ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ! ΟΧΙ ΣΤΟ Δ΄ ΡΑΪΧ !

Σήμερα , 6 Φεβρουαρίου, όλοι οι Έλληνες πρέπει να βγουν στους δρόμους. Η απάθεια και ο καναπές δεν έχουν καμιά,  «αριστερή»  ή «δεξιά» ή κομματική ή "μετεωρολογική" δικαιολογία...

Όλοι στις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας  και στις άλλες πόλεις. Όλοι οι ιστότοποι σε εγρήγορση, όλοι οι αγανακτισμένοι να γίνουν εξεγερμένοι. Όλοι να στείλουν μηνύματα  παντού για τις αγωνιστικές δραστηριότητες.

Να μην αφήσουμε να γίνει η Ελλάδα το νέο Μόναχο 1938, η νέα πύλη της Γερμανίας για τον παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο.

Να αποτρέψουμε τη νέα κατοχή της χώρας και την αποσάθρωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Δες, Γ.Δελαστίκ στο http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63612741

«Η ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ, ο διαμελισμός της οποίας συνομολογήθηκε από τους Αγγλους και τον Αδόλφο Χίτλερ στις 30 Σεπτεμβρίου 1938, υπήρξε το πρώτο θύμα του Τρίτου Ράιχ , στις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ελλάδα είναι φανερό ότι έχει επιλεγεί ως πρώτο θύμα του Τέταρτου Ράιχ καλούμενη να παίξει αντίστοιχο με την Τσεχοσλοβακία ρόλο εβδομήντα και πλέον χρόνια αργότερα. Οπως όμως το 1938 η κατάληψη και διάλυση της Τσεχοσλοβακίας αποδείχθηκε ανίκανη να κορέσει την όρεξη του Βερολίνου για πανευρωπαϊκή ηγεμονία, παρά τις ψευδαισθήσεις περί του αντιθέτου που έτρεφαν Λονδίνο και Παρίσι, έτσι και η καταβρόχθιση της Ελλάδας σήμερα αποκλείεται να κορέσει το πάθος της Μέρκελ για μια Ευρώπη υποτελή στη Γερμανία»…

Το νέο μνημόνιο, η Τρόϊκα και ...η Ρωσική αρκούδα

Του Γιάννη Χρυσοβέργη

               

Βαδίζουμε σε διαζύγιο της Ελλάδας με την ευρωζώνη, επισημαίνει σε άρθρο του μια «παλιά καραβάνα»  των Οικολόγων – και μάλιστα της  εποχής  που δεν μοιραζόταν «συσσίτιο»  αλλά πλήρωνες τα πάντα από τη τσέπη σου…..

Στην Γερμανία και όχι μόνο, λέει ο ίδιος, η κοινή γνώμη είναι αντίθετη με κάθε βοήθεια προς την Ελλάδα, ενώ στην Ελλάδα όλο και περισσότεροι λένε τη δραχμή δραχμούλα – λέω εγώ, μεταφράζοντας ή παραφράζοντας το  άρθρο του συγγραφέα… Ο οποίος και προβαίνει σε δυο πολύ ουσιαστικές επισημάνσεις για :

1.  Τη λανθασμένη πεποίθηση των Δυτικοευρωπαίων ότι ο ελληνικός λαός θα δεχθεί οιαδήποτε θυσία, προκειμένου να παραμείνει στην Ευρωζώνη.

2.  Την εξ ίσου λανθασμένη άποψη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, πως μπορεί να φροντίζει την εκλογική του πελατεία αγνοώντας τις υποδείξεις των εταίρων της χώρας, σε ό,τι αφορά στην απελευθέρωση των προστατευμένων επαγγελμάτων, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής και πως, ό,τι κι αν γίνει, οι «κουτόφραγκοι δε θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε».

Ο  Χρυσοβέργης υπογραμμίζει τους ιδιαίτερους λόγους της Ρωσίας για την ανάπτυξη σχέσεων με την Ελλάδα :

Οι λόγοι του ρωσικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα είναι προφανείς. Η Ρωσία, με την ανατροπή του Καντάφι και την επικείμενη, αργά ή γρήγορα, του αλ Άσαντ στη Συρία, έχει βρεθεί χωρίς το παραμικρό στήριγμα στη Μεσόγειο, για πρώτη φορά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό ακριβώς σε μια εποχή που αρχίζει και πάλι να ορθώνει το ανάστημά της ως υπερδύναμης. Επιπλεον της προσφέρεται η ευκαιρία να ασκεί πίεση στην Τουρκία, ανεξαρτήτως του ότι οι σχέσεις τω δυο χωρών διάγουν την καλύτερη περίοδό τους, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ.

Βέβαια ο  συγγραφέας βιάζεται να χλευάσει  τη προσφορά δανείου από τη Ρωσία στις αρχές της κρίσης(τι καλά θα ήταν, αν έψαχνε το θέμα!),κι ακόμη βιάζεται να φαντασιώσει την Ελλάδα υπό συνθήκες ρωσοκρατίας, οπότε «….τη χώρα θα κυβερνά η ρωσική Μαφία και όσοι εναντιώνονται στις επιθυμίες της θα δολοφονούνται μέρα -μεσημέρι, χωρίς ποτέ οι φονιάδες να τιμωρούνται.

Αλλά το άρθρο του είναι άξιο ανάγνωσης

(ολόκληρο http://ataktoslogos.blogspot.com/2012/02/blog-post.html  )

H Σεμίνα Διγενή γράφει στον Κάρολο Παπούλια

Κάποτε ήμουν πραγματικά ηλίθια. Αθώα, ευκολόπιστη, Κάποτε πίστευα με τη μία τους ανθρώπους, μ έπειθαν τα λόγια. Τώρα θυμώνω εύκολα, γιατί μάλλον ξύπνησα, βγήκα από το λήθαργο, μαζί με όλους, ξαφνικά. Εξοργίζομαι λοιπόν, όταν με κοροϊδεύουν.

Ο Κάρολος Παπούλιας, υπήρξε πολύ φίλος μου. Έχουμε κάνει μαζί από τσιπουρομαχίες και συνεντεύξεις σε βάρκα στη λίμνη Παμβώτιδα, μέχρι καταβάσεις σε γκρεμούς του Μετσόβου. Έχω απολαύσει αποκαλυπτικές εξομολογήσεις πολιτικού περιεχομένου και εντυπωσιακά περιστατικά με αρχηγούς κρατών και πιπεράτα παραλειπόμενα, που εννοείται θα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Τότε πίστευα, ότι στη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση, ο Παπούλιας θα κρατούσε αυτοδικαίως το λάβαρο..

Τόσα χρόνια μετά, αγαπητέ Κάρολε, αισθάνομαι απελπιστικά προδομένη από σας, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ όσα σχεδιάζατε εκεί στην ψαροταβέρνα της Αναβύσσου, ΔΕΝ πραγματοποιήσατε.

Τι να κάνω την πολυδιαφημισμένη αντιστασιακή θητεία σας στον ΕΛΑΣ. κ. Πρόεδρε, όταν επιμένετε να είστε ακόμη Πρόεδρος..

