Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΑΓΝΕΙΑ…

Αναρωτιέμαι τι μήνυμα παίρνουν για την καταστροφή στην Ιαπωνία , αυτοί που ερωτοτροπούν με φιλμ και ιστορίες ολέθρων : Αυτοί λόγου χάρη που σαγηνεύονται από ιστορίες τύπου King Kong, παρούσες στην αγορά θεάματος από το 1933…. . Αναρωτιέμαι αν σκέπτονται όπως οι «κυνηγοί των τυφώνων» - άλλοι πάλι περίεργοι, σεσημασμένοι διώκτες ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων, που τρέχουν από κοντά να φωτογραφίσουν ό,τι προηγείται και ό,τι έπεται της διάλυσης φραγμάτων, της εκρίζωσης δέντρων, της καταστροφής σπιτιών, πυλώνων και γεφυρών. Ή αν σκέπτονται όπως κάποιοι «τουρίστες της συμφοράς», ειδικευμένοι στο να πλευρίζουν πολεμικά μέτωπα, περιοχές εμφυλίων πολέμων και αναταραχών, εστίες μαζικής δυστυχίας και εντάσεων, έτσι, για να πάρουν μια τζούρα από όλεθρο….
Αυτή η διείσδυση της θάλασσας στην Ιαπωνική στεριά σε βάθος 50 χιλιομέτρων, θυμίζει λίγο τον «Υδάτινο κόσμο» του Κέβιν Κόσνερ – φιλμ που περιγράφει τη ζωή ή επιβίωση σε ένα πλανήτη «θαλασσοποιημένο». Αλλά και η προσβολή του συστήματος ψύξης του αντιδραστήρα Φουκουσίμα, με την επακόλουθη απειλή ενός αόρατου αλλά εξ ίσου δολοφονικού πυρηνικού ατυχήματος , έχει επίσης κάτι το συγκλονιστικό : Πρόκειται για μια δυσλειτουργία που σχετίζεται με την πρόσληψη του ψυκτικού μέσου, που είναι απαραίτητο για την τιθάσευση των υψηλών θερμοκρασιών που αναπτύσσει ο αντιδραστήρας. Ο καθένας μπορεί να το καταλάβει σε μια μικρο-μικρο-κλίμακα, αν σκεφθεί μια πιθανή διάτρηση του ψυγείου του αυτοκινήτου του, με αποτέλεσμα το κάψιμο της μηχανής….
Οι οικουμενικές καταστροφές δημιουργούν ένα άλλου είδους τρόμο – θα τον έλεγα «κοσμικό» …Τώρα, που βρισκόμαστε σε κάποια χρονική απόσταση, ο τρόμος του Β Παγκοσμίου Πολέμου μου φαίνεται παιχνίδι μπροστά σε αυτόν που θα ζούσαμε(αν υπήρχαμε…) την Ιουράσεια Περίοδο, 65 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν μια καταστροφή οικουμενικών διαστάσεων εξαφάνισε τους δεινόσαυρους…Οι τέτοιες «κοσμικές αφηγήσεις» σε ένα πλανήτη ηλικίας 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, εμβάλλουν τους πιο ευφάνταστους σε υποθέσεις περί «ολιστικών» καταστροφών και «αναδημιουργίας» του ανθρώπινου είδους, μέσα στη κλίμακα των δισεκατομμυρίων. Λέτε μετά από αυτή την «υπόθεση εργασίας» να με καλέσει ο Χαρδαβέλας στην τηλεόραση;
Η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, η πληροφορία γενικώς, θα έπρεπε και θα μπορούσε να μας κάνει κοινωνούς του τρόμου, της αγωνίας, της απώλειας. Να μην αποδυναμώνει τη φαντασιογόνα ορμή μας, αλλά απεναντίας να την εγείρει στο επίπεδο της πραγματικότητας. Αυτό θα ήταν πραγματική τέχνη : Το να προσλαμβάνουμε , μέσα σε ένα περιορισμένο χρόνο, καταστάσεις συγκλονιστικές, με τεράστιο βάθος και πλάτος….
Όμως σε πολλούς συμβαίνει αυτό που περιγράφει ο Εντγκάρ Μορέν στο έργο του «Γη Πατρίδα» : Αν και φθαρτοί και προορισμένοι να χαθούμε σε ένα κόσμο επίσης φθαρτό, είμαστε κάθε άλλο παρά συμπονετικοί και αλληλέγγυοι…..

Β. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ : ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ

............Η μυστική διπλωματία, οι μυστικές διαπραγματεύσεις και κυρίως οι μυστικές συμφωνίες, αποδεικνύουν ότι ο Πρωθυπουργός και το Οικονομικό Επιτελείο συνειδητά εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό, συνειδητά εξαπάτησαν το ελληνικό κοινοβούλιο, συνειδητά εξαπάτησαν τους Βουλευτές όλων των κομμάτων παρουσιάζοντας ως αναπόφευκτη μια καταστροφική κατάσταση, που οι ίδιοι φρόντισαν να φτάσει στο απροχώρητο, για άγνωστους προς το παρόν λόγους.


Η κυβέρνηση έως τον Μάιο του 2010 και κυρίως στις περίφημες πρώτες 100 μέρες, προσπαθούσε να δημιουργήσει το άλλοθί της απέναντι στον λαό, ισχυριζόμενη ότι προσπαθούσε να εφαρμόσει το κυβερνητικό της πρόγραμμα, αλλά με τα νέα στοιχεία που προέκυψαν «υποχρεώθηκε» να ακολουθήσει τον δρόμο της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Την ίδια «πετυχημένη» τακτική φαίνεται ότι επιμένει να ακολουθεί η κυβέρνηση καθώς αρνείται να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για την πραγματικότητα, για το ποιους εξυπηρετεί και ποιους θίγει η πολιτική που υιοθετεί, ποια επιπρόσθετα μέτρα κοινωνικής χρεοκοπίας έχει συμφωνήσει ότι θα υιοθετήσει σε βάρος του ελληνικού λαού. Δυστυχώς θα έρθουν και άλλα μέτρα με την μορφή του κατεπείγοντος, με την δικαιολογία του αναπόφευκτου, με την επιχειρηματολογία του «εθνικού συμφέροντος» και οι Βουλευτές θα διαχωριστούν και πάλι σε «πατριώτες και μη» ανάλογα με το ποιος υπακούει στις συμφωνίες του Παπανδρέου και του Οικονομικού του Επιτελείου. Οι υπόλοιποι θα αναζητούμε την αλήθεια στους ξένους συνομιλητές του πρωθυπουργού σε συνεντεύξεις που δίνονται κατόπιν εορτής.


Το κλίμα επιβαρύνεται συνεχώς. Η αποσύνθεση της κυβέρνησης είναι ραγδαία και σε λίγες εβδομάδες θα έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της, όπως φαίνεται. Τότε πολλοί από τους απολογητές και τους συνοδοιπόρους των «μνημονιακών δυνάμεων» θα σφυρίζουν αδιάφορα παριστάνοντας τους άσχετους με το διαπραχθέν έγκλημα. Δεν θα πρέπει να γίνει έτσι όμως. Πρέπει να θυμόμαστε τον λόγο που άρθρωσαν κάποιοι και την στάση που τήρησαν. Δυστυχώς το βάρος του εγκλήματος εναντίον του λαού είναι τεράστιο για να αποδράσουν κάποιοι με μικρές αμυχές. Φοβάμαι ότι θα ματώσουμε και θα εκπλαγούμε πραγματικά με αυτά που θα έρθουν. Ίσως να είναι και η νέμεση για την τραγική πορεία που ακολούθησε η χώρα τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες…..

Απόσπασμα άρθρου του Ανεξάρτητου Βουλευτή Αττικής Βασίλη Οικονόμου στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» («Είναι φανερό ότι αδίκησα τον Υφυπουργό Οικονομικών…» 10-03-2011 )

Γ. Κλαδούχος : Η τοπική αγορά απάντηση στο φόβο των υπερκαταστημάτων

Περισσότεροι από 50 επιτηδευματίες της Ευρωστίνης απευθύνθηκαν στο δημοτικό συμβούλιο Ξυλοκάστρου – Ευρωαστίνης (Πελοπόννησος). Αίτημά τους: «να μην εκδοθεί άδεια λειτουργίας» σε υποκατάστημα «μεγάλης αλυσίδας λιανικού εμπορίου» και κάθε άλλης «ξενόφερτης αλυσίδας». Στο δημοτικό συμβούλιο το αίτημα δεν συζητήθηκε. Τέθηκαν ερωτήματα αν έχει δικαίωμα από το νόμο να πει όχι σε τέτοιες περιπτώσεις. Είναι και οι νόμοι, αλλά ο κανόνας άμυνας των πολιτών είναι αυτός που αναφέρω σε κείμενο που είχα δημοσιοποιήσει τον Οκτώβριο του 2003 όταν άνοιγε στο Ξυλόκαστρο ένα παράρτημα μεγάλου καταστήματος: ‘‘Δεν μας ταιριάζουν οι πολυπληθείς καταναλωτές – προσκυνητές των βωμών των αλυσίδων σουπερμάρκετ. Η μικρή επιχείρηση βρίσκει την αρμονία της στο περιβάλλον μας. Μας ταιριάζει η άμεση σχέση παραγωγού – καταναλωτή, εμπόρου – πελάτη του, του επαγγελματία με τον δέκτη των υπηρεσιών του. Αυτή η προσωποποιημένη σχέση πέρα από χαρά επικοινωνίας είναι και οικονομία. Είναι κριτική στον άκρατο ατομισμό, ανακαλεί σε πρώτο πλάνο αξίες ζωής και πολιτισμού, προσπαθεί να μας απομακρύνει από την τηλεοπτική τυραννία που μας πείθει για αμφίβολης ανάγκης και ποιότητας προϊόντα και συμπεριφορές. Είναι η επαναφορά σ’ ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα, σε μια κοινότητα ανθρώπων που μπορεί να καθορίζει κανόνες της εσωτερικής ζωής της, να συναλλάσσεται κι επικοινωνεί ευρύτερα χωρίς διατάραξη των εσωτερικών σχέσεων αμοιβαιότητας, αλληλεγγύης, οικονομικής και κοινωνικής συνοχής.’’ Δεν χρειάζεται φόβος. Χρειαζόμαστε άλλη καταναλωτική συμπεριφορά, έναν αλληλέγγυο, εσωτερικό στο δήμο κύκλο οικονομικής ζωής. Αντιγράφω από το προεκλογικό πρόγραμμα της Κίνησης Πολιτών και το κεφάλαιο ΕΜΠΟΡΙΟ – ΑΓΟΡΑ: « ο δήμος και εδώ, με ενέργειές του, μπορεί να βοηθήσει ώστε να καλλιεργηθεί ένα αίσθημα εντοπιότητας, με αποτέλεσμα την υποστήριξη των τοπικών αγορών από τους δημότες». Αυτά, τα παραπάνω έπρεπε να πει το δημοτικό συμβούλιο Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης. Αυτά θα ‘πρεπε να λέει η Ομοσπονδία Εμπορικών Συλλόγων Πελοποννήσου και Νοτιοδυτικής Ελλάδας. Με την ευκαιρία τον δημοτικών εκλογών, σε δελτίο τύπου μας κάλεσε να βάλουμε πλάτη «για να βγει η οικονομία και η χώρα από το αδιέξοδο», βρίσκει ότι το έλλειμμα « οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην τοπική αυτοδιοίκηση». Για να μην λέμε πολλά, χρειαζόμαστε εμβάθυνση, ψυχραιμία, όχι αναπαραγωγή σλόγκαν. Στο τμήμα με τίτλο «Οικολογία, οικονομία και αναχρηματοδότηση» του προεκλογικού μου φυλλαδίου γράφω: « Η προτίμηση των τοπικών καταστημάτων και προϊόντων μας ( και περιφερειακών και εθνικών) είναι κοινωνική οικολογία, οικονομία. Πάει μπροστά μια οικονομία, όταν το οικονομικό πλεόνασμα δεν διαφεύγει. Έτσι, αναχρηματοδοτείται ο παραγωγικός και εμπορικός κόσμος του δήμου. Είναι οριζόντια οικονομία, αποφυγή των καθέτων, από τα πάνω και μακριά απρόσωπων προϊόντων, μέσα από αλυσίδες πολυκαταστημάτων. Είναι ζήτημα οικονομίας και πολιτισμού. Ένας μελετητής τους, ο Φ. Μπρωντέλ έλεγε : ‘‘Ένας πολιτισμός διακρίνεται απ’ αυτά που δίνει και απ’ αυτά που ζητά από το εξωτερικό αλλά επίσης απ’ αυτά που είναι ικανός ν’ αρνηθεί.’’» Η Ελλάδα φτωχαίνει, ήταν και είναι εξαγωγέας κεφαλαίων. Ο τόπος μας χρειάζεται να μάθει κάτι που επισημαίνει και ο Δημήτρης Γούσιος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας: «Η ανάπτυξη μιας οικονομίας εξαρτάται από την παρεμπόδιση της διαρροής εισοδήματος από την περιοχή.» Αυτά έπρεπε να το γνωρίζουν στην τοπική αυτοδιοίκηση, αυτά έπρεπε να πουν στους καταστηματάρχες της Ευρωστίνης. Αλλά η στάση αφωνίας, αφήνει τον μικροέμπορο με φόβο και τον ντόπιο καταναλωτή ευάλωτο στη μαζική καταναλωτική προπαγάνδα. Γρηγόρης Κλαδούχος, Ξυλόκαστρο, 9.3.2011

