Η φάλια» της Τύμπου και τα πειράματα με την κυριαρχία

 

του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Πώς οι ΗΠΑ συνέδεσαν το Ουκρανικό με το Κυπριακό στο ΣΑ και πώς ο Κασουλίδης έχασε άλλη μια ευκαιρία

Τα ΜΟΕ της Κυβέρνησης για την Τύμπου είναι δυνατό να μετατραπούν σε «φάλια», που απειλεί να τραυματίσει βαριά και αμετάκλητα, ακόμη και να τινάξει στον αέρα, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διπλωματικές και νομικές πηγές αναφέρουν ότι «η εμπλοκή σε ΜΟΕ για την Τύμπου θα φέρει στο τραπέζι το θέμα της κυριαρχίας και του κυπριακού FIR στη λογική ενός πάρε-δώσε. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει και οι δυο πλευρές να δείξουν απαιτούμενη ευελιξία». Επί τούτων, δε, πρόσθεταν: «Η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών είναι ότι η κυριαρχία στον εναέριο χώρο και ο έλεγχος του FIR ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία, οπότε αυτή είναι που πρέπει να αποφασίσει τι μπορεί να δώσει, πώς και με ποια ανταλλάγματα, εφόσον η Τουρκία επιδιώκει δύο κράτη και κυριαρχική ισότητα. Η τουρκοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να υποχωρήσει σε ζητήματα που θεωρεί ότι ανήκουν στη δική της ‘κυριαρχία’, η οποία, όμως, δεν αναγνωρίζεται διεθνώς. Ίσως -τόνιζαν- μια τέτοια διαδικασία να πρόσφερε κάποιες εγγυήσεις για την τουρκοκυπριακή πλευρά ως προς την τελική λύση στη βάση της κυριαρχικής ισότητας, εφόσον γίνει δεκτή εκ των προτέρων χωριστή οντότητα στη νομική λογική του acknowledgement, δηλαδή της αποδοχής, που συνιστά προηγούμενο στάδιο της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία μπορεί να επέλθει με την τελική λύση».

Πώς γίνεται σύνδεση Ουκρανικού - Κυπριακού

Η κυπριακή Κυβέρνηση έθετε στους Αμερικανούς τα ΜΟΕ για την Τύμπου και την Αμμόχωστο, την ίδια περίπου χρονική στιγμή κατά την οποία σε επίπεδο Σ. Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ κατηγορούσαν τη Ρωσία για το Ουκρανικό Ζήτημα, με τα ίδια επιχειρήματα, που θα μπορούσαν να λεχθούν σε βάρος της Τουρκίας για την κατοχή της Κύπρου. Ο Κύπριος ΥπΕξ έχασε την ευκαιρία. Και αντί να συνδέσει το Κυπριακό με την υποχρέωση της Τουρκίας να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ταυτίζεται με την αναγνώρισή της από την Άγκυρα και την πλήρη αποχώρηση του Αττίλα, προτίμησε την προώθηση των ΜΟΕ, που είναι δυνατό να ανοίξουν την κερκόπορτα στην αποδοχή χωριστής οντότητας. Το ίδιο λάθος ετοιμάζεται από την Κυβέρνηση κατά το εαρινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Οι πραγματικές επιδιώξεις της Τουρκίας

 του Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

Από της «εκλογής» Τατάρ κλιμακώνεται η ρητορική της τουρκικής πλευράς, Άγκυρας και ψευδοκράτους, υπέρ της λύσης των δύο κρατών. Είναι αυτή η ρητορική πραγματική; Είναι η πραγματική επιδίωξη της τουρκικής πλευράς η δημιουργία δύο κρατικών οντοτήτων στην Κύπρο με χάραξη συνόρων; Αν όχι προς τί η συνεχής προβολή αυτής της θέσης;

Η ιστορία του Κυπριακού είναι άκρως διδακτική για την αδυναμία μας, όχι απλώς χάραξης μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής αντιμετώπισης των δόλιων τουρκικών σχεδιασμών αλλά και έγκαιρης και ακριβούς διάγνωσης των πραγματικών στόχων της Τουρκίας.

Από τη δεκαετία του 1950 η Τουρκία, «λόγοις και έργοις», προωθεί λύση στο Κυπριακό που θα της εξασφαλίζει εσαεί επικυρίαρχο ρόλο στην Κύπρο. Και  είναι προφανές ότι τα δύο κράτη ουδόλως ικανοποιούν αυτό τον στόχο. Τα κρατικά σύνορα και η δημιουργία ενός Ελληνικού κράτους στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας συνιστούν απαγορευτικά στοιχεία για τους ομολογημένους μακροπρόθεσμους τουρκικούς στόχους. Που είναι η εφαρμογή, της κατά τη ρήση του Τάσσου Παπαδόπουλου, μιας λύσης που θα επιτρέπει στην Τουρκία, μόνιμα και νόμιμα, να είναι «αφέντης στο Βορρά και συνεταίρος στο Νότο».

Η Εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη για την "σκευωρία Novartis"

 Τα τελευταία 3  χρόνια η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί τη συστηματική προσπάθεια μετατροπής ενός τεράστιου διεθνούς σκανδάλου στην αποκαλούμενη ως «σκευωρία Novartis». Από την πρώτη στιγμή που η υπόθεση έφτασε στην Εισαγγελία Διαφθοράς δεχθήκαμε ακραίες συκοφαντικές επιθέσεις και πιέσεις κάθε είδους, προκειμένου να παρακωλυθούμε στο έργο μας και να καταστούμε εν τέλει οι ίδιοι κατηγορούμενοι, ως τάχα μέλη εγκληματικής οργάνωσης.

Στο πλαίσιο της συντεταγμένης και οργανωμένης αυτής προσπάθειας εναντίον μας, καταπατήθηκε κάθε έννοια του κράτους δικαίου και διάκρισης των εξουσιών, μεταξύ άλλων, με ωμές παρεμβάσεις πολιτικών στο ανώτατο επίπεδο, που προεξοφλούσαν το αποτέλεσμα ήδη από την έναρξη  διερεύνησης της υπόθεσης και που, δυστυχώς, οι δικαστικές εξελίξεις δείχνουν απλά να τις επικυρώνουν.

Ως απάντηση στη θεσμική εκτροπή και έκπτωση,  εγώ και  οι συνυπηρετήσαντες με εμένα εισαγγελείς, παραμείναμε αταλάντευτα πιστοί στο Σύνταγμα και επιτελέσαμε το καθήκον μας, με εντιμότητα και ευσυνειδησία, προσηλωμένοι στην αναζήτηση της αλήθειας και στην απόδοση του δικαίου, όπως οφείλαμε να κάνουμε. Οι κατήγοροί μας γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι διωκόμαστε ακριβώς γι΄ αυτό.

