Oι Ανεξάρτητοι Έλληνες εναντίον των χρυσωρυχείων.

Στην Προσυνεδριακή ημερίδα του “Άρματος Πολιτών” με καλεσμένους τους “Ανεξάρτητους Έλληνες”, (Πειραιάς,30.1.2013) ο Δημήτρης Αδόργιαστος από τους «Ανεξάρτητους  Έλληνες» μίλησε εναντίον του περιβαλλοντικού (και όχι μόνο…) εγκλήματος, που γίνεται στη Χαλκιδική.

Δυο παρατηρήσεις, προς  άπαντας τους έχοντας σώας  τας (αριστεράς και οικολογικάς) φρένας :

1.   Μέτωπο δεν κάνουμε με τον εαυτό μας, αλλά με τους άλλους.

2.   Είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε  με άλλους πολιτικούς χώρους  την ίδια αγάπη για τη χώρα μας

Να  η ομιλία του Αδόργιαστου :  

"Χωρίς να είμαστε ενάντια στους ανθρώπους που επιζητούν ένα μεροκάματο, για να μπορέσουν να επιβιώσουν κάτω από τις μνημονιακές πολιτικές. Χωρίς να είμαστε αντίθετοι στους ανθρώπους που ψάχνουν για δουλειά για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα στο αύριο , δηλώνουμε  ότι είμαστε  αντίθετοι και απέναντι σε όλους αυτούς που υπογράψανε και στηρίζουν την ανοιχτή εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, που για μας αποτελεί ταφόπλακα στην αειφόρο ανάπτυξη της περιοχής και του τόπου, ενός τόπου που εμείς, οι Χαλκιδικιώτες, τον κληρονομήσαμε από τους πατεράδες μας και τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας , στα οποία οφείλουμε και να τον παραδώσουμε, αν όχι σε καλύτερη κατάσταση, τουλάχιστον στην ίδια.

Ενώνοντας την φωνή μας, με αυτή των κατοίκων της Χαλκιδικής, εμείς, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, απαιτούμε από την κυβέρνηση της εσωτερικής τρόικας, να ανακαλέσει ΑΜΕΣΑ τις συμβάσεις με την εταιρία “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”,να σταματήσει την καταστροφική δράση της και να προχωρήσει στη χάραξη μιας νέας πολιτικής αειφόρου ανάπτυξης για την περιοχή. Η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον αλλά κυρίως να έχει σαφή περιβαλλοντολογικό προσανατολισμό.ΝΑΙ στην ανάπτυξη ΟΧΙ όμως σε κάθε μορφή μετατροπής της περιοχής σε κρανίου τόπο. ΝΑΙ στην ανάπτυξη με εθνικό σχεδιασμό ΟΧΙ στη σκανδαλώδη εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφεροντων.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δηλώνουμε παρόντες και θα αναπτύξουμε κάθε μορφή δράσης για να προστατεύσουμε τον τόπο μας και την ζωή μας.

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ :

Ο εκπρόσωπος : Μαγιατζής Αθανάσιος, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος, Γερούκης Ιωάννης,ο εκπρόσωπος της Νεολαίας, Λαζάρου Δημήτριος, τα μέλης της επιτροπής, Μπαρμπαρώξης Σταύρος, Γραμμάτης Γεώργιος, Καρακατσόπουλος Αλέξανδρος, Κοτσαμπασίδης Πάρης, Πλαγιανός Δημήτρης, Τσικαρίδης Παναγιώτης, Φωτιάδης Αλέξανδρος, Φωτιάδης Νικόλαος, Χατζηνικολάου Δημήτριος 

ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ

 Σε ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Κώστα Γαβρά  παρακολουθώ μια ταινία χωρίς  εκείνη τη παραδοσιακή «ρήτρα» που εμφανιζόταν  στις οθόνες των κινηματογράφων προ αρκετών δεκαετιών : «Πάσα ομοιότης με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική ….» Η ταινία («Κατάσταση πολιορκίας») δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο, γιατί απλούστατα έχει ομοιότητα ΚΑΙ με πρόσωπα ΚΑΙ  με καταστάσεις. Γιατί είναι αληθινή ως συμπυκνωμένη  αφήγηση ενός πολιτικού επεισοδίου στην Ουρουγουάη της δεκαετίας του 70, που έδειχνε καθαρά  την   κίνηση των νημάτων της νοτιοαμερικανικής μαριονέτας από τον μεγάλο αδελφό…. 

Η τυπική αποικιοκρατία των προηγούμενων αιώνων είχε ως δικαιολογία την υπεροχή του λευκού και «πολιτισμένου» Ευρωπαίου έναντι των απολίτιστων . Η μετα-αποικιοκρατία  που επακολούθησε και την οποία  περιέγραφε   ο Κώστας Γαβράς ,  που ίσχυε στις απανταχού Μπανανίες   με τις υπόγειες παρεμβάσεις των ισχυρών κρατών (Γαλλία, ΗΠΑ, Αγγλία κλπ), εκφραζόταν πολύ πιο «κομψά»  με τις Πρεσβείες ως υποβολεία της εγχώριας πολιτικής ζωής,  είχε δε  ως πρόσχημα την κομμουνιστική απειλή... 

Πολλοί και διάφοροι βιάστηκαν να θεωρήσουν και αυτή τη δεύτερη, «μετααποικιοκρατική» φάση , ως λήξασα. Οι εκσυγχρονιστές επί ευρωπαϊκού κυρίως χώρου,  έσπευσαν να διασαλπίσουν την κυριαρχία του Νόμου της Αξίας και την επιβολή των νόμων της αγοράς στην οικονομία. Μάλιστα  πολλοί από αυτούς,  κατά παρέκκλιση και αυτής της συμφεροντολογικής  αντιμετώπισης  του Homo economicus  από τον Άνταμ Σμιθ, έσπευσαν να διακηρύξουν την φιλανθρωπική και φιλοαναπτυξιακή φύση του μεγάλου υπερεθνικού κεφαλαίου, αποθεώνοντας  το πνεύμα της χορηγίας και των «ανιδιοτελών» παροχών…. 

Όμως τα γεγονότα διέψευσαν τις εκσυγχρονιστικές φαντασιώσεις.

ΟΧΙ στην παράκαμψη της Δημοκρατίας ….

Tο παρακάτω κείμενο προτείνεται προς αποστολή στους ευρωβουλευτές και στους Επιτρόπους της ΕΕ. Είναι ένα κείμενο αντίστασης στη δόλια απόπειρα υπονόμευσης των δημοκρατικών ελευθεριών και υποχθόνιου παραμερισμού των Εθνών-Κρατών ως δομικών στοιχείων της Ευρώπης….(σχετικά δες http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8204.html) 

Κάτω από το ελληνικό κείμενο ακολουθεί η αγγλική μορφή του, καθώς και οι διευθύνσεις προς τις οποίες μπορεί να σταλεί η κοινωνική διαμαρτυρία. Διαβάστε το, με τη δέουσα προσοχή : 

 

«Σας καλούμε να αντιταχθείτε στο να περιληφθεί η ρήτρα προστασίας επενδυτών (investor-state arbitration clause) στην εμπορική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά (CETA). Αυτή η ρήτρα είναι ένα αδιαφανές μέσο παράκαμψης της δημοκρατίας και την υπονόμευση της κυριαρχίας των κρατών να νομοθετούν για λόγους δημοσίου συμφέροντος.