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ,ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ...…

Απέχει μόλις 1,25 μίλια από τις τουρκικές ακτές αλλά 72 μίλια από τη Ρόδο, είναι δε τόσο μικρό όσο ο Δήμος Ζωγράφου πολλαπλασιασμένος επί τέσσερα- τουτέστιν έχει έκταση 8,9 τετρ. χιλιομέτρων, με ακτές μήκους 19,5 χιλιομέτρων. Όμως αν και τόσο μικρό είναι μεγάλο σε σημασία, λες και ο «Θεός της Ελλάδας» το έστησε εκεί για να περιφρουρεί τα ελληνικά δικαιώματα και ιδιαίτερα το μέγεθος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). «Για το πετρέλαιο ρε γαμώτο», θα έλεγα με ακραιφνείς πατριωτικούς όρους….
Τώρα βέβαια η όποια οικολογική ένσταση στην εξόρυξη πετρελαίου θα κινδύνευε να θυμίζει πρόταση μονομερούς αφοπλισμού, σε ένα κόσμο ανθρωποφαγικών διαθέσεων. Ας την τοποθετήσουμε λοιπόν εκεί που πρέπει(δηλαδή στο απώτερο μέλλον) και ας κοιτάξουμε τα του τωρινού οίκου μας - του υπεδάφους και του υποθαλάσσιου χώρου μας μη εξαιρουμένου….Και για να μην πούμε το Καστελοριζο-Καστελοριζάκι, ας προστρέξουμε στην ενίσχυση και στην ενδυνάμωση των δεσμών μας μαζί του.
Με αυτό το σκεπτικό χαιρετίζω κι εγώ την πρωτοβουλία που παίρνει το Εβδομαδιαίο Περιοδικό Πολιτισμού «24 Γράμματα» www.24grammata.com με στόχο την ανύψωση του φρονήματός και την ενίσχυση της ντόπιας κοινωνίας . Λέει η πρωτοβουλία :
Στείλτε ένα ΒΙΒΛΙΟ, ακόμα και απ΄ αυτά που έχετε ήδη διαβάσει, στο ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ.
Γράψτε στην πρώτη σελίδα την αφιέρωση σας ή το μήνυμα σας
και στείλτε το με ένα απλό γραμματόσημο (κόστος γραμματ. από 1,90 έως 2,12ευρώ)
στοιχεία παραλήπτη: Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου ΤΚ85111 (συμμετοχή στην εκστρατεία του www.24grammata.com).
Η πρωτοβουλία συνοδεύεται από ένα σύντομο κείμενο του Γιώργου Δαμιανού, το οποίο μου αφήνει ένα ερωτηματικό όταν σημειώνει:
«Τώρα οι απανταχού ρήτορες και ρητορίσκοι μιλάνε για “λεκάνες Μεσογείου”, για “κοιτάσματα”, για “γεωπολιτική αξία”, για “πλούτο”, για “αρπαχτές” και για “κονόμα”. Τώρα κινδυνεύει, πραγματικά, το Καστελόριζο!!!»
Δηλαδή ο συντάκτης του κειμένου θεωρεί ότι το Καστελόριζο κινδυνεύει από τους «απανταχού ρήτορες και ρητορίσκους», και όχι από την ίδια την γεωπολιτική του θέση;
Δεν έχω ρητορεύσει περί του Καστελόριζου ώστε να νοιάζομαι, αλλά νομίζω πως οι μπηχτές δεν υπηρετούν μια τέτοια και τόσο μεγάλη υπόθεση……

ΥΓ. Ο χάρτης προέρχεται από την Wikipedia

ΓΕΡΜΑΝΟΕΛΛΗΝΙΚΑ : Ο Verheugen ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ

Για τον κύριο Φερχόϊγκεν, πρώην Επίτροπο Βιομηχανίας στην ΕΕ, έχω αναφερθεί στην ανάρτηση http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/09/blog-post_2027.html. Εκεί είχα μιλήσει για τη λυσσώδη εκστρατεία του υπέρ του ΝΑΙ στο αποικιακό και ρατσιστικό σχέδιο Ανάν – όπως επίσης και για το «μετ-επιτροπικό» επαγγελματικό του βόλεμα από τουρκική εταιρεία…. Πρόσφατα, στον δικτυακό τόπο του «Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων» (http://antigoldgreece.wordpress.com/2011/03/08/eu-resource-grab/ ) έγινε σχολιασμός της “Πρωτοβουλίας Verheugen” ή “Πρωτοβουλίας για τις Πρώτες Ύλες” (Raw Materials Intitiative), που έχει ως βάση μια σειρά από συλλογισμούς περί ανταγωνιστικότητας – συλλογισμούς ιδιαίτερα συνηθισμένους στις συνθήκες της ευρω-οικονομιστικής ψύχωσης…..

Γράφει ο αναλυτής του «Παρατηρητηρίου» :

«Η Ευρωπαϊκή βιομηχανία αντιμετωπίζει αυξανόμενο ανταγωνισμό για πρώτες ύλες από την Κίνα, την Ινδία και άλλες ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες. Επίσης μειονεκτεί έναντι του διεθνούς ανταγωνισμού σε πολλά άλλα μέτωπα όπως: α) υψηλότερο εργατικό κόστος β) υψηλότερο ιδιοκτησιακό κόστος γ) υψηλότερους φόρους. Για να επιτευχθεί ο ιερός στόχος της ανταγωνιστικότητας της (βορειο)Ευρωπαϊκής βιομηχανίας χρειάζονται ορυκτοί πόροι, κυρίως άφθονα μέταλλα σε χαμηλές τιμές – και η Πρωτοβουλία του καλού Γερμανού κυρίου αναλαμβάνει να τα βρει…. Η Ε.Ε. θα επιδιώξει την άρση όλων των περιοριστικών πολιτικών των πλούσιων σε ορυκτά χωρών του Τρίτου Κόσμου, δηλαδή στην εφαρμογή των νόμων της “ελεύθερης αγοράς” και του άκρατου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Σε περίπτωση μη “συμμόρφωσης” των χωρών αυτών με τις επιθυμίες μας, η Ε.Ε. απειλεί (ευγενικά) με χρήση του μηχανισμού διαιτησίας και των εργαλείων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO) που έχουν οδηγήσει τόσους και τόσους λαούς στην εξαθλίωση. Αυτό το ονομάζουν “δίκαιη και χωρίς στρεβλώσεις πρόσβαση στους ορυκτούς πόρους”! »

Παραπέρα το άρθρο του Παρατηρητηρίου αναφέρεται στα της ευρωπαϊκής περιφέρειας και ειδικότερα στα δικά μας, στην παράκαμψη των περιορισμών των περιοχών NATURA και στο “Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης … για τη Βιομηχανία”, το οποίο προώθησε ο κ. Σουφλιάς και το οποίο επιτρέπει όχι μόνο την εξόρυξη αλλά και τη βαριά βιομηχανία της μεταλλουργίας μέσα στις “προστατευόμενες” περιοχές ….»

Η πολιτική των βορειοευρωπαϊκών συγκροτημάτων, σε μια σειρά από τομείς, επιβεβαιώνει τον εξωστρεφή τους προσανατολισμό, δαπάναις της ευρωπαϊκής και ιδιαίτερα της μεσογειακής γεωργίας, δαπάναις των φυσικών και αισθητικών πόρων, της εγχώριας ποιότητας ζωής, των κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας , της οικολογικής ισορροπίας. Πρόκειται για μια πολιτική ευρωπαιο-φανή αλλά κατ’ ουσίαν διαλυτική, χαντακωτική για το «ευρωπαϊκό όνειρο». Μια πολιτική παθητικής προσαρμογής στα κελεύσματα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και στους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων, που καταλήγει στην απεμπόληση της δυναμικής για μια ευρωπαϊκή πολιτική οντότητα….
Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Άνταμ Σμιθ διακήρυσσε τα πλεονεκτήματα της διεθνούς εξειδίκευσης , χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Αγγλίας και Πορτογαλίας και υποστηρίζοντας ότι η ειδίκευση της πρώτης στη βιομηχανία και της δεύτερης στη γεωργία θα προσπόριζε πλεονεκτήματα και για τις δυο…Οι διαδρομές της ιστορίας δεν ήταν ποτέ άσχετες με το πνεύμα της έμφασης στα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάποιων χωρών ή περιφερειών, όμως η σχετική απόφανση μπορούσε να είναι αντικειμενική και ανυστερόβουλη μόνο εφόσον βασιζόταν στη συνεκτίμηση όλων των στοιχείων και στη συμμετοχή όλων των μερών στο διάλογο. Σήμερα το Δ Ράϊχ των Φερχόϊγκεν δεν συν-εκτιμά και δεν δια-βουλεύεται με κανένα, αλλά επιβάλλει αυτό που αποτελεί ή που θεωρεί ότι αποτελεί άμεσο συμφέρον του…
YΓ

Η φωτογραφία είναι του Χρήστου Λαμπριανίδη, βραβευμένη με το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού για την υπερθέρμανση του πλανήτη......

ΚΑΤΙ ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στο Book press newsletter διαβάζω ένα άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου («Πολυπολιτισμικότητας» συνέχεια….) και απογοητεύομαι : Το άρθρο εκπέμπει μιαν άσκοπη ευρυμάθεια χωρίς να εμβαθύνει στο ζήτημα και δεν διασώζεται παρά το γεγονός ότι διαθέτει κάποιο «ψαχνό» : Λόγου χάρη μιαν αναφορά στους ακροαριστερούς «μιζεραμπιλιστές»(καλόοοο…) και μια σωστή κριτική ενός φαινομένου , που εγώ το αποκαλώ «προοδευτική ασχημοφιλία». Λέει η Τριανταφύλλου : «…. όταν βλέπω έναν νεαρό Μαύρο ράπερ με χρυσές αλυσίδες, δεν με ενοχλεί φυσικά που είναι Μαύρος, με ενοχλεί το λεγόμενο bling-bling, τα μπιχλιμπίδια που δίνουν κάποιες πληροφορίες για τον τρόπο ζωής και σκέψης. Ομοίως όταν βλέπω υπερβολικά βαμμένες γυναίκες με οξυζεναρισμένα μαλλιά, δεν με ενοχλεί που είναι λευκές, μ’ ενοχλεί που είναι χυδαίες. Και πάει λέγοντας. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας αναγκάσει να αποδεχόμαστε τη βλακεία και την ασχήμια επειδή προέρχεται και ανήκει σε «ευαίσθητες» κοινωνικές ομάδες…..»

Κατά τα άλλα, νομίζω ότι στο ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας, η οικολογική οπτική δεν κάνει καθόλου κακό….Στη φύση υπάρχουν μικροοργανισμοί, θάμνοι, δέντρα, ζώα, που είναι ασύμβατα με συγκεκριμένα οικοσυστήματα…Υπάρχουν ολόκληρες αναλύσεις για τα «ξενικά» και εξωτικά είδη, για τις «βιοεπιδρομές» που επιφέρουν ζημιές στην εγχώρια χλωρίδα και πανίδα – χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι οποιαδήποτε «συνεύρεση» ξενοφερμένων και εγχώριων ειδών είναι εξ ορισμού προβληματική.
Και το ερώτημα είναι : Μπορεί να μεταφερθεί αυτή η προβληματική περί της συμβατότητας κάποιων ειδών και περί της ασυμβατότητας κάποιων άλλων, στις ανθρώπινες κοινωνίες; Πριν κάποιοι εκτοξεύσουν το όποιο επιχείρημα αντίθετα σε αυτό τον «αναγωγισμό», θα υπογράμμιζα τούτο : Τα ανθρώπινα όντα λόγω ευφυϊας είναι μεν πιο προσαρμοστικά σε νέα κοινωνικά περιβάλλοντα από ό,τι οι μικροοργανισμοί, τα φυτά και τα ζώα, όμως από μιαν άλλη σκοπιά, ως όντα πιο σύνθετα και με μεγαλύτερες ανάγκες, έχουν μικρότερη προσαρμοστικότητα…Επομένως ο τελικός βαθμός προσαρμογής τους θα καθορισθεί από τη διελκυνστίδα των συγκεκριμένων αντίπαλων δυνάμεων….
Τα ανθρώπινα όντα είναι φορείς αξιακών συστημάτων, κοσμικών και μεταφυσικών, τα οποία πολλές φορές είναι ασύμβατα και εχθρικά μεταξύ τους. Σε ένα δυτικό σκηνικό, ένας Μωαμεθανός, ένας Χριστιανός, ένας Ινδουϊστής και ένας «Άθεος», θα μπορούσαν ενδεχομένως να τα βρουν μεταξύ τους και να συνυπάρξουν, παρά την απέχθεια όλων έναντι όλων και παρά την απώθηση που δημιουργεί η «αθεϊστική» θεώρηση στους υπόλοιπους, που είναι εξαρτημένοι από την βεβαιότητα της μεταφυσικής σωτηρίας…Όμως όσον αφορά κάποιες «δομικές κοινωνικές συνθήκες», αυτές αναμφίβολα στοιχειοθετούν πεδία σφοδρής αντιπαλότητας : Γιατί ο αυταρχισμός στη σχέση ανδρών-γυναικών συγκρούεται μετωπικά με το πνεύμα και την πρακτική της ισότητας, γιατί η πατριαρχία που θέλει τους νέους «ιμάντες μεταβίβασης» των θελήσεων της πατρικής γενιάς συγκρούεται με το δικαίωμα των νέων στη δική τους ταυτότητα, γιατί το κριτικό εκπαιδευτικό σύστημα συγκρούεται με τα συστήματα των εξ αποκαλύψεως αληθειών, γιατί ο ελεύθερος ερωτισμός συγκρούεται με την ποδηγέτηση της ερωτικής επιθυμίας. Η συσσώρευση μιας «κρίσιμης μάζας» συγκρουσιακών καταστάσεων δημιουργεί γκέτο, μικροκοινωνίες που δεν επικοινωνούν, ακόμη και εμφυλιοπολεμικές πολώσεις..

