OIKONOMOY : ΤΑ ΜΑΤ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ…

Είναι καθυστερημένο, είναι λιλιπούτειο σε σχέση με τα σημερινά γεγονότα, την κλίμακα των κινητοποιήσεων και τη βία που ασκήθηκε. Αλλά για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ της οικολογίας είναι μια υπόθεση με σημασία, με στοιχεία διάρκειας και διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας των πολιτών : Είναι η υπόθεση της δημιουργίας Χώρου Υγειονομικής ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) σε αρχαιολογικό χώρο της Κερατέας, τον λεγόμενο «Οβριόκαστρο». Που επανεπικαιροποιεί το ζήτημα της χωροθέτησης των οχλουσών χρήσεων…

Ο πρώην Δήμαρχος Κερατέας Σταύρος Ιατρού πάλαιψε σκληρά για να αποτρέψει τον ΧΥΤΑ που καμωνόταν – αλλά δεν ήταν – ΧΥΤΥ(=υπολειμμάτων). Ο Ανεξάρτητος Βουλευτής Βασίλης Οικονόμου ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα ζητήματα των στερεών αποβλήτων, για τα οποία και αρθρογράφησε στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ. Αυτό του δίνει το δικαίωμα ενός ουσιαστικού σχολιασμού της υπόθεσης. Να τι λέει σε ανακοίνωσή του, για τα συμβάντα της 12.12.2010, με τα πλακώματα ΜΑΤ και πολιτών, με τις κουμπουριές στην οδό Λαυρίου-Αθήνας και τα τρεχάματα στα χωράφια…..

«Δυστυχώς …στην Κερατέα, βλέπουμε την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος…
Χθες, προεκλογικά των εθνικών εκλογών του 2009 έστειλαν τα ΜΑΤ στο Γραμματικό οι Μπλε. Σήμερα, μετεκλογικά των περιφερειακών εκλογών του 2010 έστειλαν τα ΜΑΤ στην Κερατέα οι Πράσινοι. Η κυβέρνηση ψευδώς ομιλεί για ΧΥΤΥ, αφού από τις κατασκευές του Γραμματικού φαίνεται ότι ετοιμάζουν απλά μια «συμμαζεμένη» χωματερή (ΧΥΤΑ). Η κυβέρνηση επιμένει στην δια της βίας επιβολή μέτρων αντί να υιοθετεί πολιτικές μείωσης του όγκου των απορριμμάτων και της επαναχρησιμοποίησης των υλικών. Εάν δείχναμε τέτοια αποφασιστικότητα για την καθιέρωση της ανακύκλωσης ως μέθοδο διαχείρισης των απορριμμάτων, θα ήμασταν πρότυπο σε όλο τον κόσμο...
Καταδικάζω την ωμή βία που χρησιμοποιεί η Κυβέρνηση για την επιβολή ξεπερασμένων και αποτυχημένων μοντέλων της περασμένης δεκαετίας για την διαχείριση των απορριμμάτων.
Καλώ την Κυβέρνηση να αποσύρει τώρα τα ΜΑΤ από την Κερατέα και το Γραμματικό και να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για ένα νέο τρόπο ορθολογικής διαχείρισης των απορριμμάτων.
Καλώ τους Βουλευτές Αττικής του ΠΑΣΟΚ, Ε. Χριστοφιλοπούλου, Π. Ασπραδάκη και Ντ Βρεττό, οι οποίοι μέχρι τις εκλογές του 2009 ήταν αντίθετοι στην δημιουργία των ΧΥΤΑ, να δηλώσουν την αντίθεσή τους εκ νέου και να καταγγείλουν αυτή την πολιτική. (Δεν απευθύνομαι στον κ Πάγκαλο γιατί ήταν ο μόνος που συμφώνησε με αυτή την πολιτική).
Καλώ τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε οποιοδήποτε επίπεδο (Περιφερειακοί Σύμβουλοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, μέλη Τοπικών και Νομαρχιακών Συμβουλίων, Περιφερειακού ή Εθνικού Συμβουλίου) που λειτουργούν στην Αττική να πάρουν θέση, επιβεβαιώνοντας τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, καταγγέλλοντας την πολιτική που συνεχίζει την τραγική πορεία της ΝΔ, για τον τόπο μας.
Ένα είναι το σίγουρο. Κανείς και καμία δεν μπορεί να πατάει σε δύο βάρκες. Θα τελειώσουμε πλέον με τις πολιτικάντικες πονηριές, που μας βόλευαν να είμαστε και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα! Ο καθένας και η καθεμιά θα πάρουμε θέση σήμερα, εδώ, μπροστά στο λαό, για να μας κρίνει τίμια και καθαρά, όχι για τα λόγια μας αλλά για τις πράξεις μας».

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΘΩΡΗ ΒΙΑ

Μεσημέρι 15 Δεκεμβρίου 2010, ημέρα της μεγάλης απεργίας και πορείας στο κέντρο της Αθήνας, ούτε καν ένα 24ωρο από τον απίστευτο εξευτελισμό της Βουλής με την «τροχάδην» ψήφιση του πολυνομοσχεδίου από την πλειοψηφία – σε στυλ διατεταγμένου λόχου, αν και έλειπε το «δυο πηδηματάκια - στο τρίτο κάθισμα βαθύ» - ο κ. Κωστής Χατζηδάκης είχε την κακή ιδέα να βγει από τη Βουλή και να κατευθυνθεί προς την οδό Πανεπιστημίου. Οι συγκρούσεις που έγιναν αργότερα δεν είχαν ξεκινήσει, οι διαδηλωτές της πραγματικά εντυπωσιακής πορείας είχαν αρχίσει να καταφθάνουν και να γεμίζουν το χώρο μεταξύ Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και πλατείας Συντάγματος. Στην αρχή ακούστηκε το βουητό μιας μεγάλης αποδοκιμασίας, κι ύστερα ακούσθηκαν βρισιές με προεξάρχουσα την γνωστή που χρησιμοποιείται ως εναλλακτική προσφώνηση για το «κύριος»- ενώ ο Κ. Χατζηδάκης περνούσε το κατάστρωμα της οδού Πανεπιστημίου κατευθυνόμενος προς το πεζοδρόμιο της Μεγάλης Βρετανίας. Τον συνόδευε ένας συνεργάτης του, ο ίδιος φαινόταν καταπτοημένος, ενώ πολλοί τον αποδοκίμαζαν όλο και περισσότερο και όλο και πιο κοντά. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έφερε κάποιο υγρό με σκούρο χρώμα, υποθέτω μάλλον από φραπέ. Τον ακολουθούσε ένα πλήθος μέχρι τη διασταύρωση Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, κι αν κρίνω από την αναμπουμπούλα και την κινητικότητα γύρω του, θα πρέπει να τον χτυπάγανε από διάφορες μεριές….

Ομολογώ ότι αισθάνθηκα ενόχληση από το όλο επεισόδιο, γιατί είχα ακούσει τον συγκεκριμένο πολιτικό της Νέας Δημοκρατίας να αγορεύει στη Βουλή στις 14.12 και να κάνει μερικές εύστοχες επισημάνσεις για την απίθανη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ – χωρίς βέβαια να απομακρύνεται από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του κόμματός του. . Βρήκα την εναντίον του κύρωση δυσανάλογη, λαμβανομένης υπόψη της ατιμωρησίας των παραγόντων του δικομματισμού για όσα έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν εναντίον του λαού αυτής της χώρας….

Ο κ. Χατζηδάκης μάλλον επέδειξε αφέλεια, εάν νόμισε ότι ο χθεσινός του λόγος αρκούσε για να παραγράψει τα ατοπήματα του ίδιου και των δικών του. Ακόμη επέδειξε επικοινωνιακή ανικανότητα, αδυνατώντας να συλλάβει την ισχυρή, ενδεχομένως τυφλή ή αλλήθωρη οργή του ελληνικού λαού, ενάντια στην ολότητα του πολιτικού συστήματος : Όντας κλεισμένος μέσα στο γυάλινο πύργο των πολιτικών και δημοσιογραφικών σαβουάρ βιβρ, δεν κατάλαβε ότι οι δυστυχισμένοι δεν χαμπαριάζουν από ευπρέπεια και μειλίχιο ύφος…

Το καλοκαίρι του 1965, την περίοδο της αποστασίας και των μεγάλων διαδηλώσεων, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος βγήκε από το κτίριο της Βουλής και πέρασε ανάμεσα από αγανακτισμένους διαδηλωτές που φώναζαν συνθήματα εναντίον του ίδιου και των αποστατών. Ο Κανελλόπουλος δεν είχε αφέλεια αλλά σθένος, όμως είχε να αντιμετωπίσει και ένα πολιτικό περιβάλλον σχετικά πιο ήπιο από το σημερινό.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αγριέψει και η απόσταση που μας χωρίζει από ένα αντάρτικο εναντίον του ΔΝΤ και των πολιτικών υπαλλήλων του είναι μικρή.
Πρώτη φορά μετά από χρόνια, είδα αναρχικούς να πλακώνονται με τα ΜΑΤ σχεδόν σώμα με σώμα, ενώ οι πολίτες πιο πέρα φώναζαν ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΥΣ ! Πρώτη φορά είδα σε τόση μεγάλη κλίμακα συνθήματα αντιχουντικά και πατριωτικά, σχεδόν σαν να είχαμε επιστρέψει στη δεκαετία του 70…

Ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΠΕΤ ΣΟΟΥ ….

Αυτές οι απεργιακές μάχες που θα δοθούν μέχρι τα Χριστούγεννα σε αυτή τη χώρα, θα είναι πραγματικά σημαντικές : Δε λέω «καθοριστικές», γιατί το μέλλον είναι αόρατο και γιατί το χειροτερότερο καραδοκεί να πάρει τη θέση του χειρότερου - που είναι σήμερα προ των θυρών, στη διαδικασία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου από τη Βουλή….….

Από τη μια πλευρά η κυβέρνηση που ψευδολογεί ασύστολα - “που απέκλεισε οποιαδήποτε μείωση μισθών και συντάξεων στη δημόσια διοίκηση, στον ιδιωτικό τομέα και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα της οικονομίας….» μόλις πριν λίγο καιρό, στην περίοδο των αυτοδιοικητικών εκλογών(Γ.Κύρτσος). Που αδυνατεί να ορθώσει το ανάστημά της στους κύκλους των Βρυξελλών, που δεν καταλαβαίνει πως η «σπειροειδής ύφεση» της οικονομίας μειώνει σταθερά την δυνατότητα εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Που αρνείται να λάβει οποιαδήποτε πρωτοβουλία συσπείρωσης των ΔουΝουΤόπληκτων χωρών της ΕΕ, που αδυνατεί να σκιαγραφήσει μια παραγωγική επέκταση της ελληνικής οικονομίας για την εξυπηρέτηση των πιο θεμελιακών αναγκών της κοινωνίας, που καταργεί εργασιακά κεκτημένα και δεδουλευμένα χωρίς να δίνει κάποια υπόσχεση – «Πάλαι με χρόνους και καιρούς, πάλαι δικά σας θα’ ναι»….Που αδυνατεί να συνεγείρει τον οικουμενικό ελληνισμό σε μια δράση αλληλεγγύης, που ούτε καν διανοείται να προβληματισθεί για μια μεθοδική αποδέσμευση από το ευρώ, με στόχο την επανένταξη της νομισματικής κυκλοφορίας(υπό τη μορφή της δραχμής….) στο αντι-υφεσιακό οπλοστάσιο… Μια κυβέρνηση που αφήνει την «πράσινη ανάπτυξη» κατά μέρος, γιατί είναι ανήμπορη να οραματισθεί οποιαδήποτε διαδικασία ανάπτυξης , οικονομικής μεγέθυνσης ή ποιοτικής αλλαγής, πέρα από αυτές που προσφέρει το Fast track….

Και από την άλλη πλευρά είμαστε εμείς, οι μεταμοντέρνοι και κακομαθημένοι «κωλοέλληνες», εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, σπουδαστές ή διανοητές, που αδυνατούμε να κατέβουμε, μωρά έως και εσχατόγηροι, όλοι μαζί στους δρόμους, απαιτώντας την άμεση παραίτηση αυτής της κυβέρνησης. Που βρίσκουμε χίλιους δυο λόγους για να μην βάλουμε σαν ΠΡΩΤΗ προτεραιότητα τη συγκρότηση ενός πανεργατικού, παλλαϊκού, πανεθνικού ΜΕΤΩΠΟΥ, που θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα υψώσει ένα νέο ανάστημα στη θέση των «ποωδών» αναστημάτων που υψώνουν διάφορες συλλογικότητες και άτομα….

