18 Απριλίου 2015: Παγκόσμια Ημέρα Δράσης STOP TIIP CETA SiTA

Global Call to Action to Defeat Free Trade and Investment Treaties

Παγκόσμια έκκληση για δράση κατά των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και των επενδυτικών συνθηκών

TIIP CETA SiTA
Σχετικά : http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/06/blog-post_21.html

Εμείς, οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι αγρότες, η νεολαία, οι γυναίκες, τα κινήματα ιθαγενών και ακτιβιστών από όλο τον κόσμο, καλούμε στην Παγκόσμια Ημέρα Δράσης της 18ης Απριλίου 2015 κατά του ελεύθερου εμπορίου και των επενδυτικών ευκαιριών και υπέρ της προώθησης μιας οικονομίας που να λειτουργεί για την ευημερία των ανθρώπων και του πλανήτη.

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι μυστικές συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων, που προωθούνται από εταιρείες και κυβερνήσεις, θίγουν τα δικαιώματα μας και το περιβάλλον.

Στο ίδιο διάστημα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τα κοινά, για να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας μας, για τα εδάφη μας και τη τροφή μας, για την ελευθερία του διαδικτύου και για να διεκδικήσουμε εκ νέου τη δημοκρατία. Στην πορεία, έχουμε μεγαλώσει ως κίνημα, έχουμε κάνει τη φωνή μας να ακουστεί και είχαμε νίκες.

Τα 751 και η επιτακτική τους σημασία

 Του Χρήστου Λάσκου

 

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Η ύπαρξη ενός τεράστιου «εφεδρικού στρατού εργασίας»,  με άλλα λόγια η (πραγματική) ανεργία ύψους 35 ή και 40%, είναι αυτή που  δημιουργεί  ανταγωνισμό  στον κόσμο των μισθωτών και καθηλώνει τις εργασιακές αμοιβές. Θα το ξαναπούμε για άλλη μια φορά : Η αύξηση των πραγματικών αμοιβών συναρτάται με τη μεγέθυνση της συνολικής απασχόλησης,  που   (εκτός από την ένταση των συνδικαλιστικών αγώνων) είναι βασικός παράγοντας για την αλλαγή  του  συσχετισμού  δυνάμεων κεφαλαίου και εργασίας . Αυτά, προς γνώση και συμμόρφωση διαφόρων «πλειοδοτών» και καλοθελητών υπέρ του κόσμου της εργασίας, που προφανώς μας περνάνε για ηλίθιους :  γιατί ρε παιδιά, δεν θα μπορούσαμε κι εμείς να ζητήσουμε 751 ή και 1751 κατώτατο μισθό;

Το δεύτερο ζήτημα αναφέρεται στην ενίσχυση της εγχώριας αγοράς από την αύξηση του κατώτατου μισθού και – θα πρόσθετα εγώ- από την συνακόλουθη αύξηση όλης της κλίμακας των εργασιακών αμοιβών. Όντως, θα υπάρξει τέτοια ενίσχυση και δια μέσου αυτής θα μειωθεί η επίπτωση των αυξημένων εργασιακών αμοιβών στο κόστος των προϊόντων και στα κέρδη, όμως ας μην ξεχνάμε ότι το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας είναι ελλειμματικό και συνεπώς ένα μέρος των αυξημένων μισθών θα διαρρεύσει στην αλλοδαπή…

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2015/02/blog-post_2.html

 ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ

Ήδη πριν από την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της περασμένης Κυριακής, μια τοποθέτηση του Πάνου Σκουρλέτη, που έκανε λόγο για σταδιακή επιστροφή του ύψους του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, είχε προκαλέσει μούδιασμα σε ένα μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Πράγμα απολύτως εύλογο, αν σκεφτεί κανείς πως η επαναφορά του κατώτατου μισθού στο προ Μνημονίου επίπεδο βρίσκεται στην καρδιά του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Δείχνει με τη μεγαλύτερη σαφήνεια από κάθε άλλο μέτρο τον ταξικό προσανατολισμό των παρεμβάσεών μας, φωνάζει, δηλαδή, με τον ηχηρότερο τρόπο με ποιους είμαστε.

Δείχνει πως η εκκίνηση της κοινωνικής ανάταξης δεν μπορεί παρά να γίνεται από τον κόσμο της εργασίας και τα χαμηλότερα εισοδηματικά του κλιμάκια.

Επιπλέον, αντιστοιχεί στην θεμελιώδη ανάλυσή μας για την κρίση και τις καπιταλιστικές πολιτικές αντιμετώπισής της.

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ : Μια «ενοχλητική» συμμαχία

«…… να προωθηθεί η ευρύτερη δυνατόν συναίνεση για τη δημιουργία μιας δημοκρατικής ΚΙΝΗΣΗΣ κριτικής υποστήριξης στην παρούσα Συγκυβέρνηση»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με μια διαπίστωση: Τα ΜΜΕ και οι εφημερίδες του δημοκρατικού υποτίθεται χώρου, που ως σήμερα είχαν υποστηρίξει τις μνημονιακές κυβερνήσεις, τώρα μοιάζουν να υποστηρίζουν χωρίς ιδιαίτερες επιφυλάξεις τον Τσίπρα, αλλά έχουν πάθει υστερία με τη συνεργασία του με τη λαϊκή δεξιά του δημοκρατικού, αντιμνημονιακού τόξου, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους ΑΝ.ΕΛ. Γιατί άραγε; Όχι βέβαια, διότι οι ΑΝΕΛ είναι ένα κόμμα ευρωφοβικό, όπως κάποια άλλα ευρωπαϊκά συντηρητικά κόμματα, αλλά διότι διαθέτει έναν αντιμνημονιακό πολιτικό προσανατολισμό που περιστρέφεται γύρω από την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της αποικιοκρατούμενης και μνημονιόπληκτης χώρας μας. Τι φοβούνται όλοι αυτοί οι δήθεν αριστεροί που μαζί με τον κ. Σουλτς ή τον κ. Κονμπεντίτ αποδοκιμάζουν έντονα την κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και δηλώνουν απερίφραστα ότι θα προτιμούσαν τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΟΤΑΜΙ; Φοβούνται ότι με τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ δημιουργείται, έστω εμβρυακά, μια μετωπική, αντιστασιακή και εθνοαπελευθερωτική δυναμική τύπου ΕΑΜ.

Στο κοινωνικό επίπεδο, που είναι επί της ουσίας, όπως συνήθως διατυπώνεται, ένα οικονομικό πεδίο  κοινωνικών διεκδικήσεων, ο Γερμανός Σουλτάνος θα μπορούσε ίσως να κάνει μερικές ευκαιριακές υποχωρήσεις – λόγου χάρη, σε θέματα υπεροφορολόγησης και δήμευσης των δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιών των νεοραγιάδων. Πολιτικά όμως οι ραγιάδες, σύμφωνα με τις δανειακές συμβάσεις, θα παρέμεναν υπόδουλοι και ραγιάδες - και οι όποιες κατακτήσεις τους θα ήταν προσωρινές. Οι ΑΝΕΛ λοιπόν μαζί με τα κινήματα που συνεργάζονται μαζί τους, δεν δίνουν μόνο με την παρουσία τους στο κυβερνητικό σχήμα μια «εθνική ευαισθησία», αλλά ένα πολιτικό, δημοκρατικό δυναμισμό, που θα μπορούσε να λειτουργήσει στο επίπεδο της κοινωνίας ενωτικά και όχι διασπαστικά – δηλαδή, ως το απαραίτητο υπόβαθρο για την πιο αποτελεσματική διεκδίκηση των όποιων άλλων κοινωνικών αιτημάτων.

Να τους πούμε λοιπόν κατάμουτρα: «Παρά φύση» κύριοι, ήταν οι συγκυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ μέχρι σήμερα!

