ΤΟ ΑΠΟΕΛ, ΤΟ 520, Ο «ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ» ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ

 Πιάνω στο στόμα μου το ποδοσφαιρικό σωματείο της Κύπρου ΑΠΟΕΛ μέσα σε συνθήκες μιας φοβερής τραγωδίας, με νεκρούς και καταστροφές, όμως ο λόγος δεν είναι ασήμαντος και ο σκοπός δεν είναι άσχετος με την αλληλεγγύη που πρέπει να έχουμε – Ελλαδίτες και Κύπριοι….Αναφέρομαι στο ΑΠΟΕΛ για να θυμίσω τη πρόσφατη – και τόσο φιλότιμη - καμπάνια του ιστορικού κυπριακού σωματείου,  για την ενίσχυση των ελλαδικών προϊόντων και υπηρεσιών…Ακόμη κι εκεί που μιλάει η συγκεκριμένη καμπάνια  για τα φιλοδωρήματα των Κυπρίων προς τους Ελλαδίτες, εγώ τουλάχιστον βρίσκω ότι έχει καρδιά, λαϊκή γενναιοδωρία, περίσσευμα ψυχής….

Ο επανελληνισμός της ζήτησης  και  η υποστήριξη της εγχώριας παραγωγής, συνιστούν αναμφισβήτητα μια  μικρή πολιτικοποίηση της καταναλωτικής πράξης. Συνιστούν μια μικρή «αναστροφή» από την «ξενομανία» δεκαετιών, από την εποχή που η Μάρω Κοντού έπαιζε την ψευτοϊταλίδα στο έργο «Μια Ιταλίδα στη Κυψέλη» έως την πρόσφατη σνομπ κατανάλωση του κάθε φλούφλη και της κάθε φλούφλισας, που εκστασιάζονται  από το κασέρι Βουργουνδίας και το ρούμι των Καναρίων Νήσων….Χρειάζεται να υποστηρίξουμε τα προϊόντα με το 520 , χρειάζεται να αυξήσουμε τη ζήτηση των εγχώρια παραγόμενων υπηρεσιών, να σταθούμε στους εγχώριους τουριστικούς προορισμούς. Από την άποψη αυτή είναι σαφώς αξιέπαινη η οργάνωση «Κίνημα πολιτών - Καταναλώνουμε ότι παράγουμε» (www.protimoellinika.gr), που  προσέγγισε μεγάλες αθηναϊκές αλλά και περιφερειακές αλυσίδες σουπερμάρκετ και άλλες εταιρίες, με στόχο να τοποθετήσουν αφίσες και να τυπώσουν στις πλαστικές σακούλες τους το σύνθημα της καμπάνιας «ντύνομαι, τρώω, κάνω τουρισμό ελληνικά» (ΒΗΜΑ, 10.7.2011 και   http://rc-cafe.blogspot.com/2011/07/520.html#ixzz1Rm5LKzVf 

Η οργάνωση, που έχει σαν πρόεδρο τον πρώην Δήμαρχο Αθηναίων  Δημήτρη Μπέη, στοχεύει στη προώθηση του «ελληνικού πρωινού» από τους επιχειρηματίες του τουρισμού, στην θέση των  "continental" και "english breakfast" , πράγμα που διασυνδέει  την εγχώρια παραγωγή με τον τουρισμό ενώ ταυτόχρονα «εξοικειώνει» τον ξένο επισκέπτη με την ελληνική πραγματικότητα και γευσιγνωσία.

Η επανεκκίνηση της παραγωγικής μηχανής της χώρας  και η «νεκρανάστασή» της  από τον κατατρεγμό εγχώριων και ξένων συμφερόντων, δεν απαντά φυσικά στο μείζον πρόβλημα της συρρικνούμενης ευρωπαϊκής και διεθνούς αγοράς, λόγω των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας. Υπενθυμίζω εδώ την έκθεση της Διεύθυνσης Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, που δημοσιεύθηκε προ δεκαημέρου στο ΒΗΜΑ και αναφερόταν  συγκεκριμένα στα μέτρα λιτότητας, που 
«όχι μόνο απειλούν την απασχόληση στο δημόσιο τομέα και τις κοινωνικές δαπάνες, αλλά καθιστούν την πορεία ανάκαμψης από την κρίση πιο αβέβαιη και εύθραυστη».
Χωρίς να είναι πανάκεια,  η ανάκτηση του παραγωγικού δυναμικού της ελληνικής οικονομίας, στο βαθμό που είναι εφικτό, «κερδίζει χρόνο» για τη χώρα ενώ ταυτόχρονα βάζει σε σκέψεις τους ιδιοτελείς διαχειριστές της παρούσας κρίσης : Όρα περίπτωση Γερμανίας, που πρόσφατα διαπίστωσε μια σημαντική κάμψη της κατανάλωσης γερμανικών προϊόντων από τη χώρα μας, της τάξεως του 15%...
Τελευταίο, και καθόλου ασήμαντο : Στην «Καθημερινή» της 10.7.2011 διαβάζω μια άλλη αναφορά στην απεμπόληση της γηγενούς παραγωγής, περί της οποίας όλοι – περισσότερο ή λιγότερο – παίρνουμε χαμπάρι, αλλά συνήθως δεν έχουμε τις γνώσεις για να κρίνουμε, με αποτέλεσμα να σιωπούμε….Γράφει ο Τάσος Μπίρης, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ («Αρχιτεκτονικής βάσανα»):
«Και ας διαλαλούμε όλοι την τάχα βαθιά έγνοια μας για την « Αρχιτεκτονική ως τέχνη». Στην πράξη, είναι φανερό ότι δεν θεωρούμε πια ως τέτοια, την αρχιτεκτονική των «γηγενών»  αρχιτεκτόνων, αλλά μόνο εκείνη των διεθνών Αρχιτεκτονικών Οίκων που τελευταία προσκαλούμε να μας εκπαιδεύσουν με τις υποδειγματικές (πανάκριβες) προτάσεις τους. Ώστε κατ΄αναλογίαν προς αυτές να ανταποκριθούν και οι «γηγενείς» ομότεχνοί τους στις υψηλές απαιτήσεις των καιρών και του τόπου, εν μέσω οικονομικής κρίσεως……»
Να ένα άλλο ζητούμενο – γηγενής τέχνη, αρχιτεκτονική ζυμωμένη με τον κοινωνικό και γεωγραφικό της περίγυρο, σχεδιασμοί οικονομικοί αλλά καθόλου «φτηνοί». Θα έλεγα, μια οικονομία που πλαισιώνει την τέχνη, όχι βάζοντας τα δυο της πόδια σε ένα παπούτσι, αλλά επιβάλλοντάς της λιτότητα και εκφραστικότητα……

ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ…..

Λοιπόν, η  ιστοσελίδα της Βουλής δέχτηκε επίθεση από την ομάδα  REAL DEMOCRACY REVERSE ENGINEERING»…Η  επίθεση χαρακτηρίστηκε ως «ήπια» από τους τεχνικούς, που - κατά πως  είπαν-   αφορούσε στοιχεία  προσβάσιμα σε όλους.
Διάβασα την προκήρυξη της ομάδας των χάκερς από τον δικτυακό τόπο του  ardin_rixi@googlegroups.com,  και βρήκα ορισμένα σημεία με τα οποία ΔΕΝ συμφωνώ.
Ακολουθεί το κείμενό τους  με τονισμένα τα σημεία της διαφωνίας μου :

Σχεδόν 40 χρόνια από τότε που ήσουν πάνω στα κάγκελα του Πολυτεχνείου.
Τίμιος και δίκαιος ο αγώνας σου τότε. Τότε που σαν νέος είχες όνειρα και μέλλον.
Εγώ πάλι, δεν έχω τίποτα. Μου πήρες τα όνειρα και το μέλλον.
Δεν μιλάω στους πολιτικούς. Αυτοί είναι ανάξιοι λόγου εδώ και χρόνια.
Σε εσένα που τους βγάζεις μιλάω. Το ξέρεις πως είναι ανίκανοι, αλλά τους ξαναβγάζεις.