Ξεγελάσατε όλοι σας, τόσα χρόνια τους Έλληνες, με χάντρες σαν να ήταν ιθαγενείς. Εξασφαλίσατε τη σιωπή και τη συναίνεσή τους με λίγα ψίχουλα, από τον κρατικό κορβανά, ως μισθό σε διορισμένους στο δημόσιο, με ελάχιστα χρήματα ως επιχορήγηση σε επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν απλά και μόνο για την επιχορήγηση (για την οποία πάρθηκαν και οι απαραίτητες μίζες), με επιδόματα και παροχές που προέρχονταν από τα δάνεια που καλούνται να πληρώσουν τώρα κ.α. Υπήρχε περίπτωση διαφορετικά, να μην πάρουν με τις πέτρες, βουλευτή - υπουργό, που ενώ δεν είχε δεύτερο παντελόνι να φορέσει, πριν ο ελληνικός λαός του κάνει την τιμή να τον εκλέξει, αρκούσαν λίγα χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας, για έπαυλη δίπλα στην Ακρόπολη; Ή μήπως θα γλίτωνε ο ανεπάγγελτος, πρώην ζιγκολό, όταν θα μετατρεπόταν σε έναν από τους πλουσιότερους πολιτικούς στην Ευρώπη; Θα γινόταν ποτέ, κάποιος υπουργός, σε υπουργείο, του οποίου οι αποφάσεις θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των πεθερικών του (!) ή θα χρηματοδοτούσε γενναιόδωρα τις δραστηριότητες της μητέρας του και δε θα άνοιγε ρουθούνι; Ή θα επιτρεπόταν να γεμίζουν οι καταθετικοί λογαριασμοί των επιχειρηματιών – αφεντικών σας, μόνο και μόνο για τη ''φροντίδα'' της επανεκλογής σας;

Σε όλα τα παραπάνω και σε ακόμα περισσότερα, αν δεν ήσασταν συμμέτοχος, ήσασταν απλός παρατηρητής. Και τα δύο, εκ του αποτελέσματος, κρίνονται ως πράξεις προδοσίας. Έτσι το βλέπω πιά, Κάρολε...

Είχατε αμέτρητες ευκαιρίες, να ελαφρύνετε εαυτόν, από τις αμαρτίες του παρελθόντος (από το ''δάνειο'' του ''κωλόσπιτου'' της Εκάλης, μέχρι τη σημερινό ''τουμπεκί'' στο ξεπούλημά μας και τη νέα Κατοχή). Θα μπορούσατε να γίνετε Κάρολε, πραγματικό σύμβολο αντίστασης στα σχέδια εξόντωσης του Ελληνικού λαού, αν απλά δεν υπογράφατε τους νόμους και τα διατάγματα που σας έφερνε η ''κυβέρνηση''. Αν είσασταν μ εμάς κι όχι μ αυτούς. Αν υποβάλλατε την παραίτησή σας, εξηγώντας με διάγγελμα τους λόγους. (Εσείς οι λακωνικοί Δωριείς, γνωρίζετε τον τρόπο να είστε σαφείς...)

Τότε μάλιστα, θα αξίζατε με χίλια, ένα νέο γύρο με τσίπουρα…  

ΥΓ 1 Μαθαίνω, δεν περνάς καλά τελευταία, χτύπησαν το σπίτι σου (επανέρχομαι στον ενικό, αυτά δεν λέγονται σε πληθυντικό) στην Ασκληπιού, πάνω από 30 αναρχικοί. Τις προάλλες σε γιουχάρισαν άγρια στην παρέλαση και στα Θεοφάνεια.. Σε αποκάλεσαν προδότη. Ο κόσμος έχει θυμώσει πολύ.. Και πεινάει πολύ.. Και η αδικία δεν αντέχεται. Θάρθουν και χειρότερα, αν δεν κάνεις κάτι.

ΥΓ 2 Με θλίβει πραγματικά η εικόνα σου σήμερα... Έχω ακόμη τις φωτογραφίες μας στα Γιάννενα, σ εκείνο το γεύμα, μετά από μια συνέντευξη, που μας είχες καλέσει με το συνεργείο της ΕΡΤ, όταν σε απαθανάτιζε ο φακός, να κυνηγάς την τρίχρονη κόρη μου, για να την πείσεις να φάει. Θυμάμαι ακόμη, εκείνον τον πυροβολισμό, για ένα...κυκλάμινο.

Πού πήγε το χιούμορ σου, η επαναστατικότητά σου, αυτό το ''μέσα σε όλα'' που είχες, η εκπληκτική επαφή σου με τον κόσμο, αυτή η ..ψαγμένα κοσμοπολίτικη συμπεριφορά, που σε ξεχώριζε από τους υπόλοιπους ξελιγωμένους Πασοκάνθρωπους, από το κοπάδι με τους βλαχοδήμαρχους, που το έπαιζαν παράγοντες της Αλλαγής; Σου έλεγα τότε, ότι μου θυμίζεις στο προφίλ τον Μάρλον Μπράντο στην ''Ανταρσία'' και γέλαγες..

Ακόμη Κάρολε, μου τον θυμίζεις, αλλά στον ''Νονό''...

ΠΗΓΗ : http://originalmakedon.blogspot.com/2012/02/blog-post_3949.html

Χαρά Καφαντάρη * : Ένας χρόνος "Καλλικράτη"

Ένας χρόνος πέρασε από την εφαρμογή του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ στην Τ.Α. Πολλοί ήταν εκείνοι που θεωρούσαν ότι ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ είναι η μεγάλη μεταρρύθμιση που θα έλυνε τα προβλήματα, θα βοηθούσε την ανάπτυξη στις τοπικές κοινωνίες, θα απάλλασσε την Αυτοδιοίκηση από την κακοδιαχείριση και όλα τα δεινά. «Δυστυχώς», επιβεβαιωθήκαμε για τον χαρακτήρα του.

Έγκαιρα είχαμε προειδοποιήσει ότι ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ είναι το μακρύ χέρι του Μνημονίου στις τοπικές κοινωνίες, ενώ συγχρόνως αποτελεί απειλή για την Τοπική Δημοκρατία. Φάνηκε ότι η λεγόμενη «μεταρρύθμιση» του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ τελικά δεν αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όσο και αν έτσι «διαφημίζεται». Ουσιαστικά αφορά το ίδιο το κράτος, που προωθεί την αντίληψη ότι η Τ.Α. αποτελεί άλλον ένα κρίκο του κράτους και συγχρόνως άλλον έναν φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Αντίληψη που καμία σχέση δεν έχει με την Τ.Α. σαν λαϊκό συμμετοχικό θεσμό, στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Η ενίσχυση του δημαρχοκεντρικού και περιφερειοκεντρικού συστήματος εξουσίας, που επιτυγχάνεται με τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, ακυρώνει τη δημοκρατική λειτουργία της Αυτοδιοίκησης. Μια λειτουργία που οφείλει να χαρακτηρίζεται από περιορισμό των εξουσιών δημάρχου και περιφερειάρχη, με παράλληλη αναβάθμιση του ρόλου των Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβουλίων αντίστοιχα και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.

Μια σειρά αρμοδιότητες που, ενώ μεταβιβάστηκαν από την Κεντρική Διοίκηση στις Αιρετές Περιφέρειες σε βάση του Νόμου 3852/2010, καλλιέργησαν σε πολλούς ελπίδες και αυταπάτες για ουσιαστική Αυτοδιοίκηση, με Δημοκρατία και συμμετοχή . Οι αρμοδιότητες αυτές, όμως, σήμερα αναιρούνται.

