ΠΥΡΓΟΙ ΠΟΙΚΙΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

Η πολιτική και ο κόσμος άλλαξαν ριζικά , μετά την επίθεση εναντίον των διδύμων Πύργων στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Αυτά τα εννέα χρόνια ζήσαμε μια νέα φάση «εκτατικού» ιμπεριαλισμού, με επιθέσεις στην περιφέρεια του Ευρω-αμερικανικού κόσμου, με τα αντίποινα των μεν να απαντώνται από τα αντίποινα των δε και με την εξαγωγή προσφύγων προς τη Δύση. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων διάλεξε το δρόμο των πολεμικών αναμετρήσεων και απεμπόλησε τον «ειρηνικό δρόμο» προς τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, μέσω συγκεκριμένων, πλανητικών κανόνων και θεσμίσεων…

Οι Πύργοι υπήρξαν ανέκαθεν « κατασκευές κύρους» που εξυπηρετούσαν όχι μόνο το «είναι» αλλά και το «φαίνεσθαι» της ισχύος. Οι Πύργοι στην ουσία δεν είχαν σχέση με την «Πολεοδομία των τριών διαστάσεων», που τέθηκε με τη «Χάρτα των Αθηνών» από το Μοντέρνο Κίνημα της Αρχιτεκτονικής και στόχευε στην καθ΄ύψος ανάπτυξη των πόλεων για την αντιμετώπιση των αστικών στενοτήτων. Οι Πύργοι εμπεριείχαν πάντοτε μεγάλη δοσολογία εγωϊσμού, κι αυτό ερμηνεύει το γεγονός ότι ο υπ. αριθμ.1 Πύργος του κόσμου, ύψους 818 μέτρων, βρίσκεται στο Ντουμπάϊ, μια χώρα με πολύ λίγα προβλήματα στενότητας του αστικού χώρου…

Στην Αμερική η υπόθεση της ανέγερσης των διδύμων Πύργων ξεκίνησε το 1966, προχώρησε με διαρκείς αναθεωρήσεις των δαπανών και απασχόλησε ένα μεγάλο εργατικό δυναμικό. Είναι χαρακτηριστικό της έντασης των κατασκευαστικών δραστηριοτήτων, το ότι - σύμφωνα με την μαρτυρία Έλληνα εργαζόμενου (Ελευθεροτυπία 17.9.2001) - μόνο στη περίοδο 1972 –1975 είχαν σημειωθεί 12 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα…..

Φαίνεται ότι η υπόθεση μιας αεροπορικής επίθεσης εναντίον των διδύμων Πύργων ουδέποτε είχε διατυπωθεί στους κύκλους των εμπειρογνωμόνων, αν και είχε κατά κάποιο τρόπο υλοποιηθεί στο παρελθόν. Ήταν η περίπτωση του Empire State Building – των 102 ορόφων και των 380 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της γης - που υπέστη χωρίς σοβαρές συνέπειες την κατά λάθος πρόσκρουση ενός βομβαρδιστικού Β- 25 το 1945 !! . Από το 1885,χρονιά της δημιουργίας του πρώτου ουρανοξύστη στο Σικάγο , έως την «οικολογική μεγαδομή» της Commerze Bank στη Φρακφούρτη με τα ανοιγόμενα παράθυρα, τους ανά 4 ορόφους κήπους και το εσωτερικό αίθριο που διατρέχει όλο το κτίριο και χρησιμεύει γιά τον αερισμό(1), οι ουρανοξύστες και τα πολυώροφα κτίρια επιτέλεσαν μια σημαντικότατη λειτουργία : Δηλαδή να συσπειρώνουν δραστηριότητες , να σχηματίζουν πολύ συχνά πόλεις εντός πόλεων και να παρέχουν μεγάλη ποικιλία εξυπηρετήσεων, εξοικονομώντας αποστάσεις και έδαφος.

Οι ουρανοξύστες και τα πολυώροφα κτίρια απέτρεψαν την «οριζόντια» επέκταση των πόλεων, υπηρέτησαν την υπερσυγκέντρωση πληθυσμού και δραστηριοτήτων και απομάκρυναν την ανθρωπότητα από τους «φυσιοκρατικούς» οραματισμούς του 19ου αιώνα .Φερ’ ειπείν από την χωροταξική σύλληψη του Κομμουνιστικού Μανιφέστου που ζητούσε τη « βαθμιαία κατάργηση της αντίθεσης πόλης και υπαίθρου, με μια πιο ισορροπημένη κατανομή του πληθυσμού στην ύπαιθρο» , ή από τη μεταρυθμιστική ουτοπία του Frank Loyd Wright , την περίφημη “Broadacre city”(1898), που πρότεινε την επίπεδη ανάπτυξη των κατοικιών και την ανά οικογένεια κατοχή 4 στρεμμάτων γης… Οι «μεγακατασκευές» υπερίσχυσαν επίσης της λογικής των Σοβιετικών «Απολεοδομιστών» των δεκαετιών του 20 και του 30 – που ήθελαν την διάσπαση και διάχυση των πόλεων στην περιφέρεια (2), την ανάπτυξη των κατοικιών και των άλλων δραστηριοτήτων κατά μήκος των οδικών αξόνων .

ΓΕΩΡΓΙΚΟΙ ΠΥΡΓΟΙ

Οι νέες συνθήκες δόμησης επέβαλαν ένα νέο καταμερισμό λειτουργιών και διέκοψαν την παραδοσιακή «συνεύρεση» κατοικίας και αγροτικής παραγωγής, που χαρακτήριζε τα παλιά αγροτόσπιτα αλλά και τα νοικοκυριά των αστικών περιχώρων. Όμως η «γεωργία των πόλεων» δεν επρόκειτο να πεθάνει – σαν ιδέα τουλάχιστον. Στην Αμερική ο καθηγητής Ντίκσον Ντεσπόμιερ και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (3)σχεδίασαν κτίρια 30 ορόφων με γυάλινους τοίχους, που έχουν στην κορυφή τους έναν τεράστιο ηλιακό συλλέκτη για τον ενεργειακό εφοδιασμό. Σε κάθε όροφο υπάρχουν καλλιέργειες, με βάση τη τεχνολογία των θερμοκηπίων, ενώ το νερό που χρησιμοποιείται ανακυκλώνεται. Η ιδέα βασίζεται στην υπερεντατική αξιοποίηση του εδάφους και στα πλεονεκτήματα της εγγύτητας προς την αγορά γεωργικών προϊόντων, αντλεί δε επιχειρήματα από την επερχόμενη «στενότητα» των παραγωγικών εδαφών : Και τούτο γιατί τα στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας και των δορυφορικών χαρτών της NASA δείχνουν ότι σε ολόκληρο τον κόσμο, χρησιμοποιείται περισσότερο από το 80% του εδάφους που είναι κατάλληλο για καλλιέργειες. Λαμβανομένης μάλιστα υπόψη της προστασίας των «εσωτερικών καλλιεργειών» από τα έντονα καιρικά φαινόμενα, τα πλεονεκτήματά τους είναι σημαντικά…

Στην Ελλάδα η υπόθεση της «περιαστικής» αλλά και της αστικής γεωργίας εκφράζεται κάποτε- κάποτε από τον δικτυακό τόπο των γεωτεχνικών PEEGEP. Λαμβανομένου υπόψη ότι το μεγαλύτερο σε ύψος κτίριο της χώρας είναι 20ωροφο , ενώ ακόμη υστερεί η εκτατική αξιοποίηση των ελληνικών γεωργικών εδαφών, αντιλήψεις όπως αυτές του Ντεσπόμιερ ηχούν ως φουτουριστικές. Όμως η προπόνηση του επιστημονικού δυναμικού μιας χώρας ποτέ δεν κάνει κακό…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ιουλία και Ιωσήφ Στεφάνου, «Περιγραφή της εικόνας της πόλης», «Πανεπιστημιακές εκδόσεις Ε.Μ.Π», Αθήνα 1999.

Anatole Kopp, «Πόλη και επανάσταση», εκδ. «Νέα Σύνορα»,Αθήνα 1976.

