«Η Θεσσαλονικιά οικολόγος που κατατροπώνει τον κομμουνιστή δήμαρχο»….

Υπό τον παραπάνω τίτλο, μαθαίνουμε   :

«Σαράντα Μαΐων, δικηγόρος, οικολόγος και ακτιβίστρια, με τέσσερα παιδιά. Eπιδίωξε αλλά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στην υποψηφιότητά της για Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και κατέβηκε μόνη της».

Α, ώστε ζήτησε την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ ! Μα αυτό είναι πρωτοφανές ! Κι εγώ που νόμιζα ότι μόνο ο γνωστός ιερωμένος που παραμένει διάκος ενώ επιθυμεί διακαώς να γίνει επίσκοπος, ζήτησε υποστήριξη  του ΣΥΡΙΖΑ για την υποψηφιότητα του περιφερειάρχη….

 Η νεοεκλεγείσα δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης  με τον συνδυασμό "Γειτονιές σε δράση - Οικολογία-Αλληλεγγύη-Πολιτισμός", Ελεάννα Ιωαννίδου, απαντά με ανάρτησή της στο facebook στην απόφαση του δημάρχου Πάτρας Κώστα Πελετίδη να επιτρέψει την δωρεάν στάθμευση αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης.

Κακή, κάκιστη η απόφαση του δημάρχου Πάτρας,  αλλά μήπως εδώ, πέρα από την κριτική διάθεση της Ιωαννίδου,  υπάρχει και μια δόση μνησικακίας; Υπενθυμίζω ότι κάποιοι όπως ο υποφαινόμενος δεν περίμεναν αφορμές και δεν έκαναν αλισβερίσια , αλλά ευθέως μίλησαν (και μιλούν)για τον οικονομισμό που χαρακτηρίζει μεγάλο τμήμα της Αριστεράς….

"Στην Πάτρα, ο στηριζόμενος από το Κ.Κ.Ε. δήμαρχος επέλεξε ως πρώτη του πράξη να απελευθερώσει τις ελεγχόμενες θέσεις στάθμευσης, ενθαρρύνοντας με αυτό τον τρόπο την είσοδο Ι.Χ. στο κέντρο.
Η αντίληψή του για το δημόσιο χώρο είναι λαϊκιστική, δείχνει ακριβώς το πόσο δρόμο έχει η "ορθόδοξη" αριστερά, για να επαναπροσεγγίσει την έννοια του δημόσιου αγαθού και διαφωνώ κάθετα, υπενθυμίζοντας τη ρήση του δημάρχου της Μπογκοτά πως "μια προηγμένη πόλη δεν είναι ένα μέρος, όπου οι φτωχοί μετακινούνται με αυτοκίνητα, αλλά αυτή, όπου ακόμη και οι πλούσιοι χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς"

Συμπαθέστατη η άρση των ταξικών-κυκλοφοριακών  αντιθέσεων, που εγκλείεται  στην ευχολογιακή αποστροφή  του Δημάρχου της Μπογκοτά. Εδώ  όμως αυτό που έχει νόημα και είναι υπερασπιστέο,  είναι η  πραγματική κατανόηση  του δημόσιου χώρου –  όχι απλά ως χώρου που ανήκει στον καθένα,  αλλά και ως χώρου στον οποίο   δεν γίνεται το  ο,τιδήποτε....Πιστεύω ότι αυτή η κατανόηση είναι ευχερέστερη για τους κριτικούς  πολίτες που σήμερα εστιάζουν στα μεγάλα προβλήματα της  ελληνικής κοινωνίας όπως είναι η μνημονιακή νεοαποικιοκρατία,  παρά στους μασώντες τα λόγια τους και οικο-αναχωρητές κάθε είδους…

 

 

Η βλακεία είναι αειφορική

O  Παζολίνι  έλεγε  κάποτε  ότι στην  Ιταλία χωρίς γυναίκα  και ΙΧ , δεν είσαι τίποτε….Στην Ελλάδα την ίδια  περίοδο, ακόμη και χωρίς γυναίκα μπορούσε κάποιος να είναι  κάτι, αρκεί να είχε ΙΧ…

Τα πράγματα ήλθαν όπως ήλθαν, στην αφετηρία  είχαμε ένα γηραλέο στόλο αυτοκινήτων ,  δια μέσου του οποίου γίνονταν πολλά, συμπεριλαμβανομένης της ερωτικής προσέγγισης υπό  το ιχθυολογικό σημαίνον «καμάκι».  Στη συνέχεια ήλθε το μεγάλο μπουμ  , ήλθε η ανανέωση του στόλου, όμως ο κύκλος επρόκειτο να κλείσει   με τις καταθέσεις πινακίδων  κυκλοφορίας και  αρκετούς   «Τζυπάνθρωπους» (πηγή : διαδίκτυο) να καταντούν  από άνθρωποι του Κάμελ  άνθρωποι του φίατ  – μικρού μάλιστα κυβισμού…

Στις αρχές του 2010 οι εισαγωγείς αυτοκινήτων διαμαρτυρήθηκαν   προς τη κυβέρνηση για την  κάθετη  πτώση  των πωλήσεων ΙΧ. Η κυβέρνηση ουδόλως αντέδρασε, όπως  ουδόλως αντέδρασαν  και οι  οικολογούντες. Ελάχιστοι τότε είπαμε,  ότι η μείωση των εισαγωγών βελτιώνει το εμπορικό ισοζύγιο , ενώ επίσης υπαγορεύει την καλύτερη συντήρηση των υπαρκτών ΙΧ και έτσι  ενισχύει τον ελληνικό επισκευαστικό κλάδο(συνεργεία). Κι ακόμη υπογραμμίσαμε   ότι ο σκληρός δίσκος της οικολογίας εμπεριέχει την μακροβιότητα και αποκρούει το φαύλο κύκλωμα   παραγωγής και εν συνεχεία σκουπιδοποίησης  καταναλωτικών αγαθών – στη προκειμένη περίπτωση αυτοκινήτων.

Για την απαγόρευση της χρήσης υδραργύρου….

Μιά κοινοβουλευτική ερώτηση της Χαράς Καφαντάρη

Αξιωματούχοι σημαντικού αριθμού κρατών υπέγραψαν στις 10 Οκτωβρίου 2013 στην Ιαπωνία την πρώτη παγκόσμια δεσμευτική Σύμβαση για την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος από τις τοξικές, αρνητικές επιπτώσεις της χρήσης υδραργύρου, γνωστή ως Σύμβαση "Minamata" (από την ομώνυμη πόλη, επίκεντρο του σοβαρότερου συμβάντος δηλητηρίασης από υδράργυρο, στα μέσα του 20ού αιώνα). Τη Σύμβαση μέχρι σήμερα έχουν υπογράψει συνολικά 102 χώρες και η Ε.Ε. σαν σώμα. Μεγάλοι απόντες από την υπογραφή η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Αίγυπτος, η Ουκρανία, η Τουρκία και μερικές ακόμα αναπτυσσόμενες χώρες.

  Η διεθνής Σύμβαση τίθεται  σε ισχύ μόλις επικυρωθεί από 50 χώρες, αλλά, μέχρι σήμερα, μόνον  οι Η.Π.Α. την έχουν επικυρώσει. Η Ε.Ε., παρά την υπογραφή της  σύμβασης (εκτός Πολωνίας και  Εσθονίας και Λεττονίας, όπως  αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Συνθήκης για τον υδράργυρο http://www.mercuryconvention.org/Countries/tabid/3428/Default.aspx ), έχει θέσει τα άρθρα της σε δημόσια διαβούλευση και δεν έχει ζητήσει, ακόμα, από τα κράτη μέλη την επικύρωση της Σύμβασης αυτής.

