό σε νέες ωριμάνσεις και νέους συσχετισμούς, στα όρια -μεταθετά- της πολυπλοκότητας και της αλληλεξάρτησης της Ευρωζώνης. Αν για σένα minimum είναι ενδεχόμενα η κανονική πιστωτική γραμμή της EKT προς τις ελληνικές τράπεζες, η σταθεροποίηση χαμηλού επιτοκίου, η επιμήκυνση, η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και η περίοδος χάριτος -για τους εταίρους μπορεί να είναι η δέσμευσή σου σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Το maximum εφικτό για σένα στην ημερήσια διάταξη πρέπει να είναι η σημαντική απομείωση και της ονομαστικής αξίας του χρέους -με άμεση ή μεταμφιεσμένη περικοπή (κατάψυξη)-, η οποία θα περάσει στο σύνολο ή μερικά στην παρούσα, δεύτερη ή σε επόμενη, τρίτη, αναδιάρθρωση του χρέους στον καταλληλότερο χρόνο για τις δύο πλευρές. Δεύτερο, η minimax διαπραγμάτευση μεταξύ των εταίρων δεν είναι zero-sum-game (ό,τι κερδίζει η μία πλευρά το χάνει η άλλη) αφού η αντιστροφή της αντιαναπτυξιακής λιτότητας θα είναι προς όφελος όλων

Παραγωγική ανασυγκρότηση, γιατί χανόμαστε

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται   για την βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ,    για τη φορολόγηση με κοινωνικά κριτήρια και με βάση την πραγματική φοροδοτική ικανότητα των πολιτών. Διαθέτει   ένα γενικότερο   σχέδιο αναδιανεμητικού χαρακτήρα, που θα ευδοκιμήσει όσο περισσότερο τρέξει παράλληλα  με τη   παραγωγική ανασυγκρότηση.

Φυσικά , παραγωγική ανασυγκρότηση από παραγωγική ανασυγκρότηση διαφέρει ! Κατά πρώτο λόγο,  η προ μνημονίων  οικονομία  με  τις  μεταπρατικές,  κρατικοδίαιτες και γραφειοκρατικές δομές, με την αποβιομηχάνιση, με τους επιλεκτικούς εξοπλισμούς από τη Γερμανία,  με τους διεφθαρμένους αγροτικούς συνεταιρισμούς και το εργολαβικό (εγ)κατεστημένο σε όλους τους ζωτικούς τομείς, δεν μπορεί να θεωρηθεί  απωλεσθείς παράδεισος ….Στον αντίποδα,  αρνητικό πρότυπο  είναι  και  η  μνημονιακή οικονομία  με τα αλλεπάλληλα  κρούσματα  αφανισμού των εγχώριων παραγωγικών δυνάμεων.

Δεν έχει τι να πρωτοαφηγηθεί κανείς :  Την περίπτωση Ζήμενς και την περιβόητη λαμογιά εις βάρος των Ελληνικών καλωδίων,  που «συνέπεσε» μάλιστα με την επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα το 2012; Τον κατατρεγμό  των οικιακών φωτοβολταϊκών, που υπερχαρατσώθηκαν αν και  μπορούσαν-   λόγω της οικιστικής ιδιομορφίας της χώρας -  να  εγκατασταθούν χωρίς σπατάλη γεωργικής γης σε δομημένες  επιφάνειες και να αποτελέσουν βασική απάντηση στο ενεργειακό πρόβλημα; Ή την υπόθεση του  αυτοκινήτου Πόνυ, που επί δυο χρόνια τουλάχιστον αναμένει εγκρίσεις και παραεγκρίσεις για να μπει στην αγορά; Ή την υπόθεση των μικρών ανεμογεννητριών, που μπορούν να επιτελέσουν  εκπληκτικό έργο π.χ. στον τομέα των αφαλατώσεων στο νησιωτικό χώρο, αλλά τραινάρονται ασυστόλως και  οδηγούν τους πολίτες στα δικαστήρια; Ή την  εντέχνως φημολογηθείσα αύξηση του ΦΠΑ στον τουρισμό, που προκάλεσε  εκρήξεις και  αιχμές  περί πριμοδότησης ξένων  συμφερόντων ;