Εφημ. ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 16.7.2007

　

　

　

ΟΧΙ ΚΑΖΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

Στις 6 Οκτωβρίου εκδικάζεται στο Ε’ Τμήμα του ΣτΕ η δεύτερη προσφυγή μελών του «Παναττικού Δικτύου Κινήσεων πόλης και Ενεργών Πολιτών», που ζητούν την ακύρωση της απόφασης του Γ. Γ. Περιφέρειας Αττικής με την οποία εξαιρούνται από την αναδάσωση 62,5 στρέμματα που έχουν παραχωρηθεί στο Καζίνο.

Με τον ίδιο στόχο οργανώνεται εκδήλωση διαμαρτυρίας

την Κυριακή 3 Οκτωβρίου στις 11πμ,

στον χώρο του Τελεφερίκ – Καζίνο Πάρνηθας

- Ενάντια στις αντισυνταγματικές νομοθετικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν την εξαίρεση από την αναδάσωση καμένων εκτάσεων

- Ενάντια στα σχέδια επέκτασης των εγκαταστάσεων του Καζίνο

- Ενάντια στα σχέδια αναδόμησης και επαναλειτουργίας του πρώην ξενοδοχείου «Ξενία» στην περιοχή Αγίας Τριάδας.

- Ενάντια στα σχέδια δημιουργίας «Τεχνόπολης» σε έκταση που έχει εξαιρεθεί από τις Ζώνες προστασίας της Πάρνηθας.

Συνάντηση προετοιμασίας :

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου, 8μμ

Αγ. Μελετίου και Καμπάνη 2 – 3^ος oροφος

ΜΕΤΡΟ- ΗΣΑΠ Αττική

Τρόλεϋ Πατησίων, Στάση Κεφαλληνίας

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΜΠΛΕΚΑΣ , ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ

Ο Δημήτρης Τσουμπλέκας είναι ένας καλλιτέχνης που εξάπτει τη φαντασία μας με ένα εποικοδομητικό τρόπο – χωρίς να βιάζει καρπούζια όπως κάποιος άλλος (όνομα και μη χωριό….) ή να τάσσεται υπέρ του βιασμού…Στους κύκλους των οικολογιζόντων πρέπει να έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στο Future Athens, ένα καλλιτεχνικό πολυγεγονός του 2004, που φαντασίωνε μια ριζική μετεξέλιξη του αθηναϊκού χώρου : Η Ομόνοια γινόταν παράλια(!), ο λόφος Φιλοπάππου φιλοξενούσε πυκνά δάση με άγρια ζώα, τα Τουρκοβούνια αποκτούσαν λίμνη ! Στο τεύχος Ιανουαρίου του 2005 της ΟΙΚΟΤΟΠΙΑΣ γράφαμε γι αυτές τις εποικοδομητικές και «προπονητικές» φαντασιώσεις (που εν τέλει έβγαζαν και τη δική μας φαντασία στο κλαρί…) ο υποφαινόμενος και ο αξέχαστος Γιώργος Ντούρος. Δεν πρόκειται να ξεχάσω την επίσκεψή μας στο χώρο των εκθεμάτων της Future Athens καθώς και την εντύπωση που είχαν κάνει στο Γιώργο τα έργα του Τσουμπλέκα. Ήταν η περίοδος που προσπαθούσαμε ακόμη να συνέλθουμε από τις σαχλαμάρες του Absolute Realism (ελληνική παρουσία στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2002) υποστηρίζοντας μια θετική, δημιουργική και εναλλακτική προσέγγιση του αστικού χώρου….

Σήμερα ο Δημήτρης Τσουπλέκας απευθύνεται σε φίλους και συμπαθούντες για να ζητήσει τη βοήθειά τους. Ακολουθεί το γράμμα του.

　

Αγαπητοί φίλοι

με αυτό το μέιλ ζητάω τη συμμετοχή σας σε ένα φωτογραφικό πρότζεκτ **** που έχω προτείνει συμμετέχοντας σε μια ομαδική έκθεση (διοργάνωση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου).

Πρόκειται για μια προβολή διαφανειών (slides show) σε δημόσιο αθηναϊκό χώρο που θα πραγματοποιηθεί στα μέσα Οκτωβρίου και αποτελείται από φωτογραφίες παιδιών τραβηγμένες στην Αθήνα.

Κι εδώ ακριβώς χρειάζομαι τη συνεισφορά σας: προσωπικές φωτογραφίες δικές σας, των παιδιών, ή των γονιών σας, τραβηγμένες σε παλιότερες δεκαετίες ή μόλις ...χθες, χωρίς ή με “φωτογραφικές” αξιώσεις, ασπρόμαυρες ή έγχρωμες, κατά προτίμηση οριζόντιες αλλά ακόμη και κάθετες, σε ψηφιακή ή αναλογική μορφή- η μόνη προυπόθεση είναι να απεικονίζουν παιδιά σε εξωτερικούς αθηναικούς χώρους.

Αν έχετε κάτι σχετικό θα σάς ήμουν ευγνώμων αν μού στέλνατε τις φωτό με μέιλ ή αν επικοινωνούσατε μαζί μου ώστε να τις σκανάρω εγώ.

Δυστυχώς ο χρόνος ως συνήθως είναι πιεστικός και το υλικό θα πρέπει να βρίσκεται στα χέρια μου ως τις 25/9.

Εξυπακούεται ότι η προώθηση του μέηλ σε φίλους και γνωστούς είναι εξίσου επιθυμητή.

　

Τηλ.επικοινωνίας : 6977 643849

Διεύθυνση ηλ.ταχ/μιου : tooblak@yahoo.com

******Το πρότζεκτ με τον προσωρινό τίτλο “Η Αθήνα μας ανήκει” διερευνά την ουσιαστική επαφή των πολιτών με την πόλη τους- την πλέον βασική προυπόθεση για την ποιότητα ζωής.

Το πρώτο σκέλος είναι καθαρά φωτογραφικό. Μια συλλογή φωτογραφιών με θέμα την παιδική ηλικία στην Αθήνα. Φίλοι και γνωστοί, αλλά και ανώνυμοι κάτοικοι της Αθήνας θα προσφέρουν φωτογραφίες παιδιών (φωτογραφίες της παιδικής τους ηλικίας, οικογενειακές φωτογραφίες απο το παρελθόν, φωτογραφίες των παιδιών τους,...) τραβηγμένες στην Αθήνα.

Αυτό το υλικό, οργανομένο σε κινηματογραφική μορφή θα προβληθεί σε κτίριο ή άλλο κατάλληλο εξωτερικό χώρο με τη μορφή video projection. Οι φωτογραφίες αυτές θα πλαισιωθούν από αρχειακό υλικό με το ίδιο πάντα θέμα και όλες μαζί θα αναρτώνται σε ένα ιστότοπο που θα λειτουργήσει ως φωτογραφική τράπεζα, κατά τη διάρκεια και, γιατί όχι, μετά την έκθεση. Σκοπός της εναλλαγής των εικόνων δεν είναι η νοσταλγία, αλλά η υπενθύμιση της σχέσης που αναπτύσσουμε με την πόλη στα πρώτα χρόνια της ζωής μας όταν μαθαίνουμε να ζούμε, κυριολεκτικά να ανασαίνουμε το περιβάλλον μας. Οι παιδικές φωτογραφίες έρχονται να θυμίσουν τον τρόπο που συνδεόμαστε με την πόλη μας και μαθαίνουμε να την αγαπάμε και να την κοιτάζουμε- όχι διεκπεραιωτικά, αλλά ζωτικά.

Η βαθύτερη επισήμανση είναι ότι ακριβώς όπως η Αθήνα δεν έχει ιδιοκτήτη, έτσι και το πρότζεκτ αυτό δεν έχει καλλιτέχνη. Είναι συλλογικό στο βαθμό που ως objet trouve κατασκευάζεται από ανθρώπους και από τις ιστορίες τους.

'Οπως μια πόλη είναι η πολίτες, ένα έργο τέχνης είναι οι θεατές.