Ο παραδοσιακός αριστερός οικονομισμός θεωρούσε τα παραπάνω δομικά χαρακτηριστικά ως «σκιώδη», ενταγμένα στο «εποικοδόμημα», κάθε άλλο παρά ικανά να πυροδοτήσουν μια διαλυτική σύγκρουση. Ο σύγχρονος αριστερός οικονομισμός συνεχίζει βασικά το ίδιο τροπάριο, βολευόμενος με διάφορες ψευδοαναλύσεις «της διαφορετικότητας» και φαντασιώνοντας είτε τη δυνατότητα παραγωγής ενός πολιτιστικού πολτού, είτε την ειρηνική συνύπαρξη των διαφορετικοτήτων μέσω της μαγικής δράσης των «προοδευτικών ευχολογίων»….
Στη δεκαετία του 70 ο Χέρμπερτ Μαρκούζε διαπίστωνε τον συμβιβασμό της δυτικής εργατικής τάξης και ανέθετε την επαναστατική αλλαγή στις τριτοκοσμικές μάζες. Σήμερα κάποιοι εξακολουθούν να διαπνέονται από τη λογική της «έξωθεν» σωτηρίας, απηυδισμένοι από την επικοινωνιακή τους αδυναμία και τα μικροσκοπικά εκλογικά τους ποσοστά. Και το πρόβλημα είναι αν πρέπει να τους αφήνουμε να πειραματίζονται, όταν πολλά από τα προϊόντα των πειραμάτων τους είναι μη αντιστρεπτά…..

ΤΟ ΦΕΜΙΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ

Η 8η Μαρτίου έχει «κάτι» από την Ημέρα της Γυναικοκρατίας στη Βόρεια Ελλάδα - που αποτελεί «αταβιστικό» κατάλοιπο παλαιότερων κοινωνικών συνθηκών και που πλέον παίζει το ρόλο μιας συλλογικής φαρσοκωμωδίας με τουριστικές βλέψεις …. Και επειδή αυτό το «κάτι» απειλεί να γίνει κάτι περισσότερο, η 8η Μαρτίου των Φεμινιστριών είναι υποχρεωμένη να μάχεται τον εαυτό της, για να μπορεί να είναι ενοχλητική και δυσκολοχώνευτη : Εάν και εφόσον θέλει να είναι μια Ημέρα διεκδικητική .
Η υπόθεση του φεμινιστικού κινήματος είναι σαφώς και μια ανδρική υπόθεση, εάν πάρουμε υπόψη τη κοινή πείρα αλλά και μια επισήμανση του Φρειδερίκου Ένγκελς , όσον αφορά την συστημική σχέση μεταξύ της θέσης της γυναίκας και της τάξης πραγμάτων στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα…Μια κοινωνία όπου οι γυναίκες θεωρούνται υποκείμενα δικαίου και απολαμβάνουν την ισονομία, που έχουν ιδιαίτερη προσωπική ζωή πέραν αυτής των συζύγων ή των εραστών τους και που δεν υφίστανται οποιοδήποτε είδος κύρωσης ή κοινωνικής απαξίωσης για τις επιλογές τους, είναι προφανώς μια κοινωνία ποιότητας ζωής προς όφελος όλων, ανδρών και γυναικών. Δηλαδή δεν είναι μια κοινωνία σαν αυτή της Σαουδικής Αραβίας ή άλλων, ασιατικών και αφρικανικών χωρών, όπου η θέση της γυναίκας είναι υποδεέστερη έως φριχτή… Και μια που ανέφερα τη Σαουδική Αραβία, αξίζει να μεταφέρω τη μαρτυρία ενός συναδέλφου μου από τον εργασιακό χώρο, ο οποίος πριν 20 χρόνια βρέθηκε εκεί να είναι υπάλληλος μιας Εταιρείας . Μια ημέρα λοιπόν, ενώ εκινείτο με το αυτοκίνητό του, σταμάτησε από τον κόκκινο σηματοδότη του δρόμου και κατά τύχη βρέθηκε δίπλα σε μια επιβλητική κουρσάρα , με τρέϊλερ πίσω. Έριξε μια φευγαλέα ματιά στο παράθυρο του τρέϊλερ, και τι είδε ; Μια γυναίκα και μια κατσίκα, χωροθετημένες εκεί για να μην χαλάνε τη βολή του οδηγού…..
Η γυναικεία χειραφέτηση δεν αποτελεί «χορηγία» ή «παραίτηση δικαιωμάτων» των «προοδευτικών ανδρών» : Αντίθετα είναι μια υπόθεση από την οποία οι άνδρες «έχουν λαμβάνειν», που αφορά το σύνολο των ηθών της κοινωνίας, που ανατρέπει τις κατεστημένες συνθήκες και διαμορφώνει άλλου τύπου ανθρώπινες σχέσεις – ακόμη και σε πεδία που δεν σχετίζονται άμεσα με τις σχέσεις των δυο φύλων. Η γυναικεία χειραφέτηση είναι μια «ανατροπή», έστω και εάν αρκετές γυναίκες φαντασιώνουν αυτή την ανατροπή σαν αλλαγή ηγεσίας ή αλλαγή προσώπων στα πλαίσια των ίδιων ρόλων . Λόγου χάρη βλέπω στους δρόμους κάποιες γυναίκες να οδηγούν αφιλότιμα και ανταγωνιστικά, δίνοντας την εντύπωση ότι θέλουν να παίξουν τους «σκληρούς άντρες» - ενώ το πρόβλημα είναι να καταργηθεί αυτό το παιχνίδι….

Μια άλλη υπόθεση που συνδέεται με το σύστημα αξιών της κοινωνίας, είναι ο τρόπος με τον οποίο δηλώνουμε την απαξίωση ενός προσώπου ή μιας πρακτικής – πεδίο όπου σε γενικές γραμμές θριαμβεύει ο σεξισμός και η φαλλοκρατία. Κατά συντριπτική πλειοψηφία, το υπαρκτό «υβρεο-λόγιο» έχει ως παράπλευρη απώλεια τον υγιή ερωτισμό και τη θηλυκή υπόσταση. Όταν λόγου χάρη απαξιώνουμε κάποιον χαρακτηρίζοντάς τον ως « μ@λ@κ@», μουν@ρ@, «κάφρο» ή όταν λέμε σε κάποιον «@ει γ@μησου», προφανώς συν-απαξιώνουμε αντίστοιχα τον αυτοερωτισμό, τη θηλυκότητα, τον συγκεκριμένο αφρικανικό λαό, και την ίδια τη συνουσία, της οποίας είμαστε όλοι απότοκοι….Σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ(25.9.2005«Για ένα εναλλακτικό βρισίδι») έθετα ακριβώς το ζήτημα ενός εναλλακτικού υβρεολογίου, «….. χωρίς «περιβαλλοντικές» επιπτώσεις - δηλαδή χωρίς παράπλευρες απώλειες εις βάρος της ερωτικής φύσης του ανθρώπου ή εις βάρος κάποιων λαών και συλλογικοτήτων »…Τώρα βέβαια μη με ερωτάτε τι κάνω εγώ και το πώς βρίζω: Γιατί θα απαντήσω με το γνωμικό, «Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις»….
Τι να κάνουμε, όλοι έχουμε τις αντιφάσεις μας….Παραδείγματος χάρη οι κυρίες της φωτογραφίας : Οι οποίες δηλώνουν το πνεύμα της ελευθεριότητας, του αντικαθωσπρεπεισμού και της τόλμης που τις διακατέχει, αλλά ταυτόχρονα απαξιώνoυν το δάκτυλο….

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΛΕΚΤΑΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ;

Μήπως η πίεση για την εξόφληση του χρέους ορισμένων χωρών είναι προσχηματική, με την έννοια ότι δεν χρειάζονται άμεσα οι τράπεζες πόρους αλλά οι χώρες αυτές είναι ευάλωτες και μπορούν να μετατραπούν σε εργαστήρια (νεο)ταξικών πειραματισμών, με κύριο στόχο την «πιλοτική» καταβύθιση των εργασιακών δικαιωμάτων και δευτερεύοντα στόχο την καταστροφή των οικονομιών τους, ώστε να αγορασθούν στη συνέχεια δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες «κοψοχρονιά»;

Αντιγράφω κείμενο της «Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών» :




" Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε ευνοϊκά περιθώρια αποπληρωμής στον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;
Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:
Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:
Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;
Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;
Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;
Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές; Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:

Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!
Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;
Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Ο πλήρης κατάλογος με τα χρέη παγκοσμίως βρίσκεται εδώ

ΠΗΓΗ: ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΥΓ. ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ

Στις παραπάνω φωτογραφίες, στελέχη του δικομματισμού προσφέρουν εθελοντική εργασία για την εξόφληση του ελληνικού χρέους.....

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΜΠΡΙΖΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

Στον ιστότοπο της Προοδευτικής Πολιτικής ο Γιάννης Παρασκευόπουλος, εκπρόσωπος τύπου των «Οικολόγων Πρασίνων», δίνει συνέντευξη στον Νίκο Ράπτη. Η συνέντευξη τιτλοφορείται :

«Το 'υπερ' ή 'κατά' του Μνημονίου μπορεί να θολώνει τις γραμμές, χωρίς να λέει τίποτε»
Αξίζει να δούμε πρώτα την απάντηση του ΓΠ και μετά την ερώτηση του ΝΡ.

Λέει ο ΓΠ :

«……ψυχολογικά, φαίνεται να κυριαρχεί η ψυχολογία του ΚΚΕ της δεκαετίας του '90, το «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές». Το «υπέρ» ή «κατά» στο «μνημόνιο» φαίνεται να διαχωρίζει τους πάντες και να μένουμε σε αυτό! Μιλώντας εκ μέρους ενός κόμματος που είναι αντίθετο στο "μνημόνιο" , δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο πρέπει να θεωρώ αντίπαλό μου κάποιον που νιώθει υποχρεωμένος να υποστηρίξει το «μνημόνιο» επειδή πιστεύει πως έτσι θα περιοριστεί η φοροδιαφυγή και η διαφθορά......»

Λέω εγώ :
Το να συγκρίνεις τη χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής του ΚΚΕ - απότοκη του ισοπεδωτικού δογματισμού και της αδυναμίας του συγκεκριμένου κόμματος να διερευνήσει τις διαφορετικότητες που συνθέτουν το πολιτικό του περιβάλλον - με την «υπαρξιακή γραμμή» ανάμεσα στους διεκπεραιωτές των νεοφιλελεύθερων γερμανο-τραπεζικών συμφερόντων και στους αντίπαλους της Μνημονιακής αθλιότητας, είναι δυσανάλογο έως κουτό. Είναι σα να συγκρίνεις μια πορδή με το χημικό νέφος του Σεβέζο….

Το Μνημόνιο δεν είναι ένα θέμα μεταξύ πολλών, είναι ΤΟ ΘΕΜΑ , είναι η αφετηρία μιας ολόκληρης εποχής - για τη χώρα μας και για την Ευρώπη γενικότερα….Το να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν «τσιμπήσει» και θεωρούν το Μνημόνιο σαν ένα είδος «μιάμιση» παρουσίας πριν την έλευση της 2ης Παρουσίας του καθαρόαιμου και αδιάφθορου καπιταλισμού , δεν δικαιολογεί μια συλλογικότητα να είναι ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΞ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΣΤΥΦΥΛΑΞ- κοντολογίς να μασάει τα λόγια της και να αφήνει περιθώρια για συναλλαγή…..

