O Σόϊμπλε θέλει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης

«….Το κρίσιμο ερώτημα που εγείρεται είναι πως θα αντιδράσει ο πρωθυπουργός εάν λόγω της μαζικής διαφωνίας κινδυνεύσει να χάσει τον πολιτικό έλεγχο; Θα υπαναχωρήσει ή θα κάνει το άλμα που του ζητούν οι αντίπαλοί του να εγκαταλείψει όσους διαφωνούν, να περάσει τη συμφωνία από τη Βουλή με τις ψήφους μνημονιακών κομμάτων και να σχηματίσει μία νέα κυβέρνηση, συμμαχώντας με το Ποτάμι κι όχι μόνο….» 

του Σταύρου Λυγερού

πηγη :  ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Ο χρόνος τελειώνει. Στις 5 Ιουνίου η Αθήνα πρέπει να πληρώσει στο ΔΝΤ την πρώτη από τις τέσσερις δόσεις του επόμενου μήνα συνολικού ύψους 1,5 δισ. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της εάν εντωμεταξύ δεν έχει με κάποιον τρόπο χρηματοδοτηθεί. Κατά την ίδια πηγή, το μήνυμα έχει σταλεί και στους δανειστές, ενώ αυτή τη φορά δεν υπάρχουν κάπου διαθέσιμα ή κρυμμένα κονδύλια για να λύσουν το πρόβλημα.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η συμφωνία πρέπει να επιτευχθεί εγκαίρως, προκειμένου να αποφευχθεί η αθέτηση πληρωμών. Εκτός κι αν η ερώτηση του Μαριά προς τον Ντράγκι ανοίξει μία άλλη διέξοδο. Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής επικαλείται κανονισμό, που προβλέπει πως κατ’ εξαίρεσιν η ΕΚΤ μπορεί να χρηματοδοτήσει χώρες-μέλη για να αποπληρώσουν χρέος ειδικά προς το ΔΝΤ.

Από νομικής απόψεως, η μη αποπληρωμή μίας δόσης προς το ΔΝΤ δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με κήρυξη της Ελλάδας σε καθεστώς χρεοκοπίας. Είναι προφανές, όμως, πως θα προκαλέσει μία ανεξέλεγκτη αρνητική δυναμική. Θα έχουμε νέο κύμα απόσυρσης καταθέσεων και φυγής κεφαλαίων που αναπόφευκτα θα αποσταθεροποιήσει το ήδη εύθραυστο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Δραγασάκης ζητάει συμφωνία στο επίπεδο των εμπειρογνωμόνων πριν από τη σύνοδο κορυφής στη Ρίγα (21-22 Μαϊου). Κι αυτό, ώστε στη συνάντηση που θα έχει εκεί ο Τσίπρας με τη Μέρκελ και άλλους ηγέτες να μπει και η άτυπη πλην ισχυρή σφραγίδα στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, αυτό κρίνεται απαραίτητο, επειδή στην Αθήνα έχουν περιέλθει πληροφορίες πως τα γεράκια με επικεφαλής τον Σόιμπλε, συνεπικουρούμενα από τον Τόμσεν του ΔΝΤ, επιδιώκουν να τορπιλίσουν την επίτευξη έστω και ενός ετεροβαρούς συμβιβασμού

Ο Ερντογκάν «τσαντίστηκε» για την καταδίκη σε θάνατο του Μόρσι. Και λοιπόν;

Εφημερίδες  και ηλεκτρονικός τύπος βάζουν σε πρώτο πλάνο την οργή του Ερντογκάν για την καταδίκη του τέως Προέδρου  της Αιγύπτου Μόρσι  σε  θάνατο…..Η υπόθεση γίνεται τόσο μυστηριώδης όσο και ο  σχετικός  υπο-σχολιασμός του πολεμικού επεισοδίου  στα Σκόπια, που στοίχισε τη ζωή 25 ανθρώπων…

Τι θέλουν να υπονοήσουν, αφού δεν λένε αυτό που σκέφτονται;

-        Ότι ο Ερντογκάν είναι δημοκρατικός;

-        Ότι συντάσσεται με το «ευρύτερο Ισλάμ», για λόγους εντυπώσεων στο εσωτερικό της χώρας του;

-        Ότι επιδιώκει να παίζει το ρόλο του «μεγαλοπαράγοντα» της περιοχής, που αξιώνει την από αυτόν προσυπογραφή όλων των σχεδίων και αποφάσεων;

-        Ότι έχει ενοχληθεί από τις προσεγγίσεις Αιγύπτου με Ελλάδα και Κύπρο, οπότε και επιβάλλει κύρωση στον ενεστώτα χρόνο ενώ εγγράφει υποθήκη συνεργασίας  με την ισλαμιστική  πλευρά στο μέλλον;  

Από tanea.gr διαβάζουμε :

 Ο Μόρσι εξελέγη πρόεδρος της Αιγύπτου στις εκλογές του 2012 μετά την πτώση του Χόσνι Μουμπάρακ και ανετράπη από τον Στρατό τον Ιούλιο του 2013.

Πριν από λίγους μήνες καταδικάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών χωρίς αναστολή για την ευθύνη του στο θάνατο διαδηλωτών το 2012.

Ο Μόρσι κρατείται σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στην Αλεξάνδρεια, όπου είχε μεταφερθεί τέσσερις μήνες μετά την κράτησή του σε άγνωστη τοποθεσία.

Από το καλοκαίρι του 2013, περισσότεροι από 1.400 διαδηλωτές υπέρ του Μόρσι έχουν σκοτωθεί από τις δυνάμεις ασφαλείας στην Αίγυπτο, περισσότεροι από 15.000 οπαδοί του έχουν συλληφθεί και εκατοντάδες έχουν καταδικασθεί σε θάνατο σε μαζικές δίκες που ολοκληρώνονται μερικές φορές μέσα σε μερικά λεπτά και καταγγέλλονται διεθνώς.

O Mεγαλοϊδεατισμός των Αλβανών και ο αλυτρωτισμός των Σκοπιανών, απειλή για τα Βαλκάνια

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ

«Ζωντανεύουν» εφιαλτικές μνήμες της ιστορίας τηςΒαλκανικής, τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στην πόλη Κουμάνοβο της π. Γ.Δ.Μακεδονίας, όπου έχασαν τη ζωή τους 25 άνθρωποι, (15 αστυνομικοί, 8 αντάρτες και 2 άμαχοι), κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών, ανάμεσα σε ομάδα Αλβανών εθνικιστών και  δυνάμεων ασφαλείας της FUROM.