Δημήτρης Τσουμπλέκας

Μάρτιος 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΑΝΙΟΥ

Το κυάνιο είναι ένα υλικό χρήσιμο για το διαχωρισμό των «ωφέλιμων» μετάλλων από τα άχρηστα υλικά, όμως η απόθεσή του στο περιβάλλον – συνήθως σε μεγάλες λιμνοδεξαμενές – είναι ολέθρια . Μια τέτοια απόθεση έτυχε ο υποφαινόμενος να δει το 2003 σε περιοχή εξόρυξης χαλκού στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο(χωριό Λέφκα), όπου παρά την επί τρεις δεκαετίες διακοπή της εξόρυξης, τα κοκκινωπά ίχνη του κυανίου ήταν παρόντα, εξοντωτικά για κάθε βλάστηση και ζωή, εμφανή ακόμη και στα νερά kοντινής θαλάσσιας ακτής…

Οι υποψήφιοι χρυσοθήρες της Χαλκιδικής έτειναν τα τελευταία χρόνια να υποσχεθούν μια διαδικασία εξόρυξης χωρίς τη χρήση του τοξικότατου κυανίου, όμως η υπόθεση παρέμενε σε εκκρεμότητα. Τον Μάϊο του 2010 το μαχόμενο περιβαλλοντικό κίνημα γιόρτασε την λήψη μιας απόφασης του Ευρωκοινοβουλίου για την απαγόρευση του κυανίου, όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε άλλη άποψη. Γι αυτό και σε επιστολή τους προς τον Επίτροπο Περιβάλλοντος(8.9.2010), 125 οργανώσεις δήλωσαν την αντίθεσή τους με τα μαγειρέματα της Κομισιόν. Ακολουθεί περίληψη της ανοικτής επιστολής των οργανώσεων προς τον Janez Potočnik, Επίτροπο Ε.Ε. για το Περιβάλλον

Aγαπητέ Επίτροπε κ. Potočnik,

Σας γράφουμε σχετικά με το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) της 5ης Μαΐου (P7_TA (2010)0145) που καλούσε σε μια γενική απαγόρευση της χρήσης τεχνολογιών μεταλλευτικής/μεταλλουργίας που βασίζονται στο κυάνιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το 2011. Σας υπενθυμίζουμε ότι το ψήφισμα του ΕΚ έγινε δεκτό με μια συντριπτική πλειοψηφία 488 ψήφων. Το ξεκάθαρο αίτημα του Κοινοβουλίου για απαγόρευση του κυανίου στη μεταλλευτική/μεταλλουργία οφείλεται στο ενδιαφέρον των εκλεγμένων αντιπροσώπων μας να προστατεύσουν τους κοινούς υδατικούς πόρους της Ευρώπης, την βιοποικιλότητά της και την υγεία και διαβίωση των κατοίκων της.

Η ελπίδα μας είναι ότι ως Επίτροπος για το Περιβάλλον θα συμμερίζεστε αυτό το ενδιαφέρον. Ωστόσο όσα γνωστοποιήσατε στις επικοινωνίες σας με μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1) και με περιβαλλοντικές ομάδες (2), δεν δικαιολογούν την άρνησή σας να αναλάβετε δράση σύμφωνα με το ψήφισμα του ΕΚ και να εκτιμήσετε τα κενά στην εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας.

Ανησυχούμε επίσης σοβαρά για τη μη- διαφανή διαδικασία διαβούλευσης που διεξήγαγε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με αντιπροσώπους της μεταλλευτικής βιομηχανίας (3), ενώ τα αιτήματα για συμμετοχή από περιβαλλοντικές οργανώσεις και τοπικές κοινότητες αγνοήθηκαν.

Σας υπενθυμίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει νομική και ηθική υποχρέωση να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον και να προάγει τη διαφάνεια, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων.

Γι’ αυτούς τους λόγους οι κάτωθι οργανώσεις πολιτών και τοπικών κοινοτήτων σας ζητούμε:

α) να κάνετε διαθέσιμη μια ανάλυση κόστους/οφέλους που θα περιλαμβάνει μια πλήρη εκτίμηση των περιβαλλοντικών και των σχετικών με την υγεία επιπτώσεων καθώς και κόστους/οφέλους στην περίπτωση που εφαρμοστεί η απαγόρευση σε σύγκριση με την σημερινή κατάσταση

β) να διεξάγετε και να κοινοποιήσετε μια εκτίμηση της εφαρμογής στην πράξη της υπάρχουσας νομοθεσίας (4) αναφορικά με τις υφιστάμενες και τις προτεινόμενες μεταλλευτικές/μεταλλουργικές δραστηριότητες με βάση το κυάνιο.

Το επιχείρημα ότι η υπάρχουσα νομόθεσία της Ε.Ε. θα έπρεπε να εγγυάται την ασφάλεια των μεταλλευτικών/μεταλλουργικών δραστηριοτήτων με κυάνιο δεν ευσταθεί διότι η νομοθεσία της Ε.Ε. εφαρμόζεται τόσο χαλαρά. Όπως γνωρίζετε, η Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος έχει στην κατοχή της λεπτομερείς καταγγελίες που υπεβλήθησαν από περιβαλλοντικές οργανώσεις και πολίτες της Ε.Ε. οι οποίες αναδεικνύουν την αποτυχία στην εφαρμογή της νομοθεσίας για τις διαδικασίες περιβαλλοντικής εκτίμησης για μεγάλης κλίμακας προτεινόμενα μεταλλεία με βάση το κυάνιο (6).

Αντί να απορρίψει το αίτημα του δημοκρατικά εκλεγμένου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Επιτροπή θα έπρεπε να επιδείξει κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη και πρωτοβουλία καλοσωρίζοντας αυτήν την ευκαιρία να υποστηρίξει μη τοξικές εναλλακτικές λύσεις στη μεταλλεία/μεταλλουργία με βάση το κυάνιο. Ευθυγραμμιζόμενοι με το κάλεσμα του Προέδρου της Επιτροπής κ. Barroso για την δημιουργία “πράσινων θέσεων εργασίας”, ζητούμε από τη Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος να προωθήσει την ανακύκλωση των πολύτιμων μετάλλων από τα διογκούμενα βουνά ηλεκτρονικών αποβλήτων της Ευρώπης (7).

Για περισσότερα, Μαρία Καδόγλου,Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

http://antigoldgreece.wordpress.com/

　

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Από τον δικτυακό τόπο του ARDIN μαθαίνω για την αυτοκτονία γνωστού αθλητικού συντάκτη, όταν έμαθε πως δεν θα ανανεωθεί η σύμβασή του. Από την ίδια πηγή πληροφορούμαι την αυτοκτονία 59χρονου συνταξιούχου στρατιωτικού στη Λαμία, για οικονομικούς λόγους . Κι ακόμη μαθαίνω ότι αυτό τον Αύγουστο, αυτοχειριάσθηκε 35χρονος άνδρας στην Κρήτη, πατέρας τριών παιδιών, που είχε υπέρογκα χρέη προς τις τράπεζες….

Το διαδίκτυο και οι εφημερίδες κοινοποιούν τέτοια περιστατικά με αυξανόμενη συχνότητα. Η κατάσταση έχει πλέον κάτι από τις αγροτικές περιοχές των Ινδιών, όπου ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΓΡΟΤΕΣ αυτοκτόνησαν, μην μπορώντας να αντέξουν τις εξαρτήσεις από γνωστό αγροβιομηχανικό συγκρότημα….

Σου έρχεται πλέον να νοσταλγήσεις την παλιά καλή εποχή των «υπαρξιακών αυτοκτονιών», ιδιαίτερα εκεί πάνω, στις Σκανδιναβικές χώρες : Τότε που οι άνθρωποι αποχωρούσαν εθελουσίως από τη ζωή είτε από πλήξη, είτε από συναισθηματική και σεξουαλική απογοήτευση, είτε από έναν ενδόμυχο, υπαρξιακό μηδενισμό. Ή τότε που αποχωρούσαν οι ποιητές Μαγιακόφσκυ και Καριωτάκης, στον μεσοπόλεμο, όχι λόγω ανεργίας ή χρεών αλλά γιατί η ζωή τους δεν είχε εκείνο το χρώμα και την ένταση που αποζητούσαν…

Πάντως οι αυτοκτονικές τάσεις συνδέονται γενικότερα με το οικονομικό και εργασιακό καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού , και όχι μόνο με την έξαρση της οικονομικής κρίσης. Διαβάζω μια αναφορά της ΒΙΚΥΣ ΤΣΙΩΡΟΥ («Αυτοκτονίες στους χώρους εργασίας»), που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» της 7.10.2009 :

«Είκοσι τέσσερις αυτοκτονίες μετρά η εταιρεία τηλεπικοινωνιών της Γαλλίας (France Telecom) τους τελευταίους μήνες, ανθρώπων που δεν άντεξαν την εντατικοποίηση της εργασίας και τις αυθαίρετες μετατάξεις, την αποξένωση ,την αβεβαιότητα»

Δεν είναι μόνο λοιπόν η ανεργία που σκοτώνει, αλλά επίσης σκοτώνει και η εργασία.Κι ακόμη σκοτώνει η υπερεργασία, της 16ωρης και 18ωρης απασχόλησης, όσο κι αν δεν αφήνει στον υπεραπασχολούμενο περιθώρια για υπαρξιακές σκέψεις και βίωση των αδιεξόδων. Η περίπτωση ήταν γνωστή στον Μαρξ μέσα από τις εκθέσεις των Άγγλων Επιθεωρητών Εργασίας, και είχε δημοσιοποιηθεί μέσα στον Α΄τόμο του «Κεφαλαίου»….