Το 1940 ο Νίκος Ζαχαριάδης πρόσφερε την σύμπραξή του στον φασίστα και δικτάτορα Μεταξά, για να υπηρετήσει τη χώρα του στις συνθήκες της ιταλικής επίθεσης.. Σήμερα κάποιοι επίγονοί του αρνούνται να συμπράξουν ακόμη και στη διαχείριση μιας συγκέντρωσης ή στη προώθηση κάποιων αιτημάτων κοινής αποδοχής…Πέρα όμως από αυτούς, υπάρχουν και άλλοι που ορθώνουν τείχη και περιορισμούς στη συγκρότηση ενός αντι-μνημονιακού μετώπου, προτάσσοντας αντιδεξιούς, αντικαρατζαφερικούς, αντιπασοκικούς και άλλους συλλογισμούς. ΚΑΝΟΥΝ ΧΟΝΤΡΟ ΛΑΘΟΣ : Και θα φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη για το «μάπετ σόοου» (muppet show) στο οποίο θα συνεχίσει η κυβέρνηση να επιδίδεται επ’ αόριστο : Οι μεν Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου να κινούν το στόμα τους και να κάνουν χειρονομίες, οι δε Όλι Ρεν και οι αδελφοί τροϊκανοί να μιλάνε από το βάθος της σκηνής….
ΥΓ1
Α, για να μη το ξεχάσω : Οι «Οικολόγοι Πράσινοι» είπαν ότι συμμετέχουν στην αυριανή απεργία… Να δείτε την ανακοίνωση της Ιωαννίδου και του Παρασκευόπουλου – η αναφορά τους εκ 3-4 λέξεων ξεχείλιζε από αγανάκτηση…..

ΥΓ2

Το σκίτσο είναι (φυσικά...) του Μποστ. Υπηρετεί την τόσο επίκαιρη έννοια της ολικής επαναφοράς της μιζέριας των φίφτις...

ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΑ, Wuellenweber και Ψωμάς

Ο Walτer Wuellenweber είναι δημοσιογράφος του γερμανικού περιοδικού STERN. Toν Φεβρουάριο του του 2010 είχε δημοσιεύσει ένα κείμενο στο STERN υπό μορφή επιστολής, με επικριτικό περιεχόμενο για τις ελληνικές πρακτικές στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ύστερα από διαμαρτυρίες των Ελλήνων της Γερμανίας , ο Wuellenweber επανήλθε με ένα «κατευναστικό» κείμενο όπου δήλωνε πλέον ενημερωμένος για τα διαδραματιζόμενα στις σχέσεις Ελλάδας – Γερμανίας, για τις εξοπλιστικές δαπάνες της πρώτης που τροφοδοτούν την δεύτερη, για την διείσδυση γερμανικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα κλπ. Το κείμενό του έθετε πρωτίστως το ζήτημα ενός «ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου» μέσα στον οποίο οι απλοί πολίτες διαλέγονται χωρίς «μεσάζοντες» και «διαμεσολαβήσεις», όμως παρέλειπε να σημειώσει ότι ένας τέτοιος «δημόσιος χώρος» αποτελεί επιστέγασμα μιας στοιχειώδους κοινότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των διαλεγομένων…
Στο διαρρεύσαν διάστημα ο Wuellenweber είχε όλο το χρόνο να λάβει υπόψη του την ολότητα των ελληνογερμανικών θεμάτων, την υπόθεση Siemens και την διαφθορά ως «κολλητική ασθένεια» στον ευρωπαϊκό χώρο, την διαχρονική εξέλιξη των ελληνογερμανικών συναλλαγών και το ποιος ωφελήθηκε από αυτές – πέρα φυσικά από την πολιτική του τέταρτου Ράϊχ που ακολουθεί η χώρα του, πηγαίνοντας φιρι-φιρι να διαλύσει την Ευρώπη....Όμως ο κύριος αυτός όχι μόνο δεν έμαθε τίποτε, αλλά επανήλθε πρόσφατα με ένα κείμενο στο STERN επαναλαμβάνοντας τις κατηγορίες εναντίον της χώρας μας - πασπαλισμένες με κάτι ολίγες φιλοφρονήσεις περί δημοκρατίας κλπ.

Ακολουθεί απόπασμα από

το πρώτο κείμενο του Wuellenweber:

Αγαπητοί Έλληνες,

..........Θα συμφωνήσετε πως έως τώρα τα πράγματα είχαν ως εξής: Όποτε προκύπτει κάποιο θέμα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συναντιέται με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Εμείς οι πολίτες είμαστε μονάχα θεατές. Μπροστά στην τηλεόραση. Τώρα, σε αυτή την κρίση, εμείς οι πολίτες αρχίσαμε επιτέλους να συνομιλούμε μεταξύ μας, χωρίς τους αρχηγούς των κυβερνήσεων. Η ελληνογερμανική συζήτηση αποτελεί την αρχή μιας πραγματικής, ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας.Ενόψει αυτού του γεγονότος, γίνεται εμφανές ότι η αντιπαράθεση είναι προτιμότερη από τη σιωπή. Οι κατηγορίες που επιτέλους εκφέρονται, πραγματικά μας πάνε μπροστά. Και τις δύο πλευρές........


........Φυσικά πόνεσε η αντιπαράθεση αυτή. Όταν σας κατηγορούμε ότι είστε διεφθαρμένοι και εξαπατάτε την υπόλοιπη Ευρώπη, βεβαίως αυτό σας χαλάει τη διάθεση. Κι όταν ανώνυμοι επιστολογράφοι μου προτείνουν να με επεξεργαστούν παράγοντας γύρο ή όταν ελληνικές εφημερίδες παριστάνουν το Άγαλμα της Νίκης στην ομώνυμη στήλη με σβάστικα, αυτά με κάνουν να ξεροκαταπίνω. Συνολικά, όμως, με διδάξατε πολλά: Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως.Όπως επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13 τοις εκατό των συνολικών γερμανικών εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι εμείς οι Γερμανοί. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών θεωρεί περιττή. Οφείλω να ομολογήσω: Όσον αφορά αυτό το θέμα, εσείς οι Έλληνες έχετε ένα ισχυρό επιχείρημα με το μέρος σας.....



Όλο το πρώτο κείμενο του Walter Wüllenweber υπάρχει στην ανάρτηση της 13.3.2010 ("Ξεκίνα Ευρώπη") στον παρόντα ιστότοοπο. Στη συνέχεια έρχεται το δεύτερο κείμενο του Wullenweber και η απάντηση του Γ. Π.Ψωμά
http://e-parembasis.blogspot.com/2010/12/stern.html

ΤΟ ΠΑΡΚΑΡΕΙΝ ΟΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΝ

Ο τίτλος ανήκει σε μια κυρία κάτοικο εξοχικής περιοχής, που διαμαρτυρόταν για την συνήθεια πολλών κατοίκων να παρκάρουν κατά βούληση…Στην Ελλάδα η ιδιωτική πρωτοβουλία αναλαμβάνει να συνετίσει τους ασυνείδητους λέγοντας "κακά λόγια"(φωτο Νο 1), όμως τα αποτελέσματα είναι μικρά.

Αντίθετα σε άλλες χώρες όπως η Αγγλία, αυτά δεν χρειάζονται : Απόδειξη η φωτογραφία (Νο2) που κυκλοφόρησε στο www.peegep.gr o γεωπόνος Λάμπρος Κωνσταντίνος – αποδεικνύοντας ότι εκεί δεν στη χαρίζουν, και πεθαμένος να είσαι….

Τέλος δεν λείπουν οι χώρες που προλαβαίνουν το κακό κατασκευάζοντας πολυώροφα γκαράζ, όπως στις ΗΠΑ, σύμφωνα με φωτογραφία της Νέτας Γαζίλα. Στην τελευταία περίπτωση δεν παράγουν μεν χιούμορ, πλην όμως παράγουν ευταξία στον οδικό χώρο…..

ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Εδώ και πολλά χρόνια ασχολούμαι με την καταστρεπτική παρουσία των μηχανόβιων μέσα στα δάση : Εκκινώντας από την αυτονόητη θέση, ότι το «πεδίο όχλησης» που δημιουργούν οι μοτοσυκλέτες είναι κατά πολύ μεγαλύτερο του μικρού όγκου που καταλαμβάνουν στο χώρο. Σε κάποια εκδοτικά σημειώματα του περιοδικού ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ έχω θέσει το ζήτημα της ανταγωνιστικής ή εχθρικής «συνύπαρξης» του τοπίου με τον ήχο(ή θόρυβο…): Λαμβανομένου υπόψη ότι «το τοπίο δεν είναι ‘‘πράγμα’’ αλλά σχέση» *, είχα υποστηρίξει ότι η διαταραχή της σχέσης παρατηρητή και παρατηρούμενου χώρου (από τους θορύβους των μοτοσυκλετών) ουσιαστικά καταλύει το τοπίο…
Παλιότερα, σε διάφορες βόλτες στον Υμηττό, συμμετείχα κι εγώ στη δράση κάποιων οικολογιζόντων, που έκλειναν δασικούς δρόμους με πέτρες για να τους κάνουν απροσπέλαστους για διάφορα οχήματα…Πρόσφατα, σε μια πορεία στην Πάρνηθα από το Φλαμπούρι προς Θρακομακεδόνες, διαπίστωσα ότι κάποιοι θαυμάσιοι άνθρωποι είχαν αποφράξει ορισμένα καίρια σημεία μονοπατιών, για να εμποδίσουν κάποιους ανεύθυνους μοτοσυκλετιστές να κινούνται…

Ευτυχώς, ο κοινός νους δεν έχει εκλείψει από αυτή τη χώρα. Οι άνθρωποι που κατανοούν την ασυμβατότητα της μηχανοκίνητης κυκλοφορίας με τις λειτουργίες της φύσης σε ορισμένες περιοχές , τείνουν γενικώς να αυξάνονται, χωρίς όμως να υπερτερούν της άλλης πλευράς…Υπενθυμίζω τις επίμονες δράσεις των εθελοντών Πιερίας για την προστασία του Ολύμπου – που στόχευαν στην έξωση της μηχανοκίνησης από τον εθνικό δρυμό. Κι ακόμη μπορώ να τσιτάρω μια αναφορά που έκανα για την εποχούμενη κυκλοφορία στο βιβλίο μου «ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»(Αθήνα, 2003),ιδιαίτερα στο κεφάλαιο «ΟΙ δρόμοι που χωρίζουν»:

« Τα κρυφά σημεία που χάνονται», τα 4Χ4 που σκαρφαλώνουν στα ορεινά καταφύγια , οι οδηγοί μοτοκρος που προπονούνται σε ορεινά μονοπάτια, [126. Γιάννης Σχίζας, “Τζογος εναντίον φύσης”,Εποχή 3.2.2002 ] οι διάφορες μορφές μηχανοκίνησης που είναι άσχετες με την εξυπηρέτηση των τοπικών κοινωνιών, μειώνουν το ζωτικό χώρο της φύσης . “Η τυχαία και διάσπαρτη ενόχληση μέσα στο χώρο αναγκάζει τα ζώα να κινηθούν σε κατάσταση πανικού μέσα στο πλέγμα των πόλων μόνιμης και συμπτωματικής ενόχλησης, σε αναζήτηση καταφυγίου” – έγραφε το 1992 ο Τρ. Αδαμακόπουλος, σχολιάζοντας την τέλεση αυτοκινητιστικών αγώνων και την παρουσία εκδρομέων με μοτοσυκλέτες ή τζιπ στη διαδρομή Μέτσοβο – Γρεβενά – Ζαγόρι: Κι ακόμη υπογράμμιζε ότι αυτή η προσφυγοποίηση των ζώων και ιδιαίτερα όσων έχουν υψηλές χωρικές απαιτήσεις, παραβλάπτει την συντήρηση και αναπαραγωγή τους, που είναι εξαιρετικά κρίσιμη προκειμένου για είδη ευρισκόμενα στα όρια των βιώσιμων μεγεθών(αρκούδα, λύκος και αγριόγιδο) .Πολύ πιό χειρότερα από την εντός δρόμων οδήγηση, η “εκτός δρόμου” (Off road) οδήγηση , που προωθείται μάλιστα από οργανωμένες επιχειρήσεις , “ποδοπατεί” το φυσικό τερραίν όσο εκατοντάδες μαζί οδοιπόροι , απειλεί ίσως και σπάνια φυτά και προκαλεί βαρύτατες οχλήσεις σε ζώα που “ενδιαιτώνται” μακριά από δρόμους και καταφύγια και που ενδεχομένως έχουν ανάγκη από μιά ζώνη προστασίας . Δηλώνει στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” ο ιδιοκτήτης μιας τέτοιας επιχείρησης : “Πηγαίνουμε όπου μπορούμε να φτάσουμε” . Και “απαντά” στο ερώτημα για το εάν οι εκτός δρόμου οδηγοί κουρσεύουν τη φύση με τις τετρακίνητες κούρσες τους : “Απεναντίας, είσαι ένα με τη φύση. Άλλωστε εκεί δεν μπορείς να πας αλλιώς. Ικανοποιείς ένα αρχέγονο συναίσθημα, της κυριαρχίας και της νίκης σαν του κυνηγού, αλλά χωρίς να κάνεις κακό στη φύση. Πάμε παντού. Δεν πάμε όμως π.χ. στο σπίτι της αρκούδας....”[128. Κ.Κυριακόπουλος, Ελευθεροτυπία 3.7.01]