Σήμερα καλούμαι από την ελληνική δικαιοσύνη να  απολογηθώ ως κατηγορούμενη . Για εμένα λοιπόν αυτή η κλήση  προς απολογία  είναι τίτλος τιμής. Τίτλος αναγνώρισης ότι ενήργησα με  γνώμονα την αλήθεια για το δημόσιο συμφέρον, ότι  δεν υπέκυψα σε  πιέσεις, ότι ανέδειξα και εγώ για  την πατρίδα μου το σκάνδαλο, το οποίο  κόστισε τόσο ακριβά στη χώρα μας, στην Ευρώπη και σε χιλιάδες ανθρώπους που στερήθηκαν το δικαίωμα πρόσβασης στην υγεία. Είμαι πεπεισμένη για την δικαίωση , άλλωστε η εντιμότητα και η ακεραιότητα είναι ιδιότητες αυθύπαρκτες δεν ετεροπροσδιορίζονται.

Ως γνήσιο τέκνο της ιδιαίτερης πατρίδας μου , της Κρήτης, «δεν φοβάμαι τίποτα», έχω την ελπίδα μου στο Θεό και γιαυτό είμαι ελεύθερη. Μου αρκεί που επιτέλεσα τον καθήκον μου στο ακέραιο. Αυτή η βεβαιότητα και η ηρεμία θα είναι το οριστικό ζητούμενο για τους αληθινούς σκευωρούς που ήδη ατενίζουν την ιστορική καταδίκη τους.

Αντίθετα η δική μου μόνη απάντηση και ακλόνητη θέση είναι η δέσμευσή μου, ότι θα εξακολουθήσω να υπηρετώ την αλήθεια και το δίκαιο, με σθένος, πραγματικά «μέχρι τέλους».

Μαθήματα από την ουκρανική κρίση για την Ελλάδα και την Κύπρο και η real politik

του Σάββα Ιακωβίδη

Η ουκρανική κρίση επιβεβαιώνει ξανά ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μπορούν να αγνοήσουν στρατηγικούς κινδύνους στα σύνορά τους. Οι μικρές χώρες δεν δικαιούνται να καταφεύγουν στον κατευνασμό και σε υποχωρήσεις για να εξημερώσουν έναν επιτιθέμενο εχθρό, αλλά να εξοπλίζονται και να προετοιμάζονται, αν θέλουν να είναι ελεύθερες

Κάποια στιγμή, η κρίση για την Ουκρανία και η νέα ψυχροπολεμική αντιπαράθεση των Δυτικών και Ρώσων ελεφάντων θα εκτονωθεί, μάλλον με διάλογο και διαπραγματεύσεις. Ούτε η Δύση – ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ – ούτε η Ρωσία θα οδηγήσουν τα πράγματα σε πόλεμο. Δεν συμφέρει σε κανέναν, επειδή και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούν ότι ένας πόλεμος για την Ουκρανία: Θα αλλάξει τον χάρτη της Ευρώπης. Θα αναδιατάξει δραματικά σφαίρες επιρροής και ισοζύγια ισχύος. Θα επηρεάσει το ενεργειακό της Γηραιάς Ηπείρου. Θα διαταράξει διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. Θα έχει τρομερές επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές με οικονομικές καταστροφές.

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν μπορούν να είναι αδιάφορες μπροστά στη νέα σύγκρουση Δύσης-Ρωσίας. Η κρίση στην Ουκρανία παραπέμπει στις εφιαλτικές 13 ημέρες της κρίσης των πυραύλων της Κούβας. Άλλη εποχή τότε, τελείως διαφορετική η κρίση σήμερα με την Ουκρανία. Όμως, ο ίδιος παρονομαστής: Η άσκηση real politik από τις υπερδυνάμεις. Το 1962, ενώπιον του πυρηνικού βαράθρου, Κένεντι και Χρουστσόφ έδωσαν τον λόγο στη διαπραγμάτευση με αμοιβαίες υποχωρήσεις, οι οποίες διέσωσαν την εκατέρωθεν αξιοπρέπεια.

Σήμερα, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν βρίσκεται ενώπιον μιας διαιρεμένης Δύσης: Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπάιντεν αντιμετωπίζει κρίσιμα εσωτερικά προβλήματα. Η εξευτελιστική αποχώρησή του από τον πιο μακρύ πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, αποδυνάμωσε την εικόνα του. Το διευρυμένο ΝΑΤΟ μπορεί να μην είναι ακόμα «κλινικά νεκρό», όπως υποστήριξε ο Πρόεδρος Macron, αλλά τα εθνικά συμφέροντα των κρατών-μελών δεν επιτρέπουν μιαν ομόφωνη αντίδραση.

Για να σταματήσει η ακρίβεια να αδειάζει τις τσέπες μας χρειάζεται αλλαγή πολιτικής

 

του Δημήτρη Οικονόμου Ζήσαμε μια δεκαετία (και βάλε) σκληρής λιτότητας. Με αποτέλεσμα να διαλυθεί η μεσαία τάξη και να προκύψει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αυτών που τα φέρνουν δύσκολα ή και καθόλου… βόλτα! Μεγάλες μειώσεις των εισοδημάτων, αυξήσεις των χρεών των νοικοκυρών, εξανέμιση αποταμιεύσεων και περιουσιακών στοιχείων, δημόσιων και ιδιωτικών, φτώχεια και ανισότητες. Και μετά ήρθε η πανδημία με επιδόματα σε κάποιους από όσους είχε ήδη εξαθλιώσει η πολιτική της δεκαετίας. Μόνο που σε όσα είχαν ήδη χαθεί άρχισαν να χάνονται ακόμα περισσότερα: αυτά που ροκανίζει η ακρίβεια! Είναι πια αδύνατο με κάποια επιδόματα με ημερομηνία λήξης να χτίσει το μέλλον του ένας εργαζόμενος, πολύ περισσότερο ένας άνεργος. Με τον πληθωρισμό να εξαφανίζει τον μισθό, το μεροκάματο, ότι έχει απομείνει από τις καταθέσεις του. Με την απαισιοδοξία να κάθεται βαριά στις πλάτες της πλειοψηφίας των Ελλήνων που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Απέναντι σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, η κυβέρνηση ρίχνει λάδι στη φωτιά. Εντείνει τη εξάρτηση της χώρας από το ακριβό εισαγόμενο φυσικό αέριο, και κλείνει τις δυνατότητες παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές αποθαρρύνοντας τους μικρούς παραγωγούς. Κρατάει ψηλά το κόστος των καυσίμων, αρνούμενη την μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης με την αιτιολογία ότι «οι φτωχοί δεν έχουν αυτοκίνητα»!

Η Τασία στη χώρα των Συριζοφρουρών

 

Από Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έφερε στην επιφάνεια μια σειρά πρόσωπων και προσωπικοτήτων όλων των ειδών και των αποχρώσεων.

Επέφερε ακόμα ριζικές αλλαγές ως προς την συμπλήρωση των βιογραφικών προσθέτοντας το απαραίτητο προσόν του «βαδίσματος σε κινηματικούς δρόμους», έτσι ώστε η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού να μην στερηθεί των υψηλών και ειδικευμένων προσόντων από άτομα που ειδικεύονταν στο να …κόβουν βόλτες!