Τους βγάζεις γιατί είναι γιοί, ανιψιοί και κόρες. Γιατί έχεις μείνει ακόμα στον εθνικό διχασμό.
Γιατί το λέει το κόμμα. Γιατί βολεύτηκες εσύ και το τεμπέλικο παιδί σου στο δημόσιο.
Αλλά γιατί να νοιαστείς; Όλα πήγαιναν καλά. Τα είχες όλα. 
Τον φραπέ σου, την ομάδα σου, τα μεσημεριανάδικα σου και ένα βουλευτή να γλείφεις.
Και τώρα πέφτεις από τα σύννεφα…
Φταίνε οι ξένοι λες. Φταίνε οι άλλοι. Πάντα οι άλλοι. Ποτέ εσύ!
Τα βάρη από τα δικά σου λάθη τα φορτώνεις σε εμένα. Στην γενιά των είκοσι και των τριάντα.
Τη γενιά που δουλεύει για 600 ευρώ, και περιμένεις να σου πληρώσει τον φουσκωμένο μισθό, την σύνταξη και το εφάπαξ.
Που περιμένεις να σου συντηρεί τον γιόκα σου, μην τυχόν και χάσει την δουλειά του στο δημόσιο 
και αναγκαστεί επιτέλους να παράγει. 
Για εμένα προφανώς δεν σε νοιάζει.
Εγώ είμαι πολίτης β’ κατηγορίας. Άλλωστε είμαι εδώ μόνο για να σε συντηρώ.
Αρκετά οι επιλογές σου, μου παγίδεψαν το μέλλον.
Όταν έρθει η ώρα να ψηφίσεις, κάτσε στο σπίτι σου.
Άσε εμένα να αποφασίσω για εμένα, χωρίς τον κομματικό σου «θόρυβο».
@300
Γίνεστε τσαρλατάνοι όταν κόβετε με ευκολία τις συντάξεις των 400 ευρώ, αλλά τρέμετε μην χάσετε το κομματικό σας κράτος.
Είναι εξοργιστικό να διαμαρτύρεστε για τα αυγά και τα γιαούρτια ως μορφή βίας, όταν τα ΜΑΤ σαπίζουν τον κόσμο στο ξύλο.
Υ.Γ. Κάτι που οι σύγχρονοι «υπερπατριώτες» ίσως μπορούν να απαντήσουν…
Κάτι ψιθύριζε χαμογελώντας ο Markus Wolf πριν ξεψυχήσει. Αναρωτιόταν πως γράφεται η «Νίκη» στα Βελγικά.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ :Αγαπητοί φίλοι,  δυστυχώς «τσιμπάτε» κι εσείς….Το λάθος σας τελείται «δια της  παραλείψεως»  των «εξωελληνικών» ευθυνών για την παρούσα κατάσταση : Για το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων, των εξοπλιστικών δαπανών  της χώρας μας μέσω των ευρω-συντηρούμενων πιέσεων της Τουρκίας, για την  ευρωδιάβρωση της οικονομίας α-λα-Ζήμενς, για την  παραγωγή μιας μεγάλης τάξης ευρω-παλαμακιστών και την μέσω αυτών απίσχναση του παραγωγικού ιστού της χώρας. Προσπερνάτε την «αειφορική» πλιατσικολογία του διεθνούς συστήματος, την τοκογλυφία επί των αδυνάτων, την αποικιοκρατία της «μετααποικιοκρατικής εποχής»…. Εδώ δεν τίθεται θέμα διαγενεακής δικαιοσύνης, αλλά πρωτίστως θέμα λεηλασίας της εγχώριας εργασίας από τη συμπαιγνία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με τα εγχώρια πολιτικά λαμόγια πάσης αποχρώσεως.
 Όσον αφορά  αυτό που λέτε  για τους «φουσκωμένους μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ» που προέρχονται από την αφαίμαξη των 600άρηδων, εδώ (κατά λάθος πιστεύω) δίνετε το λόγο στη δόλια και διχαστική   κυβερνητική προπαγάνδα, που στρέφει τους μεν εναντίον των δε και στη συνέχεια τους  δε εναντίον των μεν….Τη προπαγάνδα που επενδύει στο φθόνο, ενώ οι προπαγανδιστές  νίπτουν τας χείρας των…..

O ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΚΑΙ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ

Ενας Ταλιμπάν που τρέχει στην έρημο για να σωθεί από τούς Αμερικανούς, ψάχνει απεγνωσμένα να βρει νερό. Ξαφνικά βλέπει στο βάθος κάτι σαν ανθρώπινη φιγούρα και με αναπτερωμένο το ηθικό τρέχει προς τα εκεί. Φτάνοντας βρίσκει έναν γέρο Εβραίο που πουλάει γραβάτες. Τον ρωτάει ο Ταλιμπάν: - Μήπως έχεις νερό; - Όχι, τού λέει ο Εβραίος, όμως, μήπως θες να αγοράσεις μία γραβάτα; Λόγω εκπτώσεων κοστίζει μόνο25 ευρώ….. - Είσαι μ@λ@κ@ς, τού απαντάει ο Ταλιμπάν. Εγώ ψάχνω για νερό για να επιζήσω και εσύ θες να μού πουλήσεις μια γραβάτα και μάλιστα σε εξωφρενική τιμή; Κανονικά έπρεπε να σε «καθαρίσω» ηλίθιε, αλλά έχε χάρη που δεν έχω χρόνο…. . - Σαν καλός Εβραίος θα σου δείξω την ανωτερότητα μου παρ' όλο που με μισείς και θες και να με σκοτώσεις, τού απαντά ο άλλος. Σε δύο χιλιόμετρα από εδώ υπάρχει μία ταβέρνα που έχει όσο κρύο νερό θες και μάλιστα τσάμπα. Αυτό, για να ξέρεις τί άνθρωποι είμαστε εμείς οι Εβραίοι…. . Βρίζοντας ο Ταλιμπάν, τρέχει προς την κατεύθυνση που τού είπε ο Εβραίος. Μία ώρα αργότερα,... επιστρέφει σχεδόν πεθαμένος και  του λέει : «Ο κωλοαδελφός σου δεν με αφήνει να μπω στο μαγαζί του χωρίς γραβάτα!». YΓ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ Τα ανέκδοτα και η διακωμώδηση γενικότερα, έχουν να κάνουν με υπαρκτές καταστάσεις ή προκαταλήψεις. Δεν είναι αθώα, αλλά δεν μπορεί κανείς να τα παίρνει τόσο στα σοβαρά ώστε να τα κάνει αιτία μίσους….   Όσοι βιαστούν να χαρακτηρίσουν το παραπάνω ανέκδοτο ως αντιεβραϊκό, ας σκεφθούν (πρώτον) τον εμπορικό χαρακτήρα του συγκεκριμένου λαού  και(δεύτερον) τα απείρως επιθετικότερα ανέκδοτα που έχουν κυκλοφορήσει εναντίον Ποντίων, Λαρισαίων, Καρδιτσιωτών κλπ. Για την ιστορία πάντως , αξίζει να αναφερθεί ότι πολλά από τα κυκλοφορούντα ανέκδοτα είναι «διεθνούς εμβέλειας», όπως π.χ. τα (αντι)ποντιακά, πολλά από τα οποία  προέρχονταν  από αντίστοιχες ιστορίες που κυκλοφορούσαν  οι Γάλλοι εναντίον των Βέλγων…

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 Κοινό μέτωπο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου προς την Ε.Ε. για τα θέματα μετανάστευσης, ζήτησε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος. Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων μίλησε  σε διεθνή εκδήλωση που οργανώθηκε στη Βαλέτα της Μάλτας με κοινή πρωτοβουλία των γραφείων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κύπρο, την Ελλάδα και τη Μάλτα και θέμα «Η Νέα Μεσογειακή Πραγματικότητα της Ευρώπης: Η Μετανάστευση και το Άσυλο στη Μάλτα, την Ελλάδα και την Κύπρο».

Η συνδυασμένη αναφορά στους αιτούντες άσυλο για πολιτικούς λόγους και στους «μετανάστες» δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να τεθούν τα προβλήματα και των μεν και των δε. Οι αιτούντες άσυλο διεκδικούν από τη διεθνή κοινότητα την ασφάλεια που αυτή η ίδια όφειλε να τους διασφαλίζει,  με την επιχώρια  τήρηση της διεθνούς νομιμότητας και με την αντιμετώπιση της βίας. Σε τελική ανάλυση η Ελλάδα και οι άλλες χώρες έχουν «οφειλή» απέναντι στους κατατρεγμένους του κόσμου – όμως αυτή η οφειλή δε μπορεί να είναι δυσανάλογα κατανεμημένη ανάμεσα στους οφειλέτες(!) και δεν μπορεί να σημαίνει παροχή ασύλου χωρίς εξέταση κάθε ατομικής περίπτωσης….

Οι «μετανάστες»  τώρα είναι μια διαφορετική περίπτωση, που εκφράζει άτομα με οικονομικές βλέψεις, διατεθειμένα στις πιο πολλές περιπτώσεις να εργαστούν κάτω από τις εθνικές προδιαγραφές εργασίας. Λέει ο Τρεμόπουλος :  

«παρά τη συμβολή των μεταναστών στην εθνική οικονομία μέσω της χαμηλόμισθης εργασίας, οι διαδικασίες νομιμοποίησης είναι εξαιρετικά προβληματικές και δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα για το ελληνικό κράτος…»

Πρόκειται για μια τυπική, «προοδευτική» άποψη – η οποία «κατά σύμπτωση»  βολεύει  ιδιαίτερα  το  διεθνές κεφάλαιο. Την άποψη αυτή είχε εκφράσει  και ο Παπανδρέου παλιότερα, τουλάχιστον ως προς το σκέλος των ωφελειών στην εθνική οικονομία….