Το κράτος της FUROM παραπαίει, κυρίως λόγω της εθνικιστικής πολιτικής της κυβέρνησης Ν. Γκρουέφσκι, αλλά και της εσωτερικής υπονόμευσης από την αλβανική μειονότητα, που αποτελεί το 30% του συνολικού πληθυσμού. Επίσης, η μη ένταξη της Π.Γ.Δ. Μακεδονίας, στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., αποδυναμώνει τις κρατικές δομές , οι Δημοκρατικοί θεσμοί υπολειτουργούν, ενώ ενθαρρύνεται η δράση εθνικιστών στο έδαφος της. Πιθανή κατάρρευση του κράτους των Σκοπίων, θα προκαλέσει σκηνές ανάλογες της Μέσης Ανατολής, καθώς θα πυροδοτήσει ένα νέο ντόμινο διαμελισμού και ενόπλων συρράξεων στα Βαλκάνια.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής στα Σκόπια Τζες Μπέιλι, επέρριψε ευθύνες στην Κυβέρνηση των Σκοπίων, για τη χαοτική κατάσταση στο κράτος και σε επίσημο ανακοινωθέν, επισημαίνει ότι, «η συνεχιζόμενη απραξία της Κυβέρνησης δημιουργούν σοβαρές υπόνοιες, για την πρόοδο της ΠΓΔΜ προς τον στόχο της ένταξης στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ». Είναι η πρώτη φορά που η αμερικανική διπλωματία επιρρίπτει ευθύνες στην Σκοπιανή Κυβέρνηση για την αδιαλλαξία, που επιδεικνύει στις διαπραγματεύσεις , για το όνομα και την επίλυση της διαφοράς με την Ελλάδα.

Είχε προηγηθεί ανακοίνωση του προέδρου της Δημοκρατίας της Π.Γ.Δ. Μακεδονίας Γκιόργκι Ιβάνοφ,που επέρριπτε ευθύνες στην Ελλάδα για την κατάσταση στη χώρα του.

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 16.5.15

Όταν ακούω καταληκτικές διαπραματεύσεις, οριστικές   συμφωνίες ,   προοπτικές  άμεσων λύσεων εντός  του Eurogroup κλπ.κλπ., ανακαλώ στη σκέψη μου το γνωμικό «ουδέν τελικότερον του ενδιαμέσου»….Ψυχαναλυτής ή ψυχολόγος δεν είμαι, όμως υποθέτω ότι αν τα σκυλάκια του Παυλώφ εισέπρατταν – μετά το ειδοποιητήριο ερέθισμα – τη μια φορά τροφή και την άλλη ξύλο, θα τα είχαν κυριολεκτικά χαμένα και  θα σκέπτονταν  να πεινάσουν στο μέλλον !

Σε ένα άρθρο του («Ανάμεσα στο διάβολο και στη βαθιά γαλάζια θάλασσα») ο Δημήτρης Μπελαντής υπαινίσσεται τα αντιφατικά «ερεθίσματα» που προσλαμβάνει το ελληνικό «παιδί» μέσα στην ευρωπαϊκή «οικογένεια». Το εκκρεμές ανάμεσα στην  «αμοιβαία επωφελή συμφωνία» που αναγγέλλεται από καιρού εις καιρόν ως την «συμφωνία που σκαλώνει» και τούμπαλιν , κάνει τον συγγραφέα να εκπλήσσεται  για το ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει  ακόμη παραφρονήσει. Εγώ πιστεύω ότι  η αποφυγή της   ψυχασθένειας έχει σχέση με τον παλιμπαιδισμό της μετά τον αντιμνημονιακό αγώνα εποχής :  Με την λογική της ανάθεσης, με την πίστη στη μαγική ικανότητα της διαπραγμάτευσης ,  με  τις σφυγμομετρήσεις  και  διαδηλώσεις  ανά τας Ευρώπας, με την περίσσεια τηλεοπτικής κάλυψης των δικών μας , παιδιαρίσαμε αρκετά,  αλλά γλυτώσαμε τη τρέλα

.

Η Ελλάδα μου θυμίζει τον άντρα  σε μια διαδικτυακή ιστορία  παραγγελίας πίτσας.

Περί της ανακοίνωσης της Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ για τις πολιτικές εξελίξεις

 Λέει τα ΣΥΡΙΖΑϊκώς αυτονόητα, δηλώνει πράγματα που έχουν χιλιοδηλωθεί, εμπεριέχει μια μόνο απειλή όπως αυτή που συνδέει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές με την ανάπτυξη της  ακροδεξιάς, ρίχνει μία και αυτή  κούφια βολή εναντίον της τηλεοπτικής χαύνωσης –  τη στιγμή που η ηγετική ομάδα έχει επιβραβεύσει τον οπορτουνισμό στο τηλεοπτικό γίγνεσθαι, με τις επιλογές αμφισβητούμενων ατόμων . Δεν αναφέρει ή έστω δεν υπαινίσσεται κάποια άλλη διαδρομή,και  καλεί στελέχη και μέλη να κάνουν κάτι ελάχιστα πρωτότυπο και καθόλου δραστικό σε σχέση με μια αγωνιστική κινητοποίηση – δηλαδή να

ενημερώσουν  τον λαό – ενώ θα ήταν προτιμότερη και εναλλακτικότερη μια αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας.

ΟΛΗ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Π.Γ του ΣΥΡΙΖΑ:

Τίποτα δεν κάνουν!

του Γιώργου Δελαστίκ

Καμία σχεδόν από τις φιλολαϊκές υποσχέσεις που συμπεριέλαβε στις προγραμματικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να υλοποιήσει φέτος η κυβέρνησή του! Το ολέθριο μείγμα αυταπατών για το ρόλο της ΕΕ, έλλειψης προετοιμασίας και προσωπικής ανεπάρκειας των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζει την υλοποίηση ακόμη και των προθέσεων που ειλικρινά ενστερνίζονταν ο Τσίπρας και οι συν αυτώ.

Η κυβέρνηση δίνει πλέον την εντύπωση πως ενδιαφέρεται για το προπαγανδιστικό πλασάρισμα των υποχωρήσεών της ώστε να μην υποστεί μείζονα πολιτική βλάβη παρά για την ουσία του θέματος. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι του ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν να κάνουν όλα όσα επαγγέλλονταν, αποδεικνύονται στην πράξη ανίκανοι να υλοποιήσουν έστω και ελάχιστο μέρος τους. Είναι πια άκρως αμφίβολο αν τους έχει μείνει η δυνατότητα να υλοποιήσουν οτιδήποτε από όσα έχουν τάξει όχι μόνο προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά και μάλιστα με τον πιο επίσημο τρόπο - τις προγραμματικές δηλώσεις του...
πρωθυπουργού μέσα στη Βουλή. Ούτε οι 12.000 ευρώ αφορολόγητο για τον Έλληνα φορολογούμενο θα υπάρξουν φέτος ούτε ο ΕΝΦΙΑ θα καταργηθεί. Ακόμη κι από αυτό το αστικό Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που είχε εξαγγείλει ο Τσίπρας τίποτα ουσιώδες δεν θα πραγματοποιήσουν φέτος ψηφίζοντάς το στη Βουλή. Δεν θα υπάρξει ούτε καν αυτή η υποτυπώδης ανακούφιση αστικού τύπου για εκατομμύρια πολίτες. Όλα τα ουσιώδη, ανακουφιστικά μέτρα της Θεσσαλονίκης η κυβέρνηση Τσίπρα τα… διακτινίζει στο μέλλον, με εξαιρετικά μεγάλη πλέον την πιθανότητα τα μέτρα αυτά να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα.

ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΤΙΡ ΚΑΙ CETA ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ «ΧΤΥΠΗΜΑ» ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 Της Χαράς Καφαντάρη *

Οι διαπραγματεύσεις  για τη  «συμφωνία ελεύθερου εμπορίου» μεταξύ ΗΠΑ και  ΕΕ (ΤΤΙΡ) συνεχίζονται   και αναμένεται σύμφωνα με δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων να έχουν ολοκληρωθεί εντός του 2015.