Οι Οικολόγοι Πράσινοι στον ΣΥΡΙΖΑ : Πράξη ευθύνης αλλά και επιβίωσης

Τελικά και οι Οικολόγοι Πράσινοι αποφάσισαν να προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Λίγο πριν από αυτούς και ανεξάρτητα από την έκβαση του σημερινού έκτακτου εκλογικού συνεδρίου τους, η πρώην εκπρόσωπος του κόμματος Ιωάννα Κοντούλη είχε  δηλώσει τη δική της προσχώρηση. Αυτό είναι κάτι που θα το πάρει το ποτάμι των ημερών, όμως οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της Οικολογίας  μάλλον  το σημείωσαν.

Ενώ εκκρεμεί η αντίδραση των Ευρωπαίων Πρασίνων απέναντι στην απόφαση των ΟΠ, στο έκτακτο εκλογικό συνέδριο  αποφασίστηκε, με μεγάλη πλειοψηφία, η στήριξη  συγκεκριμένων υποψηφίων   στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα οι ΟΠ κατήγγειλαν την  εκστρατεία φόβου που ενορχηστρώνεται από το απερχόμενο κυβερνητικό σχήμα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, καθώς και το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα, το οποίο υφαρπάζει τις ψήφους των Ελλήνων πολιτών . 

Οι εκπρόσωποι Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Φίλιππος Γκανούλης και Χριστίνα Ευθυμιάτου, δήλωσαν : «Στις δύσκολες στιγμές που βιώνουμε, η πολιτική οικολογία δεν αποτελεί πολυτέλεια. Αποτελεί τη φωνή της συνείδησης αυτών που βλέπουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής προ των πυλών, την κατασπατάληση του φυσικού πλούτου του πλανήτη, την κρίση των δημοκρατικών θεσμών και την καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο όνομα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», που μεταφράζεται στην κυριαρχία του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού».

Εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να βάλουν σε πρώτο πλάνο  την ολέθρια πολιτική των μνημονίων στο συγκεκριμένο τόπο του εγκλήματος – δηλαδή στο ελληνικό περιβάλλον. Δεν το έκαναν, αλλά υποθέτω ότι θα το κάνουν τις επόμενες ημέρες.

Με αφορμή την προσχώρηση των ΟΠ , κύκλοι του  ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμιζαν την απήχηση της πολιτικής του στον ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό χώρο της Αριστεράς, της Οικολογίας  και των κινημάτων που αναπτύχθηκαν την περίοδο του μνημονίου. Κι ακόμη τόνιζαν ότι παρά την μη σύμπραξη με τη  ΔΗΜΑΡ, πιστοποιήθηκε η ανάγκη ευρύτερης συμπαράταξης για την κοινωνική σωτηρία και την ανόρθωση της χώρας την επομένη των εκλογών.

Από την άλλη πλευρά, το σχήμα «Πράσινοι – αλληλεγγύη» που προέρχεται από διάσπαση των ΟΠ και έχει επικεφαλής τον Νίκο Χρυσόγελο, συναποφάσισε με «τμήμα της ΔΗΜΑΡ» κοινή κάθοδο στις εκλογές.  Λέμε «τμήμα της ΔΗΜΑΡ» γιατί η απόφαση της κοινής καθόδου προκάλεσε την αντίδραση/αποχώρηση της βουλευτίνας Ασημίνας Ξυροτήρη, ενώ κοντά στους Λυκούδη και συντροφία έχουν αποστασιοποιηθεί οι Πανούσης, Ρεπούση, Αναγνωστάκης και Κυρίτση….Τέλος, αδιατάρακτη, αλλά όχι και ιδιαίτερα πολυπληθής,  φαίνεται η πορεία του τρίτου σχήματος «Ευρώπη-Οικολογία»  προς τη συνεργασία με το «Ποτάμι»

Κυνηγοί μαγισσών ….