Με το άρθρο 15 του νομοσχεδίου «Περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και δραστηριοτήτων, ρύθμιση αυθαιρέτων σε συνάρτηση με δημιουργία περιβαλλοντικού ισοζυγίου και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας ΥΠΕΚΑ», που συζητήθηκε στην ολομέλεια της Βουλής στο τέλος Αυγούστου του 2011, αφαιρέθηκαν αρμοδιότητες της αιρετής περιφέρειας για σοβαρά θέματα περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, όπως υδατοκαλλιέργειες, αιολικά πάρκα, απόβλητα, εργοστάσια γαλακτοκομικών κ.ά.

Οι αρμοδιότητες αυτές επανέρχονται στην Κρατική Αποκεντρωμένη Διοίκηση και στο ίδιο το ΥΠΕΚΑ. Με τον τρόπο αυτό, αναιρείται ουσιαστικά και ο μητροπολιτικός χαρακτήρας της αιρετής Περιφέρειας Αττικής που προβλέπεται από τον νόμο.

Ιδιαίτερα, στον τομέα του Περιβάλλοντος, με βάση το παραπάνω άρθρο του νόμου, η αιρετή Περιφέρεια στερείται, πλέον, οποιεσδήποτε αρμοδιότητες έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για έργα διαδημοτικής και μητροπολιτικής εμβέλειας. Ομοίως, στερείται αρμοδιότητες έγκρισης όρων και άλλων τομέων, όπως ενέργειας, αλιείας και κτηνοτροφίας.

Δεκάδες Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) έρχονται για γνωμοδότηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, χωρίς να δοθεί αρκετός χρόνος για μελέτη και έλεγχο από τις Περιφερειακές Παρατάξεις. Πολλές ΜΠΕ είναι ελλιπείς και το πιο σημαντικό είναι ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο που γνωμοδοτεί για κάθε μια και θέτει περιβαλλοντικούς όρους, δεν γνωρίζει την εξέλιξή τους. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι την τελική θέση (έγκριση ή μη) έχει η Κρατική Αποκεντρωμένη Διοίκηση.

Επίσης σημαντικό ζήτημα τίθεται και με τον έλεγχο τήρησης των περιβαλλοντικών όρων, που τίθενται από το Περιφερειακό Συμβούλιο. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Περιφέρειας, που έχουν την αρμοδιότητα ελέγχου των περιβαλλοντικών όρων, απαιτούν προσωπικό, αλλά η εφαρμοζόμενη μνημονιακή πολιτική στον δημόσιο τομέα με τις εφεδρείες και τις πιθανές απολύσεις καθιστούν το εγχείρημα του ελέγχου δύσκολο.

Μεγάλα κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά ζητήματα έχουν συζητηθεί ένα χρόνο τώρα, στην Αιρετή Περιφέρεια Αττικής, όπως: H εργασιακή εφεδρεία, η κοινωφελής εργασία στους Δήμους, οι παιδικοί σταθμοί, η διαχείριση των απορριμμάτων και ο περιφερειακός σχεδιασμός, η υδροδότηση των νησιών, το θέμα της σχεδιαζόμενης εκποίησης του πρ. αεροδρομίου του Ελληνικού, η διαμόρφωση του Φαληρικού όρμου, το νέο ΡΣΑ κ.ά.

Κοινό χαρακτηριστικό των αποφάσεων του Π.Σ. είναι η σύμπλευση των παρατάξεων των δυνάμεων του Μνημονίου (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), ειδικά μετά τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι παρατάξεις αυτές συμβάλλουν με τη στάση τους στην υποβάθμιση του πολιτικού χαρακτήρα του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Ταυτόχρονα, όμως, η λειτουργία του Π.Σ. είναι και μια ευκαιρία για τις αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις, που εκφράζονται με διαφορετικά ψηφοδέλτια στο Π.Σ. να συμπαραταχθούν και να κάνουν ουσιαστικά βήματα κοινής δράσης. Είχαμε τέτοια παραδείγματα, το χρόνο που πέρασε, κατόπιν πρωτοβουλίας της ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Πρόσφατο παράδειγμα, η κοινή σύσκεψη παρατάξεων που έγινε με θέμα τον Πολιτισμό.

Η ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, σταθερή στην ιδρυτική της διακήρυξη και με σαφή τον αντιμνημονιακό χαρακτήρα όλο αυτό το διάστημα, ήταν και είναι σε άμεση επαφή με τα κινήματα και την κοινωνία, που πλήττεται, αγωνιά και αγωνίζεται.

Έφερε για συζήτηση στο Π.Σ. μια σειρά ζητήματα, που αφορούσαν τοπικά αιτήματα συλλογικοτήτων της Αττικής (π.χ. Ρομά του Ελαιώνα και ανακύκλωση), μεγάλα υπερτοπικά ζητήματα (π.χ. Ελληνικό) καθώς και τον κίνδυνο ξεπουλήματος της ΕΥΔΑΠ μέσω του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Ενώ με την παρουσία και δράση της, προσπαθεί να αναβαθμίσει το ρόλο του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Ωστόσο σήμερα, την γκρίζα εποχή των Μνημονίων, είναι απαραίτητη η παραπέρα ενίσχυση της σχέσης της Περιφερειακής Παράταξης με τα κινήματα των πολιτών και τις δημοτικές κινήσεις. Αναγκαία επίσης είναι και η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου Σχεδίου-Οράματος για την Περιφέρεια Αττικής. Ένα Σχέδιο αντιμετώπισης της βαθιάς κρίσης, βασισμένο σε ήπια ισόρροπη και δίκαιη ανάπτυξη, με γνώμονα τη βιωσιμότητα και την αειφορία, μέσα σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και συλλογικότητας.

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι Γεωλόγος, μέλος της "Αττικής Συνεργασίας"

Πηγή : http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=667268

Γερμανικές αποζημιώσεις, "ετεροδικία" και λεγκαλισμός

Ο Ελληνικός λαός είχε βιώσει την έννοια της «ετεροδικίας» πολύ καλά από τη δεκαετία του 50 , όταν κάποιοι Αμερικανοί στρατιωτικοί των βάσεων τράκαραν αυτοκίνητα, ξυλοκοπούσαν, έδερναν και έκαναν διάφορα – πολύ συχνά μεθυσμένοι - χωρίς να παραπέμπονται στα «ιθαγενή» (δηλαδή ελληνικά) δικαστήρια. Και τούτο διότι βάσει συμφωνίας η αρμοδιότητα εκδίκασης των σχετικών υποθέσεων είχε εκχωρηθεί στα δικαστήρια της χώρας , της οποίας οι δράστες ήταν υπήκοοι …Το καθεστώς αυτό είχε καταγγελθεί ως αποικιακό και είχε προκαλέσει την αγανάκτηση της δημοκρατικής κοινής γνώμης – ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι πολίτες διάλεγαν την αυτοδικία  αντί της ετεροδικίας  καταδιώκοντας και ξυλοκοπώντας Αμερικανούς ναύτες. Οι παλιοί Χανιώτες κάτι ξέρουν από αυτά…