Μια 4χρονη μικρή νεράιδα εύχεται να γίνει η Barbie γοργόνα

Copy video url

Play / Pause

Mute / Unmute

Report a problem

Language

Mox Player

Είναι το κόμμα που έφερε πραγματικά την φαντασία στην εξουσία!

Η συνεισφορά της Τασίας Χριστοδουλοπούλου είναι ανυπολόγιστη στο τομέα των καινοτομιών που εισήγαγαν ένα νέο πνεύμα διακυβέρνησης  ανατρέποντας κάθε παραδοσιακή, αντιδραστική εκδοχή της.

Κλασικό παράδειγμα που πλέον διδάσκεται στα μεγαλύτερα  πανεπιστήμια του κόσμου και έχει υιοθετηθεί από όλες τις προοδευτικές κυβερνήσεις του πλανήτη, είναι η αντιμετώπιση των μεταναστών που δεν χρειάζονται δομές φιλοξενίας άλλα καθαρή οικολογική ηλιακή ενέργεια για να …λιάζονται, πράγμα που τους δίνει την δυνατότητα μετά να εξαφανίζονται – μέχρι ην επόμενη ανατολή του ήλιου και ούτω καθ εξής.

Η μικρή αυτή αναδρομή έχει ως αφορμή μιαν αιφνίδια όσο και κομβική για την πολιτική επιστήμη, παρέμβαση της κυρίας  Χριστοδουλοπούλου  στην δημόσια σφαίρα όταν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ για την στελέχωση θέσεων της Δημόσιας Διοίκησης αλλά και της Δικαιοσύνης, παρενέβη εκπλήσσοντας το ευτυχές προοδευτικό ακροατήριο που είχε την τύχη να παρευρεθεί σε άλλη μιαν ιστορική στιγμή της.

Η ρηξικέλευθη  πολιτικός  των λαϊκών αγώνων και προοδευτικών καινοτομιών πρότεινε αυτή τη φορά την στελέχωση θέσεων της Δημόσιας Διοίκησης αλλά και της Δικαιοσύνης με βάση το μοντέλο μετάταξης  του Πρασινοφρουρού σε Συριζοφρουρό – ένα μοντέλο ανανεωμένο, ευέλικτο, ευάερο και ευήλιο που αυτή τη φορά θα εξαφανίσει τα φαινόμενα κακοδιοίκησης.

Όταν πολεμούν οι «ελέφαντες» Δύση-Ρωσία το χορτάρι Ελλάδα-Κύπρος να μη υποφέρει

 

του Σάββα Ιακωβίδη

Η Ιστορία, κατά τον Μαρξ, επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Στην περίπτωση της Ουκρανίας και της νέας ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης Δύσης-Ρωσίας, ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα εξελιχθεί σε τραγωδία ή θα καταλήξει σε φάρσα.

Πέρα από υβριδικούς πολέμους προπαγάνδας, πολεμοχαρείς δηλώσεις και συγκεντρώσεις στρατευμάτων, τα δεδομένα είναι εδώ: Οι σφαίρες επιρροής δεν πέθαναν. Επανασχεδιάζονται. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν έληξε. Αναρριπίζεται. Αντί δομών ασφαλείας, εκδηλώνεται νέα αταξία στην Ευρώπη.

Κυρίως, ζήτω η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. Πόσο δίκαιο είχε ο Θουκυδίδης όταν, πριν από 2500 χρόνια, διασάλπιζε ότι, ο ισχυρότερος δεσμός μεταξύ πόλεων (κρατών), είναι το συμφέρον.

Ο ρόλος της πολιτικής και των πολιτών στην τρέχουσα συγκυρία.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Πολιτικός Όμιλος για την Δημοκρατία και την Πατρίδα

σας προσκαλεί εγκάρδια σε ομιλία με θέμα:

Ο ρόλος της πολιτικής και των πολιτών στην τρέχουσα συγκυρία.

Εισηγούνται:

Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Πατριωτικής Ένωσης

Θεόδωρος Ε. Παντούλας, Γ.Γ. της Δημοκρατικής Αναγέννησης

 

Δευτέρα 07.02.2022, στις 19.00 στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Βριλησσίων (Κισσάβου 11)

 

Στον χώρο θα τηρηθούν όλα τα μέτρα ασφαλείας με βάση το πρωτόκολλο για τον Covid-19

 

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ

Mηδένα προ του τέλους μακάριζε

 

skal

Ο διευθύνων σύμβουλος του αγωγού East Med το 2021 παρουσίασε μελέτη με βάση την οποία ο αγωγός είναι απολύτως βιώσιμος οικονομικά και οικονομικά συγκρίσιμος με το LNG της Αιγύπτου

Ανάλυση

Τα  λόγια του Σόλωνα ταιριάζουν απόλυτα στην περίπτωση μας για τον αγωγό East Med και θα παραθέσω ορισμένα γεγονότα που υποστηρίζουν τούτο.

Από το 2012 η Ε.Ε. κατέταξε τον East Med ως έργο κοινού ενδιαφέροντος και ο μεγαλύτερος Ευρωπαϊκός κολοσσός ενέργειας στην Ευρώπη, η Ιταλική Edisson, παρουσίασε το Project East Med στην Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ.  Ένα έργο γεωπολιτικής και στρατηγικής σημασίας για την απεξάρτηση όσο το δυνατό της Ευρώπης από την Ρωσία, αφού είναι ο κύριος προμηθευτής της σε φυσικό αέριο.  Στην συνέχεια η ίδια η Ευρώπη χρηματοδότησε την μελέτη για την οποία από το 2018-2021 έγινε το μεγαλύτερο μέρος της και απομένουν οι λεπτομέρειες της, οπότε και θα ολοκληρωθεί μέχρι το καλοκαίρι.

Οι ΗΠΑ πρόσφατα με την εκλογή Biden και μέσω του γερουσιαστή Menendez, όρισαν τον East Med Act ως προτεραιότητα τους και παρουσιάζονται στην όλη προσπάθεια ως παρατηρητής με το 3+1, ή θα έλεγα καλύτερα ότι αυτές ήταν ο υποκινητής της όλης προσπάθειας, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ μα ποτέ ότι οι ΗΠΑ ένα μόνο εχθρό έχουν, την Ρωσία, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να της επιβληθούν με όλα τα μέσα.  Επομένως διερωτάται κάποιος που παρακολουθεί το θέμα, πως είναι δυνατόν ο κ. Amos Hochstein, σύμβουλος ενέργειας του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, που επί χρόνια τόνιζε κάθε μέρα την αξία της πραγματοποίησης αυτού του αγωγού, ξαφνικά μια μέρα να μας λέει ότι ο αγωγός είναι μη βιώσιμος και (πεδίο έντασης στην περιοχή) και ότι βλέπουν θετικά τον αγωγό, με ηλεκτρική σύνδεση Euroconnector Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα και τον Eurasia connector Ελλάδας-Αιγύπτου.  Τι άλλαξε;   

Η «Μηχανή χρήματος» και ιστορίες απείρου κάλλους

 

 

Μπορεί τον Ιανουάριο του 2022 η επικίνδυνη για την ειρήνη συνεργασία ισλαμιστών, φασιστών και τουρκικού υπόκοσμου, να απέδωσε ιστορίες απείρου κάλους μέσα  ή έξω από την Τουρκία, στην Ελλάδα όμως ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΤΑΡ (συμφερόντων οικογένειας Βαρδινογιάννη) συνέχισε κανονικά την λειτουργία της «μηχανής χρήματος» συμπληρώνοντας την μετάδοση χιλίων είκοσι «επεισοδίων» (επί συνόλου 1.200περίπου επεισοδίων «ελληνικής κοπής») μιας ανόητης, τζάμπα-πράμα τουρκοσειράς.