Πρόσφατα μια νέα κριτική νότα επί του ζητήματος βγήκε από την ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ, σε ανακοίνωσή της στις 6.12.2010 :

«Αφορμή για το σημερινό δημοσίευμα (είναι) τα παράπονα περιπατητών και ποδηλατών που περιδιαβαίνουν την ύπαιθρο και τα βουνά και βρίσκουν παρατημένες σημάνσεις (κορδέλες, ταμπέλες κλπ), σκουπίδια ή ζημιές σε μονοπάτια από παλιούς αγώνες enduro που είχαν οργανωθεί εκεί. Τέτοια κρούσματα έχουν παρατηρηθεί στα Πιέρια, στο Μουρίκι , στην περιοχή από Άργιλο προς Μεταμόρφωση - Μπούρινο κλπ.
Οι αγώνες με μηχανές enduro υπάγονται στην ευρύτερη κατηγορία του «μηχανοκίνητου αθλητισμού». Αυτό το είδος διασκέδασης ή και άθλησης κερδίζει συνεχώς νέους οπαδούς είτε με την μορφή του απλού θεατή/τηλεθεατή (Formula 1, rally Ακρόπολις, κ.α.), είτε με την μορφή της ίδιας συμμετοχής σε αυτοσχέδιους ως επί το πλείστον αγώνες. Το χαμηλό κόστος συμμετοχής στους αγώνες enduro (σε αντίθεση με εκείνους των αυτοκινήτων) προσελκύει συνεχώς νέους «εντουράδες».
Όμως η χαλαρή και ασαφής νομοθεσία που διέπει την οργάνωση και επίβλεψη τέτοιων αγώνων δημιουργεί διάφορα προβλήματα. Τα βασικότερα παρατηρούνται όταν οι αγώνες οργανώνονται μέσα ή δίπλα σε περιοχές φυσικού κάλλους και οικολογικής σημασίας (δασικά /λιμναία οικοσυστήματα) και αφορούν κυρίως κρούσματα ηχορρύπανσης, ρύπανσης, αλλοίωσης του ανάγλυφου, διατάραξης της άγριας ζωής κλπ.»

Αξιοσημείωτη είναι επίσης και η βολή που είχαν ρίξει τον Απρίλιο αυτής της χρονιάς οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ της Αίγινας, με αφορμή την τέλεση αγώνων μοτοσυκλέτας σε ευαίσθητες περιοχές της νησιωτικής φύσης :

«Σύμφωνα με τους ίδιους τους μοτοσικλετιστές στο portal της Αίγινας "Το καραβάνι τον αγωνιζόμενων κινήθηκε σε μια διαδρομή που περιλάμβανε άσφαλτο, δασικούς δρόμους και ορεινά μονοπάτια, περνώντας από τις περιοχές, Κυψέλη, Αγίους Ασώματους, Τζικιδες, ανηφορίζοντας προς το μοναστήρι τις Χρυσολεόντισσας σε χώρο που παραχώρησε η Μονή για το σκοπό αυτό".
Η φράση και μόνο αυτή μας δείχνει την ασέβεια προς τον νόμο αλλά και το μέγεθος της ζημιάς: ολόκληρη η Αίγινα οργώθηκε οριζοντίως και καθέτως από τις ρόδες δύο φορές ώστε κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο σε ένα νησί με διάμετρο όχι πολύ πάνω από 25 χιλιόμετρα να διασχίσουν 110. Είναι προφανές πως η Αίγινα είναι πολύ μικρή σε κλίμακα για τέτοιου είδους διοργανώσεις.
Θάμνοι και μικρά δέντρα ποδοπατήθηκαν, χώμα εκσφενδονίστηκε με την περιστροφή, η ησυχία διαταράχτηκε, σκουπίδια σκορπίστηκαν παντού, η καθημερινότητα όσων (της πλειοψηφίας των κατοίκων) δεν ενδιαφέρονται για τέτοια θορυβώδη θεάματα διαταράχτηκε, απειλώντας ακόμη και την σωματική ακεραιότητα. Κατά το ρεπορτάζ της Νέας Εποχής "Η εκδήλωση τελικά πραγματοποιήθηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα". Εμάς αυτό που μας προβληματίζει είναι ακριβώς η λέξη "τελικά" που μοιάζει να γράφεται με ανακούφιση. Τι θα είχε γίνει αν "τελικά" είχαμε ένα ατύχημα; Θα ψάχναμε ακόμη, όπως πολύ πρόσφατα στο Πολυδένδρι όπου σε ανάλογους αγώνες σκοτώθηκε ένα παιδί, ποιος είχε την ευθύνη και δεν θα τον βρίσκουμε; Μπορούν τουλάχιστον οι διοργανωτές να μας απαντήσουν αν είχαν πληρώσει ασφάλιστρα σε ασφαλιστική εταιρία που θα κάλυπτε την περίπτωση ατυχήματος; Ας μας πουν ακόμη πώς ερασιτέχνες δημοσιογράφοι μιας μικρής τοπικής εφημερίδες μπορούν να αντικαθιστούν τους ειδικούς και να αποφαίνονται πως δεν υπήρξε καμία ουσιαστική ζημιά στα μονοπάτια και στο δάσος, πόσο μάλιστα που η άποψή τους προκαταλαμβάνεται από το γεγονός πως ήταν και χορηγοί. Μπορούν να μας απαντήσουν αν πατήθηκαν σπάνια και απειλούμενα είδη λουλουδιών;»


Και το επιμύθιο σε όλα αυτά από τον υποφαινόμενο : Τουλάχιστον να ξέρουμε τι μας γίνεται. Να ξέρουμε σε ποια κόλαση οδηγούν την ελληνική ύπαιθρο οι ανεγκέφαλες πρακτικές ορισμένων και η ανοχή των υπολοίπων. Να ξέρουμε τα μνημόσυνα των τοπίων, που κινδυνεύουμε να τελούμε στο όχι και τόσο απώτερο μέλλον….

*Γ.Σχίζας, «Υμηττός», Αθήνα 1991, εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ

Οι φωτογραφίες είναι του Σωματείου Εθελοντών Πιερίας

ΦΥΤΕΜΕΝΑ ΔΩΜΑΤΑ…

Στην ανάρτηση της 12.11.2010 («Αποζημίωση της φύσης») αναφερόμουν στον πρωτοπόρο του Μοντερνισμού Λε Κορμπυζιέ , που έλεγε ότι «η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο»…. Και που προώθησε την ιδέα μιας αστικής ανάπτυξης σε πυλωτές, με στόχο την εξοικονόμηση επιφανειακού χώρου, που είναι τόσο απαραίτητος για τις ανθρώπινες ανάγκες…

Η «Καταστασιακή Διεθνής» πλειοδότησε έναντι του Κορμπυζιέ, βάζοντας το ζήτημα όχι μόνο των «υπο-κείμενων» επιφανειών (δηλαδή στις πυλωτές, κάτω από τον κτιριακό όγκο…), αλλά και των «υπερ-κείμενων» , αυτών που είναι υπεράνω του κτιρίου και αποτελούν τις ταράτσες : Των επιφανειών που θα μπορούσαν να είναι ταρατσόκηποι ή κάτι ανάλογο….

Το Καταστασιακό όραμα προέβλεπε ότι «…..οι ταράτσες σχηματίζουν έναν υπαίθριο χώρο, που επεκτείνεται σε όλη την επιφάνεια της πόλης και που μπορεί να αποτελείται από αθλητικά γήπεδα, πεδία προσγείωσης αεροπλάνων και ελικοπτέρων, καθώς και να χρησιμεύει για τη διατήρηση μιας βλάστησης. Θα υπάρχουν παντού προσβάσεις στις ταράτσες, με σκάλες και ασανσέρ….»( Internationale Situationniste, Νο 3, «Μια διαφορετική πόλη για μια διαφορετική ζωή», εκδόσεις ΑΚΜΩΝ)…

Η υπόθεση των φυτεμένων ταρατσών κέρδισε αρκετό ενδιαφέρον το τελευταίο διάστημα, όμως σε συνθήκες οικονομικής στενότητας είναι μια υπόθεση αρκετά προβληματική. Υπενθυμίζω ότι πρόσφατα η Ομοσπονδία Κατασκευαστών ζήτησε την αναβολή της εφαρμογής του θεσμού του « ενεργειακού πιστοποιητικού» για ένα χρόνο, δεδομένης της κατάστασης της αγοράς και του γεγονότος ότι υπάρχουν 120.000 ακίνητα προς πώληση - αν φυσικά βρούν αγοραστές…. «Δεν είναι δυνατόν να διανύουμε τη μεγαλύτερη ύφεση στην κτηματαγορά των τελευταίων πενήντα ετών με ανυπολόγιστες συνέπειες για το ένα εκατομμύριο εργατοτεχνίτες (άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους με την οικοδομική δραστηριότητα), και με την εφαρμογή του νόμου να δημιουργούμε πλήρη παύση στις πωλήσεις ακινήτων», δήλωσε η Ομοσπονδία των Κατασκευαστών…..
Η νότα αυτή ενδεχομένως να σημαίνει ότι η συζήτηση για την βελτίωση του «ταρατσοτοπίου» όπως και του γενικότερου «δαπεδοτοπίου» (floorscape) των ελληνικών πόλεων μπορεί να είναι …άσφαιρη, όμως αυτό δεν αναιρεί τη θεωρητική γονιμότητά της… Απόδειξη η σχετική ανταπόκριση στον τύπο, π.χ. σε ένα άρθρο με τίτλο «Φυτέψτε τις στέγες των σπιτιών σας» http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23/11/2010&id=226648 όπου ο ΝΙΚΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ αναφέρεται στον νέο πολεοδομικό κανονισμός από 1-1-2011, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα νέα κτίρια πρέπει να επιστρέψουν τον φυσικό χώρο που χρειάστηκαν για να χτιστούν, διαθέτοντας κήπους τις ταράτσες τους….



Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου του Τεχνικού Επιμελητηρίου για την σχετική Ημερίδα της 25.11.2010, ένα φυτεμένο δώμα μπορεί να εξασφαλίσει φυσικό κλιματισμό, με ταυτόχρονη μείωση της ηχορύπανσης (έως και κατά 10 ντεσιμπέλ) και της απορροής των υδάτων (κατά 50%-90%), , πέραν των προφανών αισθητικών οφελών του. Την ίδια στιγμή, μπορεί να συμβάλει αισθητά στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, να αναβαθμίσει την αξία ενός ακινήτου, αλλά και να δημιουργήσει οικοσυστήματα στον αστικό ιστό, ενώ –σε αντίθεση με ό,τι συχνά πιστεύεται- το κόστος δημιουργίας του δώματος δεν είναι απαγορευτικό.
Αν και σε νηπιακό στάδιο προς το παρόν, τα πράσινα δώματα έρχονται σταδιακά στην Ελλάδα.
Ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ, Τάσος Κονακλίδης, σημείωσε ότι τα φυτεμένα δώματα δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα να αυτενεργήσουν, αλλά ταυτόχρονα δεν απαλλάσσουν την Πολιτεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση από τις ευθύνες και τα καθήκοντά τους σε αυτό το πεδίο (πχ, επιδεικτικά έργα, πιλοτικές εφαρμογές, κίνητρα και νομοθετικές πρωτοβουλίες). Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι το ΤΕΕ σε καμία περίπτωση δεν «ανταλλάσει» με πρωτοβουλίες για φυτεμένα δώματα τους ελάχιστους εναπομείναντες δημόσιους ελεύθερους χώρους, που σήμερα κινδυνεύουν με παραχωρήσεις και εμπορευματοποίηση.

