ΤΟΞΙΚEΣ ΛΟΓΙΚΕΣ – ΤΟΞΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

      H πρόσφατη  πυρκαγιά στο  «εργοστάσιο ανακύκλωσης» στον Ασπρόπυργο έδωσε ένα δείγμα των καταστροφών που απειλούν μια αστική περιοχή με τις διαστάσεις της ελληνικής πρωτεύουσας. Οι ανευθυνοϋπεύθυνοι αυτού του νέου επεισοδίου βιομηχανικής ρύπανσης μεγάλης κλίμακας, κάθε άλλο παρά διαθέτουν το ελαφρυντικό  της άγνοιας:  Ήδη από το 1976 η έκλυση διοξινών στο Ιταλικό Σεβέζο και όσα επακολούθησαν, έδειξαν τις συνέπειες  βλαβερών ουσιών παρεμφερών με αυτές του Ασπροπύργου. Μερικά χρόνια αργότερα στο  Μποπάλ των Ινδιών (1984) έγιναν  απολύτως σαφείς οι συνέπειες της βιομηχανικής ασυδοσίας σε ένα τριτοκοσμικό περίγυρο, προκαλώντας πάνω από 15.000 θανάτους και τουλάχιστον  550.000 αναπηρίες  και τυφλώσεις ….

     Με το ατύχημα στον Ασπρόπυργο δοκιμάστηκαν και απέτυχαν  οι επιλογές της ιδιωτικοποίησης. Δοκιμάστηκαν οι καταστροφικές μνημονιακές ντιρεκτίβες της θέσμισης του κέρδους  στο οτιδήποτε, ακόμη κι αν αυτό είναι κρίσιμο για την ασφάλεια  και την  ποιότητα  ζωής. Δοκιμάστηκαν και απέτυχαν οι μηχανισμοί διαχείρισης κρίσεων μεγάλης κλίμακας, αφού ανεπίτρεπτα αποδυναμώθηκαν - σε μια χώρα υποθετικά ισότιμη στην ευρωζώνη.    

          Οι υπόλογοι, μνημονιακοί ή επαμφοτερίζοντες υπέρ και κατά των μνημονίων, υπέρ και κατά της Αριστεράς, ριζοσπάστες  αλλά από μέσα τους(!), πρασινοκόκκινοι νέας εσοδείας , κρύβονται πίσω από παχιές ανακοινώσεις και  χαλκεύουν ένα παρελθόν αθωότητας .

     Στο ζήτημα των αποβλήτων η κυβέρνηση πρέπει να δρομολογήσει λύσεις οικολογικές, συμμετοχικές και συνεργατικές, μακράς πνοής, μεγάλης διασποράς των διαχειρίσιμων υλικών και μικρής επικινδυνότητας. Πρέπει   να ενισχύσει τους μηχανισμούς έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση βιομηχανικών και φυσικών καταστροφών, όπως είναι οι πυρκαγιές την καλοκαιρινή περίοδο.

     Κυρίως και προπάντων, να δείξει ότι η δημοτική εγρήγορση,  ο εθελοντισμός, ο επαρκής κρατικός και περιφερειακός σχεδιασμός,  μπορούν να αντιμετωπίσουν πολύ πιο αποτελεσματικά τα προβλήματα από την ιδιωτική πρωτοβουλία που μας συνιστούν ενθέρμως οι Ευρωπαίοι «εταίροι»

Αθήνα, 12.6.15

OIKOΛΟΓΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ 

                                      

Xαιρετισμός στο συνέδριο του ΕΠΑΜ

Αγαπητοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Τιμούμε  τους αγώνες σας και χαιρετίζουμε  το συνέδριό σας, με την ευχή και την ελπίδα να προωθήσει την ενότητα  των  πατριωτικών  και δημοκρατικών δυνάμεων.

Αυτή  η ενότητα  προϋποθέτει   ένα πνεύμα πολιτικού πολιτισμού, δημιουργικής κριτικής χωρίς απεραντολογίες , αναζήτησης κοινών τόπων - αλλά  όχι  συμβιβασμών. Προς αυτή τη κατεύθυνση έχουμε να διανύσουμε  απόσταση, όμως πρέπει :     Πρέπει αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την  υπαρξιακή κρίση της χώρας , μέσα σε συνθήκες αποικιοποίησης,  στυγνής  γερμανικής επικυριαρχίας, καταστολής των παραγωγικών της δυνατοτήτων.

Ο  Ελληνισμός με το οικουμενικό πνεύμα που διαθέτει και την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών – για να θυμηθούμε τον ποιητή  - δεν μπορεί να βολευθεί με μια μίζερη και αγοραφοβική ροβινσονιάδα.  Στη φύση και στην ιστορία  του αρμόζει ένας   κριτικός  Ευρωπαϊσμός, με  συνεργασίες που δεν καταλύουν την Εθνική Ανεξαρτησία,   χωρίς τη μυστική διπλωματία των διατλαντικών συμφωνιών εμπορίου (ΤΤΙΡ), χωρίς την  απατηλή ρητορική  του ευρωπαϊζοντος συρμού. Κι ακόμη  χωρίς τα σημερινά αντιρωσικά  όρια,  που χαράζει  η υποταγή στις δυτικόστροφες δυνάμεις.

Μερικοί προσπαθούν να εμφανίσουν την αποχώρηση από το ευρώ  ως  απόλυτη καταστροφή, αυοαπαλλασσόμενοι  από κάθε λογική τεκμηρίωση. Άλλοι αναγορεύονται  σε ποντίφηκες που διανέμουν πολιτικά συγχωροχάρτια, ακόμη και στον πολιτικά, ηθικά και δικαστικά  υπόλογο Γ. Παπανδρέου, άσχετα από το αν  έτσι  απαξιώνουν τον μεγάλο αντιμνημονιακό αγώνα . Άσχετα από το αν έτσι προάγουν  τον πολιτικό κυνισμό.

Σήμερα έχουμε να αντιπαλέψουμε  τον δόλιο ευρωπαϊσμό, όπως επίσης  τον ευρωραγιαδισμό .  Όμως μπορούμε να προχωρήσουμε, με αυτό το λαό  που διαθέτουμε. Σαρκάζοντας όπως ο Μπέρτολτ Μπρεχτ εκείνους  που είναι ικανοί  να διαλέξουν έναν άλλο λαό,  αρκεί να διατηρήσουν την καρέκλα τους.

Ως συνέχεια των κινημάτων των πλατειών  μπορούμε να διευρύνουμε και να βαθύνουμε τον αγώνα μας με την συνεκτίμηση των στοιχείων ποιότητας ζωής, προστασίας του περιβάλλοντος και της φύσης. Μπορούμε να καταδείξουμε την ευθύνη της νεοαποικιοκρατίας όχι μόνο στην καταστολή εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά και στην καταρράκωση βασικών συνθηκών ζωής.

Μπορούμε και πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, αποφασισμένοι, θαρραλέοι, πεισματωμένοι, ωραίοι σαν Έλληνες.

Από τους Οικολόγους Ριζοσπάστες, Γιάννης Σχίζας

BAΣΤΑ ΠΑΝΟΥΣΗ

Διαβάζω την ανακοίνωση  της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ που ασκεί κριτική στην πορεία του αναπληρωτή Υπουργού Προστασίας Πολίτη κ. Γιάννη Πανούση  το τελευταίο πεντάμηνο και ζητά την αποπομπή του από τη κυβέρνηση.  Σε ένα δημοκρατικό κόμμα η κριτική είναι βεβαίως θεμιτή και ουδείς μπορεί να διαφεύγει αυτής,  όμως η κριτική δεν μπορεί να παρουσιάζει ασυνέχειες και άλματα κατά το δοκούν.   Να λοιπόν μια κριτική της κριτικής :  Πού ήταν η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ όταν η ηγετική ομάδα – χωρίς κριτήρια και χωρίς διαφανείς διαδικασίες –  καθόριζε τη σύνθεση της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού; Και πως τώρα προτάσσει τα δικά της κριτήρια για την αποπομπή  από το κυβερνών σώμα όταν δεν έλεγε τίποτε για τον σχηματισμό του;

Προφανώς, η Νεολαία   δεν συνεκτιμά και δεν αναγνωρίζει  τη συμβολή του Πανούση στην αυτογνωσία του ΣΥΡΙΖΑ, στην  κατανόηση του ότι ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μικρό κλάσμα του εκλογικού σώματος :  Όπου και  θα επανέλθει  ταχύτατα, αν δεν ανταποκριθεί στις πατριωτικές και δημοκρατικές προσδοκίες της μείζονος κοινωνίας. 