Απαντάω λοιπόν κι εγώ, με το ίδιο πνεύμα  των προσεγγίσεων που έκανα στο «μεταναστευτικό» ζήτημα τα τελευταία χρόνια και από  τον παρόντα ιστότοπο :

-                     -     Η χαμηλόμισθη εργασία των μεταναστών υπονόμευσε και υπονομεύει τη διαπραγματευτική θέση της εγχώριας εργασίας. Η ιεραρχία των αμοιβών διαταράσσεται και «ταπεινώνεται»(=πέφτει, υποβαθμίζεται), δεδομένου ότι η αγορά εργασίας πειθαρχεί στον νόμο των συγκοινωνούντων δοχείων…

-      -       Η χαμηλόμισθη εργασία παράγει εισοδήματα που σε μεγάλο βαθμό εξάγονται στις χώρες προέλευσης των «μεταναστών», επομένως δεν συμβάλλουν στην ανάπτυξη της εγχώριας αγοράς. Αντίθετα ο «εγχώριος εργαζόμενος» είναι σημαντικός καταναλωτής και σε μεγάλο  βαθμό διευρύνει την εγχώρια αγορά και παραγωγή…

-        -    Η  έλλειψη εργατικών χειρών σε ορισμένους τομείς δεν είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο για μια οικονομία, που μπορεί να αντιδράσει με την αναδιανομή του συνολικού εργατικού δυναμικού ή  με την εκμηχάνιση. Η πιθανή  αύξηση του «εργατικού κόστους» λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού σε κάποιο τομέα, σημαίνει  και αντίστοιχη διεύρυνση της αγοράς…

-      Ο «μετανάστης» εκτός από τις τεράστιες δυσκολίες και τα προβλήματα προσαρμογής και ποιότητας ζωής που αντιμετωπίζει για πολλά χρόνια, παραμένει για πολύ καιρό  στη κατάσταση του  «ευάλωτου εργαζόμενου», γενικώς υποχωρητικού απέναντι στην εργοδοσία, και τούτο οδηγεί στην υπονόμευση  δικαιωμάτων και κατακτήσεων σε όλο το εργασιακό τοπίο…

-      -    Θέμα ενός διεθνιστικού και ριζοσπαστικού κινήματος πολιτικής οικολογίας δεν είναι η προώθηση της διεθνούς ευελιξίας της εργασίας προς όφελος του κεφαλαίου, αλλά η αποτροπή του ξεριζωμού των ανθρώπων από τις χώρες τους μέσω της βελτίωσης της δικής τους οικονομίας. 

-      -     Το ζήτημα της «νομιμοποίησης των μεταναστών» υποδηλώνει τον παράνομη είσοδο(διείσδυση) των ξένων πολιτών στη χώρα μας. Η διείσδυση αυτή και η υπέρβαση της «φέρουσας πληθυσμιακής  ικανότητας» της χώρας,  αποτρέπει την ήπια ενσωμάτωση των ξένων πολιτών στην δική μας  συλλογικότητα .Παράγει αποξένωση – αν όχι μίσος και συγκρούσεις.

-     -          Αντιγράφω μια άποψη που πρόσφατα δημοσιοποιήθηκε από την αριστερή εφημερίδα «Ο Δρόμος»:  «Δεν είμαστε εναντίον των ανέργων, αλλά εναντίον της ανεργίας. Δεν είμαστε εναντίον των μεταναστών, αλλά  εναντίον της μετανάστευσης….»

Μανόλης Μαρκάκης : Οι Ανεμογεννήτριες κατά του Τουρισμού που θέλουμε…..

Έχοντας στο νου μας τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους του Οροπεδίου (Κρήτης), αλλά ακόμα και τους πιο κοντινούς όπως αυτόν που δεσπόζει στον Ελαιώνα, στην καρδιά της πόλης, η εικόνα που σχηματίζουμε είναι πραγματικά ειδυλλιακή.

Στο ύψος του Νικηθιανού, κάθε φορά που οδηγώ στην εθνική και έχω μπροστά μου τη σειρά των ανεμόμυλων που σκαρφαλώνει στη πλαγιά –και μη μου πείτε ότι δεν είναι μια κλασσική Μεραμπελιώτικη εικόνα - θαυμάζω τον αρμονία με την οποία εντάχθηκαν στο τοπίο οι ανθρώπινες δραστηριότητες μιας ...άλλης εποχής.

Κάπου εδώ, παρασυρθήκαμε. Υποτιμήσαμε τον κίνδυνο. Νομίσαμε ότι όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Ευτυχώς, ποτέ δεν είναι αργά. Τα ερωτήματα, πού, πόσο, πότε, ποιός, υπάρχει περιθώριο να απαντηθούν, άμεσα,  με τον κατάλληλο χωροταξικό σχεδιασμό σε επίπεδο Κρήτης αλλά και σε επίπεδο Δήμων με κανονιστικές αποφάσεις, επενδυτικούς όρους, ΣΧΟΟΑΠ και  άλλα εργαλεία.

Η συζήτηση έχει ξεφύγει από τα άδυτα του Φάστ Τράκ και έχει περάσει πια στη κοινωνία. Μετά το Αποπηγάδι στα Χανιά και τον Κρούστα, τη σκυτάλη παίρνει η Κριτσά.

Τι γίνεται τελικά με τις ΑΠΕ στην Κρήτη ; Τα αιολικά, ηλιοθερμικά, φωτοβολταϊκά πάρκα, οι αντλησιοταμιευτήρες, τα επενδυτικά σχέδια, οι αντιδράσεις, τα σχέδια διασύνδεσης, τα όρια διείσδυσης και τα μεγέθη των εγκαταστάσεων, η ορθή χωροθέτηση, ο ρόλος της εξοικονόμησης και εναλλακτικοί φορείς και μορφές για την εφαρμογή των ΑΠΕ.

Στην όλη συζήτηση δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις επιπτώσεις στο τοπίο και τον τουρισμό, όχι κυρίως στον τουρισμό που έχουμε, αλλά στον τουρισμό που θέλουμε.  Έτσι παρόλο που συνεχώς τονίζουμε τη σημασία του τουρισμού για την τοπική ανάπτυξη, δεν φαίνεται να έχουμε σκεφθεί σοβαρά την αρνητική επίδραση που θα έχει η μαζική και μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση ΑΠΕ.

Στην Κρήτη, σ’ όλη τη νησιωτική Ελλάδα αλλά και στην ενδοχώρα στα ορεινά μέρη της πατρίδας μας ο τουρισμός βασίζεται στο αδιατάραχτο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο όπου η φύση και τα έργα του ανθρώπου συνυπάρχουν σε αρμονική σχέση.

Η ιδέα βασίζεται στο ότι, όσο η ποιότητα ζωής στις πόλεις υποβαθμίζεται, η ανάγκη απόδρασης στο φυσικό τοπίο θα γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη.

Έτσι λοιπόν, καταγράφουμε ως βασική θέση στην όλη συζήτηση ότι : Tο τοπίο, φυσικό και πολιτισμικό, είναι ο βασικός πόλος έλξης τόσο για τους Έλληνες όσο και τους ξένους τουρίστες στην πατρίδα μας που στηρίζουν τις τοπικές οικονομίες στα νησιά αλλά και τα ορεινά χωριά. Το ελληνικό τοπίο γενικά, διακρίνεται για τη μικρή κλίμακα και τη λιτή ομορφιά του που συνθέτουν οι ξεκάθαρες γραμμές του, η μεσογειακή βλάστηση και η γεωλογία του. Μέχρι σήμερα παρά τα κατορθώματα μας, διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την ακεραιότητα του χωρίς όμως να έχει εκτιμηθεί η αξία του ως εθνικός πόρος που συνδέεται άμεσα με την ταυτότητα της χώρας μας

Όμως η μαζική εξάπλωση των σύγχρονων Ανεμογεννητριών (Α/Γ) θα μεταβάλλει βαθιά τη φυσιογνωμία του Κρητικού τοπίου. Οι Α/Γ, ακόμη και ως απλά στατικές κατασκευές των 150μ. να τις δει κανείς, βρίσκονται ολοφάνερα εκτός κλίμακας τοπίου, ενώ ταυτόχρονα προσθέτουν στο φυσικό τοπίο συντριπτικές επεμβάσεις, όπως η κίνηση των γιγάντων φτερών ( > 85μ.), δίκτυα δρόμων πρόσβασης, υπέργεια δίκτυα μεταφοράς της ενέργειας και τις λοιπές συνοδευτικές επεμβάσεις.

Όλα αυτά θα συμβούν στα τελευταία παρθένα τοπία της περιοχής όπως οι βουνοκορφές, οι ακτές, οι ημιορεινές τοποθεσίες, οι αρχαιολογικοί χώροι και οι προστατευόμενες περιοχές.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η επέλαση των Α/Γ και των δικτύων υψηλής τάσης θα έχει τελικό αποτέλεσμα να μετατραπούν τα βουνά και τα νησιά μας σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας προκαλώντας τεράστια απώλεια φυσικών τοπίων καθώς και επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα και τις ανθρώπινες ζωές.

Έτσι η Κρήτη, σκόπιμα και μεθοδευμένα, για την εξυπηρέτηση … γνωστών συμφερόντων, με την καλωδιακή διασύνδεση με την ηπειρωτική χώρα και την ανεξέλεγκτη αδειοδότηση από την ΡΑΕ σε υπερ-10πλάσιο βαθμό από τις ενεργειακές ανάγκες του νησιού μετατρέπεται σε ενεργειακό εξαγωγέα εις βάρος των άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων και κυρίως του τουρισμού.

Γιατί ; Ποιος και πότε το αποφάσισε αυτό ;

Μανόλης Μαρκάκης

Μέλος του Δ.Σ. της Οικολογικής Κίνησης Μιραμβέλλου.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από τη Δανία( επιθαλάσσια εγκατάσταση ανβεμογεννητριών). Προέρχεται από εργασία του καθηγητή Paul Sklavounos...

