ΚΑΜΟΥΦΛΑΖ ΚΕΡΑΙΩΝ KINHTHΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ !

Λέγαμε πέρυσι τα Χριστούγεννα ,25.12.2009, σε μια ανάρτηση υπό τον τίτλο «ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ Ή ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ», για την ηθική αυτουργία των χρηστών της κινητής τηλεφωνίας στην πολιτική της εγκατάστασης κεραιών από τις εταιρείες…Κάποιοι από τους χρήστες κινητών τηλεφώνων θέλουν την μεγαλύτερη δυνατή κάλυψη – ει δυνατόν να μιλάνε στο κινητό ακόμη και όταν κάνουν υποβρύχια κολύμβηση ή σπηλαιολογικές εξορμήσεις (!!). Από την άλλη πλευρά οι Εταιρείες θέλουν να υπηρετούν την καταναλωτική μούρλα , να εγκαθιστούν κεραίες με το μικρότερο δυνατό κόστος και ταυτόχρονα να έχουν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Όμως οι κάτοικοι διαφόρων περιοχών όπως και οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού – παιδιά, γέροι, γυναίκες σε εγκυμοσύνη κλπ. – διαμαρτύρονται για την έκθεσή τους στην ακτινοβολία που προέρχεται από τις κεραίες και που είναι επικίνδυνη ή έστω ύποπτη , με ελάχιστα αξιολογημένες τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της…

Στις 23 του Νοέμβρη 2010 δικάζονται στη Θεσσαλονίκη οι εκπαιδευτικοί Κωνσταντίνος Παντελίδης και Σταματή Μαγαλιού και δύο ακόμη πολίτες, ύστερα από μήνυση που κατέθεσε ο ιδιοκτήτης κεραίας κινητής τηλεφωνίας στις Συκιές. Η συγκεκριμένη κεραία κινητής τηλεφωνίας βρίσκεται δίπλα σε παιδική χαρά, σε παιδικό σταθμό, στο 14^ο νηπιαγωγείο Συκεών, στο Κέντρο ψυχικής Υγιεινής, στα 3^ο και 6^ο Δημοτικά Σχολεία και 3^ο και 6^ο Νηπιαγωγεία !!!

Οι τέσσερις πολίτες κατηγορούνται επειδή επιδίωκαν :

· Την άμεση αποξήλωση όλων των κεραιών που βρίσκονται κοντά σε χώρους όπου υπάρχουν ευπαθείς ομάδες πληθυσμού (σχολεία, νηπιαγωγεία, παιδικές χαρές νοσοκομεία) μέχρι την απόσταση των 500 μέτρων.

· Την αποκάλυψη όλων των κεραιών από τα καμουφλάζ εξαπάτησης. Πλήρη χαρτογράφηση και έλεγχο νομιμότητας όλων των κεραιών που είναι εγκατεστημένες στο Δήμο Συκεών και άμεση αποξήλωση όλων των παράνομων κεραιών.

· Την άμεση αποξήλωση όλων των κεραιών που οι συνελεύσεις των γειτονιών δε συμφωνούν με την εγκατάστασή τους.

· Την δημιουργία τομέα δημοτικής πεδιομέτρησης ο οποίος θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των πολιτών, των συλλόγων και των δημοτικών κινήσεων

Σύμφωνα με την άποψη των κατοίκων, «Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, με μόνο γνώμονα το κέρδος, τοποθετούν τις κεραίες τους δίπλα σε σχολεία, νηπιαγωγεία, παιδικές χαρές, νοσοκομεία και σπίτια, τις κρύβουν επιμελώς μεταμφιέζοντάς τες σε θερμοσίφωνες, φυτά, καμινάδες. Όμως ακόμα και οι «νόμιμες» κεραίες, όσες έχουν δηλ. τις απαιτούμενες άδειες, είναι επικίνδυνες».

Στο Ποινικό Δίκαιο η αμφιβολία είναι προς όφελος του κατηγορουμένου και οδηγεί στην απαλλαγή του . Όμως στο «περιβαλλοντικό» Δίκαιο, μια ουσία ή μια διαδικασία που τίθεται υπό κατηγορία , για την οποία δεν υπάρχουν πλήρεις αποδείξεις ενοχής αλλά σοβαρή επιστημονική πιθανολόγηση της επικινδυνότητάς της, πρέπει να αποσύρεται από την καθημερινή χρήση : Εδώ η υποψία και οι ενδείξεις αρκούν για την καταδίκη ! Αυτό λέγεται «Αρχή της Πρόληψης», ισχύει δε σαφώς στην περίπτωση των κεραιών της κινητής τηλεφωνίας.

Βέβαια υπάρχουν πανεπιστημιακοί όπως ο Φυσικός Κώστας Λιολιούσης, που υποστηρίζουν ότι η ευθύνη των κινητών και των κεραιών τους για δυσάρεστες καταστάσεις και ασθένειες είναι κάτι περισσότερο από πιθανολογούμενη - δηλαδή αποδεδειγμένη ! Έτσι όμως ή αλλιώς, οι πολίτες αυτής της χώρας θα έπρεπε να ζητούν την χωροθέτηση των κεραιών στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση από τις κατοικίες και τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Και φυσικά να ζητούν την άρση όλων των ΚΑΜΟΥΦΛΑΖ κεραιών(!) και την αθώωση των συγκεκριμένων, καλών πολιτών της Θεσσαλονίκης, που υπερασπίζουν την δημόσια υγεία….

ΓΕΡΜΑΝΑΡΑΔΕΣ

Το 1996 ο Ντάνιελ Γκολντχάγκεν (Daniel Goldhagen) , Aμερικανός ιστορικός, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, εξέδωσε ένα βιβλίο υπό τον τίτλο : «Το ολοκαύτωμα. Οι πρόθυμοι εκτελεστές του Χίτλερ»(«The Holocaust, Hitler’s Willing Executioners»). Το βιβλίο κατέρριπτε τον μύθο σχετικά με την αποκλειστική ευθύνη ενός περιορισμένου κύκλου ηγετικών στελεχών για τις γενοκτονίες του φασιστικού καθεστώτος, καθώς επίσης την άποψη περί απλής εκτέλεσης των διαταγών των πρώτων από ένα ευρύτερο κύκλο οργάνων του ναζισμού .….Αντίθετα ο Αμερικανός ιστορικός υποστήριζε και τεκμηρίωνε με συγκεκριμένα στοιχεία, ότι η πολιτική του ολοκαυτώματος ήταν αδύνατο να υλοποιηθεί χωρίς την συνειδητή συμμετοχή περίπου 50-55 χιλιάδων ατόμων…

Σήμερα η κοινωνική και πολιτική απαξίωση της Ελλάδας δεν προέρχεται μόνο από κάποια ηγετικά στελέχη της γερμανικής πολιτικής, αλλά από ένα σημαντικό τμήμα των «διαμορφωτών» της γερμανικής κοινής γνώμης» και του μορφωμένου κοινού…Δεν εκπηγάζει μόνο από την Άγγελα Μέρκελ και τους συμβουλάτορές της στο εγχείρημα της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας στην Ευρώπη, αλλά και από ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής κοινωνίας .

Η έκπληξη που αισθάνθηκε η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη μπροστά στον πρόσφατο «διαπληκτισμό» του Γιώργου Παπανδρέου και της Μέρκελ, έδειξε το πόσο ελάχιστα έχει ζυμωθεί η ιδέα ενός μετώπου κυβερνήσεων και λαών απέναντι στους μεγαλοκαρχαρίες της ΕΕ. Αντίθετα η αυστριακή νότα εναντίον της Ελλάδας – για την μη χορήγηση δανείου - έδειξε το εν δυνάμει μέτωπο των «ευκατάστατων» της βόρειας Ευρώπης εναντίον των «δευτεροκλασάτων» χωρών.