Νέα κεφάλαια έρευνας και εκπαίδευσης, με αντικείμενο τα φυτεμένα δώματα, ανοίγει η Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ, όπως γνωστοποίησε η πρόεδρός της, Δήμητρα Προφήτου-Αθανασιάδου. Τα νέα κεφάλαια έρευνας-εκπαίδευσης αφορούν τα εξής αντικείμενα: α) η οικολογία του φυτεμένου δώματος: φυσικές διεργασίες και συμβολή για μια βιώσιμη πόλη, β) η αρχιτεκτονική Τοπίου και η εφαρμογή αρχών σχεδιασμού στα φυτεμένα δώματα της πόλης και γ) φυτικό υλικό και μεσογειακή ταυτότητα. Η Ελλάδα έχει πάνω από 6.000 αυτοφυή φυτά, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα φυτεμένα δώματα. Η κα Προφήτου-Αθανασιάδου υπενθύμισε ακόμη τη δημιουργία του πρώτου Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Αρχιτεκτονικής Τοπίου, σημειώνοντας ότι ο 4ος κύκλος του διετούς μεταπτυχιακού είναι γεγονός.
Την αναγκαιότητα προσαρμογής των εφαρμογών πράσινων δωμάτων στις ξεχωριστές συνθήκες κι ανάγκες κάθε πόλης και χώρας, είτε αυτές αφορούν το κλίμα και την τοπική χλωρίδα είτε τα οικονομικά δεδομένα, επεσήμανε από την πλευρά του ο διευθυντής της IGRA, Wolfang Ansel. «Δεν μπορείς να μεταφέρεις τη φύση, π.χ., από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα», είπε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε ότι, αν για παράδειγμα μια χώρα δεν έχει επαρκή κεφάλαια για γενναίες χρηματοδοτήσεις πράσινων δωμάτων, τότε μπορεί να προσαρμόσει τη στρατηγική της, θεσμοθετώντας κίνητρα άλλου είδους. Ο ομιλητής επεσήμανε τα περιβαλλοντικά και οικονομικά οφέλη εφαρμογών, που συνδυάζουν στον ίδιο χώρο «πράσινες» στέγες και φωτοβολταϊκά συστήματα, καθώς τα δεύτερα λειτουργούν αποδοτικότερα όταν βρίσκονται πάνω σε φυτεμένα δώματα.

YΓ

Η φωτογραφία είναι του γεωπόνου Γρηγόρη Κοτοπούλη

ΕΥΩΝΥΜΟΣ : «BAZAAR…ΟΠΩΣ ΠΑΖΑΡΙ»

Δεν είμαι εναντίον της ενσωμάτωσης ξένων λέξεων στον ελληνικό λόγο, στο βαθμό που αυτές οι λέξεις είναι εύηχες, ευπρόφερτες και γενικά υπηρετούν τις επικοινωνιακές μας ανάγκες. Όμως είμαι εναντίον της «ξενοφιλικής» χρήσης ξένων εκφράσεων και λέξεων – στις οποίες προβαίνουν κάποιοι έτσι, για να τους πάρουμε πιο σοβαρά από όσο αξίζουν – και φυσικά είμαι εναντίον κάποιων γλωσσικών «Αντιδανείων», δηλαδή λέξεων που «εξήχθησαν» κάποτε από τον ελληνικό λόγο και επανεισάγονται πάλι, για να προσδώσουν κύρος και «μοντερνικότητα» στους χρήστες τους. Παραδείγματος χάρη το AGORA (προφερόμενο «Αγκόρα») που προέρχεται μεν από την ελληνική λέξη «Αγορά», αλλά κρίνεται προτιμητέο από κάποιους που γενικώς και αορίστως «νεωτερίζουν»…
Το « Μπάζααρ» λοιπόν της «Ευωνύμου Οικολογικής Βιβλιοθήκης» αντί του πιο εύηχου και ευπρόφερτου όρου «Παζάρι» μου τη δίνει, χωρίς να ισχυρίζομαι ότι το δεύτερο είναι ελληνογενές…Πάντως στην προκειμένη περίπτωση έχω την βεβαιότητα πως ο τίτλος της εκδήλωσης διαλέχτηκε μάλλον από μια φιλοπαίγμονα διάθεση του δντη κ. Κουρουζίδη περί τα γλωσσικά… Χωρίς λοιπόν να «τσιμπάω», απλώς «δράττομαι της ευκαιρίας» να πω κάποια πράγματα – δοθέντος ότι εδώ και καιρό ξεροκαπίνω όταν βλέπω κάτω από τις φωτογραφίες γνωστής και σπουδαίας περιβαλλοντικής οργάνωσης να αναφέρεται, αντί των συνηθισμένων, π.χ. οι φωτογραφίες είναι του ΤΑΔΕ φωτογράφου : φωτογραφίες credit του τάδε, ή credit του δείνα ….
Έχουμε λοιπόν και λέμε : Το παζάρι ή η (χριστουγεννιάτικη) αγορά της Ευωνύμου θα γίνει τις ακόλουθες ώρες :

10/12/10 ώρες 13:00 – 22:00
11/12/10 ώρες 11:00 – 22:00
12/12/10 ώρες 11:00 – 22:00
και
17/12/10 ώρες 13:00 – 22:00
18/12/10 ώρες 11:00 – 22:00
19/12/10 ώρες 11:00 – 22:00


ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ

EL’s Art & Design Creation (Χειροποίητα ασημένια κοσμήματα)
Twisted (Κοσμήματα και διακοσμητικά αντικείμενα)
Clic Zewels (Κοσμήματα από πηλό)
Elements By Katerina (Χειροποίητα διακοσμητικά αντικείμενα)
Το κοχύλι (Αξεσουάρ και γούρια)
Bloom Bloom (Χειροποίητα Σαπουνάκια)
Δήμητρα Κουτεντάκη (Ζωγραφική)

Φαίη Γιάνναρου (Εναλλακτικές Θεραπείες / Σεμινάρια Σωματικής Έκφρασης και Αυτογνωσίας)

(Για δηλώσεις συμμετοχής στις δωρεάν Θεραπευτικές συνεδρίες
στείλετε e-mail στην Δ/νση faygiannarou@gmail.com)

Πληροφορίες Τηλ 6936764910


Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη
Αγίων Ασωμάτων 9, 10553 Θησείο
τηλέφωνο: 210 3316516
φαξ: 210 3231557
e mail: evonymos@tee.gr
web site: http://www.evonymos.org/

ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΑΦΙΑ

Με τον Μάρλον Μπράντο σε πρώτο πλάνο, από τον καταπληκτικό του ρόλο στην ταινία «Ο Νονός», η γνωστή ιστοσελίδα ANTINEWS ( http://www.antinews.gr/ ) καταχωρεί έρευνα του BBC, που αποκάλυψε ότι εταιρίες «μαϊμού» που είχαν στήσει Ιταλοί μαφιόζοι, εξαπάτησαν τη ΕΕ και καρπώθηκαν επιδοτήσεις προοριζόμενες για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Oι ερευνητές δημοσιογράφοι υποστηρίζουν ότι η αρμόδια υπηρεσία της ΕΕ για τη καταπολέμηση της διαφθοράς, η OLAF, δεν έκανε απολύτως τίποτα, ενώ αντίθετα η υπηρεσία ισχυρίζεται ότι την ευθύνη την έχουν οι χώρες- μέλη.

Γράφουν οι ερευνητές :

«Ο πρώην μαφιόζος Antonio Birrittella εξηγεί πως τα χρήματα από τις Βρυξέλλες κατέληγαν στα χέρια της σικελικής μαφίας. «Ήταν σαν ένα δώρο της ΕΕ προς τη μαφία. Ειδικά αυτά που προορίζονταν για ανεμογεννήτριες και ανανεώσιμη ενέργεια»…. Η μαφία είχε μερίδιο σε διάφορες εταιρίες που κέρδιζαν κρατικά συμβόλαια για να φτιάξουν φάρμες με ανεμογεννήτριες, και παρουσίαζαν πλαστά τιμολόγια και ανύπαρκτες συναλλαγές». Ο Birrittella συμπληρώνει πως οι μαφιόζοι χρησιμοποιούσαν απειλές προκειμένου να αποκτήσουν τα τεμάχια γης που χρειάζονταν για τις φάρμες, και επιπλέον απειλούσαν όσες κατασκευαστικές εταιρίες αρνούνταν να πληρώσουν τους εκβιασμούς τους.
Με τη Σικελία να αναμένει κοινοτικές επιδοτήσεις ύψους 6.5 δισ. μέσα στα επόμενα επτά χρόνια, υπάρχει μεγάλη ανησυχία προκειμένου να προστατευτούν αυτά τα κονδύλια, καθώς ο τομέας των ΑΠΕ συνεχίζει να αναπτύσσεται ραγδαία στη περιοχή. Σαράντα χιλιόμετρα από το Παλέρμο, η αγροτική περιοχή Camporeale έχει γεμίσει από τουρμπίνες που κυριαρχούν στο τοπίο. Σύμφωνα με τον τοπικό εισαγγελέα υπεύθυνο για τη μαφία, οι περισσότερες ανεμογεννήτριες ανήκουν στη μαφία που εκμεταλλεύτηκε τις επιδοτήσεις της ΕΕ, και που τώρα τις χρησιμοποιεί για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Ανακυκλώνοντας τα δισεκατομμύρια που απέκτησε από την ΕΕ σε διάφορες εταιρίες βιτρίνες, το οργανωμένο έγκλημα κατάφερε να λειτουργεί νομότυπα, και έτσι να προσελκύει ακόμη περισσότερες επιδοτήσεις. «Το ίδιο ποσό το μετακινούσαν από εταιρία σε εταιρία, ώστε να φαίνεται ότι δήθεν η κάθε εταιρία είχε δικά της κεφάλαια. Αυτό το έκαναν πολλές φορές, και κάθε φορά εισέπρατταν κοινοτικά κονδύλια», λέει ο εισαγγελέας»…..

Δικό μου σχόλιο : Στην Ιστορία έχουμε ακούσει να διαφημίζονται οι «πυρηνικές κιλοβατώρες»(προερχόμενες από πυρηνικούς αντιδραστήρες…) ή οι «πράσινες κιλοβατώρες», από τις ΑΠΕ. Μέχρι τώρα δεν είχαμε ακούσει για «μαφιόζικες κιλοβατώρες» - αλλά να που έγινε κι αυτό…Μερικοί βεβαίως θα επικαλεσθούν το γνωμικό των «ρεβιζιονιστών» της μαοϊκής περιόδου - «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, σημασία έχει να πιάνει ποντίκια»... Αλλά με αυτά τα μυαλά, με την ενέργεια UBER ALLES, η ευρωπαϊκή φύση θα γίνει ένα απέραντο εργοτάξιο…..

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΝΗΘΑ

Ανέκαθεν η Πάρνηθα ήταν καλός αγωγός της φυσιολατρίας και φυσιογνωσίας, χώρος οικείωσης με την ποικιλότητα του ορεινού τοπίου, πεδίο ανάλωσης ενέργειας και αυτοπαραγωγής εκείνων των φυσικών «ψυχότροπων» ουσιών – που λέγονται ενδορφίνες και προκαλούν υπέροχα αισθήματα ευεξίας…Ζήσαμε πολλά μαζί της, την απολαύσαμε και την υπερασπιστήκαμε με τόσους πολλούς «συνοδοιπόρους» στο οικολογικό κίνημα που δεν τολμώ να τους πω, γιατί φοβάμαι πως θα ξεχάσω κάποιους …..

«Χρόνια σαν τα φτερά», από την εποχή των «αναπλάσεων» του Υπουργείου Γεωργίας το 1983 (εμείς ακούγαμε «αναπλάσεις» και φυσάγαμε και το γιαούρτι) έως τον αγώνα για την υπόθεση της Ιπποκράτειας Πολιτείας και πρόσφατα για την υπόθεση του Καζίνο….Εν τω μεταξύ ο οικισμός των Θρακομακεδόνων ανέβαινε σε υψηλότερα «πόστα» εκτοπίζοντας συμπαγή δασική βλάστηση, οι καταπατήσεις σε διάφορα σημεία συνεχίζονταν – με κορυφαία και διασκεδαστικότερη όλων την εγκατάσταση ενός αυθαίρετου Boeing 720 (!) ως καφετέριας ! - το δε βουνό των 450 περίπου τετρ. χιλιομέτρων έχανε τα 55 από αυτά μετά την πυρκαγιά του 2007.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η Πάρνηθα χρειάζεται μια ολιστική αντιμετώπιση, μια συνολική αξιολόγηση των προβλημάτων της. Χρειάζεται ένα νέο πνεύμα συσπείρωσης για τα δεινά που απειλούνται μέσα σε συνθήκες Fast Track - ό μεθερμηνευόμενον ελληνικά σημαίνει Blitz crieg , που είναι ο όρος ο δηλωτικός για τον κεραυνοβόλο πόλεμο των ναζί : Τουτέστιν, ο πόλεμος εναντίον του περιβάλλοντος μπορεί πλέον να είναι κατά τις προδιαγραφές των ναζιστικών κεραυνοβόλων επιθέσεων….
Αφού ομολογήσω μετά συντριβής ότι χρησιμοποίησα έναν όρο («Blitz crieg») που πρωτοχρησιμοποίησε εν Ελλάδι ο Θεόδωρος Πάγκαλος – όταν στόχευε να καυτηριάσει την πρακτική Βενιζέλου έναντι του Παπανδρέου το 2004 - επανέρχομαι στην υπόθεση της ενότητας των δυνάμεων που υπερασπίζονται το βουνό : Εμείς του ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ θέλουμε να συμπράξουμε με κάθε άτομο ή συλλογικότητα, που συμμερίζεται τις ανησυχίες και τις αρχές μας. Αν κάποιοι θέλουν να κινηθούν μόνοι τους, δικαίωμά τους: Όμως τότε ας μη κλαιγόμαστε για την έλλειψη «κρίσιμης μάζας» στην εκφορά περιβαλλοντικών διεκδικήσεων προς τα «έξω»…
Τελευταίο και αξιολογότατο : Ο Βουλευτής Δημήτρης Παπαδημούλης κατέθεσε

ερώτηση στους αρμόδιους υπουργούς για την υπόθεση της εγκατάστασης στην Πάρνηθα της «Τεχνόπολης» των 108 στρεμμάτων ….Η ζημιά των 108 στρεμμάτων μπροστά στα 450.000 στρέμματα του βουνού φαίνεται μικρή, όμως το «φαινόμενο απατά» : Πρόκειται για ένα τραυματισμό στη συνέχεια και αρτιότητα του δασικού χώρου….

