του Κώστα Δημητριάδη
από το Δρόμο της Αριστεράς
Ένα χρόνο μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, η Βολιβία απέκτησε στις 8 Νοεμβρίου νέα κυβέρνηση του MAS, εκλεγμένη με σημαντικά ισχυρότερη νομιμοποίηση μετά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα των εκλογών της 18ης Οκτωβρίου. Την επόμενη μέρα της ορκωμοσίας της νέας κυβέρνησης, ο Έβο Μοράλες επέστρεψε πανηγυρικά στη χώρα. Τι έκανε δυνατή μια τέτοια εξέλιξη; Τι δρόμος ανοίγεται για τη Βολιβία; Ποιες προκλήσεις έχει να αντιμετωπίσει ο αγωνιζόμενος λαός της και το εγχείρημα μετάβασης του MAS που τον εκφράζει πολιτικά;
ΣΣίγουρα τέτοιες απρόσμενες στροφές στην ιστορία δεν οφείλονται αποκλειστικά σε έναν παράγοντα. Τον αποφασιστικό ρόλο που ώθησε τα πράγματα, υπερβαίνοντας ιδιαίτερα δυσμενείς όρους, τον έπαιξε ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό λαϊκό κίνημα με μεγάλο ιστορικό βάθος αγώνων που, παρά τα μεγάλα πλήγματα που δέχθηκε, διατήρησε το βασικό μαχητικό του δυναμικό και τη συγκρότησή του. Κλονίστηκε σημαντικά αλλά δεν αποσυντέθηκε, και στη συνέχεια μπόρεσε να ανασυνταχθεί σε ικανό βαθμό. Με άλλα λόγια, ο πολιτικά συγκροτημένος λαός αναδείχθηκε πάλι σε αποφασιστικό παράγοντα των εξελίξεων
Στον αντίποδα, οι δυνάμεις της συντήρησης (από το «κέντρο» του Μέσα μέχρι την πιο ακραία δεξιά του Καμάτσο), που όλες τους ομόθυμα στήριξαν το πραξικόπημα, έστησαν μια κυβέρνηση που σε διάστημα μόλις ενός έτους συνόψισε τα πεπραγμένα της στο ξεπούλημα της χώρας, την εκτεταμένη καταστροφή της οικονομικής της βάσης, τη φτωχοποίηση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, και τη χρήση βίας και μαζικών δολοφονιών για να επιβληθεί απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις. Από κοντά υπήρξε και το πατρονάρισμα όλων αυτών από τις ΗΠΑ – που πάντως η παρέμβασή τους κινήθηκε μέσα στο χαοτικό πλαίσιο το οποίο παράγει η σοβούσα ενδόρρηξη εντός του αμερικάνικου πολιτικού συστήματος.