Η Γερμανία μου θυμίζει ένα διήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόου για δύο εργολάβους κηδειών, που ελλείψει εργασιών (!) σκότωναν τους υπερήλικες ανθρώπους μιας πόλης και στη συνέχεια περνούσαν με το κάρο τους έξω από τα σπίτια των νεκρών, για να πάρουν την εργολαβία…..Η χώρα αυτή πλήρωσε πεντεροδεκάρες για τη καταστροφή που προκάλεσε στη δική μας χώρα στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, πούλησε πολλαπλάσιας αξίας πράγματα στην Ελλάδα σε σχέση με αυτά που εκταμίευσε για τα ευρωπαϊκά προγράμματα υπέρ της Ελλάδας, πιάστηκε επ’ αυτοφώρω να διαβρώνει τους «δικούς μας» διαχειριστές της πολιτικής και να επιτελεί το αδίκημα της Ηθικής Αυτουργίας στην προδοσία των ελληνικών συμφερόντων (Η τεχνική Ζίμενς εγγυάται…). Κι ακόμη έγινε υπεύθυνη σκόπιμης παράλειψης στην εφαρμογή του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου στην υπόθεση των ελληνοτουρκικών διαφορών, της απειλής πολέμου εναντίον της χώρας μας και της τουρκικής κατοχής της βόρειας Κύπρου, για να μπορεί ακριβώς να μας πουλάει όπλα και να μας έχει καταχρεωμένους και εξαρτημένους…

Η Γερμανία ακούει ό,τι θέλει να ακούσει ή μεγαλοποιεί αυτό που την συμφέρει, κάνοντας το τόσο ΤΟΣΟ και αντιστρόφως….Γενικά κρατάει φιλοτουρκική στάση, με την επικουρία μάλιστα των «αντιπολιτευόμενων», «εναλλακτικών», «φιλειρηνικών» κλπ. Πρασίνων, που την τελευταία δεκαετία ΛΥΣΣΑΞΑΝ κυριολεκτικά εναντίον των ελληνικών θέσεων σχετικά με το παράνομο κράτος της Βόρειας Κύπρου, την υπόθεση των Σκοπίων, το Σχέδιο Ανάν κλπ.

Ιστορικά , το κόστος της διαπαιδαγώγησης της Γερμανίας στις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αξίες ήταν βαρύτατο – χρειάστηκε να γίνουν πόλεμοι για να κατανοήσει κάποια αυτονόητα…Παρ’ όλα αυτά θα μπορούσαν κάποιοι Ευρωπαίοι να της διδάξουν ορισμένα πράγματα χωρίς να χυθεί σταγόνα αίματος. Η Γερμανία θα έπρεπε να έλθει αντιμέτωπη με τις ευθύνες και τις πρακτικές της, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κριτική στα διεθνή, πολιτικά και κοινωνικά φόρα. "Να τη βρει» από ανθρώπους υπερήφανους, άσχετους με τους συνηθισμένους προγραμματοδίαιτους καραγκιόζηδες που φλυαρούν για το τίποτε σε διάφορα συνέδρια.

Φυσικά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τη στάση ορισμένων Γερμανών πολιτών, οι οποίοι μπήκαν σε σκέψεις για την πολιτική και την πρακτική της χώρας τους, στη δύσκολη αυτή συγκυρία της κρίσης .

Σημειώνω λόγου χάρη ένα κείμενο του Γερμανού δημοσιογράφου Walter Wüllenweber στο περιοδικό STERN, που απαντούσε στις 12.3.2010 σε διαμαρτυρίες Ελλήνων για την γερμανική πολιτική :

«….. Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως. Όπως επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13% των συνολικών γερμανικών εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι εμείς οι Γερμανοί. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών θεωρεί περιττή».

Ακόμη σημειώνω τη διαμαρτυρία δυο Γερμανών Πρασίνων Βουλευτών, των Viola von Cramon και Markus Tressel, που την ίδια περίοδο κάλεσαν τους μεν Γερμανούς πολίτες να επιλέξουν το 2010 ως προορισμό των διακοπών τους την Ελλάδα - ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τον οικονομικά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό - τα δε γερμανικά ΜΜΕ να μη δημιουργούν εικόνες πανικού για την Ελλάδα…...

Η Γερμανία πρέπει να μπει σε σκέψεις, κι εμείς πρέπει να μπούμε σε σκέψεις για το πώς θα τη βάλουμε σε σκέψεις…Πάντως με τον α ή β τρόπο, είτε με το βάθεμα της κρίσης είτε με την ανάσχεση και υπέρβασή της με αντικυκλικές πολιτικές, δείχτηκε για άλλη μια φορά ότι υποκείμενα των ευρωπαϊκών αποφάσεων και στρατηγικών είναι οι εθνικοί σχηματισμοί…Κατανοώ βεβαίως την άποψη διαφόρων συναγωνιστών στα πλαίσια της «Αττικής Συνεργασίας – ΟΧΙ στο Μνημόνιο», που αναφέρονταν στην «Ευρώπη των Περιφερειών» και στην δια μέσου αυτής της δομής παράκαμψη κάποιων εθνικών ανταγωνισμών : Όμως εστίες αλληλεγγύης και παραγωγοί αποφάσεων είναι προς το παρόν οι εθνικές συλλογικότητες , η δε Ευρώπη έχει ως βασική κυτταρική δομή το έθνος, όσο κι αν αυτό «οσμώνεται» με τα άλλα έθνη. Ας βλέπουμε λοιπόν την πραγματικότητα, κι ας μην αφήνουμε την αλήθεια της υπαρκτής «Ευρώπης των Εθνών» να τροφοδοτεί την σωβινιστική δημαγωγία των ακροδεξιών….

ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η ωραία φωτογραφία φαίνεται τόσο ωραία και στις οθόνες των υπολογιστών, ούτε ξέρω κατά πόσο μπορεί να δηλώνει εκείνη την υπέροχη στιγμή της ανάπαυλας, με τον ιδρώτα στο μέτωπο, μέσα στα πλαίσια μιας ανάβασης 4,5 ωρών, μήκους 15 χιλιομέτρων και ύψους 900 μέτρων… Είναι η φωτογραφία των ορειβατών του ΕΟΣ Κομοτηνής, με αρχηγό τον Αντώνη Μιχαλόπουλο και νεώτερο μέλος τη Ζωή, μόλις 6,5 ετών, στην τοποθεσία Κάβος (Kavatsilik) της Ροδόπης : Σε μια περιοχή με εγκαταλελειμένα Πομακοχώρια, όπου πλέον ενδημούν τα άγρια άλογα, όπου η φθινοπωρινή φύση εκφράζεται με μια πανδαισία χρωμάτων .

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αγαπούν την πατρίδα τους όχι εγκεφαλικά και αφηρημένα , αλλά με βάση αυτό που είναι πραγματικά, χειροπιαστά, βιωματικά. Αυτοί εξ άλλου θα την υπερασπίσουν – και όχι οι "υπερπατριώτες" με την κούφια ρητορική και το αθεράπευτα διχαστικό τους πνεύμα…..