Μέσα στην Τουρκία, το αποκρουστικό πρόσωπο των ισλαμοφασιστών της Άγκυρας έκανε επίδειξη ενός μίγματος αλαζονείας, μοχθηρίας και χυδαιότητας.

Πρώτος στόχος ήταν η διάσημη, 68χρονη τραγουδίστρια SezenAksu η οποία πριν από πέντε χρόνια (2017) είχε κυκλοφορήσει ένα δίσκο-επιτυχία με τίτλο «Ζώντας κάτι υπέροχο» περιλαμβάνοντας και τους στίχους «Ακολουθούμε τους οιωνούς, πάμε στο τέλος του κόσμου, χαιρετίσματα στους ανίδεους Εύα και Αδάμ». Τον Δεκέμβριο του 2021 παρουσιάστηκε ένα νέο διαφημιστικό βίντεο του ίδιου τραγουδιού δίνοντας την ευκαιρία στους ισλαμοφασίστες να ανακαλύψουν ξαφνικά «θρησκευτική ασέβεια» στους στίχους που ανέφεραν «ανίδεους Εύα και Αδάμ» (και οι δύο θεωρούνται προφήτες). Ο φασίστας-συνέταιρος του Ερντογάν κάλεσε τον κόσμο σε «διαμαρτυρίες έξω από το σπίτι της», ο Ερντογάν απείλησε να της «ξεριζώσει την γλώσσα» και διάφοροι υπηρέτες του συστήματος άρχισαν να καταθέτουν μηνύσεις εναντίον της.

Η SezenAksu αφού παρέμεινε για πολλές μέρες σιωπηλή, αποφάσισε να δώσει ένα καλό μάθημα στους ισλαμοφασίστες. Ανάρτησε στο twitter τους στίχους ενός νέου τραγουδιού της με τίτλο «Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΣ»: Εσύ δεν μπορείς να με πληγώσεις - Είμαι ήδη πολύ πληγωμένη - Όπου κι΄αν κοιτάξω πόνος - Εγώ είμαι το θήραμα, εσύ είσαι ο κυνηγός - Χτύπα λοιπόν - Εσύ δεν μπορείς να με καταλάβεις - Εσύ δεν μπορείς να μου κόψεις τη γλώσσα - Όπου κι΄αν κοιτάξω πόνος - Ποιος είναι ο περαστικός και ποιος ο οικοδεσπότης - Περίμενε να το δούμε - Εμένα δεν μπορείς να με σκοτώσεις - Έχω τη φωνή μου, το σάζι μου, τον λόγο μου - Όταν λέω εγώ, είμαι ο καθένας». Η πρωτοφανής απήχηση που είχε η ανάρτηση (περισσότερα από 20 εκατ. αναγνώστες) υποχρέωσε τον Ερντογάν να κάνει θεαματική αναδίπλωση στις 28/1/2022: «Όσα είπα δεν ήταν για την SezenAksu που είναι ένα σημαντικό όνομα στην τουρκική μουσική».

Δεύτερος στόχος υπήρξε η δημοσιογράφος SedefKabaş η οποία στην εκπομπή «Αρένα της Δημοκρατίας» της 14/1/2022 (κανάλι Tele 1) είπε τα εξής : «Υπάρχει μια πολύ γνωστή λαϊκή παροιμία που λέει Μία εστεμμένη κεφαλή γίνεται σοφότερη. Βλέπουμε όμως ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Υπάρχει μάλιστα και μια ακριβώς αντίθετη λαϊκή παροιμία που λέει Όταν ένα βόδι μπαίνει στο παλάτι, δεν γίνεται βασιλιάς. Το παλάτι όμως γίνεται αχούρι».

Αμέσως, σύσσωμη η αυλή των ισλαμοφασιστών της Άγκυρας ξεσηκώθηκε για ανεπίτρεπτη «προσβολή» στον «βασιλιά» Ερντογάν. Ο διευθυντής του γραφείου Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίαςΦαχρεττίνΑλτούνέδωσε το σχετικό «σήμα» μέσα από επίσημη ανακοίνωση («Καταδικάζω την χυδαία προσβολή που έγινε εναντίον του προέδρου μας») και η δουλική τουρκική «δικαιοσύνη» έσπευσε αμέσως να την τιμωρήσει: Ξημερώματα Σαββάτου 22/1/2022 την έσυραν από το σπίτι της (είναι μητέρα ενός αγοριού) στα κρατητήρια όπου της παρουσίασαν «ένταλμα σύλληψης» για «προσβολή» του προέδρου - ένα νόμο που έχει κατά κόρο χρησιμοποιηθεί για την φυλάκιση δεκάδων χιλιάδων Τούρκων «αντιφρονούντων». Αίτημα για αποφυλάκιση της μέχρι την σχετική δίκη απορρίφτηκε από την τουρκική «δικαιοσύνη». Τι κι΄αν τον Φεβρουάριο 2022 ξεκινάει η χρονοβόρος διαδικασία αποπομπής της Τουρκίας από το Συμβούλιο της Ευρώπης λόγω της περιφρόνησης εκατοντάδων αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;

Έξω από την Τουρκία, οι ισλαμοφασίστες της Άγκυρας άρχισαν μια νέα (αναγκαστική πλέον) πολιτική να γλείφουν εκεί που έφτυναν.

Tα Ραφάλ και η άμυνα της Κύπρου

 του Γιαννάκη Λ. Ομήρου

Η απόκτηση των Γαλλικών «Ραφαλ» πρόσφατα από την Ελληνική πολεμική αεροπορία, τα οποία αναμφίβολα ενισχύουν την αμυντική επάρκεια των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, επαναφέρει στην επικαιρότητα το θέμα της αμυντικής θωράκισης της ημικατεχόμενης Κύπρου.

Είναι γνωστό ότι, εκτός από τη δεκαετία του 1990, κατά την οποία υπήρξε μια πραγματική προσπάθεια ενίσχυσης της άμυνας, όπως και επιχειρησιακής σύζευξης των Ενόπλων δυνάμεων Κύπρου – Ελλάδας με το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου, η άμυνα ως σημαντική παράμετρος της συνολικής εθνικής στρατηγικής παραμένει υποβαθμισμένη και αποδυναμωμένη.

Χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι το γεγονός ότι τα χρήματα που εισπράττει το κράτος με τον Νόμο της υποχρεωτικής εισφοράς για την ενίσχυση της άμυνας διατίθενται για σκοπούς άλλους από εκείνους που αυτός ο Νόμος ορίζει!  Δηλαδή το κράτος παρανομεί κατ’ εξακολούθησίν εις βάρος μιας, υποτίθεται, μέγιστης εθνικής προτεραιότητας.       