--

Παγκρήτιο Δίκτυο : να αποσυρθεί το Ν/Σ για αδειοδότηση κεραιών

Το Παγκρήτιο Δίκτυο Περιβαλλοντικών Οργανώσεων απευθύνεται στον  Υπουργό Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων Γιάννη Ν. Ραγκούση και ζητάει την απόσυρση του Νομοσχεδίου,  που σε τελική- τελική  ανάλυση «διευκολύνει» τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στο να εγκαθιστούν κεραίες με το μικρότερο δυνατό κόστος….Ακολουθεί το κείμενο του Παγκρήτιου Δικτύου που προτείνεται για υπογραφή σε κάθε πολίτη….

Κε Υπουργέ,

Στις 31 Μαΐου 2011, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατέταξε την ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων στους πιθανά καρκινογόνους παράγοντες για τον άνθρωπο (Ομάδα 2Β).

Το Ευρωκοινοβούλιο σε έκθεσή του που δημοσίευσε τον Μάιο του 2011 με τίτλο «οι πιθανοί κίνδυνοι των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και οι επιδράσεις τους στο περιβάλλον», αναγνωρίζει την επικινδυνότητα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας και των άλλων πηγών ακτινοβολίας και προτείνει μεταξύ άλλων να αναθεωρηθούν τα υπάρχοντα όρια έκθεσης στην ακτινοβολία τα οποία δεν έχουν λάβει υπόψη τις μη θερμικές (και πιο επικίνδυνες) επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία. Προτείνει ως όρια έκθεσης στην ακτινοβολία σε εσωτερικούς χώρους τα 0,6 volts ανά μέτρο με στόχο το όριο αυτό σταδιακά να μειωθεί στο 0,2 volts ανά μέτρο.

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει το ελληνικό Υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων για την «Διαδικασία αδειοδότησης εγκατάστασης τυποποιημένων κατασκευών κεραιών» δεν μειώνει τα ελληνικά όρια ακτινοβολίας τα οποία κυμαίνονται από 24,6 volts ανά μέτρο έως και 42,7 volts ανά μέτρο (!) και προβλέπει διαδικασία αδειοδότησης των κεραιών με τυπικές και συνοπτικές διαδικασίες χωρίς προηγούμενη εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από επιστήμονες που μελετούν τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στην υγεία και το περιβάλλον και χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και συμμετοχή των πολιτών. Παράλληλα στον ιστότοπο του Υπουργείου φαίνεται ότι ετοιμάζεται Κοινή Υπουργική Απόφαση για την εξαίρεση από την αδειοδότηση "μικρών σταθμών και κατασκευών κεραιών".

Για τους παραπάνω λόγους, ζητούμε από το Υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων:

1) Άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου και της ΚΥΑ.

2) Έναρξη διαλόγου με επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς με στόχο:

Α. Τη δραστική μείωση των ορίων ακτινοβολίας και τον καθορισμό ελάχιστων αποστάσεων των κεραιών κινητής τηλεφωνίας από κατοικημένες περιοχές με βάση την αρχή της προφύλαξης.

Β) Την υποχρεωτική προηγούμενη εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από φορείς που ερευνούν τις επιπτώσεις της ακτινοβολίας στην Υγεία (ιατρούς, βιολόγους, βιοχημικούς).

Γ) Την υποχρεωτική ευδιάκριτη σήμανση κάθε πηγής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΔΩ

Περισσότερες πληροφορίες:
• Το «Διεθνές Κέντρο Έρευνας για τον Καρκίνο» του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατατάσσει τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία ραδιοσυχνοτήτων ως πιθανώς καρκινογόνα για τον άνθρωπο: http://www.iarc.fr/en/media-centre/pr/2011/pdfs/pr208_E.pdf
• Πληροφορίες για την έκθεση «σχετικά με τα προβλήματα υγείας που σχετίζονται με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία» που υπερψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο: http://keraies.wordpress.com/2009/04/08/eu
• Το νομοσχέδιο «Ειδική διαδικασία αδειοδότησης στην οποία υπάγεται η εγκατάσταση Τυποποιημένων Κατασκευών Κεραιών»: http://www.opengov.gr/yme/?p=718
• Υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, www.yme.gr
Την πρωτοβουλία της συγκέντρωσης υπογραφών έχει το Παγκρήτιο Δίκτυο Περιβαλλοντικών Οργανώσεων "ΟικοΚρήτη" (www.ecocrete.gr)

Ο κ. Κουκουλόπουλος και το ξεκουκούλωμα των προβλημάτων……

Ο πληροφορίες   λένε ότι πριν λίγο  καιρό,  ο προσφάτως υφυπουργοποιηθείς και επί εικοσαετία Δήμαρχος Κοζάνης κ. Κουκουλόπουλος – γνωστός και από τις παλιότερες κατά Μνημονίου αιχμές του – είχε αποδοκιμασθεί σε  κάποιο αντάμωμα ποντιακών σωματείων…. Και επειδή  αυτό που κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια δεν είναι βροντόσαυρος, υπέθεσα κι εγώ ότι οι αποδοκιμασίες οφείλονταν στην έλλειψη πολιτικού ήθους των μαζών και στην άγνοια των κανόνων που έθεσε η Βαρώνη Σταφ  με το  γνωστό  εγχειρίδιό της….  

Μεταγενέστερη  επαφή του  κ. Κουκουλόπουλου  με την τοπική κοινωνία – όπως περιγράφεται σε ανακοίνωση της ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ «Κοζάνη-τόπος να ζεις»(6.7.2011, www.toposnazeis.gr ),  δεν εμπεριείχε την εσανς  της αποδοκιμασίας, στην οποία έχουν τόσο εθισθεί οι κυβερνητικοί παράγοντες  ώστε στο μέλλον να αναμένεται να υποβληθούν σε   θεραπείες απεξάρτησης …. Από την άλλη όμως πλευρά δεν υπήρξε ούτε πανηγυρικός χαρακτήρας στην επικοινωνία του πρωτοδιορισθέντος  κ. Κουκουλόπουλου με την τοπική κοινωνία ούτε απουσία εκείνων των  κριτικών αιχμών, που συνήθως αποστομώνονται  από τα κυβερνητικά στελέχη με την  σκιαγράφηση της εξόδου στις χρηματαγορές το 2080…..

Ο εκπρόσωπός  της Δημοτικής Κίνησης κ. Λ. Ιωαννίδης κάλεσε τον κ. Κουκουλόπουλο, ως πρώην δήμαρχο Κοζάνης , ως πρόεδρο της ΚΕΔΚΕ επί δύο θητείες και  ως υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ,  να αναλάβει τις ευθύνες του, αφενός για την οικονομική, πολιτική και ηθική χρεοκοπία της χώρας και αφετέρου για την τραγική οικονομική κατάσταση του δήμου Κοζάνης. Επίσης  τόνισε  ότι το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα αποτελεί απροκάλυπτη επίθεση στη βιωσιμότητα της χώρας, οι πολίτες της οποίας οδηγούνται σε βαρύτερες θυσίες, άδικα κατανεμημένες, χωρίς  προοπτική εξόδου από την κρίση.

Ο κ. Κουκουλόπουλος  και οι υπόλοιποι υπουργοί και κυβερνητικοί βουλευτές της περιοχής  που υπερψήφισαν το μεσοπρόθεσμο κλήθηκαν  να απολογηθούν, διότι :

·       ξεπουλούν οριστικά την περιουσία του ελληνικού λαού και υποθηκεύουν την εθνική κυριαρχία

·       μεταθέτουν για μια ακόμα φορά τα βάρη στα συνήθη θύματα και τη χρεοκοπία της χώρας στο μέλλον, (αφού «απλά κερδίζουμε χρόνο» κατά  ομολογία και του κ. Κουκουλόπουλου)

·       περικόπτουν το κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία.), ενώ επιμένουν να συντηρούν, σε προκλητικά μεγάλο ύψος τις στρατιωτικές δαπάνες

·       βάζουν στην κατάψυξη την περιβαλλοντική και πολεοδομική νομοθεσία με λογικές fast track.

·       εκφυλίζουν την πράσινη ανάπτυξη σε .. ανέκδοτο, έτσι όπως διαφαίνεται από τις πρώτες εξαγγελίες του άλλου συντοπίτη μας υπουργού κ. Παπακωνσταντίνου

·       αδυνατούν - κατά δήλωση του κ. Υφυπουργού- να προωθήσουν μια σειρά επιλογών (Καλλικράτης, πάταξη φοροδιαφυγής, ΕΣΠΑ, κλπ.).

·       αλλοιώνουν στην πράξη την ψήφο των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν με βάση ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα.

 Ο κ. Κουκουλόπουλος, ως καθ’ ύλην αρμόδιος, κλήθηκε να απολογηθεί για μια ακόμη αποτυχία της κυβέρνησης : Για το ότι με τον Καλλικράτη έγινε μεταφορά αρμοδιοτήτων και βαρών στην τοπική αυτοδιοίκηση με «λογιστικά» κριτήρια, καθ’ υπόδειξη της Τρόικας, χωρίς πόρους και χωρίς κανένα σοβαρό σχεδιασμό.