ΣΥΝΤΑΓΗ ΕΠΙΝΙΚΕΙΟΥ ΛΟΓΟΥ

( ΕΠΙΤΥΧΟΝΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΩΝ )

Υλικά

- Ο λαός μίλησε

- Αναφορά στον ιστορικό χαρακτήρα της (επαν)εκλογής σας

- Σήμερα είναι μια μεγάλη ημέρα για την Πόλη μας(ή περιφέρεια, κατά περίπτωση)

- Η νίκη μας είναι νίκη όλων των …..(Θεσσαλονικέων, Πελοποννησίων, Αθηναίων, Πατρινών κλπ)

- Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε μπροστά

- Αλλάζουμε σελίδα

- Καλούμε τους αντίπαλους να συνεργαστούν μαζί μας για το καλό της πόλης (ή περιφέρειας…)

- Ευχαριστίες (προς συγγενείς, πολιτικούς προστάτες, ισχυρούς παράγοντες κ.ά)

- Ο λαός αγνόησε τις σειρήνες του….ή της ……

- Και τώρα όλοι στη δουλειά

Εκφωνείτε μια αρχική δήλωση του είδους «Σήμερα ο λαός μίλησε»…Μετά παρέλευση δευτερολέπτων, και αφού ρίξετε μια ματιά στον περίγυρό σας με στόχο την αντιμετώπιση επίμονων πλην μεμονωμένων χειροκροτητών, προσθέτετε ένα : «Σήμερα είναι μια μεγάλη ημέρα για την Πόλη μας»,αναμείνετε λίγο να δέσει, και μετά πετάτε ένα «ο λαός αγνόησε τις σειρήνες ….» για να πάρει το μείγμα και κάτι το ρεβανσιστικό….Στη συνέχεια, χωρίς χρονοτριβή, βάζετε μαζί ή ξεχωριστά και χωρίς συγκεκριμένη σειρά, τα εξής μέρη : «Αλλάζουμε σελίδα», «Η νίκη μας είναι νίκη όλων», «και τώρα όλοι στη δουλειά».

Αφήνετε το μείγμα να δουλευθεί στον περίγυρο, από τους παραστεκάμενους και άλλους τυχόντες, και αναμιγνύετε μία ή δύο μερίδες ευχαριστιών. Στο τέλος βάζετε και μια εσάνς από δάκρυ ή κόμπιασμα από συγκίνηση ή και τα δυο.

Τα τηλεοπτικά κανάλια είναι απαραίτητα για το άμεσο σερβίρισμα. Αλλιώτικα το πιάτο κρυώνει και πάει για πέταμα…..

ΕΝΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ

Είναι κάπως σαν το «βαρομετρικό χαμηλό», που κινείται από τη μια χώρα στην άλλη και αντιμετωπίζεται με μορφές «παθητικής προσαρμογής», καθαρά αμυντικού χαρακτήρα: Είναι το «Μνημόνιο», κατεξοχήν μεταναστευτικό είδος, που επιπίπτει εναντίον των «πιο αδύνατων κρίκων» , που ξεκινάει από την Ελλάδα με επόμενο στόχο την Ιρλανδία και με υποψηφιότητες την Πορτογαλία, την Ισπανία, ίσως και την Βρετανία. Και κοντά στα «Μεγα-μνημόνια» στις εθνικές κλίμακες, έπονται τα μνημόνια σε μικρότερες κλίμακες, με κοινό στοιχείο τη δανειοδότηση με επαχθείς όρους, και μάλιστα με έλεγχο της οικονομίας και κοινωνίας του δανειοδοτούμενου από τους δανειστές: Είναι τα μικρο-μνημόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση ή στην ιδιωτική οικονομία….

Η πολιτική της περιστολής των δημοσίων δαπανών στην ευρωπαϊκή ήπειρο είναι μια πολιτική υφεσιακή, διαλυτική, αυτοκτονική για την ευρωπαϊκή ιδέα. Η περιστολή δημοσίων δαπανών, μισθών, κοινωνικών απολαυών και συντάξεων, που στοχεύει στην «κινεζοποίηση» της ευρωπαϊκής οικονομίας και στην ανταγωνιστικότητα , συρρικνώνει τη κατανάλωση, κάνει τη παραγωγή να δουλεύει με μικρότερες κλίμακες, γίνεται φραγμός στους τεχνολογικούς νεωτερισμούς.

Αυτή η πολιτική μπορεί να αρθρώνεται με τον «πολεμικό καπιταλισμό» κάποιων όπως της Γερμανίας, που δεν ενοχλούνται από την ύφεση αλλά διαβλέπουν σε αυτήν το μέσο για την ανατροπή των συσχετισμών δύναμης προς όφελός τους….Όμως ταυτόχρονα υπηρετείται από τη λογική του άμεσου κέρδους, του «πέντε στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει», που συνιστά γονίδιο της ιθύνουσας τάξης και παραγνωρίζει τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες της ανασύστασης μιας οικονομίας- ζόμπυ (με τα μορφώματα του 19^ου αιώνα εντός του 21^ου ….). Είναι μια οικονομική λογική που επιβάλλεται μέσα στο δειλό, δημοσιοσχεσίτικο και «παπανδρεο-ειδές» ηγετικό σώμα της ΕΕ, χωρίς σημαντικές αντιστάσεις, χωρίς ουσιαστικά ερμηνευτικό και αντιπολιτευτικό λόγο.

Λέω αυτή τη τελευταία κουβέντα με αφετηρία ένα κείμενο της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ αλλά και με διάφορες ανάλογες απόψεις που «βγαίνουν στο κλαρί» στα βουνά και τα όρη της Αριστεράς, χωρίς να διαλευκάνουν ή να προτείνουν πολιτικές κατά της ύφεσης. Το κείμενο υπογράφεται από τον Ηλία Ιωακείμογλου (29.8.2010)και επιγράφεται «Η ύφεση, ο Κέυνς, ο Μαρξ».

Γράφει ο ΗΚ : «Ο τρόπος του Κέυνς είναι να δούμε την ύφεση ως το αποτέλεσμα κακών χειρισμών….» Και πιο κάτω συνεχίζει, για τον τρόπο του Μαρξ : «…να δούμε την ύφεση ως το εργαλείο με το οποίο η τάξη των κεφαλαιοκρατών επιβάλλει τις απαιτήσεις της»

Πρόκειται για ένα διπλό λάθος, δεδομένου ότι και οι δύο συγγραφείς αναφέρονται σε μια εγγενή ανισορροπία του συστήματος που δημιουργεί την κρίση– και όχι σε «αδέξιες» ή «κακόβουλες» πολιτικές επί μέρους συλλογικοτήτων.

Η Κεϋνσιανή απάντηση στην κρίση είναι η ενίσχυση των επενδύσεων με στόχο την αύξηση του εισοδήματος. Οι Μαρξιστικές προσεγγίσεις βασίζονται στην διαπίστωση της περιοδικότητας των κρίσεων λόγω της τάσης του συστήματος για υπερπαραγωγή – που από μια άλλη σκοπιά σημαίνει «υποκατανάλωση», δηλαδή ανεπάρκεια αγοραστικής δύναμης για την απορρόφηση των προϊόντων….Οι Κευνσιανές και Μαρξιστικές προσεγγίσεις είναι αντίθετες, αλλά ευτυχώς δεν πρόκειται για «θεωρήσεις»,για «αφηρημένες ιδέες», “notions” και τα λοιπά και τα λοιπά, αλλά για απόψεις που επιδέχονται επαλήθευση ή διάψευση.

Κατά τη δική μου άποψη, η Μαρξιστική άποψη επιβεβαιώνεται πλήρως στην συγκεκριμένη φάση, ακόμη και υπό το πρίσμα της εμπειρικής οικονομολογίας, που κατανοεί το κλείσιμο των καταστημάτων, τον περιορισμό της βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής, της προσφοράς υπηρεσιών κλπ., ως αποτέλεσμα μιας ανα-τροφοδοτούμενης συρρίκνωσης της κατανάλωσης…

Αυτό σημαίνει ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία, η μόνη αντιυφεσιακή πολιτική είναι αυτή που αυξάνει την κατανάλωση και με τη σειρά της αυξάνει τον τζίρο των επιχειρήσεων, την απασχόληση, τις επενδύσεις, και ξανά από την αρχή…. Αλλά αυτή η πολιτική προϋποθέτει αφενός τη δραστική παρέμβαση του δημόσιου τομέα, και αφετέρου την κοινή δράση πολλών μαζί κρατών. Απαιτεί μια μεγάλη, πολυεθνική και πολύ-κρατική παρέμβαση, προς όφελος της κατανάλωσης, ατομικής και συλλογικής, για να υπάρξει ανάκαμψη – και μάλιστα για να είναι ανάκαμψη «μεταδοτική»…..