Οι συμφωνίες δεν είναι  απλά    μείωση των εμπορικών φραγμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ -  που  ούτως ή άλλως  είναι εξαιρετικά χαμηλοί -  αλλά   για απάλειψη των λεγόμενων ρυθμιστικών φραγμών : Οι οποίοι  δεν είναι άλλοι από τους κανόνες και τις ρυθμίσεις που διέπουν την προστασία του περιβάλλοντος, τα εργασιακά δικαιώματα, την διατροφική ασφάλεια, την χρήση μεταλλαγμένων, την χρήση τοξικών χημικών, την προστασία προσωπικών δεδομένων, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κ.α. Στην ουσία, πρόκειται για ένα σαρωτικό πρόγραμμα απορρύθμισης των κανόνων εργατικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής και καταναλωτικής προστασίας που περιορίζουν την δυνητική κερδοφορία των πολυεθνικών στις αγορές των ΗΠΑ και της ΕΕ, μεθοδεύοντας την παράκαμψη ή την κατάργηση, στην πράξη, της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που κατοχυρώνει τον νομικό, εργασιακό και περιβαλλοντικό πολιτισμό, όπως αυτός οικοδομήθηκε στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες

Πρώτο θύμα   της Συμφωνίας  ΤΤΙΡ είναι   η Δημοκρατία και τα δικαιώματα των λαών,  σε όφελος των επενδυτών και του ιδιωτικού κέρδους.

Σε όλη την Ευρώπη (και στην Ελλάδα),   κινήματα πολιτών, περιβαλλοντικές οργανώσεις και  κόμματα, έχουν σαφώς εκφραστεί εναντίον της συμφωνίας.

Στο πλαίσιο αυτό, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταθέσαμε ερώτηση στα Υπουργεία   Εξωτερικών, Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού  και  Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, όπου ζητάμε ενημέρωση για την  πορεία των  διαπραγματεύσεων και  τη  θέση της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς   και  τα μέτρα που προτίθεται να λάβει, ώστε να υπάρξει ουσιαστική προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων και  περιβαλλοντικών ρυθμίσεων,  διασφάλιση  της διατροφικής ασφάλειας,  προστασία  προσωπικών δεδομένων και  πνευματικής  ιδιοκτησίας,  καθώς  και  σταθεροποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

*Βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ

Σχετικά http://oikologein.blogspot.gr/2015/04/ttip-ceta-tisa.html

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Της ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ*

«……Οι «θεσμοί»,  όχι μόνον  αρνούνται να μετακινηθούν, έστω και χιλιοστό, από τις απάνθρωπες απαιτήσεις τους, αλλά και καθημερινά  τις  προσαυξάνουν…..»

Η αβάσιμη, όπως δυστυχώς αποδείχθηκε, υπεραισιοδοξία της νέας ελληνικής Κυβέρνησης, την οδήγησε αμέσως  μετά την ανάληψη της εξουσίας, σε αδιέξοδο που δεν έχει λύση, εκτός  και αν αποφασίσει να συρρικνώσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεών σε ένα οδυνηρό δίλημμα, επί του οποίου θα κληθούν να πάρουν θέση οι Έλληνες ψηφοφόροι[1].

Αναφέρομαι στην εγγενή αδυναμία ταυτόχρονης υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός δηλαδή στον περιορισμό της προϊούσας εξαθλίωσης του λαού,  και  αφετέρου της παραμονής στην Ευρωζώνη. Είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες διαπραγματευτές υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους πειθούς, αλλά και εντυπωσιασμού των δανειστών και,  αντιθέτως, αντιμετώπισαν καταιγισμό   καταστάσεων πρωτοφανούς  αδιαλλαξίας, υποτιμητικής και συχνά προσβλητικής συμπεριφοράς των εταίρων μας, αλλά και παγερής αδιαφορίας για τα δεινά του ελληνικού λαού.

Οι «θεσμοί»,  όχι μόνον  αρνούνται να μετακινηθούν, έστω και χιλιοστό, από τις απάνθρωπες απαιτήσεις τους, αλλά και καθημερινά  τις  προσαυξάνουν, ενώ ταυτόχρονα  αρνούνται προκλητικά  να αναγνωρίσουν τις τεράστιες  ευθύνες τους από την επιβολή, στην Ελλάδα,  των παρανοϊκών μνημονίων, που την κατέστρεψαν[1].

Η βιογραφία ενός προϊόντος

Του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 15.5.15

Το λάδι είναι ίσως  το διασημότερο τρόφιμο  στον  ελληνικό χώρο . Το δέντρο από το οποίο προέρχεται κρίθηκε  άξιο «ιστόρησης»  από την Τατιάνα Σταύρου στο  βιβλίο   «Ελιά, η βιογραφία ενός δένδρου». Το βιβλίο είχε λαογραφικό, ιστορικό, λογοτεχνικό  χαρακτήρα,  γραφόταν δε  με διαλλείματα  επί 4 δεκαετίες.  Στις σελίδες του  δεν φιλοξενούνται  επεισόδια όπως αυτό επί ΠΑΣΟΚ  της δεκαετίας του 80, με Υπουργό  Γεωργίας  τον Ποτάκη, όταν προτεινόταν  ως αναδιάρθρωση η εκρίζωση ενός εκατομμυρίου ελαιόδενδρων  με στόχο  την καλλιέργεια αβοκάντο ! Επίσης  δεν περιεχόταν   ένα  επεισόδιο της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας, όταν οι Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις- άκρως επιπόλαια και παρά τα  συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελιάς στον νοτιοελλαδίτικο χώρο -  ευνοούσαν ελαιώνες στο οπουδήποτε , με αποτέλεσμα να προκαλούν  την κριτική περιβαλλοντικών οργανώσεων και μελετητών (WWF και Δημήτρης Μπούσμπουρας)….

   Στις ημέρες μας  δυο  κύρια γεγονότα επιβάλλουν τον αναστοχασμό στις ποικίλες προσφορές του βιογραφούμενου  είδους: Είναι  ένα εξωστραφές γεγονός, με θέμα την αύξηση των ελληνικών εξαγωγών ελαιολάδου, κι ακόμη ένα  εσωστραφές, με θέμα τον ιστορικό ελαιώνα των Αθηνών.

Η εκδήλωση «Εξαγωγές ελαιολάδου- προοπτικές και δυνατότητες» το διήμερο 16-17 Μαϊου αυτοσυστήνεται – καθόλου άδικα - ως «φυγή προς τα μπρος». Το ελαιόλαδο είναι μάλλον άγνωστο στην υπόλοιπη Βαλκανική χερσόνησο  , όπου συνηθέστατα  τα υγρά που προτείνονται ως συνοδευτικά της σαλάτας έχουν τη διατροφική αξία  μηχανέλαιου παραδοσιακής βέσπας !

Έντιμος συμβιβασμός, όπως λέμε «έντιμο» μνημόνιο

 Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Την περασμένη Τρίτη η Πολιτική Γραμματεία  του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τη δραματικότητα των εξελίξεων στο πεδίο της ρευστότητας και της «διαπραγμάτευσης», κλήθηκε να υπογραμμίσει, ομόφωνα, το «βαθύ κατακόκκινο των κόκκινων γραμμών» και την πλήρη στήριξη του κόμματος στην κυβέρνηση (υπό το φως των εξελίξεων που ακολούθησαν, πρόκειται για την πιο καραμπινάτη περίπτωση «εργαλειακής» χρησιμοποίησης του κόμματος).