Τελευταίο θέμα που μπήκε στη σύσκεψη από τον  Υφυπουργό ήταν η ΔΕΗ. Σημειώνει η ανακοίνωση της ΔΚ «τόπος να ζεις» :

«…. είναι να απορεί κανείς με -τις γνωστές στο πανελλήνιο πλέον- «κωλοτούμπες»: Πώς από τις «κόκκινες γραμμές» ότι «δεν θα πουληθεί ούτε ένα μεγαβάτ» φτάσαμε στις μαζικές πωλήσεις μονάδων και στην περαιτέρω ασύμφορη ιδιωτικοποίηση. Πώς από τους λεονταρισμούς περί «αντικατάστασης όλων των λιγνιτικών μονάδων» φτάσαμε στο αναπόφευκτο πλέον κλείσιμο των μισών μονάδων …….Τα όσα ειπώθηκαν αποδεικνύουν ότι η εμμονή στη μονοκαλλιέργεια του λιγνίτη και η άρνηση για την έγκαιρη στροφή σε μια πράσινη μεταλιγνιτική περίοδο οδηγούν την περιοχή μας σε κατάρρευση. Βασικός μέτοχος και θιασώτης αυτής της λογικής υπήρξε και ο «λιγνιτάρχης» κ. Κουκουλόπουλος, σε αγαστή συνεργασία με το συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΔΕΗ. (Εξού και η σπουδή του να παρακάμψει την πρόταση του κ. Ιωαννίδη για την επιβολή του φόρου στερεών καυσίμων στη ΔΕΗ (120 εκ/έτος) και τη διάθεση του ποσού για έργα της μεταλιγνιτικής περιόδου)…….» 

Μεταμοντέρνα κρεοφαγία(!) και μια ερώτηση της Αμμανατίδου…

 Στο βιβλίο του Γιάννη Τόλιου «Περιβάλλον και αγροτική πολιτική σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης»(Εκδόσεις ΚΨΜ, 2009) μαθαίνει κανείς ότι το 2007 το έλλειμμα στο «ισοζύγιο» κρεάτων και ζώντων ζώων - μόνο στις συναλλαγές με τις άλλες χώρες της ΕΕ - ήταν 1029 εκατομμύρια Ευρώ. Σεβαστό το ποσό, αν ληφθεί  υπόψη ότι αναφέρεται σε μια χώρα που είχε ισχυρή παραδοσιακή κτηνοτροφία και  που μέχρι το 1987, όταν γινόταν συζήτηση για την κτηνοτροφική μεταρρύθμιση που οδήγησε στον νόμο 1734, οι υπολογισμοί έλεγαν ότι υπήρχαν περίπου  60 εκατομμύρια στρέμματα διαθέσιμα για τη λειτουργία τους ως βοσκοτόπων….

Με δεδομένο αυτό το ανισοζύγιο και με  πιεστική  την ανάγκη της ανακοπής της «αιμορραγίας»  του  γενικότερου εμπορικού ισοζυγίου, θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε είτε την πολιτική της «αποχοληστερινοποίησης» της ελληνικής κοινωνίας, με την επαναφορά της κρεοφαγίας στην τάξη και δη στα μεγέθη της δεκαετίας του 60, είτε να ενισχύσουμε την εγχώρια κτηνοτροφία και να αυξήσουμε το μέγεθός της,  με ταυτόχρονη μείωση του κόστους. Στη πρώτη περίπτωση θα είχαμε  να κάνουμε με μια κοινωνία υγιέστερη  και φιλικότερη προς το περιβάλλον, στη δεύτερη περίπτωση θα έπρεπε  πρωτίστως να ενισχύσουμε τις δυνάμεις  που διεκδικούν μια νέου τύπου κτηνοτροφία, με ποιότητα αλλά και χαμηλά κόστη.

Σχετικά με το ζήτημα παρενέβη πρόσφατα η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου,

απευθύνοντας ερώτηση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων:

«Έχει γίνει πλέον κοινός τόπος η ανάγκη στήριξης του πρωτογενούς τομέα της αγροτικής παραγωγής η οποία αξιολογείται ως ζήτημα εθνικής προτεραιότητας. Δυστυχώς αυτό ισχύει μόνο στα λόγια, αφού ιδιαίτερα οι κτηνοτρόφοι της χώρας εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης που οφείλεται κυρίως στο κόστος των ζωοτροφών. Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται μια μεγάλη αύξηση των τιμών και η επίσημη Πολιτεία δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Συγκεκριμένα, η τιμή στο κριθάρι ξεπέρασε τα 30 λεπτά, ενώ η αντίστοιχη περσινή ήταν 13-14 λεπτά, δηλαδή αύξηση δύο φορές πάνω. Ειδικά για φέτος υπάρχει ο κίνδυνος να ανέβουν οι τιμές των δημητριακών, οι οποίες ξεκίνησαν με 31 λεπτά, λόγω κερδοσκοπίας.

Παράλληλα, πολλοί κτηνοτρόφοι δεν έχουν εισπράξει χρήματα που τους οφείλει η Πολιτεία, λόγω λαθών του συστήματος και της αναποτελεσματικότητας του ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπάρχουν εκκρεμότητες από το 2009 για δικαιούμενα ποσά που δεν πρόκειται να καταβληθούν ποτέ.

Επίσης, διαπιστώνεται έλλειμμα ελεγκτικών μηχανισμών σε χώρους και περιόδους αυξημένης κατανάλωσης ζωοκομικών προϊόντων, με αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία και την εξαπάτηση του καταναλωτή, σε βάρος της ποιότητας των ελληνικών προϊόντων και του εισοδήματος των κτηνοτρόφων παραγωγών…. η αύξηση των τιμών των ζωοτροφών σχετίζεται μεν με την  παγκόσμια συγκυρία, η στήριξη όμως και διάσωση της ελληνικής κτηνοτροφίας αποτελεί ευθύνη και υποχρέωση της ελληνικής Πολιτείας…...»

Όλα αυτά δεν είναι ανώφελα, έστω και αν διέρχονται απαρατήρητα σε μεγάλο βαθμό,  λόγω της εξελισσόμενης κατοχής/καταστροφής της χώρας… Αν υπήρχε μια «ολιστική» προσέγγιση και αντιμετώπιση του ζητήματος, θα μπορούσαν να αναζητηθούν λύσεις με παράλληλο μετριασμό της κρεοφαγίας και βελτίωση της ποιότητας των κρεάτων. Έχοντας παρακολουθήσει δυο συνέδρια για την βιολογική αιγοπροβατοτροφία στις αρχές αυτής της δεκαετίας, στο Αγρίνιο και στο Μεσολόγγι αντίστοιχα, δεν θα μπορούσα να μην βάλω και λίγο μελό στην υπόθεση, ανακαλώντας με συγκίνηση τις  εξαιρετικές εισηγήσεις των συνεδρίων, μέρος των οποίων καταχωρήθηκε στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ…

Επειδή σε πολλούς ο μετριασμός της κρεοφαγίας ακούγεται σαν καθαρά ιδιωτική υπόθεση, υπενθυμίζω το παράδειγμα της βελγικής πόλης Ghent . Εκεί οι δημοτικές αρχές έκαναν το 2009 συστηματική καμπάνια υπέρ της χορτοφαγικής δίαιτας, με την καθιέρωση της Πέμπτης ως ΗΜΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΡΕΑΤΟΣ ( Meat free Day) και με την άσκηση περιβαλλοντικής προπαγάνδας σχετικά με τα «αέρια απόβλητα» των βοοειδών, που ενισχύουν το φαινόμενο του Θερμοκηπίου…

Εν κατακλείδι, καταλαβαίνω την όλη υπόθεση με Χεγκελιανούς όρους – ΘΕΣΗ(παραδοσιακή καταναγκαστική χορτοφαγία) ΑΝΤΙΘΕΣΗ(ξεσχισματική κρεοφαγία παντός καιρού) ΣΥΝΘΕΣΗ (λιγότερο αλλά ποιοτικότερο κρέας). Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ο όρος «μεταμοντέρνα κρεοφαγία» - που ενσωματώθηκε  στη διαφήμιση ενός Souvlaki Bar στο Θησείο :  Χαριτωμένος, δε λέω, αλλά τρέχα γύρευε….

Οξύμωρα σχήματα: “πράσινη μεταλλεία” :κατά πως λέμε “ακίνδυνα τσιγάρα”!

Θέλει αρετήν και τόλμην η Οικολογία, θέλει ακόμη  και υπομονή για να εντρυφεί κανείς σε κείμενα όπως το εν όψει. Όμως αξίζει πραγματικά τον κόπο ! (Αναδημοσίευση από το  antigoldgreece)

Η μεταλλευτική βιομηχανία μετακινεί περισσότερη γη από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα. Ωστόσο οι μεταλλευτικές εταιρείες συχνά ισχυρίζονται ότι ασκούν “βιώσιμη μεταλλεία”. Ο προοδευτικός επαναπροσδιορισμός του όρου “βιωσιμότητα”  άδειασε τη λέξη από την αρχική της αναφορά στο περιβάλλον. Οι μεταλλευτικές εταιρείες τώρα χρησιμοποιούν τον όρο αναφερόμενες στα εταιρικά κέρδη και σε οικονομική ανάπτυξη που θα διαρκέσει περισσότερο από το μεταλλευτικό έργο. Η χρήση εταιρικών οξύμωρων σχημάτων, όπως το “βιώσιμη μεταλλεία” είναι μια από τις βασικές στρατηγικές που χρησιμοποιούν οι εταιρείες για να συγκαλύψουν τις καταστροφές και να εξουδετερώσουν την κριτική.

Stuart Kirsch, Sustainable mining (“Βιώσιμη μεταλλεία”), από το επιστημονικό περιοδικό Dialectical Anthropology, 2010.