Το καθεστώς της απόλυτης «ετεροδικίας» ενός κράτους σημαίνει ότι τελικά τα δικαστήρια του ίδιου του κράτους και μόνο αυτά , μπορούν να επιληφθούν για αιτήματα και κατηγορίες που απευθύνονται εναντίον του . Φυσικά η σχέση «συγκοινωνούντων δοχείων» μεταξύ ενός κράτους και της δικαστικής του εξουσίας, μειώνει την πιθανότητα της «δίκαιης δίκης». Και τούτο σημαίνει, στη δική μας περίπτωση, ότι τα γερμανικά δικαστήρια θα ήταν ύποπτα μεροληψίας, σε μια πιθανή δίκη μεταξύ θυμάτων του ναζισμού και γερμανικού δημοσίου. Αυτή η «υποψία μεροληψίας» διέπει τον σύγχρονο νομικό πολιτισμό, που καθιερώνει την εξαίρεση μελών ή και ολόκληρων δικαστηρίων, λόγω των σχέσεών τους με τους διαδίκους…



Μια δίκη μεταξύ κρατών – π.χ. μεταξύ ελληνικού και γερμανικού δημοσίου – εκτός από την ελληνική βούληση για μια τέτοια ενέργεια , θα προϋπέθετε μια «τρίτη» δικαιοδοτική αρχή, που θα ήταν αδύνατο να μην επηρεάζεται από τους διεθνείς συσχετισμούς δυνάμεων. Όσοι πιστεύουν το αντίθετο, είναι από ανιστόρητοι έως βαθιά νυχτωμένοι.



Η εμμονή στις δικαστηριακές πρακτικές σε συνδυασμό με την αναγωγή του Δικαστηρίου της Χάγης σε δικαστήριο ανεπηρέαστων Ζορρό της Δικαιοσύνης, αποτέλεσε μια σαφή υπερεκτίμηση της δικαστικής λειτουργίας και εξουσίας. Ήταν ένα φαινόμενο «Λεγκαλισμού», γνώριμο σε μικρότερη οπωσδήποτε κλίμακα στους οικολογίζοντες, αρκετοί από τους οποίους είχαν την ψευδαίσθηση ότι αρκούν οι μηνύσεις και οι αγωγές για την προστασία του περιβάλλοντος . Η περίπτωση της Χάγης δικαίωσε σε κάποιο βαθμό την απόφανση της Αλέκας Παπαρήγα εναντίον των «Ευρωλάγνων, θεσμολάγνων και ευρωαριστερών, που συνεχώς μιλούν για αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου και του ευρωπαϊκού κεκτημένου»…



Η απόρριψη της ιταλικής αγωγής από το δικαστήριο της Χάγης ήλθε σε σύγκρουση με το διεθνές αίσθημα Δικαίου, όμως ταυτόχρονα συνεισέφερε σε ένα απογαλακτισμό κάποιων «θεσμολάγνων» από την υπερεκτίμηση της δικαιοδοτικής λειτουργίας στις συνθήκες της Νέας Τάξης…Φυσικά ο αγώνας συνεχίζεται, το δε παρήγορο είναι ότι όλο και περισσότερο η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη εντρυφεί στις γενικότερες «αθετήσεις πληρωμών» της γερμανικής πλευράς. Η Ευρώπη «σκαλίζει» την ιστορία, πέρα από τον βραχύ ορίζοντα των 2-3 τελευταίων δεκαετιών, που έβαλαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στο εδώλιο του κατηγορουμένου….

LIFE για τον ασπροπάρη σε Ελλάδα και Βουλγαρία

Για τον Ασπροπάρη – γύπα απειλούμενο με εξαφάνιση – ενώνουν τις δυνάμεις τους φορείς από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Ελπίζοντας ότι αυτές οι κινήσεις «προβάρουν» ευρύτερες συνεργασίες ανάμεσα στους δυο λαούς, που είναι δραματικά απαραίτητες, ανθολογώ από το Δελτίο Τύπου που εξέδωσαν δυο ελληνικές οργανώσεις, η Ορνιθολογική και το WWF :

Ο Ασπροπάρης είναι το μικρότερο από τα τέσσερα είδη γύπα που αναπαράγονται στην Ελλάδα ,την οποία επισκέπτεται κατά τη θερινή περίοδο για να φωλιάσει σε απόκρημνα βράχια. Απαντάται κυρίως στη Θράκη, τη Θεσσαλία και την Ήπειρο, ενώ τρέφεται κατά κύριο λόγο με ψοφίμια. Κυριότερες απειλές για το είδος είναι η έλλειψη τροφής, η δηλητηρίαση από τη χρήση παράνομων δολωμάτων που προορίζονται για τα “ζημιογόνα” ζώα και η ηλεκτροπληξία σε ηλεκτροφόρα καλώδια. Έτσι, ενώ κατά τις περασμένες δεκαετίες ο Ασπροπάρης ήταν κοινός σε όλη τη χώρα, σήμερα έχει υποστεί μείωση μεγαλύτερη από 80%, έχοντας απομείνει πλέον λιγότερα από 50 ζευγάρια.    

Στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία, τις δύο χώρες που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο πληθυσμό του είδους στα Βαλκάνια, ο πληθυσμός του Ασπροπάρη έχει υποστεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες δραματική μείωση .

Στο  πενταετούς διάρκειας πρόγραμμα LIFE-Φύση «Επείγοντα μέτρα για την εξασφάλιση της επιβίωσης του Ασπροπάρη Neophron percnopterus στη Βουλγαρία και στην Ελλάδα»  ενώνουν τις δυνάμεις τους τέσσερις φορείς από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και το Ηνωμένο Βασίλειο , που θα παρακολουθούν το είδος και θα υλοποιήσουν τις απαραίτητες δράσεις για την προστασία του.

Η πρώτη συνάντηση του προγράμματος πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, όταν οι Έλληνες εταίροι του προγράμματος, η Ορνιθολογική και το WWF Ελλάς, ταξίδεψαν μέχρι το Ματζάροβο, στη Βουλγαρική πλευρά της Ροδόπης, για να συναντηθούν με τη Βουλγαρική Ορνιθολογική Εταιρεία  (BSPB), τον ανάδοχο του προγράμματος.

Οι κύριες δράσεις του προγράμματος στοχεύουν στη βελτίωση της γνώσης μας σχετικά με τη θνησιμότητα του Ασπροπάρη στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία και τις μεταναστευτικές του διαδρομές, στη βελτίωση της αναπαραγωγικής του επιτυχίας και τη μείωση της θνησιμότητάς του, στην Κατάρτιση Εθνικού Σχεδίου Δράσης για το είδος στην Ελλάδα, καθώς και στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού.

Στην Ελλάδα, το πρόγραμμα υλοποιείται σε 15 Ζώνες Ειδικής Προστασίας (πέντε στην Θράκη και οι υπόλοιπες στην Κεντρική και Δυτική Ελλάδα) που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο αναπαραγόμενο πληθυσμό του είδους. Η υλοποίηση του Προγράμματος γίνεται με την οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τη συγχρηματοδότηση του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη.

                                               

Υγ. Για πληροφορίες : Ρούλα Τρίγκου,210 8227937 rtrigou@ornithologiki.gr και Δώρα Σκαρτσή, 25540 32210, d.skartsi@wwf.gr

Στη φωτογραφία (Κωνσταντίνος Πετρηνός) : Δραστηριότητα παρακολούθησης φωλεών, και ό,τι ήθελε προκύψει...