Στα γραφεία του Κυνηγετικού Συλλόγου Χίου «Άρτεμις» αναρτήθηκε πριν από μερικές ημέρες, η αφίσα της φωτογραφίας, για να ενημερώσει τα μέλη του σωματείου και τους διερχόμενους ότι με εκλογή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ» ! Η αφίσα επισημαίνει «Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ καταργεί το κυνήγι της πρώτες 100 μέρες διακυβέρνησης του».

Παρατήρηση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ: Τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζουν πρωτίστως ότι η πανίδα ανήκει σε όλους τους πολίτες -  στους οποίους συμπεριλαμβάνονται αυτοί που θέλουν να φωτογραφίζουν τα άγρια ζώα ή να βιώνουν την παρουσία τους ή να τα μελετούν -    και όχι μόνο σε αυτούς που τα κυνηγάνε δι ίδιον όφελος : Γιατί όπως και να το κάνουμε, η  άγρια πανίδα είναι δημόσιο αγαθό, όσο και οι παραλίες ή τα δάση ή τα πάρκα των πόλεων. 

 Γενικά οι  φυσιολάτρες και οικολογούντες – και όχι μόνο οι θιασώτες της Πολιτικής Οικολογίας -  «αρκούνται» στη  χρήση των εκτρεφόμενων ζώων και εφιστούν την προσοχή στη θανάτωση των άγριων, που πολύ συχνά στερείται παραγωγικής σημασίας ενώ επίσης  εκθέτει τα τελευταία στον  κίνδυνο πληθυσμιακής συρρίκνωσης . Τώρα όσον αφορά το κυνήγι ως σπορ -  αυτό στους σημερινούς συσχετισμούς δυνάμεων και πνευμάτων, δεν μπορεί να καταργηθεί με  διοικητικές αποφάσεις. Η τύχη του μπορεί να κριθεί  μόνο από ένα  ισχυρό, φιλοζωϊκό, περιβαλλοντικό και φυσιολατρικό κίνημα, που επί πλέον θα είναι ιδιαίτερα  πλειοψηφικό. Κάτι τέτοιο συνέβη στην Ισπανία με τις ταυρομαχίες ή στην Αγγλία με το αριστοκρατικό κυνήγι της αλεπούς…..

Εκλογικό Συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων

Οι Οικολόγοι Πράσινοι συζητούν με τον ΣΥΡΙΖΑ,

πράγμα που δεν είναι κακό – αν και  εμβάλλει σε σκέψεις  τον υποφαινόμενο : Μήπως αυτές οι συζητήσεις είναι προσχηματικές, δηλαδή για να δείξουν  το κύρος και την απήχηση του συγκεκριμένου φορέα, που μπορεί να επιλέγεται ως συνομιλητής του  φαβορί των εκλογών της 25^ης Ιανουαρίου ; Ενός φορέα που αυτή τη στιγμή απειλείται από δυο άλλους φορείς («Πράσινη αλληλεγγύη» και «Ευρώπη –Οικολογία») και για τούτο το λόγο θέλει να κατοχυρώσει την ιδιότητα του αποκλειστικού εν Ελλάδι αντιπροσώπου των Ευρωπαίων Πρασίνων;

Λέω «μήπως» γιατί υπάρχει και το προηγούμενο του 2009, όταν οι ΟΠ συζητούσαν με διαφόρους (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) επί διαφόρων, έχοντας κατά νου μόνο και μόνο την αυτόνομη εκλογική τους κάθοδο….Με την ευκαιρία, αξίζει να τονισθεί η έμφαση που δόθηκε στην υπόθεση της Πολιτικής Οικολογίας στο σημερινό  έκτακτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ακόμη αξίζει να τονισθεί η έμφαση με την οποία αποκρούστηκε, εμμέσως πλην σαφώς, η κατηγορία περί δολίων διαπραγματεύσεων ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ, που απηύθυνε η δεύτερη στον πρώτο…

