του Λουκά Αξελού
το σκοτεινότερο, το βαθύτερο μέρος του
Αχαάβ,
δεν καταφέραμε να πούμε το παραμικρό.
Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ
Η αφετηριακά ανάπηρη ανεξαρτησία
Αν κάτι αποτελεί, πλέον, κοινό τόπο, ανεξάρτητα από τον βαθμό παραδοχής
και την επιχειρηματολογία, είναι ότι το
σύνολο, σχεδόν, των Ελλήνων πολιτών εισπράττει την σημερινή κατάσταση ως έναν
καταστροφικό σεισμό διαρκείας, που εδώ και μιαν οκταετία εξακολουθεί να μας
απειλεί με εξίσου σφοδρές μετασεισμικές δονήσεις.
Είναι όμως η ερμηνεία για τα αίτια, το βάθος της κρίσης, τις ευθύνες και
τον τρόπο αντιμετώπισης της όλης καταστάσεως από το πλείστο των πολιτών και των
πολιτικών δυνάμεων αντίστοιχο της σοβαρότητας του φαινομένου; Η καθημερινότητα
το διαψεύδει, δείχνοντάς μας με τον τρόπο της ότι το πέρασμα σε μιαν άλλη
πραγματικότητα απαιτεί νέους χάρτες και πλοήγηση σε αχαρτογράφητα νερά. Κι αυτό
γιατί το χρονικό της πορείας προς την συντριπτική ήττα που έχουμε υποστεί ως
Έθνος, ως Λαός και ως Αριστερά είναι μακρύ,
ξεκινάει δεκαετίες πριν και δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής σε κανέναν
μας.
Ως εκ τούτου, αυτό που θα μπορούσε να θέσει κάνεις ως σημείο εκκίνησης
για το φτιάξιμο ενός καινούργιου χάρτη, είναι η ανάγκη ύπαρξης πολλών και
διαφορετικού χαρακτήρα και υφής, αλλά στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση,
προσεγγίσεων, η συστηματική προσπάθεια διασταύρωσης, επανεξέτασης και κριτικής
αποτίμησής τους και στην συνέχεια η προσπάθεια τοποθέτησης των ψηφίδων στην
σωστή τους θέση, με ιστορική επίγνωση ότι η ολοκλήρωση αναστύλωσης του
κατεδαφισμένου κτηρίου είναι θέμα, τουλάχιστον, μιας γενιάς.
Είναι προαπαιτούμενο μιας σοβαρής ιστορικής και επιστημονικής
προσέγγισης να συνειδητοποιήσουμε πως η αφετηριακά ανάπηρη ανεξαρτησία που
κερδίσαμε το 1821, εξακολουθούσε να παραμένει ανάπηρη ακόμα και μετά την
δεύτερη έφοδο στους ουρανούς το 1940-1945.