Διεθνείς οργανισμοί όπως η UNEP ( Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Προστασία του Περιβάλλοντος) και η Human Rights Watch (Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) έχουν ζητήσει την όσο δυνατόν γρηγορότερη κύρωση της Σύμβασης,

O Παπαδημούλης αποκαλύπτει τους Νεοφιλελεύθερους Ταλιμπάν

 «Ετοιμάζεται νέο δάνειο για να καλύψει και το χρηματοδοτικό κενό μέχρι το 2016 και φυσικά νέο μνημόνιο, που θα βαφτιστεί αλλιώς», υποστηρίζει ι σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης. :  

«Το μόνο που ενδιαφέρει κυβέρνηση και δανειστές είναι η αλλαγή της συσκευασίας, να μην ονομαστεί μνημόνιο, αλλά κάπως αλλιώς και να αλλάξει και το σχήμα της τρόικας παραμένοντας όμως η αυστηρή επιτήρηση, ενδεχομένως και χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ». 

Ερωτηθείς για το πότε βλέπει να ξεκινούν οι συζητήσεις σε πολιτικό επίπεδο για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει: «Ο αρμόδιος επίτροπος, ο κ. Κατάινεν σε σχετική ερώτησή μου, απάντησε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να αρχίσει η συζήτηση προκειμένου να εξεταστούν ενδεχόμενα μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι η πλήρης συμμόρφωση με τους όρους του μνημονίου από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Είναι μία ακόμη παταγώδης διάψευση των κυβερνητικών ισχυρισμών περί του δήθεν τέλους του μνημονίου και είναι άλλη μία απόδειξη ότι η Κομισιόν εμμένει στη γραμμή των νεοφιλελεύθερων Ταλιμπάν. Χρειάζεται μια εγκατάλειψη του καταστροφικού δόγματος Μέρκελ, που δεν οδηγεί μόνο την ελληνική οικονομία και κοινωνία σε μια καταστροφική πορεία, αλλά έχει οδηγήσει την ίδια την ευρωζώνη στα πρόθυρα ενός νέου κύκλου ύφεσης και με σοβαρό τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού". 

Οι "αποκαλύψεις" του κυρίου Γεωργίου

O κύριος Γεωργίου ήταν επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ), που ως γνωστόν το 2009 «αναβάθμισε» το ελληνικό έλλειμμα και έκανε  εφικτή την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ.  Δεν κατηγορείται όμως μόνο γι αυτό, αλλά και για το  ότι στη συνέχεια προκάλεσε την απενεργοποίηση του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ επί ένα ολόκληρο χρόνο ενώ ακόμη  τροποποίησε το καταστατικό της συγκεκριμένης υπηρεσίας με σκοπό τη  διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του ιδίου και την φίμωση κάθε  αμφισβήτησης στις  ενέργειές του…..

Σχετικά http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/09/blog-post_24.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2011/12/blog-post_07.html

Τι έλεγε η κυρία Βούλτεψη το 2011 ;

«Εδώ και ενάμιση χρόνο η ΕΛΣΤΑΤ λειτουργεί παρανόμως, διότι το Δ.Σ. της δεν συνεδρίαζε – και στο τέλος καρατομήθηκε ολόκληρο.

Εδώ και ενάμιση χρόνο δηλαδή, παραβιάζεται συστηματικά και σκόπιμα ο νόμος, ενώ όλες οι αποφάσεις της Αρχής είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ!

ΣΧΕΤΙΚΑ

http://www.elzoni.gr/html/ent/970/ent.15970.asp

Περνάμε τώρα στο REALNEWS :

Μετά το δημοσίευμα της "Realnews" την περασμένη Κυριακή (7/9/2014), με τίτλο: "Ο Γεωργίου ψάχνει... άλλοθι" - "Ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ επιδιώκει να έχει πόρισμα για το έλλειμμα ώστε να το αξιοποιήσει στο δικαστήριο",          τα πρώην στελέχη της ΕΛ.ΣΤΑΤ, οι κ.κ. Ζωή Γεωργαντά και Ηλίας Λογοθέτης με άρθρο-παρέμβαση δίνουν τη δική τους απάντηση και αποκαλύπτουν τι συμβαίνει στο παρασκήνιο γύρω από τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής στο υπουργείο Οικονομικών που θα καταγράψει τα στατιστικά στοιχεία της περιόδου 1993-2013.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο:

Μπορεί ο κατηγορούμενος κ. Ανδρέας Γεωργίου να ισχυρίζεται οτιδήποτε τον βολεύει για να αποφύγει/ελαφρύνει τις επιπτώσεις του Ν. 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου, αλλά εκεί που ακόμη και ο ίδιος δεν τόλμησε να ψελλίσει κάποια αμφισβήτηση, είναι το δεύτερο έγκλημα για το οποίο κατηγορείται, συγκεκριμένα της παράβασης καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση, άρθρο 259 του Ποινικού Κώδικα. Όσες Επιτροπές και Ομάδες Εργασίας κι αν στήσει με την βοήθεια των κκ Χαρδούβελη, Σταϊκούρα, Ράντερμάχερ, Όλι Ρεν κλπ. και με την πρωτοφανή (και ανεξήγητη!) ανοχή των κκ Σαμαρά και Βενιζέλο, προφανώς για να θολώσει τα νερά, για την παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση, άρθρο 259 του Ποινικού Κώδικα υπάρχει ομοφωνία, όπως δείχνουν και τα Πρακτικά της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής τον Μάρτιο του 2012: και τα έξι μέλη του τότε Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΛΣΤΑΤ δήλωσαν ότι ο κ. Α. Γεωργίου από τον Οκτώβριο 2010 και επί ένα χρόνο, κατά παράβαση σχετικών άρθρων του ιδρυτικού νόμου της ΕΛΣΤΑΤ και αντίθετα με τα υπηρεσιακά του καθήκοντα, δεν καλούσε συνεδριάσεις του ΔΣ, παρά τις οχλήσεις που είχε από όλους μας, ακόμα και από την κα Στέλλα Μπαλφούσια, εκπρόσωπο του επίορκου Παπακωνσταντίνου, τότε Υπουργού Οικονομικών, καθώς και από τον κ. Συμιγιάννη, εκπρόσωπο του κ. Προβόπουλου, τότε Διοικητού της Τράπεζας Ελλάδος.  

100 χρόνια από την έναρξη των διωγμών…..

Ημερίδα με τίτλο: “1914-2014 , Εκατό χρόνια από την έναρξη των διωγμών που οδήγησαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής”, οργανώνεται από την αρχαιότερη ομοσπονδία των προσφύγων του ’22, την ΟΠΣΕ (Ομοσπoνδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας).

Η Ημερίδα θα έχει δύο μέρη και θα γίνει υπό την αιγίδα της Περιφερειάρχου Αττικής  Ρένας Δούρου,   το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου ώρα 11:00 π.μ., Ξενοδοχείο Τιτάνια, Πανεπιστημίου 52.

11:30-13:00 Α Μέρος

Στρογγυλό τραπέζι με θέμα: «Γενοκτονία 1914-2014 Από την Πολυεθνική Αυτοκρατορία στο Εθνος Κράτος».

Συντονίζει ο Δημοσιογράφος Σεραφείμ Φυντανίδης.

• Το ιστορικό πλαίσιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός

• Οι περιπέτειες και οι μετακυλίσεις της μνήμης στους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, Ιριδα Τζαχίλη, ιστορικός

• Η αναγκαιότητα τηςδιεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Βασίλης Μεϊχανετσίδης, ιστορικός, μέλος της Διεθνούς Ενωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών (IAGS)

 Παρεμβάσεις-13:00-13:30 Διάλειμμα

Εν όψει, έκδοση της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, σε επιμέλεια Βλάση Αχτζίδη

To νέο κυπριακό βατερλώ, η Ελλάδα , το ξεσπίτωμα και το σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Το δεύτερο τελεσίγραφο ΕΕ και ΔΝΤ προς την Κύπρο προσφέρεται για απόλυτα διδάγματα που δεν χωράνε αφέλειες, εκτός αν δεν είναι αφέλειες.