Ο Καμμένος, ο Τσουκάτος, και οι "γιαουρτωτές συνείδησης"

Στο πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας «διασταυρώνουν τα ξίφη τους » ο ανεξάρτητος βουλευτής Πάνος  Καμμένος και ο πρώην «στρατηγός» του ΠΑΣΟΚ Θόδωρος Τσουκάτος : Ζητούν αποζημιώσεις για εκατέρωθεν ισχυρισμούς συκοφαντικού ή υβριστικού περιεχομένου, όμως εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ο Τσουκάτος περιορίζεται σε ένα αίτημα «μόλις» 10.000 ευρώ έναντι των 500.000 ευρώ του αιτήματος του  Καμμένου, δηλώνοντας ότι η υπόθεση έχει γι αυτόν ηθική και όχι οικονομική αξία...  Δεδομένης της αθλιότητας και της παράκαμψης του Δικαίου μέσω των γνωστών – νεομεσαιωνικών - αγωγών αποζημίωσης, η στάση του Τσουκάτου είναι στη προκειμένη περίπτωση  επαινετέα. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

Η ανάρτηση όμως αυτή δεν αφορά τη τρέχουσα διαμάχη, αλλά ένα παλιό επεισόδιο : Το οποίο  έλαβε χώρα όταν ο  Τσουκάτος απετόλμησε να διεισδύσει στο κράτος των Εξαρχείων για να πιεί τον καφέ του…Το γεγονός έγινε αντιληπτό από κομάντος της Επαναστατικής οργάνωσης «Γιαουρτωτές συνείδησης», οι οποίοι αντεπετέθησαν και έτρεψαν εις φυγήν τον εισβολέα…

Αντιγράφω κατά λέξη κείμενο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ στις 21 Ιουνίου 1998, υπό τον τίτλο «ΠΟΙΟΙ ΓΙΑΟΥΡΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΤΣΟΥΚΑΤΟ;» και υπογραφή : «Ο αγώνας συνεχίζεται - ΄Γιαουρτωτές συνείδησης΄»

«Την Δευτέρα 15.6 στις 17.13 άγνωστος τηλεφώνησε στην εφημερίδα μας και ανέλαβε την ευθύνη του γιαουρτώματος του «στρατηγού» του ΠΑΣΟΚ Θόδωρου Τσουκάτου εκ μέρους της οργάνωσης «Γιαουρτωτές συνείδησης». Ο άγνωστος άνδρας, - ο οποίος από τη φωνή του φαινόταν μεταξύ 23 και 41 ετών, ενημέρωσε τον αρμόδιο συντάκτη της «Εποχής» ότι η προκήρυξη της οργάνωσης, με την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη του γιαουρτώματος, βρίσκεται στον κάδο απορριμμάτων στη γωνία των οδών Ιωνίας και Ρω, στην κεντρική είσοδο του Λυκείου 18 των Πατησίων. Πράγματι, κλιμάκιο συντακτών της εφημερίδας μας έφθασε στο συγκεκριμένο κάδο και ανάμεσα σε στυμμένες λεμονόκουπες, μπουκάλια και  πέτρες, βρήκε την προκήρυξη, την οποία δημοσιεύουμε :

«Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ – ΜΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΑ. Αποφασίσαμε να λερώσουμε τον πρωτεργάτη της εκσυγχρονιστικής γλίτσας Θόδωρο Τσουκάτο.Το χτύπημα υλοποίησε το κομάντο της οργάνωσής μας «Έρχονται Κεσέδες Κατά Εκσυγχρονιστών»(ΕΚΚΕ) με επαναστατική αποφασιστικότητα και επιχειρησιακή αρτιότητα. Για την ενέργειά μας χρησιμοποιήσαμε δυο βλήματα VELUTE ,τα οποία εκτοξεύσαμε με χειροκαταπέλτη αέρος-εδάφους κατά του «στρατηγού» και της ορντινάτσας του. Ο χώρος δράσης επιλέχτηκε, λόγω της αφελούς θρασύτητας του πλαγκτώδους αξιωματούχου να πίνει τον καφέ του περιτριγυρισμένος από «γνωστούς αγνώστους», έξαλλους αντιεκσυγχρονιστές.

Η ενέργειά μας αυτή αποτελεί διαλεκτική σύνθεση τριών ανισόμερων αλλά συνδυασμένων προτσές:

1)   Της δίκαιης αγανάκτησης του αδούλωτου λαού μας απέναντι στη σιδερένια φτέρνα με την οποία τον ποδοπατούν παχύδερμοι πάγκαλοι και ροδομάγουλοι Τσουκάτοι

2)   Του ηρωϊκού αγώνα χιλιάδων αδιόριστων, απροσδιόριστων, διορισμένων και οργισμένων ενάντια στον διαγωνισμό της ντροπής και τον ξεδιάντροπο υπουργό Θρησκευμάτων

3)   Του πρωταγωνιστικού ρόλου του Θόδωρου Τσουκάτου στην υπέρβαση του δογματισμού και του ξύλινου λόγου του παρελθόντος και στην υιοθέτηση του  καιροσκοπισμού και του πλαστικού λόγου του παρόντος

Στη διαδρομή της εν λόγω ανθρώπινης σκόνης συνταξιδεύουν η δουλοπρέπεια με την αλαζονεία, η δημοσιότητα με την αδιαφάνεια και  ο  ευρωπαϊκός κοσμοπολιτισμός με τις βυζαντινές μηχανορραφίες, ενώ στο  πρόσωπο του ρυπανθέντος  ανδρός συγκατοικούν η στιλπνότητα του ουδέποτε μοχθήσαντος, η  συγκατάβαση που προκαλεί το οριστικό διαζύγιο αμαρτιών και τύψεων, το χαμόγελο του διαρκώς ψευδόμενου και το κενό  βλέμμα  του όντος που συνεχώς σκαρφίζεται, αλλά σπανίως σκέπτεται.

Ο Τσουκάτος μας εξοργίζει όσο και ο Παπαντωνίου, μας

αηδιάζει όσο ο Πάγκαλος και μας ενοχλεί όσο ο Γιαννόπουλος, δηλαδή κάτι περισσότερο από τον Πανταγιά και τον Μαντέλλη και κάτι λιγότερο από τον Σημίτη, γι αυτό, ξεκαρδισμένοι στα γέλια, τον γιαουρτώσαμε»

Ο αγώνας συνεχίζεται

«Γιαουρτωτές συνείδησης»    

Τόσο σωστό γράμμα, τόσο λάθος παραλήπτης....

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογε-νειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και – αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαϊ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας. Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια. Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα. Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας. Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα. Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα. Δυστυχώς όμως !

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προ-κλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας. Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι. Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης. Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής. Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας. Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας. Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους. Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε. Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα.