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΟΠ :

Η επιλεκτική μνήμη των Γερμανών και το ελληνικό παράδοξο

Toυ Δημήτρη Ανδρουλάκη

Το 2015 η Βρετανία θα αποπληρώσει τα χρέη της από τους ναπολεόντειους πολέμους και τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο !  Την ίδια στιγμή οι Financial Times (30/12/14)** με φόντο την σκηνή του ελληνικού κοινοβουλίου της 29ης Δεκεμβρίου υπενθυμίζουν στην Γερμανία την επιλεκτική της μνήμη μια και αρνιέται στους Έλληνες αυτό που έκαναν οι υπερχρεωμένοι νικητές Σύμμαχοι προς όφελός της: τη διαγραφή των χρεών της με την μεταπολεμική συμφωνία London Debt Agreement στην οποία στηρίχτηκε το οικονομικό θαύμα της Δυτικής Γερμανίας. Δηλαδή οι φορολογούμενοι των νικητών σήκωσαν τα βάρη των ηττημένων.

 Θα μου πείτε ότι τώρα δεν υπάρχει το αντίπαλο δέος της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάξει, αλλά το παράδοξο είναι ελληνικά χείλη να σπεύδουν να απονομιμοποιήσουν προκαταβολικά την προοπτική της απομείωσης του ελληνικού χρέους – στην κλιμάκωση του οποίου έχουν καθοριστική ευθύνη οι πιστωτές πριν και μετά την χρεωκοπία και τα μνημόνια.

(διάβασε: Forgive the debt or earn the wrath of its victims – John Plender, Financial Times, 30/12/14)

Φοβού τους Κον Μπεντίτ, και δώρα φέροντας…

Διαβάζω στην ΑΥΓΗ  της 3.1.15 άρθρο αναφερόμενο στον Ντανιέλ Κον Μπετίτ ( οι εν Ελλάδι ομοτράπεζοι - ομοϊδεάτες  τον αποκαλούν και «Ντανύ»)  υπό τον  τίτλο: Είναι καλό να αναλάβει την εξουσία στην Ελλάδα, η Ριζοσπαστική Αριστερά…..

Το άρθρο αναφέρεται σε κάτι ραδιοφωνικές  δηλώσεις του Κον Μπεντίτ,  που  ως συνήθως  έτσι και τώρα διέπονται από την ρηχότητα και αμφισημία τους….

Ο Κον Μπεντίτ  ( που διαφοροποιήθηκε και στη συνέχεια εξώσθηκε από τους Γάλλους Πράσινους ως εκ της συνηγορίας του με το Σύμφωνο Σταθερότητας) αναφέρεται στη λιτότητα που αποδεικνύεται κολλητική από τη μια ευρωπαϊκή χώρα στην άλλη, χωρίς να ερμηνεύει τη στόχευση και το νόημά της. Χωρίς να δηλώνει τη λειτουργία της  ως όπλου στον ανταγωνισμό  μεταξύ των διαφόρων «φατριών» του διεθνούς κεφαλαίου. 