H Kύπρος δεν είναι μακριά…

Ο «Εθνάρχης» είχε μια φορά κι έναν καιρό αποφανθεί ότι «Η Κύπρος είναι μακράν», όμως  τώρα πλέον φαίνεται πως κάποιοι αναγνωρίζουν ότι η Κύπρος «είναι δίπλα» και ότι η τύχη της συνδέεται άρρηκτα με τις τύχες του Ελληνισμού. H επίσκεψη Τσίπρα και η μετέπειτα επίσκεψη Καμμένου στην Κύπρο σηματοδοτούν νέες προτεραιότητες στην ελληνική εξωτερική πολιτική :  Το «δεξιό ραχάτι» αφενός και αφετέρου το αριστερίστικο σνομπάρισμα της εθνικής υπόθεσης, φαίνεται πως παραμερίζονται από τη νέα κυβέρνηση. Διάφοροι μάλιστα ετοιμάζονται να κάνουν rewrite  το βιογραφικό τους, σβήνοντας  σελίδες «διεθνιστικού περιεχομένου» και εμφανιζόμενοι ως αείποτε πατριώτες.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Μα φυσικά τίποτε περισσότερο από το να χαιρετίσουμε τη μεταστροφή  τους και  να τους υποδείξουμε διακριτικά «να αφήσουν τα σάπια». Κι ακόμη να τους υποδείξουμε ότι ο Στάλιν που έβαζε να ρετουσάρουν παλιές φωτογραφίες  σβήνοντας  από το πλευρό του πρόσωπα που μεταγενέστερα έπεσαν σε δυσμένεια, δεν πρέπει να αποτελεί το πολιτικό τους υπόδειγμα…

Ανεξάρτητα από όλα αυτά  περί πολιτικής  χαρακτηρολογίας, το σίγουρο είναι ότι η επίσκεψη   Καμμένου στη μεγαλόνησο + η προηγηθείσα επίσκεψη Τσίπρα αποτέλεσαν  μια ικανοποιητική δοσολογία πατριωτικού φρονήματος και πολιτικού θάρρους στον δοκιμαζόμενο Ελληνισμό της  περιοχής. Οι Υπουργοί Αμυνας Ελλάδας και Κύπρου μαζί με τους  αρχηγούς ΓΕΕΘΑ και Εθνικής Φρουράς , «επανακαθόρισαν τη στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών», ουσιαστικά δηλαδή εργάστηκαν για την αναβίωση του κοινού αμυντικού δόγματος Ελλάδας –Κύπρου..

«Εργαζόμαστε με καλή πίστη στη βάση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων, είμαστε όμως ταυτόχρονα αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την κοινή μας ασφάλεια έναντι οποιασδήποτε απειλής», είπε ο Πάνος  Καμμένος. Και πρόσθεσε ότι η  Ελλάδα έχει σχεδιάσει κοινές ασκήσεις τους επόμενους μήνες με την Κύπρο το Ισραήλ και πιθανώς την Αίγυπτο, ως αντιστάθμισμα στις προκλητικές ενέργειες του  τουρκικού Μπαρμπαρός στα χωρικά ύδατα  της Κυπριακής Δημοκρατίας.

.

Ευσεβείς πόθοι του CNN

Πρώτον και κύριον : Ο  όρος  «απάρνησης» όλων των πιστοδοτικών πηγών πέραν αυτών που εγκαθιδρύονται με τις μνημονιακές συμφωνίες,  είναι ό,τι αισχρότερο έχει να παρουσιάσει η Ιστορία της νεοαποικιοκρατίας. Η άρση αυτού του εγκληματικού και ηθικά ανάρμοστου όρου   προκαλεί τον εκνευρισμό των καλοθρεμμένων παραγόντων της Νέας Τάξης, που δεν φείδονται λόγων για να καταγγείλουν την απλή λογική αναζήτησης άλλων πορτοκαλεώνων για τα πορτοκάλια της χώρας.

Εξ ού και η λυσσαλέα αντίδρασή τους, με στόχο την συκοφάντηση των άλλων πηγών δανεισμού.   

Το CNN money φιλοξενεί απόψεις οικονομολόγων οι οποίοι τονίζουν ότι δεν πρόκειται οι παρακάτω  χώρες  να σώσουν την Ελλάδα.

Ρωσία

Το CNN money, υπενθυμίζει  ότι Ελλάδα και Ρωσία έχουν στενές εμπορικές σχέσεις καθώς σχεδόν το 13% των ελληνικών εισαγωγών το 2013 προήλθαν από τη Ρωσία, σύμφωνα με το ΔΝΤ ενώ οι δύο χώρες συμφώνησαν να κάνουν το 2016 «Χρονιά της Ελλάδας» στη Ρωσιά και «Χρονιά της Ρωσίας» στην Ελλάδα.

Όμως  οικονομολόγος του Berenberg Rob Wood υποστηρίζει ότι η Ρωσία δεν είναι σε θέση να παράσχει αρκετή βοήθεια στην Ελλάδα καθώς η οικονομία της δέχεται χτυπήματα από έναν συνδυασμό χαμηλών τιμών πετρελαίου και  Δυτικών  κυρώσεων .

Ο πολιτικός μιθριδατισμός του ΣΥΡΙΖΑ

Από διαδικτυακές πηγές μαθαίνω ότι η κυρία Έλενα Παναρίτη , που έχει ευδοκίμως υπηρετήσει στην Παγκόσμια Τράπεζα σε διάφορες περιστάσεις και ετάσσετο κατά της δαιμονοποίησης του ΔΝΤ, (σχετικά δες παρακάτω)

  συνόδευσε μαζί με τον Αμερικανό οικονομολόγο  Γκάλμπραιηθ  τον Γιάννη Βαρουφάκη  στην κρίσιμη διαπραγμάτευση της χώρας μας στο Eurogroup.

Πιστεύω ότι ουδείς  θα είχε πολιτική αντίρρηση για  μια σχέση υπαλληλικού χαρακτήρα ανάμεσα στη μεν και στον δε, αλλά η συμβουλευτική παρουσία του Γκάλμπραιηθ δίνει   διαφορετικό  χαρακτήρα και στην παρουσία της Παναρίτη.

Δεν με σοκάρει η προϋπηρεσία της ΕΠ στο ΠΑΣΟΚ το οποίο ουδέποτε ψήφισα ή υποστήριξα, αλλά οι αναφορές στο ρόλο της  είναι μάλλον  αρνητικές. Εγώ προσωπικά σημείωσα τη συμπεριφορά της τον Φεβρουάριο του 2012, όταν γινόταν συζήτηση για ένα ακόμη μνημόνιο.

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2012/02/blog-post_12.html 

Τότε  είχα εντυπωσιασθεί από τη στάση της σε μια επιτροπή της Βουλής, όπου κατήγγειλε με πάθος και ιερή αγανάκτηση την όλη, αποικιοκρατική και  προσβλητική για την προσωπικότητα των βουλευτών διάθεση  700 σελίδων με  εντολή να τις ψηφίσουν μετά  20 περίπου ώρες !  Η κυρία Παναρίτη τα είχε πει καλά τότε, σχετικά με την εφαρμογή του Αγγλικού Δικαίου, την εκδίκαση των αμφισβητήσεων στο Λουξεμβούργο και αρκετά άλλα .

Και στη συνέχεια τι έκανε; Πήγε και ψήφισε το μνημόνιο (!!!!!!)μαζί με άλλους 197 βουλευτές, παρέχοντας μια σημαντική υπηρεσία  «εμβολιασμού» στο  μνημονιακό  κατεστημένο. Το οποίο πρόσθεσε στη φαρέτρα του ένα ακόμη επιχείρημα : «Μην παίρνετε στα σοβαρά αυτούς που φωνάζουν, όταν σκεφτούν νηφάλια αλλάζουν γνώμη»…

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html

Τώρα μια νέα πολιτική πρακτική φαίνεται πως  έρχεται στο πολιτικό προσκήνιο, που έλκει την καταγωγή της από τον Βασιλιά Μιθριδάτη. Αυτός ο τελευταίος φοβόταν μήπως τον δηλητηριάσουν, οπότε ανέβαζε την αντοχή του οργανισμού του προσλαμβάνοντας  όλο και μεγαλύτερες μικροποσότητες δηλητηρίου.

Να υποθέσω ότι το πολιτικό δηλητήριο εισάγεται συντεταγμένα και  εσκεμμένα στον ΣΥΡΙΖΑ,  με την  εισροή/αξιοποίηση/  προσώπων  και ομάδων  διακεκριμένων  για την πολιτική τους αφασία εν ώρα σκληρών λαϊκών αγώνων ;  

https://www.facebook.com/notes/%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B6%CE%B1%CE%BD/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B7-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B1%CF%82/634513013348303

«Πάμε σαν άλλοτε» στις πλατείες….

Κίνημα δεν είναι ό,τι κινείται....

  

Χορευτικώς, είναι ένα αθώο βαλσάκι…. Από ακουστική άποψη, ταιριάζει   με το  τραγούδι των Σουγιούλ-Γιαννίδη , που πρωτοεμφανίστηκε στο μεσοπόλεμο. Από νοηματική άποψη, είναι  μια ελαφρολαϊκιά προτροπή  που χωρίς να  στερείται ουσίας   μας καλεί να επανέλθουμε δριμύτεροι στις πλατείες και σε όλα όσα αυτές είχαν εμψυχώσει : Τη συνεργασία, τη κοινή δράση εκτός γραφείου, το διάλογο.

« Πάμε σαν άλλοτε, πάμε σαν άλλοτε- Στις γνώριμές μας πλατείες-Για δυνατές παρουσίες-Μακριά από αφασίες…

Πάμε σαν άλλοτε, πάμε σαν άλλοτε-σκέψου τι έχει να γίνει-του μνημονίου οι θεατρίνοι-θα υποστούν σκοτοδίνη…

Θα’μαστε όλοι εσύ κι εγώ-στα λημέρια μας τα παλιά-θ’ απολαμβάνουμε με φιλιά- μια νέα μεγάλη αγκαλιά…

Συ και γω συ και γω - στης συγκέντρωσής τη σαγήνη- συ κι γω συ κι γω-  κι η ζωή δε θάναι πατίνι….»

Από τις απαρχές του, το αντιμνημονιακό κίνημα δεν ήταν μονοδιάστατο. Διέθετε πλάτος και  βάθος, πρωτότυπες επικοινωνιακές συλλήψεις, φαντασία . Δεν είχε μιζέρια, δεν είχε λεκτικά στερεότυπα, δεν ήταν διατεθειμένο να στοιχηθεί πίσω από κάποιες παλιές ιδεολογικές διακρίσεις.

Το κίνημα αυτό περιέπεσε σε αφασία για  καιρό, οι συγκεντρώσεις έγιναν μινιατούρες των προηγουμένων, οι καναπέδες θριάμβευσαν.  Μα τώρα πλέον μια νέα δυναμική αναπτύσσεται, που υπενθυμίζει   κάτι ανάλογο με τη «σπειροειδή εξέλιξη της ιστορίας» – μια φιλοσοφική σύλληψη των αρχών  του προηγούμενου αιώνα από τον  Λένιν : Μακάρι αυτή η δυναμική να έχει διάρκεια, μακάρι να συνεγείρει τους δημοκρατικούς παράγοντες της Ευρώπης. Μακάρι να αποστομώσει τους νεοφιλελεύθερους  : Εάν κύριοι Σάϋλωκ θέλετε Pacta sunt servanda – δηλαδή  τήρηση των συμβάσεων ως θεμελιώδη αρχή Δικαίου – τότε δεχθείτε καταρχήν  συζήτηση όσον αφορά την τήρηση ενός επίσης θεμελιακού δικαιϊκού όρου, που είναι η αποζημίωση του υποστάντος βλάβη.

Ιστόρηση περί πολεμικών αποζημιώσεων

Του Γιάννη Ζήβα

«…….Όταν  είχαν  αρχίσει  οι ενταξιακές  διαπραγματεύσεις  για  την  είσοδό  μας  στην  τότε  ΕΟΚ, ο γερμανός  καγγελάριος  Χέλμουτ  Σμίτ, δεν  είχε  απλώς  διατυπώσει επιφυλάξεις  για  την   εισδοχή  της  χώρας  μας  αλλά  και  τόνισε  ότι "Αν  η  Ελλάδα  γίνει  δεκτή  στην  ΕΟΚ, θα  περάσει  πρώτα  επάνω 

 από  το πτώμα  μου". Αυτό  έλαβε  χώρα  παρόντος  του  Κωνστ.  Καραμανλή, οπότε  ο Σερραίος  σηκώνεται  από  την  θέση  του, αρπάζει  από  το  γιακά  τον  Σμίτ και  του  λέει  με  οργή : "Μόνο  εσύ  δεν  πρέπει  να  μιλάς  για  πτώματα , όταν  έχετε  αιματοκυλίσει  έναν ολόκληρο  λαό  επί  τριάμιση  χρόνια……".

Η  χώρα  μας  είναι  η  μοναδική  που δεν αξίωσε  ως  όφειλε  τόσο  τις  αποζημιώσεις  για  τις  καταστροφές και τους  θανάτους  κατά  την  κατοχική  περίοδο, όσο  και  την 

 αποπληρωμή  του κατοχικού  δανείου, ----μοναδικού  φαινομένου  στα χρονικά,  δηλαδή κατεχόμενη  χώρα  να  δανείζει  τον κατακτητή---καθώς  και  τις αποζημιώσεις  για  τους  κλαπέντες  αρχαιολογικούς  θησαυρούς.

Ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς ζητεί αποζημίωση 250.000 ευρώ !

Από την εποχή της αγωγής Βγενόπουλου – εναντίον Τσίπρα (αλήθεια, την θυμάται κανείς σε αυτή τη χώρα των λωτοφάγων ;) αλλά και πολύ πιο πριν, αυτός ο ιστότοπος έχει αταλάντευτα και απαρέγκλιτα ταχθεί εναντίον των δολοφονικών αγωγών αποζημίωσης για αδικήματα μέσω του Τύπου ή μέσω της διατύπωσης πολιτικής άποψης.

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/02/blog-post_25.html

Στις «Ετικέτες» αυτού του ιστότοπου μπορεί κανείς να διαβάσει μια μεγάλη περιπτωσιολογία ουσιαστικής παράκαμψης της ποινικής δικαιοσύνης και προσφυγής στην «λύση» των αγωγών, που μπορεί να σημαίνει και ουσιαστική δήμευση της περιουσίας ή οικονομική καταστροφή του εναγόμενου …Θυμίζω ακόμη ένα πρόσφατο κρούσμα : Αυτό της αγωγής Μελισσανίδη εναντίον Νίκου Φίλη - με αίτημα 500.000 ευρώ ! 

Δυστυχώς για μια ακόμη φορά, ενεργοποιείται αυτό το απίθανο πισωγύρισμα του Νομικού Πολιτισμού με ενάγοντα τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά και εναγόμενο την  Athens Review of Books.

Ο  Νίκος Κοτζιάς  ζητεί «αποζημίωση» 250. 000 ευρώ από την  Athens Review of Books,  εξαιτίας της δημοσίευσης μιας επιστολής αναγνώστη ο οποίος τον χαρακτήριζε, μεταξύ άλλων, και  προπαγανδιστή  σταλινικών καθεστώτων (Γιαρουζέλσκι, Χόνεκερ, Μπρέζνιεφ κ.λπ.). O Ν. Κοτζιάς υπέβαλε αυτή την αγωγή, όντας  συγγραφέας του «προοδευτικού»  βιβλίου «Η Πολωνία κι εμείς» και μετέπειτα στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου.
Στις 5 Μαρτίου γίνεται η δίκη στο Εφετείο Αθηνών, που θα κρίνει την  ύπαρξη της Athens Review of Books.

  Επισημαίνουν οι άνθρωποι της συγκεκριμένης συλλογικότητας : «Δεν υπερασπιζόμαστε μόνο το δικαίωμα της Athens Review of Books στον κριτικό λόγο, υπερασπιζόμαστε την ελευθερία του λόγου και του Τύπου. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει ο νόμος της ανελευθερίας του λόγου, ο οποίος επιτρέπει την άσκηση τόσων καταχρηστικών αγωγών που χρησιμοποιούνται πολλές φορές ως μέσον εκβιασμού ή και αθέμιτου πλουτισμού». 

Προτείνω να υπογράψουμε όλοι και  με τα δυο μας χέρια, το  ψήφισμα  συμπαράστασης στην Athens Review of Books :

 https://secure.avaaz.org/el/petition/Prothypoyrgos_Elladas_Oi_ypografontes_sas_kaloyme_na_yperaspisete_tin_eleytheria_toy_logoy/?Day2Share  

Η «καραμέλα» ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι πληρώνουν τα “σπασμένα”.

 *Του Τάσου Ζάχου

[Πηγή: FORTUNE Greece, 07/02/2015]

Η «διάσωση» της Ελλάδας, αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών του Νότου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η καλύτερη επένδυση για τη Γερμανία. Όμως κάποιοι ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα, μετά από έξι χρόνια ύφεσης που οδήγησαν σε απώλεια του 25% του εθνικού μας πλούτου, εξακολουθούν να ανησυχούν πιο πολύ και από τους Γερμανούς πολιτικούς για το «κόστος» που πρέπει να επωμιστεί ο Γερμανός φορολογούμενος.

Η θεωρεία της γερμανικής κυβέρνησης ότι η Καγκελαρία κάνει χάρη στην Ελλάδα και στους «νωθρούς» Νοτιοευρωπαίους και συνεχίζει να δανείζει ένα «βαρέλι δίχως πάτο», δυστυχώς έχει βρει ανταπόκριση στους πολίτες της Γερμανίας που τοποθετούνται πολύ επιθετικά εναντίον της χώρας μας σε διάφορες δημοσκοπήσεις.

Μάλιστα ο Σόιμπλε, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τον Γερμανό ψηφοφόρο, έφτασε στο σημείο να πει ότι ο Γερμανός φορολογούμενος θα πληρώσει μια ενδεχόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα – το μοναδικό ίσως μέτρο της νέας κυβέρνησης χωρίς δημοσιονομικό κόστος – και έτσι πρέπει να συνεχίσουμε να παίρνουμε όσα  μας επιτρέπουν και να μη ζητάμε περισσότερα.

Πρόκειται σαφώς για ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ενώ το απόσπασμα αναπαράγουν και σχολιαστές σε δικά μας ΜΜΕ με σχόλια του τύπου: « ο Γερμανός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα του Έλληνα ξανά».

Την Παρασκευή ο γνωστός Αμερικανός νομπελίστας Οικονομίας, Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του για την Ελλάδα στους New York Times αναφέρει ότι «οι Γερμανοί πολιτικοί δεν εξήγησαν ποτέ στους πολίτες τους τα “μαθηματικά”, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της ηθικολογίας για την ανευθυνότητα των δανειζομένων».

Τι εννοεί όμως ο Κρούγκμαν;

Κρίση χρέους: η καλύτερη επένδυση του ΒερολίνουΑν μιλήσουμε λοιπόν με αριθμούς θα δούμε ότι η Γερμανία είναι σαφώς ο μεγάλος νικητής από την κρίση χρέους τα τελευταία χρόνια. Πώς προκύπτει αυτό;

Κατ’ αρχάς τα δάνεια που Μέρκελ και Σόιμπλε έδωσαν στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες του Νότου δεν είναι ευγενικές χορηγίες. Η συνολική έκθεση της Γερμανίας στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 56 δισ. ευρώ (μέσω διμερών συμφωνιών και του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης EFSF, δείτε περισσότερα εδώ),  χρήματα που αναμένεται να επιστρέψουν πίσω στην γερμανική οικονομία στο ακέραιο και με τόκο, καθώς απομακρύνεται το ενδεχόμενο για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ: Ένα σχόλιο για σκεπτόμενους αριστερούς - και όχι μόνο

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Κάποτε οι «περίοδοι χάριτος» που δίνονταν σε μια νέα κυβέρνηση από την αντιπολίτευση ή από τους αντιπολιτευόμενους γενικά, είχαν  διάρκεια μηνών. Τώρα η «επιτάχυνση της ιστορίας» και η κρισιμότητα της νέας διαπραγμάτευσης  με την Ευρωζώνη, έχουν συμπτύξει τους χρόνους χάριτος σχεδόν ως το μηδέν !  Η νέα κυβέρνηση έρχεται αντιμέτωπη με την πρόσφατη ρητορική της, κι αυτό δεν είναι κακό :  Αντίθετα είναι το μόνο που μπορεί να στηρίξει την πολιτική της πορεία…

Του Σταύρου Μαυρουδέα*

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ έχουν δημιουργήσει μία ευφορία σε πλατιά λαϊκά στρώματα γιατί δεν υπέκυψαν στις ασφυκτικές πιέσεις του ιερατείου της ΕΕ για άνευ όρων αποδοχή της συνέχειας του Μνημονίου και της τρόικας. Όμως οι αριστεροί αλλά και οι εργαζόμενοι που θέλουν να κοιτάζουν πιο μακριά – γιατί οι σημερινοί καιροί τιμωρούν σκληρά την μυωπία – θα πρέπει να σκεφθούν σοβαρά ορισμένα πράγματα.

Πρώτη παρατήρηση. Στην πολιτική σπάνια αυτό που φαίνεται είναι και αυτό που είναι. Ιδιαίτερα σε εκείνους τους τύπους πολιτικής που ο λαός είναι ακόλουθος, χειροκροτητής και όχι ενεργό, συγκροτημένο υποκείμενο. Και εδώ δεν πρέπει να ξεχνιέται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (άσχετα από τις προθέσεις τμημάτων του αλλά και σύμφωνα με τις προθέσεις των ισχυρών κέντρων του) ακολουθεί τους πρώτους τύπους πολιτικής.

Δεύτερη παρατήρηση. Σε προγραμματικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μία διαρκή δεξιά διολίσθηση, που ξεκίνησε όσο πλησίαζε στην κυβερνητική εξουσία και έχει επιταχυνθεί εξαιρετικά έκτοτε. Ξεκίνησε με το «καμία θυσία για το ευρώ» που πλέον έχει γίνει παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ πάση θυσία. Ακολούθως μετατοπίσθηκε στη «διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους» με μονομερείς ενέργειες (βλέπε τον αλήστου μνήμης αν και πλήρως ατελέσφορο στην πράξη «λογιστικό έλεγχο») για να οπισθοχωρήσει στη συνέχεια στη συναινετική διαγραφή μέρους του χρέους (μέσω μιας διεθνούς διάσκεψης) και στην απόταξη μετά βδελυγμίας των μονομερών ενεργειών.

Ο Γερμανός ΥΠΕΞ: Τα θέματα των επανορθώσεων είναι οριστικά διευθετημένα

Στις κοινές δηλώσεις με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά, ο   Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ  είπε  ότι η Γερμανία γνωρίζει τις πολιτικές και ηθικές ευθύνες «για τα αποτρόπαια συμβάντα στην Ελλάδα την περίοδο 1941-44, αλλά νομικά δεν αλλάζει κάτι στην άποψή μας - παραμένουμε αμετακίνητοι στην άποψη ότι όλα τα θέματα αποζημιώσεων, συμπεριλαμβανομένων των κατοχικών δανείων, είναι νομικά οριστικά διευθετημένα». Και μάλιστα δήλωσε  ότι στην Ελλάδα θυμούνται καλά την ομιλία του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, στην οποία εξέφρασε το ίδιο με τις κατάλληλες λέξεις…...

«Χύμα και τσουβαλάτα» τα είπε ο Γερμανός  Υπουργός Εξωτερικών, αλλά ο Γερμανός Πρόεδρος ήταν διπλωματικότερος .

Και ο  δικός μας Υπουργός Εξωτερικών τι ήταν;

Θα έλεγα έμπλεος αβροφροσύνης και διακριτικότητας προς την γερμανική πλευρά, αφού  απέφυγε να δηλώσει την ελληνική άποψη παραπέμποντας τον γερμανό ομόλογό του στις δηλώσεις του Πρωθυπουργού στη Βουλή .

Είπε ο Νίκος Κοτζιάς :

«Έρχομαι στο Βερολίνο και φέρνω στην τσάντα μου το απόσπασμα της ομιλίας του Πρωθυπουργού μας, ο οποίος έθιξε το θέμα. Στην ιστοσελίδα του υπουργείου μας έχει αναρτηθεί λεπτομερώς τι ειπώθηκε στην Ελληνική Βουλή, τι θα αποφασιστεί σήμερα το βράδυ, όπου η ελληνική κυβέρνηση θα λάβει την ψήφο του Κοινοβουλίου(...) Ο λόγος για τον οποίο έχουμε μια τόσο δημοφιλή κυβέρνηση (...) δεν είναι απλώς οι πολιτικές απόψεις μας, αλλά το ότι προσπαθούμε να φέρουμε ελπίδα στη χώρα».

Πάντως δεν φαίνεται πως θα μείνουμε παραπονεμένοι. Απόδειξη δυο  ιδέες του Γερμανού ΥΠΕΞ , η μια για τη δημιουργία ενός Ελληνογερμανικού Εργαστηρίου Νέων, η άλλη για τη δημιουργία ενός Γερμανοελληνικού Ταμείου για το Μέλλον. Κάπως έτσι βλέπουν τη σωτηρία μας…

Χωμενίδης εναντίον Τσίπρα

Eίπε στο facebook  ο  συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης για τη συγκίνηση  του  Αλέξη Τσίπρα  κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή  :

«Ο Περικλής πάντως δεν δάκρυζε. Ούτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος δάκρυζε. Ούτε ο Ηλίας Ηλίου (sic!) δάκρυζε. Ούτε καν ο Άρης Βελουχιώτης. Η Μάρθα Βούρτση δάκρυζε. Κι ο Νίκος Ξανθόπουλος. Κι ο Κώστας Πρέκας».

Πρώτον, θεωρώ πιο προσβεβλημένους από τις δηλώσεις του Χωμενίδη  την Μ. Βούρτση, τον Ν.Ξανθόπουλο, τον Κ.Πρέκα, από ό,τι τον Τσίπρα :  Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, ως ηθοποιοί  δάκρυζαν στα πλαίσια κάποιων ρόλων, επομένως ας κριθούν οι ρόλοι και η ερμηνεία αυτών των ρόλων από τους ίδιους. Ουδείς λόγος υπάρχει  για να εκτίθενται στη δημόσια συζήτηση   ως η απόλυτη μπαναλιτέ.

Δεύτερον, αν ο ΧΧ ήθελε να καταλογίσει επιτήδευση και θεατρινισμό στον Τσίπρα στη συγκεκριμένη φάση, ας το έλεγε ευθέως. Αλλιώτικα θα πρέπει να συμβιβαστεί με την πιθανότητα ενός λαϊκού ηγέτη που μπορεί να αισθάνεται συγκίνηση και να μην την καταπνίγει – όπως διάφοροι γραβατοφόροι φλούφληδες της Εσπερίας , εάν φυσικά υποθέσουμε ότι διαθέτουν εκτός από ψυχρό επαγγελματισμό και αποθέματα συναισθήματος.

Τρίτον,  η απόσταση ανάμεσα στα εν οίκω κλάματα  και στην  εν δήμω στάση του ΧΧ (Τα εν οίκω μη εν δήμω, έλεγε κάποιο γνωμικό) ουδόλως μας ενδιαφέρει . Και φυσικά δεν  αποτελεί επιχείρημα υπέρ ή κατά ορισμένης δημόσιας συμπεριφοράς, του Τσίπρα ή οποιουδήποτε άλλου

Όταν ο Καμμένος μιλάει για plan b

Ο δυστυχής Πρετεντέρης, συνομιλητής του Πάνου Καμμένου στο κανάλι  MEGA (Βράδυ, 9.2.15), ήπιε το «πικρό ποτήρι» των εύστοχων απαντήσεων του  Καμμένου,  παρά το γεγονός ότι διέκοπτε άκομψα και εξακολουθητικά  τον ειρμό των σκέψεων του Υπουργού,   δίνοντας  την  εντύπωση  δημοσιογράφου- ανακριτή  που  θέλει να βραχυκυκλώσει το αντίθετο μέρος….

Από την άλλη πλευρά ο  Πάνος Καμμένος έβαλε στη θέση τους όχι μόνο τον Πρετεντέρη αλλά και  διάφορους «κολλημένους» στην  ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία ρητορική  στόχευε στη χάραξη διαχωριστικής γραμμής έναντι της πολ ιτικής κίνησης  AΝΤΑΡΣΥΑ  και όλων ημών των υποστηρικτών  ενός εναλλακτικού σχεδίου – plan b  σε απλά ελληνικά…

Μερικές από τις δηλώσεις Καμμένου στο MEGA:

«Έχουμε άλλο πλάνο για να βρούμε λεφτά. Το plan Β είναι να υπάρξει χρηματοδότηση από άλλη πλευρά, που μπορεί να είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα ή άλλες χώρες».

« η επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους, ο ίδιος δε  πιστεύει πως θα βρεθεί λύση».

 «Εάν συγκρουστούμε, βεβαίως και ο ελληνικός λαός θα είναι εκείνος που θα έχει τον λόγο εάν χρειαστεί, με οποιοδήποτε μέσο» .

«Το Grexit  είναι μια απειλή χωρίς υπόσταση... κάτι σαν τον μπαμπούλα».

« Το χρέος  δεν είναι βιώσιμο και το  ζητούμενο για την κυβέρνηση  είναι να υπάρξει «κούρεμα», ανεξαρτήτως με ποιον τρόπο θα γίνει και πώς αυτό θα ονομαστεί.»

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας σημείωσε  ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν διαφωνίες σε αρκετά θέματα. Δήλωσε, για παράδειγμα, αντίθετος με την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας που εξήγγειλε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Ιωάννης Μεταξάς-Νίκος Ζαχαριάδης

Κάποιοι  ενδεχομένως να  κουνήσουν το κεφάλι τους και να πουν : «Άλλο ένα γεροντικό bullshit – ήγουν «(ευμεγέθη)σκατά ταύρου»…Οι αναγνώστες του ιστότοπου αυτού, που κοντεύει να συμπληρώσει 6 χρόνια λειτουργίας, πιθανόν να διαγνώσουν ένα νέο  prixarchidium  ως εκ της επαναληπτικής  αναφοράς στο 1940 και στο Νίκο Ζαχαριάδη.

Δυστυχώς όμως, δεν έχω να επικαλεστώ κανένα καλύτερο επεισόδιο, από την ιστορία  του νεοελληνικού κράτους.

Γι αυτό και θα επαναλάβω τα σχετικά με  την «αποκοτιά» του  Μεταξά  και του Ελληνικού Λαού το 1940, που εν μέσω του πλέον εχθρικού περιβάλλοντος από όσα μπορούσε να διανοηθεί  κανείς, με την Ευρώπη κατειλημμένη ή εξουδετερωμένη πλήρως από το φασισμό, τόλμησε να ξεκινήσει πόλεμο.

 Και θα ξαναμιλήσω για τον Νίκο Ζαχαριάδη, ηγέτη του ΚΚΕ, που όντας φυλακισμένος  είχε το θάρρος να συμπαραταχθεί άμεσα και άνευ όρων με τον δεσμοφύλακά  του, για την υπεράσπιση της Πατρίδας.

Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι το σημερινό  ζητούμενο από τον Τσίπρα είναι – ανεξάρτητα από την έκβαση της μάχης της 11^ης Φλεβάρη και των πρώτων μαχών – να  κάνει πόλεμο στεκόμενος  στη γραμμή του ΟΧΙ, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που δεν είναι τόσο σκληρό και ανθρωποκτόνο όσο αυτό του 1940. Κι ακόμη ιστορική ειρωνεία είναι ότι οι αντιφρονούντες στην κυβέρνηση – που δεν είναι δα και «μπουζουριασμένοι» στις φυλακές ! – καλούνται να δείξουν την πολιτική γενναιοδωρία και διορατικότητα  του ΚΚΕ εκείνης της εποχής.

Κύπρος : Ο Λιλλήκας καλεί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας

 

«…. θύμα ωμού εκβιασμού ήταν και η Κύπρος. Που οδήγησε στο κούρεμα των καταθέσεων και σε ένα καταστροφικό για το λαό της Μνημόνιο…..»

Ο Γιώργος Λιλλήκας, Πρόεδρος του κυπριακού κόμματος «Συμμαχία Πολιτών», γνωστός από πρόσφατες και παλιότερες ομιλίες του στην Αθήνα – με τελευταία αυτήν του Ιουλίου 2014, ύστερα από πρόσκληση της επιτροπής «Ελλάδα-Κύπρος» - απευθύνεται  με επιστολή στον Πρόεδρο Αναστασιάδη:

Kύπρος- Ελλάδα : Συμπαράταξη προτείνει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής

Ο κ. Γιαννάκης Ομήρου, Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής,  δεν μασάει τα λόγια του , γι αυτό και ευθέως αναφέρεται στην μνημονιακή αποικιοκρατία.

Η  τελευταία δήλωσή του :

«Η Κύπρος οφείλει να είναι σε απόλυτη συμπαράταξη με την Ελλάδα στη μάχη που δίνει στην ΕΕ και την ευρωζώνη….Η μάχη που δίνει η Ελλάδα στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη για τη διαφοροποίηση των αποικιοκρατικής νοοτροπίας δεσμών της μνημονιακής σύμβασης είναι μάχη για εθνική αξιοπρέπεια, εθνική ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία. Είναι μάχη για τις αρχές και τις αξίες της Ε.Ε.,….Σε αυτή τη μάχη…η Κύπρος οφείλει να είναι παρούσα, συμμέτοχος και σε απόλυτη συμπαράταξη.”

 Για να καταλήξει :

«Ο αγώνας είναι κοινός για μια Ευρώπη της ισότητας, της ανάπτυξης, της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης».

Πηγή Είδησης  : Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων

ΥΓ.

Ο υποφαινόμενος είχε την τιμή, ως μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, να προτείνει απόφαση  της ΚΕ υπέρ του «Ενιαίου Αμυντικού και Οικονομικού Δόγματος» Ελλάδας-Κύπρου τον Μάρτιο του 2013. Η απόφαση απορρίφθηκε τότε παίρνοντας μόνο 15  ψήφους  έναντι 65 κατά και 20 αποχών, όμως υιοθετήθηκε από το ΔΗΚΚΙ.

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/03/blog-post_26.html

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η  αμυντική και οικονομική σύμπλευση Ελλάδας- Κύπρου είναι απολύτως απαραίτητη

Περί δημοψηφισμάτων και Δημοκρατίας

Toυ Γιώργου Τσιρίδη

Ο Λαπαβίτσας είπε ότι αν οι πιστωτές  μάς πιέσουν μέχρι τα άκρα και πρέπει να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις, τότε θα πρέπει να ερωτηθεί ο λαός. Για δημοψήφισμα είχαν μιλήσει κι άλλοι προεκλογικά ενώ παλιότερα το είχε φέρει επίσημα ο ΓΑΠ στο Γιούρογκρουπ. Είχε δεχτεί τότε μεγάλη επίθεση από όλες σχεδόν τις πλευρές καθώς φάνηκε σαν “ανεύθυνη” πρόταση.

Μπορεί να είναι ανεύθυνη γενικώς ή ανεπιθύμητη -έστω- η έκφραση της γνώμης του λαού; Τι “δημοκρατία” είναι αυτή που έχουμε;

Πριν λίγες μόνο μέρες ψηφίσαμε και μάλιστα πάνω σε πολύ καθαρά ερωτήματα και διλήμματα που τέθηκαν με ένταση. Κι όμως, δέκα μέρες μετά, η απάντησή μας στα ίδια αυτά ερωτήματα φαίνεται να είναι αμφίβολη. Προκρίναμε σαφώς την πρόταση του Σύριζα που έλεγε “μνημόνια τέλος”. Τώρα ο Σύριζα φτάνει στο σημείο να μεταφέρει αυτό το μήνυμα αυτούσιο στους εταίρους που πιέζουν όπως ακριβώς είχαν πιέσει και προεκλογικά. Και αίφνης προκύπτει η ανάγκη να ξαναρωτηθεί ο λαός. 

Όχι πως θα γίνει δημοψήφισμα ή νέα προσφυγή στις κάλπες, όμως η ανάγκη είναι φανερή. Λέμε πως ο λαός πρέπει να αποφασίζει κάθε μέρα, να μπορεί να μετανιώνει, να αλλάζει γνώμη και ύστερα να επανέρχεται, δικαιούται να μιλάει για όλα, όμως όταν αυτό διατυπώνεται ως θέση, τότε ακούγεται σαν απειλή ή σαν διάλυση. Κάποιο πρόβλημα έχει η “δημοκρατία” μας ή μάλλον η αντίληψή μας περί δημοκρατίας.

700 e-mail «καρφώνουν» : ΕΛΛΑΣ-ΡΩΣΣΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Η ευρύτερη ελληνική κοινωνία το έχει τούμπανο, κάποιοι ευρωπληροφοριοδότες κρυφό καμάρι….Σήμερα σημαντικός αριθμός «πολιτευομένων» ή «πολιτικά δραστήριων» ή «διαμορφωτών κοινής γνώμης», έχει πειστεί ή πείθεται  όλο και περισσότερο ότι μόνο μια αλλαγή των γεωπολιτικών συμμαχιών της χώρας μας μπορεί να την βγάλει από τη σημερινή δυσχερή κατάσταση …Την άποψη αυτή μπορεί να αλιεύσει κανείς έτσι, στα πρόχειρα, χωρίς να προσφύγει σε υποκλοπές και κατασκοπευτικούς μηχανισμούς. Όμως αυτοί οι τελευταίοι μηχανισμοί υπάρχουν και πρέπει να βγάζουν το ψωμί τους  - οπότε  με την προσθήκη  μιας «δόσης» πληροφοριών για τις όλως αναγκαίες κινήσεις της ρωσσικής πολιτικής, πουλάνε εκδούλευση. Εξ ου και η «είδηση» που έρχεται από γερμανική  εφημερίδα  : 

«Podemos» και Σύριζα

Του Μιχάλη Μιχελή

Το να συνδέουμε το κίνημα «Podemos» με τον Σύριζα, έχει μια λογική, στη βάση ότι κι οι δυό έχουν ένα σφριγηλό καταγγελτικό λόγο (ως προς την κατεστημένη αντίληψη της Ε.Ε.), οι ηγέτες τους συνδέονται με τις από κοινού εμφανίσεις, αντιστρατεύονται τις συντηρητικές δυνάμεις των χωρών τους, έχουν δημιουργηθεί από τις στάχτες της οικονομικής κρίσης και ζητούν εδώ και τώρα  ριζικές ανατροπές των συστημικών δομών.

Όμως πίσω από τα δύο αυτά κομματικά δημιουργήματα, υπάρχει μια βασική διαφορά, που πρέπει να προβληματίζει τον καλοπροαίρετο παρατηρητή των επαινετικών σχολίων. Δηλαδή πολύ απλά, ο Σύριζα έχει ομφάλιο λώρο (;) με την κομμουνιστική αντίληψη των Κνιτών και Κουκουέδων (εσωτερικού κι εξωτερικού) των δεκαετιών του ’70 και ’80, ενώ οι «Podemos» δεν έχουν σχεδόν καμιά τέτοια διασύνδεση με το ιστορικό παρελθόν των στελεχών τους, των μελών τους, των ψηφοφόρων τους.

Eιδήσεις από το Βαρουφακιστάν

Παλιά είχα  μια «φάση» με κάτι εκσυγχρονιστές- αριστεριστές : Για να με πικάρουν μου έγραφαν το «Κομμουνισμός» με ένα «μ»(Κομουνισμός), εγώ τους απαντούσα  ότι η ορθογραφία δεν είναι μαζοχισμός αλλά συντήρηση της γλωσσικής πληροφορίας και της δυνατότητας για δημιουργική διαχείρισή της στο μέλλον (λεξιπλασία) . Και ως οπαδός του αξιώματος  «και ο άγιος θέλει φοβέρα»,  απειλούσα ότι εάν συνεχίσουν , θα έγραφα  κι εγώ το «Κομμουνισμός» με 3 μ (Κομμμουνισμός) για να  ισοφαρίσω την κατάσταση….

Οπωσδήποτε   η κυρία Βαρουφάκη που βγήκε κι αυτή στο κλαρί  εναντίον των συμφώνων γράφοντας το όνομα του συζύγου της [«Γιάννης»] με ένα «ν» (Yanis), δεν  είχε υπόψη της τον παραπάνω διαξιφισμό .   Όμως μια  αντιπολίτευση όπως η  της ΝΔ έδειξε αποφασισμένη από τη πρώτη στιγμή να μην χορηγήσει «στους δικούς μας»  όχι μια περίοδο, αλλά ούτε ένα δεκαήμερο  χάριτος . Αποτέλεσμα : Ο  κ. Κωνσταντίνος Ζούλας της «Καθημερινής» να τα βάζει  με την ορθογραφία της κ.Βαρουφάκη όπως κάποιοι άλλοι -  ιδεολόγοι της γραβάτας και του εσωτερικευμένου υποκάμισου  - τα βάζουν  με το φαίνεσθαι των  υπουργών της νέας κυβέρνησης.

 Δεν έχω  διάθεση να εμπλακώ στο παιχνίδι των σχολιασμών «αυλικού» τύπου, ασχολούμενος   με τα της προσωπικής ζωής των μεγαλοπαραγόντων.  Εξ άλλου από την εποχή που ο Σημίτης καλούσε όλους τους γνωστούς διανοούμενους της χώρας να τον ακροασθούν στη «Μεγάλη Βρετανία» , χρησιμοποιούσα στις στήλες της «ΕΠΟΧΗΣ» τον όρο «αυλικός διανοούμενος» για να περιγράψω  πολλούς,  εν ενεργεία ή υποψήφιους, τσανακογλείφτες της εξουσίας. Γι αυτό και αφήνω τους κοιλιακούς του κ. Βαρουφάκη ή  τις κοιλάρες κάποιων άλλων στην άκρη και περιορίζομαι σε δυο σημεία της αρθρογραφίας της «Καθημερινής» :

Το πρώτο αφορά τη δήλωση του Βαρουφάκη για τα 67% των μνημονιακών μέτρων που θα ήταν επιθυμητά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, που όμως καταψηφίσθηκαν κατ’ εξακολούθηση από τους βουλευτές του

Το δεύτερο αφορά την προσέγγιση του κ. Ζούλα στα της δραχμής, στα της άγνοιας των  οικονομικών επιπτώσεών της   από την  νεανική ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ  και στα της υποτιθέμενης  μέλλουσας  καταβύθισης  της ελληνικής οικονομίας.

Το πρώτο είναι βάσιμο και χρήζει ελέγχου και κριτικής.

Το δεύτερο είναι  ένας κανονικός οικονομικός Γκοντζίλα ,  μια  αποκαλυψιακή μεγαλοποίηση που παραγνωρίζει τις δυνατότητες «ανάδρασης» της ελληνικής και  της ευρωπαϊκής οικονομίας….…

ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:  

«Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάνη τον εβγάλαμε»

Μετά τις εκλογές : Κράτος, κόμμα, κίνημα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

«…….. πρέπει όχι να μελετηθούν από κάποια επιτροπή σοφών, αλλά να προταθούν ως γραμμή πλεύσης στον ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα και να γίνουν η ραχοκοκαλιά της πολιτικής και της ηθικής του πλεύσης στο επόμενο διάστημα……»

Αν δεν υπάρξει κινητοποίηση των «κινημάτων βάσης» και ιδίως του εργατικού κινήματος, η φυσιολογική και εμμενής ροπή είναι η προσαρμογή προς την κυρίαρχη αστική γραμμή. Συνεπώς, χρειάζεται μια πολιτική γραμμή ανεξαρτησίας του αριστερού κυβερνητικού κόμματος από το αστικό κράτος.

1. ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Το γεγονός ότι η Αριστερά νίκησε θεαματικά και ανακουφιστικά στις εκλογές δεν σημαίνει μια επανάληψη του 1981 ως φάρσας. Αυτό, συνήθως, το λέμε για να δηλώσουμε ότι πάμε προς κάτι το πολύ καλύτερο από το 1981. Πως το αφήνουμε με βεβαιότητα πίσω μας, πως το υπερβαίνουμε θετικά. Όμως, στην πραγματικότητα έχει παρέλθει μια βιολογική γενιά ολόκληρη από τότε και μαζί με αυτήν έχουν παρέλθει ή έστω υποχωρήσει και ορισμένες θετικές αξίες της νεωτερικότητας και του κόσμου του Διαφωτισμού, οι οποίες επεβίωναν ακόμη το 1981 στην Ελλάδα και διεθνώς ισχυρότερα από σήμερα: η αλληλεγγύη, το φιλότιμο, η διαμόρφωση μιας σχετικά ενιαίας και συνεκτικής δημόσιας σφαίρας, η σχετική πρόταξη του συλλογικού έναντι του ατομικού, η κεντρικότητα της ταξικής αντίθεσης (έστω κι αν τότε μεταμφιεζόταν ως αντίθεση «προνομιούχων και μη προνομιούχων» ), η αναφορά σε καθολικές έννοιες και προτάγματα, η οποία σήμερα έχει διασπασθεί στον μεταμοντέρνο αστερισμό των πολλαπλών ισοδύναμων ταυτοτήτων και αντιθέσεων –αντιθέσεων υπαρκτών και σημαντικών αλλά μη εύκολα αναγόμενων και συντιθέμενων πια στην αναγκαία συνολική και καθολική «αφήγηση» (άνδρες/γυναίκες, ντόπιοι/μετανάστες, «ομαλοί» και «παρεκκλίνοντες»σεξουαλικά, πολλαπλά επικοινωνιακά και ταυτοτικά δίκτυα που αφορούν από την πολιτιστική ταυτότητα και τη «μεταρρύθμιση» ως τη δήθεν «επαναστατικότητα», πολλή τηλεόραση και επικοινωνιακή στρατηγική από «δεξιούς» και «αριστερούς», επικοινωνία όχι άμεση αλλά μέσα από το Ίντερνετ και τα social media, περισσή υποκρισία και κυριαρχία της εικόνας, κοινωνία του θεάματος κατά τις ορθές παλαιότερες εκτιμήσεις του Γκι Ντεμπόρ, συμβολισμοί του παρελθόντος που συγκαλύπτουν ή διαστρεβλώνουν το παρόν κ.π.ά.).