Δύο προτάσεις για το μεταναστευτικό – προσφυγικό

 

Με ενιαίο ή ομόσπονδο κράτος θα αντιμετωπίσουμε το μεταναστευτικό – προσφυγικό

Νίκος Περιστιάνης

Φαίνεται να παραγνωρίζουμε πως οι κύριες πτυχές αυτού του προβλήματος, όπως και πολλών άλλων, σχετίζονται με το άλυτο Κυπριακό και τις κακές σχέσεις με την άλλη πλευρά. Ούτως ή άλλως, μπορούμε να προτείνουμε λύσεις στο θέμα του μεταναστευτικού / προσφυγικού, που να αποτελέσουν βήματα συνεργασίας και βελτίωσης των σχέσεων με την άλλη πλευρά, έτσι που να αναβιώσουμε το ενδιαφέρον για μια μόνιμη λύση

Το θέμα των προσφύγων έχει πλέον αναχθεί σε μείζον εθνικό θέμα για την Κύπρο. Αλλά, δυστυχώς, δεν αντιμετωπίζουμε το ζήτημα με την απαραίτητη ψυχραιμία: από καιρό ενσπείρουμε τον φόβο στους πολίτες για το κακό που μας βρήκε (καλλιεργώντας έτσι τον πανικό και έμμεσα την ισλαμοφοβία και τον ρατσισμό), ενώ πιο πρόσφατα καταλήξαμε στις απειλές κατά των εταίρων μας της Ε.Ε. – πως αν δεν μας βοηθήσουν αρκετά, θα ανοίξουμε τις πύλες να ξεχυθούν οι πρόσφυγες στα πλούσια κράτη της Ένωσης, ως τιμωρία. Ακριβώς αυτά που καταγγέλλουμε σαν εκβιαστικές και βάρβαρες συμπεριφορές της Τουρκίας του Ερντογάν.

Ταυτόχρονα φαίνεται να παραγνωρίζουμε πως οι κύριες πτυχές αυτού του προβλήματος, όπως και πολλών άλλων, σχετίζονται με το άλυτο Κυπριακό και τις κακές σχέσεις με την άλλη πλευρά. Ούτως ή άλλως, μπορούμε να προτείνουμε λύσεις στο θέμα του μεταναστευτικού / προσφυγικού, που να αποτελέσουν βήματα συνεργασίας και βελτίωσης των σχέσεων με την άλλη πλευρά, έτσι που να αναβιώσουμε το ενδιαφέρον για μια μόνιμη λύση.Τονίζουμε και πάλι, πως, βοηθώντας τους Τ/κ, θα βοηθούσαμε και τον εαυτό μας, αφού με τη δημιουργία των Κέντρων Φιλοξενίας και των σχετικών υπηρεσιών θα συγκρατούνταν αρκετοί αιτητές ασύλου στις κατεχόμενες περιοχές και δεν θα συνέχιζε ο κατακλυσμός της πλευράς μας. Επίσης, εκεί που χρειαζόταν, θα μπορούσε από τα κατεχόμενα να γίνονταν αποδεκτές κάποιες επιστροφές στην Τουρκία.

Ενεργειακές ελλείψεις παραλύουν την τουρκική βιομηχανία

 

του Κάριν Σεντς (ARD)

Προβλήματα προκαλεί στην τουρκική βιομηχανία η διακοπή των εισαγωγών φυσικού αερίου από το Ιράν. Ένα ακόμη πλήγμα για την οικονομική πολιτική του Ερντογάν.

    

Εργοστάσιο της αυτοκινητοβιομηχανίας Ford στην πόλη Κοτσαελί της Τουρκίας

Το 2021 ήταν μια καλή χρονιά για την τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία και κυρίως για τους προμηθευτές της. Ο κλάδος επωφελείται από το γεγονός ότι λόγω πανδημίας οι μεγάλοι κατασκευαστές δεν διακινδυνεύουν πλέον πολλές παραγγελίες σε μακρινές χώρες της Ασίας, αλλά συχνά προτιμούν τη γειτονική Τουρκία. Όπως λέει ο Άλμπερτ Σαϊντάμ, πρόεδρος του τουρκικού συνδέσμου προμηθευτών της αυτοκινητοβιομηχανίας, «η Τουρκία αποτελεί πλέον εναλλακτική λύση, αν όχι και πρώτη επιλογή. Φάνηκε αυτό στην αύξηση των εξαγωγών τα προηγούμενα χρόνια, για εμάς ήταν ένα χαρμόσυνο γεγονός».

Ωστόσο, τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ακυρώνουν την εορταστική διάθεση. Το Ιράν ανακοίνωσε ότι, λόγω «τεχνικών προβλημάτων» διακόπτει την παροχή φυσικού αερίου προς την γειτονική Τουρκία για δέκα ημέρες. Η τουρκική κυβέρνηση αναγκάστηκε να περιορίσει την κατανάλωση αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος στις βιομηχανικές περιοχές της χώρας, ενώ επικοινώνησε με τις μεγάλες βιομηχανίες, αναζητώντας λύσεις. Όπως δηλώνει στην κρατική τηλεόραση ο υπουργός Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ «πολλές επιχειρήσεις προτιμούν να κάνουν διάλειμμα, για λίγες ημέρες, για να επανέλθουν αργότερα.

Ο Κιλιντσάρογλου, που βαφτίζει τουρκικά τα νησιά μας, βραβεύει τον ΓΑΠ!

 

Ο Γ.Παπανδρέου, χωρίς αιδώ και χωρίς δισταγμό, αποδέχθηκε να λάβει στις 15.1.2022 δια χειρός Κιλιντσάρογλου, αρχηγού των Κεμαλιστών στην Τουρκία (ρεμπουμπλικανικό κόμμα-αξιωματική αντιπολίτευση), το “Διεθνές Βραβείο Φιλίας και Ειρήνης” του Δήμου Τσανκάγια, ένα βραβείο του οποίου το όνομα ουδεμία σχέση έχει με τα πολεμικά και επεκτατικά έργα της Τουρκίας, τα οποία ασμένως και με φανατισμό στηρίζει ο ηγέτης των Κεμαλιστών στη γείτονα.

Με τον τρόπο αυτό ο ΓΑΠ στέλνει για άλλη μια φορά ένα διεθνές μήνυμα “καλλωπισμού” της επιθετικής και επίβουλης στρατηγικής της Τουρκίας, το οποίο αξιοποιούν οι φίλοι της τελευταίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Το δυστύχημα είναι ότι αντί να υπάρξει γενική κατακραυγή στη χώρα μας, μαζική, αυστηρή καταδίκη και γενικό ξεφώνημα στον ΓΑΠ για την συγκεκριμένη στάση του, η οποία συνεχίζει την απαράδεκτη επιζήμια πολιτική που ακολούθησε ως πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ και την οποίαν προωθεί με όλους τους τρόπους και τώρα, επικρατεί σιωπή, ενώ ενδομύχως τόσο το ΚΙΝΑΛ του κ. Ανδρουλάκη όσο και η κυβέρνηση μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το πολιτικό κατεστημένο της χώρας συμφωνούν κατά βάθος με την κίνηση ΓΑΠ, άσχετο αν φοβούμενοι τα αισθήματα του ελληνικού λαού, δεν μπορούν να τον χειροκροτήσουν.