Τρόικα και κυπριακή κυβέρνηση συνομολόγησαν την απαράδεκτη άρση κάθε προστασίας, ακόμα και της πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης, από πλειστηριασμούς για ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις τράπεζες.

Η Κυπριακή Βουλή ,όμως, είχε διαφορετική γνώμη. Με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης το Κυπριακό Κοινοβούλιο ψήφισε σειρά τροποποιήσεων που, παρά τα συμφωνηθέντα, έθεταν κάποιους περιορισμούς στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης , με άρθρα που προστάτευαν στοιχειωδώς τις τελευταίες.

Η «απροσεξία» της Κυπριακής Βουλής αντιμετωπίσθηκε από την Κομισιόν και το ΔΝΤ ως μέγιστη απείθεια και απειθαρχία.

Η Κυπριακή Βουλή αμφισβήτησε , πράγμα αχαρακτήριστο, τα μνημονιακά θέσφατα και κυρίως τα άπληστα τραπεζικά συμφέροντα, την απεριόριστη προστασία του δανειστή, την ιερότητα της πίστης και την αμείλικτη τιμωρία του δανειζόμενου που όταν δεν έχει να πληρώσει , πρέπει να πληρωθεί με ξεσπίτωμα.

Το ανοσιούργημα , λοιπόν, της Βουλής μιας μπανανίας δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό.

Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ έστειλαν ένα κομψό τελεσίγραφο όπου ζητούσαν από την Κυπριακή κυβέρνηση«συμμόρφωση», απειλώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση η επικείμενη δόση θα κάνει «φτερά».

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι του εκβιασμού και ο εθελόδουλος Πρόεδρος της Κύπρου Ν. Αναστασιάδης , ως έτοιμος από καιρό, έσπευσε ατάκτως να υποκύψει.

Ως καλός υπαλληλίσκος έπραξε τα αυτονόητα.

27 Σεπτεμβρίου : Μεγάλη συναυλία ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

 

«…..εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…."

Γιάννης Ρίτσος

·                                  

Συναυλία  διοργανώνουν οι επιτροπές Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού , με στόχο την  οικονομική ενίσχυση του αγώνα.  

·                                 Στη  συναυλία, που θα πραγματοποιηθεί στις 27 Σεπτεμβρίου στις 19.00 στη κεντρική πλατεία της Ιερισσού, συμμετέχουν γνωστοί καλλιτέχνες

Στο κάλεσμά τους οι Επιτροπές Αγώνα σημειώνουν :

«Και να που ήρθε η ώρα να σμίξουμε γι΄ άλλη μια φορά. Αυτοί που ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο. Αυτοί που πιστεύουμε στην αλληλεγγύη και στους κοινούς αγώνες.

Στον πολύχρονο αγώνα ενάντια στις καταστροφικές μεταλλευτικές δραστηριότητες, συναντηθήκαμε με  πολλούς ανθρώπους, συλλογικότητες, κοινωνικά κινήματα. Ο καθένας με τα δικά του προβλήματα κι αγώνες. Ο καθένας με τη δική του ιδεολογία και θεώρηση των πραγμάτων. Συνειδητοποιήσαμε όμως πως, στην ουσία του, το πρόβλημα είναι κοινό: Η βάναυση εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης, από λίγους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το χρήμα και η εξουσία.

Ο αγώνας μας είναι αγώνας επιβίωσης. Διεκδικούμε το δικαίωμα να υπάρχουμε και να αυτοπροσδιοριζόμαστε. Αγωνιζόμαστε για ένα υγιές φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Αρνούμαστε να είμαστε γρανάζια μιας μηχανής που παράγει χρήμα για λίγους και καταστροφή για τους υπόλοιπους. Είμαστε εδώ για να υπάρξει αύριο για τα παιδιά όλων των ειδών της φύσης.

"Δεν υπάρχει άλλος δρόμος", μας λένε. "Το δρόμο τον φτιάχνουμε εμείς", τους απαντάμε. Με αγώνες, λόγια, μουσικές, εικόνες.

Στις 27 του Σεπτέμβρη, κάνουμε ένα ακόμη βήμα στο δρόμο που ξεκινήσαμε. Με συνοδοιπόρους όλους αυτούς που θα βρεθούν κοντά μας, κι όλους εκείνους που θα ενώσουν τη φωνή τους μαζί μας από μακρυά. "Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο."

Και η αυτοκτονία έχει την «Ημέρα» της

Τόσοι και τόσα είχαν την «Ημέρα» τους, τώρα  πλέον  και η αυτοκτονία έχει την 10^η Σεπτεμβρίου, ύστερα από απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας.

Ο αυτοχειριασμός 1 εκατομμυρίου ανθρώπων ετησίως σε όλο τον κόσμο, είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό φαινόμενο  ψυχικής ανέχειας . Στις Ινδίες η Βαντάνα Σίβα, γνωστή για τους αγώνες της ενάντια στη σύγχρονη αποικιοκρατία των μεγάλων εταιρειών, αναφέρεται στις  χιλιάδες  των αυτοκτονημένων αγροτών,  που πιάστηκαν στις μυλόπετρες της αγοράς  και των χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Στην Ελλάδα είπαμε πολλά και διάφορα στη πρόσφατη περίοδο, σχετικά με τους πολίτες που έβαλαν τέλος  στην ύπαρξή τους – άλλοτε λόγω φτώχειας, άλλοτε λόγω ματαίωσης των (οικονομικών) προσδοκιών μιας ολόκληρης ζωής.  Στη πρώτη περίπτωση η  συμπάθειά μας  και  το αίσθημα ενοχής για την μη αποτροπή του αυτοχειριασμού, ήταν δεδομένα. Στη δεύτερη περίπτωση κληθήκαμε συχνά να καταλάβουμε την έσχατη απελπισία από τη ματαίωση μιας «ζωής χαρισάμενης», που ξανοιγόταν μπροστά σε ανθρώπους κάποιας  οικονομικής επιφάνειας :  Ήταν μόνο η απώλεια ενός μέλλοντος ανέσεων, ή  επί πλέον και ένα «σύνδρομο» απογοητεύσεων και απορρίψεων από τον  περίγυρό τους;

Δήλωση από τις ηθοποιούς- μέλη του χορού των «Θεσμοφοριαζουσών».

Εμείς οι εργαζόμενες ηθοποιοί της παράστασης “Θεσμοφοριάζουσες”, που υπογράφουμε το πιο κάτω κείμενο, δεν είμαστε ούτε ευνοημένες, ούτε ξεχωριστές. Επιλέξαμε απλώς, την προσδοκία να βιοποριζόμαστε απ' αυτό που αγαπάμε. Αναγκαζόμαστε όμως να καταφύγουμε στη δημοσιοποίηση της κραυγής μας, ύστερα από όλα αυτά, που έχουν γίνει και ύστερα από όλα όσα έχουν γραφτεί κι έχουμε διαβάσει, επειδή θεωρούμε τουλάχιστον ανήθικο εκ μέρους μας να μην πάρουμε θέση κι εμείς, ελπίζοντας κάποια στιγμή να κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι συνάδελφοι, που συμμετείχαν στην παράσταση αυτή. Ο αξιακός μας κώδικας απαγορεύει να πάρουν απάνω τους όλη την ευθύνη ο κ. Κιμούλης και ο κ. Τσακνής, τους οποίους βέβαια ευχαριστούμε μέσα απ’ την καρδιά μας για την αντίδρασή τους.