Αυτό το άρθρο εξετάζει την προώθηση εταιρικών οξύμωρων σχημάτων που αποκρύπτουν τη ζημία που προκαλείται από τις εταιρείες στους ανθρώπους και το περιβάλλον. Είναι τμήμα ενός μεγαλύτερου σετ στρατηγικών που χρησιμοποιούνται από τις εταιρείες για τη διαχείριση ή την εξουδετέρωση της κριτικής. Συχνά συνδυάζουν έναν ελκυστικό όρο-κάλυμμα, όπως “ασφαλής” ή ” βιώσιμος” με μια περιγραφή του προϊόντος τους, όπως τα τσιγάρα ή η εξόρυξη. Η επανάληψη των αντιφάσεων που προκύπτουν – τα ασφαλή τσιγάρα ή η βιώσιμη εξόρυξη – καθιστά τους όρους οικείους και φαινομενικά εύλογους. Προτείνουμε ότι η ανάλυση των εταιρικών οξύμωρων σχημάτων παρέχει μια πολύτιμη είσοδο στην ανθρωπολογία του καπιταλισμού.

Peter Benson and Stuart Kirsch, Corporate oxymorons (“εταιρικά οξύμωρα”), Dialectical Anthropology, 2010.

Δεν είναι μόνο η ιδέα μας ότι μας δουλεύουν χοντρά όσοι μιλούν για “βιώσιμη μεταλλεία”! Διαβάστε παρακάτω:

Μικρή ιστορική αναδρομή: Πώς γεννήθηκε το οξύμωρο “βιώσιμη μεταλλεία”

Στα χρόνια που ακολούθησαν τη Διάσκεψη του Ρίο για το Περιβάλλον  (“Earth Summit”) τo 1992,  επιχειρήσεις από όλο το φάσμα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων έτρεχαν να ανεβούν στο τραίνο της “βιωσιμότητας” ή “βιώσιμης ανάπτυξης”. Από τις μεταφορές και τα έργα οικιστικής ανάπτυξης μέχρι τον τουρισμό, τα ρούχα και τις ηλεκτρικές συσκευές, οτιδήποτε είχε ανάγκη από ένα “φιλικό προς το περιβάλλον” προφίλ, βαφτίστηκε “βιώσιμο”. Ελάχιστες λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί ή κακοποιηθεί τόσο, από παντός είδους επιχειρήσεις και κυβερνητικούς σχεδιασμούς, όσο η “βιωσιμότητα”. Το επίθετο “βιώσιμη” κόλλησε περίπου στα πάντα, αφού η ίδια η ασάφεια της λέξης την κάνει το τέλειο πρώτο συνθετικό για οποιαδήποτε δραστηριότητα χρειάζεται να πάρει έγκριση.

Σύμφωνα με το Global Language Monitor που καταγράφει τις παγκόσμιες τάσεις στη χρήση της γλώσσας, τo 2006 η λέξη “sustainable” ήταν η Νο1 λέξη, , μια υπερ-χρησιμοποιημένη λέξη κλισέ που κανείς δεν ξέρει πια τι ακριβώς σημαίνει. Όπως επισημαίνει και ο Stuart Kirsch, “o προοδευτικός επαναπροσδιορισμός του όρου βιωσιμότητα  άδειασε τη λέξη από την αρχική της αναφορά στο περιβάλλον” και έφτασε να αναφέρεται πρωτίστως στην οικονομική βιωσιμότητα της εταιρείας και στη σταθερή ροή κερδών στους μετόχους της. Άραγε δεν μας είχε προειδοποιήσει ο Τζωρτζ Οργουελ, πάνω από εξήντα χρόνια πριν, για την συστηματική αλλοίωση του νοήματος των λέξεων από την εξουσία;

Λόγω του σημαντικού περιβαλλοντικού της αποτυπώματος, αλλά και της προφανούς δυσκολίας να ονομαστεί “βιώσιμη” μια δραστηριότητα που στηρίζεται στην εξάντληση μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων, h μεταλλευτική βιομηχανία άργησε αρκετά να μπει στο παιχνίδι της “βιωσιμότητας”. Η αρχή έγινε το 1999, όταν έξι από τις μεγαλύτερες διεθνείς μεταλλευτικές εταιρείες ξεκίνησαν μια καμπάνια με το όνομα Global Mining Initiative (GMI), με στόχο να βελτιώσουν την εικόνα του κλάδου, την καταταλαιπωρημένη από περιβαλλοντικές καταστροφές, συνεργασίες με δικτάτορες και καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρώτος και κύριος στόχος του GMI ήταν η προετοιμασία του κλάδου για τo Ρίο+10, τη Διεθνή Διάσκεψη για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη που έγινε στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002 στη 10η επέτειο της Διάσκεψης του Ρίο. Η “συνεισφορά” της μεταλλευτικής βιομηχανίας στo Γιοχάνεσμπουργκ ήταν μια αναφορά με τον τίτλο “Eξόρυξη, Ορυκτά και Βιώσιμη Αναπτυξη” – Mining, Minerals and Sustainable Development (MMSD). Αν και υπήρξαν κάποιες προγενέστερες προσπάθειες να συνδεθεί η μεταλλεία με τη βιώσιμη ανάπτυξη, ήταν αυτό το ογκώδες κείμενο που αποτέλεσε ουσιαστικά την “Βίβλο της Γενέσεως” της λεγόμενης “βιώσιμης μεταλλείας”.

Ένας μηχανισμός προπαγάνδας, αδρά χρηματοδοτούμενος από την μεταλλευτική βιομηχανία, ανέλαβε να προωθήσει την εξωφρενική ιδέα της “βιώσιμης μεταλλείας” σε διεθνείς οργανισμούς και διαδικασίες. Και όπως προαναφέρθηκε,  για να γίνουν αποδεκτά τα εταιρικά οξύμωρα σχήματα, η επανάληψις είναι μήτηρ της μαθήσεως.

Κούφιες υποσχέσεις και πραγματικότητα: Ο βασιλιάς είναι γυμνός

Η ιδέα που έπρεπε να περάσει στην κοινή γνώμη ήταν ότι υπάρχει τώρα ένα νέο είδος μεταλλείας, η “βιώσιμη μεταλλεία” που είναι εντελώς διαφορετική από τις παλιές, κακές πρακτικές του παρελθόντος. Τα έχουμε ακούσει κατά κόρον και στην Ελλάδα όλα αυτά, τυπικά συνδυασμένα με φράσεις όπως “ο κλάδος έκανε την αυτοκριτική του”. Οι κινήσεις της βιομηχανίας έγιναν δεκτές με οργή και πικρό σαρκασμό από τις  κοινότητες σε όλο τον κόσμο που υφίστανται τις επιπτώσεις των μεγάλων μεταλλευτικών έργων. Με μια σκληρή ανακοίνωση που υπέγραψαν στο Λονδίνο τον Σεπτεμβρίου 2001 (“Διακήρυξη του Λονδίνου”), οι εκπρόσωποι αυτών των κοινοτήτων κατήγγειλαν ότι, πέρα από τη νέα ρητορική, τίποτα δεν είχε αλλάξει στις πρακτικές της βιομηχανίας. Κάτω από τα νέα ρουχαλάκια της “βιωσιμότητας”, ο βασιλιάς “μεταλλευτική βιομηχανία” είχε ακόμα τις ίδιες γυμνές φιλοδοξίες.

Aξίζει να αναφερθεί ότι οι ίδιοι εκπρόσωποι των κοινοτήτων που συναντήθηκαν ξανά στο Λονδίνο το 2008 διαπίστωσαν ότι παρά τις υποσχέσεις για μια “νέα, βιώσιμη μεταλλεία”, η κατάσταση όχι μόνο δεν είχε βελτιωθεί αλλά είχε επιδεινωθεί δραματικά. Η μεταλλευτική βιομηχανία είχε γίνει πιο επιθετική η επέκταση των μεταλλείων είχε φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Οι μεταλλευτικοί νόμοι περισσότερων από 100 χωρών είχαν αλλάξει (“φιλελευθεροποίηση” το λένε) ώστε να ταιριάζουν στα συμφέροντα του  μεταλλευτικού κεφαλαίου και νέοι διεθνείς κανονισμοί, όπως οι “συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου” περιόριζαν πλέον τον έλεγχο των χωρών πάνω στους ίδιους τους τους ορυκτούς πόρους. Όλο και περισσότερες χώρες εξαρτημένες από τις εξαγωγές ορυκτών είχαν μετατραπεί σε υπηρέτες των διεθνών μεταλλευτικών εταιρειών. Η αρπαγή της γης και του φυσικού πλούτου, οι περιβαλλοντικές καταστροφές και η καταπίεση συνεχίστηκαν αμείωτες, χωρίς τη συγκατάθεση των κατοίκων και χωρίς σημαντικά οφέλη, ούτε για εκείνους ούτε για τις χώρες τους.

Έκτοτε ο όρος “βιώσιμη μεταλλεία” καθιερώθηκε και χρησιμοποιείται πλέον ευρύτατα στη βιβλιογραφία, στους διεθνείς οργανισμούς και στη χάραξη εθνικών και διεθνών πολιτικών. Ωστόσο, όλες οι προσπάθειες προσδιορισμού του τι είναι η βιώσιμη μεταλλεία αναφέρονται μόνον στο παρόν, δηλαδή μέχρι την εξάντληση του ορυκτού πόρου – που με τη σημερινή εξορυκτική τεχνολογία δεν είναι και πολύ μακριά. Η επιταγή της βιώσιμης ανάπτυξης για την ικανοποίηση των αναγκών των μελλοντικών γενεών μένει χωρίς απάντηση από τη μεταλλευτική βιομηχανία. Περισσότερα γι’αυτό το θέμα στην επόμενη ανάρτηση.