Η κοινή δράση των ευρωπαϊκών λαών, η πάλη εναντίον των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων στη θέση των μίζερων και αποτρεπτικών διεκδικήσεων (ΜΗ ΕΤΟΥΤΟ, ΟΧΙ ΕΚΕΙΝΟ, ΚΑΤΩ ΤΑ ΑΛΛΑ κλπ.κλπ), μπορεί να δημιουργήσει μια προοπτική εξόδου από την κρίση, μπορεί να συνθέσει μεγάλα αγωνιστικά μέτωπα σε αντιπαράθεση με την «αβανγκαρντίστικη» (πρωτοποριακή) ιδεοληψία της Αριστεράς . Μπορεί να δημιουργήσει ένα μοντέλο ευρωπαϊκής εξόδου από την κρίση.

Σε μια σειρά από άρθρα στο περιοδικό «Οικολογείν», στην «Εποχή», στον δικτυακό τόπο www.ppol.gr, κ.ά, χρησιμοποιώντας μάλιστα τον εκκεντρικό τίτλο «Η κρίση θέλει καλοπέραση», ο υποφαινόμενος θέλησε να δείξει την αντίφαση που αντιμετωπίζει μια ριζοσπαστική «Οικολογική οπτική» της κρίσης : Από τη μια μεριά πρέπει να συντάσσεται με την αριστερόστροφη και «μαρξιστογενημένη» αντίληψη περί ανόδου της κατανάλωσης για την αποκατάσταση της οικονομικής ισορροπίας, ενώ από την άλλη πλευρά πρέπει να μην παραιτείται από την κριτική της κατανάλωσης και του καταναλωτισμού, ως στοιχείων υποβάθμισης της ποιότητας ζωής και καταστροφής της φύσης….

Δεν ξέρω πόσοι συμμερίστηκαν αυτή την προβληματική, αλλά φαίνεται ότι θα ήταν λίγοι. Αναζητώ επίσης τα ίχνη των υποστηρικτών της εθελοντικής «αποανάπτυξης» - κατανοώντας ως ένα βαθμό την θεωρητική αμηχανία τους μπροστά στην καταναγκαστική αποανάπτυξη που υφιστάμεθα : Είναι κι αυτή μια περίπτωση ανάλογη με τον έρωτα - ή θα είναι εθελοντικός ή θα είναι βάσανο….

ΟΛΓΑ ΑΘΑΝΙΤΗ,ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ

Έχει περάσει πλέον μισός αιώνας και κάτι παραπάνω, από τη δημιουργία των πρώτων φορτίων πυρηνικών αποβλήτων, τα οποία συμβαίνει να είναι «ευμεγέθη», απείρως μεγαλύτερα από τη μάζα του «ωφέλιμου υλικού» που αξιοποιείται στους πυρηνικούς αντιδραστήρες και μετατρέπεται σε ενέργεια. Μισός αιώνας, με το αντιπυρηνικό κίνημα να αναφέρεται σταθερά στην «αειφορία» των κινδύνων και τους πυρηνικούς λομπύστες να μηχανεύονται παρακάμψεις, εκτονωτική παραπληροφόρηση, επιστρατεύσεις «πνευματικών κύκλων» (όρα περίπτωση ελληνικής Ακαδημίας), ενεργειακές και κλιματολογικές κινδυνολογίες, και άλλα ηχηρά παρόμοια…Πολύ πρόσφατα, το εγχείρημα της λαθραίας πώλησης πυρηνικού υλικού της τάξεως του μισού γραμμαρίου, προκάλεσε αναστάτωση σε πολλές κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας (Πηγή : in.gr).Και στις δυο περιπτώσεις, στη διαχείριση του ενεργού υλικού και στη διαχείριση των αποβλήτων, παρ’ όλο το πέρασμα μισού αιώνα και παρά την ισχυρή υποστήριξη του ισχυρότερου λόμπυ μεταξύ όλων των λόμπυ, οι εναρκτήριες βεβαιότητες της πυρηνικής βιομηχανίας πέρασαν σε κατάσταση μαρασμού – χωρίς ουδέποτε να ανθήσουν κανονικά….

Και ενώ αυτοί συνεχίζουν της πυρηνικής ενέργειάς τους το χαβά, σε κάποιες χώρες υπάρχουν κάποιοι που διαθέτουν στοιχειώδες αγωνιστικό φρόνημα και αντιστέκονται. Η Όλγα Αθανίτη, δραστήριο μέλος της αντιπυρηνικής κίνησης και αντιπρόεδρος του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου, αναφέρεται σε αυτούς τους αγώνες. Αγώνες που δεν είναι απλά «χωροταξικοί», που δεν αντιστρατεύονται τη δημιουργία μιας πυρηνικής «χωματερής» εδώ ή εκεί, στη μια ή την άλλη χώρα ή επαρχία, αλλά θέτουν το πρόβλημα γενικότερα και αξιώνουν μια γενικότερη στροφή πολιτικής…….ΓΣΧ

----------------------------------------------------------------------------------------

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΡΜΟΥ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΥΣ!

Της Όλγας Αθανίτη

Ταξιδεύοντας με τα πυρηνικά απόβλητα : Το πρωί της Παρασκευής 5^ης Νοεμβρίου, ο «Κάστορας», ένα τραίνο με 11 κοντέινερ γεμάτα υψηλής συγκέντρωσης ραδιενεργά απόβλητα, ξεκίνησε τη διαδρομή του από την γαλλική La Hague κοντά στη Μάγχη προς το Gorbelen της Γερμανίας. Οι γαλλικές και γερμανικές αρχές θέλησαν να περιβληθεί το γεγονός της μεταφοράς από την περιοχή επεξεργασίας των αποβλήτων στο χώρο προσωρινής αποθήκευσης τους με τη μεγαλύτερη δυνατή διακριτικότητα, τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν κατά την επιθυμία τους. Ήδη στις 3.40 το απόγευμα, γάλλοι αντιπυρηνικοί διαδηλωτές περίμεναν συγκεντρωμένοι τον Κάστορα λίγο πριν το σταθμό της Καέν, ενώ πέντε ακτιβιστές βρίσκονταν δεμένοι γερά πάνω στις ράγες . Στόχος τους, να εμποδίσουν το τραίνο να διασχίσει τη χώρα κουβαλώντας «φορητή ραδιενέργεια ισότιμης δύο Τσερνόμπιλ», όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν οι ανακοινώσεις που κατέκλυσαν το διαδίκτυο, προειδοποιώντας πως το οποιοδήποτε ατύχημα θα σήμαινε την ερήμωση εκτεταμένων περιοχών για γενιές ολόκληρες. Η επέμβαση της αστυνομίας είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη πολιτών, ανάμεσα τους υπήρχαν εγκαυματίες και τραυματίες, αφού απομακρύνθηκαν από τις γραμμές με βαναυσότητα. Έξι από αυτούς κρατήθηκαν για ένα εικοσιτετράωρο ενώ επτά καλούνται να καταβάλουν εγγύηση 16.500€ πριν τη Δευτέρα, διαφορετικά θα μείνουν προφυλακισμένοι μέχρι τη δίκη τους, που ήδη ορίστηκε για τις 8 Δεκεμβρίου.