Η αξιοπρέπειά μας μπαίνει πάνω από κάθε φόβο μην και ακούσουμε την απειλητική φράση του τύπου: “δε θα βρείτε ξανά δουλειά στο θέατρο!” Αυτά τα οποία ζήσαμε κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας σε όλη την Ελλάδα ήταν εξωφρενικά και απαράδεκτα. Τρέχαμε απλήρωτες από πόλη σε πόλη, μακριά απ’ τα σπίτια μας καθημερινώς για σαράντα ημέρες, εργαζόμενες με τον πιο χαμηλό μισθό, που μπορεί να υπάρξει: 5000€ ή 5500€ για πέντε μήνες εργασία, εκ των οποίων τις 3000€ με 3500€ έπρεπε να τις δίνουμε στη διαμονή μας και στη διατροφή μας. Δηλαδή στην ουσία ούτε 400€ το μήνα καθαρά! Χρήματα μάλιστα τα οποία και δεν παίρναμε, αν και η παράσταση, παρά τα όσα υποστηρίζει η παραγωγή στην ανακοίνωσή της, πήγαινε πολύ καλά. Αναγκαζόμαστε να δανείζει η μία την άλλη για να μπορούμε τουλάχιστον να πληρώνουμε με δυσκολία τα ξενοδοχεία μας και τη διατροφή μας.

Η Δύση σε παρακμή;

 ……Η αντιπολίτευση σε όλες τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου μιλά για ένα νέο αποικισμό…….. 

    Του Περικλή Κοροβέση

Ο Επενδυτικός Ομιλος της Κίνας έχει στη διάθεσή του 140 δισ. δολάρια. Διευθύνεται από τον κ. Τζιν Λικούν, ο οποίος έχει μια φιλοσοφική αντίληψη για τη ζωή που θα τη ζήλευε και η Θάτσερ. Υποστηρίζει: «Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην Ευρώπη οφείλονται στο κοινωνικό κράτος. Οι κοινωνικοί νόμοι που δίνουν δικαιώματα στον πολίτη είναι απαράδεκτοι. Οδηγούν τον εργαζόμενο στην τεμπελιά, στην αδιαφορία και δεν του επιτρέπουν να εργαστεί σκληρά». Η γνώμη αυτού του κυρίου στην ουσία είναι νόμος που ισχύει όχι μονάχα στην Κίνα, αλλά σε όλες τις χώρες που έχει επικρατήσει ο μαφιόζικος-αρπαχτικός καπιταλισμός του νεοφιλελευθερισμού. Σκληρή δουλειά σημαίνει: Δώδεκα ώρες εργασία την ημέρα όλο τον χρόνο. Ούτε Κυριακές ούτε αργίες ούτε διακοπές. Η αμοιβή αυτής της εργασίας είναι μισό ευρώ την ώρα.

O Σταύρος Θεοδωράκης παρά θιν’ αλός

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Όπως το bird watsching, έτσι και η «παρατήρηση κομμάτων» είναι μια σημαντική υπόθεση :  Γιατί το «φαίνεσθαι» έχει σχέση με το «είναι», γιατί η μορφή έχει σχέση με τη λειτουργία (αρχιτεκτονική), γιατί το τοπίο έχει σχέση με το οικοσύστημα (Οικολογία). Στη προκειμένη περίπτωση το παρατηρούμενο είδος (ΠΟΤΑΜΙ) εκφράζεται  μέσα από μια σειρά νεωτεριστικών χαρακτηριστικών , που προκαλούν τον κριτικό λόγο αναλυτών όπως του συγγραφέα του παρακάτω άρθρου.

Γράφει ο «Αναγνώστης Λασκαράτος », σε ένα κείμενο που δημοσιεύεται μεν  πολύ καθυστερημένα στην ΟΙΚΟΝΙΚΗ αλλά παρουσιάζει διαρκές ενδιαφέρον :

« ….. οι μέχρι τώρα κινήσεις του κ.Θεοδωράκη, ex officio προέδρου ενός κόμματος που τα μέλη του θέλουν φυλακές “υψίστης ασφαλείας” (!) σε ποσοστά που θα ζήλευαν και οι σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΞΕΛ, μου θυμίζουν την «Κοινωνία του θεάματος» του  Γκυ Ντεμπόρ (1967) και από την ανάποδη, ένα από τα εμβληματικά συνθήματα των Σιτουασιονιστών, «Κάτω από το πλακόστρωτο, (είναι) η παραλία» (‘Sous les pavés, la plage’), που δεν παρέπεμπε ασφαλώς στην αστεία επικοινωνιακή κάθοδο των Ποταμιστών από τον πεζόδρομο του Φαλήρου στην ακτή του Φλοίσβου, αλλά στην εμμονική αναζήτηση της πραγματικής ευτυχίας, κάτω από τις επιφάνειες των πληκτικών, κάθε λογής, κατασκευών, μιας αφόρητα βαρετής κοινωνίας, όπου η συλλογική ζωή μετατρέπεται σε μια συσσώρευση θεαμάτων. Αν υπήρχε το ‘Ποτάμι σα γαλλικό κόμμα, να πούμε με το σουρεαλιστικό όνομα ‘Σηκουάνα και Μάρνη γωνία’, την εποχή της ακμής των Καταστασιακών, θα αντιπροσώπευε περίπου ότι πολεμούσαν. Στη βάση των αντιλήψεών τους, που άνθισαν τη δεκαετία του ’60, βρισκόταν η ιδέα πως η ουσία των πραγμάτων έχει χαθεί, πως ένας αποκομμένος από τη ζωή ψευδόκοσμος, διεκδικεί να είναι το μοναδικό αντικείμενο της συλλογικής παρατήρησης. Έτσι το σακίδιο, η γκλίτσα, οι μπότες, τα πέδιλα, τα έξυπνα τασάκια εξωτερικών χώρων, παίρνουν τη θέση της υπονομευμένης πραγματικότητας ή εν προκειμένω, του ελλείποντος πολιτικού προγράμματος. ……....»

Ακολουθεί όλο το κείμενο του Λασκαράτου,  "αναποφλοίωτο" από τις όποιες αντισυριζαϊκές αιχμές  που -βάζω στοίχημα ! - θα απειληθούν με εξαφάνιση από τον θεατρινίστικο  λόγο  κάποιων ψευτοεξεγερμένων …..Γ.Σχ.

H τηλεοπτική εκπομπή που μετεξελίχθηκε στο κόμμα «Ποτάμι»,  συνεχίζει να πολιτεύεται στη βάση της αναπαραγωγής εικόνων, της δημιουργίας εντυπώσεων και της καλλιέργειας μιας ψευδαίσθησης πως πολιτική είναι ένα άθροισμα ανώδυνων εύπεπτων κοινοτοπιών, πλασαρισμένων ως ένα απαύγασμα πρωτοποριακής πρωτοτυπίας.

Mέγα το της θαλάσσης χρήμα...

"Μέγα το της θαλάσσης κράτος", λέει ο Περικλής, και περί αυτού συμφωνούν οι μεγαλοεπιχειρηματίες των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών....

Με αφορμή την καταγγελία της σύμβασης που αφορά την ακτοπλοϊκή σύνδεση του Βορείου Αιγαίου, αλλά και τη  δήλωση επίσχεσης υπηρεσιών, στην οποία  προχώρησε η Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου (ΝΕΛ) και η Θυγατρική της «Σι Λινκ Φέρρις» προς το υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου, ο Νίκος Συρμαλένιος, υπεύθυνος ΕΕΚΕ Ναυτιλίας και βουλευτής Κυκλάδων του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε :

«Όπως είχαμε εδώ και μήνες επισημάνει, οι κυβερνητικές επιλογές στον τομέα της ακτοπλοΐας θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο. Το υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου αμήχανο παρακολουθεί τις παραπαίουσες οικονομικά  ακτοπλοϊκές εταιρείες με έναν στόλο που έχει σημαντικά μειωθεί και δεν έχει ανανεωθεί τα τελευταία χρόνια, να σύρονται από τον έναν στον άλλο τραπεζικό όμιλο, ζητώντας διαρκώς «ενέσεις» ρευστότητας.