Πολιτικά θυρανοίξια

Του Γιάννη Πανούση

Από την «Καθημερινή»

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Η "Εφημερίδα των συντακτών" παραθέτει αλλά και διερμηνεύει τις  κατωτέρω απόψεις του Υπουργού Γιάννη Πανούση ως νέες βολές κατά της Κυβέρνησης....Σε μια κατάσταση όπου ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί εαυτόν  διαχειριστή  θυγατρικών πολιτικών δυνάμεων, κάποιος αναπόφευκτα θα του μιλούσε για την αυταρέσκειά του :  Για το γιαλό που δεν είναι στραβός και για την ανάγκη να ξεστραβωθούν πλείστοι όσοι...

Χρειάζεται μια ρήξη. Όχι όμως με το μέλλον, αλλά με το παρελθόν. Είμαστε μπροστά στο ιστορικό σταυροδρόμι της εθνικής ανασύνταξης. Το αδιέξοδο είναι πίσω μας. Το ίδιο και η βύθιση στην τραγικότητα του μηδενισμού, της συνολικής αποτυχίας και της αβοηθησίας. Το πολιτικό, το οικονομικό, το κοινωνικό, το αξιακό πρέπει να συνοδοιπορούν σ' αυτή την πορεία εξόδου απο την παρακμή. Αυτή είναι η διδαχή της Αριστεράς που θέλει να σηκώσει όρθια όλη την κοινωνία και όχι απλώς να δικαιώσει την αντιπολιτευτική γραμμή.

Ας επιλέξουμε ως χώρα το μοντέλο ανάπτυξης, τους συμμάχους και τις αναγκαίες κινήσεις και ας πάψουμε να μηρυκάζουμε τα περί θηλιάς, «μοιραίας» λύσης κ.λπ. Δεν μπορώ να πω οτι κινούμαστε στα άκρα. Είναι πάντως βέβαιο ότι δεν ζούμε «στην άκρη της Ευρώπης». Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να είμαστε συνεχώς και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όχι όμως λόγω γκλαμουροαριστερού life style, αλλά λόγω στρατηγικής θέσης και σταθερής εθνικής στρατηγικής, μέσα στο περίπλοκο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι (όπως παλιά) «ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα», αλλά το «ποιος θέλει να μην κυβερνιέται αυτό το κράτος με δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη;». Αυτό το ερώτημα δεν συνδέεται μόνο με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Έχει ευρύτερο εσωτερικό βάθος. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειαζόμαστε «νέους εχθρούς». Ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο που θα υπογράψουν και θα τιμήσουν όλοι, πολιτικοί και πολίτες, είναι σήμερα αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε. Ένα συμβόλαιο τιμής, αλήθειας και συνεπούς «γραμμής».

Διελκυνστίδα Τσίπρα-«Θεσμών»

του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί ο Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοεί επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο τόσο των αρχουσών ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου, όσο και του ευρωιερατείου.  Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.

Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάποιοι εκ των συνομιλητών του έθεταν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετώπιζε όταν θα κέρδιζε τις εκλογές. Ήταν από τότε προφανές πως οι δανειστές όχι μόνο δεν θα έκαναν πίσω από τις απαιτήσεις τους επειδή οι Έλληνες θα είχαν ψηφίσει εναντίον του Μνημονίου, αλλά αντιθέτως θα επιδίωκαν να "ξεβρακώσουν" πολιτικά τη νέα κυβέρνηση. Πρώτον, για να μη ρηγματωθεί το δόγμα της λιτότητας. Δεύτερον για να στείλουν ένα αποτρεπτικό μήνυμα στα άλλα κινήματα που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία.

Ο Τσίπρας, όμως, είχε αγκιστρωθεί στο επιχείρημα πως η Ελλάδα είναι συστημικός κίνδυνος. Ως εκ τούτου, πίστευε ότι τα αφεντικά της Ευρωζώνης θα αναγκάζονταν να διαπραγματευθούν με την αποφασισμένη κυβέρνησή του έναν έντιμο συμβιβασμό για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους κλυδωνισμούς.

Το αξιοσημείωτο είναι πως αυτό δεν ήταν απλώς μία προεκλογική ρητορική για να ξεπεράσει δύσκολα ερωτήματα. Στην πραγματικότητα, ήθελε να πιστεύει όσα έλεγε. Ήταν ένας τρόπος να ξορκίζει τη σκοτεινή προοπτική και να διατηρεί ανέπαφο το όνειρο. Η τύχη, άλλωστε, τον είχε ευνοήσει σκανδαλωδώς. Από το περιθώριο της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ τον είχε στείλει στον προθάλαμο της πρωθυπουργίας. Γιατί, λοιπόν, να πιστέψει πως το άστρο του θα τον εγκατέλειπε όταν θα σχημάτιζε κυβέρνηση;

AΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΕ-ΤΣΙΠΡΑ

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εξευτελιστικές για την κυβέρνηση Τσίπρα ήταν αναμφίβολα οι προτάσεις που κατέθεσαν οι Γερμανοί (τυπικά οι δανειστές) μέσω του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος μάλιστα κάλεσε στις Βρυξέλλες τον έλληνα πρωθυπουργό για να του επιδώσει το τελεσίγραφο με τους όρους τής κατά κράτος παράδοσης. Ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε τις θέσεις της ευρωζώνης και πολύ καλά έκανε. Αλίμονο αν ένας ηγέτης που αυτοαποκαλείται αριστερός και που αριστερό τον θεωρούν όλοι οι ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του, αποδεχόταν να αυξηθεί κατά 10 (!) εκατοστιαίες μονάδες ο ΦΠΑ στο νερό και στο ηλεκτρικό ή να καταργηθεί το επίδομα του ΕΚΑΣ στους πιο εξαθλιωμένους από τους συνταξιούχους.

«Δεν θα υποκύψουμε σε παράλογες απαιτήσεις, όπως αυτές των δανειστών» ισχυρίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας. «Επιμείναμε και αντέξαμε να διαπραγματευόμαστε όρθιοι και με ασφάλεια για τον ελληνικό λαό» διακήρυξε. Ωραία λόγια, αλλά ανταποκρίνονται στις πράξεις της κυβέρνησης; Όχι, είναι η κατηγορηματική απάντηση. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι εξεπλάγη δυσάρεστα όταν διάβασε το χαρτί που του ενεχείρισε ο Γιουνκέρ. Τον πιστεύουμε. Αυτός όμως έχει άραγε αντιληφθεί την έκπληξη που αισθάνθηκαν όλοι οι έλληνες αριστεροί, όταν διάβασαν τις προτάσεις της κυβέρνησής του στο 47 σελίδων έγγραφο που υπέβαλε ο ίδιος στους δανειστές της χώρας μας; Ούτε μία –κυριολεκτικά ούτε μία– από τις φιλολαϊκές υποσχέσεις που έδωσε ο πρωθυπουργός στις 8 Φεβρουαρίου στη Βουλή κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε μέχρι τώρα, αλλά ούτε καν συμπεριλαμβάνεται στις 47 σελίδες της κυβερνητικής πρότασης προς τους δανειστές! Τίποτα δεν έχει δώσει το κράτος στους πολίτες επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να βελτιώσει κάπως την οικονομική τους κατάσταση. Το μόνο «φιλολαϊκό» μέτρο της κυβέρνησης, αυτό των 100 δόσεων, αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα εισπράξει το κράτος από τους πολίτες όχι το πώς θα τους δώσει κάτι για να βελτιώσουν τη ζωή τους!