«Είναι απαράδεκτο απέναντι σε μια μη βίαιη πράξη η αστυνομία να χρησιμοποιεί βία και να τραυματίζει εσκεμμένα τους πολίτες . Η απόφαση αυτή ακολουθεί την τρέχουσα τακτική της συστηματικής καταστολής κάθε πολιτικής ή άλλης διαμαρτυρίας… Το γεγονός αποδεικνύει ακόμη μια φορά ότι η πυρηνική ενέργεια είναι ασύμβατη με τη δημοκρατία και δεν ανέχεται την πραγματική διαφάνεια. Αν ο πληθυσμός ήταν όντως πληροφορημένος για τους κινδύνους που επιφυλάσσει η χρήση της, η πυρηνική βιομηχανία δε θα είχε εξαπλωθεί στη Γαλλία», τονίζει το «Δίκτυο για την Έξοδο από τα πυρηνικά», σκιαγραφώντας εύστοχα τη μέθοδο με την οποία οι γαλλικές κυβερνήσεις κατάφερναν να αποσπούν τη συναίνεση ή έστω την ανοχή μεγάλης μερίδας πολιτών απέναντι στις αυξανόμενες απαιτήσεις του πυρηνικού λόμπυ, εγκλωβίζοντας τους στο μύθο της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μέσω της πυρηνικής βιομηχανίας και της διεύρυνσης της απασχόλησης χωρίς κινδύνους. Μια εύθραυστη ισορροπία υποσχέσεων και απάτης που γίνεται όλο και πιο επισφαλής εξ αιτίας της αδηφάγας πολιτικής της κυβέρνησης Σαρκοζί η οποία -απροκάλυπτα πλέον- εκτελεί καθήκοντα εμπορικού αντιπροσώπου της πυρηνικής βιομηχανίας, αφήνοντας πίσω της και τα τελευταία προσχήματα δημοκρατικών θεσμικών δεσμεύσεων.

Ωστόσο, παρ΄όλη την εναντίον τους βιαιότητα, οι διαδηλωτές παρέμειναν όχι μόνο πολυπληθείς και αποφασισμένοι αλλά και ιδιαίτερα οργανωμένοι. Παρατεταγμένοι κατά μήκος της διαδρομής, αντιμετώπισαν με συνθήματα, διανομή ενημερωτικού υλικού και πανό την αστυνομική δράση που υπήρξε απόλυτα εναρμονισμένη με το πνεύμα ομοψυχίας του γαλλογερμανικού άξονα, αφού - μετά τα ανδραγαθήματα τους των δύο προηγούμενων ημερών κατά ειρηνικών διαδηλωτών - γάλλοι αστυνομικοί βρέθηκαν να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους έως και 500 χιλιόμετρα μέσα στο γερμανικό έδαφος. Η καταγραφή της συμμετοχής τους σε δράσεις καταστολής κατά μήκος της γραμμής Gohrdre- Karwitz αλλά και στην ίδια την περιοχή του Gorbelen, δημιούργησε πολιτικό πονοκέφαλο στο γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών, ο εκπρόσωπος του οποίου είχε σπεύσει να διευκρινίσει πως δεν είχε ζητηθεί γαλλική βοήθεια, επομένως δεν υπήρξε ανάλογη συμμετοχή και αργότερα υποχρεώθηκε να ανασκευάσει τη δήλωση του στον Τύπο, προφασιζόμενος άγνοια του γεγονότος! Όπως δήλωσε ο γερμανός βουλευτής Χανς – Κρίστιαν Στρέμπελε, «οι ξένοι αστυνομικοί δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στη Γερμανία. Σε περίπτωση εμπλοκής τους, παραβιάζεται ο νόμος και επομένως οι γερμανοί συνάδελφοι τους όφειλαν να τους αποτρέψουν».

H έντονη και οργανωμένη διαμαρτυρία συνεχίστηκε και στη Γερμανία: την Κυριακή 7 Νοεμβρίου, περίπου πέντε χιλιάδες άτομα είχαν από τα χαράματα απλωθεί στους αγρούς και τις κατοικημένες περιοχές, ακολουθώντας την (καθόλου μυστική πλέον) διαδρομή: μία ομάδα διαδηλωτών κατάφερε να ξηλώσει ένα τμήμα από ράγες ενώ μία άλλη ακολούθησε το παράδειγμα της καθιστικής διαμαρτυρίας πάνω στις γραμμές αλλά και τον οδικό άξονα, συμβάλλοντας στην καθυστέρηση της άφιξης του τραίνου κατά οκτώ τουλάχιστον ώρες. Απέναντι τους, οι δυνάμεις καταστολής σε επίδειξη σκληρότητας : ήδη στις 9.30 το πρωί, στο Leitstade, οι διαδηλωτές δέχτηκαν επίθεση με εκτόξευση νερού, γκλόμπ και δακρυγόνα.

Δεν ήταν μόνο η ισχυρή αριθμητική παρουσία της αστυνομίας πρωτοφανής αλλά κυρίως η συνεργασία της με το στρατό –κατόπιν αιτήματος της διοίκησης της Κάτω Σαξονίας- ο οποίος διέθεσε καταλύματα, εφόδια και τεχνικό εξοπλισμό στην υπηρεσία της. Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, εφόσον, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της «Πρωτοβουλίας Πολιτών», «ο γερμανικός στρατός βρίσκεται σε γκρίζα ζώνη από άποψη νομιμότητας. Ακόμη κι αν κανένας στρατιώτης δεν κινηθεί κατά των ακτιβιστών, μπορούμε να θεωρήσουμε τη διάθεση του στρατιωτικού υλικού ως παραβίαση μίας πολύ ξεκάθαρης διαχωριστικής γραμμής».

Οι προσπάθειες των ακτιβιστών συνεχίστηκαν τη νύχτα, όταν 83 τρακτέρ απέκοψαν το Splietau , με αποτέλεσμα τα κοντέινερ να μεταφορτωθούν προκειμένου να μεταφερθούν στο κέντρο αποθήκευσης του Gorbelen.

Τι είναι ωστόσο αυτό που κάνει το συγκεκριμένο γεγονός ξεχωριστό; Το μέγεθος και η μαχητικότητα των αντιδράσεων ή η κλιμάκωση των επεκτατικών τάσεων από το πυρηνικό μέτωπο που υποχρεώνει τους πολίτες να πάρουν περισσότερο ενεργή και δυναμική θέση; Ήδη Η γερμανίδα Καγκελάριος Ανχελα Μέρκελ έχει ήδη εξαγγείλει την παράταση ζωής των αντιδραστήρων στη χώρα, αθετώντας τις προεκλογικές της υποσχέσεις για τερματισμό της λειτουργίας τους μέχρι το 2014, υποτάσσοντας πλήρως την πολιτική της στις απαιτήσεις κερδοφορίας του πυρηνικού lobby και εις βάρος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με άλλοθι την αναθεώρηση της οικονομικής και ενεργειακής πολιτικής λόγω της διεθνούς ύφεσης. Δύο μόλις μέρες πριν το σήμα αναχώρησης, την Τετάρτη 3 Νοεμβρίου, η ΕURATOM κατέθεσε στην Comission, προς υιοθέτηση από τα κράτη- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδηγία η οποία μπορεί να υποβάλει στις ευρωπαϊκές χώρες ολέθριες επιλογές αναφορικά με την αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων, καταστροφικές όχι μόνο από οικονομική αλλά και από περιβαλλοντική άποψη, αφού ενθαρρύνει τεράστιες επενδύσεις για την υλοποίηση προτάσεων οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή επιστημονική αποδεικτική διαδικασία, ούτε ως προς την αποτελεσματικότητα τους ούτε ως προς την ασφάλεια που μπορούν να παρέχουν. Η Ευρώπη κινδυνεύει από διαρροές ραδιενεργών αποβλήτων στον υδροφόρο ορίζοντα και το υπέδαφος , οι οποίες αναπόφευκτα θα προέλθουν από τις εγκαταστάσεις που φέρονται ως ασφαλείς, ενώ επιστημονικά έχει τεκμηριωθεί πως ασφαλής αποθηκευτική διαδικασία δεν είναι δυνατόν να υπάρξει!