Τρανταχτό παράδειγμα η υπόθεση της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου, η οποία επί μήνες ανεμπόδιστη εκτελούσε πλημμελώς τα δρομολόγια στις γραμμές που είχε αναλάβει,  δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στους επιβάτες, αλλά και στους κατοίκους των νησιών. Η απόφαση της ΝΕΛ να καταγγείλει μονομερώς τη σύμβαση με το δημόσιο και να προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας, χωρίς να είναι γνωστό τι θα γίνει με τα οφειλόμενα δεδουλευμένα των εργαζομένων στην εταιρεία, ήταν αναμενόμενη και αποτελεί την επιβεβαίωση της αποτυχίας του ολιγοπωλιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στον τομέα της ακτοπλοΐας, καθώς η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που η ακτοπλοϊκή αγορά ανήκει αποκλειστικά στις ιδιωτικές εταιρείες.

Η Άγκυρα τηρεί αδιατάρακτα επιθετική στάση απέναντι στην Κύπρο"

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Προσοχή στην υπογράμμιση στο β εδάφιο της δήλωσης :  Εκφράζει την πεμπτουσία της τουρκικής πολιτικής, που είναι πολιτική συναλλαγών και συσχετισμών δύναμης - δηλαδή όχι αρχών....

Με αφορμή τις δηλώσεις του νεοεκλεγέντα Προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν η βουλευτής Β΄ Αθηνών και Υπεύθυνη της Εξωτερικής Πολιτικής της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ έκανε την ακόλουθη δήλωση: 

«Οι δηλώσεις του νεοεκλεγέντα Προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες παράνομες τουρκικές ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ, αναδεικνύουν ένα γεγονός: Η Άγκυρα προτιμά να καλλιεργεί μια αδιατάρακτα επιθετική στάση απέναντι στην Κύπρο παρά να συνεισφέρει στην δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για επίλυση του Κυπριακού. Αν το ζητούμενο όσον αφορά στην επίλυση του Κυπριακού είναι η επίδειξη «ειλικρίνειας», ο Τούρκος Πρόεδρος θα πρέπει – δεδομένης της στάσης που τηρεί η Άγκυρα - να διασαφηνίσει από πλευράς του κατά πόσον είναι «ειλικρινώς» προσηλωμένος στην επίλυση του ζητήματος στη βάση μιας βιώσιμης και ανεξάρτητης διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και μια ιθαγένεια, χωρίς ξένα στρατεύματα, στην οποία ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι θα ζουν μαζί και ειρηνικά χωρίς εξαρτήσεις από τρίτους. 

Οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου σε σχέση με ζητήματα που αφορούν στην επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκη ή τα τεμένη στην Αθήνα, αντανακλούν μια ευρύτερη λογική «αμοιβαιότητας», που δεν συνάδει με τον αυτονόητο ρόλο που – σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ - πρέπει να έχει κάθε σύγχρονο κράτος, εκπλήρωσης των διεθνών του υποχρεώσεων και ικανοποίησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων των πολιτών του. 

Στο πλαίσιο αυτό και σε σχέση με τη δήλωση του Τούρκου Προέδρου ότι οι Έλληνες συμπεριφέρονται ωσάν να γεννηθήκανε «κάτω από το δένδρο του πάρε», εξ ου και είναι καιρός να δώσουν και κάτι, μένει να διασαφηνιστεί από τον κ. Ερντογάν τι ακριβώς θεωρεί ότι ο Ελληνικός λαός έχει «πάρει» αυτά τα χρόνια.» 

Ουκρανία και ΣΥΡΙΖΑ

Μια ιστορική ευκαιρία για τον Τσίπρα

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία προσέφεραν μια σπάνια, ιστορική ευκαιρία στην Ελλάδα. Δυστυχώς ούτε η κυβερνώσα δεξιά, ούτε όμως και η αντιπολιτευόμενη αριστερά την εκμεταλλεύθηκαν. ‘Ισως η τελευταία και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν ακόμα ένα παράθυρο ευκαιρίας να παίξουν σπουδαίο, πανευρωπαϊκής και  παγκόσμιας σημασίας ρόλο, που θα είναι εξαιρετικά χρήσιμος και σημαντικός για την αριστερά, αν κληθεί αύριο να κυβερνήσει ή να διακόψει τα Μνημόνια. Εφόσον μπορέσει να εκφράσει ευρύτατες δυνάμεις στην Ευρώπη και παγκοσμίως, που ανησυχούν σφόδρα με την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία και τους κινδύνους που συνεπάγεται για την παγκόσμια ειρήνη και οικονομία.

 

Η Ελλάδα και όλες οι πολιτικές της δυνάμεις όφειλαν και οφείλουν να αντιταχθούν αποφασιστικά στον πόλεμο κατά της Ρωσίας που ξεκίνησαν οι πιο εξτρεμιστικές δυτικές δυνάμεις (μια συμμαχία νεοσυντηρητικών και Μπρζεζίνσκι που κατάφεραν μάλιστα προς στιγμήν να περιθωριοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό Μέρκελ και Ομπάμα), αντί να ψηφίζουμε κυρώσεις οι οποίες στρέφονται εναντίον του εαυτού μας, της Ευρώπης και της παγκόσμιας ειρήνης, πρωταγωνιστώντας σε ένα  φιλοαμερικανικό ντελίριο.

 

Ο Τσίπρας θα έπρεπε να ταχθεί επικεφαλής της προσπάθειας να εγκαταλείψει η ευρωπαϊκή αριστερά τη στάση «ίσων αποστάσεων»

Αποφασίζουν και διατάσσουν νέο οργανισμό στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού…

Γενικώς, απαυτώνουν και δέρνουν, οπότε ήταν επόμενο να έλθουν και στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Σχετικά με τον νέο   οργανισμό του Υπουργείου , εξέδωσε ανακοίνωση η Επιτροπή Ελέγχου Κυβερνητικού Έργου του ΣΥΡΙΖΑ : 

Στο ΦΕΚ 171/Α/28-8-2014 δημοσιεύτηκε το υπ’ αρ. 104 Προεδρικό Διάταγμα του νέου Οργανισμού του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ο οποίος πρόκειται να να τεθεί σε ισχύ μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Η σύνταξη του νέου Οργανισμού έγινε με προχειρότητα και αποσπασματική προσέγγιση, χωρίς να υπάρξει δημόσιος διάλογος, καθώς σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο αποτελεί ανελαστική δέσμευση της συγκυβέρνησης η θεσμοθέτηση νέων οργανογραμμάτων των Υπουργείων.

Ο Οργανισμός του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού δεν αποτελεί ένα ουδέτερο τεχνοκρατικό νομοθέτημα που αφορά σε «οργανωτικά ζητήματα». Στα 72 του άρθρα αποκρυσταλλώνεται η νεοφιλελεύθερη πολιτική που σχεδιάζεται  για τα επόμενα χρόνια στον τομέα του Πολιτισμού. Το νέο Οργανόγραμμα έχει σαφή πολιτική στόχευση: να μεταλλάξει τις δομές και τις αρμοδιότητες του ΥΠΠΟΑ σύμφωνα με τις μνημονιακές επιταγές για ένα «μικρό επιτελικό κράτος», προκειμένου να εφαρμοστούν συγκεκριμένες πολιτικές: δημοσιονομική λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις με εκχώρηση κερδοφόρων δραστηριοτήτων του δημοσίου σε ιδιώτες, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, και ακύρωση κάθε δυνατότητας της δημόσιας διοίκησης να ασκεί ρυθμίσεις γενικού συμφέροντος.