Με την ίδια ρηχή οπτική βλέπει τη κατάσταση ανυπόφορη για τους εργαζόμενους γιατί  λέει-  οι τιμές των εμπορευμάτων δεν ακολούθησαν την μείωση των μισθών :  Μα τότε, Ω Αγαθέ, αν κάποιος με  λιγότερα λεπτά  αγόραζε τα ίδια πράγματα,  δεν θα υπήρχε πρόβλημα ! Και αφού παρακάμπτει το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας και της καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων της ευρωπαϊκής και της διεθνούς «περιφέρειας», παίζει κι αυτός με τη σειρά του το ρολάκι που του  απέμεινε στο θέατρο του  εκφοβισμού, υποστηρίζοντας  :

«Είναι σαφές ότι εάν έλθει στην εξουσία ο Τσίπρας δεν θα θελήσει να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα σαν αυτό του Μελανσόν (Γαλλικό Αριστερό Μέτωπο, που υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ) ή άλλων παρόμοιων. Για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν μπορεί να το κάνει»….

Να μια πρόβλεψη που δεν είναι πρόβλεψη αλλά προειδοποίηση. Και μάλιστα  προ-υπονόμευση,  αναπόφευκτη από έναν άνθρωπο του συγκεκριμένου φυράματος ….

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/05/eurobank.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/05/blog-post_04.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2011/10/blog-post_04.html

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Οι καλύτερες πράσινες προθέσεις οδηγούν στην κόλαση

Δυο υποσυλλογικότητες  της συλλογικότητας, που λεγόταν το 2012 «Οικολόγοι Πράσινοι» , κάνουν βήματα προς κατευθύνσεις αντίθετες ή διαφορετικές με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δυο χρησιμοποιούν τον ουδέτερο όρο «κρίση» που εν πολλοίς παραπλανά και αφήνει αδήλωτη και άνευ καταγγελίας την έξωθεν επέμβαση, με στόχο την αποικιοποίηση της χώρας :  Η «Πράσινη αλληλεγγύη» (προσκείμενη στον Νίκο Χρυσόγελο) συζητά με την Δημοκρατική Αριστερά, η «Ευρώπη Οικολογία» συζητά με το «Ποτάμι» - όπου ήδη από καιρό κατοικοεδρεύει η Μαρία Βιτωράκη.

Προφανώς  οι δυο ομάδες έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, που το έχουν ασκήσει στο παρελθόν με τον χειρότερο – κατά τη γνώμη μου – τρόπο : Αντί να συμπαραταχθούν  με το λαό  και να αναδείξουν δια μέσου αυτής της «οικείωσης» τον σημαντικότατο χαρακτήρα της ποιότητας ζωής και των κοινώς λεγόμενων «περιβαλλοντικών αιτημάτων», προτίμησαν μια κεντριστική πορεία (ούτε «υπέρ-ούτε κατά του μνημονίου», κατά τα πρότυπα του «ούτε αριστερά ούτε δεξιά») σε συνδυασμό με διάφορες «έκκεντρες» συμπεριφορές, νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα προσελκύσουν τα πιο πρωτοπόρα κοινωνικά στρώματα : Εξ ου και οι συμπαρατάξεις τους με τους «Πειρατές» ή η έμφασή τους σε αιτήματα μακροχρονίως σημαντικά αλλά ασύνδετα με την τρέχουσα κατάσταση.

Οι οικολογούντες εντός του ΣΥΡΙΖΑ κατέβαλαν πολύ περισσότερο έργο από  τους ανωτέρω παράγοντες της  light πολιτικής : Έργο στα πλαίσια συγκεκριμένων παρεμβάσεων σε σωρεία πεδίων, αλλά και συμβολή στη  κρίσιμη προβληματική για την «οικολογικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων». Το μήνυμα  των οικολογούντων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ασθενικό μέσα στη διαπασών  της συγκυρίας, πλην όμως διατήρησε  στο ακέραιο τον ανατρεπτικό του χαρακτήρα, με αποδέκτες  μαρξίζοντες ή μη : Μια νέου τύπου ανάπτυξη δεν πρέπει να θυμίζει το παρασιτικό εξάμβλωμα του παρελθόντος, αλλά και δεν πρέπει να βαδίζει αμέριμνη σε κατευθύνσεις που προτείνονται από «εκσυγχρονιστές» και νεοταξίτες πάσης φύσεως