Για να ακολουθήσει, μόλις δύο ημέρες μετά, η κοινή δήλωση του πρωθυπουργού και του κ. Γιούνκερ, στην οποία καταγράφηκε «η πρόοδος που έχει σημειωθεί … πάνω στο ζήτημα της αναλυτικής δέσμης μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση». Διαπιστώθηκε, επίσης, μια ορισμένη συναντίληψη, πάνω στα πεδία του «εκσυγχρονισμού» και του συνταξιοδοτικού συστήματος αλλά και της «αγοράς εργασίας», ώστε να υποστηριχθεί η ανταγωνιστικότητα και να πληρούνται τα «υψηλότερα ευρωπαϊκά πρότυπα». Οι «λεπτομέρειες» ανατέθηκαν στη συνέχιση των συνομιλιών στα πλαίσια του Brussels Group.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια «ποιοτική τομή» στη διαδικασία της κατ’ ευφημισμό διαπραγμάτευσης, αποκαλύπτει εμμέσως πλην σαφώς υπόγειες διεργασίες «ώσμωσης» που βρίσκονταν σε εξέλιξη και ασφαλώς θέτει πιεστικά πλέον το ζήτημα ενώπιον του κόμματος, καθώς σηματοδοτεί «συμφωνία» που δύσκολα μπορεί να οριοθετηθεί εντός του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Να αναληφθεί το μεγάλο ρίσκο δημοψηφίσματος και σύγκρουσης

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

Του Χάρη Γολέμη

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αρχικά μια μάλλον υπερβολική αισιοδοξία σχετικά με τη δυνατότητα της κυβέρνησης να απαλλάξει τη χώρα από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της και να εφαρμόσει εντός της Ευρωζώνης το πρόγραμμά της. Η (υπαρκτή) διαπραγματευτική της ισχύς, λόγω και του συστημικού κινδύνου ενός ενδεχόμενου Grexit, είχε υπερεκτιμηθεί. Αντίθετα, δεν δόθηκε η αρμόζουσα σημασία στην άποψη ότι η επιτυχής αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος και της γερμανικής κυριαρχίας στην Ε.Ε. από μια υπερχρεωμένη, μικρή χώρα της Περιφέρειας συνιστούσε για το στρατόπεδο των δανειστών, και παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις, μια εξίσου μεγάλη, αν όχι μεγαλύτερη απειλή που έπρεπε να εξουδετερωθεί πάση θυσία. Η έγκαιρη διαπίστωση της προαναφερθείσας πραγματικότητας θα συνέβαλε ίσως σε κάποια πιο συστηματική προετοιμασία για την αντιμετώπιση ακραίων εκβιασμών από την πλευρά των δανειστών.


Η επιθετική στάση της άλλης πλευράς ξεπέρασε και τους πιο ακραίους φόβους μου, ιδιαίτερα μετά την επώδυνη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου την οποία στήριξα, θεωρώντας ότι οι μεγάλες υποχωρήσεις από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (ιδιαίτερα στο ζήτημα του χρέους ή στις ιδιωτικοποιήσεις) θα μπορούσαν να επανεξεταστούν ή και να ανατραπούν μερικώς ή ολικώς τον Ιούνιο.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΘΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣA

 

«…….Η άποψη της Αριστερής Πλατφόρμας για αριστερή/ εργατική έξοδο από την Ευρωζώνη, θέση που στρατηγικά τη διέκρινε από την πλειοψηφία στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και με το ζήτημα των μορφών κοινωνικοποίησης/εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, έχει δικαιωθεί πλήρως. Και όμως γιατί άραγε..... η Αριστερή Πλατφόρμα ούτε την εξειδικεύει τακτικά με ικανοποιητικό τρόπο ούτε την κάνει σημαία της με έναν επιθετικό και ταυτόχρονα γόνιμο τρόπο;…..»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ *  

Θα ξεκινήσω από  το κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής  και πληροφοριακής σύγχυσης. Αυτό που βιώνουν οι πολίτες της Ελλάδας από τις αρχές Φεβρουαρίου και μετά, οπότε και επήλθε η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό που οι ψυχίατροι και ιδιαίτερα το ρεύμα της Αντιψυχιατρικής έχουν προσδιορίσει ως «σύνδρομο του διπλού δεσμού» («double bind»). Αυτό σημαίνει ότι το παιδί μέσα σε μια οικογένεια λαμβάνει απολύτως αντιφατικά μηνύματα από τους γονείς του, πραγματικά ή συναισθηματικά, τα οποία καταλήγουν σε απολύτως αντίθετα συναισθηματικά ή και λογικά συμπεράσματα. Το παιδί εισπράττει ταυτόχρονα αγάπη και εχθρότητα, τρυφερότητα και απομόνωση. Όπως επισημαίνουν οι φορείς του ρεύματος της Αντιψυχιατρικής, αυτή η κατάσταση, εφόσον παρατείνεται, μπορεί να οδηγήσει στο αποτέλεσμα της βαριάς ψυχικής νόσου του παιδιού στην επόμενη ζωή του και ειδικότερα στη σχιζοφρένεια, τη βασίλισσα των ψυχικών παθήσεων (dementia).

Όπως γράφω αυτές τις γραμμές, αισθάνομαι έκπληκτος που η ελληνική κοινωνία δεν έχει παραφρονήσει ήδη εντελώς. Γιατί, θα με ρωτήσετε: μα είναι απλό. Τη μια μέρα πάμε σε κάθετη ρήξη. Οι σημαίες υψωμένες.  Οι κόκκινες γραμμές σε διάταξη. Η Διεθνής να απαγγέλλεται από το «Κόκκινο». Την επόμενη μέρα, ο σ. Πρόεδρος ή κάποιο άλλο κυβερνητικό στέλεχος ανοίγει μυστηριωδώς το δρόμο για την επίτευξη μιας «αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας», ίσως μάλιστα και «έντιμης». Χαρά στο Πανελλήνιο. Την τρίτη μέρα, η συμφωνία σκαλώνει και έχουμε ανάγκη ξανά από το ζωογόνο αεράκι της «ρήξης». Η κυρίαρχη τάση ξαναμιλά για τη «ρήξη» και η κομματική αντιπολίτευση πλειοδοτεί. Το εσωκομματικό μέτωπο φαίνεται να κλείνει. Την επόμενη μέρα, νέες προοπτικές για συμφωνία κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Tζέημς Πέτρας** : «Οι Γερμανοί ελπίζουν σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ»

«……Η κρίση μπορεί να αμφισβητηθεί με διάφορους τρόπους. Ένας είναι να σταματήσεις να αποπληρώνεις (το χρέος) και να κρατήσεις τους πόρους που διαθέτεις. Η κρίση δεν είναι δικαιολογία για την παραχώρηση κυριαρχίας……»

Συνέντευξη στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (04.05.2015) στον  Τάσο Τσακίρογλου

• Οι διεθνείς «θεσμοί» (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή) ουσιαστικά εκβιάζουν την ελληνική κυβέρνηση, με στόχο να την υποτάξουν και να συνεχιστεί η ίδια πολιτική της λιτότητας. Πώς βλέπετε αυτές τις διαπραγματεύσεις; Πιστεύετε ότι είναι εφικτός ένας «έντιμος συμβιβασμός»;