Και μη χειρότερα, αν και φοβούμεθα ότι τα χειρότερα ακολουθούν!

ΠΗΓΗ  ΙΣΚΡΑ

Mαθήματα από την ενέργεια στην Ανατ. Μεσόγειο

 του Κώστα Μαυρίδη*

Τις τελευταίες εβδομάδες, γράφτηκαν πολλά ανακριβή για την ενέργεια στην Αν. Μεσόγειο, κυρίως από όσους δεν επιθυμούν την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου βάσει του Διεθνούς  Δικαίου του ΟΗΕ για τη Θάλασσα (είναι και Δίκαιο της ΕΕ) και όσους θέλουν να ικανοποιηθεί πρώτα … η Τουρκία! Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν ότι το Συμβούλιο με πρόσφατη απόφασή του (τέλη 2021) επιβεβαίωσε  την διατήρηση δύο έργων για την Κύπρο (του καλωδίου EuroAsia Interconnector και του αγωγού East Med) στον κατάλογο «Έργων Κοινού Ενδιαφέροντος» για την ΕΕ.

 

Τις προάλλες, η Ευρωπ. Επιτροπή ανακοίνωσε χρηματοδότηση του EuroAsia Interconnector με €657 εκατομμύρια (με επιπλέον €100 εκατομμύρια από το Σχέδιο Ανάκαμψης της Κύπρου) για διασύνδεση των  ηλεκτρικών δικτύων Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου, με σκοπό να τερματιστεί η ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου. Έτσι, μια μεθοδική και σκληρή εργασία διάρκειας πέραν των δέκα χρόνων οδήγησε στο σημερινό στάδιο επιτυχίας ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου έργου υποδομής με αναμενόμενα σημαντικά οφέλη για την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον. Παρεμπιπτόντως, στην κατανομή των χρηματοδοτήσεων από την Επιτροπή, για άλλη μια φορά τα Βαλτικά κράτη έλαβαν σημαντικό μερίδιο, ενώ χρηματοδοτήθηκε και έργο που αφορά φυσικό αέριο (Βουλγαρία).  

Ουκρανικό: Εν μέσω διαφωνιών, στις 7 Φεβρουαρίου το ραντεβού Μπάιντεν – Σολτς στον Λευκό Οίκο

 

skal

ΗΠΑ – Γερμανία διαφωνούν για το Ουκρανικό

Στις 7 Φεβρουαρίου θα μεταβεί ο Καγκελάριος Όλαφ Σολτς στην Ουάσιγκτον, έπειτα από πρόσκληση του Προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με την εφημερίδα BILD, η οποία επικαλείται κυβερνητικές πηγές στο Βερολίνο.

Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel του προηγούμενου Σαββάτου, ο κ. Μπάιντεν είχε προσκαλέσει ήδη νωρίτερα τον κ. Σολτς, ο τελευταίος ωστόσο είχε επικαλεστεί «ανειλημμένες υποχρεώσεις», κυρίως λόγω της αδυναμίας του κυβερνητικού συνασπισμού να καταλήξει σε συμφωνία σε ό,τι αφορά την Ουκρανία. Σήμερα η BILD αναφέρει ότι οι δύο πλευρές προσπαθούσαν εδώ και μέρες να βρουν την κατάλληλη ημερομηνία. Από την πλευρά της Καγκελαρίας είχε πάντως γίνει σαφές ότι το ραντεβού στον Λευκό Οίκο θα έπρεπε να προηγηθεί της επίσκεψης του Καγκελάριου στο Κρεμλίνο.

Η συνάντηση των δύο ηγετών, εν μέσω της κρίσης στην Ουκρανία, αναμένεται δύσκολη, καθώς, παρά τις αμερικανικές πιέσεις,το Βερολίνο απορρίπτει το αίτημα για παράδοση όπλων στην Ουκρανία, ενώ εμφανίζεται επιφυλακτικό και σε ό,τι αφορά την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία. Ένα ακόμη αγκάθι στις γερμανοαμερικανικές σχέσεις αφορά τον γερμανορωσικό αγωγό Nord Stream 2 στη λειτουργία του οποίου αντιτίθενται οι ΗΠΑ.

Στην ημερήσια διάταξη της συνάντησης εκτιμάται ότι θα βρίσκονται ακόμη θέματα εξοπλισμών, αλλά και η πολιτική για το κλίμα.

Πηγή: ΑΜΠΕ

"Η σκιά της διχοτόμησης πλανάται πάνω από την Λιβύη"

 

του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου* 

 Με την αναβολή των εκλογών στη Λιβύη της 24ης Δεκεμβρίου 2021 προέκυψε ένα εφιαλτικό σενάριο για τη Μεσόγειο γενικά και για την Λιβύη ειδικότερα: τη διχοτόμηση της Λιβύης με την Τριπολίτιδα (δυτικά) στα χέρια της Τουρκίας και του Κατάρ, την Κυρηναϊκή (ανατολικά) στα χέρια του άξονα Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αιγύπτου και Ρωσίας, και το Φεζάν (νότια) στο έλεος των γεγονότων. Για τους δυτικούς διπλωμάτες και τους Λιβύους «πολιτικούς δεινόσαυρους» είναι ταμπού, σχεδόν βλασφημία. Ποτέ δεν αναφέρθηκε ανοιχτά, δεν ειπώθηκε ποτέ δημόσια στα αμέτρητα (και πόσο χρήσιμα άραγε;) διεθνή συνέδρια για τη λιβυκή κρίση, Σήμερα η διαίρεση της πρώην Τζαμαχίρια του Μουαμάρ Καντάφι δεν είναι μια απλή υπόθεση: είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα. Το να το αρνηθείς σημαίνει να θάψεις το κεφάλι σου στην άμμο. Αλλά ίσως δεν είναι ακόμα πολύ αργά για να το αλλάξει αυτό. Το 2022 αντί να είναι μια χρονιά Αναγέννησης μπορεί να γίνει μια χρονιά διχοτόμησης.

 -Οι ευθύνες των Ηνωμένων Εθνών

 Είναι προφανές ότι το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών να φέρουν νέους ενοποιημένους θεσμούς στη Λιβύη απέτυχε παταγωδώς. Ο πρώην απεσταλμένος του ΟΗΕ, Jan Kubis, εγκατέλειψε το πλοίο πριν ακόμη βυθιστεί, παραιτούμενος από το αξίωμα του στις 17 Νοεμβρίου. Η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβύη (Unsmil) δεν έχει ηγεσία και πρόκειται να λήξει η θητεία της. Η διπλωμάτη των ΗΠΑ Στέφανι Γουίλιαμς, πρώην νούμερο δύο του πρώην απεσταλμένου του ΟΗΕ Ghassan Salame, στάλθηκε πίσω στην Τρίπολη από το "Γυάλινο Παλάτι" του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη,σε ρόλο συμβούλου του γενικού γραμματέα: ένα τέχνασμα στην ουσία για να παρακάμψει το ρωσικό βέτο (πιθανώς και το κινέζικο) στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να σώσει ότι μπορεί να σωθεί στη φάση της μετεκλογικής αναβολής. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, ο πολιτικός «οδικός χάρτης» που βασίζεται στις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές «τρεις ράγες» φαίνεται να είναι έντονα προβληματικός και η Williams από μόνη της (και με αδύναμη εντολή) δεν αρκεί για να εγγυηθεί τις εκλογές.