 

Οποιοσδήποτε ιδιώτης επενδυτής που ενοχλείται από κάποιο νέο νόμο για την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων, του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας μπορεί να ζητάει την κατάργησή του. Η προσφυγή γίνεται όχι σε εθνικά ή ευρωπαϊκά δικαστήρια, ούτε καν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, αλλά σε μια εξωθεσμική ειδική επιτροπή δικηγόρων (διαιτητές). Οι διαιτητές μπορούν να έχουν πολλαπλούς ρόλους, γεγονός που οδηγεί σε σύγκρουση συμφερόντων. Μπορούν να συμμετέχουν ως διαιτητές σε μια υπόθεση, ενώ σε άλλη να εργάζονται ως δικηγόροι (είτε για την κυβέρνηση είτε για τους επενδυτές).

Η προβληματική φύση της συγκεκριμένης ρήτρας υπογραμμίζεται επιπλέον από την  ίδια τη μελέτη των επιπτώσεων της εμπορικής συμφωνίας, η οποία χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η εκτίμηση των επιπτώσεων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η ρήτρα δεν είναι επωφελής ούτε περιβαλλοντικά, ούτε κοινωνικά, ούτε οικονομικά. Επιπλέον, υπογραμμίζει τη μεγάλη απειλή που αποτελεί για την ίδια την κυριαρχία των κρατών να νομοθετούν για λόγους δημοσίου συμφέροντος και διαβρώνει τη δυνατότητα των ευρωπαϊκών οργάνων, κυβερνήσεων και κοινοβουλίων να θεσπίζουν κανόνες.

Όσον αφορά τις νομικές δαπάνες υπεράσπισης μιας τέτοιας  διένεξης, η εκτίμηση επιπτώσεων  δείχνει ότι θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα ακραίες. Αναφέρονται παραδείγματα κρατών μελών της Ε.Ε. που υποχρεώθηκαν να πληρώσουν 10 έως 15 εκατομμύρια δολάρια ανά υπόθεση για την υπεράσπισή τους στο πλαίσιο διμερών επενδυτικών συμφωνιών.

Οι δυσμενείς επιπτώσεις της συμφωνίας προστασίας επενδύσεων στη νομοθεσία για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία είναι εμφανείς στη διαμάχη μεταξύ της καπνοβιομηχανίας Philip Morris και της Αυστραλίας ,που θέτει  σε κίνδυνο τον αντικαπνιστικό νόμο της τελευταίας. Είναι επίσης εμφανής και στην Ευρώπη με τη διένεξη μεταξύ της σουηδικής εταιρείας Vattenfall και της Γερμανίας με την απόφαση της τελευταίας για το κλείσιμο των  εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας επίσης να βρίσκεται σε εκκρεμότητα. Αυτή η ρήτρα εάν τελικά συμπεριληφθεί στην εμπορική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Καναδά θα καταλήξει να είναι ένας αδιαφανής τρόπος για την παράκαμψη της δημοκρατίας.

Σας καλούμε να διασφαλίσετε ότι δε θα επιτευχθεί καμία συμφωνία μέσω αδιαφανών διαπραγματεύσεων αυτή την εβδομάδα στον Καναδά, και να δημοσιοποιήσετε τα κείμενα της διαπραγμάτευσης για δημόσιο έλεγχο».

Ακολουθεί το αγγλικό κείμενο

MEA CULPA

 Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 16.2.13

Σε αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει τίποτε πιο πρωτότυπο  από το να παραδέχεται κανείς τα λάθη του…Και επειδή ο υποφαινόμενος ρέπει στην πρωτοτυπία, ομολογεί ευχαρίστως  ότι  παρανόησε μια  έρευνα  του WWF σχετικά με την απώλεια 6 εκατομμυρίων στρεμμάτων φυσικών εκτάσεων, γράφοντας στην ΑΥΓΗ της 9.2.2013 («Γεωργίας εγκώμιον»):

«  από τη δεκαετία του 50 η «Καταστασιακή Διεθνής» μιλούσε για την εκκολαπτόμενη «ψυχαγωγική ψευτοϋπαιθρο», θέλοντας να δηλώσει την «αναπόφευκτη» εκτόπιση των παραγωγικών λειτουργιών της υπαίθρου….Και πραγματικά, η εκτόπιση αυτή πραγματοποιήθηκε σε ένα κάποιο βαθμό, κατά πως έδειξε πρόσφατα μια αναφορά σε 6 εκατ. στρέμματα ελληνικής γεωργικής  γης που «αστικοποιήθηκαν»…. 

Στη πραγματικότητα όμως η έρευνα  του WWF μιλούσε για εκτάσεις που αποσπάσθηκαν από τη φυσική τους κατάσταση και οι οποίες, κατά 333 χιλ. στρέμματα «δομήθηκαν» , ενώ κατά το μεγαλύτερο μέρος (5736 χιλ. στρέμματα) πήγαν στη Γεωργία.

Η κουβέντα θα μπορούσε να κλείσει εδώ, με την ομολογία μου :  Η έκθεση  ενίσχυε το αντίθετο συμπέρασμα, από αυτό που επιχειρούσα να στηρίξω .  Εγώ αναφερόμουν στην αστικοποίηση της υπαίθρου, η περιβαλλοντική οργάνωση στην «αγροτοποίησή» της. 

 Όμως υπάρχει εδώ κάτι παράδοξο  : Όταν η συνολική καλλιεργούμενη ή αγραναπαυόμενη  γη   αυξήθηκε από 32 σε 37 εκατ. στρέμματα,  τότε πως είναι δυνατόν η προσθήκη  εκατομμυρίων  νέων στρεμμάτων  από τις εκχερσώσεις φυσικών εκτάσεων να συνδυάζεται με την ραγδαία  υποχώρηση της ελληνικής γεωργίας  - και ιδιαίτερα με το αρνητικά διαμορφούμενο εμπορικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων, από το -1230  του 2000 στο -2998 εκατομμυρίων ευρώ του 2007;

Αδυνατώ φυσικά να πιστέψω ότι τα αυξηθέντα  γεωργικά  στρέμματα  καλλιεργήθηκαν με Ησιόδειες μεθόδους, έτσι ώστε να έχουμε  μικρότερο και μάλιστα φθίνον παραγωγικό αποτέλεσμα…

Γι αυτό    δικαιούμαι να αναρωτηθώ και να ερωτήσω :  Μήπως η ιδιοποίηση κάποιων  φυσικών εκτάσεων δεν έγινε προς όφελος της Γεωργίας, αλλά με στόχο  την  αστικοποίησή τους στον κατάλληλο χρόνο; Μήπως διαμέσου αυτής της διαδρομής, μήπως διαμέσου μιας  «εικονικής γεωργίας»,   είχαμε όλη αυτή τη περίοδο την πραγματική  ανάπτυξη της πραγματικής αστικοποίησης; Μήπως το δικό μου «mea culpa» ακυρώνεται εν μέρει από τα κόλπα  μερίδας τινός του  ελληνικού πληθυσμού;