Νομίζω ότι η Ε.Ε. έχει κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και αυτό είναι πολύ καθαρό ευθύς εξαρχής. Ο Τσίπρας δεν έχει κάποια εναλλακτική στρατηγική. Στηρίχτηκε στην ελπίδα μονομερών παραχωρήσεων από την Ε.Ε. και ενέδωσε σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, όπως η αναγνώριση του χρέους, το οποίο είναι πολύ αμφιλεγόμενο. Μεγάλο μέρος του προήλθε από διεφθαρμένους αξιωματούχους και δεν αφορούσε αναπτυξιακούς στόχους, ενώ χρησιμοποιήθηκαν η απάτη και το ψέμα. Η πρόεδρος της νέας Βουλής έφτιαξε μια επιτροπή ελέγχου του χρέους, όμως ο πρωθυπουργός αναγνώρισε αυτό το χρέος. Η διαπραγμάτευση διεξάγεται στη βάση της αναγνώρισης του χρέους και συνεχίζεται στη γραμμή συνέχισης των προγραμμάτων διάσωσης και της λιτότητας. Δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιαδήποτε μείζων αλλαγή. Επιπρόσθετα, νομίζω ότι το γεγονός πως ο Τσίπρας συμφώνησε να δαπανήσει 500 εκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικούς εξοπλισμούς σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης είναι ενδεικτικό. Νομίζω ότι το θέμα έχει τελειώσει, στον βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια εναλλακτική πολιτική επιλογή στην Ελλάδα. Δεν βλέπω κανέναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να αποφύγει την επιβολή της τρόικας, παρότι τώρα την αναφέρουν με άλλο όνομα. Η τοποθέτηση του Γιάννη Δραγασάκη, του Χουλιαράκη και του Τσακαλώτου (στη διαπραγματευτική ομάδα) είναι ένα δείγμα παράδοσης. Όχι ότι ο Γιάννης Βαρουφάκης έκανε κάτι καλύτερο. Είχε ένα επαναστατικό στιλ, αλλά δεν παρουσίασε κάποιες ουσιαστικές εναλλακτικές προτάσεις, οι οποίες ήταν αναγκαίες, και νομίζω ότι ανήκει στη συντηρητική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τον χρησιμοποίησε. Τώρα προχωράμε προς την υπογραφή νέων συμφωνιών. Νομίζω ότι προετοιμάζουν το ελληνικό εκλογικό σώμα για κάποιου είδους μετάβαση πίσω στην αντιπολίτευση του Σαμαρά και στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

 • Ξέρετε, όμως, ένα μεγάλο ποσοστό των εκλογέων, ίσως 60-65%, στηρίζει τον Τσίπρα.

Νομίζω ότι αυτό είναι προσωρινό, καθώς θα δουν τις συνέπειες στην καθημερινή τους ζωή, θα δουν τη συνέχιση της λιτότητας και τη συνέχιση μιας πολιτικής που υποδεικνύεται από τις Βρυξέλλες – και νομίζω ότι αυτό θα πάρει κάποιο χρόνο.

Το θέμα δεν είναι τι θα πεί ο λαός σε ένα δημοψήφισμα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ

Aλέκος Φάμπουράρης, ομιλία στου Γύζη, 6.5.15 :

«…..αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζει η κυβέρνηση, δεν θα διστάσει να καταφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία με δημοψήφισμα. Διότι οι πολίτες έχουν αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους»

Και ποιο θα είναι το ερώτημα του δημοψηφίσματος ; Το αν τα « Χ ή Ψ μέτρα» που αιτείται η Τρόϊκα  είναι αποδεκτά από τους πολίτες; Και εάν είναι αποδεκτά (από τους πολίτες), ποια θα είναι η θέση του  οργανωμένου, πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ; Θα διεκπεραιώσει ως κυβέρνηση τη βούληση Τρόϊκα- Πολιτών ή θα παραιτηθεί και θα αφήσει σε άλλον τη διεκπεραίωση; Θα πάει αντίθετα στο ρεύμα ή θα ακολουθήσει το ρεύμα – αποθέτοντας  την ευθύνη στον λαό;

Και εάν ο λαός πει όχι στα αιτούμενα μέτρα, τι θα κάνει ο  ΣΥΡΙΖΑ; Θα προβάλλει τη λαϊκή άρνηση στη Τρόϊκα ως δικαιολογία για τη δική του στάση; Και όταν η Τρόϊκα του πει «στα απαυτά μας η λαϊκή άρνηση»,  τι θα κάνει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα έλθει σε ρήξη ή θα προκαλέσει νεώτερο δημοψήφισμα;  

Και εν πάση περιπτώσει, ανεξάρτητα από το τι λέει ο λαός ή τι θα πει υπο το κράτος διλημμάτων και πολιτικών εκβιασμών: Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τα προτεινόμενα από την Τρόϊκα; Πόσο αυτή η θέση αντιστοιχεί στις προεκλογικές υποσχέσεις;

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΡΗ

Τι σημαίνει «Δεν πρέπει να έχουμε δογματισμούς»;

Συνέντευξη του Aναπληρωτή Υπουργού Υποδομών Μεταφορών  και Δικτύων Χρήστου Σπίρτζη στην «Εφ.Συν» και τη Χαρά Τζαναβάρα:

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο σκληρής διαπραγμάτευσης και γίνεται πολύς λόγος για τις «κόκκινες γραμμές». Εσείς έχετε βάλει όρια σε αυτή την πολιτική συνεργασία; Τι θα σας έκανε να αποχωρήσετε από την κυβέρνηση;

- Όποιος ασχολείται με τα κοινά και την πολιτική πρέπει να έχει μια παραίτηση στην τσέπη του. Όσο για τις «κόκκινες γραμμές», πρέπει να σας πω ότι ζούμε σε μια εποχή πολύ σκληρή και δεν πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε δογματισμούς.
Ο μόνος δογματισμός που επιτρέπεται είναι να συμβάλει ο καθένας μας με όλες του τις δυνάμεις στην επίτευξη στόχων, όπως η ανεξαρτησία της χώρας. Να σταθεί στα πόδια της η οικονομία, να υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη και να οργανώσουμε ρήξεις με τα κακώς κείμενα που μας ταλαιπωρούν επί δεκαετίες. Να ξαναστηθεί το κοινωνικό κράτος που έχει καταρρεύσει, να λειτουργήσουν οι θεσμοί· σεβασμός και διακριτοί ρόλοι παντού.
Είναι άλλο η πολιτική -με ήτα και όμικρον γιώτα-, άλλο οι οικονομικές δυνάμεις και το τραπεζικό σύστημα, άλλο τα μέσα ενημέρωσης, άλλο ο συνδικαλισμός. Ο καθένας πρέπει να σέβεται τον ρόλο του άλλου. Τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχαν καθαρές, διακριτές γραμμές, κυρίως ανάμεσα στην πολιτική και τις οικονομικές δυνάμεις που είχαν κυριαρχήσει πλήρως, και έτσι φτάσαμε σε καταστάσεις μη επιτρεπτές.

- Σε αυτό το υπουργείο μπορούμε να μιλάμε επί ώρες για τα κακώς κείμενα. Δεν έχουμε όμως δει ως τώρα δείγματα διαφορετικής γραφής, νέες προτάσεις. Ούτε καν νέες διοικήσεις..

ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ Ή Η ΗΘΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Του Λουκά Αξελού*

Όταν μου ζητήθηκε από την Σ.Ε. του «Δρόμου» να γράψω με αφορμή τα 100 χρόνια από την Αρμενική Γενοκτονία ένα οδοιπορικό του «Στοχαστή» και των «Τετραδίων» στο Αρμενικό Ζήτημα, αισθάνθηκα λίγο αμήχανα. Η πεποίθηση όμως ότι πρόκειται για μια φιλαλήθη εξιστόρηση, έκαμψε την αντίστασή μου.

Έχοντας από το ξεκίνημά μας το 1969 δώσει ένα ιδιαίτερο βάρος στην ανάδειξη της ιστορίας, του πολιτισμού και των αγώνων του βαλκανικού, κυπριακού και μικρασιατικού Ελληνισμού, η συνάντησή μας με το Αρμενικό Ζήτημα υπήρξε αναπόφευκτη.

Ανήκει, λοιπόν, στις σταθερές επιλογές μας η έκδοση βιβλίων που αναφέρονται στην πορεία του ιστορικού αυτού έθνους, πολλώ μάλλον που τα κοινά ανεπούλωτα τραύματα (αφού ως γνωστόν και εμείς την ίδια, περίπου, περίοδο υποστήκαμε δύο Γενοκτονίες την Μικρασιατική και την Ποντιακή με δράστη πάντα την Τουρκία), δημιούργησαν ένα βαθύ αίσθημα αλληλεγγύης και κοινής μοίρας.

Η επιλογή μας, καθ’ όλα συνειδητή, ήταν αφετηριακά ενισχυμένη από δύο ξεχωριστά μέλη της Αρμενικής Κοινότητας, τους Σέρκο Αγαμπατιάν και Ιωσήφ Κασσεσιάν, δεν ήταν όμως καθόλου εύκολη, γιατί το Αρμενικό Ζήτημα δεν προσέκρουε μόνο στην λυσσαλέα αντίδραση της Τουρκίας, αλλά και στην αδιαφορία και τα φοβικά σύνδρομα του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού κόσμου και δη της Αριστεράς, που εξακολουθούσε να το τοποθετεί στα «αζήτητα», όπως - άλλωστε – και το Κουρδικό, αφού για την ανιστόρητη πλειοψηφία της, οι Κούρδοι δεν αποτελούσαν ξεχωριστό έθνος αλλά «ένα είδος ορεινών Τούρκων».

Η παρέμβασή μας όμως δεν ανεκόπη και καρπός της υπήρξε μια «μικρή» Αρμενική Βιβλιοθήκη, η μοναδική – τολμώ να πω – ελληνικού εκδοτικού οίκου, που περιλαμβάνει μια πλειάδα τίτλων ανάμεσα στους οποίους περίοπτη θέση κατέχουν ενδεικτικά:

Ποιός φοβάται το υδρογόνο;

Το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και οι Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ διοργανώνουν

στην Αθήνα παρουσίαση του βιβλίου του ΚΏΣΤΑ ΛΆΜΠΟΥ:

Ποιος φοβάται το υδρογόνο;

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

Ζαχαρίας Λουδάρος, Δημοσιογράφος,

Γιάννης Σχίζας, Συγγραφέας

και ο «Ελευθεριακός», Blogger

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον συγγραφέα Κώστα Λάμπο

Στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια - τηλ. 2103802644

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΜΑΪΟΥ στις 19.30

Εξοχική Κατοικία και παραγωγική ανασυγκρότηση

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 9.5.15

«Γ. Τριποταμιανός : ...στην αγορά εξοχικής κατοικίας υπάρχει ένα αδιάθετο απόθεμα που  ξεπερνά τα 50.000 σπίτια….. » ΑΥΓΗ 3.5.15

Εχθροί και φίλοι υποδεικνύουν στον ΣΥΡΙΖΑ τον ελλειμματικό του λόγο περί παραγωγικής ανασυγκρότησης…Το υποδεικνύει  μέχρι και η Μιράντα Ξαφά με  μια ομιλία της στο London School of Economics,  με τις καταθέσεις της  επιδεικτικά   τοποθετημένες εκτός Ελλάδος….

Η παραγωγική ανασυγκρότηση μιας χώρας -  ιδιαίτερα  εξωστρεφούς λόγω της εξυπηρέτησης του χρέους και των χρόνιων υστερήσεων σε πολλούς τομείς  -  ουδόλως σχετίζεται με ορισμένες  θεωρήσεις περί οικονομικής ισορροπίας,  που έκανε τον Κέϋνς να βλέπει ως προτιμότερη της ανεργίας  τη  διάνοιξη  και εν συνεχεία κάλυψη λάκκων από ανέργους  … Η Ελλάδα έχει ανάγκη από παραγωγικές δομές που δε θα συμβάλλουν απλώς στην εργασιοθεραπεία  ανέργων αλλά θα συναρθρώνονται με την ποιότητα  και   μείωση του κόστους ζωής -   συμπεριλαμβανομένου του κόστους των τουριστικών υπηρεσιών.

Πέρυσι  ο Ισπανός Διευθυντής της WWF,  με αφορμή το Νομοσχέδιο περί αιγιαλού , εξηγούσε    ότι η  ασυνάρτητη επέκταση της κατοικίας αναψυχής στην Ισπανία απαξίωσε  τον υπαίθριο χώρο , εκχυδάϊσε   το τουριστικό προϊόν και  κατέληξε σε  χιλιάδες απούλητα οικιστικά κουφάρια…. Η  «απλοϊκή»   μεγέθυνση του δομημένου χώρου  μπορεί   να προσφέρει  απασχόληση σε ανέργους και σε αναπασχόλητους πόρους, όμως άμεσα και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα  προκαλεί   απώλειες στο τουριστικό προϊόν και στην ποιότητα ζωής.

5 χρόνια “διάσωσης”: το ζοφερό κληροδότημα της Ελληνικής κρίσης

Από τον Νικόλαο Παφίτη

Associated Press 

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Να ένα εγερτήριο σάλπισμα για τη τρέχουσα Ελληνική τέχνη, από έναν «22 χρονώ λεβέντη», που έλεγε στο «Σύννεφο με παντελόνια» ο Μαγιακόφσκυ : Σάλπισμα για να αφήσει επειγόντως τις σπουδαιοφανείς αοριστίες και να γειωθεί στη περιρρέουσα  μιζέρια Γ.Σχ.

AΘΗΝΑ, Ελλάδα (ΑP) - Το άγαλμα απεικονίζει ένα φτωχά ενδεδυμένο άνθρωπο ο οποίος κατρακυλά, όπως φαίνεται, πάνω σε ένα γράφημα, μάλλον ένα χρηματιστηριακό δείκτη, που θρυμματίζεται κάτω από τα πόδια του. Το στόμα του είναι διατεταμένο  σαν να φωνάζει, μάλλον να βγάζει μια κραυγή.

Φυσικά δεν είναι σαν τα κλασσικά αρχαία ελληνικά γλυπτά που απεικονίζουν θεούς και πολέμους, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για το πρώτο δημόσιο γλυπτό που απεικονίζει την οδυνηρή εμπειρία της χώρας από την οικονομική κρίση.