Η ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΚΑΜΙΝΗ

Το ΠΑΣΟΚ δεν πιστεύει ότι θα κερδίσει τις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, κι αυτό αποδεικνύεται από τη συμπεριφορά των στελεχών του. Εξυπηρετείται όμως από τους ανεκτικούς συνοδοιπόρους και από τους συγχρωτιζόμενους με τις καταστρεπτικές επιλογές της ηγετικής του ομάδας : Τις πολιτικές που επέβαλαν την πρόσδεση στο τοκογλυφικό ευρωκεφάλαιο και την απεμπόληση λύσεων έξω από τα πλαίσια του ΔΝΤ .

Η υποψηφιότητα Καμίνη αποτελεί ένα είδος «σιγαστήρα» των θεμάτων που αναδύονται, μέσα σε συνθήκες «πλαισίωσης» της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από τις πρακτικές εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους. Η Δημοκρατική Αριστερά (ΔΑ) υπονομεύει εξ αρχής το γενετικό της πρόγραμμα ως Αριστερά, τη στιγμή που πρώτιστη αποστολή της στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, θα ήταν να σκιαγραφήσει – μακριά από κάθε ανεδαφική «επαναστατική» ρητορική – εναλλακτικές και ρεαλιστικές λύσεις εξόδου από την κρίση. Οι Οικολόγοι Πράσινοι (ΟΠ), αφού ενημερώθηκαν από ιδρυτικό τους στέλεχος (Ν. Χρυσόγελος)για την επιλογή τους υπέρ του Καμίνη(!!!!!), το καλοσκέφθηκαν και προσχώρησαν στη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, για να υπηρετήσουν το «θεαθήναι» τους ως παραγόντων στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος.

Έχουμε λοιπόν και λέμε : Μονά-ζυγά το ΠΑΣΟΚ κερδίζει, μονά-ζυγά ο κ. Καμίνης εισέρχεται στο Champions League της πολιτικής σκηνής. Όσον αφορά την ΔΑ και τους ΟΠ, αυτοί διακινδυνεύουν να αποστερηθούν στελέχη και ζωτικές δυνάμεις με ήθος και ευθυκρισία. Ιδιαίτερα όταν θα χοντρήνουν τα πράγματα και ο εκλογικός αγώνας επικεντρωθεί στις επικεφαλίδες, τότε θα εμφανιστούν καθαρά ως κολαούζοι της εξουσίας….

Όσον αφορά το χρόνιο ζήτημα του καπελώματος της αυτοδιοικητικής συζήτησης από την ευρύτερη πολιτική συζήτηση, το σίγουρο είναι ότι το καπέλωμα αυτό θα ενταθεί μέσα στις τρέχουσες συνθήκες. Οι αρνητές του καπελώματος θα κατηγορηθούν για το ότι «ξεστρατίζουν» την ευρύτερη πολιτική συζήτηση σε ψιλοζητήματα, ενώ οι καπελωματίες θα αξιοποιήσουν την γενικότερη αντιπολιτευτική διάθεση αποσιωπώντας τις τυχόν αδυναμίες τους στην προσέγγιση των τοπικών θεμάτων ...

Σε όλο αυτό το τοπίο, φαίνεται ότι απουσιάζουν οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να δουλέψουν για την πολεοδομική ανάταση, χωρίς να κάνουν το κορόϊδο για την βαθιά οικονομική, κοινωνική και εθνική κρίση της χώρας. Γι αυτό και φαίνεται σχεδόν βέβαιο το ότι τα μεγάλα προβλήματα της Ιστορικής Πόλης θα υποεκπροσωπηθούν στον δημόσιο λόγο. Ότι θα είναι ελλειμματική η αναφορά στην υπονόμευση των πολιτικών ποιότητας ζωής, μέσα σε συνθήκες δουλικής εξυπηρέτησης του χρέους.

Όσο δε αφορά την αθλιότητα του αθηναϊκού κέντρου, αυτή θα αναδειχθεί ελάχιστα, δοθείσης της εμμονής κάποιων να αποκρούουν την όποια αστυνομική παρέμβαση: έστω και εκεί όπου αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαία από την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας…

ΥΓ

Κάθε βράδυ, η περιοχή της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας – ιδιαίτερα κοντά στο Γκάζι –υφίσταται τη διείσδυση εποχούμενων καθαρμάτων , ενώ η Δημοτική Αστυνομία απουσιάζει. Το έχουμε πει και ξαναπεί - και το ξαναλέμε : Οι περίφημες αναπλάσεις και εξωραϊσμοί της πόλης είναι της πλάκας, εφόσον δεν περιφρουρούνται από τους βάνδαλους και τους αλιτήριους κάθε κατηγορίας…

ΥΠΕΡΒΟΣΚΗΣΗ

Στις 4 Σεπτεμβρίου στο νησί της Άνδρου, οργανώθηκε ημερίδα από το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου» και το Ινστιτούτο Θαλάσσιας προστασίας «Αρχιπέλαγος», με θέμα:

«
Πυρκαγιές-Υπερβόσκηση-Διάβρωση….απώλεια Νερού-Βιοποικιλότητας- Τοπίου»
Στην ημερίδα συμμετείχαν άνθρωποι γνωστοί για το επιστημονικό τους έργο αλλά και για τις κοινωνικές τους δράσεις. Από τις συμμετοχές σημειώνω αυτήν του περιβαλλοντολόγου Αλέξανδρου Μαβή, για ένα πρόβλημα ζωτικής σημασίας, το οποίο είθισται να απαξιώνεται ως «κουλτουριάρικο» :
«Το τοπίο ως προϋπόθεση πολιτισμού. Η μοναδικότητα του νησιωτικού τοπίου, η διεθνής σύμβαση για το τοπίο, το παράδειγμα της Ιταλίας, τοπίο και εναλλακτικός τουρισμός»
Η υπερβόσκηση με όλα τα συμπαρομαρτούντα, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με τις πυρκαγιές, είναι αναμφίβολα μια καταστρεπτική δύναμη για τη λειτουργικότητα και τη μορφή της φύσης. Ουσιαστικά επιβάλλει μια βίαιη «οικολογική διαδοχή» και παγιώνει ένα «φυσικό καθεστώς» πολύ κοντινό στην ερημοποίηση.
Δεν γνωρίζω το περιεχόμενο των εισηγήσεων γιατί δεν ήμουν στην Άνδρο, όμως πιστεύω ότι η υπερβόσκηση θα άξιζε μια τελείως ξεχωριστή Ημερίδα. Μια Ημερίδα που θα στόχευε στο να δείξει τη σημασία της ελεγχόμενης βόσκησης, που αντιστοιχεί στην
«βοσκοϊκανότητα» των επί μέρους περιοχών, που σέβεται επομένως το περιβάλλον αλλά και τους ίδιους τους όρους της αναπαραγωγής της. Ιδιαίτερα μάλιστα στην παρούσα συγκυρία , με τα ακανθώδη έως δολοφονικά ελλείμματα του εμπορικού ισοζυγίου, όταν το ετήσιο έλλειμμα στις συναλλαγές κρεάτων και ζώντων ζώων ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΕ ανέρχοταν το 2007 σε 1,1 δις ευρώ, η ιδέα του κτηνοτροφικού εκσυγχρονισμού θα έπρεπε να αποσυνδεθεί από την ασυδοσία στη βόσκηση. Αντίθετα η συνετή και οικολογική διαχείριση των βοσκοτόπων θα έπρεπε να αποτελέσει τη βάση μιας νέου τύπου κτηνοτροφίας.
Αυτό το μόρφωμα προσπαθήσαμε - μαζί με αρκετούς συναγωνιστές - να αναδείξουμε στο παρελθόν, χωρίς ποτέ να καταφέρουμε να κάνουμε τη φωνή μας πλειοψηφική και αποδεκτή στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα. Υπενθυμίζω ένα παλιό άρθρο μου στην ΑΥΓΗ(2.6.2005), υπό τον τίτλο «ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ», που αναφερόταν στον πρωτογονισμό της υπάρχουσας, εκτατικής και «περιβαλλοντοκτονικής» κτηνοτροφίας, με τη «σιαμαία»(!) σχέση κτηνοτρόφου και ζώου : Που απαγόρευε στον κτηνοτρόφο κάθε κανονική ζωή, μεταξύ άλλων και τη δυνατότητα των διακοπών…
Το 1987 ο Νόμος περί Βοσκοτόπων επιχείρησε να θέσει το ζήτημα της διαχείρισης των βοσκοτόπων, με κύρια στόχευση μια κτηνοτροφία ελεγχόμενη και πιο παραγωγική. Το δυστύχημα είναι ότι ο Νόμος άφηνε διάφορες τρύπες για τη
«διαρροή» κάποιων βοσκοτόπων στο καθεστώς των οικοδομήσιμων οικοπέδων, γι αυτό και αποδοκιμάστηκε από την Αντιπολίτευση και τις Περιβαλλοντικές Οργανώσεις. Αποτέλεσμα της αστοχίας και αποτυχίας του Νόμου ήταν η ουσιαστική εμμονή στο παλιό καθεστώς, με τους νομάδες κτηνοτρόφους σε κατάσταση νεάντερνταλ, να βιώνουν συνθήκες πόρρω απέχουσες από το στυλ του εκσυγχρονισμένου τσοπάνη Χαράλαμπου Τραμπάκουλα, που εισήγαγε ο Χάρρυ Κλυν….
Είναι φανερό ότι χρειάζεται ένας νέος νόμος για την κτηνοτροφία και για τους βοσκότοπους. Που θα είναι φιλικός με τους κτηνοτρόφους αλλά και δεν θα παραγνωρίζει την αξία κάποιων ευαίσθητων περιοχών της φύσης – π.χ. του όρους
«Σάος» στη Σαμοθράκη - που κινδυνεύουν να γίνουν μια ακόμη ανάμνηση λόγω της υπερβόσκησης…

O KAΛΟΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ

Αυτός ο γλυκύτατος κύριος με την εκπληκτική αφηγηματική ικανότητα, που θα μπορούσε να λέει παραμύθια σε ένα οποιοδήποτε κοινό για ένα εκατομμύριο και μία νύχτες, έχασε πρόσφατα τη σύντροφο της ζωής του. Σ’ αυτή την απώλεια οφείλουμε ένα θαυμάσιο κείμενο, που πρωτοδημοσιεύθηκε- δεν- ξέρω- πού αλλά κυκλοφόρησε και επανακυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Το κείμενο είχε τίτλο «Η Θρέψη» και σαν κύριο στόχο του έβαζε τη χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ «θρέψης»και «γαστρονομίας».

«Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα και το αίμα της. Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γιʼ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος».

Ο κύριος Μαμαλάκης υπηρέτησε αυτό το « παραπάνω» από την θρέψη-επιβίωση, αυτή την καθαρόαιμη γευστική ηδονή. Και το υπηρέτησε σε μια φάση πλήρους απενοχοποίησής του : Στα πλαίσια μιας κοινωνίας μετα-πολεμικής, χωρίς τα παραδοσιακά στερητικά και κατοχικά σύνδρομα. Μιας κοινωνίας «μπριζολοκρατικής», μετα-μοντέρνας, που είχε πάψει από μακρού να επαίρεται «για το λιτοδίαιτον του Έλληνος» και που είχε εξαλείψει τους λαϊκούς παλαιστές τύπου «Τζίμυ ο Τίγρης» - οι οποίοι μετά τις αυτοσχέδιες παραστάσεις κατορθωμάτων περιέφεραν μια τραγιάσκα ζητώντας τη συνδρομή του κοινού «για τη φασολάδα του αθλητή….»

Ο κύριος Μαμαλάκης αποδείχθηκε μεγάλος μπροστάρης του γαστρονομικού κινήματος και δικαίωσε μια απόφανση του υποφαινόμενου, λενινιστικής εμπνεύσεως : «Ο ΜΑΜΑΛΑΚΙΣΜΟΣ, ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΜΠΟΝΒΙΒΕΡΙΣΜΟΥ». «Ο εν λόγω λεγάμενος» (που έλεγε ένας λοχίας της παλιάς εποχής…)αξιοποίησε σύγχρονες αλλά και παραδοσιακές συνταγές, εμμέσως δε αλλά σαφώς κατάφερε να κάνει ακόμη και αριστερά έντυπα να παραχωρούν τις στήλες τους για γαστριμαργικές ιδέες. Όμως το ίδιο διάστημα, τα κριτήρια των μαγειρικών του επιλογών, ουδόλως συμπεριέλαβαν την υπόθεση της υγείας, του υγιεινού τρόπου μαγειρέματος και των υγιεινών συνδυασμών. Όσες φορές έτυχε να έλθω σε επαφή με τον μελίρρυτο λόγο του, δεν άκουσα να κάνει μνεία ορισμένων βασικών απαιτήσεων της υγιεινής διατροφής, δεν τον είδα να αποκλείει συνδυασμούς πρωτεϊνών ή να ασκεί κριτική στη χρήση του τηγανιού ή να υπαινίσσεται την παρουσία χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων σε κάποια φαγώσιμα…

Ο Ηλίας Μαμαλάκης δεν ήταν βέβαια διατροφολόγος, αλλά θα έπρεπε να είναι . Αυτός και όλοι εμείς θα έπρεπε να σκεπτόμαστε την αρνητική πρωτιά της χώρας μας στην ευρωπαϊκή παχυσαρκία. Θα έπρεπε να μηχανευόμαστε «ολιστικές» συνταγές με στρατηγικό στόχο τη μεγιστοποίηση της ηδονής με παράλληλη ελαχιστοποίηση της πρόσληψης θερμίδων ! Θα έπρεπε να επαναπροσεγγίσουμε την αξία της νηστείας, ανεξάρτητα από τις όποιες θρησκευτικές αντιλήψεις : Ως περιόδου χαλάρωσης των εντάσεων και απεξάρτησης από την αναπτυσσόμενη λαιμαργία…

Με όλα αυτά δεν θα ήθελα να υπαινιχθώ την ανάγκη μιας «μετα-μαμαλάκιας» φάσης. Αντίθετα θα ήθελα να ζητήσω από τον κ. Ηλία να επιμείνει στις αναφορές του σε ζητήματα διατροφικά αλλά και ιστορικά. Γιατί όπως και να το κάνουμε, οι ομιλίες του είναι πραγματικά «χορταστικές» , με μηδενικές μάλιστα θερμίδες….

　

　

ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΝΑ ΦΑΝ’ ΚΙ ΟΙ ΚΩΟΙ…..

Το δεύτερο φεστιβάλ ταινιών Υγείας στην ΚΩ,μεταξύ 1-6 Σεπτεμβρίου, ήταν αναμφίβολα πιο εντυπωσιακό και παραγωγικό σε σχέση με αυτό της προηγούμενης χρονιάς…Υπήρχαν περισσότερες από 100 ταινίες, υπήρχαν παρουσίες γιατρών, σκηνοθετών, ανθρώπων που είχαν βιώσει ειδικά προβλήματα υγείας, κι ακόμη υπήρχε η έντονη παρουσία της εγχώριας κοινωνίας . Παρά τον λιλιπούτειο προϋπολογισμό των 200 χιλ. ευρώ, το Φεστιβάλ δεν γλίτωσε κάποιους αντιπολιτευτικούς υπαινιγμούς, πιθανότατα λόγω των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοεμβρίου. Όμως η σχέση του με τους κατοίκους του νησιού εμφανίστηκε ισχυρότερη από πέρυσι.