Βέβαια όσον αφορά τα υπόλοιπα,  είναι αδιαμφισβήτητο ότι η  αστικοποίηση της υπαίθρου προάγεται  από τα 333 χιλιάδες στρέμματα ,που αποσπάσθηκαν από τη φυσική  τους κατάσταση για να μετατραπούν σε εξοχικούς οικισμούς, δρόμους και άλλες υποδομές. Κι ακόμη είναι σίγουρο ότι η  «συμβατική» και  «εντάσεως κεφαλαίου» γεωργία, εκτοπίζει τις γαίες οριακής αποδοτικότητας,  σε μεγάλο βαθμό.  Έστω κι αν η  αστικοποίηση δεν υπάρχει στην έκταση που νόμισα, αναμφισβήτητα προελαύνει…

Όλο το κείμενο της ανακοίνωσης του WWF

ΠΟΝΗΡΗ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ

Του Κρίτονος Αρσένη * 

Σε πρωτόγνωρες περιπέτειες μπαίνει η δημοκρατία στην Ευρώπη. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας η Ε.Ε. απέκτησε το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες προστασίας επενδύσεων. Το ασκεί για πρώτη φορά στα πλαίσια της εμπορικής συμφωνίας με τον Καναδά. Εκεί, εισάγει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε ιδιώτη επενδυτή που ενοχλείται από κάποιο νέο νόμο για την προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων, του περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας κ.τλ. να ζητεί την κατάργησή του. Η προσφυγή γίνεται όχι σε εθνικά ή ευρωπαϊκά δικαστήρια, ούτε καν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, αλλά σε μια εξωθεσμική ειδική επιτροπή δικηγόρων. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σε κρίσιμες νομοθεσίες η απόφαση είναι υπέρ των εταιρειών. Με τον τρόπο αυτό οι εταιρείες αναλαμβάνουν τον ρόλο του νομοθέτη. Είναι ένας έξυπνος τρόπος για να παρακάμψουν τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και το κράτος δικαίου.

Οι δυσμενείς επιπτώσεις αυτής της συμφωνίας στη νομοθεσία είναι εμφανείς στην υπόθεση της χημικής βιομηχανίας Ethyl εναντίον του Καναδά, που εκδικάστηκε με βάση αντίστοιχη διάταξη που υπήρχε στη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βορείου Αμερικής (ΝΑFTA). Ένα πρόσθετο βενζίνης, το ΜΜΤ, που παρήγαγε η εταιρεία, είχε απαγορευθεί στον Καναδά για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Η Ethyl, που κατασκεύαζε το ΜΜΤ, μήνυσε τον Καναδά στην ειδική επιτροπή, όπως προέβλεπε η NAFTA. Ο Καναδάς κατέληξε σε συμβιβασμό και πλήρωσε περίπου 16 εκατομμύρια δολάρια για ζημιά που υπέστη η υπόληψη της εταιρείας, ενώ υποχρεώθηκε να ανακοινώσει ότι το ΜΜΤ δεν θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον και αναγκάστηκε να άρει την απαγόρευση.

Άλλη πρόσφατη υπόθεση αφορά τη Γερμανία, που είναι από τις χώρες που πιέζουν για την απόφαση. Η σουηδική εταιρεία Vattenfall μήνυσε τη Γερμανία το 2009 σχετικά με τους περιβαλλοντικούς όρους λειτουργίας ενός εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Αμβούργο ζητώντας αποζημίωση ύψους 1,4 δισ. ευρώ. Η διένεξη τερματίστηκε με υποχώρηση της Γερμανίας.

Οι «Οικολόγοι Πράσινοι» για τον κοινοτικό προϋπολογισμό….

Το διαπιστώνουν  πλέον και  οι πιο σκληροί «ευρωπαϊζοντες», ότι η Ευρώπη των συγκλίσεων( κρατών και περιφερειών.....) είναι ημιθανής..... Και το  θέμα  πλέον έγκειται στο κατά πόσο μπορούν να κακολογούν  τις επαφές του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ με άλλους «αναπτυξιακούς πόλους», όπως αυτούς της αμερικανικής ηπείρου: Γιατί μέσω των συγκεκριμένων  επαφών η χώρα δεν προσβλέπει σε μια εθνική ρωβινσονιάδα, αλλά διερευνά το διεθνή χώρο και τις ευκαιρίες που παρέχει αυτός, ενώ παράλληλα εκπέμπει το μήνυμα : «Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια…»

Ακολουθεί όλο το κείμενο των ΟΠ υπό τον τίτλο : Τα «δια ταύτα» του Κοινοτικού Προϋπολογισμού:Λιτότητα, περιορισμός της περιφερειακής πολιτικής
και αδυναμία σύγκλισης των χωρών-μελών

  
«Παρά τη διαφαινόμενη συμφωνία, το εξαετές Ευρωπαϊκό πρόγραμμα στήριξης για την περίοδο 2014-2020, που υποτίθεται ότι προασπίζει τη συνοχή και την κοινή πορεία, παραμένει πλήρως αναντίστοιχο με τις ανάγκες των χωρών μελών της ΕΕ και τις απαιτήσεις των καιρών. Η πολιτική ηγεσία της για άλλη μια φορά είναι κατώτερη των περιστάσεων που γεννά η πολύπλευρη κρίση, ενώ διάφοροι ηγέτες των χωρών δεν βλέπουν το παραμικρό πέρα από τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα τους.

Αντίσταση και προοπτική:Στήριξη υποψηφιότητας Λιλλήκα

Του Σταύρου Καράμπελα *

         Κατά τον πλέον τραγικό τρόπο οι Κύπριοι αδελφοί μας καλούνται, στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, να επιλέξουν τον ηγέτη τους, βρισκόμενοι κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη του Μνημονίου, της Κολάσεως επί της Γης… 

         Οι ομοιότητες με την Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς : εδώ η πλήρως εξαρτώμενη από εξωχώριες και ταυτόχρονα νεοφιλελεύθερες δυνάμεις Δεξιά, στην Κύπρο να προηγείται η αγγλόδουλη, φοβική έναντι των Τούρκων και φυσικά νεοφιλελεύθερη υποψηφιότητα Αναστασιάδη. 

         Στην Ελλάδα ο δικομματισμός μάζεψε τα κουρέλια του στον συνασπισμό της τρόικας εσωτερικού, για να αντιμετωπίσει το νέο που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, την ουσιαστική θέληση του λαού για ανατροπή της μέχρι σήμερα καταστροφικής πορείας. Στην Κύπρο γίνεται προσπάθεια για παράδοση εξουσίας από έναν φιλο-ανανικό πρόεδρο και έχοντα την ευθύνη για τον ερχομό του Μνημονίου, σε έναν ανανικό και άξιο διαχειριστή νεοφιλελεύθερων και αντιλαϊκών πολιτικών, για να εμποδίσουν τη γνήσια βούληση της λογικής του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν και την αντίθεση στην επώμιση από το λαό των λαθών κυβερνώντων και τραπεζιτών, που εκφράζει η υποψηφιότητα Λιλλήκα. 

         Δεν μπορώ να φανταστώ, πως οι περήφανοι Έλληνες της Κύπρου που βροντοφώναξαν ΟΧΙ στην υποδούλωσή τους στον τουρκικό φασισμό, θα επιλέξουν σε πλήρη αντίθεση με αυτούς τους αγώνες. Δεν μπορώ να πιστέψω, πως δεν θα δουν αυτές τις εκλογές ως την ευκαιρία να τιμωρήσουν την πολιτική του απερχόμενου Προέδρου Χριστόφια για το Κυπριακό και συγκεκριμένα την πολιτική διμερών διαπραγματεύσεων με την τουρκική πλευρά με παραγνώριση των διεθνών θεσμίσεων, την παράκαμψη έως «αμνήστευση» της τουρκικής εισβολής και κατοχής της βόρειας Κύπρου, τις διαρκείς μονομερείς υποχωρήσεις, την ενδοτικότητα και παθητική προσαρμογή στις συνεχώς αυξανόμενες διεκδικήσεις της τουρκικής πλευράς. 

         Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα βρεθεί στο τιμόνι της Μαρτυρικής Νήσου ένας άνθρωπος που επιθυμούσε και επιθυμεί τη βοσνιοποίηση και κατ’ ουσίαν διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας,

ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Στις δεκαετίες του   60 και του 70    η κύρια αντιμετώπιση της γεωργίας ήταν  αυτή μιας φθίνουσας  παραγωγικής δραστηριότητας,  της οποίας το βασικό  προϊόν (τρόφιμα)  υποχωρούσε   ως ποσοστό του συνολικά καταναλισκόμενου εισοδήματος.  Η καθοδηγητική φαντασίωση του μελλοντικού  προτύπου  επιστράτευε  κυρίως αμερικανικές εικόνες : Μονοκαλλιέργειες σε αχανείς εκτάσεις , απεριόριστες  εισροές μηχανικής ενέργειας , υδάτων, χημικών εδαφοβελτιωτικών και  φυτοπροστατευτικών ,   εκμηχανισμός των διαδικασιών συγκομιδής και συσκευασίας .  Το   συμβατικό «όραμα» της αποδέσμευσης παραγωγικών δυνάμεων από τον πρωτογενή τομέα κρατούσε καλά, τόσο στη  καπιταλιστική Δύση όσο και στον υπαρκτό,  όπως επίσης «κρατούσε» ακόμη και σε πρωτοπόρες  ή φουτουριστικές προσεγγίσεις  .. Ήδη από τη δεκαετία του 50 η  «Καταστασιακή Διεθνής» μιλούσε για την εκκολαπτόμενη   «ψυχαγωγική  ψευτοϋπαιθρο»,  θέλοντας να δηλώσει  την  «αναπόφευκτη»  εκτόπιση  των  παραγωγικών λειτουργιών  της υπαίθρου….Και πραγματικά, η εκτόπιση αυτή πραγματοποιήθηκε σε ένα κάποιο βαθμό, κατά πως έδειξε πρόσφατα μια  αναφορά σε 6 εκατ. στρέμματα ελληνικής γης που «αστικοποιήθηκαν»….

 

 Στην  Ελλάδα πορευτήκαμε  ανεγκέφαλα  παραγκωνίζοντας ως «αρχαϊκές» κάποιες καμπάνιες για την αυτάρκεια  , καταβροχθίζοντας  ανέμελα ξένα σφάγια και  στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στις διαφαινόμενες  διαθέσεις «ευθανασίας» της ελληνικής γεωργίας  – σύμφωνα με το κατεστημένο πρότυπο . Και τα πράγματα φτάσανε εκεί που φτάσανε – με το γεωργικό και μόνο έλλειμμα να εκτινάσσεται στη πρώτη επταετία  του τρέχοντος αιώνα από το  μείον 1230 στο μείον 2998 εκατομμύρια ευρώ. Η  μνημονιακή εισβολή  έκανε   τη χώρα να προσβλέπει  στην ύπαιθρο και μερικές χιλιάδες «αστούς» να προσδοκούν  από αυτήν απασχόληση, επάρκεια τροφίμων,   ποιότητα ζωής. Πρόσφατα  όμως αποδείχτηκε ότι οι  συγκεκριμένοι λογαριασμοί  γίνονταν χωρίς την τρόϊκα….

 

Σήμερα οι συγκρούσεις  αγροτών και  κυβέρνησης είναι αποτέλεσμα της   κυβερνητικής προσπάθειας  για  μια διαδικασία «δαρβινικής επιλογής» , εξοντώνοντας τους ασθενέστερους με το συνδυασμό  ανελέητης φορολογίας και  υψηλού  κόστους παραγωγής. Μια βαθύτερη όμως ανάγνωση αποδεικνύει επί πλέον και την κραυγαλέα ασχετοσύνη κυβέρνησης και παραστεκάμενων, όσον αφορά τη προώθηση ενός άλλου  μοντέλου παραγωγής τροφίμων και πρώτων υλών, ικανού να αξιοποιήσει κάποια εγχώρια συγκριτικά πλεονεκτήματα. .  

 

Η εγχώρια «εξουσία» αδυνατεί να φανταστεί μια γεωργική ανάπτυξη σε βάθος , ως ανάπτυξη ποιοτικών, κατά προτίμηση «βιολογικών» προϊόντων, ταυτοποιημένων  και εγγυημένων, ικανών να πρωταγωνιστήσουν στην εγχώρια και ευρωπαϊκή αγορά. Και παράλληλα  μια ανάπτυξη οριζόντια,  σε πλάτος, με τη  σύνθεση  οικονομικών υβριδίων :  με τη  ζεύξη  αγροτικής παραγωγής και τουρισμού,  μεταποίησης τοπικών προϊόντων,  παροχής υπηρεσιών υγείας,  περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και  προστασίας του περιβάλλοντος.

 

Κατά την επιεικέστερη εκδοχή : Το μυαλουδάκι τους  αδυνατεί να συλλάβει μια οποιαδήποτε άλλη διαδρομή, πέραν αυτής που υποδεικνύουν τα ξένα κέντρα λεηλασίας της χώρας…

 

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, 9.2.2013

ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΙΤΙΣΗ ΑΠΟΡΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Η  Περιφερειακή Παράταξη «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» (Βαρεμένος Γεώργιος   -   Κυπριανίδου Ερμίνα   -   Τσουκαλάς Δημήτρης και ο   Περιφερειακός Σύμβουλος Καπάταης Χρήστος)  απευθύνεται στον  Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής και θέτει το ζήτημα των  μη σιτιζόμενων,  άπορων παιδιών και μαθητών της Αττικής.

Λέει η  ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ :

«Τα παιδιά αυτά προσέρχονται σε Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια & Λύκεια,  υποσιτισμένα ή ακόμη χειρότερο νηστικά λόγω της ταξικότατης νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται και σπρώχνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες τους γονείς τους στον εφιάλτη της ανεργίας και του κοινωνικού περιθωρίου και αποκλεισμού».

Στέκομαι για λίγο στα πολλά  επίθετα που χρησιμοποιούνται για τον χαρακτηρισμό της οικονομικής πολιτικής, και ιδιαίτερα σε αυτό της «ταξικότατης». Τι επιδιώκει να μας δείξει  το συγκεκριμένο επίθετο, και μάλιστα στον υπερθετικό του; Επιδιώκει να διαψεύσει κάποια αντίθετη άποψη -   λόγου χάρη ότι η οικονομική πολιτική  υπαγορεύεται από αντικειμενικούς παράγοντες ;  Εδώ όμως  ήδη έχουμε  έναν προφανή και «κραγμένο»  ένοχο, που είναι η πολιτική των μνημονίων ως όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της ευρωπαϊκής νεοαποικιοκρατίας, που στραγγαλίζει  το «υπαρκτό» κράτος πρόνοιας. Αν θέλουμε να πάμε βαθύτερα, μπορούμε να αναχθούμε «σε τελική ανάλυση» στον καπιταλισμό, στην εξουσιαστική ψυχοσύνθεση, ενδεχομένως στον Αδάμ και στην Εύα – αλλά αυτό το βάθος  τι ακριβώς εξυπηρετεί και τι αποσαφηνίζει; Μήπως μάλιστα η «εμβάθυνση» και η «τελική ανάλυση» συσκοτίζει τη σχετική αυτονομία των διαφορετικών επιπέδων πολιτικού γίγνεσθαι και  παρουσιάζει τον λόγο μας ως ακροβατικό – με αποτέλεσμα να  μειώνει την αξιοπιστία του ;

Βέβαια  η απεύθυνση της ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ  στον Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου εμπεριέχει ΚΑΙ αναφορές στο Μνημόνιο . Ταυτόχρονα όμως – και το λέω αυτό μετά βεβαιότητος, κι όχι απλώς  για να μην πέσει το σπίτι  και με  πλακώσει -   η απεύθυνση της ΑΣ εμπεριέχει και ένα αξιολογότατο, τρομερής σημασίας ζήτημα, όπως είναι η διαχείριση των δομών αλληλεγγύης από ιδιώτες φιλάνθρωπους….