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος

ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Δεν αποκηρύσσει τον εθνοκτόνον και εγκληματικόν αναρχοκομμουνιστοσυμμοριτισμόν, όπως γινόταν μια φορά κι έναν καιρό….….Δεν αποκηρύσσει κάποια άνομη πρακτική του ίδιου, εν είδει εξιλέωσης απέναντι σε ανθρώπους που έθιξε…

Αυτό που ουσιαστικά αποκηρύσσει είναι η αφέλειά του, που τον οδήγησε να δημιουργήσει ένα τεράστιο κινηματογραφικό αρχείο,  μια μοναδική ιστοριογράφηση της Θεσσαλονίκης αλλά και της χώρας γενικότερα, από το 1911 έως το 1990…Αποκηρύσσει την εμπιστοσύνη  που έδωσε σε αυτό που ο  Χριστιανόπουλος αποκάλεσε  «κωλοχανείο», για να  διαπιστώσει τώρα, στα προχωρημένα γεράματά του, την αδιαφορία της Πολιτείας για ένα τέτοιο πολιτιστικό θησαυρό….
Είναι ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΙΛΙΛΗΣ , του Σταματίου και της Γεωργίας, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1926, που δηλώνει «υπεύθυνα και εν γνώσει του Νόμου περί ψευδούς δηλώσεως » ( α ρε υπεύθυνη δήλωση του Ν. 105, έχεις περάσει μέχρι και στο DNA της παλιάς γενιάς !) ότι είναι κάτοχος κινηματογραφικού αρχείου σε φιλμ 35 και 16 χιλιοστών, μήκους 80 χιλιομέτρων !


Λέει ο κ. Μπιλιλής στη «Δήλωση μετανοίας» :

«       α) επί ΔΕΚΑ χρόνια, 2001 – 2011, ΚΑΝΕΝΑΣ κρατικός ή Δημοτικός φορέας της χώρας μας ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕ στην πρότασή μου, να διαθέσει μόνιμο χώρο 400 τ.μ. και να το παραλάβει ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ, προς διάσωση και αξιοποίησή του με μόνη αμοιβή τα πνευματικά μου δικαιώματα που θα προέκυπταν από τη χρήση του,

β) λόγω της μειωμένης μου σύνταξης, πολύ μικρότερης από χίλια Ευρώ το μήνα (ακόμη δεν γνωρίζω πόσο θα μου την μειώσουν με τα μέτρα λιτότητας που συνεχώς επιβάλλονται) ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ να πληρώσω και να πληρώνω το “ΧΑΡΑΤΣΙ” για τη φύλαξή του στους ΥΠΟΓΕΙΟΥΣ αποθηκευτικούς του χώρους, που μου τους χρέωσαν με την αντικειμενική αξία των διαμερισμάτων -!- (αντί αποθηκών ως έπρεπε), δηλαδή με 2200 και με 1850 Ευρώ το τ.μ. (ποσόν πολύ μεγαλύτερο από τη μειωμένη μου σύνταξη)......


………..ΜΕΤΑΝΟΩ πικρά για την αφέλεια που είχα να πιστεύω ότι κάποιος εκ των επί του Πολιτισμού αρχόντων  της Ελλάδας θα έδειχνε το ιστορικά επιβαλλόμενο ενδιαφέρον για τη ΔΙΑΣΩΣΗ και ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ του αρχείου μου…..

Ως εκ τούτου, συν το αβάσταχτο “ΧΑΡΑΤΣΙ” (η χαριστική  βολή) με αναγκάζουν στη δύση του βίου μου, με αλύτρωτο πόνο ψυχής να προσπαθήσω να το πουλήσω εκτός Ελλάδος, όπου ευχαρίστως θα το ΔΙΑΣΩΣΟΥΝ, θα το ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΝ και, θα το ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ, για να εισπράττουν σε χρυσό από παραγωγούς, Έλληνες και ξένους (κινηματογράφου και τηλεόρασης), πουλώντας τους ανατυπωμένα γεγονότα της ιστορίας τους Έθνους μας, όπως γίνεται και με το αρχείο των αδελφών Μανάκια…….»

Υπ’ όψιν ότι στα Σκόπια, οι πολιτιστικοί παράγοντες έχουν ήδη πολιτογραφήσει τους αδελφούς Μανάκια ως «Μακεδόνες κινηματογραφιστές» και πραγματοποιούν ετήσιο φεστιβάλ με αναφορές στο κινηματογραφικό τους έργο…

Όλη η «Δήλωση» του Μπιλιλή στο

http://www.elzoni.gr/html/ent/235/ent.18235.asp

Τόμας Μπερνχαρντ : Ο δικτάτορας

Εισαγωγή Οικονικής : Για την πλήρη κατανόηση του μικρού διηγήματος («Μπονζάϊ») του Μπέρνχαρντ, που φιλοξενείται στη σχετική συλλογή του λογοτεχνικού περιοδικού «ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ», τοποθετήστε όπου «δικτάτορας» και «λούστρος» τις λέξεις –κλειδιά Σημίτης, Παπανδρέου, Χρυσοχοϊδης, Λοβέρδος, Βενιζέλος κ.ά