Κούρδοι της Τουρκίας

Mπορεί να σημαίνει κάτι για την Ελλάδα το γεγονός ότι το κόμμα του κ. Ερντογάν κέρδισε μεν τις τουρκικές εκλογές της 7.6.15   αλλά έχασε την αυτοδυναμία του στην εθνοσυνέλευση,  την οποία διατηρούσε εδώ και 13 χρόνια;  Μάλλον  όχι. 

Αυτό που μπορεί να είναι σημαντικό για την Ελλάδα και για άλλες χώρες που εκτίθενται στον επεκτατικό Οθωμανισμό – όπως είναι η Βουλγαρία-  είναι η δυναμική εμφάνιση του Κουρδικού κόμματος με το 12% των ψήφων :  Αποδείχθηκε δηλαδή περίτρανα ότι τουλάχιστον ό ένας στους 8 ψηφοφόρους της γειτονικής χώρας είναι αλλοεθνής.

Αυτό φυσικά  δεν είναι λόγος για να  πιστέψουμε ότι η Τουρκία είναι χάρτινη τίγρης : Όμως είναι και παραείναι λόγος για τους Τούρκους Δημοκράτες να μπουν σε σκέψεις για τις καταπιεζόμενες και σιωπηλές μειονότητες  της χώρας τους , που συμπλήρωσε αυτή τη χρονιά έναν αιώνα πολιτικών μαζικής εθνοκάθαρσης. Κι ακόμη είναι λόγος να μπουν σε σκέψεις οι υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου γης, σχετικά με τη «χρήση» των μειονοτήτων για την αποσταθεροποίηση της εδαφικής κυριαρχίας ανεξάρτητων κρατών. Σε αυτή τη συγκεκριμένη χρήση έχει διακριθεί  η Τουρκία : Προκαλώντας ακόμη και τη Γερμανία με την διέγερση των Τούρκων μεταναστών και  την κήρυξη   παντουρκισμού επί γερμανικού εδάφους δια στόματος Ερντογκάν – σε προπέρσινη επίσκεψή του. Δημιουργώντας θέματα στην Ελληνική Δυτική Θράκη  και στην εγγύς Βουλγαρία και απειλώντας με καταστάσεις τύπου Αλεξανδρέτας – που αποσπάσθηκε με αθέμιτες διαδικασίες από την Συρία. Και κατοικοεδρεύοντας το στρατό της στη Βόρεια Κύπρο, απειλώντας τη νόμιμη κυπριακή κυβέρνηση.

Η Τουρκία «δεν δικαιούται δια να ομιλεί» περί μειονοτήτων, όταν μέχρι πριν λίγα χρόνια απαγόρευε τη κουρδική γλώσσα και μιλούσε περί Τούρκων Ορεσίβιων. Όσοι δε από  μας επιχειρούν να συμψηφίσουν τα δικά της ατοπήματα με τα δικά μας, καλό θα είναι να λαμβάνουν υπόψη τις «κλίμακες». Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, αποδεικνύουν ότι ενεργούν υπό το κράτος ενός ανομολόγητου φόβου και υποκλίνονται προ της ισχύος…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

«……..Ηττημένος είναι εκείνος που έχει υποταχθεί και έχει αποδεχτεί τα πάντα, που αντί για τακτική στροφή έκανε στρατηγική αναστροφή, και επιπλέον μασκαρεύει την πραγματικότητα, βαφτίζοντας νίκη την κραυγαλέα ήττα και επιτυχία την καταφανή πανωλεθρία……»

Οι γραμμές αυτές απευθύνονται, πρώτα, σ’ αυτούς που δάκρυσαν από χαρά το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και από συγκίνηση την επομένη, για το προσκύνημα στο Σκοπευτήριο.  Σ’ αυτούς που έλπισαν εκείνες τις πρώτες αισιόδοξες μέρες του Φεβρουαρίου, ότι θα γίνουν λίγα βήματα μπροστά. Ότι η αριστερή κυβέρνηση θα τον ξορκίσει επιτέλους τον Φλεβάρη τον μήνα τον πικρό, που ξυπνά μαύρες μνήμες και φαντάσματα, εξήντα χρόνια τώρα από τον Φλεβάρη του ‘45.

Δεν κράτησε πολύ όμως η ελπίδα. Με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου του 2015 η ιστορία της Αριστεράς σημαδεύτηκε ξανά από το αποτύπωμα του πικρού Φλεβάρη. «Πρέπει να λέμε την αλήθεια…», μάθαμε από τους ποιητές μας. Να λέμε σκοτάδι το σκοτάδι, να λέμε λύκους τους λύκους. Οχι εταίρους. Ο Γιούνκερ, ο εκπρόσωπος των λύκων τοκογλύφων, χλεύασε τον ελληνικό λαό με όλον τον κυνισμό του νεοαποικιοκράτη: «Είναι υψηλό το επίπεδο διαβίωσης των μισθωτών και συνταξιούχων στην Ελλάδα», είπε. Αυτή είναι η λογική των μνημονίων: μισθοί και συντάξεις Βαλκανίων.

Σε αυτή τη λογική υποτάχθηκε η κυβέρνηση στις 20 Φεβρουαρίου.

Και μετά την συμφωνία η Επική Ύφεση : Για να μην λέει κανείς μετά ότι δεν γνώριζε…..

Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου ΜΑ, PhD

Ο Πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας ανήγγειλε στον Ενικό πριν λίγο καιρό ότι το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) θα αυξηθεί φέτος κατά 1,4 % σε σχέση με το 2014, ενώ το περίσσευμα του Κρατικού Προϋπολογισμού θα είναι 1,2% του φετινού ΑΕΠ. Τελικά, σύμφωνα με τις προτάσεις της Κυβέρνησης στους  Θεσμούς, το περίσσευμα του προϋπολογισμού θα διαμορφωθεί στο 0,8% του ΑΕΠ του 2015. Επί της ουσίας, τότε είχε κλείσει η διαπραγμάτευση με τους Θεσμούς.

Ας δούμε τι σημαίνει αυτό.  Μην φοβηθείτε παρακάτω που θα δείτε ορισμένους τύπους. Είναι απλοί και απαιτούν λίγη αριθμητική που όλοι γνωρίζουμε.

Ας αρχίσουμε από τον μισθό μας ή την σύνταξη μας. Για τον εργοδότη και το κράτος ο μισθός είναι δαπάνη αλλά για μας έσοδο. Έσοδο και Δαπάνη λοιπόν είναι εξ ορισμού ίσα και άρα Δαπάνη- Εσοδο=0.

Το ΑΕΠ μπορούμε να το διαβάσουμε και αυτό από δυο πλευρές. Και ως δαπάνη και ως έσοδο, όπου ισχύει το ίδιο, Εσοδο-Δαπάνη=0.

Από την μεριά της δαπάνης, το ΑΕΠ ισούται με την κατανάλωση (C), συν τις κρατικές δαπάνες (G), συν τις δαπάνες του ιδιωτικό τομέα ή επενδύσεις (Ι), συν την διάφορα εξαγωγών (Χ) εισαγωγών (Μ). Δηλαδή ΑΕΠ= C+G+I+(X-M). Δηλαδή μέσω αυτών των διαύλων δαπανάμε για να αγοράσουμε σε μια χρονιά μέσα στη χώρα και εκτός αυτής.

Το ΑΕΠ, από την μεριά των εσόδων, ισούται με το άθροισμα της κατανάλωσης C, ότι εισπράξαμε που μετά θα δαπανήσουμε για να καταναλώσουμε,   της φορολογίας που πληρωνουνουμε  στο κράτος, που αποτελεί το έσοδο του κράτους  (Τ), συν τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα, που τις αποκαλούμε αποταμιεύσεις, (S), που είναι ότι απόμεινε από το εισόδημα που καταναλώθηκε. Η απεικόνιση, ΑΕΠ=C+T+S αποτελεί την διανομή του εισοδήματος με μιάς.