Ο Μαρξ στην εποχή του είχε ασκήσει κριτική στους «αστούς φιλάνθρωπους», γιατί διαμέσου της «φιλανθρωπίας» προσπορίζονταν προσωπικά οφέλη και στήριζαν την απολογητική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος… Η κριτική αυτή διατηρεί στο ακέραιο την αξία της στην εποχή μας  -  εποχή  πολλών και ποικίλων χορηγών.....

Το υπόλοιπο κείμενο της ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ 

Η παρούσα απουσία της Χρυσής Αυγής

Του ΣΤΑΘΗ

Στον αγώνα των εργαζομένων στο μετρό, είδε κανείς να ίσταται και να παρίσταται η Χρυσή Αυγή; Πού ήταν ο «Λαϊκός Σύνδεσμος» της Χρυσής Αυγής και δεν αποτυπώθηκε στο πλάι των απεργών κάποιο μέλος του εις φωτογραφίαν τινά, στιγμιαία η εβδομαδιαία, να την έχει ο μελανοχίτων «αγωνιστής» να τη δείχνει στα εγγόνια του και να τους λέει «ήμουν κι εγώ εκεί» όταν σταμάτησαν τα τραίνα....


Όμως, ως φαίνεται, οι Χρυσαυγίτες είναι απ’ τους μάγκες εκείνους που τους «πατάνε τα τραίνα» και δεν «υπάρχουν πια», διότι ουδέποτε υπήρξαν. Ως μάγκες. Απλώς ως ψευτόμαγκες, απ’ αυτούς που βαράνε γυναίκες και μαχαιρώνουν μετανάστες (αν οι ίδιοι είναι πάνω από πέντε κι ο μετανάστης μόνος του).

Στους αγώνες των ναυτεργατών κάτω στο λιμάνι είδε κανείς λαϊκούς «αγωνιστές» του «Λαϊκού Συνδέσμου» Χρυσή Αυγή να συμπαρίστανται στους απεργούς;

Διάβασε κανείς καμιά ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής υπέρ των εργατών;

Για την επιστράτευση των απεργών, διαμαρτυρήθηκαν μήπως οι τα φαιά φορούντες, ή μήπως αντιθέτως ήταν μαζί...
με εκείνους που -εγέρθητου!- επέβαλαν την επιστράτευση;

Για «Λαϊκός Σύνδεσμος» πολλές απουσίες σημειώνουν απ’ τους λαϊκούς αγώνες οι Ελληναράδες του Μιχαλολιάκου.

Ούτε μια σταγόνα, ούτε ένα γραμμάριο, ούτε μια σπιθαμή γης στους πιστωτές!

του Φώτη Νεκτάριου Σαγώνα

Ο Φ.Ν. Σαγώνας μιλάει για «σκληρές υποθέσεις» όπως αυτές των ελληνικών πετρελαίων, του χρυσού και του ουρανίου, χωρίς να δίνει σημασία στη κριτική κάποιων εξορύξεων , που ξεθάβουν μεν υλικά , αλλά θάβουν ανθρώπους….Όμως το άρθρο του στην ΑΥΓΗ (30.1.2013) αρθρώνεται με λογοτεχνικές βολές, όπως αυτή που ακολουθεί :

Εάν η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» στηρίζεται στον φόβο, εκμεταλλεύεται τα ψυχικά κενά των συνανθρώπων μας και την πνευματική τους αδράνεια, τότε επενδύει σε λάθος νόμισμα. Αδύναμο, φθαρτό και ασταθές. Επενδύει στις σκιές και στους εφιάλτες, επενδύει στο σκότος που απλώνει με τόσο κόπο και τάξη. Επένδυση, καταδικασμένη σε θάνατο. Γιατί αρκεί μια ρωγμή για να λάμψει η ομορφιά του ανθρωπίνου πνεύματος! Κι εμείς επενδύουμε στα καλύτερα στοιχεία των συνανθρώπων μας…….

Κι αν κτίσουν εξέδρες για να λεηλατήσουν τον υποθαλάσσιο πλούτο μας, εμείς θα τις καλύψουμε με γιορτινές πορείες από επτανήσιες, ρουμελιώτικες, μακεδονικές, αιγαιοπελαγίτικες, πελοπονήσιες και κρητικές ψαρόβαρκες. Κι αν σχίσουν τη γη για καλύψουν τα κενά της απληστίας τους, εμείς θα σταθούμε μπροστά τους, κοιτώντας στα μάτια τους υπηρέτες τους…..

Τα αφεντικά τους αγωνιούν για να κρατήσουν ζωντανό έναν σάπιο, αρχαίο κόσμο. Εμείς απλά θα μιλήσουμε στον κόσμο. Θα τραγουδήσουμε στον κόσμο. Και θα δουλέψουμε για ένα καλύτερο δικό μας, νέο κόσμο…...»



Όλο το άρθρο του Σαγώνα

Εφιάλτης σε διαθεσιμότητα

Το 2004 το Σχέδιο Ανάν  χτυπούσε τη Κύπρο, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο «δημοκρατικής ευφορίας»  και πλουσιοπάροχων υποσχέσεων όσον αφορά το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν τότε που μεσουρανούσαν τα ιδεολογήματα της σύγκλισης των  ευρωπαϊκών οικονομιών, της κοινής ευρωπαϊκής ασφάλειας, της ανάπτυξης των περιφερειών, της εναρμόνισης των νομοθεσιών -   και άλλων ηχηρών παρομοίων… Στον ορίζοντα δεν υπήρχε καν υποψία για τις  ιδεολογικές μεταμορφώσεις που  έμελλε   να ακολουθήσουν ,  οι οποίες επρόκειτο να τεθούν δειλά στην  αρχή για να διατυπωθούν  στη συνέχεια πιο εμφαντικά, ως     η Ευρώπη των ομόκεντρων κύκλων ή  η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, εν τέλει  η Ευρώπη των χοιροβοσκών σε αντίθεση  με την  Ευρώπη  των χοίρων (PIGS)*….  