Το γλυπτό, φτιαγμένο από υαλοϋφάσματα και ρητίνες από τον 22χρονο Τάσο Νυφαδόπουλο, έχει το όνομα «ΚΡΙΣΗ» και μιλάει για μια χώρα που προσπαθεί να ανταπεξέλθει σε μια καταρρέουσα οικονομία.

« Είναι πολύ σημαντικό να δώσεις μία φωνή στους ανθρώπους, που έχουν να πουν μια πραγματική ιστορία πέρα από τους αριθμούς και τις στατιστικές» είπε ο Νυφαδόπουλος στο Associated Press.

Ο Ελαιώνας των Αθηνών

Στα πλαίσια της εκπομπής «Οικολογία και Πολιτική» στο PromitheasTV με τους Γιάννη Σχίζα  και Άκη Ασπρογέρακα  

http://www.ustream.tv/recorded/61729137

προσεγγίζεται το μεγάλο ζήτημα του Ελαιώνα των Αθηνών : Ενός χώρου εντυπωσιακών διαστάσεων, με μεγάλη ιστορική διαδρομή και τεράστιες δυνατότητες ανάπλασης.

Σήμερα τα 9000 στρέμματα του Ελαιώνα  σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της Αθήνας – 2,5-3 χιλιόμετρα περίπου -  γίνονται θέμα συζήτησης πολύ λιγότερο σε σχέση με  άλλους χώρους. Όμως ο Ελαιώνας θα μπορούσε να αποφέρει καρπούς στην αθηναϊκή ποιότητα ζωής και των υπολοίπων 4 δήμων που τον περιστοιχίζουν : Του Ρέντη, του Ταύρου, του Περιστερίου και του Αιγάλεω.

Ο Ελαιώνας θα γίνει θέμα προβληματισμών από το 1988, μετά παρέμβαση του περιοδικού ΑΝΤΙ επί υπουργίας Κουλουμπή, θα περάσει από δυο προεδρικά διατάγματα επί Υπουργίας Λαλιώτη το 1995  και 96, ενώ το 2006 επί υπουργίας Σουφλιά θα τεθεί το ζήτημα μιας «διπλής ανάπλασης» - με την εγκατάσταση δημαρχιακού μεγάρου και γηπέδου του Παναθηναϊκού.  Η λογική της διπλής ανάπλασης διέπεται από την αισιοδοξία μιας κολλητικής σχέσης -  όπου οι πολυτελείς δομές επηρεάζουν και αναβαθμίζουν τον περίγυρο : Όμως οι φαβέλας της λατινικής Αμερικής είναι  συχνά όμορες με υπερπολυτελή κτίρια…..

Αυτά και πολλά άλλα αναπτύσσονται στο  http://www.ustream.tv/recorded/61729137, ενώ μια άλλη θετική εξέλιξη μπορεί κανείς να προσλάβει στον σύνδεσμο

http://oikologein.blogspot.gr/2015/04/elnas-festival-2015-244-175.html

όπου φιλοξενείται το πλήρες ΤΡΈΧΟΝ  πρόγραμμα του «ΕΛΑΙΩΝΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ»…..

(Φωτογραφία της Ελένης Ψυχογιού)

O Βαγγέλης Κρητικός συνεντευξιάζεται στο γερμανικό Spiegel

 Στην συγκεκριμένη συνέντευξη  προβλήθηκε η χαρακτηριστική περίπτωση ενός δανειολήπτη μέλους της Εθνικής Ομοσπονδίας προστασίας πολιτών καταναλωτών δανειοληπτών ,  του κ. Νικόλαου Μπουρλιούφα.

Ο κ. Μπουρλιούφας προ κρίσης είχε μία ανθούσα οικογενειακή εμπορική επιχείρηση. Η επιχείρηση αυτή όπως χιλιάδες άλλες ακολούθησε τον δρόμο του μαρασμού και της οικονομικής ασφυξίας και έκλεισε.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι τραπεζικές οφειλές της οικογένειας να γίνουν ληξιπρόθεσμες και άμεσα απαιτητές , με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ένας Γολγοθάς κατασχετηρίων και πλειστηριασμών για την μοναδική κύρια κατοικία και μοναδικό περιουσιακό στοιχεία της οικογένειας που βρίσκεται κάπου στο κέντρο της Αθήνας.

Οι νομικές υπηρεσίες της Εθνικής Ομοσπονδίας δια της νομικής οδού ματαίωσαν τουλάχιστον δέκα προγράμματα πλειστηριασμών , κατασχετήρια , διαταγές πληρωμής.

Η ίδια η οικογένεια σήμερα βιώνει σε απάνθρωπο βαθμό και σημείο την ανθρωπιστική κρίση.

Με τη συνέντευξή του ο Βαγγέλης Κρητικός ανέπτυξε το ιστορικό της υπερχρέωσης των ελληνικών νοικοκυριών , αλλά και αναφέρθηκε με μαθηματικά υποδείγματα και παραδείγματα στην τραπεζική τοκογλυφία.

Αναφέρθηκε στα χαρακτηριστικά και στις διατάξεις του Ν. 3869/2010 όπως αυτός επικαιροποιήθηκε δηλαδή του Ν. Κατσέλη όπως τον γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος , που είναι ένας εκ των τεχνοκρατών ο οποίος τον διόρθωσε και τον επεξεργάστηκε.

Τελευταίο χαρτί το δημοψήφισμα

του Σταύρου Λυγερού

Η πρακτική που ακολουθείται από τον περασμένο Αύγουστο να πληρώνονται οι δανειακές υποχρεώσεις απορροφώντας τη ρευστότητα από την οικονομία,  έχει φθάσει στα όριά της. Ακόμα και εάν η Αθήνα συγκεντρώσει μέχρι τις 12 Μαϊου τα 750 περίπου εκατ. για να πληρώσει το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), δεν θα έχει καταφέρει τίποτα περισσότερο από το να αγοράσει ακριβά λίγο χρόνο, για την ακρίβεια μερικές ημέρες. Και μάλιστα κατά τρόπο που σπαταλάει τα κάθε είδους διαθέσιμα, χωρίς να διαλύει το κλίμα αβεβαιότητας που σκοτώνει την οικονομία.

Είναι δεδομένο πως ο κόμπος φθάνει στο χτένι. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα πρέπει να λάβει κρίσιμες αποφάσεις. Προς το παρόν εκφράζει την αισιοδοξία της πως τις αμέσως επόμενες ημέρες θα προκύψει συμφωνία με τους δανειστές. Τα μηνύματα, όμως, από την άλλη πλευρά είναι σε άλλο μήκος κύματος. Αν και κάνουν λόγο για βελτίωση του κλίματος στις διαπραγματεύσεις, δεν βλέπουν τουλάχιστον άμεσα συμφωνία.

Η Αθήνα ζητάει να αποτυπωθούν σε ενδιάμεση συμφωνία οι μέχρι τώρα συγκλίσεις και στη βάση αυτής της συμφωνίας να της παρασχεθεί ρευστότητα για να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Αντιθέτως, το ΔΝΤ και τα γεράκια του ευρωιερατείου απαιτούν από την κυβέρνηση Τσίπρα να υποχωρήσει εδώ και τώρα από τις κόκκινες γραμμές της σε πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα, όπως η μείωση των συντάξεων, οι ομαδικές απολύσεις, οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας, η αύξηση του ΦΠΑ κλπ. Για την ακρίβεια επαναφέρουν χωρίς προσχήματα στο τραπέζι τους μνημονιακούς όρους της 5^ης αξιολόγησης.