Περνάμε τώρα στην προηγηθείσα ερώτηση του ΝΡ, που αναφέρεται στις μελλοντικές εκλογές, για να καταλάβουμε καλά περί τίνος πρόκειται :


«Φαντάζομαι …. πως είναι καλύτερο να γνωρίζει ο λαός τι πρεσβεύουν για τη διακυβέρνηση της χώρας οι πολιτικές δυνάμεις που ψηφίζει, πριν κλείσουν οι κάλπες. Γιατί λοιπόν αυτό που έτσι κι αλλιώς ενδέχεται να συμβεί -και οι ΟΠ επιδιώκουν να συμβεί- μετά τις κάλπες, η συζήτηση δηλαδή για μια πολυκομματική κυβέρνηση, να μην αναληφθεί μια πρωτοβουλία να γίνει πριν τις εκλογές, ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις που επιδιώκουν ή δεν αποκλείουν κάτι τέτοιο, ώστε να είναι σαφέστερο και στους ψηφοφόρους τι ψηφίζουν; Σε μια τέτοια περίπτωση, ποιες θα ήταν οι «κόκκινες γραμμές» που θα έθεταν οι ΟΠ προκειμένου να υποστηρίξουν μια κυβερνητική πολιτική;»

Η ερώτηση εξηγεί καθαρά το μελλοντικό «ψητό», που βλέπουν οι ΟΠ , κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση κάποιων δυτικοευρωπαϊκών κυβερνήσεων συνεργασίας : Με τα «ναι- μεν-αλλά» επιδιώκουν να παίζουν μέσα σ’ όλα, χωρίς να αποκλείουν και καμιά μπριζόλα από το σφαγείο του Μνημονίου…

ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ ΚΑΙ ΜΠΡΕΧΤ

Είναι σημαντικό να γνωρίζεις το έργο του Μπρεχτ, όμως πιο σημαντικό είναι να το επικαλείσαι και να το αξιοποιείς εκεί που χρειάζεται. Γι αυτό η χρήση ενός ποιήματος του Γερμανού λόγιου από τη Νάντια Βαλαβάνη στη συγκεκριμένη συγκυρία, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από 100 μαζεμένες λογοτεχνικές βραδιές με θέμα τα ποιήματά του….
Αντιγράφω τον επίλογο μιας ομιλίας της Βαλαβάνη (Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ) στην εκδήλωση της 3.3.2011 στην ΕΣΗΕΑ:

«Σε μια εποχή σκοτεινή όσο και η δική μας, το 1932, δηλ. στα πρώτα χρόνια της μεγάλης κρίσης, ο Μπρεχτ έγραψε ένα ποίημα, το «Εγκώμιο στη διαλεκτική», που ταιριάζει γάντι στις σημερινές περιστάσεις. Επιτρέψτε μου να σας επαναλάβω τους τελευταίους στίχους του παραφράζοντας μόνο τον τίτλο του σε «Εγκώμιο στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου», μια αυθαιρεσία που λόγω του κρίσιμου χαρακτήρα των ημερών μας αλλά και της κατάστασης του ελληνικού λαού, πιστεύω ότι ο Μπρεχτ θα μου συγχωρούσε:

Όποιος ακόμα ζει, δε λέει: Ποτέ!
Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Όταν πουν ό,τι είχανε οι κυρίαρχοι να πούνε
Θα μιλήσουν οι κυριαρχούμενοι…
Όποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί.
Όποιος χαμένος είναι, να παλέψει!
Όποιος την κατάσταση του έχει αναγνωρίσει, πώς να εμποδιστεί;

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΛΟΠΕΤΕΙΝΙΤΣΑΣ

To Athens Voice προφανώς έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από οποιαδήποτε ιστοτοπική «Φωνή της Κολοπετεινίτσας», αλλά αυτό δεν το κάνει σοφότερο ή ικανότερο στο να διακρίνει την ήρα από το σιτάρι.
Μας διαπαιδαγωγεί λοιπόν ο Νίκος Γεωργιάδης στο Athens Voice περί του ότι «Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΑΓΙΑΖΕΙ ΠΟΤΕ ΤΑ ΜΕΣΑ» (3.3.2011), καταγγέλλοντας τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μπροστά στα σπίτια πολιτικών και άλλα αντιπολιτευτικά ανάλογα, ακόμη και την "αριστερ0σύνη" που παράγει θέαμα και εξαρτάται από αυτό….Όμως νομίζω ότι έχει διαλέξει λάθος χωροχρόνο για να εκφράσει τον αντιμακιαβελισμό του : Είναι σαν να βρίσκεσαι στην εποχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου και να καταγγέλλεις τους αντιφασίστες γιατί πυροβολούν τους Γερμανούς, τη στιγμή που οι δεύτεροι βομβαρδίζουν, πολυβολούν, βυθίζουν, καίνε…
Όχι κύριε, η απάντηση στο Μνημονιακό φασισμό δεν μπορεί να δοθεί με «ευπρεπείς» νότες διαμαρτυρίας, με συμμετοχές σε στημένους διαλόγους, με επιχειρήματα διαπνεόμενα από το πνεύμα της Βαρώνης Σταφ. Δεν μπορεί να δοθεί από αριστερούς φλούφληδες που στη μια άκρη του μιαλουδακίου τους κρατάνε και την προοπτική κάποιας συνδιαχείρισης (λέγε συνπλιατσικολογίας) του κράτους.
Διαβάζοντας παλιά το έργο του Έλντριτζ Κληβερ «Ψυχή στον πάγο», έμαθα ότι στην Αμερική, πριν τον εμφύλιο πόλεμο, όταν το κίνημα της χειραφέτησης των μαύρων βρισκόταν σε εξέλιξη, μερικοί λευκοί «συμπαθούντες»κατά τα άλλα του κινήματος, σχολίαζαν τους μαύρους για την αγραμματοσύνη τους, τους κακούς τρόπους που είχαν και άλλα ανάλογα. Τότε κάποιοι νοήμονες άνθρωποι τους απάντησαν : ΖΗΤΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΙ….
Έτσι και σήμερα : Ο λαός έχει χτυπηθεί αλύπητα και αναίσχυντα, έχει βυθισθεί στη μεγαλύτερη οικονομική και συναισθηματική ύφεση μετά τη περίοδο της γερμανικής κατοχής, και κάποιοι του ζητάνε να αντιδρά με καλούς τρόπους, χωρίς να κάνει – εδώ κι εκεί- κάποια ατοπήματα…..

Θ. ΠΕΤΡΑΚΟΣ : ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΧΗΜΙΚΩΝ

Όχι μακριά από την Κόρινθο, μετά τους Αγίους Θεοδώρους, υπάρχει το ηφαίστειο Σουσάκι, ανενεργό και άγνωστο στους πολλούς, κατάλληλο για ασκήσεις γαιογνωσίας από μαθητές και φιλομαθείς κάθε ηλικίας, αλλά μάλλον παραγκωνισμένο από διαφορετικούς προορισμούς περιβαλλοντικής εκπαίδευσης…. Το Σουσάκι είναι το βορειότερο άκρο του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου, στο οποίο ανήκουν τα Μέθανα, ο Πόρος, η Μήλος, η Νίσυρος και η Σαντορίνη. Αν είναι αλήθεια το ότι τα ηφαίστεια μας φέρνουν σε επαφή με τους άλλους χρόνους που ενδημούν στον πλανήτη μας – τους μεγάλους γεωλογικούς χρόνους της τάξεως των χιλιάδων και εκατομμυρίων χρόνων - τότε το Σουσάκι θα μπορούσε να αποτελεί ένα στοιχείο του κοσμικού δέους, που αισθανόμαστε αντιπαραβάλλοντας τη «ζωούλα» μας με «τις ζωές των άλλων» - οργανικών και ανόργανων στοιχείων του πλανήτη.
Η ιδέα της λειτουργίας ορισμένων χώρων ως εργοτάξιων φιλοσοφίας, περιβαλλοντικής γνώσης, μορφωτικού τουρισμού κλπ. δεν ήταν ποτέ της αρεσκείας των οικονομικών παραγόντων αυτής της χώρας, πράγμα που συχνά είχε σαν αποτέλεσμα τη παραγωγή χωροταξικών αχταρμάδων και «εξω-φρενικών» συνευρέσεων αντίπαλων χρήσεων : φερ’ ειπείν μουσείο με χοιροστάσιο, νεκροταφείο με φαναρτζίδικο, Ψυχιατρείο με ντισκοτέκ κλπ.. Η κατάσταση αυτή φαίνεται να συντρέχει και στη περίπτωση του Σουσακίου – που εκτός από τη γνωσιολογική σημασία του ενέχει και το στοιχείο της επικινδυνότητας, με μια μικρή αλλά πάντως υπαρκτή πιθανότητα να εκραγεί μια ημέρα των ημερών…

Για το θέμα απηύθυνε επιστολή στο συμβούλιο της περιφέρειας Πελοποννήσου ο Θανάσης Πετράκος, περιφερειακός σύμβουλος και εκπρόσωπος της Αγωνιστικής Συνεργασίας Πελοποννήσου. Αντιγράφω τα κύρια στοιχεία της επιστολής :

«….στις 18 Οκτωβρίου 2010 το Υπουργείο Περιβάλλοντος ενέκρινε του περιβαλλοντικούς όρους για τη δημιουργία αποθηκών χημικών της εταιρείας «Sussaki Logistics Α.Ε.», που βρίσκεται εγκατεστημένη στη θέση «Σουσσάκι» του Δήμου Αγ. Θεοδώρων Νομού Κορινθίας.
Η θετική γνωμοδότηση έγινε παρά την αρνητική γνωμοδότηση και του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αγίων Θεοδώρων και του Νομαρχιακού Συμβουλίου του Νομού Κορινθίας….Οι συγκεκριμένες αρνητικές γνωμοδοτήσεις είχαν στηριχθεί στο ότι …η περιοχή είναι ήδη βεβαρυμμένη βιομηχανικά αφού λειτουργούν μονάδες, παραγωγής άλατος, καλωδίων, εγκαταστάσεις αποθήκευσης θείου και αδρανών λιπασμάτων καθώς και διυλιστήρια. Επιπλέον , σύμφωνα με τις καταγγελίες φορέων και οργανώσεων, η περιβαλλοντική μελέτη της εταιρίας έχει αποκρύψει ή και δίνει ανακριβή στοιχεία, ώστε να εγκριθεί η κατασκευή της εν λόγω μονάδας. Έχει αποκρύψει το στην περιοχή όπου προτίθεται να εγκατασταθεί η μονάδα, υπάρχει διέλευση αγωγού φυσικού αερίου άρα ο κίνδυνος της αλληλουχίας (φαινόμενο Domino) είναι υπαρκτός, για τον οποίο στην μελέτη δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Η μελέτη αναφέρει ότι το διυλιστήριο βρίσκεται σε απόσταση πάνω από 1000 μέτρα από την περιοχή που προτίθεται η εταιρία να κατασκευάσει την μονάδα κάτι που είναι αναληθές, όπως και ότι οι εγκαταστάσεις θα βρίσκονται σε απόσταση 130 μέτρων από τον αιγιαλό ενώ θα είναι πολύ κοντύτερα και πάντως λιγότερο από 100 μέτρα… στην περιοχή υπάρχουν τρείς οικισμοί και οι αποθήκες θα είναι πολύ κοντά στα διυλιστήρια και πάνω σε ένα ηφαίστειο….
Το θέμα απασχόλησε και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά από ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή , στην οποία ο αρμόδιος Επίτροπος Περιβάλλοντος απάντησε μεταξύ άλλων :
«Στο άρθρο 8 της οδηγίας Seveso II προβλέπεται ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ανησυχίες για την επικινδυνότητα πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων από οποιαδήποτε γειτονική μονάδα, όπως στην προκειμένη περίπτωση τα διυλιστήρια ή οι αγωγοί»… «στο άρθρο 13&5 προβλέπεται ότι πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα στο κοινό να εκφέρει γνώμη σχετικά με το σχεδιασμό νέων μονάδων ανώτερης βαθμίδας σύμφωνα με την οδηγία 85/337/ΕΚ, γνωστή επίσης ως «οδηγία για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων» (ΕΠΕ)» ….
Η θετική γνωμοδότηση του Υπουργείου Περιβάλλοντος έχει ξεσηκώσει τις διαμαρτυρίες των πολιτών της περιοχής, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την κατασκευή των επικίνδυνων αποθηκών και τονίζουν ότι με το συγκεκριμένο έργο:
α) Θα αποθηκεύονται μόνιμα 6.000 τόνοι επικίνδυνων χημικών δίπλα στα διυλιστήρια και πάνω στο ηφαίστειο.
β) Θα ξεφορτώνονται ετησίως στη θάλασσα τόνοι χημικών που θα μεταφέρονται οδικώς με φορτηγά βυτιοφόρα.
γ) Υποβαθμίζεται η περιοχή ακόμη περισσότερο, δεδομένης και της μεγάλης επιβάρυνσης που έχει από τις μεγάλες βιομηχανίες και κυριότερο
δ) Εγκυμονούν μεγάλοι κίνδυνοι για το περιβάλλον και συνολικά και συνολικά για τη ζωή των πολιτών.