Ο ΤΡΙΒΙΖΑΣ ΚΑΙ ΤΑ EΥΡΩΠΑΪΚΑ PIGS

Τα τελευταία καλοκαίρια αναρωτιόμουν ποιος απολάμβανε περισσότερο τα παραμύθια του Ευγένιου Τριβιζά – τα εγγονάκια μου ή εγώ που τους τα διάβαζα… «Παραμυθολόγος» δεν είμαι, ευρύτερη γνώση της σύγχρονης παραμυθοπλασίας δεν έχω, έχοντας μάλλον ξεμείνει στο κλασικό ρεπερτόριο της δικής μου γενιάς - τουτέστιν κοντορεβυθούλης, κοκκινοσκουφίτσα, ο λύκος και τα τρία γουρουνάκια κλπ. Με ομολογημένη την ασχετοσύνη μου στην μεταμοντέρνα παραμυθοποιία και αδυνατώντας να κάνω συγκρίσεις, έβρισκα πάντως τα παραμύθια του Τριβιζά εξαίσια, ευρηματικά, «παιδιάστικα» αλλά και στοχαστικά, διδακτικά αλλά όχι δασκαλίστικα, υπαινικτικά έτσι ώστε να ικανοποιούν όχι μόνο τον ακροατή αλλά και τον αφηγητή…
Στον δικτυακό τόπο www.greekbooks.gr βρήκα την ακόλουθη «αυτοσύσταση» (υποθέτω) του σημαντικού αυτού συγγραφέα, που διαστέλλει τον παιδικό χρόνο γεμίζοντάς τον με γόνιμες φαντασιώσεις:

«O Eυγένιος Τριβιζάς είναι εξερευνητής, εφευρέτης και ζογκλέρ μελάτων αυγών. Έχει ανακαλύψει το Nησί των Πυροτεχνημάτων, τη Φρουτοπία, το Πιπερού, το Κουτσουλιστάν, την Κουμασιλάνδη, τη Xώρα των Xαμένων Xαρταετών και την Πολιτεία με Όλα τα Xρώματα εκτός από το Pοζ. Οι γνωστότερες εφευρέσεις του Ευγένιου είναι: ο γαργαλιός (ένα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος), το ηλεκτρικό ρουφοσκόπιο (ένας συνδυασμός τηλεσκόπιου και ηλεκτρικής σκούπας, με το οποίο όχι μόνο βλέπει κανείς τα αστέρια αλλά άμα θέλει τα ρουφάει και τα κάνει γιρλάντες), ο φαγώσιμος χαρτοπόλεμος, η μπανιέρα με τις δώδεκα τρύπες, ο ιπτάμενος ανεμόμυλος, η τσουλήθρα με τα σκαλοπάτια, η μελωδική ομπρέλα, το παπιγιόν για νάνους και ο αναδρομικός καθρέφτης (που σε δείχνει όπως ήσουνα πριν από δέκα χρόνια). Ο Ευγένιος ζει στο Nησί των Πυροτεχνημάτων με τον παπαγάλο του, τη Σύνθια, τον άσπρο του ελέφαντα, τον Πουκιπόν, τη Λιλή, την παρδαλή λεοπάρδαλη, τον Οράτιο Αοράτιο, το αόρατο πράσινο καγκουρό, και άλλους πολλούς γνωστούς και φίλους. Ο Ευγένιος έχει μία μοναδική συλλογή από κομμάτια παλιών παραμυθιών. Η σπάνια συλλογή του περιλαμβάνει: ένα πούπουλο από το μαξιλάρι που κοιμόταν η Πεντάμορφη, το κορδόνι από το δεξί παπούτσι του Παπουτσωμένου Γάτου, ένα τούβλο απ' το σπίτι που είχαν χτίσει τα τρία γουρουνάκια, τα γυαλιά της γιαγιάς της Kοκκινοσκουφίτσας και το φιτίλι από το λυχνάρι του Αλαντίν»…….

Αν "ευτυχία είναι να μη χάνεις την παιδικότητά σου", κατά πως έλεγε ο διάσημος ανθρωπολόγος, ζωολόγος κλπ. Ντέμοντ Μόρις,(Ελευθεροτυπία 21.10.2010), τότε ο Ευγένιος Τριβιζάς ειναι σίγουρα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος...Η παραμυθοποιία του προφανώς σχετίζεται με το βίωμα της παιδικότητας που κουβαλάει, όμως ο ίδιος είναι και καθηγητής της εγκληματολογίας και Homo Politikus. Πρόσφατα μάλιστα βρήκε την ευκαιρία να σχολιάσει τον όρο PIGS (Portugal - Italy - Greece - Spain), που εκτόξευσαν εναντίον των Νοτιοευρωπαίων οι "ευκατάστατοι" του ευρωπαϊκού βορρά :



" O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών & άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται & να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην ένας ολόκληρος λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών & εθνών.Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS» (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ), το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι & Αγγλοσάξονες επενδυτές & σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης & τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.Αν & ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», & τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση & να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα & γενοκτονίες.Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων & κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. & φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις & πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής & όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου & εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του & είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική & η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu & Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο & το ηθικό & ο αντίπαλος το δόλιο & το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.Το καλό & το κακό ενυπάρχει στον καθένα & το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής & της κοινής μας ανθρωπιάς".......

ΥΓ. Η ζωγραφική είναι του Ισπανού ζωγράφου Χουάν Μιρό.

ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ, ΟΜΙΛΙΑ 9.12.2010

Στην εποχή του Μνημονίου ο Πολιτισμός παραγκωνίζεται από προβληματισμούς και συλλογισμούς πιο «βασικούς».. Ακολουθώντας το λατινικό γνωμικό –primum vivere deinde philosophare , «πρώτα το ζην και μετά το φιλοσοφείν» - η κοινωνία τείνει να θεωρήσει ως περιττή την ενασχόληση με τα μεγάλα υπαρξιακά θέματα , όσο κι αν αυτά τα τελευταία είναι σημαντικά για την ψυχική ισορροπία και την ποιότητα ζωής …..Ειδικά η φιλοσοφία, νοούμενη όχι ως επιστέγασμα της γνώσης αντικειμένων αλλά ως «βιοσοφία», καθοριστική για προσωπικές και συλλογικές επιλογές, εκτοπίζεται από τις πλέον απίθανες «προτεραιότητες».

Και όμως, έστω και μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, θα ήταν πολύ σημαντικό για το μορφωμένο κοινό να εντρυφήσει στα δομικά υλικά της ύπαρξης, να αποκρυπτογραφήσει αντιθέσεις και να ανακαλύψει το «δέος» που ενυπάρχει ακόμη και στην πιο ταπεινή ανθρώπινη ζωή, καθώς στέκεται απέναντι σε ένα μικρομέγαλο κόσμο….Γιατί ίσως με αυτό τον τρόπο, με αυτή την αποστασιοποίηση από την συγκυρία, θα μπορούσε να επανέλθει δριμύτερο στα της καθημερινότητας, με περισσότερο και υγιέστερο πάθος για την ζωή….

.

Μέσα στον «χρόνο» των 365 ημερών, δεν υπάρχει καμιά καλύτερη περίοδος από αυτήν του ερχομού του νέου έτους , για να στοχαστούμε τη μεγάλη πορεία των άπειρων στιγμών, που μερικοί ξεκινάμε ως νέοι και άλλοι αφήνουμε πίσω μας ως γέροι …..

Πάνω σε αυτό το χρόνο, που άλλοτε δείχνει να περνάει γρήγορα και άλλοτε να σέρνεται, που κάποτε τροφοδοτεί την "επιστημονική" φαντασία και κάποτε την φαντασιοπληξία έτσι ώστε κάποιοι να μιλούν για ταξίδια μέσα στο χρόνο ή αποστολές πληροφορίας στο παρελθόν, οικοδομούνται τα ερωτηματικά του Ευτύχη Μπιτσάκη.

« Τι είναι ο χρόνος» - ρωτάει ο Μπιτσάκης, παλιός καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και διανοούμενος με τεράστιο και βαθυστόχαστο συγγραφικό έργο, αλλά ελάχιστα προβεβλημένος ή περιφερόμενος από καναλίου εις κανάλιον, ελάχιστα περιβαλλόμενους από «αυλές» και καθόλου χρησιμοποιούμενος για συγκυριακές πολιτικές στοχεύσεις : «Είναι μορφή ύπαρξης της ύλης, βολική συνθήκη για την κατάταξη των γεγονότων; Προεμπειρική μορφή της εποπτείας; Είναι άναρχος ή έχει κάποια αρχή; Ρέει προς μια κατεύθυνση, από το παρελθόν προς το μέλλον, ή η ροή του είναι δυνατόν να αντιστραφεί; Είναι ανεξάρτητος από το χώρο ή αποτελεί διάσταση ενός χωροχρονικού συνεχούς; Είναι παγκόσμιος ή τοπικός ; Αποτελεί συνεχές ή ρέει με άλματα;»
Στα ερωτήματα αυτά θα απαντήσει ο Ευτύχης Μπιτσάκης, στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Την Πέμπτη 9.12.2010 θα είναι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, ώρα 7 μμ.

ΥΓ
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κριτική της θεωρίας του Big bang (=της μεγάλης έκρηξης) από τον Μπιτσάκη. Εδώ ο φυσικός, φιλόσοφος και χρήστης της διαλεκτικής λογικής, "στη συσκευασία ενός προσώπου", που λένε, ασχολείται συστηματικά με την κατάρριψη του μεγαλύτερου φιλοσοφικού πυροτεχνήματος της τελευταίας 80ετίας… Με επιχειρήματα που είναι κατανοητά και προσβάσιμα από το ευρύ κοινό….

ΑΛ ΓΚΟΡ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ…

Οι επιδόσεις της εξουσίας στο χιούμορ ήταν ανέκαθεν μεγάλες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όποιος έχει μεγάλες επιδόσεις στο χιούμορ είναι ΣΤΗΝ εξουσία ή είναι ΜΕ την εξουσία….

Το 2008 ο τότε Δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον, άνθρωπος με κοινωνικές και οικολογικές επιδόσεις, ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές από τον Μπόρις Τζόνσον, έναν πολιτικό «της πλάκας» , καθ’ όλα δεξιόστροφο και αντιελευθεριακό, που είχε «γραμμένη δεόντως» την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά που έβγαζε προς τα έξω τρομερές πλάκες*….…

Στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι είχε μεγάλες επιδόσεις στο χιούμορ, που ήταν συχνά- πυκνά από «μαύρο» έως «κατάμαυρο» : παραδείγματος χάρη, όταν επισκέφθηκε τους σεισμόπληκτους της περιοχής Λ’Ακουϊλα που έμεναν εξουθενωμένοι σε σκηνές, το 2008, τους συνέστησε να μην πτοηθούν αλλά να θεωρήσουν το όλο επεισόδιο και την απομάκρυνση από τα σπίτια τους σαν ένα σαββατοκύριακο με κάμπινγκ στην εξοχή…

Πρόσφατα έμαθα ότι μια από τις λίγες φορές που ο Χίτλερ είχε γελάσει στην καριέρα του, ήταν σε μια «συνεδρίαση» του επιτελείου του, λίγες ημέρες πριν την αυτοκτονία του….Από την αρχή του Β παγκοσμίου πολέμου και για πολλά χρόνια, η απόσταση του δυτικού και του ανατολικού μετώπου ήταν μέχρι και χιλιάδες χιλιόμετρα, όμως εκείνες τις ώρες της περικύκλωσης και πολιορκίας του Βερολίνου, ένας «επιτελής» του Χίτλερ είχε την έμπνευση να πει : «τώρα πλέον πας από το δυτικό στο ανατολικό μέτωπο με το μετρό»!