ΤΡΟΜΟΣ στους εθνικούς νταβατζήδες

Από όλες τις ειδήσεις της  περιόδου  που ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου, η πιο υπέροχη ήταν αυτή που αφορούσε την υποστήριξη  της ελληνικής βιομηχανίας ζάχαρης από τον  Υφυπουργό  Ανάπτυξης Β. Αποστόλου,  με στόχο την  επαν-ενεργοποίηση της ελληνικής παραγωγής τεύτλων…Όχι πως η ζάχαρη είναι ό,τι ποιοτικότερο  υπάρχει στην ελληνική παραγωγή, αλλά αν είναι να καταστρέφουμε τα δόντια μας με την τερηδόνα,  ας  μην επιβαρύνουμε παράλληλα και το εμπορικό ισοζύγιο ! 

Όμως κάθε υπέροχο έχει και το «υπεροχότερο», και τέτοιο ασφαλώς είναι η  επανασύσταση των ΜΟΜΑ (Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως), που  ανακοίνωσε από τον Έβρο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος. Θα τον μισήσουν κάμποσοι γι αυτό , ιδιαίτερα εκείνοι που θα χάσουν μπίζνες αλλά και οι πολιτικοί παραστεκάμενοί τους, θιασώτες της ιδιωτικής πρωτοβουλίας επί παντός του επιστητού: Όμως οι  ΜΟΜΑ που σχεδόν έχουν ξεχαστεί από τις νεώτερες γενιές, είναι αναντικατάστατο εργαλείο για την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστροφών.

Ο κ. Καμμένος δήλωσε  ότι ο στρατός θα βρίσκεται πάντα κοντά στις τοπικές κοινωνίες κι ακόμη προανήγγειλε  ότι οι επόμενες ΕΣΟ των στρατιωτών  θα υπηρετούν ένα διάστημα και στον Έβρο. Σκέπτομαι : Μακάρι οι στρατιώτες να προσλαμβάνουν   όχι ένα καθεστώς «Λούφας και παραλλαγής» της αρμοδιότητας του Νίκου Περάκη , αλλά μια αυθεντική εμπειρία  εθνικής άμυνας, σε ένα χώρο όπου πολλά τεκταίνονται….

ΠΗΓΗ  ΕΙΔΗΣΗΣ : ΤΡΟΜΟΣ στους εθνικούς νταβατζηδες. Ο Καμμένος ενεργοποιεί την ΜΟΜΑ! http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/02/blog-post_845.html#ixzz3R4rTu7Yg

Για το εμπορικό ισοζύγιο, ρε γαμώτο !

..

 Στην Αμερική έχει αρχίσει το εξής φαινόμενο: στα καλά του καθουμένου, εκεί που κάποιο μαγαζί πάει για κλείσιμο λόγω χρεών, πέφτει σύρμα (SMS, FACEBOOK) και πλακώνει κόσμος που αρχίζει να αγοράζει ό,τι βρει μπροστά του. Οι ιδιοκτήτες από άφραγκοι και χρεωμένοι ξεπουλάνε σε μία μέρα !!!! και γλυτώνουν το κλείσιμο. Αυτό για τους ξένους
λέγεται κοινωνική αλληλεγγύη. Κάτι που στη χώρα μας, έχει εκλείψει από το  '60 !!!

Καιρός κι εμείς να κάνουμε κάτι. Κατ' αρχήν :

 Στηρίξτε τα μικρομάγαζα της γειτονιάς σας. Κάτι καλό θα έχουν και αυτά!!! Γιατί όταν θα τα χρειαστείτε, δεν θα υπάρχουν πιά... Ενα κουτί χρώμα και 10
 πρόκες, δεν απαιτούν εκδρομή στο PRAKTIKER ή το LEROY MERLIN....η στο ΙΚΕΑ ,
 μόνο μια βόλτα στο χρωματοπωλείο της γειτονιάς.
 Ελληνικά λαχανικά, φρούτα και χυμούς. Αν τα ξένα ήταν τόσο εξαιρετικά καλά, οι ξένοι δεν θα τα έστελναν σε εμάς !!! (π.χ.Τα ολόλευκα μανιτάρια εισαγωγής
 είναι περασμένα με λευκαντικό και αντισηπτικό για να μη μαυρίζουν-ενώ τα Ελληνικά δεν είναι λευκά, αλλά είναι βιολογικά !!!)
 προτιμάμε Ελληνικά προιόντα- το χρήμα να μένει στην Ελλάδα και να κάνει κύκλο εδώ και όχι μέσω της τσέπης κάποιου ξένου επιχειρηματία.
 Σοκολάτες ΙΟΝ, αναψυκτικά Φλώρινα και ΕΨΑ: Ελληνικότατα & εξαιρετικά.

 Μπυρες Βεργίνα, FIX, ZEOS, Πειραϊκή Ζυθοποιία και τόσες άλλες από μικρές  ελληνικές φίρμες με υπέροχη γεύση.
 Η COCA COLA, η PEPSICO ,η jacobs-Παυλίδης , η Barilla-MIΣKO και η  Heninger-Amstel δε θα φτωχύνουν !!! Εντάξει, έχουν και Ελληνες εργαζόμενους, αλλά τα έσοδά των ξένων εταιρειών δεν θα μηδενιστούν κιόλας !!!

 Ο επώνυμος καφές φίλτρου της jacobs στην Ολλανδία πωλείται στη μισή τιμή ..... μία συσκευασία φίλτρων καφέ (100 τεμ) κάνει 75 λεπτά και όχι πάνω από
 2 ευρώ.. γι' αυτό αγοράστε καφέ φρεσκοκομένο από την κάβα της γειτονιάς... ακόμα και χωρίς την ακριβή γεύση, θα είναι πιο φρέσκος!!!
 "Τιμωρείστε" ακόμα και τα ακριβά Ελληνικά προιόντα:

Ένας Πατρινός φιλέλλην και η υποστολή της σημαίας της ΕΕ…

Θυμάμαι το 1999, εκείνες τις υπέροχες ημέρες της πανεθνικής ομοψυχίας - από τον αείμνηστο Λέοντα Αυδή μέχρι το Νίκο Μαστοράκη ! - ενάντια  στους δολοφονικούς νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία…Στην έδρα της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, στο Ελληνικό, όπου συστεγάζονταν όχι μόνο  πολιτικές  αλλά και στρατιωτικές αρχές, υπήρχε η ελληνική σημαία και η ευρωπαϊκή. Κάποια ημέρα κάποιοι κατέβασαν αυτή τη τελευταία, χωρίς να γίνει θέμα  από οποιονδήποτε «υπεύθυνο»  και χωρίς να επανέλθει η σημαία στη θέση της, για  πολύ καιρό….Ήταν τότε που οι νατοϊκοί πιλότοι μας καλημέριζαν και μας καληνύχτιζαν– εμάς τους Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας – μπαίνοντας και βγαίνοντας από το FIR Αθηνών, παίρνοντας  ως απάντηση τη προσβλητική μας σιγή…

Η υποστολή της σημαίας της ΕΕ από τον δήμαρχο της Πάτρας είναι προφανώς μια συμβολική πράξη , σε μια συγκυρία  «οικονομικών  βομβαρδισμών» της χώρας μας από τη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Σε αυτή την υποστολή  ο καθένας – συμπεριλαμβανομένου του  Δημάρχου – μπορεί να δίνει ένα διαφορετικό  νόημα, αν και κατά βάση η συγκεκριμένη χειρονομία  στοιχίζεται με   τη δυσφορία του ελληνικού λαού. Φυσικά  πλην….Ευρωλάγνων, οι οποίοι, ούτως ή άλλως,  καταγγέλλουν  ή υποψιάζονται τους πάντες για αντιευρωπαϊσμό.

Πιστεύω ότι πρέπει ν'αφήσουμε στην άκρη τους τελευταίους  και να "βομβαρδίσουμε" με τις διαμαρτυρίες  μας όλη την Ευρώπη, εντός και εκτός ΕΕ,  με κάθε πρόσφορο και εκφραστικό μέσο.