Έτσι με τον νέο Οργανισμό:

1.    Συρρικνώνονται με οριζόντιο τρόπο οι Εφορείες Αρχαιοτήτων, χωρίς κανένα επιστημονικό κριτήριο

Ελληνική «γεωπολιτική αυτοκτονία» σε περιβάλλον αρχόμενης παγκόσμιας σύρραξης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ελλάδα και Κύπρος..έχουν τώρα το θλιβερό προνόμιο να καταστρέφονται υποτασσόμενες, να υποτάσσονται καταστρεφόμενες. 

Αν έχει απομείνει κουκούτσι μυαλού στο ελληνικό (και κυπριακό) πολιτικό προσωπικό, οφείλει να ενεργήσει άμεσα τροποποιώντας ριζικά την πολιτική πλήρους και καθολικής συμπόρευσης με τις δυνάμεις που αρχίζουν τώρα στην Ευρώπη (μετά τη Μέση Ανατολή και την Αφρική) άτυπο, πλην πραγματικό «τρίτο (ή τέταρτο αν προτιμάτε) παγκόσμιο πόλεμο», έστω κι αν η ύπαρξη πυρηνικών όπλων εμποδίζει μάλλον την πλήρη ανάπτυξή του. Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να πάρουν άμεσα πρωτοβουλία για διακοπή της ψυχρο- και θερμο-πολεμικής κλιμάκωσης στην Ευρώπη. Αν το κάνουν θα βρουν απροσδόκητους συμμάχους διεθνώς.

Μετά την οικονομική, όσα συμβαίνουν συνεπάγονται τη γεωπολιτική «αυτοκτονία» του ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου. Εδώ και πεντακόσια, αν όχι χίλια χρόνια, το «σχέδιο» της νεώτερης Ελλάδας, σχέδιο δημοκρατικό και «αντισταυροφορικό», «σχέδιο των ξεσηκωμένων» για τους μαθητές του Σβορώνου, στηρίζεται εξωτερικά σε δύο «πνεύμονες»:

α) στην «ομόδοξη» Ρωσία, γεωπολιτικό αντίβαρο της Τουρκίας, αλλά και μιας Δύσης που υπήρξε για τους ʽΕλληνες, όπως και για τους Ρώσους «μεγάλος δάσκαλος κι ακόμα μεγαλύτερος εχθρός» (Τρότσκι, Εισαγωγή στην Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης)

β) στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (που κινδυνεύει κι αυτός να μας τελειώσει, αρχής γενομένης από τα Μνημόνια και τις Δανειακές)

Γιʼ αυτό λέμε ότι η συστηματική καταστροφή των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια (όπως και η παραίτησή μας από τα πλήρη δικαιώματα των κρατών μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ με την υπογραφή των Δανειακών και των Μνημονίων) συνιστά ολοκλήρωση της οικονομικής και με γεωπολιτική αυτοκτονία του ελληνικού λαού.

Τουρισμός σημαίνει φως;

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 6.9.14 

Κάποιοι προεξοφλούν για το 2014  έναν αριθμό- ρεκόρ 21 εκατομμυρίων τουριστών, παραγνωρίζοντας  όμως ότι αυτό που μετράει είναι το γινόμενο των  τουριστών επί την κατά κεφαλήν δαπάνη. Παραγνωρίζοντας ακόμη ότι από τη σκοπιά της ελληνικής οικονομίας, σημασία έχει  η καθαρή εισροή συναλλάγματος – δηλαδή το συνάλλαγμα που εισρέει μείον την εκροή εκείνου  προς την αλλοδαπή, για την αγορά καταναλωτικών και κεφαλαιουχικών αγαθών καθώς και υπηρεσιών κάθε είδους…

Ο τουρισμός το 2014 όντως κάνει τζίρο, όμως τα κέρδη του είναι συζητήσιμα. Συζητήσιμη ακόμη   είναι η εξέλιξη του τουριστικού προϊόντος, των συνθηκών  παραγωγής  καθώς επίσης της συμπεριφοράς των πολιτικών και κοινωνικών «παραγόντων» απέναντι στο όλο ζήτημα της επαφής επισκεπτών και  «εγχώριου» στοιχείου..… 

 Θα ξεκινήσουμε από αυτή τη συμπεριφορά, με αφορμή  πρόσφατη συνάντηση αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα  και του Προεδρείου του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων(ΣΕΤΕ) :  Το ανακοινωθέν της συνάντησης, όπως τουλάχιστον δημοσιοποιήθηκε  στην ΑΥΓΗ, δεν ήταν  «πολεμικό», όμως ήταν  δηλωτικό της  έντασης  μεταξύ των δυο πλευρών. Ο ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε   όχι μόνο συνδικαλιστικές αντιρρήσεις  σχετικά με τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και σχετικά με  την  «αποστασιοποίηση» των τουριστικών επιχειρήσεων από τα εγχώρια προϊόντα και με το μοντέλο των all inclusive θυλάκων. Οι αντιρρήσεις αυτές ήταν εύλογες , όμως  ακόμη είχαν μια δόση    υπέρβασης   του  πολιτικού  κομφορμισμού  στις επαφές με τις «παραγωγικές τάξεις».  Να υποθέσουμε ότι κατανοείται πλέον πως  ο ριζοσπάστης πολιτικός, ο   μη αναχωρητής διανοούμενος  και   ο στοχαστικός ακτιβιστής,  πρέπει να βρίσκονται  (χωρίς αγωνιστικούς και ιδεολογικούς θεατρινισμούς) σε κριτική ένταση με τις αγοραίες αδράνειες;  Μακάρι.

"Καταστράφηκα" λέει ο Γάλλος πρόεδρος : Σιγά τη καταστροφή !

Όταν ασχολούμαι με τα γκομενιλίκια της εξουσίας, πρωτίστως ανακαλώ ένα γνωμικό του Χιου Χέφνερ – ιδρυτή της φιλοσοφικής επιθεώρησης Play boy : «Η εξουσία είναι καλό αφροδισιακό…» Η εξουσία τείνει γενικώς να παράγει φαντασιώσεις στους επηρεαζόμενους από αυτήν, η δε προσέγγισή της μέσω της σεξουαλικής πρακτικής δίνει στον «προσεγγιστή» μια αίσθηση επιτυχίας. Ο Φρανσουά Μιτεράν είχε ερωμένη, η Μόνικα Λιουϊνσκι είχε φυλάξει επιμελώς ένα παντελόνι με το σπέρμα του Μπιλ Κλίντον, η Μαίριλυν Μονρόε τα είχε με τον Τζων Κένεντυ, περί Στρως Καν ας μη μιλήσουμε, ενώ η κυρία Σίμσον έκανε έναν ολόκληρο βασιλιά της Αγγλίας στον μεσοπόλεμο να παραιτηθεί από το θρόνο ! Άλλοι είχαν το «sex and drugs and rock n’ roll» ως έμβλημα, άλλοι είχαν το «σεξ και  μεγαλεία συν  κάποιο  σασπένς» : Γιατί το γκομενίζειν της εξουσίας είχε  ένα κόστος, του οποίου η περιστολή επιδιωκόταν πάντα – απόδειξη η ατυχής απόπειρα φυγής της Πριγκίπισσας Νταϊάνας μετά του εραστού της, από τον κλοιό των παπαράτσι…..

Ούτως εχόντων των πραγμάτων και των ηθών, το βλήμα των Ιλισίων  (όταν λέμε βλήμα εννοούμε βλήμα, έστω και εάν δεν πρόκειται περί φυσεκίου αλλά περί οβίδας γερμανικού τηλεβόλου…)  αισθάνθηκε όλως αντιϊστορικά και εν ταυτώ άβολα λόγω των αποκαλύψεων  της πρώην ερωμένης του, Βαλερί Τριερβελέρ.  Η κυρία πρώην του Ολάντ τον περιποιήθηκε δεόντως ,  υποστηρίζοντας κάτι το πρωτοφανές, ότι δηλαδή  ο επικεφαλής του Γαλλικού Σοσιαλισμού ήταν   κυνικός, ψυχρός και αδιάφορος για τους φτωχούς…Κι ακόμη  ότι  ενώ ο ίδιος  έτρωγε με δέκα μασέλες, ενοχλείτο από τις  ξεδοντιασμένες μασέλες των φτωχών !