Πρόσφατα ο Αλ Γκορ, πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, βασικός συντελεστής της Συμφωνίας του Κυότο για το κλίμα (1997) και παρά λίγο Πρόεδρος αντί του Τζωρτζ Μπους - αν δεν συνέβαινε μια απίστευτη κλοπή ψήφων εις βάρος του - ήλθε στην Ελλάδα και μίλησε σε εκδήλωση που οργάνωσε η τράπεζα Marfin. Eκεί διηγήθηκε το εξής ανέκδοτο (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.12.2010):

Ρώτησα έναν Έλληνα φίλο μου πως νιώθει για το μέλλον και μου λέει «μια χαρά είμαι, μια χαρά νιώθω»!Και αυτό μου θύμισε μια ιστορία, που άκουσα πριν 35 χρόνια…Ένας αγρότης είχε εμπλακεί σε ατύχημα και έκανε μήνυση στον οδηγό του άλλου αυτοκινήτου. Ο δικηγόρος του αντίδικου τον ρώτησε, «δεν είπες μετά το ατύχημα πως αισθάνεσαι μια χαρά;» Και ο αγρότης απάντησε, ότι ο μηνυθείς πέρασε στη μέση του αυτοκινητοδρόμου, τον χτύπησε και τον πέταξε στη μια μεριά του δρόμου, ενώ στην άλλη έπεσε η αγελάδα που κουβαλούσε. Ένας αστυνομικός που έφθασε γρήγορα στον τόπο του ατυχήματος είδε την αγελάδα, κι είπε, «αμάν, υποφέρει»,οπότε έβγαλε το πιστόλι και την σκότωσε. «Αμέσως μετά ήλθε στη δική μου μεριά και με ρώτησε κρατώντας το περίστροφο : ‘’εσύ πως αισθάνεσαι’’; Τι να του έλεγα;

Εγώ δεν βρίσκω αυτό το αφήγημα απλώς ανέκδοτο, αλλά ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ στην κατάσταση που διανύουμε. Κι αυτό παρακαλώ να μην εκληφθεί σαν «παράγγελμα γέλιου», σύμφωνα με τις προδιαγραφές κάποιων τηλεοπτικών σήριαλ : Που εισάγουν τεχνητά γέλια στην πορεία τους, προς γνώση και συμμόρφωση των θεατών….…..

**Γ. Σχίζα, «Η πολιτική της πλάκας», ΕΠΟΧΗ 18.5.2008

Ο ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΩΣ ΣΠΙΘΑΣ* ΚΑΙ Ο ΣΕΪΤΑΝ ΑΛΑΜΑΝ*….

Για να πω το κρίμα μου, είχα διασκεδάσει τότε που ο Θοδωράκης άφησε κάτι «υπερπατριώτες» σύξυλους, χαριεντιζόμενος με τους Παπανδρέου και Ερντογκάν στην επίσκεψη του δεύτερου στην Αθήνα : Έχοντας ακούσει σε ανύποπτο χρόνο την ιδέα μιας κινηματογραφικής υπερπαραγωγής με θέμα τη ζωή του και με συντελεστή κάποιον της οικογένειας Παπανδρέου, κι ακόμη λαμβάνοντας υπόψη την πολιτική κινητικότητά του στο παρελθόν από το ΚΚΕ έως τη Νέα Δημοκρατία, κρατούσα επιφυλάξεις για τα νέα «πατριωτικά επεισόδια» της μεγάλης και αντιφατικής πορείας του….

Τελικά τα πράγματα ήλθαν όπως ήλθαν, ο Μίκης ξαπόστασε για λίγο και μετά προς τη δόξα αποφάσισε να ξανατραβήξει. Τελευταίο του εγχείρημα αυτό της «ΣΠΙΘΑΣ», δηλαδή της δημιουργίας Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών, με μοναδικό του κίνητρο – κατά δήλωσιν του ιδίου :

«Να δημιουργηθεί ένα κίνημα και μια ζύμωση ιδεών, ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό-κομματικό κατεστημένο, με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη, που αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει στο σημερινό αδιέξοδο και να συμβάλει με τις όποιες δυνάμεις του στην έξοδο της πατρίδας μας από τη βαθειά κρίση στην οποία μάς οδήγησε η διεθνής κρίση του καπιταλισμού και οι εξαρτημένοι από διεθνή κέντρα εξέχοντες πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι μαζί με το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που συμμετείχε ενεργητικά ή παθητικά στον κατήφορο της δημόσιας ζωής από το 1974 έως σήμερα» .

«Ένθερμη λίαν η δήλωσις» του Μίκη - θα λέγαμε για να θυμηθούμε τον ήρωα του καβαφικού ποιήματος, που ήθελε να μένει « των ιερών Εβραίων ο υιός» αλλά τελικά ήταν βυθισμένος στον ηδονισμό και στην τέχνη της Αλεξάνδρειας…

Με τις 17.500 περίπου λέξεις του κειμένου της διακήρυξής του, γραμμένης σε πρώτο ενικό, ο Μίκης εκτόξευσε μια εγκυκλοπαίδεια εκεί που χρειαζόμασταν ένα μήνυμα λιτό και συνοπτικό. Εκεί που χρειαζόμασταν μια συνταγή , μας έγραψε μια Χημεία Τροφίμων…

Ομολογώ ότι δεν διάβασα τις πιο πολλές από τις 17500 λέξεις του κειμένου του Θοδωράκη, αν και σε αυτές που διάβασα βρήκα κάποια σημεία αξιόλογα. Όπως λόγου χάρη αυτά που αναφέρονται στον κακοποιό ρόλο της Γερμανίας ή στην πρόσφατη πολιτική αντιμετώπιση του χρέους από τη Δεξιά ουγγρική κυβέρνηση, σε αντίθεση με τα σοσιαλρετάλια που προηγήθηκαν……. Αξιόλογη επίσης βρήκα και την σύνοψη της πρότασής του για την αντιμετώπιση του χρέους :

Πρώτον: Πρέπει να απαλλαγούμε οριστικά και τελειωτικά από το Δημόσιο Χρέος. Διαφορετικά θα είμαστε αναγκασμένοι να δανειζόμαστε εσαεί για να πληρώνουμε τους τόκους και έτσι ανάμεσα στα δάνεια και στους τόκους ο Λαός μας θα περνά μια ζωή σερνάμενος σαν ερπετό μάλλον, παρά σαν άνθρωπος.
Δεύτερον: Για να εξοφλήσουμε το Δημόσιο Χρέος και για να εξασφαλίσουμε τα κεφάλαια για την αναγέννηση του Λαού και της χώρας, θα πρέπει:
α) Να αξιοποιηθεί μέρος της Κρατικής Περιουσίας με εξαίρεση τις στρατηγικής σημασίας ΔΕΚΟ, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών.
β) Να αξιοποιηθεί μέρος της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας
γ) Να υποχρεωθούν οι έχοντες και κατέχοντες να συνεισφέρουν στην κοινή εθνική προσπάθεια με εδικούς φόρους και τρόπους, ανάλογα με την οικονομική τους επιφάνεια.
δ) Να δημιουργηθεί δημόσιος εθνικός τραπεζικός πυλώνας, που θα σπάσει το τραπεζικό καρτέλ προς όφελος του λαού συμβάλλοντας στην εξόφληση του χρέους.
ε) Να διεκδικήσουμε διαγραφή μέρους του χρέους σε συνεργασία με τις ελλειμματικές χώρες του ευρωπαϊκού νότου.
στ) Να διεκδικήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τις λεγόμενες «πολεμικές αποζημιώσεις» από τη Γερμανία

Κατά τα άλλα, βρήκα αδικαιολόγητες τις βολές κάποιων περί αποσιώπησης του μηνύματος του Θοδωράκη (ΑΥΓΗ, 5.12.2010, στήλη «Ρήσεις και αντιρρήσεις»). Γιατί γενικά θεωρώ ότι ο διαπρεπής συνθέτης έχει υπερπροβληθεί ως πολιτικός...

Το σύνολο της διακήρυξης του ΜΘ στην Ελευθεροτυπία, Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010, http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=230108
*Μαζί με την Κατερίνα και τον Γιώργο Θαλάσση, ο Σπίθας ήταν γνωστός αντιστασιακός του παλιού παιδικού αφηγήματος της δεκαετίας του 50, «Ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ». Ο «Σεϊτάν Αλαμάν»(=ο σατανικός Γερμανός) ήταν ο εκπρόσωπος του κακού…..

ΣΥΝΕΠΕΣ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010, ήταν η Εθνική Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία. Στην πλατεία Συντάγματος έγινε μεγάλη συγκέντρωση, με πολλές συμμετοχές από όλη την χώρα. Υπήρχαν άνθρωποι σε καροτσάκια, άνθρωποι υποβασταζόμενοι, με πατερίτσες ή με το συνηθισμένο ραβδί των τυφλών, ή άλλοι με «άσπρα γάντια» : Αυτοί οι τελευταίοι ήταν κωφάλαλοι, που επικοινωνούσαν με τον έξω κόσμο με την νοηματική γλώσσα. Γι αυτό στην εξέδρα που είχε στηθεί σε ένα σημείο της Πλατείας, υπήρχαν δύο άτομα στραμμένα σε διαφορετική κατεύθυνση, που «μετέφραζαν» τα λεγόμενα του Προεδρείου και των ομιλητών .

Στο χώρο της συγκέντρωσης έδιναν επίσης το «παρών» τους τα σχολεία των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Βρισκόμουν κι εγώ εκεί, όντας γονιός ενός τέτοιου παιδιού, έχοντας βιωμένη μια κουβέντα που είχε προ καιρού εκφράσει κάποια καλή γυναίκα του «χώρου». Ήταν η μητέρα ενός παιδιού με σοβαρότατη νοητική υστέρηση και η κουβέντα της ήταν: «Με αυτά τα παιδιά δεν μπορούμε ούτε να πεθάνουμε»….

Εάν υποθετικά ήμουν ο αποκλειστικός οργανωτής και διαχειριστής της εκδήλωσης στην πλατεία Συντάγματος, θα είχα ζητήσει τα μεγάφωνα να μην λειτουργούν στη διαπασών και τα τραγούδια να μην είναι τόσο κραυγαλέα «αγωνιστικά»,σα να επίκειται έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα. Θα είχα παρακαλέσει τους εκπροσώπους των συλλόγων και των ομοσπονδιών που πέρασαν από το βήμα, για ηπιότερους και πιο στοχαστικούς τόνους.

Με αυτά όμως και με τα άλλα, η εκδήλωση ήταν σε εξέλιξη, τα πράγματα πήγαιναν γενικώς καλά, όταν άρχισε να ακούγεται από το βάθος της οδού Σταδίου κάποια οχλοβοή. Πήγα προς τα εκεί και διαπίστωσα ότι ο δρόμος ήταν κατειλημμένος από μια μικρή σχετικά φάλαγγα πολιτών, με επικεφαλής ανάπηρους με καροτσάκια και με ένα φορτηγό με μεγαφωνική εγκατάσταση – που εξέπεμπε ρυθμικά συνθήματα. Τελικά η φάλαγγα πέρασε στον ευρύτερο χώρο της πλατείας, στάθηκε στο απέναντι σημείο του δρόμου έτσι ώστε να είναι σαφώς διακριτή από τους άλλους συγκεντρωμένους, και συνέχισε να «διασταυρώνει» (πλέον) τα βροντώδη συνθήματά της με τα συνθήματα που εκπορεύονταν από το κέντρο της πλατείας….
Ήταν η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΝΑΠΗΡΩΝ (Σ.Ε.Α.ΑΝ) που είχε προκαλέσει την ίδια ημέρα αλλά 1 ώρα νωρίτερα, «παναναπηρική συγκέντρωση» στην πλατεία Κλαυθμώνος, που ερχόταν πλέον στον κοινό χώρο του Συντάγματος για να εκπέμψει τα μηνύματά της . Αντιγράφω κάποια από αυτά σε σχετικό φυλλάδιο που μοιράστηκε:
«Αν δεν αδυνατίσουν αποφασιστικά τα κόμματα του κεφαλαίου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, αν δεν απομονωθούν αποφασιστικά οι συμβιβασμένες ηγεσίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΕΣΑΜΕΑ και ΠΟΣΓΚΑΜΕΑ με την ενίσχυση του ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα , του αγωνιστικού πόλου στο αναπηρικό κίνημα, της ΣΕΑΑΝ και του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Αττικής και Νήσων, δεν μπορούν να ωριμάσουν οι προϋποθέσεις για ουσιαστικές αλλαγές προς όφελός μας»

Περί τίνος επρόκειτο; Επρόκειτο για μια ακόμη διχαστική συμπεριφορά του γνωστού χώρου που κάνει τις δικές του συγκεντρώσεις και τη δική του διακριτή πολιτική, αλλά που αυτή τη φορά, λόγω μεγέθους, είχε προσκολληθεί στην μείζονα συγκέντρωση : Χάνοντας όμως έτσι την ευκαιρία να εκφράσει αποτελεσματικά , σε αυτό τον ευαίσθητο χώρο με την περίσσεια προβλημάτων και δυστυχίας, κάποιες από τις θέσεις του – αντί να εκθέσει την ολότητα των προγραμματικών του κατευθύνσεων. Κάποιες από τις θέσεις του όχι επί παντός του επιστητού αλλά για το συγκεκριμένο θέμα , που ο υποφαινόμενος συμμερίζεται και που θα μπορούσαν να συμμεριστούν πολλοί άλλοι….