Μπαζώματα στον Υμηττό, διαδημοτικό κοιμητήριο και μια ερώτηση βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ

 ……..“βαφτίζοντας” το κοιμητήριο στρατιωτική εγκατάσταση……

    Ύστερα από  δημόσιες  παρεμβάσεις της δημοτικής  κίνησης «Ανατροπή στη Γλυφάδα – Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία» και  κατοίκων της Τερψιθέας Γλυφάδας για επιχώσεις σε ζώνες προστασίας και σε ρέματα στον Υμηττό (περιοχή Αεροπορικής Βάσης ΕΤΗΜ) η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χαρά Καφαντάρη κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή, με την οποία αναδεικνύονται η ανάγκη περιβαλλοντικής προστασίας της Α’ ζώνης του όρους  Υμηττού (Ζώνη Απόλυτης Προστασίας) καθώς και η ανάγκη συνολικής χωροθέτησης νέων διαδημοτικών κοιμητηρίων που έχουν ανάγκη ο δήμος μας και οι όμοροι με αυτόν  δήμοι σε χώρο εκτός της αναδασωτέας περιοχής του όρους Υμηττού.

Σχετικά δες http://oikologein.blogspot.gr/2012/10/blog-post_27.html

Το κείμενο της ερώτησης  (30.4.15) προς τους Υπουργούς - Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας- Εθνικής Άμυνας :  

«Στο βορειοανατολικό άκρο της οικιστικής περιοχής της Άνω Γλυφάδας (Τερψιθέα) επί του όρους Υμηττού και εντός των ορίων της Α’ & Β’ ζώνης προστασίας του υφίσταται αεροπορική βάση η οποία καταλαμβάνει έκταση αρκετών εκατοντάδων στρεμμάτων. Εκτιμάται ότι με βάση το τρέχον αυστηρότερο καθεστώς προστασίας του Υμηττού (Φ.Ε.Κ. 187/Δ/16.6.2011) το μεγαλύτερο τμήμα της βάσης βρίσκεται εντός των ορίων της Α’ ζώνης προστασίας (Ζώνη Απόλυτης Προστασίας) και εντός δασικών εκτάσεων. Η χωροθέτηση του στρατοπέδου και οι σχετικές εγκαταστάσεις του εξαιρέθηκαν από τις ισχύουσες χρήσεις γης αλλά και τους όρους και περιορισμούς δόμησης που ισχύουν για την περιοχή ως στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Την περιοχή της βάσης διατρέχει ρέμα το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, επιχώνεται συστηματικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάποια από τα υλικά επίχωσης είναι προϊόντα εκσκαφής που προέρχονται από το έργο κατασκευής αγωγού όμβριων στην περιοχή Τερψιθέα του Δήμου Γλυφάδας. Με παρεμβάσεις του ο Δήμος είχε ζητήσει την εκχώρηση έκτασης εντός του στρατοπέδου με σκοπό την εξυπηρέτηση του αναδόχου (αποθήκευση υλικών – μηχανημάτων). Παράλληλα, παρότι η περιοχή είναι προστατευόμενη, υπάρχουν αναφορές περί πραγματοποίησης εργασιών διάνοιξης οδού για την πρόσβαση και την εξυπηρέτηση του νεκροταφείου που προτίθεται να κατασκευάσει ο Δήμος Γλυφάδας.

Aληθινές δημοσκοπήσεις ή δημοσκοπήσεις δι’ αγρίους ; (bon pour l’ orient)

Από μια παρέμβαση του Μηνά Γρηγοράτου στους «Δρόμους της Φιλίας»

 "....Βομβαρδιζόμενοι συνεχώς από τα αποτελέσματα των ελληνικών δημοσκοπήσεων έχουμε σχεδόν πειστεί ότι, σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό, οι Έλληνες είναι «πάση θυσία υπέρ του Eυρώ».

Σε όσους συνεχίζουμε να αμφιβάλλουμε πολύ σοβαρά για την εγκυρότητα των δημοσκοπήσεων  αυτών, προσκομίζω  Πίνακα από πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση που έκανε στο τέλος του 2014 το διεθνώς καταξιωμένο και έγκυρο WIN/Gallup International (δείγμα 1000 πολιτών σε καθεμία ευρωπαϊκή χώρα). Ο Πίνακας δείχνει τις απαντήσεις σε καθεμία χώρα στο ερώτημα:  If you were given the choice, would you prefer to have the Euro or your own national currency?

Όπως θα διαπιστώσετε,  οι ερωτώμενοι στην Ελλάδα απάντησαν υπέρ του Eυρώ σε ποσοστό 32%, ενώ σε ποσοστό 52% απάντησαν υπέρ του εθνικού νομίσματος.

Είμαι σίγουρος ότι οι ξένες και οι ντόπιες ελίτ γνωρίζουν την παραπάνω αλήθεια και  ότι  οι ντόπιες δημοσκοπήσεις είναι απλώς «bon pour l' Orient»….."

Νομοσχέδιο «πρώτων βοηθειών» για τη Δημόσια Διοίκηση

Ομιλία της Χαράς Καφαντάρη στη Βουλή

«…….Θετική και δίκαιη η αποκατάσταση του τεκμηρίου αθωότητας και όλες οι αλλαγές σε σχέση με την επιβολή της αυτοδίκαιης αργίας…. αποκατάσταση του ρόλου του ΙΓΜΕ –Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών- με την πάνω από εξήντα χρόνια ιστορία στον τομέα έρευνας του ορυκτού πλούτου της χώρας μας….»

Η  Κυβέρνηση προχωρά σταδιακά στην υλοποίηση του προγράμματός της :  Μετά από μια σειρά από νομοσχέδια, όπως αυτά  για την ανθρωπιστική κρίση, το άνοιγμα της ΕΡΤ, τη ρύθμιση των χρεών προς το δημόσιο με εκατό δόσεις, προωθείται  το νομοσχέδιο για τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας διοίκησης, την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και την αποκατάσταση των αδικιών.

Κάποιοι βιάστηκαν στη δημόσια διαβούλευση να χαρακτηρίσουν το εν λόγω νομοσχέδιο σαν μια μονομερή ενέργεια, όπως όλα τα άλλα μέχρι σήμερα, αλλά έπεσαν  για άλλη μια φορά έξω. Το νομοσχέδιο συζητείται εδώ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι ένα νομοσχέδιο «πρώτων βοηθειών για τη δημόσια διοίκηση»- κατά πως  το χαρακτήρισε ο  Υπουργός - γιατί αφορά  τα πρώτα βήματα ορθολογικής δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επουλώσει σε πρώτη φάση μνημονιακά τραύματα μετά από πέντε χρόνια που έφεραν  την κοινωνική δυστυχία, την ανθρωπιστική κρίση, ανθρώπους να έχουν χάσει τη δουλειά τους,  δεδομένα μιας ζωής  να έχουν ξαφνικά  καταρρεύσει .

Είναι ένα πρώτο βήμα απεγκλωβισμού του κράτους και της δημόσιας διοίκησης από τα δεσμά του κομματισμού, της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας, που έκαναν τη δημόσια διοίκηση  σώμα εχθρικό  προς την κοινωνία.