Η αλήθεια είναι πως εδώ και 60 χρόνια η πυρηνική βιομηχανία προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα- αφού οι στατιστικές έχουν δείξει πως το σημαντικότερο στοιχείο που κάνει τους πολίτες να αντιτίθενται στη χρήση πυρηνικής ενέργειας είναι το πρόβλημα των αποβλήτων- πάντοτε χωρίς επιτυχία. Ωστόσο η Comission ισχυρίζεται τώρα πως υπάρχει επιστημονική συναίνεση και επομένως οι διαδικασίες μπορούν να προχωρήσουν. Δεν προσφέρει όμως καμία νομική θωράκιση σε περίπτωση ανθρώπινης παρέμβασης ούτε προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση μηχανικών /επιστημονικών αδιεξόδων ενώ δείχνει να υποτιμά τις επιπτώσεις μακροχρόνιας τοξικής διαρροής. Επιπλέον, τόσο η νεόκοπη οδηγία της Euratom όσο και αυτή της Ε.Ε. του 2006 παραπέμπουν η μία στην άλλη σε ότι αφορά τη διαχείριση των καταλοίπων από την εξόρυξη ουρανίου, αφήνοντας έτσι πολλά νομικά κενά, παρά τα γνωστά πλέον αποτελέσματα ανάλογης επιμόλυνσης στην Αυστραλία, την Αφρική, την Αμερική και την Κεντρική Ασία.

Το χειρότερο είναι ότι η πρόταση της Comission παραλείπει κάθε απόπειρα εναρμόνισης της νομοθεσίας περί ραδιενεργών διαρροών με εκείνη που καλύπτει άλλες καταστροφικές διαρροές. Βρίσκεται δηλαδή πιο πίσω από το υπάρχον πλαίσιο προστασίας και δεν υποχρεώνει καν τις κατασκευάστριες εταιρίες των μονάδων αποθήκευσης να επενδύσουν στα καλύτερα – από τα έτσι κι αλλιώς ανεπαρκή-δυνατά μέτρα ασφαλείας.

Ο Κάστορας λοιπόν, αυτός που στη διεθνή ειδησεογραφία μετονομάστηκε σε τραίνο του θανάτου, για τρείς ολόκληρες μέρες κουβάλησε μαζί με τα ραδιενεργά σκουπίδια του και τα σκουπίδια της θεώρησης εκείνης που επιτρέπει την ισοσκέλιση της υπονόμευσης των ανθρώπων με την άνοδο των οικονομικών δεικτών, της καταστροφής του πλανήτη με την άνθιση του χρηματιστηρίου, της απώλειας του παρόντος και κάθε μέλλοντος με το κέρδος συναλλαγών σε σκληρό συνάλλαγμα. Δύο κατηγορίες σκουπιδιών. Πιο τοξικά;

.

ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο Λε Κορμπυζιέ, πρωτοπόρος του Μοντερνισμού και φιλέλληνας , έλεγε ότι «η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο»….

Δική του ήταν η ιδέα μιας αστικής ανάπτυξης σε πυλωτές, με στόχο την εξοικονόμηση επιφανειακού χώρου χωρίς να περιοριστεί ο συνολικά δομημένος χώρος , ο τόσο απαραίτητος για τις ανθρώπινες ανάγκες…

Η «Καταστασιακή Διεθνής» και ιδιαίτερα ο αρχιτεκτονικός της κλάδος, πλειοδότησε έναντι του Κορμπυζιέ, βάζοντας το ζήτημα όχι μόνο των «υπο-κείμενων» επιφανειών (δηλαδή στις πυλωτές, κάτω από τον κτιριακό όγκο…), αλλά και των «υπερ-κείμενων» , αυτών που είναι υπεράνω του κτιρίου και αποτελούν τις ταράτσες : Των επιφανειών που θα μπορούσαν να είναι ταρατσόκηποι ή κάτι ανάλογο….

Το Καταστασιακό όραμα προέβλεπε ότι

«…..οι ταράτσες σχηματίζουν έναν υπαίθριο χώρο, που επεκτείνεται σε όλη την επιφάνεια της πόλης και που μπορεί να αποτελείται από αθλητικά γήπεδα, πεδία προσγείωσης αεροπλάνων και ελικοπτέρων, καθώς και να χρησιμεύει για τη διατήρηση μιας βλάστησης. Θα υπάρχουν παντού προσβάσεις στις ταράτσες, με σκάλες και ασανσέρ….»( Internationale Situationniste, Νο 3, «Μια διαφορετική πόλη για μια διαφορετική ζωή», εκδόσεις ΑΚΜΩΝ)

Σήμερα η ιδέα μιας «αποζημίωσης» της φύσης για τις «κατασχέσεις» που υπέστη στην πορεία της αστικής ανάπτυξης, κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Απόδειξη η ΗΜΕΡΙΔΑ για τα φυτεμένα δώματα – ομολογουμένως πολύ πιο μετριοπαθής από τις στοχεύσεις των «Καταστασιακών» της περιόδου 1958-1969, αλλά και πιο ρεαλιστική στις παρούσες συνθήκες.

Φαίνεται όμως ότι αυτό το «ανάκτηση του χαμένου εδάφους» στον τίτλο της ημερίδας, προκάλεσε αντιρρήσεις από την πλευρά των γεωτεχνικών, για διάφορα ζητήματα αλλά και σχετικά με το «μητρικό πέτρωμα» αυτού του «εδάφους» : Το οποίο δεν μπορεί να είναι το μονωτικό υλικό ή το τσιμέντο (Σεκλιζιώτης,Peegep@googlegroups.com)….

Η εδαφογένεση πατάει όντως σε ένα «μητρικό πέτρωμα», αλλά τα τελευταία χρόνια ο όρος υφίσταται – όπως και πολλοί άλλοι – ένα «κούρσεμα» και μια καταχρηστική ή μεταφορική χρήση σε άλλα πεδία. Απόδειξη το «Terraformation» - που μεταφράζεται συνήθως ως «γαιοσχηματισμός» - και σημαίνει τις υπό εξέλιξη τεχνολογίες για τον σχηματισμό βιόσφαιρας σε άξενα περιβάλλοντα άλλων πλανητών…

Δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω τις τυχούσες αστοχίες κάποιων ειδικών επιστημόνων, αλλά θεωρώ σημαντική τη διαχείριση της όλης «επιδερμίδας του χώρου», όλων των επιφανειών της πόλης, με στόχο τα γνωστά , βιοκλιματικά, αντιπλημμυρικά, αισθητικά και φιλοζωϊκά αποτελέσματα. Υποστηρίζω μάλιστα ότι ήταν παράλειψη των προεκλογικών προγραμμάτων το να μην αναφερθούν στις συνηθισμένες, άφρονες τσιμεντοποιήσεις και επικαλύψεις του «αστικού εδάφους» με σκληρά υλικά – εκτός αν έγινε κάποια τέτοια αναφορά και μου διέφυγε, μέσα στον καταιγισμό των θεμάτων….

ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Και τώρα, σ’ αυτό το δεύτερο γύρο, ο Συνασπισμός και άλλοι φίλοι μας καλούν να ψηφίσουμε κατά συνείδηση. Αλλά με ποια συνείδηση; Με αυτήν που διαθέτουμε ως συλλογικότητα αυτής της χώρας ή αυτής της περιφέρειας; Ας γελάσω ! Γιατί αυτή η συνείδηση – αν ήταν δυνατόν να νοηθούν επ’ αυτής οι αρχές της Άλγεβρας – ίσως να παίρνει και αρνητικό πρόσημο. Είναι η «συνείδηση» της «αγανάκτησης» και της «πίκρας» , που όμως όταν γίνονταν κάποια μεγάλα προσκλητήρια για συγκεντρώσεις, εξωθούσε μόλις κάτι εκατοντάδες ή χιλιαδούλες άτομα να συμμετάσχουν. Είναι η «συνείδηση» που έδωσε ψήφο σε χαβαλέδες με νεανικό λουκ, που κατανόησε τον Βασιλάκη Καϊλα – ε, συγγνώμη, ήθελα να πω τον Γιάννη τον Δημαρά – για τις τύψεις που είχε έναντι του Γιώργου Παπανδρέου , με αποτέλεσμα να επιστρέψει την έδρα του στο ΠΑΣΟΚ από 1.1.2011….Είναι η συνείδηση που οδήγησε στο «χαστούκισμα» του Μνημονίου στις εκλογές της 7.11.2010 με ένα χαστούκι τόσο απαλό , ώστε να μοιάζει με χάδι….

