Προς : Tον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη
Τσίπρα
Τους αρμόδιους Υπουργούς
Τον Δήμαρχο Αθηναίων
«Κύριε Πρωθυπουργέ,
Γεννήθηκα και μεγάλωσα
στην Αθήνα και πάντα ένιωθα περήφανη γι αυτό. Το μνημείο του Φιλοπάππου το είχα
επισκεφθεί σε παλαιότερες εποχές, τότε που υπήρχε η δυνατότητα, αλλά και η
ασφάλεια, να περιηγηθείς τον υπέροχο λόφο των Μουσών και να θαυμάσεις από ψηλά
περιμετρικά κάθε γωνιά της όμορφης πόλης μας.
Ο γιος μου Νικόλας,
γέννημα- θρέμμα και αυτός της Αθήνας, δεν είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το
Μνημείο. Είχε επισκεφθεί αρκετές φορές τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και τα Μνημεία
του Θησείου, αλλά οι περιηγήσεις του νοτίως του αρχαιολογικού χώρου είχαν
περιορισθεί μέχρι τον πεζόδρομο που οδηγεί στον ΄Αγιο Δημήτριο τον
Λουμπαρδιάρη.
Στα 21 του χρόνια,
ακολουθώντας και αυτός τους χιλιάδες συνομηλίκους του, που διωγμένοι από την
ίδια τους την πατρίδα, έπαιρναν τον δρόμο της ξενιτιάς για ένα «καλύτερο
αύριο», εγκαταστάθηκε στην Σκωτία, όπου τον καλοδέχθηκαν, τον προστάτεψαν και
τον γέμισαν με αυτοπεποίθηση και σιγουριά για το μέλλον. «Η Σκωτία είναι το
μέλλον», έλεγε, «η προοπτική». Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές. Τώρα,
λοιπόν, δεν είναι ούτε για διακοπές.
Πράγματι, αυτό το
καλοκαίρι βρέθηκε στην Ελλάδα για διακοπές, μόνο που αυτή την φορά είχε την
ατυχία να ανεβεί στον Λόφο του Φιλοπάππου θέλοντας να δείξει από ψηλά σε φίλη
του, μια κοπέλα από την Πορτογαλία, τις ομορφιές της πόλης που τόσο αγάπησε.
Λάθος του; ΝΑΙ. ΜΟΙΡΑΙΟ.
Γιατί ο Νικόλας, απέχοντας για αρκετό καιρό από την ελληνική πραγματικότητα,
δεν γνώριζε την επικινδυνότητα αυτού του χώρου, η οποία δημιουργήθηκε και
συντηρείται και με δική σας συνενοχή.
Επισκεπτόμενη μετά τον
τραγικό χαμό του παιδιού μου τον χώρο για να αποθέσω λίγα λουλούδια, έγινα
μάρτυς εικόνων, που μόνο θλίψη, απογοήτευση, αλλά και οργή με γέμισαν.