 Αντί να χαίρεται για τα παϊδάκια που γλύτωνε ο προϋπολογισμός, αντί να χαίρεται για τα δυνάμει ζωοφιλικά επιχειρήματα  της λιτότητας, ο κ. Πρόεδρος  ενοχλείτο από τα ελλείποντα δόντια!  Και τώρα αυτός ο εστετισμός α-λα-γαλλικά και σοσιαλιστικά, ο πασπαλισμένος με ικανή δόση βλακείας και  μπούρδας, σιωπά, αναμένοντας απλώς  το επόμενο «άρξατε πυρ» της Κας Μέρκελ….  

Η δικιά μας 3η Σεπτέμβρη : Μακριά από πανηγυρισμούς και απολογίες.

                                        

Του Τίμου Θεοχάρη

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Τα «σαράντα» του ΠΑΣΟΚ αξίζουν κάθε προβληματισμό και διάλογο, όχι μόνο  λόγω του φόβου του «ΕκΠΑΣΟΚισμού» του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και λόγω της αναζήτησης εκείνων των αισθημάτων – περισσότερο ή λιγότερο ειλικρινών – που έζησαν στην καρδιά του κήτους αλλά δεν είχαν την ίδια τύχη με τον Ιωνά – κοινώς αφομοιώθηκαν…Κατά πως  έγραψε κι ο Χριστιανόπουλος : «Τόση αγάπη, τόση τρυφερότητα- κι όλα καταλήγουν στο νταβά…»

ΘΕΟΧΑΡΗΣ :               

           

                     Συνηθίζεται, σχεδόν κάθε χρόνο, διάφοροι, από διάφορα κίνητρα ορμώμενοι, να επιχειρούν να καταχωρήσουν δημόσια την άποψή τους για το ΠΑΣΟΚ, ως αντικειμενικό συμπέρασμα της ιστορίας.

                    Έργο εκ πρώτης όψεως  βολικό, καθώς ο ιστορικός ηγέτης του δεν βρίσκεται στη ζωή, αλλά και δεν άφησε « κληρονόμους», που να θέλουν, ή να έχουν και το ανάστημα, να εξηγήσουν και να υπερασπισθούν αυτό που πραγματικά εσήμανε για την ελληνική πολιτική ζωή η 3^η Σεπτέμβρη του 1974.

                    Κυκλοφορεί η άποψη, ότι το ΠΑΣΟΚ έγινε για να ενσωματώσει  τα αγανακτισμένα από την δικτατορία, την κρίση του 73 και το έγκλημα κατά της Κύπρου, μεσοστρώματα. Συμπληρώνεται μάλιστα με μια πιο εξειδικευμένη  κατηγορία, ότι έγινε για να αφοπλίσει και περιθωριοποιήσει την Αριστερά.                                    

                   Με εξαιρετική σιγουριά παλιός συναγωνιστής εβεβαίωνε προ ετών ότι η δική τους αντίληψη είχε διαγνώσει «από την αρχή» τον πραγματικό ρόλο και την αναπόδραστη εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ.

                   Λυπήθηκα να τον ρωτήσω πώς η αντίληψή τους δεν τους είχε οδηγήσει να διαγνώσουν ταυτόχρονα τα όσα ακολούθησαν στην Κίνα και στη Ρωσία.

                   Βλέπετε, εκ του αποτελέσματος, μπορεί κανείς να δικαιώσει και τον Λεωνίδα Κύρκο, που δήλωσε στα γεράματα : «ευτυχώς που χάσαμε…»

                   Όποιος όμως οφείλει την ελάχιστη σοβαρότητα στον δημόσιο διάλογο, έχει να απαντήσει στο εξής ερώτημα:

"Mπροστά στον πόλεμο"

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 3.9.14

Το 1981 ο Κορνήλιος Καστοριάδης προλογίζει το βιβλίο του «Μπροστά στον πόλεμο», εξηγώντας ότι δεν αναφέρεται σε μια επικείμενη και αναπόφευκτη σύγκρουση, αλλά στην ανάλυση των εξελισσόμενων υπερδυνάμεων εκείνης της περιόδου: που κάποτε παίζουν περισσότερο σε «παιχνίδια» τεχνικής ισχύος, παρά φαντασιώνουν την επικράτησή τους με τη διεξαγωγή παγκοσμίου πολέμου. Ο Καστοριάδης αναλύει εκτενώς τη δυαδική οικονομία και κοινωνία της ΕΣΣΔ, με τον υπεραναπτυγμένο στρατιωτικό τομέα και την αποχαύνωση του τομέα παραγωγής «ειρηνικών προϊόντων», που έρχεται σε αντίθεση με τον αμερικανικό σχηματισμό και τις περιορισμένες ανισομέρειές του.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, η εικόνα έχει αντιστραφεί. Η Αμερική είναι φορέας ενός τεράστιου χρέους και παρουσιάζει σοβαρή υστέρηση στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό, διατηρώντας όμως τα χαρακτηριστικά στρατιωτικής υπερδύναμης. Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία επαυξάνει την κληρονομημένη σοβιετική ισχύ, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα σοβαρές οικονομικές επιδόσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια μεγάλη επανάληψη της Ιστορίας, αν δεν υπήρχαν δύο νέα δομικά στοιχεία: το πρώτο αφορά την ύπαρξη μιας γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης υπερπαραγωγής, το δεύτερο αφορά την ανάπτυξη νέων πόλων ισχύος -Κίνα, Ινδία, Ιράν- σε απόσταση και σε αντίθεση συχνά με τον δυτικό κόσμο. Οι κρίσεις υποδαυλίζουν πολέμους και εγχειρήματα αναδιανομής της πίτας, όμως η αιτιοκρατική θεώρηση των πολιτικών εξελίξεων έχει τις ιδιαιτερότητές της σε κάθε ιστορικό χωροχρόνο...

Το σενάριο «Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος» δεν μπορεί να αποκτήσει την απλουστευτική υφή των προηγούμενων «παγκοσμίων» και δεν είναι δυνατό να παιχθεί μέσα σε συνθήκες πολυπολικότητας και πολυπαραγοντικών αντιθέσεων. Εξ ου και το «βόλεμα» των αναθεωρητικών δυνάμεων της Δύσης με μικρότερες δοσολογίες υπονομευτικών εγχειρημάτων στη Λιβύη, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Ουκρανία. ΗΠΑ και Γερμανία βολεύονται προς το παρόν με τους εμφυλίους, με κράτη - ψιλοκομμένα εν είδει Γιουγκοσλαβίας, με «κράτη - τσέπης» όπως η Ελλάδα αλλά και κράτη - μη - κράτη, όπως η Κύπρος του Σχεδίου Ανάν, καθώς επίσης με την αποδυνάμωση κάθε άλλης οικονομικής μηχανής, δυνάμει ανταγωνιστικής στο εγγύς μέλλον.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών εν δράσει…

Έχουν κουρελιάσει τα πάντα – Σύνταγμα, Νόμους, αξιοπιστία του δημόσιου τομέα, ήθος και ύφος δημόσιων προσώπων. Θα πτοηθούν άραγε από μια νέα ενέργεια Ελλήνων πολιτών, που αφορά την τήρηση ειλημμένης  απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας, αναφορικά με τις αποδοχές  των στρατιωτικών ;

Ουδείς γνωρίζει, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτός που θα αποτολμήσει να συγκρουστεί με τη νομιμότητα σε αυτό το «γήπεδο», μπορεί να την πατήσει χοντρά μια ημέρα των ημερών… Και τότε, οι εγχώριες σωτηριολογικές πόζες και οι έξωθεν προστάτες μπορεί να μην παρέχουν την παραμικρή προστασία…

Να λοιπόν η είδηση :

"Την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014 και ώρα 13.00', ο νομικός σύμβουλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ), κ. Γεώργιος Αντωνακόπουλος, μαζί με τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, θα παρουσιαστούν ενώπιον του Τριμελούς Συμβουλίου Συμμόρφωσης του Συμβουλίου της Επικρατείας προκειμένου να ακούσουν από τον Υπουργό Οικονομικών, ή το νόμιμο εκπρόσωπό του, κληθείς προς τούτο, τους λόγους της μη εισέτι συμμόρφωσής του με την υπ΄ αριθμ. 2193/2014 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας….."

Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΟΛΑΝΤ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΙΧΑΣΕ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΛΙΤ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τι τρέχει στη Γαλλία; Πώς είναι δυνατόν να βγαίνει ο Αρνό Μοντεμπούρ, ο μέχρι προ ημερών υπουργός Οικονομικών, και να καλεί σε αντιγερμανικό αγώνα (!) τόσο μέσω της συνέντευξής του στη «Μοντ» που δημοσιεύθηκε μία μέρα πριν διαλύσει την κυβέρνηση ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ όσο και με την τελευταία του συνέντευξη στην τηλεόραση; Ο Αρνό Μοντεμπούρ δεν ήταν απλώς ένας αριστερός σοσιαλιστής υπουργός που απλώς ένιωσε να πνίγεται από την πολιτική της κυβέρνησης Ολάντ και αισθάνθηκε την ανάγκη να πει τον καημό του. Ο Μοντεμπούρ ήταν υπουργός Οικονομικών.

Αυτό σημαίνει ότι πέρα από τις προσωπικές του πεποιθήσεις, ο Ολάντ τον τοποθέτησε στη θέση αυτήν επειδή εκπροσωπούσε όχι μόνο τις ελπίδες Γάλλων εργαζομένων, αλλά πρωτίστως επειδή εκπροσωπούσε τα συμφέροντα μερίδας της γαλλικής οικονομικής ελίτ. Τα όσα είπε επομένως ο Μοντεμπούρ δεν αντανακλούν τις προσωπικές του πολιτικές απόψεις, αλλά κυρίως όσα ήθελε να προβάλει στη φάση αυτή η μερίδα της γαλλικής επιχειρηματικής ελίτ που εκπροσωπούσε. «Ολος ο κόσμος μάς ζητάει να βάλουμε τέλος σε αυτές τις παράλογες πολιτικές λιτότητας που θάβουν την Ευρωζώνη όλο και καλύτερα στην ύφεση... Να παραδεχτούμε ότι οι πολιτικές λιτότητας κάνουν χειρότερα τα ελλείμματα αντί να τα μειώνουν»είπε. Μα αν ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας χαρακτηρίζει «παράλογες» τις πολιτικές λιτότητας που έχουν επιβάλει οι Γερμανοί σε όλη την Ευρώπη, τα πάντα στην ΕΕ έχουν τιναχτεί στον αέρα! Ποιος «γαλλογερμανικός άξονας» και κολοκύθια!

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη

·                                

του Αντώνη Κοτσακά

Η χώρα και ο ελληνικός λαός μετά την κατάρρευση της δικτατορίας βρέθηκαν σε συνθήκες έντονου κοινωνικού ριζοσπαστισμού. Ο ριζοσπαστισμός είχε επιμέρους πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά και έναν έντονο αντιαμερικανισμό με βάση όσα είχαν προηγηθεί. Ο ριζοσπαστισμός έπρεπε να βρει πολιτική έκφραση και προσανατολισμό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η τότε Ένωση Κέντρου, παρά τα όποια θετικά βήματα, υπό τη λαϊκή πίεση δεν μπορούσαν να υπερβούν το παρελθόν τους.

Η παραδοσιακή Αριστερά τραυματισμένη από την διάσπαση του '68, ενώ κυριαρχούσε ιδεολογικά ήταν αδύναμη να απεμπλακεί από τη στενή λογική του οικονομισμού και του ταξισμού. Πολύ περισσότερο σε αντίθεση με τον πατριωτικό χαρακτήρα του ΕΑΜ είχε ενοχικό σύνδρομο και σχέση δυσανεξίας με καθετί το πατριωτικό και εθνικό.

Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και το νεοϊδρυθέν ΠΑΣΟΚ που, ως συνέχεια του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, συνέλαβαν και ανέλυσαν τη συντελούμενη κοινωνική διεργασία σε συνάρτηση με τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής στην ευρύτερη περιοχή μας.

Η αδυναμία της Δεξιάς και του Κέντρου να ανταποκριθούν με επάρκεια στις απαιτήσεις του Λαού και οι αδυναμίες της παραδοσιακής Αριστεράς άφησαν χώρο και δημιούργησαν ένα ευρύ κοινωνικό πλαίσιο το οποίο βρήκε πολιτική έκφραση και όραμα στη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη.

Μια Ιστορία Γνώσης, Τόλμης και Επιτυχίας

Του Σπύρου  Στάλια*

Η Ισλανδία από το 1950 σχηματικά είχε σοσιαλδημοκρατία αλλά από την δεκαετία του 1990 και μετά σταδιακά μετατράπηκε σε διεθνές χρηματοδοτικό κέντρο στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας. Πράγματι τα επιφαινόμενα αυτής της μετατροπής ήσαν εκπληκτικά ως το 2007, όταν οι κάτοικοι του νησιού κατά μέσο όρο κέρδιζαν τον χρόνο 70.000$. Παράλληλα όμως ο δείκτης εισοδηματικής ισότητας που το 1995 ήταν 0.21 το 2007 έφτασε στο 0.43, ανισοτικό φαινόμενο συμφυές προς την ελεύθερη οικονομία, με άλλα λόγια η ανισότητα στα εισοδήματα κάλπαζε.   Το χρηματιστήριο της Ισλανδίας είχε 15 επιχειρήσεις όλες κι όλες που οι τιμές των μετοχών τους αυξήθηκαν μέσα σε 6 χρόνια ως το 2007 7 φορές, ενώ οι τιμές των ακινήτων την ιδία περίοδο αυξήθηκαν στο διπλάσιο. Η Ισλανδία είχε τρεις μεγάλες Τράπεζες, την Glitnir, την Landsbanki, και την   Kaupthing. Από το 2004 έως το 2008 τα δάνεια προς τρίτους αυξάνονται με ρυθμό 50% ετησίως, ενώ ο αμοιβαίος δανεισμός τους ξεπερνούσε το 70% των κατατιθεμένων κεφαλαίων τους. Με αυτούς τους ρυθμούς δανεισμού, η κατανάλωση στην Ισλανδία αυξήθηκε, δεν σημειωθήκαν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, ενώ το νόμισμα της ανατιμήθηκε. Το 2005 στην  Ισλανδία ο ιδιωτικός τομέας ήταν ο πλέον χρεωμένος σε όλο τον κόσμο! Το 2007 οι τιμές των ποικίλων στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών της Ισλανδίας είχαν φτάσει αισίως στο 1000% του ΑΕΠ της χώρας. Η εικόνα που παρουσίαζε το 2008 το τραπεζικό σύστημα στην Ισλανδία ήταν παρόμοιο με εκείνο  της Αμερικής πριν την κρίση του 1929.

Με το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το Σεπτέμβριο του 2008 η κρίση βίαια ξέσπασε και  στην Ισλανδία. Η Ισλανδική Κεντρική Τράπεζα βρέθηκε χωρίς ρευστότητα και το τραπεζικό σύστημα αφέθηκε να πτωχεύσει.  Η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορούσε να σώσει τις Τράπεζες ως έσχατος δανειστής.  Η χώρα οδηγείτο πια σε ανεξέλεγκτη  ύφεση, ανεργία, κατάρρευση. Η τραπεζική φούσκα είχε σκάσει εκκωφαντικά.