Με βάση όλα αυτά τα δεδομένα, ο Πετράκος ζητά την άμεση διακοπή των εργασιών κατασκευής των δεξαμενών των χημικών και την ανάκληση της θετικής έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων, που δόθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος….


petrakos.gr@gmail.com, ΤΗΛ. 6977683175
http://petrakosgr.blogspot.com/, http://agonistiki.blogspot.com/
YΓ . Δες σχετικά την ανάρτηση της ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ για τα Μέθανα, 12.7.2010

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

Στον ευγενικό κύριο Κώστα Κασσιό, τον οποίο πρόσφατα είχαμε την τιμή και την ευχαρίστηση να ακούσουμε στην «Ημερίδα» για το τοπίο** – ήταν μάλιστα ο μοναδικός που μας υπέδειξε ότι λόγω της ώρας δεν ήταν «Ημερίδα» αλλά «Εσπερίδα» (!) – θα μπορούσα να απευθυνθώ, παίρνοντας σαν αφετηρία κάτι ανταλλαγές ιδεών στο peegep@googlegroups.com, και να του πω : «καλά, εσύ συνταξιοδοτήθηκες νωρίς…..»
Γιατί ο κύριος Κασσιός, ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ, έχει το όνομα του συνταξιούχου αλλά όχι και την άχαρη ιδιότητα του ηλικιωμένου, που αναμασά περασμένες ιδέες και εξελίξεις χωρίς να οικοδομεί νέες….

Θυμάμαι την αρθρογραφία του στα «Δασικά Χρονικά» από τη δεκαετία του 80, όταν αυτό το έντυπο ήταν εύρωστο και ιδιαίτερα περιεκτικό. Θυμάμαι ακόμη τη συμμετοχή του στη συγγραφή του μεγάλου τόμου «Αττικό Τοπίο και Περιβάλλον», το 1989, όπου επιχειρούσε με την ανάλυσή του να θέσει συγκεκριμένα κριτήρια για την αξιολόγηση του τοπίου , αποστασιοποιούμενος από διάφορες συμπαθητικές ασάφειες που συνδέονται συνήθως με αυτό το θέμα…
Άλλοι θα μπορούσαν να πουν πολύ περισσότερα για το έργο του ως πανεπιστημιακού δάσκαλου και μελετητή, εγώ όμως πήρα ως αφορμή γι αυτό το σημείωμα τις σκέψεις του για την πικρή συνταξιοδότηση…Όχι μόνο επειδή κι εγώ είμαι ante portas, αλλά γιατί με τσίγκλησαν οι ολόφρεσκιες και σπαρταριστές σκέψεις που είδα να ξεπηδούν μέσα στον διάλογο του peegep. Λόγου χάρη αυτή του Γιάννη Σπαντιδάκη περί του λειτουργήματος του Γεωπόνου, «που δεν αφαιρείται παρά μόνο στην οδό Αναπαύσεως» …Ή ο αυτοπροσδιορισμός του ίδιου του Κασσιού ως «νεόγερου» και η αμφισημία που αυτός ο όρος συνεπάγεται : Μιλάμε για υβρίδιο νέου και γέρου, ή για «φρεσκόγερο», δηλαδή άτομο που προσφάτως απέκτησε την ιδιότητα του γέρου;

Πήρα λοιπόν κι εγώ φόρα, παρακάμπτοντας ένα στιχουργικό γνωμικό του Σαββόπουλου : «Τα όνειρά σου μην τα λες – γιατί μια νύχτα κρύα – μπορεί και οι Φροϋδιστές – να ρθούν στην εξουσία»….Γιατί σήμερα που οι Μνημονιακοί είναι στην εξουσία, το να μιλάει κανείς για το όνειρο της περάτωσης της παραγωγικής σταδιοδρομίας κατά βούληση – δηλαδή να μπορεί ένας άνθρωπος π.χ. 70 και 75 χρονών να συνεχίζει να δουλεύει εάν έτσι κρίνει σκόπιμο και εάν έτσι του αρέσει, ενέχει τον κίνδυνο της προβοκάτσιας ! Γιατί έτσι και «καρφώσει» κανείς αυτές τις σκέψεις στο ΔΝΤ, δεν αποκλείεται αύριο να αρχίσει ο "δημοκρατικός διάλογος" περί συνταξιοδότησης μετά τη συμπλήρωση 50ετίας….
Ένα λοιπόν το κρατούμενο : Να μην υπονομεύσουν τα όνειρα το δικαίωμα στη σύνταξη, να μην καταδικασθεί ο εργαζόμενος στη «Δουλειά μέχρι τον τάφο» - κατά πως ανέλυε το θέμα ο Daniele Linhart της Monde Diplomatique (Ελευθεροτυπία 16.1.2011). Όμως από την άλλη πλευρά υπάρχει και το δικαίωμα στη δουλειά, για όσους τουλάχιστον έχουν συναισθηματική και δημιουργική σχέση μαζί της. Διαβάζω ένα δημοσίευμα του ΒΗΜΑτος (13.6.2010) με θέμα «Δουλειά και μετά τα 70!». Εκεί ένας ευσταλής κύριος, που συνεχίζει την καριέρα του εργαζόμενος στα 74 του χρόνια, αναρωτιέται : «Απορώ γιατί κάποιοι θέτουν στόχο να αράξουν. Αυτή είναι η ζωή;»

Αξιοσημείωτη είναι βεβαίως η προτροπή του Κασσιού προς τους νεώτερους , για τη μετατροπή της εργασίας σε χόμπυ – αλλά μια τέτοια μετατροπή , εκεί όπου είναι εφικτή, οδηγεί εν τέλει στην κατάποση του πικρού ποτηριού της «έξωσης» από την εργασία, με την υποχρεωτική συνταξιοδότηση….
Να γιατί η συνταξιοδότηση θα έπρεπε να είναι δικαίωμα και μόνο δικαίωμα – υπό την προφανή αίρεση της αξιολόγησης της εργασίας του εργαζόμενου, κατά πόσο δηλαδή αυτή διατηρεί την ποιότητά της…. Με αυτό τον τρόπο νεόγεροι όπως ο Κώστας Κασσιός ή και παλαιόγεροι – αλλά όχι και «παλιόγεροι» ! – θα μπορούσαν να συνεχίζουν το δημιουργικό τους έργο στην πρώτη γραμμή…..

**Δες ανάρτηση 16.2.2011

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ»

Στο παρελθόν έχω ενοχληθεί από τα ιδεολογικά ροδοπέταλα που έστρωνε ο Χρήστος Γιανναράς στο δρόμο του Νέο-οθωμανισμού, όμως συνέχισα να βρίσκω κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία στις παρεμβάσεις του από τις στήλες της «Καθημερινής».. Εξ άλλου, όντας εξαγριωμένος από το σύστημα της πολιτικής αλλαξοκωλιάς, όπου το τσιτάρισμα των αλλότριων απόψεων γίνεται πάνω στη βάση ιδιοτελών υπολογισμών , κολακείας, ημετεροκρατίας, τακτικών πολιτικών στοχεύσεων κλπ., θα μπορούσα από πείσμα να τσιτάρω όχι απλώς τον Γιανναρά αλλά και τον ίδιο τον Εωσφόρο….
Έγραφε λοιπόν ο Γιανναράς, σε ένα άρθρο του για τα «Ιστορικά στελέχη» (20.12.2011) που προκάλεσε πολύ σχολιασμό για άλλους λόγους - και συγκεκριμένα για τις απόψεις του περί κατεβασιάς του στρατού (!) για την αντιμετώπιση διαφόρων διεκδικήσεων :
«Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα».

Το ερώτημα του Γιανναρά, που είναι και ερώτημα πολλών, σχετίζεται με το κατά πόσο υπάρχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ άνθρωποι με κάποια διορατικότητα, ώστε να βλέπουν τον επερχόμενο ισόβιο εγκλεισμό της χώρας στα οικονομικά μπουντρούμια του διεθνούς τοκογλυφικού συστήματος. Και να αναγνωρίζουν – θα έλεγα εγώ – την ανάγκη μιας λαϊκής πανστρατιάς, κοντά στους άλλους λαούς της Ευρώπης, ιδιαίτερα τους άμεσα πληττόμενους, για την αντιμετώπιση της τραπεζιτικής ευρω-ολιγαρχίας και του Δ Ράϊχ.
Με το σκεπτικό αυτό είδα με ενδιαφέρον την άποψη(εφημερίδα ΜΕΤΡΟ) του βουλευτή Ηλείας του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Αντωνακόπουλου, για την ανάγκη συγκρότησης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με συμμετοχή των αρχηγών της αντιπολίτευσης - αλλά με Πρωθυπουργό τον Παπανδρέου. Αυτός και άλλοι «τριγμοί» στην «μόστρα» της κυβερνητικής αυτοδυναμίας, δηλώνουν ότι στους πολιτικούς κύκλους του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να «ενδημεί» η άποψη ότι η αντιμετώπιση του Μνημονιακού κατήφορου απαιτεί τη διαμόρφωση μιας «κρίσιμης πολιτικής μάζας». Από τη σκοπιά του ηγετικού πυρήνα του ΠΑΣΟΚ, αυτό εκφράζεται με την εναγώνια αναζήτηση «συναινετικών διαδικασιών», κοντολογίς συνενόχων, διεκπεραιωτών της ίδιας πολιτικής, «ιμάντων μεταβίβασης» της βούλησης του ΔΝΤ στην ελληνική κλίμακα. Αλλά η συγκεκριμένη πολιτική της εθελόδουλης ενότητας – με το πολιτικό σύστημα στο ρόλο του θηριοδαμαστή των λαϊκών αντιστάσεων– πρέπει να αποκρουστεί και μέχρι σήμερα αποκρούεται.
«Μια άλλη Εθνική Ενότητα είναι εφικτή», θα έλεγα με βάση το γνωστό τετριμμένο σύνθημα, που όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνει καλά τη δουλειά του : Χρειαζόμαστε ένα νέο πνεύμα ενότητας, που δεν μπορεί παρά να στηρίζεται μόνο σε ένα αποκλεισμό – στον αποκλεισμό του Πρωθυπουργού - Μυγχάουζεν και των αυλικών του, που είναι ανίκανοι να διαπραγματευθούν, να αντισταθούν, να παλέψουν. Το μήνυμα αυτό πρέπει να πάει στο βαθύ και στο ελαφρό και σε όλο το ΠΑΣΟΚ : Όχι συστράτευση ΥΠΟ τον ζυγό του Μνημονίου, αλλά ΓΙΑ την ανατροπή του ……

Η ορνιθολογική και ένας διαγωνισμός παραμυθογραφίας....

Λοιπόν, η «Ορνιθολογική Εταιρεία Ελλάδας» προκηρύσσει διαγωνισμό για ένα παραμύθι με επίκεντρο την Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, που βρίσκεται στον κόλπο του Ναυαρίνου : Με χορηγούς επικοινωνίας τον ΣΚΑΪ, τον ΣΚΑΪ 100,3 και την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».
Προφανώς, αυτό επιδρά γαργαλιστικά σε ορισμένους διαγωνιζόμενους, που θα ήθελαν να γράψουν περί της προστασίας των υγροτόπων επί Οθωμανικής «Διοίκησης», περί της περιβαλλοντικής ευαισθησίας του Κιουταχή και του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη όπως επίσης και περί των καταπατήσεων του υγροτόπου από άξεστους κατσαμπλιάδες υπό την ηγεσία των αρχιληστών Γεώργιου Κολοκοτρώνη και Θεόδωρου Καραϊσκάκη*….
Εγώ προσωπικά δεν θα εμπλακώ σε τέτοια υπόθεση, αλλά θα δουλέψω ευχαρίστως με κάποια διαφορετικά υλικά. Ιδού εν συντομία η δική μου συμμετοχή στον διαγωνισμό της «Ορνιθολογικής» :

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε το Βασίλειο του καλού Βασιλιά Naturιους, που προσπαθούσε να σώσει τα απειλούμενα πουλιά στη Γιάλοβα με τη βοήθεια του επίσης καλού Βασιλιά Ramsarιους…. Δυστυχώς όμως κάποιοι σύμβουλοι του αγαθού Naturιους είχαν στο νου τους άλλα πράγματα…Ήθελαν σώνει και καλά να φτιάξουν στη περιοχή παλάτια-μαιζονέτες και να τα πουλήσουν σε πρίγκηπες του Βορρά , της οικογένειας των Τεταρτοράχιων….Μηχανεύθηκαν λοιπόν ένα κόλπο, έβαλαν μια κακιά μάγισσα να μεταμορφωθεί σε ομορφούλα γυναίκα διαθέσιμη στην αγορά εργασίας, και την έστειλαν να ζητήσει θέση ως υπουργοπούλα στο παλάτι….Την έλεγαν Μπιρμπιλίνα και ήταν μεγάλη καταφερτζού, αφού έπιασε αμέσως τη δουλειά…Σε λίγο καιρό ο αρχισύμβουλος του Naturιους της εκμυστηριεύθηκε τα σχέδιά του, που ήταν ψήσιμο των πουλιών, στάβλοι για τα αγωνιστικά αμάξια των Τεταρτοράχιων και οι χωριάτες της περιοχής να γίνουν άμισθο υπαλληλικό προσωπικό τους….Ο αρχισύμβουλος , που λεγόταν ΔουΝουΤούλης, έβαλε αμέσως μπροστά το σχέδιο, αρχίζοντας να πουλάει κτήματα, ζώα, οπωροφόρα δέντρα, κοτέτσια και ο,τιδήποτε έβρισκε μπροστά του. Η Μπιρμπιλίνα τον ρωτούσε, «γιατί ΔουΝουΤούλη τα πουλάς;» κι εκείνος της έλεγε, «γιατί έτσι θα υποχρεωθούν να παρακαλέσουν τους Τεταρτοράχιους να τους πάρουν ως τζάμπα εργατικό δυναμικό». Και τελικά έτσι έγινε. Και πεθάναν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα…..»