Και όμως τότε, στις  αρχές της  πρώτης δεκαετίας του αιώνα, υπό το κράτος της «ευρωπαϊστικής»  και δημοκρατικής  ευφορίας, οι πιέσεις διεθνών παραγόντων και ιδιαίτερα της Τουρκίας επέβαλαν την κατάθεση ενός συνταγματικού σχεδίου «επίλυσης του Κυπριακού» με πρωτοφανή αντιδημοκρατικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Το Σχέδιο – που είχε την αιγίδα και το όνομα του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν – στην πορεία των αναδιατυπώσεων  του έφτασε στο αξιοσέβαστο μέγεθος των 36.000 λέξεων, συγκρινόμενο από αυτή την άποψη μόνο με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ  των 42.000 λέξεων : Η  οποία ,  λόγω των ασαφών και δυσνόητων  όρων  της ,  πέρασε στην Ελληνική Βουλή το 1992  «αδιάβαστη» - σύμφωνα με αξιόπιστες ομολογίες !  

Το  μέγεθος του σχεδίου Ανάν ήταν προπομπός των μνημονιακών ρυθμίσεων που έκαναν σε μεταγενέστερο χρόνο πολιτικούς όπως ο Χρυσοχοϊδης να παραδέχονται την μη ανάγνωσή τους, όπως επίσης και σωρεία ελλήνων βουλευτών να δηλώνουν αγανακτισμένοι από τα πρωτοφανή «τούβλα» των 700 και 800 σελίδων που  έτρωγαν  κατακέφαλα -  προς ανάγνωση και συναπόφαση…Το Σχέδιο Ανάν έθετε περιορισμούς στο δικαίωμα των Ελληνοκυπρίων για διακίνηση, απόκτηση και χρήση περιουσίας στον τουρκοκυπριακό βορρά, σε μια πρωτοφανή καταστρατήγηση του «Ευρωπαϊκού κεκτημένου». Καταργούσε ουσιαστικά την ισότητα της ψήφου των πολιτών και καθιέρωνε ένα διχοτομικό και δυσλειτουργικό σύστημα εσωτερικής διακυβέρνησης – με τη  λειτουργία  τριών κρατών και τεσσάρων κοινοβουλίων  !  Απεμπολούσε τα δικαιώματα της νόμιμης κυπριακής κυβέρνησης  επί της ΑΟΖ και θεσμοθετούσε ένα ιδιότυπο σύστημα  εναλλαγής στη Προεδρία, που είχε μάλιστα  προκαλέσει μια ευφυέστατη «ατάκα» του Πάγκαλου – προ της μεταγενέστερης συμμορφώσεώς του με τας πασοκικάς υποδείξεις : «Το σύστημα εναλλαγής στη κυπριακή  Προεδρία θυμίζει το σύστημα εναλλαγής αξιωματικών υπηρεσίας στα τάγματα  ανά εβδομάδα»….

Το κείμενο δημοσιεύεται στο ΠΟΝΤΙΚΙ  της 7.2.13. Εν όψει, ο Τόμας Τζέφερσον

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΙΝΕΣ…

Όταν υπάρχει ένα πολιτικό σώμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «Σοσιαλιστική Διεθνής» και ως τέτοιο τελεί σε κατάσταση συγκοινωνούντων δοχείων με το πλέον  ληστρικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όταν αυτό το απατηλό σώμα δίνει την προεδρία σε έναν επονείδιστο υβριστή  της χώρας του …. Όταν του επιτρέπει να βγαίνει στη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικοφανούς ψευτιάς  στη Λισαβώνα και  να ισχυρίζεται -  σε ένα κρεσέντο  πολιτικής μπαρούφας -    ότι «η συντηρητική Ευρώπη ήθελε να τον εκτελέσει…»

 

Όταν δεν ξεσηκώνονται ακόμη και οι πέτρες μπροστά στην κατ’ εξακολούθηση  απάτη- εγχώριου και διεθνούς επιπέδου...Όταν αντιμετωπίζουμε σχετικώς ψύχραιμα τη διαστρεβλωτική διαχείριση της ειδησεογραφίας και του τηλεοπτικού φαίνεσθαι,  ή τις ψευδώνυμες παρουσίες διαφόρων παραγόντων της δημόσιας ζωής («δημοκρατικών», «προοδευτικών»,  «ευρωπαϊστών», «Αριστερών» κλπ). Όταν το «ευρωπαϊκό  κύρος» επιστρατεύεται (άνευ κυρώσεων) για τη συμμόρφωση  του ελληνικού λαού προς τας μνημονιακάς υποδείξεις, όταν ένα μεγάλο μέρος πολιτών και ψηφοφόρων -  που μια το ξεπερνάμε και μια μας ξεπερνάει στα γκάλοπ -  ομολογημένα ή ανομολόγητα  στενάζει ή/και σφαδάζει, και παρ’ όλα αυτά  συνεχίζει να φοβάται τη λύση του γόρδιου μνημονιακού δεσμού…

 

Όταν το σύνολο «φόβος + απάτη +πολιτικός χαμαιλεοντισμός +εθνικιστική ψύχωση + ευρωπαϊστικός νάρθηκας + χιλιαστικός κομμουνισμός»

 ξεπερνάει κατά πολύ το δικό μας σύνολο…. 

Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, μήπως θα έπρεπε να ξυπνήσουμε κάποιους δικούς μας από τον επαναστατικό τους λήθαργο και να πιέσουμε  προς μια κατεύθυνση σοβαρής «ανάγνωσης» του πολιτικού μας περιβάλλοντος και απόκτησης πολιτικής  συμμαχιών; Μήπως θα έπρεπε να καλύψουμε τα πολιτικά μας ελλείμματα – στα εθνικά και μεταναστευτικά θέματα – επαναπροσδιορίζοντας τα  άμεσα και βραχυπρόθεσμα  αιτήματά μας  και φέρνοντάς τα σε αντιστοιχία  με τη πολιτική συνείδηση  της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών; 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ…

Στη σημερινή σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής  του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ , το πιο ωραίο επιχείρημα υπέρ των πολυδιάστατων επαφών του Τσίπρα την τελευταία περίοδο, το προσκόμισε  ο Γιάννης Θεωνάς…Ο Θεωνάς αναφέρθηκε σε μια συζήτηση που είχε στις Βρυξέλλες, όντας ευρωβουλευτής, με τον επίσης ευρωβουλευτή Βασίλη Ευφραιμίδη. Εκεί είπε  ο Νεφελούδης στον Θεωνά : «Αν είσαι κομμουνιστής βουλευτής, θα πρέπει να πηγαίνεις παντού, από την εκκλησία μέχρι το μπουρδέλο»!

Την προηγούμενη ημέρα ο Τσίπρας είχε υπερασπιστεί με τον πλέον πειστικό τρόπο τα «προϊόντα» των επαφών του , δίνοντας έμφαση και στη στενά χρησιμοθηρική τους πλευρά αλλά και στην πιο μεσοπρόθεσμη – όπως η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων.

Είπε ακόμη κι ένα ωραίο, όσον αφορά τη σπουδή των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ να τον πλήξουν με κάθε τρόπο… «Οι ίδιοι άνθρωποι, το ίδιο σκοτεινό επικοινωνιακό κέντρο και τα θλιβερά παπαγαλάκια τους είναι ικανοί να κατηγορούν την ίδια στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ με τα πιο αντιφατικά επιχειρήματα. Τη μια μέρα ότι καλύπτουμε τη βία και τη τρομοκρατία, την άλλη ότι καλύπτουμε το ΔΝΤ και το μνημόνιο. Τη μια ότι είμαστε το ένα άκρο της πολιτικής ζωής, την άλλη ότι βάλαμε νερό στο κρασί μας για γίνουμε ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Οι ίδιοι άνθρωποι τα λένε όλα. Ό,τι να ναι, αρκεί να έχουν έναν στόχο: Τον ΣΥΡΙΖΑ και τη δυναμική του…..