Τελικά ακολούθησε πορεία προς τη Βουλή, που αναχαιτίσθηκε από τα ηρωϊκά ΜΑΤ. Το δε φορτηγάκι του συνεπούς αναπηρικού κινήματος ακολουθούσε από κοντά, εκφωνώντας τα ταξικά συνθήματά του…..

ΥΓ

Η φωτογραφία τραβήχθηκε από τον ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΑ

ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ, ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ,ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ

Θα ήθελα να ’ξερα, αν ο Ευγενίδης ζούσε, πως θα αντιμετώπιζε την προώθηση μιας επισφαλούς ή έστω αμφιλεγόμενης διαδικασίας για την ανθρώπινη και την μείζονα φύση, από αυτούς που σήμερα διαχειρίζονται το κληροδότημά του…..Πως θα του φαινόταν η χρήση του χρήματός του, για την επίδειξη των μεταλλαγμένων…..

Άραγε, θα μπορούσε να ξεχωρίσει την έννοια της «προβολής νέων επιστημονικών μεθόδων» από την έννοια της «διαφήμισης ενός επενδυμένου κεφαλαίου που αναζητά γρήγορα κέρδη σε μεγάλη κλίμακα;» Θα μπορούσε να σκεφτεί ότι η προβολή μιας νέας μεθόδου ενδέχεται να είναι "διαφήμιση";

Έχω υπόψη μου τους στίχους του Tόμας Έλλιοτ στο ιστορικό ποίημα «Έρημη χώρα»(1922), όπου η εικόνα του «Σμυρνιού έμπορα κυρίου ΕΥΓΕΝΙΔΗ με την τσέπη γεμάτη από σταφίδες και τα μπανάλ γαλλικά» κακοποιείται βάναυσα. Ο Έλλιοτ επιτίθεται στον «χύδην πλούτο» (όπως λέμε ‘χύδην όχλος’…) χρησιμοποιώντας ως μοντέλο έναν ματσωμένο τε και λιγδιασμένο Έλληνα της εποχής του, αλλά δεν γνωρίζω αν ο Ευγενίδης Του είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ευγενίδη του Ιδρύματος….

Με τη μια ή την άλλη εκδοχή, και με αναπάντητο το ερώτημα για το αν τα κόκαλα του Ευγενίδη τρίζουν από αγανάκτηση ή απλώς δεν χαμπαριάζουν από μεταλλαγμένα,, σημειώνω την ανακοίνωση του ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ, που υποστηρίζεται από μια σειρά άλλες οργανώσεις(ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ, ΒΙΟΖΩ, ΠΕΛΙΤΙ,ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΣΠΟΡΟΣ και BIOTECHWATSCH) :

"Σαφές προμοτάρισμα των μεταλλαγμένων στην Ελλάδα συνιστά η μόνιμη έκθεση βιοτεχνολογίας που λειτουργεί στο Ίδρυμα Ευγενίδου και έχει ως αποδέκτες, νέους και σχολεία που επισκέπτονται το Ίδρυμα. Συγκεκριμένα, στην υποενότητα της έκθεσης1 με τίτλο «Η τροποποιημένη φύση», η οποία περιλαμβάνει 21 εκθέματα και δραστηριότητες, προσκαλείται καθημερινά το πιο εύπλαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η μαθητική νεολαία, σε μια «ευχάριστη» (όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος) γνωριμία με «ασυνήθιστους κήπους» γενετικά τροποποιημένων οργανισμών.
Οι μαθητές επιδίδονται επίσης στη διεξαγωγή πειραμάτων γενετικής τροποποίησης προϊόντων, καθώς και στην παρακολούθηση εκπαιδευτικών βιντεο-προβολών (όπου η υβριδοποίηση, η γενετική μηχανική και η καλλιέργεια in vitro παρουσιάζονται ως τρόποι βελτίωσης των φυτικών καλλιεργειών) και στο τέλος καλούνται να δώσουν τις «σωστές απαντήσεις"

Περισσσότερα στο http://www.archipelago.gr/

ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Το έχω παράπονο και θα το λέω μέχρις εσχάτων : Ο καλλιτεχνικός κόσμος αυτής της χώρας ελάχιστα ασχολείται με τις δυσμορφίες και δυσπλασίες που επιφέρουν τα δημόσια και ιδιωτικά έργα στον ελλαδικό χώρο.
Πολλοί και διάφοροι ερίζουν για διάφορα αισθητικά θέματα, όμως οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουν την ιδιότητα του «αισθητικού αντικειμένου» σε μείζονες μορφές, σε δάση που θίγονται από την οδοποιία, σε ποτάμια που φράζονται ύστερα από τερατώδη χωματουργικά έργα – όπως ο Αχελώος- σε παραλίες που χάνουν κάθε φυσικότητα και γραφικότητα όπως είναι οι παραλίες της Κω και της Ρόδου - με τις ξαπλώστρες να κείτονται με αναίδεια και πέραν της «απολήξεως του χειμερίου κύματος»….
Εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά δεν έχω δει εικαστικούς καλλιτέχνες να βγαίνουν στο κλαρί και να διαμαρτύρονται για το κιτς, για όσα εξοχικά διασπείρονται στο χώρο και «απαρτιώνουν» το τοπίο, για όσα λατομεία μένουν απενεργοποιημένα χωρίς τα «μπαλώματα» των αποκαταστάσεων. Δεν έχω δει ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών να εξεγείρονται μπροστά στις τερατώδεις ανεμογεννήτριες που προκαλούν έναν θηριώδη εξαστισμό κάποιων φυσικών τοπίων – χώρια τις καταστροφές από τη διάνοιξη οδικών δικτύων και τον κατακερματισμό των οικοσυστημάτων…
Δε ξέρω την κατάσταση στη γειτονική Ιταλία, αλλά φαίνεται πως εκεί υπάρχουν εστίες αντίστασης στην κιτσοποίηση του χώρου και στις οικολογικοφανείς τερατογενέσεις που απεργάζονται κάποια συμφέροντα. Παρακάτω σημειώνω την αντίδραση του Ορέστε Καρόππο, από το «Φόρουμ Περιβάλλον και Υγεία» του Σαλέντο, σε μια διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας Enel Green Power, που στοχεύει στην προώθηση ενός νέου ενεργειακού «μέλλοντος».
Αν τα «νέα τοπία» της Green Economy είναι το μέλλον, «αυτή θα ήταν μια καλή μέρα για να πεθάνει κανείς» - αναφώνησε πριν λίγες ημέρες ο πρώην δικαστής Λορέντζο Νικάστρο, νέος Πάρεδρος για το Περιβάλλον της Περιφέρειας Απουλίας, σε μια απάντηση ενάντια στη Διοίκηση γνωστής ιταλικής «περιβαλλοντικής» οργάνωσης, της Lega Ambiente….

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Σας λέει αυτή η εικόνα τίποτε;

Σκέπτομαι να ψάξω να βρω τον εγκέφαλο αυτού του εγκεφάλου με το παράδοξο σύνθημα διατυπωμένο Ελληνοαγγλιστί, και να του αναθέσω την επόμενη καμπάνια της εκδοτικής μπίζνας(!) που ετοιμάζω….

Ο διαγωνισμός που προβάλλεται αποκαλείται Slam Pitch Business Competition‘Smart Move’, έτσι για να καταλαβαίνουν τα παιδιά του λαού που θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες επιπέδου στη χώρα μας….

Σημειώνω από ένα συνοδευτικό κείμενο: «Διαγωνισμός είναι «η κινητοποιήσει των νέων ανθρώπων να εκφράσουν τις επιχειρηματικές ιδέες τους».

Και να τι αναφέρεται σε ένα άλλο σημείο :

«Στις 19 Νοεμβρίου 2010, για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί ένας καινοτόμος διαγωνισμός επιχειρηματικότητας, το slam pitch. Ο διαγωνισμός «Smart Move» απευθύνεται σε νέους ανθρώπους με καινοτόμες ιδέες και διοργανώνεται από το μη κερδοσκοπικό Εκπαιδευτικό Σύνδεσμο Αθηνών "ο Ήφαιστο" με τη χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς από το «Πρόγραμμα Πρωτοβουλιών για Νέους». Επίσης, χορηγοί του διαγωνισμός επιχειρηματικότητας slam pitch «Smart Move» είναι οι εταιρείες HELMAC Consulting και INTELEN Group»
Για να μην με πείτε τελείως κακό, θα κάνω την υπόθεση ότι οι παραλήπτες της χρηματοδότησης της ΓΓΝΓ δεν ξέρουν καλά ελληνικά. Ποιός όμως θα βγάλει από το μυαλό κάποιων την ιδέα , ότι αυτοί που ξέρουν καλά ελληνικά την παθαίνουν;

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΥΦΕΣΗ

Δεν θέλω να κάνω τον Μάργαρη και να πω κάτι οπωσδήποτε εκκεντρικό, όμως πιστεύω ότι υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ της διεθνούς οικονομικής ύφεσης και της μείωσης των αερίων του θερμοκηπίου : Γιατί μικρότερο ΑΕΠ, μικρότερη κυκλοφορία οχημάτων, μικρότερη βιομηχανική παραγωγή και λιγότερη ενεργειακή κατανάλωση , σημαίνουν γενικά λιγότερους αέριους ρύπους….Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει και μια αντίθετη δυναμική, που έγκειται στο ότι η ύφεση προκαλεί χαλάρωση στους περιορισμούς σε διάφορες δραστηριότητες και επομένως αφήνει ανεξέλεγκτες κάποιες εκπομπές αερίων….

Το καθαρό αποτέλεσμα αυτής της προσθαφαίρεσης μπορεί να βρεθεί μόνο από μια μελέτη «βιβλικών» διαστάσεων. Εν τω μεταξύ όμως ο κόσμος δεν βολεύεται ούτε με την ύφεση αλλά ούτε με τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Το ζητούμενο είναι προφανώς μια νέα φάση «οικονομικής επέκτασης», μια καταρχήν αντιμετώπιση της υπαρκτής διεθνούς κρίσης υπερπαραγωγής με την διεύρυνση της λαϊκής κατανάλωσης, μέσα σε ένα πλαίσιο "περιβαλλοντικής ορθότητας". Και εδώ ακριβώς οι οικολογούντες θα μπορούσαν να έχουν πεδίο δόξης λαμπρό : Γιατί σε αντίθεση με τον συμβατικό Οικονομισμό και με τις προσπάθειές του για αναστήλωση της «ενεργού ζήτησης» στα προ της ύφεσης επίπεδα, για την επιστροφή στην ανοδική φάση με την αυξανόμενη κατανάλωση ενέργειας, ΙΧ, εξοχικών σπιτιών, εξωτικών διακοπών κλπ. κλπ., οι οικολογούντες θα μπορούσαν να σκιαγραφήσουν μια νέου τύπου επεκτεινόμενη οικονομία : Μια οικονομία ποσοτικώς αντίστοιχη με το αγοραίο παραγωγικό δυναμικό αλλά ποιοτικά διαφοροποιημένη, βασισμένη στην "καθαρότητα" του ανθρωπογενούς και φυσικού περιβάλλοντος, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών. Χωρίς αέρια του θερμοκηπίου και χωρίς αποσταθεροποίηση του κλίματος…..

Στο «χαβά» αυτό διατελώ μεθ’ υπολήψεως εδώ και δυόμισι χρόνια, υποστηρίζοντας πάντοτε ότι αυτή η «συνταγή» δεν μπορεί να είναι εφαρμόσιμη ως «επινόηση» κάποιου ή κάποιων ειδικών, αλλά ως ενσάρκωση μιας γενικότερης πολιτικής και κοινωνικής βούλησης. Η οποία βούληση προς το παρόν δεν υπάρχει – τουλάχιστον με το εύρος και την σαφήνεια που απαιτείται…

Και τώρα τα νέα από το μέτωπο του ακτιβισμού :

Η Πρωτοβουλία «Δράσεις για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική κρίση – Κανκούν 2010» καλεί σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα το Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου, ώρα 11.30, με αφορμή τη Διεθνή Συνδιάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή στο Κανκούν του Μεξικού. Λέει η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας :


«Η ανθρωπότητα έχει στραμμένο το βλέμμα της στο Μεξικό για μια νέα συμφωνία μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Το πρωτόκολλο του Κιότο (1997) λήγει το 2012. και η προηγούμενη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ στην Κοπεγχάγη (Δεκέμβριος 2009) δεν κατέληξε σε μια νομικά δεσμευτική συμφωνία ανάμεσα στους ισχυρούς του πλανήτη. Αποδείχθηκε η απροθυμία των κυβερνήσεων, κυρίως του Βορρά (ΗΠΑ, Καναδάς, ΕΕ) αλλά και των ραγδαία αναπτυσσόμενων χωρών του Νότου (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) να προβούν σε λύσεις των τεράστιων οικολογικών και κοινωνικών προβλημάτων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή. Αυτή η ασύγγνωστη ανευθυνότητα απέναντι στο μέλλον του πλανήτη είναι αποτέλεσμα της κυριαρχίας των αγορών και της ασυδοσίας του κεφαλαίου όσον αφορά την εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης»….