To νέο οξύμωρο: η “πράσινη μεταλλεία”!

Στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 2000, η νέα φράση της μόδας έγινε η “πράσινη οικονομία” ή “πράσινη ανάπτυξη”. Σαφή ορισμό μην ψάχνετε, διότι ο όρος χρησιμοποιείται από οικονομολόγους, πολιτικούς χώρους και κινήματα πολιτών για να περιγράψει ιδέες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Φαίνεται ότι υπάρχει συμφωνία στο ότι η πράσινη ανάπτυξη δίνει προτεραιότητα στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα και όχι στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς θεωρεί ότι η κοινωνία και η οικονομία δεν μπορούν να υπάρξουν ανεξάρτητα από το περιβάλλον. Για μια σχετική κατανόηση του θέματος, η  Wikipedia δίνει τα εξής διαγράμματα που διαφοροποιούν την βιώσιμη ανάπτυξη (αριστερά) από την πράσινη ανάπτυξη (δεξιά):

Αν η ασάφεια του όρου “βιώσιμη ανάπτυξη” οδήγησε στην κατάχρηση και κακοποίησή του, η απλότητα της λέξης “πράσινη” σε συνδυασμό με την  εύκολη “οπτικοποίηση” της με μια πρασινωπή απόχρωση, έκανε τα πάντα πλέον να βαφτούν πράσινα!

Με τη γνωστή μέθοδο δημιουργίας των εταιρικών οξύμωρων σχημάτων, πώς θα φαινόταν άραγε αν βάζαμε τη λέξη “πράσινο” μπροστά από τη “μεταλλεία”; Νάσου η “Πράσινη Μεταλλευτική Πρωτοβουλία” (Green mining initiative) των πάντα πρωτοπόρων στην υπέρ των μεταλλείων προπαγάνδα Καναδών! Δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ερευνητικό πρόγραμα με τέσσερις τομείς: μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος, διαχείριση κινδύνου για τα οικοσυστήματα, καινοτομία στη διαχείριση αποβλήτων, κλείσιμο και αποκατάσταση μεταλλείων. Τίποτα παραπάνω από τα αυτονόητα για μια επιχείρηση του 21ου αιώνα. Tίποτα παραπάνω από μια ακόμα άσκηση δημοσίων σχέσεων της Καναδικής μεταλλευτικής βιομηχανίας που προσπαθεί να αποσείσει την κακή φήμη που κέρδισε μετά την πρόκληση μιας μακριάς σειράς περιβαλλοντικών καταστροφών και ανθρώπινων τραγωδιών. Όμως άλλο οι ευσεβείς πόθοι κι άλλο η πραγματικότητα και η δημιουργία ενός προγράμματος προφανώς δεν σημαίνει ότι είναι υπαρκτή και η “πράσινη μεταλλεία”. Μύθος βεβαίως!

Ο γνωστός μας καθηγητής κ. Σκαρπέλης πήρε τον μύθο και τον έκανε σημαία. Στη διπλανή διαφάνεια που είναι από την εισήγησή του στην ημερίδα “Οι θησαυροί της Β. Ελλάδας” 29/5/2010, έβαλε και το λογότυπο  του Περιβαλλοντικού Προγράμματος  των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) κάτω από το “πράσινη ανάπτυξη και μεταλλεία” για να μας πείσει ότι η UNEP εκθειάζει την μεταλλεία. Πήγαμε κι εμείς στο δικτυακό τόπο για την πράσινη οικονομία (http://www.unep.org/greeneconomy/) και κάναμε μια αναζήτηση για “mining” …και δεν βρήκαμε τίποτα απολύτως! Ή μάλλον βρήκαμε, μια πραγματικά  καινοτόμα ιδέα για “Μέταλλα χωρίς μεταλλεία” (Metals without mining) που έχει ενδιαφέρον και θα την παρουσιάσουμε εκτενώς – κι αυτή ήταν η μοναδική αναφορά της λέξης “mining”!

Μάλλον η UNEP δεν συμφωνεί με τον κ. Σκαρπέλη. Μάλλον θεωρεί ότι η διατήρηση και ανακύκλωση των μετάλλων είναι περισσότερο συμβατή με την πράσινη οικονομία παρά η ένταση της εξόρυξης και η διαρκής ανάπτυξη  νέων μεταλλείων. Μια πραγματικά πράσινη ανάπτυξη αναζητεί λύσεις εναλλακτικές της εξόρυξης, ώστε να αποφευχθούν οι νέες πληγές στο περιβάλλον, παράλληλα με την αποκατάσταση των παλαιών.

Το βρώμικο μυστικό της καθαρής τεχνολογίας

Η θεωρία του κ. Σκαρπέλη (και άλλων) ότι “πράσινη ανάπτυξη δεν γίνεται χωρίς μεταλλεία” βασίζεται στην (εσκεμμένη) παρανόηση ότι πράσινη ανάπτυξη είναι αποκλειστικά η ανάπτυξη τεχνολογιών χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου. (Είναι ενδιαφέρον ότι η βιομηχανία κατά περίπτωση άλλοτε απορρίπτει κι άλλοτε δέχεται την  υπόθεση της ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη. Εδώ την δέχεται γιατί έτσι τη συμφέρει). Αγαπημένα παραδείγματα είναι τα υβριδικά αυτοκίνητα και οι ανεμογεννήτριες για την κατασκευή των οποίων απαιτούνται τεράστιες ποσότητες σπάνιων γαιών και άλλων μετάλλων.

Αποκρύπτεται το γεγονός ότι η εξόρυξη και η μεταλλουργία έχουν μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος, είναι ενεργοβόρες, και παράγουν οι ίδιες τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα – για να είναι “καθαρό” το υβριδικό αυτοκινητάκι και να μην έχει τύψεις ο περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένος αγοραστής. Είναι σίγουρο ότι όχι όλες, αλλά σίγουρα κάποιες από τις πολυδιαφημισμένες “πράσινες” τεχνολογίες δεν είναι παρά ένα άλλοθι για αύξηση της κατανάλωσης και των εταιρικών κερδών. Ετσι, οι πλέον ρυπογόνες και με το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα βιομηχανίες, η εξόρυξη και η μεταλλουργία, πάνε να περάσουν στη ζούλα ως “πράσινες”! Δείτε και το άρθρο μας για τις σπάνιες γαίες.

Πάει κι ένα βήμα παραπέρα ο κ. Σκαρπέλης, έχοντας την απαίτηση να θεωρείται ότι ΟΛΑ τα μεταλλεία συμβάλλουν στην πράσινη ανάπτυξη! “Ο φόβος μου είναι μήπως φθάσουμε στο σημείο να υποστηρίζεται πλέον πως ο,τιδήποτε αλλάζει – ακόμη και προσωρινά - την επιφάνεια της γης και δεν στοχεύει στην παραγωγή πράσινης ενέργειας, σε καθαρές μεταφορές και καθαρές τεχνολογίες δεν θα εντάσσεται πλέον στην πράσινη ανάπτυξη“. Γιατί, εντασσόταν ποτέ; 

Υπάρχει κάποιος λόγος να εντάσσονται ΟΛΕΣ οι ανθρώπινες δραστηριότητες στην πράσινη ανάπτυξη; Μήπως αυτή η πρεμούρα έχει κάποια σχέση με επιδοτήσεις για “πράσινες” δραστηριότητες;

Kαι η δημιουργία οξύμωρων σχημάτων συνεχίζεται, με τον τυχαίο συνδυασμό των λέξεων “βιώσιμη”, “πράσινη”, “ανάπτυξη”, “μεταλλεία”, “ορυκτός πλούτος”. Το αποτέλεσμα είναι κάτι φράσεις σαν κι αυτήν: “Βιώσιμος ορυκτός πλούτος σημαίνει πράσινη ανάπτυξη”   του φανατικού υποστηρικτή των παντός είδους εκμεταλλεύσεων Δρ Νίκου Αρβανιτίδη του ΙΓΜΕ. “Βιώσιμος ορυκτός πλούτος” – βιώσιμος για πόσο; Για τα 20-30 χρόνια που θα διαρκέσει το ξεκοίλιασμα της Χαλκιδικής ή της Θράκης; “…σημαίνει πράσινη ανάπτυξη”! Γιατί; Επειδή θα τηρεί, ΑΝ τηρεί, τους Περιβαλλοντικούς Όρους που είναι απλά οι βασικές από το νόμο υποχρεώσεις κάθε επιχείρησης; Σε τι συνίσταται άραγε η “πρασινάδα”; Υπάρχει κάτι το “πράσινο” σε έναν ανοιχτό κρατήρα εξόρυξης που θα αφανίσει ένα αρχέγονο δάσος; Μπορεί μια εταιρεία να αφαιρέσει εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους υλικών από τη Γη και να θεωρείται “φίλη του περιβάλλοντος”;

Α, και η επόμενη παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον, το Ρίο+20 που θα γίνει πάλι στο Ρίο το 2012 θα είναι αφιερωμένη στην “πράσινη οικονομία”! Η πράσινη μπογιά θα πάει σύννεφο!

Διαβάστε και τα:

Πόσο “βιώσιμη” μπορεί να είναι η μεταλλευτική βιομηχανία;

O παραλογισμός της εξόρυξης χρυσού

Οι “κακοί οικολόγοι” που θέλουν να σταματήσουν τον πολιτισμό;

Προπηλακισμοί: Η εξέγερση των εξαπατημένων

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη. Αναδημοσίευση  από τον http://www.elzoni.gr/html/ent/155/ent.11155.asp

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι νόημα έχει μια ανακοίνωση ή μια δήλωση καταδίκης οποιουδήποτε περιστατικού.

Υπάρχει, βέβαια, η έννοια της πολιτικής καταδίκης, αλλά πρόκειται για κάτι το εντελώς θεωρητικό.

Απ’ όσο γνωρίζουμε, όμως, καταδίκες εκδίδουν τα δικαστήρια και άφεση αμαρτιών δίνει η Εκκλησία.

Η πολιτική ερμηνεύει τα γεγονότα και δίνει λύσεις.

Ας αφήσουμε που αυτές οι καταδίκες, που πλέον επαναλαμβάνονται ως ένα είδος γραφειοκρατικής ρουτίνας – το λέμε, ξεμπερδεύουμε και πάμε παρακάτω – περισσότερο μου θυμίζουν την γνωστή «δυσανάγνωστη», κάτω από το επίσης γνωστό κείμενο «καταδικάζω μετά βδελυγμίας κλπ. κλπ.».

Δεν αντιλαμβάνομαι, δηλαδή, τι νόημα έχουν οι ανακοινώσεις και δηλώσεις καταδίκης των περιστατικών προπηλακισμού βουλευτών που ψήφισαν το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και πάει λέγοντας – μην ξεχνάτε πως όλο και κάτι θα χρειαστεί να ψηφίσουν οι προπηλακιζόμενοι ενόψει της 6ης δόσης.

Τι πιστεύουν όσοι καταδικάζουν; Ότι θα τους ακούσουν οι διαμαρτυρόμενοι και θα σπεύσουν να συμμαζευτούν;

Το αντίθετο μάλλον.

Στην προκειμένη περίπτωση, έχω την εντύπωση πως οι ανακοινώσεις καταδίκης εκδίδονται και για έναν επιπλέον λόγο. Τον γνωστό. Ο οποίος δεν είναι άλλος από την διάσωση του συστήματος.

Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα. Να δει την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι πως κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως η παρούσα Βουλή έχει ταυτιστεί απόλυτα με το Μνημόνιο – και με την υποχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, όπως προαναγγέλθηκε (περιττό, διότι το είδαμε γραμμένο στην έκθεση της τρόικας) από τον Γιουνκέρ.

Η αλήθεια είναι ότι ουδείς πιστεύει πως η Βουλή αυτή μπορεί να νομοθετήσει για να βγει η χώρα από την κρίση.

Η αλήθεια είναι πως έχει εμπεδωθεί η άποψη ότι οι βουλευτές σε πρώτη φάση δεν διάβασαν το Μνημόνιο, σε δεύτερη δέχθηκαν να παραιτηθούν της ψήφου τους αποδεχόμενοι την υπογραφή δανειακών συμβάσεων μόνο από τον εκάστοτε υπουργό των Οικονομικών και, αφού τα έκαναν γενικώς σαλάτα, υπέκυψαν και στον τελευταίο εκβιασμό του Μεσοπρόθεσμου.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και αυτοί που δεν λαμβάνουν μέρος σε επεισόδια προπηλακισμού, χαμογελούν ικανοποιημένοι παρακολουθώντας τις σκηνές από την τηλεόραση και τα μπλογκς, καθώς θεωρούν ότι τα γιούχα έχουν δικαιολογητική βάση.

Ας δούμε το θέμα καθαρά πολιτικά: Tα μέλη της παρούσας εθνικής αντιπροσωπείας έχουν απαξιωθεί στα μάτια του κόσμου και δεν μπορούν να συνεχίσουν να υποδύονται τους εκπροσώπους του με το στανιό.

Πολύ περισσότερο, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους. Πώς μπορείς να εκπροσωπείς κάποιους με τους οποίους αδυνατείς να έλθεις σε επικοινωνία;

Οι βουλευτές θεωρούνται πρόσωπα που ψηφίζουν ό,τι τους σερβίρουν ως αποτέλεσμα ηθικού ή κομματικού εκβιασμού.

Η (νέα) δήλωση του βουλευτή Αθανασιάδη, σύμφωνα με την οποία δέχθηκε απειλές προκειμένου να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο – και επομένως δεν το έκανε επειδή τον έπεισαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών – απλώς χειροτέρεψε τα πράγματα.

Διότι επιβεβαίωσε (έστω και προσχηματικά) ότι οι βουλευτές λειτουργούν απειλούμενοι και εκβιαζόμενοι. Ως γνωστόν, η διόρθωση είναι χειροτέρα του λάθους.

Η αγόρευση του βουλευτή Τσώνη στην Ολομέλεια, περί του φίλου του τού Δημητράκη που αποδείχθηκε «τζάμπα μάγκας», έριξε λάδι στη φωτιά και δείχνει ότι έχει επικρατήσει ένα είδος ακαταλόγιστου.

Οι δηλώσεις Καρχιμάκη περί ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο τώρα εμφανίζει προσμιγνυόμενο με… ακροδεξιά στοιχεία, δείχνει ότι έχει χαθεί εντελώς η ψυχραιμία.

Οι δηλώσεις βουλευτών και κομμάτων περί δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας του εκπροσώπου του έθνους να ψηφίζει σύμφωνα με την συνείδησή του, δείχνουν ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό τι ακριβώς συμβαίνει.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κόσμος θεωρεί πως έχει εκλείψει η δημοκρατική νομιμοποίηση.

Ότι δηλαδή, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ!

Δεν εξετάζουμε αν προεκλογικά γνώριζαν την πραγματική δημοσιονομική κατάσταση, αν ορθώς κάνουν αυτά που κάνουν, αν υπήρχε άλλη λύση, αν αποκοιμήθηκαν για μερικούς μήνες και ξύπνησαν με τον Παπακωνσταντίνου να κραδαίνει πάνω από το κεφάλι τους το Μνημόνιο. Αυτά είναι γνωστά και έχουν απαντηθεί.

Εξετάζουμε την ουσία του θέματος, που είναι ότι η παρούσα Βουλή και η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορούν να συνεχίσουν υφιστάμενες, διότι οι μετεκλογικές αποφάσεις της βρίσκονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τις προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις.

Επομένως, με καταδίκες ή χωρίς των διαφόρων περιστατικών, η ουσία είναι ότι υπάρχει απονομιμοποίηση.

Έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία περί αυτού; Χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ για να το πιστοποιήσει;

Από την πλευρά τους, η κυβέρνηση και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ λένε πως δεν γνώριζαν το εύρος του προβλήματος και υποχρεώθηκαν να λειτουργήσουν υπό έκτακτες συνθήκες.

Εντάξει. Αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση, αμέσως μετά την οδυνηρή διαπίστωση, όφειλε η νέα κυβέρνηση να βγει στον λαό, να εξηγήσει τι συμβαίνει και να ζητήσει ανανέωση της εντολής με καινούργιο πρόγραμμα.

Συνεπώς, για να μην συμβεί κανένα κακό και για να σταματήσουν οι προπηλακιζόμενοι να κλαψουρίζουν στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα, είναι αναγκαίο να πάμε σε εκλογές, προκειμένου να αποχωρήσει από το προσκήνιο η παρούσα Βουλή με την παρούσα σύνθεσή της, που ουσιαστικά λειτούργησε ως πλυντήριο των σκανδάλων διασπάθισης του δημοσίου χρήματος στήνοντας ένα σωρό άγονες εξεταστικές επιτροπές και μη αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα των στιγμών.

Άλλος νόμιμος και δημοκρατικός τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα δεν υπάρχει.

Και ας σταματήσουν όλοι να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Έχουν εκλεγεί για να δώσουν αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, για να πάρουν πίσω τον ΟΤΕ και το λιμάνι, για να καταργήσουν τις ρυθμίσεις του 2008 για το ασφαλιστικό σχετικά με την αύξηση των ορίων ηλικίας και την μείωση των συντάξεων, για να καταργηθούν «όλοι οι πρόσφατοι άδικοι φόροι», κλπ., κλπ.

Έχουν ουσιαστικά υποκλέψει την ψήφο και αυτό δεν γίνεται ανεκτό από αυτούς που τώρα αποκαλούν «τζάμπα μάγκες».

Ας καταλάβουν πως ο κάθε ψηφοφόρος που βλέπει απέναντί του έναν βουλευτή, θυμάται τις ανοησίες και τα ψέματα που του πούλησε προεκλογικά. Και αισθάνεται πως τον κορόιδεψαν, δηλαδή υποτίμησαν τη νοημοσύνη του.

Πρόκειται για ένα θέμα τιμής που δεν λύνεται με φραστικές καταδίκες. Λύνεται μόνο με εκλογές.

Ας το καταλάβουν επιτέλους. Έχουμε να κάνουμε με την «εξέγερση των εξαπατημένων»! Εδώ κοντεύει να το καταλάβει η τρόικα!