Η παρουσία ξένων και εγχώριων «διασημοτήτων» σε συνδυασμό με την πραγματοποίηση μιας πολυήμερης πολιτιστικής εκδήλωσης , εντάχθηκε μέσα στο νέο πνεύμα του «εμπλουτισμού του τουριστικού προϊόντος» και της αναβάθμισής του. Ο «εμπλουτισμός» αυτός οπωσδήποτε απαιτεί μια ικανή δοσολογία πολιτισμού και δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ευκαιριακών κινήσεων. Προς το παρόν οι ελληνικοί τουριστικοί προορισμοί εμφανίζουν σημαντικό έλλειμμα πολιτισμού, δοθείσης της «παλαιοτουριστικής» ερωτοτροπίας με τον «Τουρισμό υψηλής στάθμης» και με τις γκλαμουροειδείς δομές, όμως τα πράγματα εμπεριέχουν πλέον και μια αντίθετη δυναμική : Μια δυναμική που μπορεί να αντισταθεί στις καταστάσεις των μέθυσων τουριστικών ορδών τύπου Κρήτης ή στις “all inclusive” δομές για ενσταβλισμένους τουρίστες – που κάνουν τα πάντα μέσα στα χωρικά όρια των ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, όχι όμως και τουρισμό….

Το Φεστιβάλ έδωσε στους φεστιβαλιστές την ευκαιρία για πολλούς και εξατομικευμένους συνδυασμούς του «τερπνού» με το «ωφέλιμο», για τη πρόσληψη γνώσεων και εμπειριών μέσα σε ένα σκηνικό καλαίσθητο και χαρούμενο. Έδωσε επίσης την ευκαιρία για μια επανάληψη του Ιπποκρατικού όρκου στο χώρο του Ιπποκράτειου θεραπευτηρίου – αυτής της διάσημης «πολυκλινικής» των αρχαίων χρόνων. Η διαδικασία εκφώνησης του όρκου είχε μια αναμφίβολη θεατρικότητα – δηλαδή κάθε άλλο παρά θεατρινισμό – παρέχοντας έτσι ένα μοντέλο για εφαρμογές σε άλλες περιπτώσεις «αναβιώσεων». Η «προσομοίωση» της διαδικασίας του Ιπποκράτειου όρκου ήταν καλή αλλά θα μπορούσε να είναι καλύτερη, αν έλειπε το μπλουτζιν του επί κεφαλής της παράστασης, που εκφωνούσε τον όρκο….

Οι ταινίες ήταν πολλές και ποικίλες, ξεπερνώντας κατά πολύ την ατομική «φέρουσα ικανότητα» - δηλαδή την ικανότητα παρακολούθησης και κριτικής κατανόησής τους από ένα άτομο…Αναγκαστικά ο λόγος γι αυτές είναι λόγος προσωπικός και αντανακλά την κάθε ιδιαίτερη εμπειρία.

Με αυτό το πνεύμα λοιπόν, ο υποφαινόμενος μπορεί να πει ότι ξεχώρισε την «ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΙΝΔΙΑ» (Incurable India), σε σκηνοθεσία και με σενάριο του UMESH AGGARVAL .H ταινία χαρακτηριζόταν από μια ισόρροπη έκθεση της συνολικής κατάστασης των Ινδιών και της προσωπικής –εφιαλτικής διαδρομής κάποιων ατόμων μέσα σε ένα φρικτό σύστημα . Ζουμάριζε στις ουρές χιλιομέτρων, στις διανυκτερεύσεις στον περίβολο νοσοκομείων για την επίτευξη της ποθητής «συνέντευξης» με το γιατρό, στα εξωφρενικά κόστη της περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα : και παράλληλα ανεδείκνυε τα προβλήματα ενός ανύπαρκτου Κράτους Πρόνοιας, όπου μόνο το 1% του ΑΕΠ υπηρετεί την υγεία των πολιτών και όπου η σχέση νοσηλευτών και νοσηλευομένων είναι εξωφρενικά χαμηλή. Ο σκηνοθέτης δήλωνε με σαφήνεια τη διαπάλη των δημοσίων υπηρεσιών με τους οπαδούς της ιδιωτικοποίησης, ενώ επίσης είχε κότσια ώστε να ονοματίζει τους εκπροσώπους του κακού – και μάλιστα με τις φιλοδοξίες τους για μεγάλες εξαγωγές υπηρεσιών υγείας.

Να μια υγιής στάση ζωής, που θα μπορούσε να διδάσκει και πολλούς δικούς μας ασχολούμενους με τα κινηματογραφικά…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, AN KAI ΕΦΟΣΟΝ

"ΤΑ ΆΝ΄ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ", άρθρο στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 1.9.2010 (www.mylopoulos.gr)

　

Η αρνητική, αλλά όχι πάντως και αιφνιδιαστική εξέλιξη της επιδείνωσης της ύφεσης ως αποτέλεσμα της πολιτικής της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας, μονοπώλησε το ενδιαφέρον το φετινό καλοκαίρι. Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών μπορεί να εντείνει προσωρινά την ύφεση, είναι όμως ο μόνος δρόμος για την εξυγίανση μιας χρεωμένης και ελλειμματικής οικονομίας, υποστηρίζουν οι οπαδοί αυτής της πολιτικής. Η μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών ανατροφοδοτεί την ύφεση, περιορίζει τις δυνατότητες αύξησης των δημοσίων εσόδων και εμποδίζει την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, αντιτείνουν οι οπαδοί μιας πιο δυναμικής απάντησης στην κρίση. Εκεί πάντως που και οι δύο σχολές συμφωνούν, είναι ότι η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη.

Ο μεγάλος πονοκέφαλος της κυβέρνησης σήμερα είναι η αναζήτηση παρεμβάσεων για την τόνωση της αναπτυξιακής μηχανής. Οι παρεμβάσεις αυτές θα μπορούσαν ενδεχομένως να τελεσφορήσουν, στην περίπτωση μιας χώρας με βιώσιμη ανάπτυξη και ακμάζουσα, έστω και μέχρι πρότινος, οικονομία. Μιας χώρας δηλαδή που η ύφεση δεν είναι παρά πρόσκαιρο σύμπτωμα της πρόσφατης κρίσης.

Δεν είναι αυτή όμως, δυστυχώς, η δική μας περίπτωση. Η παραγωγή νέου πλούτου συστηματικά υστερούσε τελευταία στη χώρα μας κι όχι μόνο σε σχέση με την κατανάλωση. ΑΝ άλλωστε υπήρχε ανάπτυξη με υγιείς και στέρεες βάσεις, σήμερα ούτε θα είμαστε υπερχρεωμένοι, ούτε και θα είχαμε σωρεύσει τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα. Πέρα από τα γνωστά προβλήματα που σχετίζονται με το σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος λοιπόν, η Ελλάδα πάσχει και από σοβαρές δομικές αδυναμίες στον τομέα της ανάπτυξης.

ΑΝ κατ’ αρχήν υπήρχε ισόρροπη ανάπτυξη στη χώρα μας, η κάποτε εύφορη ελληνική ύπαιθρος θα καρποφορούσε και δεν θα εμφάνιζε τη σημερινή εικόνα της παρακμής και της εγκατάλειψης. Μια αγροτική παραγωγή που οδήγησε για χρόνια σε μη ανταγωνιστικά προϊόντα, με καλλιέργειες που προκάλεσαν την υποβάθμιση της αναπτυξιακής βάσης, εξαντλώντας τα νερά και ερημοποιώντας τη γη, είναι μια αυτοκαταστροφική παραγωγή που ασφαλώς και δεν οδηγεί σε ανάπτυξη. Μια τέτοια αγροτική οικονομία είναι προτιμότερο να επιδοτείται προκειμένου να σταματήσει να παράγει. Όσο για τις κυβερνήσεις, αντί να σχεδιάζουν την αναγέννηση της υπαίθρου, εξαντλούν τη δραστηριότητά τους στην κατανομή των επιδοτήσεων. Και θεσμοθετούν κίνητρα που απευθύνονται αποκλειστικά στα υπερτροφικά αστικά κέντρα και στον τριτογενή τομέα.