Ο ΔΙ­ΚΤΑ­ΤΟ­ΡΑΣ κα­τέ­λη­ξε, ἀ­νά­με­σα σὲ πε­ρισ­σό­τε­ρους ἀ­πὸ ἑ­κα­τὸ ὑ­πο­ψη­φί­ους, στὴν ἐ­πι­λο­γὴ ἑ­νὸς λού­στρου. Τοῦ ἀ­νέ­θε­σε μί­α καὶ μό­νη ἁρ­μο­δι­ό­τη­τα: νὰ κα­θα­ρί­ζει τὰ πα­πού­τσια του. Εὐ­πρόσ­δε­κτη δρα­στη­ρι­ό­τη­τα γιὰ τὸν ἁ­πλὸ ἄν­θρω­πο τῆς ἐ­παρ­χί­ας, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἐν συ­νε­χεί­ᾳ παίρ­νει γρή­γο­ρα βά­ρος καὶ μὲ τὰ χρό­νια γί­νε­ται πα­ρὰ τρί­χα φτυ­στὸς ὁ προ­ϊ­στά­με­νός του – ποὺ δὲν εἶ­ναι ἄλ­λος ἀ­πὸ τὸν ἴ­διο τὸν δι­κτά­το­ρα. Ἴ­σως αὐ­τὸ νὰ ὀ­φεί­λε­ται ἐν μέ­ρει στὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ὁ λοῦ­στρος γεύ­ε­ται τὰ ἴ­δια ἐ­δέ­σμα­τα μὲ τὸν δι­κτά­το­ρα. Σύν­το­μα ἀ­πο­κτᾶ τὴν ἴ­δια χον­τρὴ μύ­τη καί, ἀ­φοῦ ἔ­πε­σαν καὶ τὰ μαλ­λιά του, ἔ­γι­νε ὁ­ρα­τὸ καὶ τὸ ἴ­διο κρα­νί­ο. Ἕ­να δι­ογ­κω­μέ­νο στό­μα ξε­προ­βάλ­λει καὶ κα­θὼς χα­χα­νί­ζει, δεί­χνει τὰ δόν­τια. Ὅ­λοι, ἀ­κό­μη καὶ οἱ ὑ­πουρ­γοὶ καὶ οἱ πιὸ ἔμ­πι­στοι τοῦ δι­κτά­το­ρα φο­βοῦν­ται τὸν λοῦ­στρο. Τὰ βρά­δια σταυ­ρώ­νει τὶς μπό­τες καὶ παί­ζει κά­ποι­ο μου­σι­κὸ ὄρ­γα­νο. Γρά­φει μα­κρο­σκε­λῆ γράμ­μα­τα στὴν οἰ­κο­γέ­νειά του, μέ­σῳ τῶν ὁ­ποί­ων ἐ­ξα­πλώ­νε­ται ἡ φή­μη του σὲ ὁ­λό­κλη­ρη τὴ χώ­ρα: «Ὅ­ταν κά­ποι­ος εἶ­ναι ὁ λοῦ­στρος τοῦ δι­κτά­το­ρα» γρά­φει σὲ κά­ποι­ο ἀ­π’ αὐ­τά, «τό­τε εἶ­ναι τὸ πιὸ κον­τι­νὸ πρό­σω­πο στὸ δι­κτά­το­ρα». Κι ὄν­τως εἶ­ναι ὁ λοῦ­στρος τὸ πιὸ κον­τι­νὸ πρό­σω­πο στὸ δι­κτά­το­ρα· ἐ­πι­βάλ­λε­ται νὰ κά­θε­ται πάν­τα ἐμ­πρὸς ἀ­π’ τὴν πόρ­τα του, ἀ­κό­μη καὶ νὰ κοι­μᾶ­ται ἐ­κεῖ. Σὲ κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δὲν ἐ­πι­τρέ­πε­ται νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψει τὸ πό­στο του. Ὅ­μως μιὰ νύ­χτα, κα­θὼς αἰ­σθα­νό­ταν ἀρ­κε­τὰ δυ­να­τὸς γιὰ κά­τι τέ­τοι­ο, μπαί­νει μιὰ καὶ δυ­ὸ στὸ δω­μά­τιο, ξυ­πνᾶ τὸ δι­κτά­το­ρα καί, γρον­θο­κο­πών­τας τὸν, τὸν ξα­πλώ­νει κά­τω νε­κρό. Ὁ λοῦ­στρος γδύ­νε­ται τὰ ροῦ­χα του γορ­γά, τὰ φο­ρᾶ στὸ νε­κρὸ δι­κτά­το­ρα καὶ μπαί­νει ὁ ἴ­διος στὰ ἐν­δύ­μα­τά του. Ἐμ­πρὸς στὸν κα­θρέ­φτη τοῦ δι­κτά­το­ρα δι­α­πι­στώ­νει ὅ­τι πραγ­μα­τι­κὰ εἶ­ναι φτυ­στὸς ὁ δι­κτά­το­ρας. Σὲ μιὰ στιγ­μὴ τὸ ἀ­πο­φα­σί­ζει καὶ ξε­χύ­νε­ται στὴν πόρ­τα, ὅ­που φω­νά­ζει ὅ­τι ὁ λοῦ­στρος του τοῦ ἐ­πι­τέ­θη­κε. Ἀ­ναγ­κα­σμέ­νος σὲ ἄ­μυ­να, ἐ­κεῖ­νος τὸν ἀ­πέ­κρου­σε καὶ τὸν σκό­τω­σε. Νὰ τὸν πά­ρουν καὶ νὰ ἐ­νη­με­ρώ­σουν τὴν οἰ­κο­γέ­νειά του.

Πη­γή: Τό­μας Μπέρ­νχαρντ, Συμ­βάν­τα, ἐκ­δό­σεις Σούρ­καμπ, σελ. 58-59. (Tho­mas Bern­hard, Erei­gnis­se, Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 1994). 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ γερ­μα­νι­κά: Ἕ­λε­να Σταγ­κου­ρά­κη (Χα­νιά, 1984). Με­τα­φρά­στρια κει­μέ­νων ἀ­πὸ τὰ γερ­μα­νι­κά, τὰ ἱ­σπα­νι­κά καὶ τὰ ἀγ­γλι­κά.

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΣΚΟΤΣΕΖΟΙ;

Ο Πρωθυπουργός της Σκοτίας Σάλμοντ ανήγγειλε προ ημερών ότι οι συμπατριώτες του θα ψηφίσουν το φθινόπωρο του 2014,  πάνω στο ερώτημα της  ανεξαρτησίας  ή παραμονής της χώρας τους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η κίνηση ήταν επόμενο να προκαλέσει  τις αντιρρήσεις κάποιων που υποστηρίζουν ότι οι διασπάσεις αυτού του είδους είναι «αναχρονιστικές» και παράταιρες με τη γενικότερη τάση σχηματισμού  μεγάλων, πολιτικών και διοικητικών ενοτήτων… Όμως παρουσιάζουν  ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι λόγοι τους οποίους επικαλέστηκε ο σκοτσέζος πρωθυπουργός, για να προωθήσει την υπόθεση της ανεξάρτητης  Σκοτίας:   «Όπως είναι η κατάσταση σήμερα, δεν μπορούμε να αυξήσουμε τη ζήτηση στην οικονομία. Δεν μπορούμε να δαπανήσουμε περισσότερα χρήματα για να μειώσουμε την ανεργία.  Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τους Σκοτσέζους που πλήττονται από τη μεταρρύθμιση του κοινωνικού κράτους, όπως είναι οι ανάπηροι. Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε αν θέλουμε ή όχι τα παιδιά μας να πολεμούν σε παράνομους πολέμους, όπως ήταν ο πόλεμος του Ιράκ». Όταν  ο σκοτσέζος Πρωθυπουργός   μιλάει για αδυναμία αύξησης της ζήτησης στην οικονομία, εννοεί σαφώς την απουσία ενός βασικού μοχλού όπως η διαχείριση του νομίσματος,  δια μέσου της οποίας  μπορεί να προωθηθεί η ζήτηση. Ταυτόχρονα όμως υπονοεί  και την ύπαρξη μιας άλλης πολιτικής βούλησης – του ίδιου και των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας της Σκωτίας -  που θέλει τον δημόσιο τομέα παρεμβατικό, κι όχι απλό διεκπεραιωτή των θελήσεων των αγορών… Ανάλογα ισχύουν για την υπόθεση της ανεργίας των Σκοτσέζων, που όπως η χαμηλή ζήτηση είναι κι αυτή  αντιμετωπίσιμη με δημόσιες παρεμβάσεις -  που προϋποθέτουν διαφορετική άποψη για την οικονομία από  αυτήν των νεοφιλελεύθερων νεάντερνταλ. Και φυσικά υπάρχει το θέμα των ευπαθών ομάδων, στις οποίες αναφέρεται ο σκοτσέζος πολιτικός, διαφοροποιούμενος καθαρά από τους  νεοκανίβαλους του ΔΝΤ . Κι ακόμη  το ζήτημα της  διεθνούς νομιμότητας και  των παράνομων πολέμων , στους οποίους καταδικάζεται να συμμετέχει  η Σκωτία παρά τη βούλησή της…. Ενεργός ζήτηση, ανεργία, κοινωνική πρόνοια, διεθνής πολιτική :   Είναι οι λόγοι που συσπειρώνουν μεγάλες δυνάμεις στη Σκοτία, όχι για ένα απομονωτισμό εκτός τόπου και χρόνου,  αλλά για μια διαφορετική σχέση με το  Ηνωμένο Βασίλειο.  Κατά κάποιο τρόπο η Σκοτία  «προσομοιώνει» την ελληνική πραγματικότητα, όσον αφορά το σκέλος των αναγκών της ! Μόνο  που στη περίπτωση της δικής μας  χώρας  απουσιάζει εκείνο το αξιοπρεπές και θαρραλέο πολιτικό προσωπικό που πλεονάζει στη πρώτη : Το προσωπικό   που θα τολμούσε να τα βάλει με τους ευρωεκβιαστές  και να συσπειρώσει το λαό σε μια νέα προοπτική….