-Αγώνας για εξουσία

 Η νέα ημερομηνία για τη διοργάνωση της ψηφοφορίας, η 24η Ιανουαρίου, ήταν ακόμη μια κοροϊδία: Δεν υπήρχαν ούτε υπάρχουν πολιτικές, τεχνικές και προϋποθέσεις ασφαλείας για να προκηρυχθούν «ελεύθερες, διαφανείς και δίκαιες» εκλογές που να μπορούν πραγματικά να ενώσουν τη χώρα. Στην καλύτερη περίπτωση, οι εκλογές θα μπορούσαν να γίνουν τον Ιούνιο. Εν τω μεταξύ, οι Λίβυοι πολιτικοί, που ορίζονται ως «απειλούμενοι δεινόσαυροι» από την ίδια την Williams, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αναβολή προς όφελός τους. Ο Abdul Hamid Ddeibah, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, δεν έχει καμία πρόθεση να παραιτηθεί από την έδρα του. Λίγη σημασία έχει αν ο επιχειρηματίας από τη Μισράτα είχε δεσμευτεί να μην θέσει υποψηφιότητα και να παραιτηθεί τον Δεκέμβριο: είναι σαφώς μπροστά στις δημοσκοπήσεις, οι κύριες πολιτοφυλακές της Τριπολίτιδας στο πλευρό του.

Δεν είναι λύση η μεγάλη παραίτηση

 του Βασίλη Σιώκη*

ΠΠερνώντας σε μια μετά-κόβιντ εποχή, η νέα πραγματικότητα ή η περιβόητη κανονικότητα συνοδεύεται από συνταρακτικές αλλαγές που πλέον δεν αχνοφαίνονται απλά στο πλάνο. Αλλαγές που έχουν ήδη ξεκινήσει, προγραμματισμένες να βρουν έδαφος στις πιθανά επερχόμενες κρίσεις (οικονομία, οικολογία, ενέργεια, γεωπολιτική), ακολουθώντας τα πρότυπα της απερχόμενης (ίσως προσωρινά) υγειονομικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, η καταστρατήγηση και ο ανελέητος βομβαρδισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδηγεί σε μια πιο άνιση μάχη και ένα δυστοπικό μέλλον. Οι δικτατορικού τύπου «υποχρεωτικότητες» (βλέπε: εγκλεισμός, απαγόρευση κυκλοφορίας, εμβολιασμός κ.λπ.), που επιβλήθηκαν στο όνομα της υπεράσπισης της Υγείας, χωρίς καμία συζήτηση αλλά ούτε και ουσιαστική αντίδραση, σημαδεύουν την ελευθερία των ανθρώπων και ειδικότερα την ελευθερία σκέψης του νου.

Η εύκολη και αβίαστη προσαρμογή των ανθρώπων, δύο χρόνια πριν, μπροστά στην «μεγάλη» απειλή του ιού, αποτελεί τον ορίζοντα αυτής της νέας πραγματικότητας. Πρώτος στόχος δεν ήταν άλλος από την εξάπλωση διάχυτου και έντονου φόβου στην κοινωνία και στους ανθρώπους, οι οποίοι ανήμποροι στέκονταν μπροστά σε μια τηλεόραση, βλέποντας συνεχώς «αριθμούς» και ακούγοντας τρομογόνους επιστημονικούς όρους. Δεύτερος στόχος, η καταστολή των ατόμων, όντας και λειτουργώντας σαν μια μάζα, τα οποία έπρεπε να ακολουθούν αβίαστα, χωρίς αντίσταση, τους νέους κανόνες, όπως ένας υπολογιστής, για να συνεχίσουν να έχουν την ελευθερία τους, όπως τους υποσχέθηκαν.

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΤΣΕΣΟΝ ΚΑΙ Η «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ» ΕΝΩΣΗ.

 

 του Άντη Ροδίτη

Μου ζήτησαν να διαβάσω ένα άρθρο του πρώην Επιτρόπου Διοικήσεως κ. Νίκου Χρ. Χαραλάμπους με τίτλο ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΤΣΕΣΟΝ ΚΑΙ Η ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ «ΕΝΩΣΗ», που δημοσιεύτηκε στον «Φιλελεύθερο» στις 23. 8. 2014. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο εδώ: Τα σχέδια Άτσεσον και η πραξικοπηματική «Ένωση» (nicoscharalambous.org)

 

Θα σχολιάσω τα λάθη, τις αδυναμίες, τις παραλείψεις και τα κενά που τελικά διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια, όπως εμφανίζονται μέσα στο άρθρο. "Ο Acheson", γράφει ο κ. Χαραλάμπους, "ήταν αναγκασμένος" να τροποποιεί συνεχώς τις προτάσεις του στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων (Ιούλιος-Αύγουστος 1964). Δεν λέει όμως γιατί ήταν "αναγκασμένος". Ποιος "ανάγκαζε" τον Acheson ; Δεν είναι σημαντική πληροφορία να το ξέρουμε για να καταλάβουμε περισσότερα για την τακτική του; Ο ίδιος ο κ. Χαραλάμπους ξέρει; κι αν δεν ξέρει γιατί το γράφει κι αν ξέρει γιατί δεν το λέει; Είναι σίγουρο πάντως, συνεχίζει, ότι η Τουρκία ουδέποτε δέχτηκε κάτι που δεν θα σήμαινε διχοτόμηση της Κύπρου. Σωστό. Αλλά γιατί δεν σημειώνει ότι ούτε και η Ελλάδα δέχτηκε ποτέ κάτι που να διχοτομεί την Κύπρο; Διότι ισχυρίζεται το αντίθετο, που δεν ισχύει βέβαια επειδή δεν τεκμηριώνεται με έγγραφα. Ο αναγνώστης διαισθάνεται αμέσως την προκατάληψη που διακατέχει τον πρώην Επίτροπο Διοικήσεως της Κ.Δ. εναντίον της Ελλάδας και του Γεωργίου Παπανδρέου, τη στιγμή που στην ιστοσελίδα του δηλώνει ότι σκοπός του είναι "η αμφισβήτηση της κρατούσας αλήθειας"!