ΑΝ η ανάπτυξη ήταν θύμα της κρίσης και μόνον, τότε στις διεθνείς αγορές θα έπρεπε να κυκλοφορεί εδώ και χρόνια το εξαίρετο ελληνικό κρασί, το λάδι, τα εσπεριδοειδή, τα φρούτα και τα λαχανικά, το μέλι, τα ελληνικά ψάρια, η φέτα και τα λοιπά αγροτικά προϊόντα που για αιώνες συντηρούσαν αυτή τη γη κι έκαναν εύπορους, δια του εμπορίου, τους κατοίκους της. Αντίθετα, στις διεθνείς αγορές μετά βίας βρίσκει κανείς λίγα μπουκάλια ελληνικό κρασί, συνήθως πίσω από τα ράφια με τα Ιταλικά και τα Ισπανικά, ενώ είναι πιθανότερο να βρει λάδι Ιταλίας και φέτα Βουλγαρίας. Την ίδια ώρα στην ελληνική αγορά τα Νοτιοαφρικάνικα κρασιά πωλούνται φθηνότερα από τα ελληνικά, τα ψάρια είναι Τουρκικά ή Αφρικανικά, ενώ το 85% των κτηνοτροφικών προϊόντων που καταναλώνουμε είναι εισαγωγής.
Τα ίδια όμως συμβαίνουν και στον τομέα του τουρισμού. ΑΝ η σημερινή ύφεση κι εκεί δεν ήταν δομική, τότε η ελληνική φύση θα έπρεπε να διατηρεί όλο εκείνο τον πλούτο που την έκανε κάποτε ελκυστικό και περιζήτητο τουριστικό προορισμό. Μ’ άλλα λόγια η ύφεση θα οφείλονταν μόνο στη σημερινή συγκυρία της κρίσης. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Αυτό που για χρόνια θεωρήθηκε ανάπτυξη,　 έφτασε να υπερβεί τη φέρουσα ικανότητα της ελληνικής γης. Τα πανέμορφα ελληνικά νησιά έχουν πλέον πλήρως αστικοποιηθεί, οι πάλαι ποτέ μαγικές παραλίες έχουν καταληφθεί από ξενοδοχειακά συγκροτήματα, τα δάση έχουν καεί ή καταπατηθεί, η βιοποικιλλότητα φθίνει και το πάλαι ποτέ μοναδικό φυσικό περιβάλλον έχει σημαντικά υποβαθμιστεί. Η αυτοκαταστροφική τουριστική ανάπτυξη του μπετόν, του γκολφ και του… μπέικον τείνει να απαξιώσει εντελώς τα πάλαι ποτέ συγκριτικά μας πλεονεκτήματα........

ΑΛΛΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ

Τα Τίρανα του 2010 εντυπωσιάζουν για τις αναπλάσεις και την εκπληκτική μεταβολή του αστικού τοπίου. Ο Έντι Ρόμα, επί σειρά ετών Δήμαρχος της πόλης, κινήθηκε προς την κατεύθυνση της ανάπλασης του ιστορικού κέντρου, χωρίς να φρενάρεται από τα γνωστά ελληνικά προβλήματα. Παράλληλα προχώρησε στην κατεδάφιση αυθαίρετων κτισμάτων, ιδιαίτερα κατά μήκος του ποταμού Λάνα, έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία χρωματισμού και καλλωπισμού των εξωτερικών όψεων των κτιρίων και προκάλεσε σειρά από διεθνείς διαγωνισμούς για τις πολεοδομικές αναπλάσεις. Περισσότερα γι αυτό το θαυμαστό έργο μπορεί κανείς να διαβάσει στο άρθρο του ΛΟΥΚΑ ΤΡΙΑΔΗ, που δημοσιεύεται στο ηλεκτρονικό περιοδικό Greekarchitects (9 Αυγούστου 2010, «Πολλαπλές ερμηνείες της μεταβολής στην παραγωγή του χώρου:Η περίπτωση των αστικών αναπλάσεων στα Τίρανα»).

Οι επεμβάσεις στις εξωτερικές όψεις των κτιρίων είναι πολύ συνηθισμένες σε διάφορες πόλεις – με κύριο αποτέλεσμα την εξάλειψη της κοινοτοπίας και τη παραγωγή φαντασιογόνων ερεθισμάτων στον πολίτη.

Στο Ohio της Αμερικής ένας καλλιτέχνης ονόματι Eric Grohe Miller παραλαμβάνει «τυπικές» όψεις κτιρίων που δεν εκπέμπουν κανένα νόημα, για να τους προσδώσει ενδιαφέρον και γοητεία. Μέσα από τέτοιες παρεμβάσεις τα διάφορα σημεία της πόλης αποκτούν ταυτότητα και έλκουν την προσοχή των πολιτών - ανοίγοντας την όρεξη και για άλλες αισθητικές παρεμβάσεις.

Στην Αθήνα οι βανδαλισμοί αφενός και αφετέρου η φλύαρη εκφραστικότητα διαφόρων – πολιτικοποιημένων ή μη στοιχείων – κακοφορμίζει το αστικό τοπίο και υποχρεώνει τις όποιες αισθητικές αναπλάσεις σε μια προβληματική συμβίωση με την ασχήμια. Όσον δε αφορά τους πολιτικούς, αυτοί κυριολεκτικά «αγρόν αγοράζουν» στην περιαστική περιφέρεια – ως κάτοικοι συνήθως των βορείων προαστίων - χωρίς καν να ξέρουν που πέφτει η οδός Σοφοκλέους και η Μενάνδρου. Κατά τα άλλα ο μεν κύριος Κακλαμάνης εμφανίζεται ενίοτε να αγνοεί το χάλι της πόλης που δημαρχεύει, οι δε προοδευτικές δυνάμεις φαίνονται διατεθειμένες ακόμη και να υπερασπίσουν το δικαίωμα του χέζειν στην Ομόνοια, προκειμένου να υπηρετήσουν τις γνωστές ελαφρολαϊκές επιδιώξεις.

Αδιέξοδο δηλαδή. Όμως η αλήθεια αξίζει να λέγεται, έστω και σ’ αυτές τις ζοφερές συνθήκες

ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

Μια εταιρεία είχε τη φαεινή ιδέα να κατασκευάσει ένα καπνιστήριο για τους θεριακλήδες αλλά ταυτόχρονα να τους ενημερώσει για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος- όπως είναι το παραπάνω σκηνικό....

Παρ΄όλα αυτά όμως , υπάρχουν αντίπαλα ευφυολογήματα που επιμενουν να εντάσσουν το κάπνισμα μέσα στις βασικές απολαύσεις - κάτι ανάλογο με το "ΜΑΣΕΣ ,ΞΑΠΛΕΣ, ΦΟΥΜΕΣ", που λέγονταν παλιά. Τώρα όμως το αντίπαλο ευφυολόγημα λέγεται στα Αγγλικά :

Teacher : Can you tell me the name of 3 great Chinese kings who have brought happiness & peace into people's lives?

Student :

Smo-king , Drin-king & Fuc-king...

ΠΑΛΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ,ΝΕΟΙ ΡΟΛΟΙ

΄Κάποτε έγραφαν τους αντίπαλους στα παλιά τους τα παπούτσια, όμως οι ρόλοι αλλάζουν μέσα στο χρόνο...Αφού τα παπούτσια "ου μενετοι", το Πατριωτικό Μέτωπο προτείνει μια νέα χρήση τους, με αφορμή τον ερχομό του ΓΑΠ στη Θεσσαλονίκη, στις 11 Σεπτεμβρίου 2010. Το ΠΜ απευθύνεται στους κατοίκους των πολυκατοικιών στις λεωφόρους Βασιλίσσης Όλγας και την Εγνατίας της Θεσσαλονίκης, και μάλλον συνιστά να κάνουν κάτι που έγινε και στον Μπους από έναν Ιρακινό προ τριετίας, και το οποίο ενέπνευσε ένα νέο παιχνίδι : Ο Μπους εμφανιζόταν σε μια οθόνη για τριάντα δευτερόλεπτα, και μέσα σε αυτό το χρόνο ο θεατής εκτόξευε ένα ηλεκτρονικό παπούτσι εναντίον του. Η βαθμολογία κατέγραφε τις επιτυχημένες παπουτσιές. Αν δεν κάνω λάθος, εγώ τουλάχιστον είχα πετύχει μέχρι 14 ....