ΤΗΣ ΠΙΤΣΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ…..

Εις «τας πίτσας» - που έλεγε σε μια αποστροφή λόγου του ο Βασίλης Λεβέντης, την εποχή που κάποιοι κακόγουστοι παρήγγελαν για λογαριασμό του πίτσες σε πολλά μαγαζιά ταυτόχρονα (η πίτσα, της πιτσός, τας πίτσας, κλπ. = ουσιαστικό τρίτης κλίσεως) – εις τας πίτσας λοιπόν, έχω αναφερθεί και παλιότερα. Στην ανάρτηση της 14.7.2010 είχα καταχωρήσει μια «Παραγγελία πίτσας το 2030» με βάση άγνωστη πηγή του διαδικτύου, χωρίς να πολυσκεφθώ την πιθανότητα της μ ελλοντικής μετατροπής του είδους Pitziυs Pitsa σε εξαφανισμένο ή απειλούμενο με εξαφάνιση, λόγω μνημονίων…

Μια παραλλαγή της ιστορίας αυτής εξέπεμψε και ο Τζίμης Πανούσης πρόσφατα, χωρίς να λάβει υπόψη την επηυξημένη και βελτιωμένη έκδοση από τον υποφαινόμενο. Τον συγχωρώ όμως – εξ άλλου αυτός και οι ακροατές του έχασαν.
Τώρα μια άλλη ιστορία έρχεται στην επιφάνεια, με μια δοσολογία… φεμινιστικού πνεύματος. Προέρχεται πάλι από άγνωστη πηγή του διαδικτύου….

Αυτός
«Θα παραγγείλω πίτσα. Θέλεις κι εσύ να σου παραγγείλω κάτι;
Αυτή
«Όχι»
Αυτός
«ΟΚ»
Αυτή
«…ή άραγε να παραγγείλω;»
Αυτός
«Τι να σου παραγγείλω;»
Αυτή
«Δεν ξέρω»
Αυτός
«Τι δεν ξέρεις; Το αν θέλεις κάτι;»
Αυτή
«Όχι»
Αυτός
«Πεινάς;»
Αυτή
«Δεν έχω ιδέα, μπορεί κάπως….»
Αυτός
«Τι σημαίνει κάπως;»
Αυτή
«Σημαίνει ότι δεν είμαι σίγουρη…»
Αυτός
«Εγώ όταν πεινάσω το καταλαβαίνω»
Αυτή
«Μπορεί να πεινάσω μετά»
Αυτός
«Τότε να σου παραγγείλω κάτι…»
Αυτή
«Και αν δεν πεινάσω;»
Αυτός
«Τότε μην το φας»
Αυτή
«Μα θα είναι σπατάλη»
Αυτός
«Το φυλάς για αύριο»
Αυτή
«Και αν δεν έχω αύριο όρεξη για πίτσα;»
Αυτός
«Η πίτσα τρώγεται πάντα»
Αυτή
«Εγώ δεν την τρώω»
Αυτός
«Τότε διάλεξε κάτι άλλο»
Αυτή
«Δεν έχω όρεξη για κάτι άλλο τώρα»
Αυτός
«Τότε πίτσα;»
Αυτή
«Όχι»
Αυτός
«Επομένως τίποτα;»
Αυτή
«Άχ….δεν ξέρω…»
Αυτός
«Με έχεις τρελάνει…»
Αυτή
«Γιατί δεν παραγγέλνεις για σένα;»
Αυτός
‘Όπως νομίζεις..»
Αυτή
«Αλλά πάρε την πίτσα με το ζαμπόν»
Αυτός
«Μα δεν μου αρέσει το ζαμπόν»
Αυτή
«Εμένα όμως μου αρέσει»
Αυτός
«Νομίζω είπες να παραγγείλω για ΜΕΝΑ !»
Αυτή
«Αυτό να κάνεις!»
Αυτός
«Και τότε γιατί με ζαμπόν;»
Αυτή
«Στην περίπτωση που θα πεινάσω όταν έλθει το φαγητό σου»
Αυτός
«Ε…και;»
Αυτή
«Νομίζεις ότι θα φάω κάτι που δεν μου αρέσει;»
Αυτός
«Γιατί να φας εσύ;»
Αυτή
«Και γιατί όχι;»
Αυτός
«Μια στιγμή ……θα παραγγείλω εγώ για ΜΕΝΑ κάτι που να μπορείς να φας ΕΣΥ, αν και εφόσον πεινάσεις; »
Αυτή
«Ακριβώς !»
Αυτός«Και τι θα φάω ΕΓΩ , σε παρακαλώ;»
Αυτή
«Μα σου είπα, μπορεί να μην πεινάσω…»



ΥΓ.
Η παραπάνω γελοιογραφία κυκλοφορεί επίσης στο διαδίκτυο και εννοεί ότι η αποστολή πίτσας με ιμέηλ είναι εφικτή όσο και η τηλεμεταφορά ανθρώπων .... Δημιουργός της είναι ο CHRISTO, αγνώστων λοιπών στοιχείων...

ΤΟΥΡΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό η φράση «Αλβανός τουρίστας» εθεωρείτο σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο, μέχρι που οι Αλβανοί πρόκοψαν και έκαναν τη φράση αν-ούσια, επομένως άσχετη με οποιαδήποτε λογική διακωμώδησης ….

Η Ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται, όμως οι «Τούρκοι τουρίστες» που σχεδόν υποσχέθηκε ο κύριος Μπουτάρης στους Θεσσαλονικείς("Αθήνα 9.84"

http://www.athina984.gr/node/127037), κάθε άλλο παρά συνιστούν επανάληψη της αλβανικής περίπτωσης: Και τούτο γιατί προέρχονται από μια ακμάζουσα και ανερχόμενη χώρα, που έχει προαχθεί σε μεγαλοπαράγοντα της περιοχής. Που διαθέτει παραγωγική βάση, διεκδικεί αλλαγές εις βάρος των γειτόνων της και προπάντων διατηρεί την ψυχραιμία της, τη στιγμή που η «δική μας» πολιτική ηγεσία αναζητά πανικόβλητη χρήματα σε ελληνικές και διεθνείς τσέπες…

Οι δικοί μας τουρίστες στην Τουρκία ανακαλούν – περισσότερο ή λιγότερο – την παλιά Μικρά Ασία , τον «ένδοξό μας Βυζαντινισμό», την ελληνική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή. Αλλά και οι Τούρκοι τουρίστες αν έλθουν στην Ελλάδα, θα συναντηθούν με τα κατάλοιπα της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – από τα οποία δεν μας χωρίζει ούτε ένας αιώνας. Με τη βοήθεια μάλιστα του κυρίου Μπουτάρη, που κατά δήλωσή του δεν νοιάζεται για το ποιόν του Κεμάλ, η ιστορική αναπόλησή τους θα είναι ιδιαίτερα έντονη.

«Ο Τουρισμός είναι διαβατήριο για την ειρήνη» - έλεγε μια παλιά απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ο Τουρισμός φέρνει τους ανθρώπους κοντά, αλλά συχνά το «κοντά» δεν σημαίνει και «ειρηνικά». Παράδειγμα οι οπαδοί κάποιων ομάδων που έρχονται «κοντά» για να πλακωθούν στο ξύλο – για να μην αναφέρω τους μαχητές κάποιων πολέμων που έρχονται κοντά για να μπορούν να σφάζονται….
Να υποθέσουμε ότι ο τουρκικός τουρισμός στη βόρεια Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πολιτικό παράγοντα για τη προσέγγιση των δύο λαών; Πολύ αμφιβάλλω . Η προσέγγιση είναι αδύνατη χωρίς κατανόηση της Ιστορίας, χωρίς αναγνώριση των διεθνών Αρχών συνύπαρξης, χωρίς υπέρβαση των αυτοκρατορικών φαντασιώσεων της Τουρκίας.

ΠΑΡΚΟ ΤΡΙΤΣΗ, ΔΙΚΤΥΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ

Κάποια περίοδο το Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» είχε παρακμάσει θλιβερά, ήταν ένα κανονικό μπάχαλο…Το τελευταίο όμως διάστημα , διαπίστωσα κι εγώ μετά από σειρά επισκέψεων ότι η παλιά εικόνα έχει ξεπερασθεί. Ότι αυτό το Πάρκο των 1300 στρεμμάτων, στην παλιά περιοχή του «Πύργου Βασιλίσσης»,με τους ανοιχτούς χώρους, τους παιδότοπους, τις καφετέριες, τις περιοχές για το κρίκετ κάποιων Ασιατών (!), τις λιμνούλες και την «ποταμοειδή» ροή με τα ευμεγέθη ψάρια, έχει πάρει τα πάνω του, ενώ επίσης προστατεύεται αποτελεσματικά από την εποχούμενη αλητεία που θέλει να διεισδύει στο οπουδήποτε…Αν μάλιστα η ροή του νερού ήταν πιο καθαρή και επιμελημένη, θα έπαιρνε ακόμη περισσότερους πόντους….
Δύο ακόμη στοιχεία, που σχετίζονται με την υπόθεση του Πάρκου : Το ένα αφορά την απουσία πινακίδων σε όλη τη διαδρομή από την εθνική οδό έως την οδό προς Άγιους Ανάργυρους, λες και κάποιοι έχουν αποφασίσει να το καταδικάσουν στην αφάνεια…..Το άλλο αφορά μια λαμπρή ιδέα που είδα με τα μάτια μου να υλοποιείται στο Λουξεμβούργο, όχι πολλά χιλιόμετρα από την γερμανική Trier, την γενέτειρα του Μαρξ : Σε ένα χώρο ανάλογο με αυτόν που έχει μετατραπεί σε τεχνητή λίμνη στο Πάρκο Τρίτση, είχε διαμορφωθεί μια υδάτινη έκταση σε τρία επίπεδα, που εξασφάλιζε διαρκή ροή νερού από το ανώτερο στο χαμηλότερο , με αποτέλεσμα το νερό να είναι καθαρό και κατάλληλο για πέστροφες ! Το νερό επανερχόταν από το χαμηλότερο επίπεδο στο υψηλότερο με μια αντλία, ενώ υπήρχε εισιτήριο εισόδου στη λίμνη και άνθρωποι που ψάρευαν τις πέστροφες !
Να μια ιδέα που θα μπορούσε να υλοποιηθεί στην περίπτωση του Πάρκου Τρίτση …
Όσοι δεν το ξέρουν λοιπόν, καλό είναι να το γνωρίσουν. Μπορούν να κάνουν αρχή την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010, Διεθνή Ημέρα του Εθελοντισμού, πηγαίνοντας στις 10 π.μ. στον χώρο υποδοχής εθελοντών , Σπύρου Μουστακλή 23, στο Ίλιον.

Στο «Δίκτυο Εθελοντισμού» μετέχει η οργάνωση ΚΕΑΝ, ο σύλλογος «Φίλοι του Πάρκου», η «Οργάνωση Γη», η «Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη», η «Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία» και ο οργανισμός Διοίκησης και Διαχείρισης Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης».
Ακόμη μπορούν να παρακολουθήσουν μια Ημερίδα που ταιριάζει με την περίπτωση :

10:15 «Εισαγωγή στις Α’ Βοήθειες»
Ενημερωτική παρουσίαση για την κατάρτιση ομάδας εθελοντών στα σεμινάρια πρώτων βοηθειών. Εισήγηση Χαρά Κάσσου.
10:30 «Ήμερη Βελανιδιά, Η ιστορική της αξία στην Αττική»
Εισήγηση Δρ. Τζούλια Τζώρτζη - Αρχιτέκτων Τοπίου-Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος (PhD, MLA) Διευθύντρια Οργανισμού Διοίκησης & Διαχείρισης Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης".
10:45 «Η σποροφύτευση της βελανιδιάς είναι πολιτική για την ωραιοποίηση της Αττικής – Ας θωρακίσουμε την Αττική με τα πράσινα τείχη»
Εισήγηση Εμμανουήλ Θεοδωρίδης - Διευθυντής Κτηνιατρικής κλινικής με ιδιαίτερη ενασχόληση στο περιβάλλον.
11:00 Συγκρότηση Ομάδων Εθελοντικής Δράσης:
o Σποροφύτευση – Δενδροφύτευση
o Καθαρισμός λιμνών και περιβάλλοντος χώρου του πάρκου
o Επισκευή και συντήρηση των ξύλινων κατασκευών
o Planetbook περιβαλλοντικό παιχνίδι