Η κοινωνική αν-Ισότητα ως ‘φιλοσοφικό’ πρόβλημα[1]

 Γράφει ο Κώστας Λάμπος

 claslessdemocracy@gmail.com, http://www.classlessdemovracy.blogspot.com,

 Η πολιτική φιλοσοφία, η κοινωνική και η οικονομική θεωρία των νεότερων χρόνων από τους θεμελιωτές τους και μέχρι σήμερα και με ελάχιστες εξαιρέσεις, αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό τους φυσικούς νόμους που εξηγούν την ύπαρξη του Σύμπαντος και την εμφάνιση και την εξέλιξη της ζωής, αλλά και τους νόμους κίνησης των κοινωνιών. Αντ’ αυτού εστίασαν, ως φιλελευθερισμός και νεοφιλελευθερισμός, όπως και ως κλασικισμός και νεοκλασικισμός, στην υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας, ως την πεμπτουσία, τάχα, της ατομικής ελευθερίας, γεγονός που τους ανάγκασε να αγνοήσουν, ακόμα και να αορατοποιήσουν την ανθρώπινη κοινωνία, ως υποκειμένου δημιουργίας του ανθρώπινου πολιτισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουν σε θρησκευόμενες, διαπλεκόμενες και αλληλοσπαρασσόμενες ιδεολογίες του κεφαλαίου. Αυτή η επιλογή τους τις οδήγησε στην στείρα υπεράσπιση της κοινωνικής ανισότητας, γεγονός που τις έφερε σε αντίθεση με τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Αντίθεση στρατηγικής σημασίας που γέννησε την ανάγκη νέας σύγχρονης αναζήτησης εναλλακτικής στρατηγικής για την έξοδο της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας αναζήτησης ξαναφέρνει στην επιφάνεια τη διαχρονική στρατηγική της εργαζόμενης ανθρωπότητας για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας στη μορφή της άμεσης/αταξικής δημοκρατίας, ο οποίος στον 21ο αιώνα και χάρη στις σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες υπό τον έλεγχο, βέβαια, της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας, παίρνει σταδιακά το περιεχόμενο, την μορφή και τις διαστάσεις ενός Αταξικού Οικουμενικού Ουμανισμού. Ένα βιβλίο έντιμο και καθαρό που τολμά τομές στην σκέψη, στην κοινωνική και πολιτική δράση. 

 

Θα τιμούμε τους νεκρούς και θα αγωνιζόμαστε για την αναγνώριση της Γενοκτονίας κι ας διαφωνεί η Τουρκία

  Η πρόσφατη επίθεση της τουρκικής κυβερνήσεως στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου για τη χρήση του όρου Γενοκτονία μας θυμίζει ότι η γείτων χώρα ουδέποτε ζήτησε συγγνώμην για τα εγκλήματα των Οθωμανών και των Νεοτούρκων.

Οι φωνές και οι διαμαρτυρίες θα συνεχισθούν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους 2022, αλλά δεν πρέπει να πτοηθούμε. Θα τιμήσουμε όπως πρέπει τα θύματα της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Ανατολής: Με σοβαρότητα, με μελέτη των ιστορικών πηγών, με ανάδειξη της θυσιαστικής προσφοράς των κληρικών μας, χωρίς φανατισμό, χωρίς εκδικητικότητα.

Τα γεγονότα του 1922, γνωστά με τον γενικό όρο Μικρασιατική Καταστροφή, αποτελούν μία κλασική μορφή Γενοκτονίας. Οι Τούρκοι, αλλά και ορισμένοι Έλληνες αναθεωρητές, ισχυρίζονται ότι οι Τούρκοι απλώς αντέδρασαν στην παρουσία του Ελληνικού Στρατού .Όμως οι χρονολογίες τους διαψεύδουν. Ο διωγμός του Ελληνισμού αρχίζει το 1914 με τις σφαγές στη Φώκαια της Μικράς Ασίας, δηλαδή 5 χρόνια πριν από την αποβίβαση του Στρατού μας στη Σμύρνη. Για τις σφαγές του 1914 υπάρχει λεπτομερής καταγραφή στη Μαύρη Βίβλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία εκδόθηκε το 1919.Η νομική ορολογία περί Γενοκτονίας καθιερώθηκε διεθνώς με απόφαση του ΟΗΕ το 1948. Ο καθηγητής και νυν Υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος στο βιβλίο του “Ελληνοτουρκικές σχέσεις” χρησιμοποιεί τα στοιχεία του ορισμού του ΟΗΕ για να αποδείξει ότι πράγματι το 1922 έγινε Γενοκτονία, Δεν λησμονούμε και τη Γενοκτονία των Ποντίων, η οποία άρχισε το 1919. Τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1922, λοιπόν, τα Κεμαλικά τουρκικά στρατεύματα διέπραξαν τα εξής στις περιοχές που κατέλαβαν:

100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή και τον μεγάλο ξεριζωμό

 

του Λεωνίδα Κουμάκη 

«Εμείς που θανατωθήκαμε εδώ, μην μας ξεχνάς γιατί η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του» γράφει η επιγραφή του Ελληνικού μνημείουστο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν – Γκούζεν της Αυστρίας για τον θάνατο3.700 Ελλήνωνκατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Μακάρι να υπήρχε μια ανάλογη επιγραφή σε κεντρικό σημείο της Ελληνικής πρωτεύουσας να μας θυμίζει τα εκατομμύρια των τραγικών θυμάτων της Μεγάλης Καταστροφής και του Μεγάλου Ξεριζωμού του 1922.

Τριάντα τρία χρόνια μετά την Μεγάλη Καταστροφή, στις 15/9/1955,ο Ηλίας Βενέζης(1904-1973),Ακαδημαϊκός, συγγραφέας και από τα πιο φωτεινά πνεύματα της ελληνικής διανόησης, αναφερόμενος στο φονικό πογκρόμ στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης την νύχτα της 6^ης Σεπτεμβρίου 1955,σημείωνε απογοητευμένος:

«…Στα βιβλία που γράφαμε, όσα δένονταν με το δράμα του 22, κοιτάζαμε να βλέπουμε όσο γίνεται λιγώτερο το θηρίο της Ασίας, όσο γίνεται λιγώτερο τον «εχθρό». Ανιχνεύαμε να βρούμε τον άνθρωπο, να τα εξηγήσουμε όλα με τη μοίρα του, να βρούμε μια δικαίωση εκεί που μονάχα το ένστικτο του θηρίου και το πάθος έδιναν τη σωστή εξήγηση και ερμηνεία στα γεγονότα.

Προχωρήσαμε ακόμα πιο πολύ. Είπαμε να ξεχάσουμε την Ιστορία – εμείς, ένας λαός που έχει ανάγκη ν΄ακουμπά στην Ιστορία. Και αλλάξαμε τον τόνο των βιβλίων που δίδασκαν στα παιδιά μας. Αμβλύναμε τις σκληρές γραμμές, τα μαρτύρια του Γένους στον καιρό του 1821 και στους μετέπειτα καιρούς, φτάσαμε ακόμα να σβήνουμε περιστατικά, ονόματα, θηριωδίες. Όλα αυτά, ίσως συναντηθούμε με την αντίπερα χώρα, ίσως επιτέλους γίνουμε φίλοι.

Οι μέρες του Σεπτεμβρίου του 1955 μας γυρίζουν στις μέρες του 1922.