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΝΟΜΠΙΣΜΟΣ

Ο εικαστικός κ. Τσόκλης προκάλεσε την αγανάκτηση και διαμαρτυρία οργανώσεων και πολιτών, για τις δηλώσεις του αναφορικά με τον βιασμό. Ιδού το επίμαχο σημείο των απόψεών του, που διατυπώθηκαν στην ΝΕΤ στις 15.8.2010 :

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί η αστυνομία πιάνει αυτόν και τον βάζει μέσα και όχι την ίδια που τον προκαλεί; Αφού η... φύση τον σπρώχνει να "επιτεθεί". Ποιος είναι αλήθεια ο πιο ζωντανός άνθρωπος ο γερο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανένα ερωτισμό μέσα του ή εκείνος ο οποίος ρισκάροντας την ζωή του και την ελευθερία του επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό. και πως η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα με εκείνους τους ανέραστους που δε συγκινούνται μπροστά σ αυτό το φαινόμενο ή με εκείνους που το πάθος τους ξεχειλίζει όταν τους κάνει να επιτεθούν. Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω βρε παιδί μου η επίθεση;»

Οι απόψεις αυτές είναι αρκετά αποκλίνουσες από τις σημερινές πλειοψηφικές θέσεις της κοινής γνώμης , πολύ δε περισσότερο είναι μειοψηφικές στους κόλπους των καλλιτεχνών και των κοινωνικών στρωμάτων, που διαθέτουν δημοκρατικό ήθος.

Τι επιδίωκε λοιπόν να εκφράσει ο Τσόκλης με την εξωτερίκευση αυτών των ιδεών; Μήπως να αφυπνίσει το αρσενικό δυναμικό από μια υποτιθέμενη ύπνωση, και με αυτό το σκεπτικό να πάει ενάντια στο ρεύμα της σεξουαλικής ευπρέπειας που καταλήγει στην αποστέρηση;

Υποστηρίζω ότι ο κ. Τσόκλης ήθελε απλώς να σνομπάρει, και προς επίρρωση αυτού του ισχυρισμού υπενθυμίζω τη στάση του μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Ηλεία – πριν 3 χρόνια. Τότε λοιπόν, ενώ πολλοί και διάφοροι καλλιτέχνες εξέβαλαν κραυγές συναγερμού, διαμαρτυρίας, απόγνωσης, θλίψης, αποστροφής - πειστικές ή μη πειστικές, αλλά πάντως κραυγές – ο κ. Τσόκλης ήταν ο μόνος που μίλησε για την «αισθητική της καταστροφής». Η προσέγγιση αυτή του εξασφάλισε κάποια δημοσιότητα , πράγμα που υποθέτω ότι τον ικανοποίησε. Όπως κατά καιρούς ικανοποιούντο από εκκεντρικές τοποθετήσεις διάφοροι πανεπιστημιακοί, ειρωνευόμενοι άλλοτε αυτούς που διαμαρτύρονται για το αθηναϊκό χάλι και άλλοτε ειρωνευόμενοι τα αιτήματα για μια πόλη με περισσότερο πράσινο. Δηλαδή πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα, γιατί έτσι γίνονταν αξιοπρόσεκτοι…

Φυσικά ο κάθε καλλιτέχνης δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις «νόρμες». Όμως επίσης δεν πρέπει να παραβιάζει αυτές τις νόρμες, έτσι , μόνο για το «θεαθήναι» και « ακουσθήναι». Πιστεύω ότι η υπόθεση πρέπει να τελειώσει εκεί, χωρίς όλα όσα συνεπάγεται η προώθηση μιας αναφοράς των Οικολόγων Πρασίνων στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Να τελειώσει με πλήρη αποδοκιμασία αλλά και κατανόηση των «τεχνών» που κατεργάζεται η πενία δημοσιότητας: Η πενία ατόμων και συλλογικοτήτων…

ΥΓ

Ο υποφαινόμενος έχει προβεί στο παρελθόν σε ανάλογες σκέψεις για την «αισθητική της καταστροφής», συσχετίζοντας το τοπίο μιας πυρηνικής έκρηξης με ένα καμένο δασικό τοπίο , κι αυτό το τελευταίο με το συνηθισμένο πράσινο. «Το μειονέκτημα ενός τοπίου πύρινης καταστροφής έγκειται στον στιγμιαίο χαρακτήρα του, κι ακόμη στο γεγονός ότι αναλώνει ένα άλλο, συνθετότερο, σταθερότερο και παραγωγικό τοπίο, αφήνοντας στη θθέση του τη θλίψη της νεκρής φύσης» Εφημ. ΕΠΟΧΗ, 10.9.1995, «Πέρα καίει», δημοσιευμένο επίσης στο βιβλίο «ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», εκδ. ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ, Αθήνα 2003

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

Τριάντα έξη χρόνια μετά την ιδρυτική διάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, μια νέα ομάδα προερχόμενη από τον Σοσιαλιστικό χώρο και την Αριστερά κάνει λόγο για «νεοφιλελεύθερη πολιτική –που υλοποιήθηκε από την προηγούμενη και έχει υιοθετηθεί από την παρούσα κυβέρνηση–, καθώς και απόλυτη υποταγή στις εντολές του ΔΝΤ και της τρόικας, που έχουν βυθίσει τη χώρα σε μια βαθιά ύφεση και δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη». Η ομάδα των 15 στελεχών παραπέμπει σε μνήμες παλιών «κριτικών» εγχειρημάτων(Τρίτσης, Αρσένης) που εγέρθηκαν μέσα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ αλλά έληξαν άδοξα, με την επιστροφή στη κομματική στρούγκα. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, πολύ πιο κρίσιμα. Και όσοι τουλάχιστον ενδιαφέρονται για μια άλλη πορεία της χώρας, χωρίς να καραδοκούν για την είσπραξη αποστατών και για την αποκόμιση μικροκομματικών ωφελειών, παρακολουθούν το εγχείρημα της «Δημοκρατικής Συνεννόησης» με μεγάλο ενδιαφέρον. Υπογραμμίζουν στο κείμενό τους οι 15: Ο «μονόδρομος» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τραγική συνέχεια της άφρονας δεξιάς πολιτικής της ΝΔ, μας οδηγεί στην υποθήκευση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και στην αναπόφευκτη παραχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Μία χώρα, η οποία αποτελεί οικονομικό προτεκτοράτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει ελάχιστες πιθανότητες να αποφύγει τη γεωπολιτική της υποβάθμιση και να μην ενδώσει στις πιέσεις των κέντρων ισχύος της Δύσης, με δεδομένο ότι υπάρχουν ανοικτά εθνικά θέματα, σημειώνουν…. όλες οι δημοκρατικές, πατριωτικές και προοδευτικές δυνάμεις να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές του παρελθόντος και να προχωρήσουν στην εθνικά και πολιτικά αναγκαία συστράτευση και συνεννόηση για να ακυρώσουν το Μνημόνιο/ΔΝΤ–ΕΕ, να απαντήσουν στο ιδεολόγημα της μοναδικής πολιτικής, να αποφύγουν υποχωρήσεις στις πιέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων και να διατυπώσουν μια υλοποιήσιμη προοδευτική–εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Οι υπογράφοντες καλούν, τέλος, τη νέα γενιά «να σηκώσει το ανάστημά της και να μην δεχθεί να είναι η γενιά που θα μεταναστεύσει για να έχει δικαίωμα στη ζωή. Τη διακήρυξη υπογράφουν οι: ΒΑΣΙΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΡΙΤΩΝ (ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ), ΕΞΑΡΧΟΣ ΝΙΚΟΣ (ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ – ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ), ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ Ν. ΠΕΡΑΜΟΥ), ΓΙΕΝΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑ (ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ), ΚΥΠΡΑΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ ΑΡΗΣ (ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΜΑΡΙΑΣ ΝΟΤΗΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΜΕΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ), ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ (ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ Α. ΛΙΟΣΙΩΝ), ΜΗΤΡΟΣΥΛΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ), ΜΠΟΚΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ), ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ (ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ (ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ ΟΣΠΑ), ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΜΙΛΤΟΣ (ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ), ΧΩΡΑΦΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ (ΕΚΔΟΤΗΣ MONTHLY REVIEW).