Εδώ βεβαίως υπάρχει θέμα δεοντολογίας, από τη στιγμή που δεν ανακοινώνω το ακριβές περιεχόμενο του διαγωνισμού της Ορνιθολογικής. Επανορθώνω λοιπόν , με την ανακοίνωση αυτής της σημαντικής οργάνωσης:

«Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το Navarino Foundation με την υποστήριξη της BirdLife International, προκηρύσσουν Παιδικό Διαγωνισμό Παραμυθιού με θέμα: «Το Παραμύθι της Γιάλοβας: ένα ταξίδι στον κόλπο του Ναβαρίνου» υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.
Βασικός στόχος του Διαγωνισμού είναι η ανάδειξη της Προστατευόμενης Περιοχής της Λιμνοθάλασσας Γιάλοβα στην Πύλο της Μεσσηνίας, περιοχή που περιλαμβάνεται στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Natura 2000 λόγω της σημαντικότητάς της για την άγρια φύση. Επιπλέον, ο Διαγωνισμός στοχεύει στην ευαισθητοποίηση και συμμετοχή των παιδιών μέσα από τη δημιουργική δραστηριότητα συγγραφής και εικονογράφησης παραμυθιού με τη χρήση πραγματικών περιβαλλοντικών δεδομένων. Με τη ματιά των παιδιών, δίνεται η ευκαιρία σε όλους να ενημερωθούν για τη μοναδική ομορφιά και τις αξίες της λιμνοθάλασσας αλλά και να ενεργοποιηθούν για την προστασία της. Τα παραμύθια των παιδιών φιλοδοξούμε να αποτελέσουν σημαντικό κίνητρο ευαισθητοποίησης για την ανάδειξη της σπάνιας φυσικής ομορφιάς της περιοχής.
Τα παιδιά ως αυριανοί πολίτες του κόσμου ενημερώνονται, μελετούν, μαθαίνουν και καλούνται με τη συμμετοχή τους στο Διαγωνισμό, να επηρεάσουν τη διαμόρφωση ιδεών και αντιλήψεων της αυριανής κοινωνίας σε θέματα διαχείρισης και προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
Παιδιά ηλικίας 10 έως 13 ετών μπορούν να μάθουν για την Προστατευόμενη Περιοχή της Λιμνοθάλασσας Γιάλοβα, να βρουν πληροφορίες, τους όρους συμμετοχής, όπως και τα Βραβεία του Διαγωνισμού στην ιστοσελίδα: www.navarinotale.com.

Πληροφορίες Ελίνα Σαράντου, Υπεύθυνη Τύπου & Επικοινωνίας της Ορνιθολογικής; esarantou@ornithologiki.gr, τηλ. 210 8228704 & 210 88227937

ΥΓ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ
Το «Θεόδωρος Καραϊσκάκης» ήταν αστοχία του Παπανδρέου στη προεκλογική καμπάνια του 2004, στο Νομό Ευρυτανίας, που επισημάνθηκε τότε από την Λιάνα Κανέλη και συνοδεύθηκε με το σκώμμα της ίδιας, «Γεώργιος Κολοκοτρώνης…..Όσον αφορά την εν όψει φωτογραφία μιας «παρέας» πουλιών Ardea Alba, είναι της Λίλας Σιμιτζή…..

ΤΟ ΚΑΠΝΙΖΕΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗ ΚΑΠΝΙΖΕΣΘΑΙ

Το 1981 η «Αντικαπνιστική Ομάδα» με τον Θεοδόση Μηλογιαννάκη και άλλους, ήταν από τις συνιστώσες μιας κίνησης οικολογικών οργανώσεων , που διαβουλεύονταν μεταξύ τους και που δυο χρόνια αργότερα προχώρησαν σε πανελλαδική συνάντηση στη Βαγία της Αίγινας…Σήμερα, κάποιοι από εκείνους τους δηλωμένους αντικαπνιστές θα πρέπει να αισθάνονται ότι ζουν το καθεστωτικό όνειρό τους, σαν Κομμουνιστές υπό συνθήκες αταξικής κοινωνίας ή έστω σαν Σοσιαλιστές παράγοντες επί κυβερνήσεως Αλιέντε…

Παρ’ όλα αυτά ο εχθρός καραδοκεί εκτός των τειχών, με το θεριακλίδικο κίνημα να παίρνει κάποιες διαστάσεις, αδιαφορώντας για τα λεγόμενα των γιατρών αλλά και για την πικρή προσωπική πείρα πολλών πολιτών- πρώην ή ουδέποτε καπνιζόντων….Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της 23ης Φεβρουαρίου, υπήρξε κάποια παρουσία αντίπαλων της καπνοαπααγόρευσης σε κλειστούς χώρους, με συγκεκριμένο μάλιστα πανώ, όπως διαπίστωσα « ιδίοις όμμασιν με τα δικά μου μάτια» - για να θυμηθώ την κραυγή ενός Δεκανέα παλαιότερων εποχών σε στρατιωτικό θάλαμο : «Άπαντες- όλοι- ηγέρθητι – σηκωθείτε - ρε!…»

Το «καπνίζειν» είναι αναμφίβολα «δικαίωμα», όμως και το «μη καπνίζεσθαι» είναι επίσης δικαίωμα που αξιώνει το σεβασμό του. Όπως σε τόσες άλλες περιπτώσεις – μεταναστευτικό, εξόφληση ελληνικού χρέους, ρύπανση κλπ- έτσι και στη περίπτωση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, η έννοια της «φέρουσας ικανότητας» μπορεί να είναι ωφέλιμη, αν οι χρήστες του χώρου έχουν ένα βαθμό οικειότητας. . Όμως σε ένα δημόσιο κλειστό χώρο είναι αδύνατη η θέσπιση «ορίων» υπό τη μορφή της ανοχής π.χ. 4 καπνιστών, του 5ου υποψήφιου καπνιστή αποκλειομένου….

Πρόσφατα, σε διάφορες αριστερές μαζώξεις, άλλοτε για τη διαχείριση των απορριμμάτων και άλλοτε για τη παρουσίαση βιβλίων όπως αυτό του Γιώργου Οικονόμου για τη Δημοκρατία* στο πολιτιστικό στέκι της οδού Καμπάνη 2 , πρόσεξα το μεγάλο αριθμό καπνιστών στο χώρο και το πνεύμα της ανοχής τους. Πίσω από αυτή την κατάσταση είδα κάτι από το «πνεύμα αντιλογίας» που χαρακτηρίζει την Αριστερά απέναντι στις εκ των άνω ρυθμίσεις, έστω και αν κάποιες από αυτές είναι θετικές…..Κάποιοι πάντως έχουν πάρει στα σοβαρά την υπόθεση του καπνίσματος και του μη καπνίζεσθαι, γι αυτό και επιμένουν να βγαίνουν στον αέρα (15.2.2011) με ανακοινώσεις όπως αυτή της ΟΜΑΔΑΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΗ ΚΑΠΝΙΣΤΩΝ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ [nonsmokersvolos@gmail.com].

Να τι λένε οι συγκεκριμένοι μη-καπνιστές που δεν δηλώνουν και αντικαπνιστές :

«Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι η πτώση του τζίρου στα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα μας.
Και αυτό τεκμηριώνεται με την αντίστοιχη πτώση του τζίρου σε όλες τις επαγγελματοβιοτεχνικές δραστηριότητες: καταστήματα πώλησης ενδυμάτων, υποδημάτων, διατροφής, αυτοκινήτων, τουριστικές επιχειρήσεις κλπ.
Η οικονομική κρίση έχει προφανώς συνέπειες στην κοινωνία. Η απαγόρευση του καπνίσματος όμως αφορά και στην προστασία της δημόσιας υγείας και κυρίως στην προστασία της υγείας των παιδιών μας, χωρίς να ξεχνάμε και τους χιλιάδες εργαζόμενους στα κέντρα εστίασης και διασκέδασης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο θετικό αποτέλεσμα της καθολικής εφαρμογής του αντικαπνιστικού Νόμου.
Μόνο η καθολική εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, σε όλους τους δημόσιους χώρους, μπορεί να καταπολεμήσει τον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ των καταστηματαρχών. Μέλημά τους θα πρέπει να είναι η ποιοτική αναβάθμιση της προσφοράς τους στο χώρο, έτσι ώστε να προσελκύσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πελάτες, που θα εκτιμούν την ποιοτική τους προσφορά (μέσα σ' αυτό συγκαταλέγεται και μια καθαρή άκαπνη ατμόσφαιρα). Τον τελευταίο καιρό γίνεται φανερό ότι άρχισαν να γεμίζουν τα μαγαζιά που εφαρμόζουν το νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος. Και αυτό δείχνει την ανάγκη που έχει μεγάλη μερίδα του πληθυσμού για «καθαρά» μαγαζιά.
Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του καθενός στην επιλογή του καπνίσματος. Αυτό όμως δε μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη, αντίστοιχα, στην επιλογή του μη καπνίσματος…….
……………Η αναγγελία κινητοποιήσεων "ακτιβιστικού"
χαρακτήρα για την υπεράσπιση του "καπνίζειν" παντού είναι, όπως κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει, τουλάχιστον γελοία. Πού συγκλίνουν ο ακτιβισμός και το κάπνισμα; Και, επίσης, η «αυτοδιαχείριση» των επιχειρήσεων εστίασης δε μπορεί να αντιβαίνει στην προστασία της δημόσιας υγείας.
Λειτουργώντας ως υπεύθυνοι πολίτες και λαμβάνοντας υπόψη το 82% των Ελλήνων, που συμφωνεί με την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος, έχουμε υποχρέωση να επιδιώξουμε την επιτυχία της εφαρμογής του αντικαπνιστικού Νόμου, για την προστασία της υγείας μας και κυρίως της υγείας των παιδιών μας.
Από την άλλη, το Κράτος θα πρέπει να συμβάλλει σ' αυτό με την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και τους ελέγχους οι οποίοι θα πρέπει να είναι συνεχείς, επαναλαμβανόμενοι και αυτεπάγγελτοι, ιδιαίτερα στους χώρους όπου ήδη έχουν επιβληθεί πρόστιμα».

ΥΓ. Το βιβλίο του Γιώργου Ν. Οικονόμου «Από την κρίση του Κοινοβουλευτισμού στη Δημοκρατία» είναι των εκδόσεων ΠΑΠΑΖΗΣΗ. Η φωτογραφία αναφέρεται σε αμερικανικό καπνιστήριο με καταλλήλως διαμορφωμένη οροφή, για να ξέρουν οι καπνίζοντες τι τους περιμένει......

ΚΩΣΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Ο Κωστής Τριανταφύλλου είναι γνωστός από την δεκαετία του ’70 τόσο για τα εικαστικά του έργα, που συνεχίστηκαν με την παρουσίαση των ηλεκτρονικών του κεραυνών μέσα από ατομικές εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία του εξωτερικού και της Ελλάδας, όσο και σαν ποιητής και οπτικός ποιητής , που κάθε φορά ο συγκερασμός ποίησης και εικαστικών δίνει μέσα από το προσωπικό του στίγμα την συνέχεια της ποιητικής έρευνας.
Το βιβλίο αυτό, με τον τίτλο Π που φέρει τον ερμηνευτικό υπότιτλο-σφραγίδα ε μ π ι σ τ ε υ τ ι κ ό, επρόκειτο να βγει το 2009, μια που ξεκίνησε να γράφεται με την κρίση και τον πανικό της πανδημίας του ιού Η1Ν1. Το 2010 συνεχίστηκε με την νέα κρίση και τον καταθλιπτικό πανικό της οικονομικής αβεβαιότητας, αστάθειας και κατάρρευσης. Έτσι, τώρα, κυκλοφορεί μέσα από αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο παρουσίασης που χρησιμοποίησε ο Κ.Τ. τόσο σε βιβλία του όσο και σε εκθέσεις του ή γλυπτά του που τα χαρακτήρισε σαν +ολική παρουσίαση. Η μουσική σύνθεση του Κώστα Μαντζώρου “ π ”, Αθήνα 2009, βασίζεται κυρίως σε ηχογραφημένα αποσπάσματα του ποιητικού κειμένου που διαβάζει ο Κωστής. Λέξεις, όροι - στερεότυπα επαναλαμβάνονται δημιουργώντας ρυθμικά σχήματα που επανέρχονται ενώ μικρά μελωδικά σχήματα παραπέμπουν σε μεσαιωνικά ακούσματα. Αυτή η ηλεκτρακουστική σύνθεση συνοδεύει το βιβλίο με ένα CD.
Ο τρόπος γραφής, σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γραμματοσειρών και η άμεση σύνδεση με το διαδίκτυο δημιουργούν μια σύνθεση που από τον Απολινέρ και τους Ντανταϊστές, μέσα από το κίνημα της Οπτικής Ποίησης, χανόμαστε στην μεγάλη διαδικτυακή δημιουργία για να αποτυπωθούν σε ένα σπάνιο ποιητικό βιβλίο. Για να ενισχύσουν αυτή την ζωντανή ποιητική αίσθηση κάποια παλιότερα κείμενα δοκιμάζουν την παρέμβασή τους. Ποίηση Ελληνική και Γαλλική όσο και Αγγλικά κείμενα και εικόνες ποιημάτων και εικόνες που συνδιαλέγονται έτσι που να παραχθεί η ζητούμενη κυρίαρχη ποιητική αίσθηση μέσα από την ιδιαίτερη παρουσίαση όλων αυτών, που συνθέτουν το βιβλίο με τον χαρακτηριστικό τρόπο συνολικής παρουσίας που προτείνει ο Κωστής , σε αυτό το καλλιτεχνικό βιβλίο με την υπόγεια εκρηκτική ύλη.
Οι εικόνες που συμπεριλαμβάνονται είναι αποτέλεσμα οπτικοποίησης, που αποτελούν και μέρος μιας ανάλογης έκθεσης έργων Οπτικής Ποίησης. Αυτά τα έργα έχουν γίνει παίρνοντας την λέξη ή το ίδιο το ποίημα και διερευνώντας την καλύτερη απόδοσή τους σε μια σχεδιαστική οπτικοποίηση. Τα ψηφιακά υλικά που τον βοήθησαν να αναδείξει την κρυφή πλευρά των γραμμάτων ή ολόκληρων ποιημάτων είναι η γνωστή σε όλους μας πλατφόρμα εργασίας Microsoft Office 2007 και όχι κάποιο σχεδιαστικό πρόγραμμα.
Και όπως γράφει, για να δημιουργηθεί μια εγκεφαλική κρίση, χρειάζεται : ποιητική κρίση, οικονομική κρίση, αφηγηματική κρίση, πολιτική κρίση… γλωσσική κρίση της κρίσης.....

ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΚΡΙΤΙΚΗ…..

Αυτή η υπόθεση της Ανεξάρτητης Κρητικής Πολιτείας και της σχετικής σημαίας, είναι από εκείνες τις υποθέσεις της «πλάκας», που όμως έχουν την αξιοσημείωτη ιδιότητα να μπορούν υπό ειδικές συνθήκες να μετεξελιχθούν σε γάγγραινες - ….Ο υποφαινόμενος είχε προβεί σε σχετικό μπουγέλωμα της υπόθεσης πριν λίγα χρόνια, από τις στήλες του δικτυακού τόπου ECOCRETE, όμως το πρόβλημα επανέκαμψε και μάλιστα υπό σοβαρότερη μορφή και από αυτήν της ανεξαρτησίας της Κέρκυρας, που επίσης τέθηκε στο κοντινό παρελθόν…
Κάποιοι από τους παλιότερους πρέπει να θυμούνται τη σειρά κινηματογραφικών έργων με τον Πήτερ Σέλλερς και θέμα το «Ποντίκι» - μια μικρή φανταστική Πολιτεία, σαν το Λιχτενστάϊν ή την Ανδόρα – που ανακατευόταν σε διάφορες περιπέτειες, όπως «Το Ποντίκι στο φεγγάρι», «Το ποντίκι που βρυχάται» κλπ. Τότε πολλοί γελούσαμε ανέμελα, μια που πιστεύαμε ότι η ιστορία είχε καταδικάσει αμετάκλητα τα αυτονομιστικά και αποσχιστικά εγχειρήματα : Γιατί η ιστορία «ως γνωστόν» δεν πήγαινε πίσω, η δε φορά των πραγμάτων ήταν από τους μικρότερους προς τους μεγαλύτερους πολιτειακούς σχηματισμούς….
Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο όρος «Σερβία» ή «Μαυροβούνιο» φαινόταν καθαρά γεωγραφικός, εξωτικός, χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος. Και τότε, μέσα στις συνθήκες της αποσταθεροποίησης που ακολούθησαν την διάλυση της ΕΣΣΔ, ήλθαν στην επιφάνεια τα πιο απίθανα αιτήματα, ξεκίνησε αιματηρός εμφύλιος πόλεμος και «σχάση κρατών» στη Γιουγκοσλαβία, εμφανίστηκε το αίτημα της Λέγκας του Βορρά για ανεξαρτητοποίηση του Ιταλικού Βορρά από το Νότο και τη δημιουργία της Παδανίας…Το γέλιο μας πάγωσε και υποχρεωτικά πλέον προσφύγαμε σε μια ευρύτερη – χωρικά και χρονικά – ιστορική οπτική, «επιθεωρώντας» τις ενοποιητικές ή φυγόκεντρες διαδικασίες, τις αναδύσεις και καταβυθίσεις κρατικών σχηματισμών, τις μεγεθύνσεις κάποιων και τους ακρωτηριασμούς άλλων….
Το άμεσο και ορατό υπόβαθρο των αποσχιστικών κινημάτων είναι προφανώς ο τοπικισμός, όμως ο ίδιος με τη σειρά του τροφοδοτείται από ιδιαιτερότητες και πολιτιστικές διαφοροποιήσεις - κάποτε μάλιστα και από διακριτές εθνικές ταυτότητες. Μεταπολεμικά στο Νότιο Τυρόλο έκαναν βομβιστικές επιθέσεις εναντίον της «Ιταλικής κατοχής», στην Αλσατία οι τοίχοι της δεκαετίας του 90 απαιτούσαν ελευθερία από την Γαλλία, στην Κορσική πολεμούσαν με τα πιο σκληρά μέσα για τον ίδιο σκοπό και στη Σκωτία έφτασαν μέχρι το «παρά πέντε» της πλήρους αποχώρησης από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ισπανία η αντιπαλότητα για την υπόθεση των Βάσκων ήταν ιδιαίτερα αιματηρή, ενώ στον Καναδά το Κεμπέκ μόλις και μετά βίας συστεγαζόταν στο ίδιο κρατικό σχήμα με τους Αγγλόφωνους…..

Ο τοπικισμός δεν είναι μια απλή «ιδιαιτερότητα», έχει σάρκα και οστά, έχει οικονομικό υπόβαθρο. Ο τοπικισμός μπορεί να είναι αγώνας για την ανάδειξη του δίκαιου χαρακτήρα κάποιων τοπικών διεκδικήσεων, όπως επίσης μπορεί να είναι σκέτος εγωϊσμός και κανονικό «πούλημα» μιας ευρύτερης συλλογικότητας. Ο τοπικισμός επίσης μπορεί να είναι μικρόνους, με χαμηλό IQ, στο βαθμό που νομίζει ότι έχει μέλλον έξω από τα πλαίσια μιας χώρας, που ήδη θαλασσοδέρνει σε βαθιά νερά….
Με αυτά τα ελάχιστα ενώπιον ενός μεγάλου θέματος, θέλω να καταλήξω στην ανάγκη προβληματισμών για την υπόθεση της «Κρητικής Πολιτείας» αλλά και για κάθε δύναμη φυγόκεντρη από τον ελληνικό εθνικό σχηματισμό. Στη δύσκολη εποχή του Μνημονίου που αντίστοιχα κάνει εύκολη τη δουλειά των προβοκατόρων, χρειάζεται να σφυρηλατήσουμε την ενότητα Ελλαδιτών, οικουμενικού Ελληνισμού και φιλελλήνων…

ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ (ΣΚΑΙ) EIΡΗΝΗ

Η ελληνικότητα που χάνεται στη πορεία της ιστορικής εξέλιξης για να επαν-ανακαλυφθεί σε κάποια φάση από ένα σφετεριστή-λαό, μη-ελληνικό, ο οποίος για λόγους κύρους και αυτοπροβολής αυτοσυστήνεται ως «Ελληνικός» - με τον τρόπο που αυτοσυστήθηκε ως πριγκίπισσα Αλεξάνδρα Ρωμανώφ κάποια κυρία στο μέσο του 20ου αιώνα - συνιστά ένα ενδιαφέρον σενάριο «ιστορικής φαντασίας»….Παρ’ όλα αυτά κάθε ισχυρισμός δικαιούται συζήτησης και εξέτασης, όταν μάλιστα διεισδύει στην τηλεόραση και υποστηρίζεται από κάποιους ιστορικούς επιστήμονες.

Από την άλλη όμως πλευρά εμείς οι υποστηρικτές της τρισχιλιετούς ελληνικότητας , που δεν θεωρούμε βέβαια «πιστοποιητικό σημερινής ανωτερότητας» την υψηλή ελληνική θέση στην επετηρίδα των λαών αλλά απλώς την υπερασπιζόμαστε ως αλήθεια, «ψυλλιαζόμαστε» ότι η αμφισβήτηση της ιστορίας υπηρετεί τον εξωραϊσμό μιας ανερχόμενης δύναμης . Η οποία θέλει να εμφανίζεται ειρηνική, άσχετη με γενοκτονίες ή πολιτικά ατοπήματα του πρόσφατου και του μακρινού παρελθόντος, όχι για άλλο λόγο αλλά για να προωθήσει τον δικό της, μικρομεσαίο ιμπεριαλισμό «με ανθρώπινο πρόσωπο».

Εδώ και 25 χρόνια τουλάχιστον ο υποφαινόμενος μιλάει για το «αυτοκρατορικό όνειρο της Τουρκίας» - κάτι που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού και δεν χρήζει ειδικών σπουδών και διδακτορικών διπλωμάτων, κατά πως υποστηρίζουν διάφοροι…. Αντίθετα χρήζει ειδικής σπουδής η «ψυχοπολιτική» του ενδοτισμού - ίσως ο εσωτερικευμένος φόβος που διαστρέφει παν επιδεκτικό διαστροφής ή ίσως το εσωτερικευμένο και ανομολόγητο συμφέρον κάποιων. Παραπέμπω εδώ λίγο στον Κορνήλιο Καστοριάδη, στο βιβλίο του «Για τον πόλεμο», όπου σκιαγραφούσε τον χαρακτήρα του γραφειοκράτη της παλιάς ΕΣΣΔ, ως όντος ικανού να οσμίζεται τη φορά των πραγμάτων και να προσαρμόζεται αναλόγως….

Ακολουθεί το «Σχόλιο στο πρώτο επεισόδιο της σειράς του «ΣΚΑΪ» για το 1821» που προωθήθηκε(;) στο δικτυακό τόπο του ARDIN από το Porta Aurea [portaaurea@yahoo.gr]. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο, για ένα «κτήμα εσαεί» του συνεπούς ιστορικού λόγου και όχι ένα «αγώνισμα ες το παραχρήμα» - για το θεαθήναι κάποιων στους «ουρανούς» της επικαιρότητας…..


Η αναφορά σε λεπτά και δευτερόλεπτα εντός παρενθέσεων (λ:δλ) αφορά στο αποθηκευμένο βίντεο της εκπομπής στον ιστοτόπο του τηλεοπτικού σταθμού.