Και τώρα τι γίνεται - δοθέντος ενός λαού που κατά τη Χεγκελιανή ρήση, έχει την πολιτική και τους πολιτικούς που του αξίζουν;

Νομίζω ότι σε αυτή τη φάση προέχει μια άσκηση αυτογνωσίας, μια κατά μέτωπο ανάγνωση της πραγματικότητας στην κλίμακα της Αττικής, της Ελλάδας και της Ευρώπης. Να καταλάβουμε πόσο ψευδής ή ελαφριά είναι η «αντιμνημονιακή» ιδεολογία μας, να καταλάβουμε την έξωθεν και έσωθεν υπονόμευση της παραγωγικής ανάκαμψης της χώρας, να καταλάβουμε το έλλειμμα αλληλεγγύης και συνοχής με τους άλλους κολασμένους της Ευρώπης, πρωτίστως τους Ιρλανδούς….

Όθεν προτείνω να αφήσουμε όσους θέλουν να διαχειριστούν την ψήφο τους κι εμείς να διαχειριστούμε το σαββατοκύριακό μας κατά συνείδηση – στο βουνό ή στη θάλασσα ή οπουδήποτε αλλού. Να μην ψάξουμε να βρούμε ποιος είναι ο χειρότερος και ποιος ο χειροτερότερος, αλλά να αφήσουμε την ευθύνη ΑΚΕΡΑΙΗ σε αυτούς που πήραν την ευθύνη του σημερινού χάους .

Για να μπορέσουμε, κάποια στιγμή του μέλλοντος, να τους ζητήσουμε τα ρέστα……

ΥΓ. Δυστυχώς αγνοώ την ταυτότητα του ανθρώπου που τράβηξε την παραπάνω φωτογραφία.Είναι η φωτογραφία ενός δήθεν πέους, που ταιριάζει με όλα τα ΔΗΘΕΝ που μας κατατρέχουν

ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑΤΟΪ - ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΕΙ…

Στο Παρίσι υπάρχουν δυο εκτάσεις πρασίνου της τάξεως των 8500 και των 10000 στρεμμάτων – που σημαίνει αντίστοιχα ένα μέγεθος περίπου 53- 60 φορές μεγαλύτερο από αυτό του Εθνικού Κήπου της Αθήνας ! Δεν τις ονομάζουν «πάρκο» αλλά «δάσος», όχι λόγω των φυσικών διατάξεων του πρασίνου και του αυθορμητισμού της ανάπτυξής του, αλλά λόγω του μεγέθους του. Είναι το «Δάσος της Βουλώνης» και το «Δάσος της Βενσέν» αντίστοιχα - χώροι πραγματικά εντυπωσιακοί, μέσα στους οποίους μπορεί ο καθένας να χάνεται, να βαδίζει ώρες και να βρίσκει μοναχικές γωνιές, να είναι στην εγγύς περιφέρεια ενός μεγάλου πολεοδομικού συγκροτήματος και ταυτόχρονα να έχει την αίσθηση των εποχών, του χώματος, των ήχων που προσιδιάζουν στη φύση….

Στην Ελλάδα έχουμε ένα περιαστικό δάσος που είναι υπερτριπλάσιο της Βενσέν και της Βουλώνης, που είναι υψηλόκορμο, με μεγάλη ποικιλία βλάστησης, με χάρη μοναδική αν λάβει κανείς υπόψη τον αττικό και ξηροθερμικό περίγυρό του . Όμως δεν έχουμε τον κοινό νου- ακόμη και μέσα σε αυτή την τρομερή εποχή της οικονομικής δυσπραγίας – να αξιοποιήσουμε τα δωρεάν παρεχόμενα κάλλη του. Γι αυτό και καταπιανόμαστε με άλλους σχεδιασμούς που στοιχίζουν γιατί ξεκινάνε από το μηδέν και που στοχεύουν στο να αναβαθμίσουν κάποιες ήδη αναβαθμισμένες περιοχές του λεκανοπεδίου….

Είναι το Δάσος Τατοϊου, στην περιοχή του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, των 32 ή κατ’ άλλους των 43 χιλιάδων στρεμμάτων, που εμπεριέχει σημαντικούς πολιτιστικούς θησαυρούς , αρχιτεκτονήματα περιωπής και γεωργικές εκτάσεις ικανές να δώσουν ποιοτικά προϊόντα. Έχουμε γράψει επανειλημμένα γι αυτό το θησαυρό που πηγαίνει ανεκμετάλλευτος, έχουμε οργανώσει περιηγήσεις με τον αξέχαστο Γιώργο Ντούρο. Σε αυτό έχω αναφερθεί από τον παρόντα ιστότοπο, από το κανάλι «Τηλεφώς, από τις στήλες της «Οικοτοπίας», του «Οικολογείν», παλιότερα της «Νέας Οικολογίας». Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχαμε οργανώσει με την «Οικολογική Συνεργασία» - σχήμα θυγατρικό του περιοδικού «Νέα Οικολογία» - πυροπροστασία ενός τμήματος του χώρου, χρησιμοποιώντας ως βάση ένα ερειπωμένο κυνηγετικό περίπτερο της δυναστείας : από εκείνα που στήνονταν εδώ κι εκεί , ίσως για το κυνήγι και ίσως για το εξωσυζυγικό σεξ των Αυτού Υψηλοτήτων…Δυστυχώς το κυνηγετικό περίπτερο κατέρρευσε το 1999, μετά το μεγάλο σεισμό με επίκεντρο την Πάρνηθα…

Η υπόθεση της ανάπλασης του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού «έκλεψε την παράσταση» μεταξύ όλων των προτεινομένων αναπλάσεων, από τις απαρχές της μετακίνησης του αεροδρομίου στα Σπάτα(2001), παρά το γεγονός ότι 2 χρόνια αργότερα το βασιλικό κτήμα του Τατοϊου περιήλθε στην ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου. Σήμερα η κατάσταση παραμένει η ίδια, καθώς οι «συνήθεις» οικολόγοι στερούνται παρρησίας ή κοινωνικών αντανακλαστικών για να υποστηρίξουν άλλες προτεραιότητες στις αναπλάσεις, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη το κριτήριο της «οικονομικότητας» των παρεμβάσεων. Έτσι φτάσαμε στο σημείο ώστε οι μεγάλες «χωρο-ταξικές» επιλογές, οι επιλογές στην κλίμακα του λεκανοπεδίου, να γίνονται από έναν νεοφιλελεύθερο πολιτικό όπως ο Στέφανος Μάνος, έστω και με έναν τρόπο που εμένα προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνο. Σημειώνω εδώ τη δήλωση του Αλέξανδρου Τομπάζη(6.11.2010, ΝΕΑ), διαπρεπούς αρχιτέκτονα, που συντάχθηκε με την άποψη Μάνου για την οικονομική εκμετάλλευση τμήματος του Ελληνικού, προς όφελος της δημιουργίας πράσινων χώρων σε υποβαθμισμένες περιοχές του λεκανοπεδίου. Και για να μην … πέσει ο παρών ιστότοπος και με πλακώσει(!), σπεύδω να αναφέρω ότι ο υποφαινόμενος σε τηλεοπτική εκπομπή του Χαρδαβέλλα το 2002 αναφέρθηκε στην ανάγκη ενός «αναδασμού» στην κλίμακα του λεκανοπεδίου, με τη μεταφορά κάποιων δημόσιων και ήπιων χρήσεων στην περιοχή του Ελληνικού , που θα επέτρεπε να αποκτήσουν πράσινο και κάποιες άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου . Το ίδιο «σχέδιο» είχα εκθέσει και στον αείμνηστο Παπαγιαννάκη- το 2007 αν δεν κάνω λάθος – σε σύσκεψη που είχε πραγματοποιηθεί στο Δημαρχείο της Αργυρούπολης. Και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης – άνθρωπος ικανός να συγκρούεται για τις απόψεις του αντί να ελίσσεται και να φυγομαχεί εκτοξεύοντας πράσινα μελάνια- βρήκε αυτή τη θέση του «αναδασμού» αξιόλογη και συζητήσιμη…