Τι εννοούμε όταν λέμε "Παλλαϊκό Μέτωπο";

Διαβάζω πρόσφατη ανακοίνωση(31.1.12) της ΚΟΕ (Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας), συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, που εμπεριέχει πολλές βολές εναντίον του αστικού πολιτικού κόσμου, για να καταλήξει :

«Η Αριστερά οφείλει …. Να συμβάλει σε ένα μεγάλο παλλαϊκό Μέτωπο Αντίστασης, για τον ξεσηκωμό, που θα φέρει στη χώρα Ελευθερία, Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, Αξιοπρέπεια, Κοινωνική Δικαιοσύνη, απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους, επιβίωση του λαού, Παραγωγική Ανασυγκρότηση».

Αναρωτιέμαι, αν με το κείμενο της ΚΟΕ η Αριστερά καλείται να συγκροτήσει ή να συμβάλει σε ένα μεγάλο μέτωπο…

Με βάση τη γλωσσολογική θεωρία του «να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη- σκάφη», η απάντηση είναι σαφής,  ανεπίδεκτη αντίρρησης : Η Αριστερά εδώ καλείται  ξεκάθαρα, να συμβάλλει, δηλαδή να είναι μια εκ των συνιστωσών ενός παλλαϊκού μετώπου.

Δηλαδή ενός μετώπου που δεν θα είναι εκ ταυτότητος ίσο με την ίδια. Από το οποίο θα μπορεί να εξαιρέσει κάποιους μόνο με βάση συγκεκριμένα κριτήρια, π.χ δημοκρατικότητας. Και το οποίο προφανώς δεν υπηρετείται, όταν αυτοί που δηλώνουν ότι το θέλουν, βάζουν ζητήματα άκαιρα και ασύμβατα με τις τρέχουσες, καυτές ανάγκες του λαού.

Mε αυτά τα κριτήρια έχω τη γνώμη ότι κάθε λογικός άνθρωπος με αντιμνημονιακή πολιτική άποψη, συμπεριλαμβάνει σε ένα παλλαϊκό μέτωπο άτομα που γράφουν τα παρακάτω σε μια καθημερινή εφημερίδα μεγάλης εμβέλειας , όπως ΤΑ ΝΕΑ :

«Η πίεση από τους δανειστές ενόψει της νέας δανειακής σύμβασης είναι πρωτοφανής – και έξω από τη λογική που οφείλει να διέπει μια ένωση ελεύθερων, δημοκρατικών χωρών...Με πρώτο το ΔΝΤ, απαιτούν στο όνομα των «διαρθρωτικών αλλαγών» το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων και την κατάρρευση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Ουσιαστικά απαιτούν τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια χώρα εργασιακής εξαθλίωσης, όπως το Μπανγκλαντές ή η Ινδονησία»**.

Ακόμη, κάθε λογικός άνθρωπος αντιμνημονιακής κατεύθυνσης , ακούει τουλάχιστον με συμπάθεια αυτό που διασαλπίζει ο Καζάκης του ΕΠΑΜ – δηλαδή την ανάγκη της συνεργασίας όλων, από τον Καμένο έως τον Αλαβάνο….

Γιατί αλλιώτικα, αγαπητοί συναριστεροί, μπορεί να φανεί (ή και να αποδειχθεί, ποιος ξέρει….) αυτό που κυκλοφορεί εσχάτως περί της Αριστεράς : ότι δηλαδή δεν αναλαμβάνει το ρίσκο της εφόδου για μια νέα διακυβέρνηση της χώρας με τη σύμπραξη όλων των πατριωτικών δυνάμεων, γιατί βολεύεται με τα βουλευτιλίκια, τα αυξημένα ποσοστά της και τη μεγαλύτερη απήχησή της σε σχέση με το παρελθόν….




***ΙΚ Πρετεντέρης, http://anemogastri.blogspot.com/2012/01/blog-post_6207.html#more

Παπακωνσταντινοποίηση του περιβάλλοντος

Όχι θα άφηνε κοτζάμ σχέδιο Νόμου χωρίς να βάλει το χεράκι του ! Ο λόγος για τον ΥΠΕΚΑ Γ. Παπακωνσταντίνου, που αξιοποίησε το νομοσχέδιο «Ποινική προστασία του περιβάλλοντος –Εναρμόνιση με την Οδηγία 2008/99/ΕΚ - Πλαίσιο παραγωγής και διαχείρισης αποβλήτων – Εναρμόνιση με την Οδηγία 2008/98/ΕΚ- Ρύθμιση θεμάτων Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής» για να προωθήσει μια τροπολογία υποθετικά ωφέλιμη για κάποιους «χρήστες» της ελληνικής φύσης, αλλά μακροπρόθεσμα υπονομευτική του τοπίου,της βιοποικιλότητας , της ίδιας της τουριστικής ανάπτυξης….

Σε επιστολή που απευθύνουν προς τη Βουλή τρεις οργανώσεις ( WWF Ελλάς, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού,Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία) υπογραμμίζουν :

«Η νέα τροπολογία η οποία κατατέθηκε, από τον Υπουργό ΠΕΚΑ στο επίμαχο άρθρο 53 ως νέα παράγραφος 5, έρχεται να υπονομεύσει για δεύτερη φορά την προστασία σημαντικών περιοχών εντός των Εθνικών Δρυμών της χώρας»

Στην επιστολή τους προς τους βουλευόμενους βουλευτές (οι υπόλοιποι δεν αξίζουν το κόπο – είναι του επιπέδου«Προσοχή – ημιανάπαυσις !») οι τρεις οργανώσεις «υπενθυμίζουν» τις ήδη υπάρχουσες θεσμίσεις που προστατεύουν τους πυρήνες των εθνικών δρυμών , καθώς επίσης τα δάση και τις δασικές εκτάσεις «που παρουσιάζουν ιδιαίτερο επιστημονικό, αισθητικό, οικολογικό και γεωμορφολογικό ενδιαφέρον ή περιλαμβάνονται σε ειδικές ζώνες διατήρησης και ζώνες ειδικής προστασίας»…

Οι τρεις οργανώσεις θέτουν κατά βάση το ζήτημα των χιονοδρομικών κέντρων και «καταφυγίων», που με την επιπόλαιη και περιβαλλοντο-κτονική χωροθέτησή τους τραυματίζουν τη φύση, την αισθητική, την ιστορία του τόπου. Ιδιαίτερη μνεία κάνουν οι τρεις για την ματαίωση της επέκτασης του χιονοδρομικού στον Παρνασσό, που απειλεί έναν από τους αρχαιότερους εθνικούς δρυμούς της χώρας.

Οι φίλοι της ελληνικής φύσης, ή γενικά όσοι θέλουν να αγγίξουν «τον τύπο των ήλων», δεν έχουν παρά να επισκεφθούν τα Χάνια του Πηλίου ή το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων και του Χελμού, αλλά την καλοκαιρινή περίοδο…Όχι για να επιδοθούν σε εικονικό σκι (!), αλλά για να βιώσουν το μέγεθος της ασχήμιας και της καταστροφής – των οποίων επιχειρείται η «μετάσταση» και σε άλλες περιοχές…

Όλο το κείμενο των τριών οργανώσεων στο

http://ornithologiki.gr/page_cn.php?aID=1417