"Ακούμε από τον παρουσιαστή της εκπομπής, συγγραφέα Πέτρο Τατσόπουλο (1:12) ότι οι κάτοικοι της Πελοποννήσου ζούσαν απομονωμένοι επί τέσσερεις αιώνες υπό την «Οθωμανική κυριαρχία» τόσο από τον υπόλοιπο κόσμο όσο και μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες της Πελοποννήσου έζησαν υπό οθωμανική κυριαρχία γύρω στα 330 χρόνια, ενώ οι μετακινήσεις πληθυσμών ήταν πολύ συχνό φαινόμενο, λ.χ. πληθυσμοί από τη Δ. Μακεδονία μετανάστευαν για την αποφυγή των τουρκικών καταπιέσεων σε ασφαλέστερα μέρη της Ν. Πελοποννήσου. Στη συνέχεια (1:49) ακούμε για «το έθνος της Ελλάδας» αντί για «ελληνικό έθνος»· σαν να πρόκειται για «το έθνος του σατζακίου της Τρίπολης». Ακούμε στην πρώτη εκπομπή για την «ιστορία της γένεσης ενός έθνους» (2:05), δηλαδή μάλλον ότι οι «κάτοικοι» (όχι Έλληνες) «της Πελοποννήσου» απέκτησαν εθνική συνείδηση. Ενώ δηλαδή, ακόμη και ένας Οθωμανός, ο Σουλεϋμάν Πενάχ Εφέντης στα 1770 αποκαλεί «ελληνικές χώρες» την «Ρούμελη»/Βαλκάνια και την «Ανατολία»/Μικρά Ασία (“..Yunanca yani Rumeli ve Anatoli…” γράφει), και ενώ η (ενιαία) Θράκη καλείται Ελλάδα (das Kriechenlannd) από δυτικούς περιηγητές όπως ο Curipeschitz το 1530 και σε αυτήν ανιχνεύονται Έλληνες, στα 2011 ορισμένοι θεωρούν λανθασμένο να γίνεται λόγος για «Έλληνες» αντί για Ρωμηούς/«χριστιανούς κατοίκους της οθωμανικής Ελλάδας», και ο παρουσιαστής κάνει λόγο απλώς για «ελληνόφωνο κόσμο» (46:00) ακόμη και στα 1770. Αναρωτιέται κανείς γιατί ο όρος Τουρκοκρατία είναι λανθασμένος, με δεδομένο ότι οι Οθωμανοί συνάντησαν ισχυρή ή ασθενή αντίσταση κατά την προέλασή τους. ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΥΣ

Συμπατριώτες Τουρκοκύπριοι,

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την αντίδρασή σας ενάντια στην Τουρκική ηγεμονία η οποία στραγγαλίζει την Τουρκοκυπριακή ταυτότητα και καταδυναστεύει την Τουρκοκυπριακή Κοινότητα.
Συμφωνούμε με την διαπίστωση την οποία κάνει ο Τουρκοκύπριος Γραμματέας της συντεχνίας των δασκάλων Τουρκικών δημοτικών σχολείων και ιδιαίτερα με την αναφορά του ότι ο στραγγαλισμός της Τουρκοκυπριακής ταυτότητας και η καταδυνάστευση της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας πάει πίσω στη δεκαετία του 1960, περίοδο κατά την οποία η Τουρκία υποχρέωσε τους Τουρκοκύπριους να διακόψουν την συμβίωση με τους Ελληνοκύπριους και άρχισε να καλλιεργεί την διαίρεση και το διαχωρισμό στη βάση φυλής και θρησκείας.

Πολύ κακώς οι σιωπηρές πλειοψηφίες Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων επιτρέψαμε από τότε στα ξένα συμφέροντα και τις ξένες επεμβάσεις να μας οδηγήσουν στη σημερινή κατάσταση. Αυτή τη στιγμή το εμπόδιο στην αποκατάσταση της τάξης στην Κύπρο, όπως και εσείς το διαπιστώνετε και το καταγγέλλετε με τις κινητοποιήσεις σας, είναι η Τουρκία που κατέχει τα Κυπριακά εδάφη και σας καλούμε σε συστράτευση για άρση της κατοχής και των συνεπειών της. Μόνο με κοινό αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ενάντια στην κατοχή θα έχουν αξία και προοπτική οι κινητοποιήσεις σας, ο οποίος αγώνας αναλυτικά να επιδιώκει :

Να απαλλαγούμε από την Τουρκική κατοχή με την απόσυρση των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων,
Να απαλλαγούμε από τους Τούρκους και άλλους έποικους με επιστροφή τους πίσω στην Τουρκία.
Να ελευθερωθεί η κοινή μας πατρίδα. Λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δεν συνιστά απελευθέρωση του τόπου μας αλλά επιβράβευση της κατοχής , επιβράβευση της ΤΜΤ και της δράσης της που είχαν κοινό στόχο το γεωγραφικό διαχωρισμό μας.
Να επιστρέψουμε και εσείς και εμείς, στα σπίτια και τις περιουσίες μας αποκαθιστώντας πλήρως, χωρίς όρους και περιορισμούς, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όλων μας.
Αφού γίνει τούτο, τότε εμείς μόνοι μας , όλοι μας σοφότεροι από τα παθήματα του παρελθόντος, να διαμορφώσουμε τη Συνταγματική δομή του Ευρωπαϊκού Κράτους μας, στη βάση Δημοκρατικών αρχών και αξιών, σεβόμενοι αλλήλους και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη φυλετική και Εθνική μας καταγωγή όσο και τη θρησκεία μας.
Μόνο σε τέτοιες συνθήκες θα διασφαλίσετε την ταυτότητά σας.
Με λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας τόσο η δική σας αλλά και η δική μας ταυτότητα θα έχουν ημερομηνία λήξης.

Συμπατριώτες,
Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι θα επιμείνετε ή ότι θα επιτρέψετε, να δημιουργηθεί Τουρκικό Κράτος πάνω στις περιουσίες μας και να προσδοκάτε ότι θα κτισθεί ειρήνη και ομαλή ζωή με ένα τέτοιο σφετερισμό.

28.2.2011
“Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια”.

ΥΓ. Η διαμόρφωση όψης κτιρίου είναι έργο του Πορτογάλου εικαστικού καλλιτέχνη Eliseo Oliveras.

Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Δεν είδα την εκπομπή της τηλεόρασης ΝΕΤ (Πρωϊνή Ενημέρωση) με τους Κ. Αρβανίτη και Μ.Κατσίμη, που είχαν απέναντί τους ως συνομιλητή τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη. Γι αυτό δεν είμαι σίγουρος ως προς το κατά πόσο τα δύο μικρά αποσπάσματα των λόγων του περί Αριστεράς, είναι «φάσεις γκολ» ή αντιπροσωπευτικά δείγματα των ιδεών του. Έτσι όμως ή αλλιώς, τα συγκεκριμένα αποσπάσματα είναι σοφά χωρίς να εκπέμπουν εκείνον τον αρνητισμό που έχουν κάποια μεγαλο-«γκρουπούσκουλα» έναντι των μικρο-«γκρουπούσκουλων» – όταν καλούν τα δεύτερα να καταλύσουν τη διαφορετικότητά τους και να προσκολληθούν στα πρώτα …

Έχουμε λοιπόν και λέμε, απόσπασμα 1ον :

«Η εικόνα μιας Αριστεράς με πολυδιάσπαση, με αρχηγισμούς, με δογματισμούς με γενικούρες, δεν πείθει, δεν εμπνέει. Πρέπει να δούμε επειγόντως τις δικές μας αδυναμίες, την δική μας καμπούρα, τα δικά μας ελλείμματα, συνοχής, αξιοπιστίας, μαχητικότητας, ενωτικής δράσης. Η Αριστερά θα έπρεπε να ενώνει κι άλλους δίπλα της, δεξιούς, πασοκτζήδες, σε κοινούς στόχους για μια χώρα καλύτερη».

Δίνω τα ρέστα μου στη τελευταία πρόταση :

Η Αριστερά που δεν μπορεί να μιλήσει και να ανασυνθέσει την κοινωνία υπερβαίνοντας τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές, που είναι κλειδωμένη στον αβανγκαρντισμό της , που θεωρεί την τρέχουσα κρίση ως ευκαιρία επαύξησης του πολιτικού της τζίρου και εφαρμογής της πολιτικής της επετηρίδας στην ολότητα της κοινωνίας - με τις άλλες δυνάμεις να κάνουν τον αφισοκολλητή και τραπεζοκόμο ενώ αυτή να το παίζει γενικό επιτελείο - αυτή δεν είναι κοινωνική αριστερά και το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πάει στο διάολο. Ορθώς διαβάσατε : ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ…

Απόσπασμα 2ο των δηλώσεων Παπαδημούλη :

"Αυτοί που μας έριξαν «στα βράχια» κι είναι και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που επί δεκαετίες κυβερνούν με τρόπο που ζημιώνει την κοινωνία, δε μπορούν φορώντας τη λευκή μπλούζα του γιατρού να λένε σήμερα «φίλε θα σε σώσω εγώ τώρα» και «μην ομιλείτε εις τον οδηγόν».
Μου αρέσει αυτό το «μην ομιλείτε εις τον οδηγόν». Όχι γιατί πιστεύω ότι οι πολιτικοί πρέπει να είναι διασκεδαστές σώνει και καλά, αλλά γιατί θεωρώ ότι με τα σχήματα λόγου και τις παρομοιώσεις αναρριπίζουν την κοινωνική φαντασία και δημιουργικότητα. Ότι έτσι δίνουν στο κοινωνικό κίνημα όχι μόνο πλάτος αλλά και ύψος, ότι στρώνουν το δρόμο για το επόμενο εύρημα, επομένως για μια καλύτερη πολιτική τεχνογνωσία

ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

--------------------------------------------------------------------
«Η ομάδα πολιτών που διαμαρτυρήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα έξω από το φτωχικό του Άκη Τσοχατζόπουλου στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έδωσε ραντεβού έξω από το σπίτι του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, την Πέμπτη 3 Μαρτίου, στις 4 το απόγευμα…..»
Από το www.newpost.gr

-----------------------------------------------------------------------
Σοφία Βούλτεψη :

«Ερώτημα: Ως πότε θα κυβερνούν ή θα μετέχουν του δημοσίου βίου φρουρούμενοι; Ως πότε θα πληρώνουν οι φορολογούμενοι αστυνομικούς για να εμποδίζουν την «επικοινωνία» τους με τον κόσμο, από τον οποίο υποτίθεται ότι αντλούν την εξουσία τους; Αλήθεια, πόσοι αστυνομικοί απασχολούνται σε κάθε πολιτικό, την ώρα που οι κακοποιοί μας κλέβουν τα πορτοφόλια; Δυστυχώς, τέτοια ερώτηση δεν θα δείτε ποτέ να υποβάλλεται προς τον αρμόδιο υπουργό στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, κάθε πολιτικός – ανάμεσά τους και απλοί βουλευτές – απασχολεί τρεις βάρδιες αστυνομικών. Και στις περισσότερες περιπτώσεις η ασφάλεια ενισχύεται και από μοτοσικλετιστή. Αυτό για τις μετακινήσεις τους με αυτοκίνητο. Διότι έχει καταγραφεί περιστατικό στη διάρκεια του οποίου και λόγω επίθεσης που δέχθηκε πολιτικός σε κεντρικό καφέ της Αθήνας, ξαφνικά πετάχτηκαν από πλαϊνά τραπέζια άνθρωποι με πολιτικά που έδειξαν τις ταυτότητές τους. Ομάδες αστυνομικών βρίσκονται σε διαρκή κίνηση όλη την ημέρα, αλλάζοντας βάρδιες και διανύοντας καθημερινά χιλιόμετρα ολόκληρα για να βρεθούν στο σπίτι του προσώπου που φυλάσσουν ή για να παραλάβουν το «αφεντικό» από το γραφείο του ή την Βουλή. Εργατοώρες, υπερωρίες, συνεννοήσεις, μοτοσικλέτες, κράνη, συνοδευτικά, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, κλείσιμο δρόμων – με συγχωρείτε, αλλά πού θα πάει αυτό; Έχει υπολογίσει κανείς – η τρόικα έστω – ποιο είναι το κόστος αυτής της γιγαντιαίας επιχείρησης φύλαξης του πολιτικού μας προσωπικού;
από το http://www.elzoni.gr/01/03/2011

___________________________________________________
___________________________________________________
Γιώργος Δελαστίκ

«Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από .αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση - και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.....»
Στάλθηκε από τον Θανάση Πετράκο




-------------------------------------------------------------------------
ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Ταξί φτάνει σε μπλόκο. Από κει και πέρα, υπάρχει συγκέντρωση διαμαρτυρίας σε εξέλιξη.Σε πρώτο πλάνο προβάλει αστυνομικίνα με τσιριχτή φωνή και υπεροπτικό ύφος Κάλαχαν:

«Σας παρακαλώ, κύριε, δεν μπορείτε να περάσετε από δω».

ΟΤαρίφας με ατάραχο βλέμμα και φωνή μπάσα:

«Γιατί, έχεις σφουγγαρίσει;»
ΥΓ Στάλθηκε στην Οικονικη από τον Σωτήρη Μαράκη
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, απευθυνόμενου προς τον Παπανδρέου, υποψήφια για 5 Όσκαρ καλύτερου πολιτικού γνωμικού :
«Μας πυροβολήσατε με σιγαστήρα…..»
Από το www.newpost.gr
-------------------------------------------------
Σαρλ Μπωντλέρ(1821-1867)
« Υποκριτή αναγνώστη, αδέλφι που μου μοιάζεις»
Από το ποίημα «στον Αναγνώστη», στην ποιητική συλλογή «Τα άνθη του κακού»