Λέω κι εγώ :

Τι θα συνέβαινε αν το ίδιο άτομο έβριζε ένα άλλο άτομο ,τη μια ημέρα ως σπάταλο, την άλλη ως τσιγκούνη;

Τι θα συνέβαινε αν το πρώτο άτομο  έβριζε το δεύτερο τη μια  ημέρα ως ανέραστο , την άλλη ως διάγοντα έκλυτο βίο ;

Τη μια ως πανύβλακα ,  την άλλη ως καταχθόνιο ραδιούργο;

Προφανώς, θα κηρυσσόταν  άτομο διαταραγμένο.  Στη περίπτωση όμως της   πολιτικής οι (δια)ταραγμένοι τροϊκανοί  λένε ο,τιδήποτε, από την ταραχή που τους κατέχει ….     

Επί του εισαγωγικού σημειώματος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ προς την Κεντρική Επιτροπή….

Παρά τις πολλές αρετές του,  και παρά το ότι το "εισαγωγικό σημείωμα" παρέχει μια βάση συζήτησης σε ορισμένα θέματα,  σε άλλα δεν παρέχει καμία…..

Το εισαγωγικό σημείωμα είναι  πρωτίστως μια περιγραφή της κατάστασης, όμως  θα όφειλε να  σκιαγραφεί  κάποιες βασικές απαντήσεις    σε θέματα που έχουν ωριμάσει, όπως είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ιδιαίτερα είναι εμφανής η απουσία των θεμάτων ποιότητας ζωής – που συνήθως στον δημόσιο λόγο παρουσιάζονται ως «οικολογικά». Παραγνωρίζεται η λεηλασία των φυσικών πόρων από τις μνημονιακές ρυθμίσεις, η κατάρρευση της ποιότητας πολλών δημόσιων αγαθών – όπως π.χ η ατμόσφαιρα των πόλεων, τα νερά της Χαλκιδικής κλπ.  Αλλά αυτοί οι φυσικοί πόροι συνιστούν και «παραγωγικό κεφάλαιο» για την χώρα, πάνω στο οποίο στήνεται μία  τουλάχιστον βιομηχανία – όπως ο τουρισμός.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση  είναι προφανώς μια μεγάλη υπόθεση, που απαιτεί ρήξεις με την μνημονιακή αποικιοκρατία και τις  λούμπεν παρεμβάσεις  της στο οικονομικό τοπίο (π.χ.  περίπτωση Siemens και παράνομη ανάληψη της προμήθειας  καλωδίων μεταφοράς ρεύματος , με ταυτόχρονη εκτόπιση ελληνικής εταιρείας). Πρωτίστως όμως απαιτεί  εμμονή στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, όπως αυτά προσδιορίζονται όχι μόνο από τη  μονοδιάστατη άποψη της αγοραίας  και βραχυχρόνιας επιτυχίας, αλλά και από τη γενικότερη σημασία τους στην κοινωνία. Χρειαζόμαστε όχι μια οικονομίστικη, αλλά μια ολιστική  άποψη για την παραγωγική ανασυγκρότηση, που εγώ δεν την είδα έστω και σαν νύξη στο εισαγωγικό κείμενο.

Το κείμενο επίσης  δεν μας εισάγει στα  συνήθως σημαινόμενα ως «Εθνικά θέματα». Είναι τα θέματα εκείνα στα οποία θα έπρεπε να είχαμε αποσαφηνίσει πλήρως, ότι πορευόμαστε όχι με βάση τους συσχετισμούς δυνάμεων και τον εξευμενισμό των ισχυρών,  αλλά με βάση το διεθνές δίκαιο, το ευρωπαϊκό κεκτημένο, τις διακηρύξεις του ΟΗΕ.

Απουσιάζει επίσης κάθε αναφορά στη μετανάστευση και  στην αξιοποίησή της από τους φασίστες της ΧΡΥΣΗΣ  ΑΥΓΗΣ. Απέναντι  στο διεθνές φαινόμενο της φτώχειας και της παραγωγής προσφύγων , που προκαλούν τη μετανάστευση, η χώρα πρέπει προφανώς να αναλάβει τις ευθύνες της. ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΩΝ. Αυτό όμως ουδόλως αποκλείει τον προβληματισμό για την  «φέρουσα ικανότητα» της ελληνικής κοινωνίας.

Λέει το γνωμικό, «όλοι οι καλοί χωράνε»…Θα μπορούσαν όμως σε αυτή την αίθουσα να χωρέσουν 20.000 καλοί; 

YΓ. Παρέμβαση του υποφαινόμενου στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ,2.2.13

Να εκλέξουμε άλλους ψηφοφόρους ή άλλη πολιτική;

  Ο κόσμος  του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ  το έχει τύμπανο,  ο ΣΥΝ κρυφό καμάρι… Κρυφό καμάρι υπό την έννοια ότι απολαμβάνει ανέμελα την  ενδοκομματική   του απήχηση  και διανέμει στασίδια και άλλα επικοινωνιακά πόστα στην λειτουργία  της παράταξης. Την ίδια στιγμή - και ενώ η  παράταξη χαλαρώνει   και παράλληλα   καλείται να εξηγήσει τη χαλάρωση μιας αιμάσσουσας  κοινωνίας -   ως  νέος Μωάμεθ επιμένει πρωτίστως  να προσκαλεί  αντί να προσεγγίζει «το βουνό»  …

«Το βουνό» - δηλαδή η ευρεία σοσιαλιστική αριστερά, δηλαδή η κοινωνική αριστερά της ευαισθησίας μπροστά  στην αδικία, δηλαδή οι πατριώτες της χώρας και οι νοικοκυραίοι που προσβάλλουν τα υποτιθέμενα  αντιμικροαστικά  αντανακλαστικά κάποιων, δηλαδή οι δυνάμεις που συνειδητοποιούν  το νεοελληνικό αποικιακό status , οι ριζοσπάστες διανοούμενοι της χώρας,  δηλαδή  η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και  η δυνάμει μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος,  – περιμένει κάτι διαφορετικό . Κάτι που δεν θα περνάει υποχρεωτικά από  τους συμβατικούς ιμάντες μεταβίβασης κοινοβουλευτικών , τηλεοπτικών και εφημεριδικών κατορθωμάτων, αλλά θα συνιστά πρωτοκαθεδρία στους αγώνες.   Κάτι που  θα βρίσκεται  στη πρώτη γραμμή   των απεργιών, των κινητοποιήσεων, των καταλήψεων εργασιακών χώρων, των διαμαρτυριών ενάντια στα χαράτσια και τα διόδια, που θα είναι  «πρώτο τραπέζι κινηματική πίστα» - κατά πως έγραφα προ καιρού στην ΑΥΓΗ.

Κυρίως και προπάντων : Κάτι που θα κατανοεί απολύτως  το μεγάλο , δημοκρατικό καθήκον της συγκυρίας,  που δεν ισοδυναμεί με κάποια  φανταστική  «πρώτη φάση σοσιαλιστικής οικοδόμησης»    αλλά      πρόταση αντίστασης στην ευρωπαϊκή νεοαποικιοκρατία και αποκατάστασης της εσωτερικής νομιμότητας -   του Κράτους Δικαίου,  πρόνοιας και  πολιτισμού . Κάτι που αντικειμενικά, άμεσα και μεσοπρόθεσμα , συμβάλλει στη   συστράτευση  των λαών της Ευρώπης ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και  στην ασυδοσία των αγορών .