Σε μια εποχή μιζέριας όπως η σημερινή, με τη σημασία και με τη φθήνεια που αντιπροσωπεύει η ύπαρξη κοντινών και διαμορφωμένων χώρων αναψυχής, η ανάπλαση του Τατοϊου αποτελεί λύση πρώτης προτεραιότητας. Σε αυτή τη φάση επείγει η βελτίωση της πρόσβασης στο χώρο και η περιφρούρηση των κτισμάτων. Προεκλογικά, η υπόθεση του «Μητροπολιτικού Δάσους» είχε τεθεί σε περισσότερες από μια εκδηλώσεις της «Αττικής Συνεργασίας» με τον Αλέξη Μητρόπουλο και τον υποφαινόμενο – μάλιστα δε και σε εκδήλωση στο Δημαρχείο Αχαρνών, παρουσία του Δημάρχου. Όμως ο αγώνας συνεχίζεται :

Την Δευτέρα 15 Νοεμβρίου οι «Φίλοι του Τατοϊου» οργανώνουν εκδήλωση με ομιλητή τον Κώστα Σταματόπουλο, ιστορικό, μέλος του Δ.Σ της «Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού» και συγγραφέα του δίτομου έργου «Το χρονικό του Τατοϊου». Χώρος της εκδήλωσης το Metropolis, Πανεπιστημίου 54 και Εμμ.Μπενάκη, 4^ος όροφος, ώρα 7.30…..

YΓ. Η φωτογραφία είναι της "Ελληνικής Εταιρείας"

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ: Μήλα, ροδάκινα, και άλλες προοδευτικές δυνάμεις…

Ο φίλος Βασίλης Καραγιάννης έχει κάτι από το Σκαρίμπειον ύφος αλλά ταυτόχρονα και μια σουρεάλ διάθεση, που είναι ό,τι πρέπει για μια μίζερη εποχή ως η τρέχουσα. Ασχολείται συχνότατα με τα πολιτικά και έχει αποκτήσει ειδικότητα στις κριτικές αιχμές εναντίον πράσινων και βαθυπράσινων παραγόντων. Τον γνωρίσαμε στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ , εξακολουθούμε να τον γνωρίζουμε ως εκδότη και "ανιματέρ"(που λένε σε απλά ελληνικά…)της ηρωϊκής πνευματικής επιθεώρησης της Κοζάνης ονόματι ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, που ξεπέρασε το εκατοστό και πεντηκοστό τρίτο τεύχος ! Ο τίτλος του τελευταίου του βιβλίου "Ταξιδιωτικό στα βιβλία, μαθητεία στο ταξίδι" με συγκίνησε ιδιαίτερα, γιατί θεωρώ πως το ταξίδι χρειάζεται κάτι περισσότερο από φτηνά ταξιδιωτικά πρακτορεία - δηλαδή ταξιδιωτική ευαισθησία και παιδεία.Για να υιοθετήσω τα λόγια της Κάτιας Αντωνοπούλου, που πέθανε πρόσφατα και κηδεύτηκε αθόρυβα, αλλά που είχε διαλέξει να ζει ταξιδεύοντας:

"Γιατί μόνο όταν ταξιδεύω ζω. Γιατί ποτέ δεν ονειρεύτηκα μιαν εύπορη ακινησία, αλλά αντίθετα μια νευρώδη κίνηση προς αναζήτηση όλων των πιθανών εαυτών που θα μπορούσα να είμαι σε όλους τους χρόνους όλων των εποχών, από μια ,ας την πούμε, ρομαντική λαχτάρα να ξαναγεννηθώ επιλεκτικά…Το κύλισμα του χρόνου ήταν πάντα η μεγάλη μου αγωνία. Στο ταξίδι ο χρόνος επιμηκύνεται…"

Ελπίζω ο Βασίλης να μου συγχωρήσει τον αυθαίρετο τίτλο που έβαλα σε ένα άτιτλο προ-μετεκλογικό σημείωμά του, που το έστειλε καθυστερημένα στον παρόντα ιστότοπο με αποτέλεσμα να είναι πλέον μετα-προεκλογικό….Γ.ΣΧ

-----------------------------------------------------------

... οι μηλοπαραγωγοί από το Τοιχιό Καστοριάς αποφάσισαν να απέχουν από τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου διαμαρτυρόμενοι για τη μη καταβολή των αποζημιώσεων, συνολικού ύψους 4,2 εκατομμυρίων ευρώ, για τις καταστροφές που υπέστη η παραγωγή τους πριν από δύο χρόνια (εμείς τι φταίμε;). Έτσι θα απέχουν των εκλογών διότι στα μήλα τους δεν εδόθη η δέουσα τιμή από την Κυβέρνηση (αλλά όχι από όλους τους άλλους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι τα τιμούσαν δεόντως σε όποια λαϊκή τα συναντούσαν).

Επίσης και ως γνωστόν από καιρό, οι ροδακινοπαραγωγοί της Κοινότητας Βελβενδού απέχουν των εκλογών, διότι ενεπαίχθησαν από την Κυβέρνηση (αλλά όχι από τα άλλα κόμματα) στο ζήτημα της κατάργησης του αυτόνομου Δήμου και την προσκόλλησή τους ως ουρά («Μια γίδα μια φορά κουνούσε την ουρά...») στο Δήμο Σερβίων.

Έγκυροι αναλυτές εκτιμούν πως η αποχή των ανωτέρω θα φέρει τέτοια αναταραχή και θα επηρεάσει το τοπικό κι ευρύτερο πολιτικό σύστημα κατά τον ίδιο τρόπο που επηρεάζει το κούνημα της ουράς (να την πάλι η ουρά) μιας σαρδέλας του Ωκεανού στη δημιουργία της τρικυμίας.

Νομίζω πως όλα αυτά είναι κόλπα των κανονικών πράσινων, εκείνων των περιοχών. Πασοκιές δηλαδή κι όχι φυσικά των Οικολόγων Πρασίνων οι οποίοι ενώ στην Κοζάνη ΣΥΝυποστηρίζουν τον κύριο Κύρινα από την Περιφέρεια Αιανής και τον κ. Ιωαννίδη από το Δήμο Μαυροδενδρίου στη Θεσσαλονίκη αρνήθηκαν τον κ. Μπουτάρη (με το σκουλαρίκι) όπως κι ο λίαν χριστιανικά Παναγριώτατος κύριος Ανάνθιμος. Να μην ψηφίσουν δηλονότι οι πληττόμενοι κάτοικοι (πλην του ΚΚΕ, ότι καμιά ψήφος τους δεν πρέπει να πάει χαμένη) διότι αλλιώς αυτοί θα τιμωρούσαν δια καταμαυρίσεως εκείνους που τους λησμόνησαν στα μήλα και στα ροδάκινα. Τιμωρούν όλα τα κόμματα αν και μόνον το Κυβερνητικό και Μνημονικό τους ενέπαιξε· συλλογική τι-μωρία (!) διότι όλα τα κόμματα της Βουλής τρων από τα κρατικά ροδάκινα της επιχορήγησης· επομένως όλα θα περάσουν από την Κυριακή αψήφιστα. Ενώ στον Βόιο Δήμο και τόπο όπου πήραν πολιτικά το ζήτημα κι όχι ως εσπεριδοειδής απόφυση, οι κυβερνητικοί βουλευτές και περιπαίχτες τους, ούτε συνδυασμό δεν μπόρεσαν να συμπήξουν, κατά πανελλήνια μοναδικότητα. Απεναντίας έφτασαν και μέχρι την κλωτσοχειροδικία αφού οι κάτοικοι εκεί είναι εύανδροι κι όχι πολιτισμένοι γλυκούληδες του κάμπου.