Άρα Δαπάνη [C+G+I+(X-M)]=AEΠ= Έσοδα [C+T+S] και κάνοντας μια μικρή αναδιάρθρωση, έχετε μου εμπιστοσύνη, (C-C)+(G-T)+(I-S)+(X-M)=0, και καταλήγουμε  (G-T)+(I-S)+(X-M)=0.

Αυτή η παράσταση ισχύει ανεξαρτήτως εποχής, καθεστώτων, ή οικονομικής θεωρίας.

Συνέντευξη Λαπαβίτσα στο γερμανικό SPIEGEL

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Γιατί τόση διπλωματία, κύριε βουλευτά; Γιατί δεν τους λέτε ξεκάθαρα και στα ίσια, ΝΑΙ, ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ! Προς τι ο γλωσσοδέτης, όταν η άλλη μεριά (Aντιπολίτευση +άλλες προοδευτικές δυνάμεις) λυσσομανά με τον φετιχισμό του ευρώ;

SPIEGEL Χθες ο Τσίπρας συζήτησε με τον Γιούνκερ στις Βρυξέλλες και οι δύο πλευρές είχαν προτάσεις, η επόμενη τελική προθεσμία πλησιάζει, φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει η τελευταία πράξη της διαπραγμάτευσης. Πως εκτιμάτε την πρόταση των δανειστών;

Απ. Πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει στις Βρυξέλλες δείχνει την τεράστια απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στην ελληνική  πλευρά και στην πλευρά των δανειστών και είναι δύσκολο να γεφυρωθεί.  Η ελληνική οικονομία δεν θα έχει μεγάλη ανάπτυξη αυτή τη χρονιά ούτε και  την επόμενη και η επίτευξη ενός έστω και μικρού πλεονάσματος θα είναι  πολύ δύσκολη. Θα χρειαστεί αύξηση φόρων και μείωση δημοσίων δαπανών συμπεριλαμβανομένων πιθανότατα και των συντάξεων.  Αυτά τα μέτρα είναι πολύ δύσκολα να τα δεχτεί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γιατί είναι αντίθετα με ότι έχουμε πει στον ελληνικό λαό.  Εδώ έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα.

SPIEGEL Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό;

Απ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε στη βάση του προγράμματος του να σταματήσει την αυστηρή λιτότητα κάτι που είναι και επιθυμητό αλλά και απαραίτητο  για την Ελλάδα. Αλλά η  Ευρωζώνη επιμένει στη λιτότητα.  Εάν η Ελλάδα θέλει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αυτό πρέπει να συνδυαστεί με αυστηρή πολιτική, αυτό είναι ξεκάθαρο. Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Είναι η ώρα για ένα εναλλακτικό σχέδιο (Σχέδιο Β).

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Οι λεγόμενοι εταίροι επιδιώκουν την κοινωνική κατεδάφιση….

Η Iskra παραθέτει ολόκληρη τη συνέντευξη του Παν. Λαφαζανη στην Σαββατιάτικη εφημερίδα ‘’ΑΓΟΡΑ’’(6/6) και στον Δημήτρη Αλειφερόπουλο :

ΕΡ: Έχουμε σύντμηση των δόσεων του ΔΝΤ προκειμένου αυτές να πληρωθούν στο τέλος του μήνα, μετά από αίτημα της Ελλάδας. Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε μια πιο διαλλακτική στάση από τους δανειστές;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Δεν έχω την εντύπωση ότι η σύντμηση των δόσεων του ΔΝΤ και η παραπομπή τους για αποπληρωμή στο τέλος του μήνα, προέκυψε μετά από αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης. Έχω την αίσθηση ότι η πρωτοβουλία γι’ αυτή την εξέλιξη προήλθε από το ΔΝΤ, μπροστά στο ενδεχόμενο η κυβέρνηση να μην πληρώσει τη δόση της 5^ης Ιουνίου. Αυτό το γεγονός δείχνει τον πανικό των θεσμών, μπροστά σε μια πιθανή απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει είτε από επιλογή είτε από αδυναμία, την αποπληρωμή του χρέους. Όλα αυτά δείχνουν ότι την ώρα που οι «θεσμοί» επιδεικνύουν ένα αδίστακτο πρόσωπο και στραγγαλίζουν την οικονομία, την ίδια ώρα ασκούν μια επικοινωνιακή πολιτική «καρότου και μαστίγιου» και επιχειρούν πανικόβλητοι να αποτρέψουν «πάση θυσία» για την χώρα μια σχεδιασμένη εναλλακτική λύση με όχημα τη διακοπή της αποπληρωμής του χρέους. Αυτή η άθλια μακιαβελική τακτική δεν πρέπει να επιτρέψουμε να περάσει. Η κυβέρνηση οφείλει να περάσει στην αντεπίθεση.

ΕΡ: Αν οι εταίροι επιμείνουν σε μια συμφωνία με δύσκολα μέτρα στα δημοσιονομικά, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ασφαλιστικό, θα τα αποδεχτείτε για να κλείσει η συμφωνία ή όχι;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι λεγόμενοι εταίροι από την αρχή το μόνο που επιδιώκουν είναι τη γενική κοινωνική κατεδάφιση στη χώρα και τον εξευτελισμό της κυβέρνησης με την αποδοχή από μέρους της πλήθους σκληρών αντιλαϊκών μέτρων και τον ενταφιασμό του προγράμματός της. Κάθε υποχώρηση που κάνει η κυβέρνηση και έχει κάνει πολλές υποχωρήσεις, σε αντίθεση με τις προγραμματικές μας εξαγγελίες, αντί να φέρνει πιο κοντά μια συμφωνία, αξιοποιείται από τους «θεσμούς» για να ζητάνε ακόμα περισσότερα αντικοινωνικά μέτρα και να σφίγγουν περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της χώρας. Η μόνη κατεπείγουσα επιλογή για τον τόπο είναι η αναζωογόνηση των λαϊκών κινητοποιήσεων και η επιμονή σε μια πολιτική απεξάρτησης από κηδεμόνες και τήρησης, με κάθε τίμημα, μιας πορείας συμβατής με τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις.

Π. Λαφαζάνης : "Η Ελλάδα δεν είναι οικόπεδο και δεν εκβιάζεται"

"Η Ελλάδα δεν είναι «οικόπεδο» και δεν εκβιάζεται ούτε θεωρεί ότι με τις ενεργειακές επιλογές της γίνεται μέρος κανενός προβλήματος".......

Αυτή είναι η απάντηση του υπουργού ΠΑΠΕΝ Παναγιώτη Λαφαζάνη στις προκλητικές και σχεδόν απειλητικές δηλώσεις του Έιμος Χοχστάιν για τη στάση της χώρας μας απέναντι στον αγωγό ρώσικου φυσικού αερίου.

Αντίθετα, η επιλογή να στηρίξουμε στο ελληνικό έδαφος έναν αγωγό με ρώσικο φυσικό αέριο είναι εθνικά και οικονομικά ωφέλιμη, ενώ δίνει θετικές λύσεις για τη συνεργασία, την ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια της περιοχής μας και της Ευρώπης.

Η Ελλάδα ακολουθεί με συνέπεια μια νέα ανεξάρτητη και πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική, που φιλοδοξεί να καταστήσει την χώρα ένα πλουραλιστικό ενεργειακό κόμβο, εντός του οποίου θα διαφοροποιούνται και οι δρόμοι και οι πηγές προέλευσης φυσικού αερίου, χωρίς τείχη αποκλεισμού και νεοψυχροπολεμικών προκαταλήψεων. Η νέα ανεξάρτητη Ελλάδα που αναδύεται, είναι πηγή σταθερότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης για όλους και πρώτα απ' όλα για τους λαούς. Δύναμη που δείχνει ένα διαφορετικό δρόμο ειρήνης, προόδου, δικαιοσύνης και ισότιμων σχέσεων ανάμεσα στις χώρες.

Η ουσία του ενός και μοναδικού ερωτήματος της Διαπραγμάτευσης

Του Σπύρου  Στάλια,  Οικονομολόγου ΜΑ, Ph.D

Αφού το νεοκλασικό υπόδειγμα (τώρα τι είναι αυτό σε λεπτομέρειες ας το αφήσουμε) που εφαρμόζεται στην ευρωζώνη είναι ένα, μοναδικό και άχρονο, κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας και  ισχύει χωρίς αμφισβητήσεις, τότε μέσα από αυτό το μοντέλο υπάρχει η δυνατότητα της πρόβλεψης. Μην φέρετε αντιρρήσεις.

Είναι φυσικός νόμος ισχυρίζονται οι απολογητές του! Είναι σαν την τροχιά του Ήλιου ας πούμε, που είναι επιστημονικά προβλέψιμη.

Θα πρότεινα λοιπόν, μετά από αυτή την αποδεκτή απ όλους μας  επεξηγηματική εισήγηση, με όλο τον σεβασμό στον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, να αποδεχτεί όλα τα μέτρα που μας υποδεικνύει το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και ΕΕ και  να τα εφαρμόσουμε.

Αυτός θα ζητήσει μόνο ένα πράγμα εις αντάλλαγμα.

Να τον διαβεβαιώσουν επιστημονικά σε πόσο χρόνο θα επέλθει η ανάπτυξη. Δηλαδή ποιος θα δαπανήσει για την ανάπτυξη, σε πόσο χρόνο θα αυξηθεί το ΑΕΠ, σε πόσο χρόνο θα μειωθεί η ανεργία, σε πόσο χρόνο θα γίνουμε εξαγωγική χώρα ώστε να είμαστε αυτάρκεις σε ευρώ.

Τίποτα άλλο να μην ζητήσει.

Αν πάρει πλήρως αιτιολογημένη απάντηση,  με μια ή δύο το πολύ προϋποθέσεις, αφού έχουμε να κάνουμε με φυσικό νόμο, να κάτσουμε να το σκεφτούμε και να πράξουμε.

Αλλά πάω στοίχημα ότι αιτιολογημένη απάντηση δεν θα πάρει ποτέ, και κατά συνέπεια έχει κάθε λόγο μετά να πάει σε ρήξη, πλήρη ρήξη, χωρίς κανένα ενδοιασμό ή ηθική αναστολή.

Αυτοί μας κοροϊδεύουν επειδή μας βλέπουν φοβισμένους.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος : Oι κήποι των Πόλεων

του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 6.6.15

Εκτός από τα χαμένα αυτής της περιόδου υπάρχουν και εκείνα που δεν κερδήθηκαν….  Η προβληματική για τα μνημόνια και την οικονομική καθίζηση   αποδυνάμωσε πολλές ζυμώσεις  και έκανε  αβαθείς  διάφορες νοητικές ασχολίες . «Ξεμείναμε» ως ένα βαθμό  από αναφορές στην ανεγκέφαλη κατανάλωση προϊόντων και χώρου, στη δυναμική των πόλεων και της υπαίθρου, στις εντάσεις των έμφυλων  και διαγενεακών σχέσεων,   στην μακροπρόθεσμη και ολιστική διαχείριση του κυκλοφοριακού συστήματος, στην ποιότητα και στο είδος των συνταγματικών θεσμίσεων. Σχεδόν με νοσταλγία αναζητάμε κάποια  κινήματα Slow food (ποιότητα διατροφής)ή κριτικής  του αθλητισμού – και δεν τα βρίσκουμε.

Όμως αντίσταση στην κατήφεια και στην αδυσώπητη λογιστική  των ευρωπαίων  «εταίρων»  (τρομάρα τους! , θάλεγε  η μακαρίτισα η μάννα  μου…) δεν μπορεί να είναι η μονομανιακή λογιστική ακόμη και της κουτσής Μαρίας  ούτε     ένας νέο-αναχωρητισμός,  ένα σουτάρισμα της μπάλας στην εξέδρα : Αντίθετα αντίσταση είναι  και μια δήλωση ευρωστίας , αντοχής, περίσσειας δύναμης . Όπως εκείνος ο Κύπριος ήρωας  που  ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία χωρίς να ξεφορτωθεί  το τσιγάρο από τα χείλη του, έτσι κι εμείς μπορούμε να δείξουμε, μέσα από μια  ιδεολογική πλησμονή, ότι έχουμε ενέργεια και ικανότητα να σκεπτόμαστε, έστω και «πυροβολούμενοι» από τα μνημόνια.

Οι εορτασμοί για την  «Ημέρα του Περιβάλλοντος» προσφέρονται για ένα τέτοιο εγχείρημα.

To status quo και η λύση

του Ανδρέα Θεοφάνους *

Ενώ έχουμε εισέλθει σε ένα νέο κύκλο διακοινοτικών συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού με βάση τη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου καθώς και για το κεκτημένο των προηγούμενων συνομιλιών, υπάρχουν διάφορα καίρια ζητήματα τα οποία πρέπει να μας προβληματίσουν. Απαιτείται προφανώς νηφάλια αναλυτική προσέγγιση αντί ιδεολογικοποίηση ζητημάτων και συνθηματολογία, για να έχουμε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τα όποια προβλήματα προκύψουν αλλά και για να είμαστε σταθεροί σε στόχους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα μας.

Από την επαύριο του δημοψηφίσματος του 2004 είχα καταθέσει την άποψη ότι θα έπρεπε να υπάρξει μια εναλλακτική στρατηγική: κατάθεση κατευθυντήριων γραμμών για λύση στα πλαίσια της Κυπριακής Δημοκρατίας στη βάση ενός ενοποιητικού ομοσπονδιακού πολιτεύματος, εξελικτική προσέγγιση και διαχείριση του προβλήματος.  Τις θέσεις αυτές τις επικαιροποιούσα σε τακτά χρονικά διαστήματα.  Ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος παραμένει όμως αγκυλωμένο στην ανακύκλωση ενός στρεβλού δυσλειτουργικού μοντέλου που ο λαός απέρριψε. Και να εφαρμοσθεί το συγκεκριμένο μοντέλο, που αποτελεί τη βάση των συνομιλιών και που μέρος των πολιτικών δυνάμενων προκρίνει, το μέλλον θα είναι δυσοίωνο. 

Τις τελευταίες μέρες τονίζεται η ανάγκη τερματισμού του status quo. Η θέση αυτή έχει οδηγήσει στην υιοθέτηση μιας λανθασμένης αντίληψης από ένα μέρος του πολιτικού συστήματος και της κοινής γνώμης: ότι οποιαδήποτε λύση συνεπάγεται βελτίωση του status quo.

Οι ευρωβουλευτές έβαλαν για μια ακόμη φορά το συμφέρον των μεγάλων επιχειρήσεων πάνω από το δημόσιο συμφέρον

του Δημήτρη Καζάκη 

Η Επιτροπή για το Διεθνές Εμπόριο (ΙΝΤΑ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποφάσισε (27.5.15) ότι τα εθνικά δικαστήρια των κρατών-μελών της Ευρώπης δεν μπορούν να είναι αξιόπιστα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των διεθνών επενδυτών, καθώς κάλεσε να διατηρηθεί η ιδιωτική διαιτησία στην εμπορική συμφωνία ΕΕ-ΗΠΑ. Οι ευρωβουλευτές ψήφισαν υπέρ σχετικά με την ρήτρα για την Επίλυση Διαφορών Επενδυτή-Κράτους (ISDS) - αν και θα επαναδιατυπωθεί το όνομά της για την Υπεραντλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ). Η ρήτρα ISDS επιτρέπει σε ξένους επενδυτές να προσφεύγουν απευθείας εναντίον κυβερνήσεων όχι σε δικαστήρια, αλλά σε ιδιωτικές ομάδες διαιτησίας, με επιβραβεύσεις που θα καταβάλλονται από τους φορολογούμενους.

Η Σεσίλ Τουμπό, μέλος της Επιτροπής Μεταφορών και Περιβάλλοντος, δήλωσε: «Στη σύγκρουση μεταξύ ομάδων συμφερόντων και του δημόσιου συμφέροντος, οι ευρωβουλευτές της INTA επέλεξαν να σταθούν υπέρ των πρώτων με την υποστήριξη αυτής του βαθιά προβληματικού ιδιωτικού συστήματος διαιτησίας. Όχι μόνο δεν εμπιστεύονται τα δικαστήρια μας, αλλά είναι πρόθυμοι να βάλουν τους Ευρωπαίους να πληρώνουν για τους ιδιωτικούς κινδύνους των μεγάλων επιχειρήσεων, και να δέσουν τα χέρια των μελλοντικών νομοθετών της ΕΕ, παρέχοντας μια σιωπηρή αποτροπή για ρύθμιση υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.»

Γ. Πανούσης: Δεν μπορεί ο κάθε κομματικός να λέει την άποψή του και να την επιβάλλει

Ο Αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη μιλά στα "Επίκαιρα"...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΜΠΙΛΗ

Eισαγωγή ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Ο Γιάννης Πανούσης έχει εξηγήσει και στο παρελθόν τη διαφοροποίηση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ψηφοφόρων του - κοντολογίς μεταξύ του 4%και του 32% της κοινωνίας. Την ίδια αναφορά επανέλαβε πρόσφατα  και ο Λουκάς Αξελός
http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/05/blog-post_24.html. Καιρός κάποιοι να έλθουν στα σύγκαλά τους και να κατανοήσουν ποιός είναι ο  "μεγαλομέτοχος" αυτού του σχήματος, από το οποίο προέρχεται η σημερινή  κυβέρνηση

Κύριε Πανούση, πόσο δύσκολο είναι ένας άνθρωπος που έχει ασχοληθεί με τα αίτια και την πρόληψη της εγκληματικότητας σε όλη του την επιστημονική - επαγγελματική σταδιοδρομία να προΐσταται του υπουργείου που ασχολείται κυρίως με την καταστολή;

Καταρχάς, να ξεκινήσω από την πρώτη πρόκληση. Αυτά που έγραψα σε δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα ήταν θεωρία ή μπορούν να εφαρμοστούν; Διότι, ξέρετε, οι εγκληματολόγοι ως κοινωνικοί επιστήμονες μπορούν να κάνουν διαφόρων ειδών υποθέσεις κι όταν τους λες «λύσ’ το τώρα» να μην μπορούν να κάνουν καμία πρόταση. Άρα, το γεγονός ότι βρίσκομαι σε αυτή τη θέση μού δίνει τη δυνατότητα να δοκιμάσω στην πράξη αν αυτά που έχω γράψει μπορούν να εφαρμοστούν σε μια κοινωνία με κρίση. Και όχι μόνο οικονομική, αλλά και αξιακή και εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Πώς την εφαρμόζεις σε ένα αστυνομικό σώμα, που κι αυτό περνά τα εσωτερικά του προβλήματα; Πώς την περνάς στο πολιτικό σύστημα; Ακούω διάφορους να μιλούν για αριστερή αστυνομία. Δηλαδή να πιάνουμε τους μη αριστερούς; Να αφήνουμε τους μπαχαλάκηδες να κυβερνούν τη χώρα; Έχω πει στους αξιωματικούς σε όλες τις ομιλίες μου ότι οι λειτουργίες της αστυνομίας είναι τέσσερις: κοινωνική, προληπτική, αποτρεπτική και, στο τέλος, καταναγκαστική.

Το Μεταναστευτικό είναι τελικά ευρωπαϊκό ζήτημα;

Το Μεταναστευτικό είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Γι’ αυτό κι εγώ είπα ότι πρέπει να ασχοληθεί και ο ΟΗΕ, γιατί όλοι αυτοί κάποια στιγμή μπορεί να πηγαίνουν σε άλλες χώρες, εκτός Ευρώπης.

Ο Τσίπρας θέλει να υπογράψει

του Γιώργου Δελαστίκ 
Άντε πάλι τα ίδια ο πρωθυπουργός

: «Εγώ θέλω να πω μόνο ότι 

έχουμε κάνει πάρα πολλά βήματα

 και ότι είμαστε στην τελική ευθεία, 

είμαστε κοντά σε μια συμφωνία» 

δήλωσε για μια ακόμη φορά την 

Τετάρτη, μετά το τέλος της 

σύσκεψης της ομάδας 

διαπραγμάτευσης χωρίς τον… 

επικεφαλής (!) της, τον Ευκλείδη 

Τσακαλώτο, που βρισκόταν στις Βρυξέλλες. «Χρειάζεται 

όμως να κλείσουμε όλοι τα αφτιά στις Κασσάνδρες, στους 

κινδυνολόγους» πρόσθεσε ο Αλέξης Τσίπρας, κάνοντας 

έξαλλους τους Γερμαναράδες. «Δεν είμαστε Κασσάνδρες. 

Είμαστε ρεαλιστές» δήλωσε οργισμένος ο εκπρόσωπος του 

γερμανικού υπουργείου Οικονομικών Μ. Γέγκερ. 

Ο Β. Σόιμπλε πήρε τον Τσίπρα στο ψιλό: «Είναι ωραίο να 

ακούει κανείς όλα αυτά τα θετικά σχόλια από την Ελλάδα. Επί

 της ουσίας όμως δεν έχουμε προχωρήσει πολύ πιο πέρα 

στις διαπραγματεύσεις

«Πανελλαδικό μέτωπο πλατειών» : ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ

Το αποκάλεσαν ιδιότυπη οικονομική κατοχή, το είπαν αποικία χρέους. ‘Όπως και αν ονομάζεται το ειδεχθές πείραμα που εφάρμοσαν στον τόπο μας, πλησιάζει στην κορύφωση και στο σημείο όπου θα κριθεί το μέλλον των επομένων γενεών. Δεν γνωρίζουμε, παρά μόνο από διαρροές τα παζάρια που γίνονται μεταξύ των δανειστών και της Ελληνικής κυβέρνησης. Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά ότι ο λαός δεν μπορεί να αντέξει νέα υφεσιακά μέτρα από νέους άμεσους η έμμεσους φόρους. Η κυβέρνηση άλλωστε εκλέχθηκε ακριβώς για να μην επιβαρύνει περαιτέρω τα μεσαία και κατώτερα στρώματα του πληθυσμού που πλήττονται βίαια τα τελευταία χρόνια. Και εκλέχθηκε ώστε να κυβερνά η ίδια και όχι οι ΄΄θεσμοί΄΄ και τα τεχνικά κλιμάκια και να νομοθετεί με γνώμονα το συμφέρον του λαού πρώτιστα.

• Είναι πλέον ξεκάθαρο, ότι οι δανειστές επιζητούν τον πλήρη ΄΄στραγγαλισμό΄΄ του Ελληνικού λαού με μέτρα τα οποία θα οδηγήσουν σε πλήρη γενοκτονία.

Ο λαός δεν πρέπει να υποκύψει στα εκβιαστικά διλήμματα  των διαφόρων κέντρων  που προπαγανδίζουν τον ευρωμονόδρομο. Εταίροι οι οποίοι αδιαφορούν για τις ανθρώπινες ζωές επιμένοντας στην θανατηφόρα λιτότητα, απλά δεν μπορεί να είναι εταίροι ….Καμία ΄΄έντιμη΄΄ συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει με τον λαό να συνεχίζει να υποφέρει.

Όλοι οι Έλληνες πολίτες καλούνται να αγωνιστούν για

-Την ανάκτηση της Εθνικής και Λαϊκής κυριαρχία;

-Την κατάργηση των μνημονίων και την διαγραφή του χρέους

Και την ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση, βασισμένη στον πλούτο της χώρας, που ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ και στο εθνικό νόμισμα και όχι στο νόμισμα ταφόπλακα που ελέγχεται από την αδίστακτη συμμορία των τοκογλύφων.

Καμία θυσία για το ευρώ, καμία υποταγή στις προσταγές των Ευρωπαϊκών διευθυντηρίων. Το μόνο δίκαιο είναι αυτό του λαού .

Ας δώσουμε εμείς το παράδειγμα και στους υπόλοιπους Ευρωπαϊκούς λαούς.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΛΑΤΕΙΩΝ 

Γιατί η κυβέρνηση αρνείται να πάρει θέση για την TTIP;

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

ΣΧΕΤΙΚΑ : 

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/03/h-ttip.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/12/ttip-ceta-tisa-ttp.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/05/ttip.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/05/ceta.html

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Εδώ κάτι τρέχει…Ακούω τον επίσημο  ΣΥΡΙΖΑ μουδιασμένο στα περί διατλαντικών συμφωνιών(ΤΤΙΡ κλπ). Και υπενθυμίζω ότι ο Υπουργός Σταθάκης ΜΟΛΙΣ στις 22 Μαϊου ήταν «ολίγον ομιλητής» σε σχετική εκδήλωση του Ινστιτούτου Πουλαντζάς. Κι ακόμη  υπενθυμίζω δυο πρόσφατες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μπροστά στη Βουλή (Οκτώβριος 2014, Μάρτιος 2015) – άσε την περυσινή ερώτηση περί ΤΤΙΡ από 50 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/10/blog-post_91.html

ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ:     

Αναπάντητες έμειναν επίμονες ερωτήσεις βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ από το Γιώργο Σταθάκη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Συζητείται το θέμα της Διατλαντικής Συμφωνίας και με τους δανειστές;

Ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που η κυβέρνηση, αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση για την «κυοφορούμενη» Συμφωνία για το Διατλαντικό Εμπόριο και τις Επενδύσεις (ΤΤΙΡ);Γιατί μια κυβέρνηση που ομνύει στην Αριστερά, δεν εκφράζει έστω την έντονη αποδοκιμασία της για μία διαπραγμάτευση που είναι  φανερό, πώς μόνον αρνητικά μπορεί να λειτουργήσει για τους λαούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ; Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα από την ενημέρωση που πραγματοποίησε  στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής, ο αρμόδιος υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης, την Τετάρτη (29/5) σχετικά με το σημείο που βρίσκονται οι επαφές ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ε.Ε. Μια διαπραγμάτευση που καλύπτεται με τέτοια μυστικότητα ώστε (όπως καταγγέλθηκε και δεν διαψεύστηκε από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ.Δημαρά) «τα κείμενα δε, δεν τα έχουν ούτε οι κυβερνήσεις. Ο Υπουργός πήγε στην Αμερικάνικη Πρεσβεία για να τα διαβάσει»!

Για όποιον προσέξει τα όσα ειπώθηκαν (και καταγράφηκαν) στην ενημέρωση που πραγματοποιήθηκε ήταν φανερό ότι η κυβέρνηση εκπροσωπούμενη από τον Γιώργο Σταθάκη, αρνήθηκε να αποσαφηνίσει την στάση της για το θέμα, παρά τις επίμονες ερωτήσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης αλλά κυρίως των ίδιων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

«Επί της αρχής, είμαστε υποστηρικτικά επιφυλακτικοί, κύριε Υπουργέ;» ήταν η σαφέστατη ερώτηση που απεύθυνε ο πρόεδρος της Επιτροπής, Αλέξης Μητρόπουλος.

Ευρώπη δυο ταχυτήτων: H Γαλλία βλέπει το δέλεαρ αλλά όχι την παγίδα

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΝΑΞΑ

[Πηγή: Mignatiou.com, 31/05/2015]

Eίναι κοινή διαπίστωση ότι οι ισορροπίες μέσα στην Ευρώπη σήμερα έχουν χαθεί.

Χάθηκαν απο την στιγμή που στη Γαλλία ο τελευταίος πραγματικός ηγέτης που αναδείχθηκε ήταν ο Ζάκ Σιράκ. Οι διάδοχοι του, ο Νικολά Σαρκοζί και ο Φρανσουά Ολαντ, απεδειξαν ώς σημερα ότι ανήκουν στην κατηγορία των πολιτικάντηδων . Μη καταφέρνοντας να ισχυροποιήσουν τη θέση της χώρα τους εντός Ευρώπης αλλά και παγκοσμίως, κυρίως απο την έλλειψη οράματος και σχεδίου, της έδωσαν μια και πήγε παρακάτω. 

Το αποτέλεσμα ήταν να δεθεί η χώρα στο γερμανικό άρμα ή αν θέλετε να εγκλωβιστεί στη σημερινή γερμανική κυριαρχία και να χαθεί το αντίβαρο, ο ρόλος του ισορροπιστή που  είχε η Γαλλία μέσα στην Ευρωπαική Ενωση μεταξύ του φτωχού νότου και του πλούσιου Βορρά.

Ο ευνουχισμός της είναι αισθητός. Οσο αισθητή είναι και η εκκωφαντική σιωπή και απραξία της στα όσα συμβαίνουν την τελευταία πενταετία στην γηραιά Ηπειρο των μνημονίων και των  Νein.

Aφού λοιπόν κατάφερε να χάσει τον ρόλο και την προσωπικότητα της, έρχεται τώρα ο Γερμανός αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και της δίνει “κόκαλο να γλύφει”. Προτείνει, υποτίθεται αθώα και καλοπροαίρετα, σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην Bild, μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων με την Γερμανία και την Γαλλία να ηγούνται. Μια ιδέα που η Γαλλία δια στόματος του υπουργού οικονομίας της Εμανουέλ Μακρόν έδωσε την συγκατάθεση της για να υλοποιηθεί. Οπως δήλωσε ο Μακρόν στην Journal De Dimanche“Πρέπει να δεχθούμε την ιδέα της Ευρώπης των δυο ταχυτήτων. Να υπάρχει μια αλληλέγγυα και διαφοροποιημένη»

Και η Ενωμένη Ευρώπη μέσα σ όλα αυτά;

Ο Γκάμπριελ με την προσφορά του, με το δέλεαρ η αποδυναμωμένη Γαλλία να ανήκει στην πρώτη ταχύτητα, επί της ουσίας την   εξουδετερώνει, την αδρανοποιεί. Με άλλα λόγια την «νανοποιοεί» θέτοντας της ένα υπαρξιακό πρόβλημα, το οποίο η γαλλική πλευρά πιστεύει ότι θα επιλύσει  επιλέγοντας εκείνον τον οποίο θεωρεί ισχυρό, αφήνοντας τις ισορροπίες και κατά συνέπεια το νότο στη τύχη του.

Ομως στην ευρωπαική ατμομηχανή, η Γαλλία με αυτή την άνευ όρων παράδοση στις επιταγές εκείνου που φαντάζει ισχυρός, θα είναι πάντα δεύτερη ταχύτητα και η Γερμανία πρώτη …

Ψήφισμα βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ κατά της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Οι  συντάκτες και υποστηρικτές  του ψηφίσματος καλά έκαναν που διεμήνυσαν στο κόμμα και στην κυβέρνηση τα παρακάτω περί της απειλούμενης ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων. Θα έκαναν όμως ακόμη καλύτερα αν προωθούσαν μια ευρύτερη πανελλαδική  καμπάνια με χιλιάδες υπογραφές και συμμετοχές πολλών κοινωνικών οργανώσεων. Επίσης  καλό θα ήταν  να αναγράφουν ορθώς τα κυβερνητικά στοιχεία : ‘Όχι κυβέρνηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς – όπως γράφουν στο ψήφισμά τους προς την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος -  αλλά συγκυβέρνηση Αριστεράς και ΑΝΕΛ. Το καπέλωμα των τελευταίων αφενός και αφετέρου ο ισχυρισμός περί ριζοσπαστικότητας, ελέγχονται ως πολιτικές αστοχίες.

ΣΧΕΤΙΚΑ

 http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/04/blog-post_68.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/04/blog-post_17.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/04/fraport.html

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/10/blog-post_18.html

    ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ :

"Παρά τις σκληρές πιέσεις που έχει να αντιμετωπίσει η σημερινή κυβέρνηση, μπροστά στην αδιάλλακτη πολιτική των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών της Ε.Ε. και την αδίστακτη πρακτική των εγχώριων και εξωχώριων υπερασπιστών του νεοφιλελεύθερου δόγματος της κερδοσκοπίας σε βάρος του ελληνικού λαού, οφείλουμε να περιφρουρήσουμε ως κόρη οφθαλμού τη δημόσια γη και περιουσία. Οφείλουμε να αποτρέψουμε το ξεπούλημα των κοινόχρηστων και αναπαλλοτρίωτων - κατά το Σύνταγμα της Ελλάδας – πραγμάτων, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις μεθόδευσαν δια των μνημονιακών νόμων και του ΤΑΙΠΕΔ.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα 14 Περιφερειακά Αεροδρόμια της χώρας, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται στις νησιωτικές Περιφέρειες της Ελλάδας (των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης, της Δωδεκανήσου, του Αιγαίου), γεγονός που τα καθιστά άκρως αναγκαία για την ενδοπεριφερειακή κοινωνική συνοχή, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών και την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας .

Είναι απόλυτα κερδοφόρες και βιώσιμες επιχειρήσεις υπό δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση, ενισχύουν σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν επιβαρύνουν τον Έλληνα

ΡΗΞΕΙΣ- ΑΦΙΞΕΙΣ : Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΚΙΑΤΟ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ

     

του Γρηγόρη Κλαδούχου *

Ανοιχτή συνέλευση την είπαν. Στο Κιάτο χθες. Ομιλητής ο Αλέκος Καλύβης, μέλος της πολιτικής γραμματείας του Συριζα. Πήγαμε για να διαπιστώσουμε τον τρόπο σκέψης του πλησιέστερου προς το κόμμα εκλογικού του δυναμικού. Οι πολίτες, του κάτω επιπέδου της πολιτικής και οργανωτικής πυραμίδας,  έκαναν μία αυστηρή κριτική στα όρια της ρήξης. Είχαν όμως ένα αρχειακό λάθος: έκριναν με βάση το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και τη συνέπεια ως προς αυτό. Το αρχειακό λάθος ξεκινάει από την απόδοση νοήματος στη λέξη πρόγραμμα. Το επόμενο λάθος είναι να αποδίδεις νόημα στη «ρήξη» που δεν αντιστοιχεί.

     Η λέξη πρόγραμμα δεν μπορεί να εκφυλίζεται σε ζήτημα χρηματικής αναδιανομής. Το πρόγραμμα στην πολιτική είναι σώμα προτάσεων θεσμικών, αναπτυξιακών, δομικών αλλαγών. Το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι και ο Σύριζα έχει εγκλωβιστεί σε μία οικονομίστικη αντίληψη. Είναι οι ίδιοι που τα αιτήματα των πλατειών -  τα οποία πρωταρχικά έθεταν το ζήτημα της κάθαρσης από τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την τιμωρία των ενόχων και των μιζοκομμάτων -  τα μετέφεραν,τα υποβίβασαν σε οικονομική κριτική προς την ασκούμενη. Και μάλιστα από την τηλεόραση. Έκαναν δηλαδή  συνδικαλισμό. Το πρόβλημα δεν είναι άσκηση διαφορετικής πολιτικής στην αναδιανομή. Η χώρα δεν έχει ανάγκη οικονομολόγων, αλλά πολιτικών.

Aφήστε τις δημόσιες σχέσεις και δηλώστε ή υπαινιχθείτε ένα κάποιο Plan B – όπως κάνει ο Λαφαζάνης….

 Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επισκέφτηκε την Παρασκευή και το Σάββατο (29-30/5) τη Ρωσία και είχε διαδοχικές συναντήσεις με τον Alexander Novak, Υπουργό Ενέργειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τον Sergei Storchak, Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας και τον Alexey Miller, επικεφαλής της Gazprom.

Ο  Λαφαζάνης και ο  Novak  συμφώνησαν να προχωρήσουν άμεσα στις αναγκαίες τροποποιήσεις της συμφωνίας Ελλάδας - Ρωσίας του 2008, ώστε να αποτελέσει το πλαίσιο στις σημερινές συνθήκες της πολιτικής στήριξης από τα δύο μέρη του αγωγού και άλλων ενεργειακών αναπτυξιακών έργων.

Στη συνάντηση εργασίας που είχε ο Παναγ. Λαφαζάνης με τον Alexey Miller συζητήθηκε το εκδηλωμένο ενδιαφέρον εταιρειών για τον αγωγό και η διατυπωμένη πρόθεση συγκεκριμένων επενδυτών για συμμετοχή, μαζί με εταιρεία συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου, στο υπό συγκρότηση επενδυτικό σχήμα για την κατασκευή του αγωγού. Ο Α. Μίλλερ από την πλευρά του τόνισε την ανάγκη επιτάχυνσης των εργασιών για την ολοκλήρωση του αγωγού το αργότερο μέχρι το 2019 και επανέλαβε τη δέσμευση της Gazprom για διάθεση στον αγωγό επαρκών ποσοτήτων φυσικού αερίου για την ασφαλή κάλυψη των απαραίτητων αναγκών των χωρών της Ευρώπης.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης και ο Sergei Storchak εξέτασαν την πρόοδο και τα επόμενα βήματα στο ζήτημα της χρηματοδότησης προς την ελληνική εταιρεία του δημοσίου που θα συμμετάσχει στον αγωγό.

H κυρία Παναρίτη και τα συγχωροχάρτια της ηγετικής ομάδας

Το είχαμε  πει μέχρι αηδίας, ότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ με ανθρώπους έντιμους και καλόπιστους, έστω και αν πείσθηκαν για μια  ορισμένη  περίοδο για τις «εξυγιαντικές συνέπειες των μνημονιακών μέτρων»(!),  ήταν απολύτως επιθυμητή από τις ορθοφρονούσες και συνετές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Εξ άλλου με αυτό το πνεύμα υποστηρίζαμε  για μια κρίσιμη περίοδο  και  μαζί με  πολλούς  άλλους  : «Από τον Καμμένο  μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ» !

 Όμως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εξέλαβε  την συγκεκριμένη πολιτική προτροπή ως δημιουργία  δικαιώματος για την ανεξέλεγκτη πώληση συγχωροχαρτίων, ακόμη και σε άτομα «σεσημασμένα» για τη πολιτική τους έναντι των διεθνών χρηματοπιστωτικών κέντρων. Το  πνεύμα αυτό εισπράχθηκε πρόσφατα με τη γνωστή συνάντηση Τσίπρα-Παπανδρέου, με την οποία ο δεύτερος νομιμοποιήθηκε ως πολιτικός συνομιλητής της  Αριστεράς  όντας ποινικά, πολιτικά, εθνικά και ιστορικά υπόλογος. Το ίδιο πνεύμα οδήγησε στην  επιλογή της κυρίας Παναρίτη  στη θέση της εκπροσώπου της χώρας στο ΔΝΤ.  Ευτυχώς  44  βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έσωσαν την τιμή του αντιμνημονιακού κινήματος και απαίτησαν την ακύρωση του διορισμού της εν λόγω κυρίας.

Το πράγμα όμως δεν τέλειωσε και δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα. Η διαχείριση των κρατικών υποθέσεων και των διορισμών  από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ερήμην της κοινωνίας και των πολιτικών οργανώσεων που τη στηρίζουν,  συνιστά έναν κακοήθη και μεταστατικό εκπασοκισμό :
 Εκπασοκισμό  που οδηγεί  αυτό το πολιτικό σχήμα σε κάτι ριζικά διαφορετικό από τις αρχικές του στοχεύσεις. Όσοι δεν έχουν τρίψει τα μάτια τους ας προετοιμαστούν να τα τρίψουν, μετ’ ου πολύ….

Σχετικά με την κυρία Παναρίτη

 http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html

 http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2012/02/blog-post_12.html