Η   Δημοκρατία είναι το μεγάλο αίτημα της συγκυρίας

ΚΡΑΣΙ ΚΑΙ ΣΝΑΠΣ

Έχω υπόψη μου κάποιον ιστότοπο οικολογικών καλών προθέσεων, που υποστήριζε πρόσφατα ότι ένας  καταδικασμένος σε θάνατο από καρκίνο, θεραπεύτηκε  πίνοντας κρασί …Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω την Αρχή της Αιτιότητας  , πιστεύω ότι η υποθετικά αιτιώδης σχέση «κρασί =θεραπεία καρκίνου»,  όχι μόνο δεν πείθει αλλά και  υπονομεύει την αξιοπιστία αυτών  που την  υποστηρίζουν…

Το κρασί  υπενθυμίζει ένα μεσαιωνικό γνωμικό -  πραγματικό κόσμημα  του  διαλεκτικού λόγου : «Η δόση κάνει το δηλητήριο». Το γνωμικό γνωματεύει(!)  εναντίον της υπερκατανάλωσης κρασιού, φυσικά από ένα άτομο…. Όταν όμως εμπλέκονται πολλοί στην κατανάλωση, τότε μπορούμε να μιλάμε για βιομηχανία οινοποίησης και εξαγωγές, μέχρι  τη μακρινή Κίνα.

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ο «Αρχέλαος», γελοιογράφος  με σταθερό μοτίβο τους μεθυσμένους, τις κόκκινες μύτες και  τις αντρογυναίκες τους - που επέβαλαν τις δέουσες οικογενειακές κυρώσεις στους παραπτωματίες … Υπήρχε και το Κόμμα των Βαρελοφρόνων, γιατί η εμφιάλωση του κρασιού ήταν άγνωστη ή πολύ σικ για το   λαϊκό κοινό…..Στη συνέχεια  και για κάτι δεκαετίες, το κρασί εκτοπίσθηκε  από τα ελληνικά τραπέζια  προς όφελος άλλων οινοπνευματωδών. Η ανακάλυψη του ουϊσκυ on the rocks («πάνω στα βράχια», νόμιζε μια τύπισα παλαιάς κοπής….) όπως επίσης και  του τζιν τόνικ ή  του μπλάντυ μέρυ από πολλούς -  μηδέ της  «κουτσής μαρίας» εξαιρουμένης- είχε σαν αποτέλεσμα την υποχώρηση της εγχώριας οινοποιϊας και τεχνογνωσίας.

Ευτυχώς τα πράγματα άλλαξαν. Σήμερα  η ελληνική οινοποίηση σώζει σε ένα κάποιο βαθμό το εμπορικό ισοζύγιο  - όπως επίσης σώζει και αρκετούς  ελληνικούς εγκεφάλους από  σερβιριζόμενες «μπόμπες»,  δηλαδή νοθευμένα ποτά, και συγκεκριμένα  ποτά που λόγω της υψηλής τιμής τους είναι «αξιονόθευτα»….

Δεν είναι τυχαίο ότι στη τρέχουσα περίοδο,  διοργανώνονται πολλές εκθέσεις με οινοποιητικά  προϊόντα υψηλότατης προστιθέμενης αξίας στην ελληνική οικονομία :  Λόγου χάρη η έκθεση «Διονύσια»,  στο Ζάππειο, 8-10 Φεβρουαρίου,  με 110 οινοποιούς . Δεν είναι επίσης περίεργο  ότι στο ξεκίνημα του «Εναλλακτικού Σχολείου Οικολογικής Γεωργίας» στο κτήμα Αρβανίτη (27.1.2013) το ενδιαφέρον για τον αμπελώνα με βιολογικές-οικολογικές μεθόδους κατείχε  υψηλή  θέση στις προτιμήσεις των «σπουδαστών»….

Και κάτι ακόμη, (οινο)πνευματώδες  : Ο Γκαούτσο Κώτσο και ο Αντρίκο ντελ Πάσο στο γνωστό κωμωδιογράφημα του Χάρυ Κλυν, πρόβαλαν  αντίστοιχα το κρασί και την τεκίλα, μέχρι που ο πρώτος «υποχωρούσε» ενώ ο  δεύτερος – στη συνέχεια – προσχωρούσε στη θέση του πρώτου(!), καταδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο ότι όλοι (οι πολιτικοί) είναι τα ίδια σκατά….

Ας εκσυγχρονίσουμε το στορυ αλλάζοντας   ονόματα και ποτά (Μέρκελ, Τσίπρας, σναπς, κρασί ) και ας ευχηθούμε  : Όχι επανάληψη μιας κωμωδίας από μια  τραγωδία….
Εν όψει, έργο του Κώστα Κουνάδη

 

N. Xουντής : Παραβιάζουν το Σύνταγμα….

Από όλη την ιστορία της ερώτησης του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ (  χωρίς ΕΚΜ... ) Νίκου Χουντή προς την Κομισιόν, πιο πολύ αξίζει το σχόλιό   του  αναφορικά με  την «απάντηση» της Κομισιόν :  «….Αν το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα… τόσο το χειρότερο για το Σύνταγμα»

Με δικά μου λόγια : Αν στραβά αρμενίζουμε, τότε και ο γιαλός οφείλει να στραβώσει….

 

 Σημειώνει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου :

"......  σε ερώτηση του ο Ν. Χουντής, αναφερόταν στο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και στην «υποχρέωση» που αυτό επέβαλλε στους  ΟΤΑ να εφαρμόζουν εντολές του «Παρατηρητηρίου» για υποχρεωτικές  αυξήσεις παντός είδους φόρων και τελών (Ακίνητης Περιουσίας, παρεπιδημούντων, κλπ) σε περίπτωση απόκλισης από τους τιθέμενους στόχους. Ο Έλληνας ευρωβουλευτής ζητούσε να πληροφορηθεί αν τα ανωτέρω μέτρα θα επιβάλλονται «ανεξάρτητα από τη γνώμη του Δημάρχου ή του Δημοτικού Συμβουλίου, που ενδεχομένως θα ήθελαν να αντιπροτείνουν άλλα μέτρα» και σχολίαζε ότι, κάτι τέτοιο δεν συμβιβάζεται με το ελληνικό Σύνταγμα, που προβλέπει ότι «οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια».

Στην απάντηση του, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο κ. Ρεν βεβαιώνει ότι με βάση το άρθρο 3 παρ.5 του Μεσοπρόθεσμου (ΦΕΚ 18.11.2012) «η τοπική κρατική αρχή (ΟΤΑ), υπόκειται υποχρεωτικά σε πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, μόνο σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι δεν έχουν ληφθεί διορθωτικά μέτρα» και σημειώνει ότι η «οικονομική αυτοτέλεια των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης θα πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο της γενικής αρχής της υγιούς φορολογικής πολιτικής» όπως προβλέπουν «οι κατευθυντήριες αρχές (!!) για υγιή δημόσια οικονομικά» που αναφέρονται στο άρθρο 119 παρ.3  της Συνθήκης της ΕΕ (ΣΛΕΕ).

 

Η πλήρης ερώτηση και απάντηση από και προς τον  Ν. Χουντή έχουν ως εξής: