ΦΥΓΕ ΤΩΡΑ ! (προ-ειδο- ΠΟΙΗΣΗ του Ιατρόπουλου)

Καταλάβαινα πλήρως το «άγχος ανάδειξης» των διαφόρων λογοτεχνών. Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν το άγχος του ποέτα Ιατρόπουλου, που τον έφερνε σε κάτι απίθανα τηλεοπτικά πάνελ με κάτι απίθανα θέματα και κάτι συνομιλητές της πλάκας….Τον είχα σχεδόν σβήσει από τα κατάστιχά μου ως ανάξιο λόγου, όταν τελευταία διάβασα ένα πολύ σοβαρό κείμενό του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήλθε και ένα καθάριο ποιητικό του μήνυμα, δείγμα μιας αυθεντικής δημιουργικής πνοής. Όχι επειδή έθαβε τον ΓΑΠ – ΟΧΙ, εκατό φορές ΟΧΙ : Αλλά γιατί έβγαζε πραγματικά την ποίηση στο κλαρί, γιατί την ξέκοβε από τις ανώδυνες αοριστολογίες και τις ψιλοευαισθησίες περί ανέμων και περί υδάτων. Όχι γιατί συμφωνούσα με τις πιο πολλές από τις ιδέες του : Αλλά γιατί έριχνε σε μια πρωτότυπη ποιητική φόρμα ένα πολιτικό λόγο διεγερτικό και συναισθηματικό.
Η εκτόξευση του Ιατρόπουλου στον ποιητικό ουρανό δείχνει πώς τα κάτω μπορούν να έλθουν πάνω, πώς οι έσχατοι μπορούν να γίνουν πρώτοι, πώς το «μέσα» του καϋμού μπορεί να έλθει στο «έξω» του κοινωνικού λόγου….Πώς η ανατροπή δεν είναι ανέφικτη !


Ανοιχτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης



Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.Κι αν σου λέω για τα σύννεφα, έχουμε δικό μας ουρανό εμείς, δικό μας άνεμο, δικούς μας αστρικούς αρχηγούς, δικές μας παρουσίες και οπτασίες.

Έχουμε δική μας ιστορία, το κατάλαβες;Μέσα στο δικό σου διαβατήριο όμως, κοιμάται ένα ψεύτικο όνομα, μια ληστευμένη φυσιογνωμία, ένα ξένο παράρτημα ζωής.Φύγε λοιπόν τώρα, φύγε!

Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.Εμείς όταν ανασαίνουμε μιλάμε με τους καιρούς και τα χρόνια. Κι όταν κοιταζόμαστε, «βλέπουμε» κιόλας, ο ένας τον άλλο.Στα δικά μας τα χώματα, κυκλοφορεί μια Ιδέα που δεν πεθαίνει, δεν αλλάζει, δεν υπόκειται σε νόμους, δε μπαίνει σε διατάξεις, δεν μετατρέπεται σε εγκυκλίους.

Κι αυτό που εμείς ονομάζουμε Λόγο Τιμής, είναι δικό μας απόκτημα, διαχρονική κατάκτηση, εμείς εδώ φίλε, έχουμε πληρώσει με πολύ αίμα αυτά τα σύνορα, αυτή τη σημαία, είμαστε νοικοκυραίοι, είμαστε νοματαίοι.

Ξέρεις από πού έρχεται η λέξη; Από το «ονοματαίος». Που σημαίνει νοικοκύρης με όνομα, άνθρωπος με βάση και ουσία.Και πάνω απ όλα, αφεντικό της γης του και των προγόνων του.Και πάνω απ τα άλλα, κτήτορας, ιδιοκτήτης κι όχι ενοικιαστής, του ιστορικού του χρόνου.

Εσύ δεν μας κάνεις. Δε μιλάς κανονικά, τη σπουδαία πολυδύναμη γλώσσα μας.Δεν ταιριάζεις με τα χνώτα μας, είσαι ξένος.

Και αυτά τα παραμύθια τώρα, ότι δεν υπάρχουν ξένοι πάνω στη Γη κι ότι όλοι είμαστε ίδιοι, να τα φορέσεις στα δικά σου παιδιά, όχι στα δικά μας, τ’ ακούς;

Πάνω στη Γη, είμαστε όλοι άνθρωποι, είμαστε Παρόμοιοι, αλλά δεν είμαστε Ίδιοι.Μην κάνεις αστεία με τη γλώσσα μας γιατί είναι η σπουδαιότερη πάνω στον πλανήτη και καθαρίζει τις έννοιες και δίνει όνομα στα πράγματα και στις ιδέες, και φιλοξενεί ιδανικά και ποτίζει το Πνεύμα.

Όλα εδώ μέσα είναι κόκκινα από το αίμα που αιώνες τώρα χύνουμε για να στήσουμε και να στηρίξουμε αυτή την πατρίδα.Όλα εδώ μέσα είναι γαλανά από τον καθαρό μας ουρανό.Όλα εδώ μέσα είναι πράσινα από τα πανάρχαια δέντρα μας.Όλα εδώ μέσα είναι μπλε από την αθάνατη, τη δικιά μας θάλασσα.Όλα εδώ μέσα είναι μαβιά από το χρώμα των υπέροχων δειλινών μας.Όλα εδώ μέσα είναι κίτρινα από τις θεϊκές μαργαρίτες και τα μαγιάτικα τριαντάφυλλα μας.Όλα εδώ μέσα είναι λευκά απ τα ασβεστωμένα σοκάκια και τα παραθυρόφυλλα των νησιών μας.Κι ήρθες εσύ, να μας φέρεις το ΜΑΥΡΟ!

Φύγε, δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.Γύρνα εκεί που γεννήθηκες. Έχεις κι εσύ πατρίδα, τη σεβόμαστε, δεν ήρθαμε εκεί να στη διαλύσουμε, να την ξεπουλήσουμε, να την σβήσουμε απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.

Εσύ όμως ήρθες εδώ και παριστάνεις τον δικό μας χωρίς να είσαι. Λες ψέματα, δεν μας μοιάζεις, δεν μας ταιριάζεις. Φύγε, φύγε τώρα!

Είχαμε θεσπέσια δάση, φυτεμένα απ τα μαγικά χέρια των Θεών μας εδώ και χιλιάδες χιλιάδων χρόνια. Και μας τα κάψανε αυτοί που σε έστειλαν για να διαλύσεις τη χώρα μας.

Έχουμε αθάνατα, πανέμορφα νησιά. Κι ήρθες εσύ και αρχίσανε οι ψυχοπαθείς εχθροί του τόπου μας να ζητάνε τα νησιά μας, να τα τυλίξουνε σε μια κόλλα χαρτί, σ ένα ψευτοσυμβόλαιο, να τα κάνουν τραπουλόχαρτα των τοκογλύφων φίλων σου και των προστατών σου.

Έχουμε το λαό μας, να δουλεύει και να χαίρεται τον ήλιο του, τις παρέες του, τα έθιμά του, τις παραδόσεις του, τις ανθρώπινες σχέσεις του, την επαφή του με τη χρυσή παλέτα της ιστορίας του.

Εδώ το Πάσχα, το λέμε Λαμπρή, εδώ μαζί με τον Ιησού ανασταίνεται και η Περσεφόνη, εδώ η Ανάσταση είναι το άλλο πρόσωπο της Άνοιξης, εδώ οι Ποιητές μας, δίδαξαν στην υπόλοιπη ανθρωπότητα τη διαφορά και την απόσταση ανάμεσα στο «βρίσκομαι», στο «είμαι» και στο «υπάρχω».

Κι ήρθες εσύ να τα διαλύσεις όλα, να τα ξεπουλήσεις όλα, να τα σβήσεις απ το χάρτη των Εθνών, των Λαών και των Ηπείρων.Το ξέρουμε δεν είσαι μόνος σου, αυτοί που σε στείλανε, σου ετοίμασαν και την προίκα σου στον τόπο μας εδώ και χρόνια.

Και μαζί σου, στείλανε και αρμαθιές, ασκέρια, ομάδες από δικούς σου που ψευτομιλάνε κι αυτοί τη γλώσσα μας, όπως όλοι οι υπάλληλοι κάθε υπηρεσίας.

Όσο για τους άλλους, τους δικούς μας, τους Εφιάλτες, τους ΠηλιοΓούσηδες, τους Νενέκους, αυτούς, όση δύναμη κι αν νομίσουν πως έχουν, όση εξουσία κι αν έχουν αγοράσει με τα λεφτά του δικού μας ιδρώτα, ξέρουμε καλά, τι θα τους κάνουμε.Έχουμε μεγάλη εμπειρία σε τέτοια θέματα, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ξέρεις...Εσύ κοίταξε τον εαυτό σου μονάχα, τίποτε άλλο.

Και φύγε. Φύγε τώρα. Δεν είσαι δικός μας.Δεν σε θέλουμε στην πατρίδα μας.Μη νομίσεις ότι θα τα καταφέρεις με τίποτε μισθοφόρους. Μας έχει ξανατύχει. Και τους περάσαμε απ τη μηχανή του κιμά.

Μην πιστέψεις ότι θα σε αφήσουμε να πουλήσεις την πατρίδα μας. Μην ξεγελαστείς ότι έχεις κάποια δύναμη.Τίποτε εδώ μέσα δεν σου ανήκει. Ούτε ο Στρατός Μας, ούτε το Ναυτικό Μας, ούτε η Αεροπορία Μας, ούτε το Λιμενικό Μας, ούτε η Αστυνομία Μας, ούτε η Πυροσβεστική Μας, κατάλαβες;

Φύγε τώρα, δεν είσαι δικός μας, άδειασέ μας τη γωνιά, δεν σε θέλουμε.Φύγε όσο είναι καιρός. Νιώσε το, μέσα στο όποιο μυαλό σου. Για να μην το νιώσεις στο πετσί σου.Φύγε από δω.

Δεν σε θεωρώ προδότη. Είσαι καλός πατριώτης. Υπηρετείς την πατρίδα σου κι εσύ, όπως κι εγώ, αυτή τη στιγμή. Είμαστε κι οι δυό πατριώτες.Αλλά σε διαφορετική πατρίδα ο καθένας…

Φύγε λοιπόν, τώρα, όσο είναι καιρός...Φτάνει με σένα. Για τους «άλλους» θα φροντίσουμε εμείς. Μην ανακατεύεσαι στα δικά μας πράγματα..Φύγε, ΤΩΡΑ!

ΥΓ.

Εικαστική δημιουργία των Άγγελου Κράλη και Γιάννας Νεοφύτου, από την έκθεση ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ

Μ.ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ :ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Η πυρηνική τραγωδία στην Ιαπωνία οδηγεί άμεσα σε αναθεώρηση ή και αναστολή της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, υπό την πίεση της τρομοκρατημένης κοινής γνώμης. Η απελευθερωμένη ραδιενέργεια είναι ένας αόρατος δολοφόνος χωρίς σύνορα.

Ο πολιτισμός επιστρέφει λοιπόν προσώρας στο πετρέλαιο και κυρίως στο φυσικό αέριο. Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν έχουν ακόμα επαρκώς αναπτυχθεί ώστε να υποκαταστήσουν τις συμβατικές (και ρυπογόνες) . Η δε ανάπτυξή τους απαιτεί ακόμα χρόνο. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τα τεράστια (σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις) κοιτάσματα που βρίσκονται στην ζώνη νότιο Ιόνιο Πέλαγος-βόρειο Λιβυκό Πέλαγος- Καστελλόριζο-Κύπρος- ακτές Μέσης Ανατολής καθίστανται επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος και ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων και των μικρότερων περιφερειακών δυνάμεων. Η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ο επίδοξος νομέας των κοιτασμάτων. Αλλά η πρόσβαση στα ενεργειακά κοιτάσματα περνάει από τα κράτη της περιοχής που ελέγχουν νομίμως τον χώρο(Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, Υφαλοκρηπίδα), δηλαδή την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, οριακά δε την Συρία, την Αίγυπτο και την Λιβύη. Επομένως προαπαιτούνται συμμαχίες και συμφωνίες διανομής μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών: οι μεγάλες δυνάμεις θα προσφέρουν την τεχνογνωσία και την γεωστρατηγική κάλυψη, οι εγχώριες δυνάμεις τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα εξόρυξης. Ήδη στην περιοχή έχει διαμορφωθεί άξονας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ (με γεωστρατηγική προέκταση το ημιανεξάρτητο Κουρδιστάν και την Αρμενία). Ο άξονας έχει δύο σκέλη:πολιτικο στρατιωτική συμμαχία και συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Αυτός ο άξονας είναι η αιχμή του δόρατος του δυτικού κόσμου στην πετρελαιοφόρο ζώνη. Η Τουρκία στερείται προσβάσεων στις επίμαχες ενεργειοφόρες περιοχές και αισθάνεται περιεσφιγμένη γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά, ενώ διαβλέπει την προοπτική της περιθωριοποίησής της δίπλα στον ανερχόμενο ενεργειακό άξονα. Αλλά η δυσχερής θέση της Τουρκίας αποτελεί προϊόν δικής της αποκλειστικά επιλογής. Αυτο-αποκλείστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, επιδεικνύοντας αδιαλλαξία στους γεωπολιτικούς όρους που ετέθησαν για την εισδοχή της. Αρνήθηκε να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με την Ελλάδα (μη άρση του casus beli) και την Κύπρο (όπου παραμένει ως κατοχική δύναμη). Το κυριώτερο, συγκρούσθηκε με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας το Ιράν και εμφανιζόμενη ως ηγέτις των Μουσουλμάνων της Ευρώπης αλλά και της Μέσης Ανατολής. Το αποτέλεσμα ήταν τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωκοινοβούλιο, συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών) να θέσουν στις αρχές του χρόνου ανυπέρβλητα εμπόδια στην συνέχιση της ενταξιακής διαδικασίας. Η Τουρκία επιδιώκει να συμμετάσχει στην διανομή των κοιτασμάτων, παρακάμπτοντας και αποκλείοντας την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, ως απευθείας συνομιλητής της Δύσης ή και ως αντίπαλος της Δύσης. Θέλει να σύρει την Δύση σε διαπραγμάτευση, εκβιάζοντάς την, με «αντίποινα» μία ειδική σχέση Τουρκίας-Ρωσσίας ή Τουρκίας-Ιράν ή και συσπειρώνοντας την Μέση Ανατολή εναντίον της Δύσης. Απειλεί επίσης, ευθέως και ρητώς (βλ. πρόσφατες δηλώσεις Ραούφ Ντενκτάς), με γεωστρατηγική αποσταθεροποίηση στην Ανατολική Μεσόγειο, στην περίπτωση που προχωρήσουν οι διαδικασίες αξιοποίησης των κοιτασμάτων από τις δυτικές εταιρείες που ήδη έχουν υπογράψει συμβόλαια με την Κύπρο και το Ισραήλ. Αξιοποιεί το πλαίσιο της «σύγκρουσης των πολιτισμών»,για να δημιουργήσει ιδεολογικό επικάλυμμα. Ασφαλώς θα αναζητήσει συμμάχους στον χώρο της Μέσης Ανατολής, επικαλούμενη τον κοινό αραβομουσουλμανικό παρονομαστή. Επίσης είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί πολιτικά και διπλωματικά την σαρωτική ανατροπή των αραβικών καθεστώτων της βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία ενδεχομένως θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή στο ενεργειακό «κλαμπ» που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, εάν αναθεωρούσε την συγκρουσιακή της σχέση με το Ισραήλ. Αυτή η σύγκρουση αποτελεί όμως την βασική συνθήκη για την ανάδειξή της σε περιφερειακή μουσουλμανική δύναμη, όπως προβλέπει το όραμα Νταβούτογλου. Επίσης η Τουρκία θα έπρεπε να αναγνωρίσει την Κύπρο, να παραδώσει την Αμμόχωστο και να αποσύρει τα στρατεύματά της από το βόρειο τμήμα, το οποίο θα καθίστατο μέρος μίας χαλαρής συνομοσπονδίας με την ελεύθερη Κύπρο, που όμως θα μετείχε στην νομή του ενεργειακού πλούτου. Αυτό θα οδηγούσε βεβαίως στην γεωστρατηγική αποδυνάμωσή της, τουλάχιστον όπως το εννοούν οι ιθύνοντες του τουρκικού γεωστρατηγικού δόγματος. Τέλος θα έπρεπε να άρει το casus beli έναντι της Ελλάδος, να παύσει αμέσως κάθε αμφισβήτηση της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και τις σχετικές παραβιάσεις, παραβάσεις, υπερπτήσεις, «αβλαβείς διελεύσεις» και λοιπές προκλήσεις, όπως και την ανάμειξή της στην Δυτική Θράκη. Επίσης θα έπρεπε να αναγνωρίσει την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου και να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Δηλαδή θα έπρεπε να εγκαταλείψει την εξωτερική της πολιτική των τελευταίων τριάντα χρόνων και να αποποιηθεί των ηγεμονικών νεο-οθωμανικών φιλοδοξιών της. Αυτές οι πραγματικά ριζοσπαστικές κινήσεις θα της επέτρεπαν όμως να εισπράξει τεράστια έσοδα από την συμμετοχή της στα ενεργειακά κονσόρτσιουμ που διαμορφώνονται ήδη. Μία άλλη κοινωνία, χωρίς ψυχοπαθολογικές εμμονές, στρατοκρατική λογική και γεωπολιτικές ανασφάλειες, οργανωμένη στην βάση του ορθού λόγου και της επιδίωξης της ειρηνικής ανάπτυξης και καλής γειτονίας, ενδεχομένως θα επέλεγε ένα τέτοιο σενάριο. Αλλά η Τουρκία, χώρα με εμφανή σύνδρομα ανωτερότητας, δεν αντέχει την λογική της διαπραγμάτευσης επί ίσοις όροις. Οι αυτοκρατορικές της αναμνήσεις και οι ηγεμονικές της ψευδαισθήσεις την ωθούν να υπαγορεύει τους όρους της ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εξόρυξη φυσικού αερίου ή πετρελαίου σε χώρο που διεκδικεί έστω και χωρίς νομικά επιχειρήματα είναι κόκκινη γραμμή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Οι αντιδράσεις της επομένως θα κινηθούν από το επίπεδο των διπλωματικών πιέσεων, διλημμάτων και απειλών έως και πιθανά κλιμακούμενα θερμά επεισόδια. Φυσικά, η αντιπαράθεση της Τουρκίας με την Δύση και το Ισραήλ θα έχει τεράστιο κόστος γι’αυτήν. Η έκβαση της διελκυστίνδας αυτής θα είναι κρίσιμη, το διακύβευμα είναι τεράστιο, και ο έλεγχος των κοιτασμάτων θα διαμορφώσει την παγκόσμια ενεργειακή άρα και γεωστρατηγική ισορροπία. Μελέτης Η. Μελετόπουλος Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

ΠΕΡΙ ΛΙΒΥΗΣ :ΜΗ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΤΕ ΓΙΑ ΗΛΙΘΙΟΥΣ !

Εν τάξει, ανήκουμε σε μια χώρα που παραπαίει, με μικρή πολιτική δυναμική και μικρό ειδικό βάρος στις διεθνείς σχέσεις, κι ακόμη ανήκουμε σε ένα μειοψηφικό ρεύμα στα πλαίσια αυτής της χώρας… Είμαστε οι μικροί ενός μικρού μεγέθους, ναι, όμως δεν είμαστε και ηλίθιοι ώστε να παίρνουμε στα σοβαρά τη βλακώδη απολογητική της δυτικής επιδρομής στη Λιβύη….Την επιδρομή που στην αρχή ξεκίνησε σαν αποκλεισμός του εναέριου χώρου - με το ίδιο πνεύμα που οι Ναζί ξεκινούσαν τις επιθετικές ενέργειές τους οργανώνοντας κάποια συνοριακά ψευτοεπεισόδια για να νομιμοποιήσουν τη δράση τους τις πρώτες ώρες ….Την επιδρομή που γρήγορα εξελίχθηκε σε ολική επιθετική ενέργεια από αέρος – δηλαδή επιθετική ενέργεια χαμηλού κόστους, χωρίς απώλεια δυτικών ζωών και επομένως χωρίς τραυματισμό των εσωτερικών συναινέσεων που προγραμματίζονται για όλων των ειδών τους ηλιθίους - Δεξιούς , Αριστερούς και άλλους… Είναι καταπληκτικό , και όμως έχουν μούτρα να μιλάνε. Να μιλάνε αυτοί που ομολογημένα έκαναν επέμβαση σε κυρίαρχο διεθνώς κράτος (Ιράκ) επικαλούμενοι τη κατοχή καταστρεπτικών όπλων, που κάθε άλλο παρά απεδείχθησαν υπαρκτά…Αυτοί που κάνουν το κουνέλι μπροστά στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες με ισχύ – όπως η Κίνα – ενώ είναι λαλίστατοι προκειμένου για χώρες όπως το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα. Αυτοί που συναίνεσαν και συνέπραξαν στους εγκληματικούς βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, που ψεύδονταν αναίσχυντα για το πολιτικό μέλλον του Κοσόβου μέχρι που έδωσαν τη γνωστή πολιτική λύση, όταν διαπίστωσαν ότι «τους έπαιρνε»….

Η Δύση επιτίθεται στο Λιβυκό καθεστώς όχι γιατί ενοχλείται από την Κανταφική δικτατορία , τις αιματοχυσίες και τη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά γιατί αυτές οι αιματοχυσίες και αυτή η παραβίαση μυρίζουν «αποσταθεροποίηση» : Η οποία με τη σειρά της δημιουργεί κινδύνους αλλά και ευκαιρίες για τα δυτικά συμφέροντα. Κι ακόμη δημιουργεί μια «νομολογία» επεμβάσεων εναντίον χωρών που είναι αδύνατες και απείθαρχες, με αποτέλεσμα μια ακόμη «διολίσθηση» των συσχετισμών δύναμης προς όφελος των μεγαλοπαραγόντων του διεθνούς συστήματος…. Η Δύση πετάει στα σκουπίδια την αρχή της «μη επέμβασης στα εσωτερικά των άλλων χωρών», εν ονόματι μιας παγκόσμιας κατάστασης συμφερόντων και μιας παγκόσμιας ευαισθησίας, που υποτίθεται ότι την διακατέχει. Πρόκειται για μια ιδιοτελή πρακτική, δοθέντος ότι αυτή η ίδια αυτοαναγορεύεται σε «διεθνή επεμβασία», χωρίς να παρέχει εγγυήσεις νομιμότητας και αντικειμενικότητας……. Όντως, στην εποχή μας η «Αρχή της μη επέμβασης» ΔΕΝ μπορεί να σημαίνει αδυναμία της διεθνούς κοινωνίας των πολιτών να επεμβαίνει στα οποιαδήποτε ζητήματα εθνικού και διεθνούς ενδιαφέροντος. ΔΕΝ μπορεί να σημαίνει απενεργοποίηση του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών θεσμών – που πρέπει να τηρούνται απαρέγκλιτα σε όλες τις χώρες και περιοχές του πλανήτη. Όμως η επέμβαση θεσμών και κινημάτων στο οπουδήποτε, δεν μπορεί να έχει χαρακτηριστικά βίας, δεν μπορεί να υιοθετεί βάναυσα μέσα. Εμείς λόγου χάρη που «επεμβαίνουμε στα εσωτερικά της Τουρκίας» ζητώντας να μην προχωρήσει στην εγκατάσταση πυρηνικών σταθμών στο Ακούγιου, εμείς που θεωρούμε ότι «τα εσωτερικά» αυτής της χώρας επηρεάζουν τα «εξωτερικά» της – με τη πρόκληση ραδιενεργού ρύπανσης στη μεσογειακή και διεθνή κλίμακα - δεν μπορούμε να ζητάμε ταυτόχρονα και το ξεκίνημα μιας πολεμικής εκστρατείας με φάντομ και αποβατικά σκάφη, για να υποχρεωθεί η τουρκική κυβέρνηση να κάνει πίσω…

ΓΙΑΟΥΡΤΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ «ΓΙΑΟΥΡΤΟΜΑΧΟΙ»

Το να συγκρίνεις έναν ΙΧή που σταθμεύει κάπου παράνομα με τον Παλαιοκώστα(!), το να συγκρίνεις τον Γρηγόρη Λαμπράκη με τον Θεόδωρο Πάγκαλο και τους παρακρατικούς της Θεσσαλονίκης του 1963 με τους πραγματικά αγανακτισμένους, λεηλατημένους και εξαπατημένους πολίτες του 2011, και ειδικά αυτούς που επιτέθηκαν και γιαούρτωσαν τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στα Καλύβια Αττικής, συνιστά μια απίθανη σοφιστεία. Και όμως, μια τέτοιου τύπου σοφιστεία καταχωρείται στον ιστότοπο της Δημοκρατικής Αριστεράς (http://politicalreviewgr.blogspot.com ) υπό τον τίτλο «Ο φασισμός του όχλου» και με την υπογραφή ενός «μπλογκίστα» αυτοπροσδιοριζόμενου ως «κόκκινη πιπεριά»….

Η επίθεση εναντίον του Θ. Πάγκαλου με γιαούρτι δεν συνιστά βιαιοπραγία, δεν είναι πράξη επικίνδυνη για τη σωματική του ακεραιότητα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από «έργω εξύβριση»…Για κάποιους, που αρέσκονται να αντιμετωπίζουν τις διάφορες πράξεις μεμονωμένες και ανεξάρτητα από τη συνάφειά τους, που θέλουν να είναι «Κριτικοί κινηματογράφου» βλέποντας ορισμένες από τις φωτογραφίες που παίζονται στην οθόνη και όχι το ίδιο το φιλμ, το γιαούρτωμα είναι μια συμπεριφορά απαράδεκτη ως μη συνδεόμενη με τίποτε προηγούμενο . Είναι σαν να παρακολουθείς αγώνα μποξ και να καταγγέλλεις τον ένα από τους δύο πυγμάχους που τρώει αλύπητο ξύλο και αντιστέκεται ρίχνοντας και αυτός αραιά και που καμιά σπρωξιά(!), ως ένοχο βιαιοπραγίας !

Ο κύριος που έχει γιαουρτώσει το δημόσιο αίσθημα με την περίφημη φράση «τα φάγαμε όλοι μαζί», που έχει σιγοντάρει απατεώνικες υποσχέσεις («λεφτά υπάρχουν»…) ή απατεώνικα οράματα («Η Δανία του Νότου») και που είναι βαθύτατα συν-ένοχος για οικονομικά μέτρα κατά παράβαση του Συντάγματος και των δικαιωμάτων του λαού, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό για το ότι διασώθηκε με μια απλή αποδοκιμασία με ολίγα στοιχεία εξύβρισης …

Όσον αφορά τους διάφορους «γιαουρτομάχους» που εν μέσω Μνημονίου απαιτούν «καλούς τρόπους» στις πολιτικές συμπεριφορές δείχνοντας την απέχθειά τους για τον «όχλο», θα τους συνιστούσα να μην ευτελίζουν το κόκκινο χρώμα για τις καταπράσινες πιπεριές τους - αν δεν υπήρχαν και κάποιοι έντιμοι «πράσινοι», ιδεολογικά δεμένοι με το χώρο τους και κάθε άλλο παρά ιδεολογικά σαλταδόροι. Είναι αυτοί που πρόσφατα, στο μπλογκ με τίτλο «ΥΠΕΡ ΠΑΣΟΚ» και με υπότιτλο
«Γι αυτούς που στο τραίνο της αλλαγής επιλέγουν να είναι επιβάτες και όχι εισπράκτορες….» καταχώρησαν το κείμενο 105 πολιτών της Πάτρας, κυρίως πανεπιστημιακών. Να μια βασική εκτίμηση των 105:

" Αυτοί που χρόνια τώρα διαχειρίστηκαν την εξουσία σε διάφορα επίπεδα και με την πολιτική τους βύθισαν τη χώρα στην οικονομική κρίση είναι υπεύθυνοι για την αναξιοπιστία και τη διαφθορά του πολιτικού μας συστήματος. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι προσπαθούν, με τη βοήθεια δυστυχώς κάποιων ΜΜΕ, να περάσουν ενοχές στον μέσο πολίτη, να στρέψουν τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης και να εμφανίσουν τους εαυτούς τους ως μοναδική και αναντικατάστατη δύναμη «σωτηρίας» της χώρας. Αυτή η διαρκώς κλιμακούμενη εχθρική και εθνικά υπονομευτική συμπεριφορά οδηγεί στη διάλυση του κοινωνικού ιστού και, με μαθηματική ακρίβεια, σε συμπεριφορές και καταστάσεις πρωτόγνωρες για τον τόπο μας και τον πολιτισμό μας. Η απουσία σχεδιασμού και οράματος, καθώς και η έλλειψη προοπτικής προόδου και ανάπτυξης, δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορο κανέναν από μας. Η σιωπή και η αδράνεια δεν θα οδηγήσουν πουθενά…….»

ΥΓ

Πηγή της φωτογραφίας το διαδικτυο. Κάπως έτσι εμφανίζονται ευτυχισμένοι οι κυβερνητικοί παράγοντες....

Σ. ΣΤΑΜΕΛΛΟΣ : Ε65 ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ

(Διονύσης Σαββόπουλος : Η ζωή αλλάζει- δίχως να κοιτάζει- τη δικιά σου μελαγχολία….)

Το σπίτι μου είναι κάπως ψηλά στη Λαμία κι έχει θέα. Βλέπει την Οίτη, το Καλλίδρομο και προπαντός βλέπει τον κάμπο, την κοιλάδα του Σπερχειού. Είναι κάποιες ώρες που οι εικόνες με εντυπωσιάζουν. Τη νύχτα νοιώθω σα να είμαι σε αεροπλάνο. Τη μέρα χαζεύω το πολύχρωμο της κοιλάδας. Τελευταία, κάθε φορά που κοιτάζω, βλέπω μια άσπρη «γραμμή» να τη διασχίζει.

Βγάζω τα γυαλιά μου, βάζω τα γυαλιά μου, αυτή είναι εκεί. Καμιά φορά αφηρημένος, λέω πως πάντα έτσι ήταν. Είναι κάτι σαν το ποτάμι. Μπορεί να τη χάραξαν παίζοντας τα παιδιά. Μπορεί να είναι κι αυτή μια σχεδιαστική αφαίρεση της πολύχρωμης πραγματικότητας του κάμπου.

Κι αυτή η σκόνη; Όταν φυσάει λίγο, ένα σύννεφο σκόνης ανεβαίνει. Φοβάμαι μην τη σβήσει ο αέρας τη γραμμή…, τόσο απλά. Κοντεύω να τη συνηθίσω, και σιγά σιγά να ξεχάσω την πράσινη γραμμή του θρυλικού πια ποταμού, του Σπερχειού -γραμμή φυσικής εκεχειρίας- και του πλατανοδάσους, που σου καθηλώνει το μάτι. Συνειδητοποιώ πως πρόκειται για ένα από τα νέα «ποτάμια» της ανθρώπινης απληστίας και της αφροσύνης. Μια λογική από την κοινότυπη βεβαιότητα «Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω». Τα έργα δεν θα σταματήσουν, μας λένε, όσο εξελίσσεται η επιστήμη, η τεχνολογία, όσο προχωράει η ανθρωπότητα. Είναι κι αυτό μια βεβαιότητα της διαρκούς προόδου, της διαρκώς διαστελλόμενης ανάπτυξης, της διαρκούς επέκτασης και της κερδοφορίας. Όσα ο άνθρωπος σεβάστηκε εκατομμύρια χρόνια, αλλάζουν σε λίγους μόνο μήνες.

Πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει κοιτάζοντας τη «γραμμή». Να μετράει τα τρένα και τα φορτηγά. Αυτά που θα ‘ρχονται από «την Ευρώπη». ΠΑΘΕ (Πάτρα – Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Εύζωνοι). Ευρωπαϊκός κλειστός αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας Ε65, σύνδεση με την Εγνατία Οδό. Σιδηροδρομική Γραμμή Υψηλής Ταχύτητας (ΣΓΥΤ). Κλειστός αυτοκινητόδρομος Βόλος – Αντίρριο, σύνδεση με την Ιόνια Οδό. Τρεις οδικοί άξονες -κλειστοί αυτοκινητόδρομοι- και μια σιδηροδρομική γραμμή Υψηλών Ταχυτήτων. Λαμία, Διεθνές Διακομιστικό Κέντρο (ΔουΔουΚου, κάτι σαν ΔουΝουΤου), ποιος τη χάρη σου!!

Γρήγορα τρένα, γρήγορα φορτηγά, ταχύτητες υψηλές -μια ντιζανάτη ομορφιά- τα αποδημητικά πουλιά να ταξιδεύουν πάνω στα τρένα, τα ψάρια να πλατσουρίζουν στα απόνερα της ασφάλτου, οι γρύλοι και οι βάτραχοι να γρυλίζουν και να κοάζουν, κάνοντας δήθεν τους τροχονόμους κάτω από τις ψηλές γέφυρες, οι κωλοφωτιές να φωτίζουν τα δρώμενα ανοιγοκλείνοντας τα φτερά τους, και τα πλατάνια κι οι ιτιές να σκιάζουν δροσίζοντας τους Γερμανούς (με κεφαλαίο!) νταλικέρηδες. Πουλιά - μετανάστες να συνωστίζονται μέσα στα φορτηγά μαζί με τους ανθρώπους - μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και τη Βόρεια Αφρική. Ξαφνικά, να! γεμίζει ο κάμπος από ερωδιούς που άδειασε το φορτηγό. Η ομάδα ΔΙΑΣ κυνηγάει τα πουλιά μέσα στα χωράφια. Όχι, δεν είναι Αφγανοί…

Ξυπνώ απότομα λουσμένος στον ιδρώτα, απογευματινός ύπνος στη βεράντα. Η μυρωδιά του καυσαερίου δεν ήρθε ακόμα, όχι δεν είναι αυτός ο θόρυβος από τον Ε65, είναι από τη λεωφόρο Καλυβίων. Όχι δεν είναι αυτό το νέο Mall, είναι το Εργοστάσιο Γάλακτος. Είναι οι στιγμές που αναρωτιέμαι αν πρέπει να φωνάξω. Γράφω φωνάζοντας. Κραυγή βουβή στα χρώματα της λογικής. Η λογική που δεν σβήνει· ξεθωριάζει όμως στην πολύχρωμη πραγματικότητα των μεγάλων έργων στην Ελλάδα.

Λαμία, Διεθνές Διακομιστικό Κέντρο! Διάτρητο το κουφάρι της κοιλάδας του Σπερχειού, κουρέλι σάπιο… με Αειφορία και Βιωσιμότητα, NATURA …να φύγουμε. Λαμία, σε νέα τροχιά ανάπτυξης!
Αχ, Ελλάδα σ’ αγαπώ! Λαμία, 15.3.2011
Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr
YΓ

Έργο του Δημήτρη Μοράρου : "Τοπική Χλωρίδα"

Των φρονίμων τα παιδιά πριν κινδυνεύσουν παίρνουν μέτρα…..

Ενώ το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα βρίσκεται σε εξέλιξη και καθώς τα σενάρια αντιμετώπισής του αστοχούν λόγω της δυσλειτουργίας του ιαπωνικού κρατικού μηχανισμού, το πρόβλημα των διακινδυνεύσεων στις βιομηχανικές και αστικοποιημένες κοινωνίες μπαίνει με ιδιαίτερη έμφαση. Λαμβανομένου μάλιστα υπόψη του φαινομένου του Θερμοκηπίου και της αύξησης της συχνότητας των ακραίων καιρικών φαινομένων, το πρόβλημα γίνεται πιο έντονο από ποτέ και αξιώνει μια τολμηρή σκιαγράφηση κινδύνων και μέτρων για την αντιμετώπισή τους. Παράλληλα η ανάλυση των μέχρι στιγμής ατυχημάτων και μεγα-καταστροφών βελτιώνει τα κοινωνικά αντανακλαστικά και μειώνει το «μέγεθος» της ανασφάλειας, χωρίς ποτέ να το εκμηδενίζει…
Φυσικά η ανάλυση ατυχημάτων περιορίζεται στο παρελθόν, ενώ το ζητούμενο περιλαμβάνει και μια «εικοτολογία» περί πιθανών κινδύνων του μέλλοντος. Έχω υπόψη μου δυο ενδιαφέροντα δοκίμια των ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ και ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗ σε ένα βιβλίο που συν-έγραψαν με τον ΛΕΩΝΙΔΑ ΛΟΥΛΟΥΔΗ : Το βιβλίο είχε τίτλο «Φύση- κοινωνία- επιστήμη στην εποχή των «τρελών αγελάδων» - διακιδύνευση και αβεβαιότητα» και ήταν προϊόν των εκδόσεων ΝΕΦΕΛΗ(1999). Έγραφε εκεί ο Σταυρακάκης : «Η εικόνα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών ως κοινωνιών που, θωρακισμένες με τις απόλυτες βεβαιότητες που προσφέρει ο επιστημονικός λόγος, ελέγχουν καθ’ ολοκληρίαν την ολότητα του πραγματικού - υφίσταται κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότερα πλήγματα….»
Οι καταστροφές έχουν βέβαια και μια παράπλευρη ….ωφέλεια (!), κατά το ότι ταπεινώνουν διάφορους επαρμένους της Επιστήμης, όμως αυτοί «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν» και στη συνέχεια παίρνουν πάλι το δρόμο προς τις απόλυτες βεβαιότητες και την μεγαλοσχημοσύνη…. Φυσικά μια κοινωνία δεν μπορεί να βολεύεται με τέτοιες μικροταπεινώσεις, αλλά είναι υποχρεωμένη να εκτρέφει έναν διαρκή σκεπτικισμό και να παίρνει μέτρα - κυρίως δε να ενεργοποιεί τη φαντασία της…..
Ούτως εχόντων των πραγμάτων και των ιδεών, ήταν πολύ σημαντική η ΕΡΩΤΗΣΗ που κατέθεσαν οι βουλευτές ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ και ΒΑΣΙΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ (από την ΕΝΩΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ) προς τους Υπουργούς Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Εθνικής Άμυνας, Προστασίας του Πολίτη και Θαλασσίων Υποθέσεων, με θέμα την « Ενημέρωση αναφορικά με τα μέτρα προστασίας και πρόνοιας για την αντιμετώπιση πιθανής καταστροφής εγκαταστάσεων διύλισης και αποθήκευσης καυσίμου, από ενδεχόμενο ισχυρό σεισμό».
Ακολουθεί το κείμενο της Ερώτησης :

«Ο σεισμός στην Ιαπωνία, πέραν από την καταστροφή που επέφερε στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας, δημιούργησε και μεγάλα προβλήματα σε εγκαταστάσεις διύλισης και αποθήκευσης καυσίμων.

Η Ελλάδα ναι μεν μπορεί να μη διαθέτει πυρηνικά εργοστάσια, διαθέτει όμως διυλιστήρια και δεξαμενές αποθήκευσης καυσίμων τα οποία εκτός του ότι βρίσκονται σε ζώνες υψηλού σεισμικού κινδύνου (Άγιοι Θεόδωροι, Ασπρόπυργος, Μέγαρα, Ελευσίνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη, Βόλος) είναι εγκατεστημένες επίσης πλησίον κατοικημένων περιοχών. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε πως αρκετές από αυτές μάλιστα είναι εγκατεστημένες κοντά σε θαλάσσιες περιοχές και προστατευόμενες περιοχές από το πρόγραμμα Νatura.

Επειδή, οι εγκαταστάσεις σε περίπτωση που βρεθούν αντιμέτωπες με καταστροφή προερχόμενη από φυσικά ή μη αίτια, πιθανά να αποτελέσουν άμεσο και υπαρκτό κίνδυνο για την ασφάλεια των πολιτών και το περιβάλλον, ερωτούμε τα αρμόδια υπουργεία:

Κατόπιν όλων αυτών,

Ερωτάστε:
1. Πότε έγινε ο τελευταίος έλεγχος σεισμικής αντοχής και καταλληλότητας των εγκαταστάσεων διύλισης και αποθήκευσης;

2. Αν έγιναν οι έλεγχοι ποια τα αποτελέσματά τους, με δεδομένο πως κάποιες από αυτές έχουν ήδη πληγεί από πρόσφατες σεισμικές δονήσεις;

3. Έχει γίνει μελέτη από τους ειδικούς επιστήμονες περί θεμάτων γεωλογίας και φυσικών καταστροφών που απασχολούν τα αρμόδια υπουργεία, για τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε περίπτωση που δημιουργηθεί πρόβλημα από ενδεχόμενη ισχυρή σεισμική δόνηση; Και αν ναι, τι αναφέρει αυτή η μελέτη;

4. Πότε έγινε η τελευταία διακλαδική άσκηση μεταξύ Πυροσβεστικού Σώματος, Ελληνικής Αστυνομίας, Ενόπλων Δυνάμεων, ιατρικού προσωπικού και νοσοκομείων για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχομένου;»

ΥΓ.

Η φωτογραφία- αγνώστου πατρότητας - είναι από τονSears Tower στο Σικάγο

Ο Ν.Μυλωνάς και το Κράτος της Κω….

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ είναι δημοτικός σύμβουλος στην Κω, «σεσημασμένος» για τις οικολογικές ευαισθησίες του και επικεφαλής της «Συμπαράταξης Ελπίδας», τοπικής Δημοτικής Κίνησης. Ο κόλπος της Κέφαλου στην Κω είναι περιοχή προστατευτέα για πολλούς λόγους , όπως είναι τα αρχαιολογικά στοιχεία που διαθέτει . Είναι ένας κόλπος που «σηκώνει» την παρουσία δρόμων όσο τη «σήκωναν» κάποιες παραλίες της Αττικής προς το Σούνιο – για τις οποίες όλοι οι νοήμονες άνθρωποι χτυπούν το κεφάλι τους εδώ και κάτι δεκαετίες, μπροστά στην ασχήμια και τη δυσλειτουργία που προκάλεσε η εγγύτητα της οδικής πρόσβασης με την θαλάσσια αναψυχή……
Για την υπόθεση αυτού του δρόμου στο «Κράτος της Κω», ο Ν.Μυλωνάς καταγγέλλει την παράκαμψη των αντιστάσεων
α) της πολεοδομίας , που είναι υπεύθυνη για τα χωματουργικά έργα, ιδίως σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές
β)του Λιμεναρχείου που είναι υπεύθυνο για τα έργα στην θάλασσα, στην ζώνη αιγιαλού και παραλίας,
γ) της αρχαιολογικής υπηρεσίας εναλίων αρχαιοτήτων, η οποία σε παρόμοια απόπειρα στο παρελθόν είχε σταματήσει τα έργα.
δ) του λιμενικού ταμείου Κω, το όποιο έχει την ευθύνη για έργα λιμενικών εγκαταστάσεων,
ε) της εφορίας δημοσίων κτημάτων, στην οποία ανήκει η διαχείριση της ζώνης αιγιαλού
στ) της αστυνομίας…..

Η συνέχεια ήταν, κατά την περιγραφή του Ν.Μ : μια δημοτική μπουλντόζα χωρίς αριθμό κυκλοφορίας και χωρίς ασφάλεια, ένας μπουλντοζιέρης και ένας ‘’δυναμικός Πρόεδρος’’ τοπικού συμβούλιου, ένα αναπτυξιακό έργο ανεξάρτητα από κάθε επιστημονική γνώση, κάθε εμπειρία, κάθε κανόνα λογικής και κάθε νομιμότητα! Ένα έργο σπάταλο αφενός και αφετέρου καταστροφικό για το φυσικό τοπίο…
Οι επιδράσεις του δρόμου στην αμμώδη παραλία και στην διαμόρφωση της ακτογραμμής θα είναι σημαντικές…Λαμβανομένου υπόψη της υποχώρησης των αμμωδών παραλιακών εκτάσεων σε διεθνή κλίμακα, θα έπρεπε μάλλον να πρυτανεύει μια λογική «μη μου άπτου» - και όχι επεμβάσεων που αποσταθεροποιούν τα εδάφη και υπονομεύουν την μελλοντική αρχαιολογική έρευνα….

Μ. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ : Κίνδυνοι υγείας από τη Φουκουσίμα

Τέσσερα είδη επικίνδυνων ραδιοϊσοτόπων φαίνεται ότι δραπέτευσαν από τους τραυματισμένους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα. Το Ιώδιο -131, το Καίσιο -137, το Στρόντιο- 90, και το Πλουτώνιο 239. Το Ιώδιο -131 είναι το πιο επικίνδυνο επειδή συνδέεται με καρκίνους του Θυρεοειδούς σε ανθρώπους που εκτίθενται ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα. Οι επιδημιολόγοι εκτιμούν ότι 6.000-7.000 περιπτώσεις καρκίνου του Θυρεοειδούς οφείλονται στη έκθεση από το ατύχημα του Τσερνομπίλ το1986. Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν παιδιά την εποχή του ατυχήματος.
Το Στρόντιο και Καίσιο έπονται σε επικινδυνότητα. Ενώ το Ιώδιο δείχνει εκλεκτικότητα σε βλάβες του θυρεοειδή, αυτά δεν είναι τόσο εκλεκτικά. Το Στρόντιο μοιάζει χημικά με το Ασβέστιο και ενσωματώνεται στα οστά και α δόντια και μπορεί να μείνει εκεί ακτινοβολώντας επί μακρό χρονικό διάστημα. Το Στρόντιο συνδέεται κυρίως με την εμφάνιση λευχαιμιών.
Το Καίσιο συμπεριφέρεται όπως ο Φωσφόρος στον οργανισμό και έτσι διασπείρεται σε όλο τον οργανισμό. Δεν συνδέεται τόσο σταθερά με τους ιστούς όσο το Στρόντιο (αποβάλλεται από τα ούρα σε διάστημα μηνών ή ετών) και προκαλεί καρκίνους του ήπατος, των νεφρών και του παγκρέατος .
Το Στρόντιο έχει χρόνο ημιζωής 29 έτη και το Καίσιο 30. κάθε ραδιοϊσότοπο θεωρείται επικίνδυνο για διάστημα ίσο με το δεκαπλάσιο ή εικοσαπλάσιο του χρόνου ημιζωής του, δηλαδή σε αυτές τις περιπτώσεις για περίπου 600 χρόνια.
Πιο ανησυχητική είναι η περίπτωση του Πλουτωνίου 239 το οποίο είναι εξαιρετικά τοξικό. Η έκθεση στο Πλουτώνιο γίνεται συνήθως με την εισπνοή και γι αυτό συνδέεται με καρκίνους του Πνεύμονος. Επιπλέον ο χρόνος ημιζωής του είναι 24.000 χρόνια, γεγονός που σημαίνει πως ό,τι απελευθερώθηκε από τη Φουκισίμα θα παραμείνει σε επικίνδυνα επίπεδα για μισό εκατομμύριο χρόνια.
Κανείς ακόμη δε γνωρίζει την πραγματική έκθεση του πληθυσμού στη ραδιενέργεια. Αναφέρθηκε ότι ήδη στο εργοστάσιο μετρήθηκαν επίπεδα ραδιενέργειας 1000 φορές περισσότερες από το φυσιολογικό.
Τα επίπεδα της ραδιενέργειας μετρούνται σε Rem (Roentgen equivalent man) Η μέση έκθεση που δεχόμαστε από το περιβάλλον είναι 130-150 mrem (χιλιοστά του ρεμ) ανά έτος. Το ποσόν αυτό διαφέρει ανάλογα με τον τόπο (εδάφη με φυσική ραδιενέργεια) και το υψόμετρο. Οι άνθρωποι που εκτίθενται σε 100 ρεμ αναπτύσσουν ναυτία. Στα 200 ρεμ παρατηρείται τριχόπτωση, καταστροφή του ανοσοποιητικού συστήματος, έμετοι και αιμορραγία. Η δόση των 300 ρεμ είναι θανατηφόρος στο 50%. Άτομα που εκτίθενται σε 600 ρεμ δεν επιβιώνουν. Σε αρκετές περιπτώσεις ο χρόνος έκθεσης έχει σημασία. Είναι χειρότερο το να απορροφήσεις 300 ρεμ σε μιαν ώρα από ό,τι σε ένα χρόνο.
Για τους ιάπωνες η εκκένωση των μολυσμένων περιοχών είναι η μόνη λύση. Η προφύλαξη με ταμπλέτες Ιωδίου συνιστάται αλλά όχι χωρίς ιατρική επιτήρηση. Υπάρχει όριο στα επίπεδα ιωδίου, που μπορεί να απορροφήσει ο ανθρώπινος οργανισμός.
Κανείς δε μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις και την εξάπλωση της ραδιενέργειας από την ταυτόχρονη βλάβη 6 τουλάχιστον αντιδραστήρων. Όλοι ευχόμεθα οι μετεωρολογικές συνθήκες να κρατήσουν το ραδιενεργό νέφος μακριά από τις κατοικημένες περιοχές.


Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Πρόεδρος της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΙΟΧΗΜΙΚΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ
Ταγμ.Κόκοτα 5, Πειραιάς-18533-Τηλ.2104133179-Fax.2104111975
e-mail: ippnw@hol.gr

ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ : Ευρωαριστερή απάντηση στο Χρέος.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΊΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΑΘΗΝΑ 10-12.3.2011)

Το συσσωρευμένο Δημόσιο Χρέος των 300 περίπου δις ευρώ αντιπροσωπεύει ένα κεφάλαιο που δεν υπάρχει πλέον ούτε ως χρήμα ούτε ως παραγωγική δυνατότητα. Είναι ένα κεφάλαιο που έχει αναλωθεί σε μια κατανάλωση που δεν υπάρχει πλέον, σε εξοπλισμούς οι οποίοι δεν παράγουν εισόδημα, σε υποδομές που φθείρονται. Ή αντιπροσωπεύει κέρδη και φοροκλοπές που και τα δύο έχουν, σε μεγάλο βαθμό, φυγαδευτεί στο εξωτερικό.
Άρα, διαπίστωση πρώτη, αυτό το συσσωρευμένο χρέος, ως αναλωθέν κεφάλαιο, δεν μπορεί να αναπαραχθεί, δεν μπορεί να δώσει εισόδημα, άρα δεν μπορεί να πληρωθεί.
Αν το πλεόνασμα από την όποια μελλοντική ανάκαμψη χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή αυτού του παλαιού και αναλωθέντος πια κεφαλαίου, όπως προβλέπει το Μνημόνιο και υποστηρίζει η κυβέρνηση, η Ελλάδα θα μείνει αιωνίως υπερχρεωμένη, αν δεχθούν να την δανείζουν φυσικά, η οικονομία θα μπει σε μακροχρόνιο μαρασμό και η κοινωνία θα γνωρίσει την εξαθλίωση. Αν πουληθεί η δημόσια περιουσία, όπως ζητείται επιτακτικά, για να αποπληρωθεί αυτό το παλαιό χρέος, αυτό θα ήταν μια ληστεία προς τις νέες γενιές και μια ταπείνωση διαρκείας. Κάνει εντύπωση που οι πιέσεις αυτές έρχονται κυρίως από μια χώρα που ο λαός της έχει ταπεινωθεί στο παρελθόν και γνωρίζει επομένως καλά τις μακροχρόνιες συνέπειες τέτοιων ταπεινώσεων.
Διαπίστωση δεύτερη. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να εξυπηρετηθεί ένα μέρος αυτού του αναλωθέντος κεφαλαίου, του παλαιού χρέους δηλαδή, είναι μέσω μιας νέας ανάπτυξης, η οποία όμως για να επιτευχθεί απαιτεί νέους πόρους. Θεωρητικά θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί και όλο το χρέος και μακροχρόνια να αποσβεσθεί, όπως έγινε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με το χρέος των ΗΠΑ και άλλων χωρών, μέσω μιας ισχυρής και διαρκούς ανάπτυξης. Όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας προοπτικής απαιτεί ριζική αλλαγή της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, ένα πανευρωπαϊκό αναπτυξιακό σχέδιο και μαζική μεταφορά μη δανειακών πόρων, όπως είχε γίνει μεταπολεμικά με το σχέδιο Μάρσαλ.
Το πρόβλημα του Δημόσιου Χρέους καλούμαστε λοιπόν να το προσεγγίσουμε καταρχήν στρατηγικά και όχι λογιστικά. Και έχουν δίκιο όσοι, όπως ο Ζακ Ατταλί σε ένα πρόσφατο βιβλίο του, μας καλούν να σκεφθούμε το πρόβλημα του Δημόσιου Χρέους με όρους ενός «καλού» και ενός «κακού» χρέους. Το «καλό» χρέος είναι το νέο χρέος που πρέπει να υπάρξει, με φειδώ ασφαλώς, μόνο για αναπτυξιακούς σκοπούς και το «κακό», είναι το χρέος που έρχεται από το παρελθόν, το οποίο θα πρέπει να απορροφηθεί από κάποιον ευρωπαϊκό ή διεθνή φορέα, μέσω του οποίου θα μπει σε μια διαδικασία μακροχρόνιας απόσβεσής του. Ίσως έχουν δίκιο, για να αναφερθώ σε μια διαφορετική πρόταση, επίσης, το Δίκτυο Ευρωπαίων Οικονομολόγων, ο καθηγητής Βαρουφάκης και όλοι όσοι υποστηρίζουν, καιρό τώρα, πως ένα μέρος των εθνικών χρεών πρέπει να απορροφηθεί από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να αδρανοποιηθεί. Άλλωστε αυτό δεν κάνουν και η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ μέσω των κεντρικών τραπεζών;

Η κοινή ιδέα εδώ είναι πως το παλιό χρέος, το πεθαμένο κεφάλαιο, δεν θα πρέπει να πνίξει, κρατώντας δέσμιο, το ζωντανό κεφάλαιο και μαζί μ’ αυτό ολόκληρη την οικονομία και την κοινωνία…
Αυτές είναι οι διαπιστώσεις. Το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει προοδευτική λύση στο πρόβλημα του χρέους. Όμως η λύση αυτή περνά μέσα από μια διαπραγμάτευση με δύο κυρίως επίδικα θέματα: το πρώτο είναι η μείωση του χρέους και του κόστους εξυπηρέτησής του σε ανεκτά επίπεδα και το δεύτερο είναι η χρηματοδότηση της ανάκαμψης, της ανασυγκρότησης της οικονομίας και της νέας ανάπτυξης. Εννοείται πως στην εξειδίκευση μιας τέτοιας διαδικασίας θα πρέπει να διευκρινιστούν πολλά θέματα. Για παράδειγμα, ορισμένοι δικαιούχοι, όπως ασφαλιστικά ταμεία σε Ελλάδα και Ευρώπη, ή μικροαποταμιευτές, πρέπει να εξαιρεθούν από το όποιο κόστος ή να αποζημιωθούν. Επίσης η ρύθμιση του Δημόσιου Χρέους, για να έχει πρακτικό αποτέλεσμα, πρέπει να περιλαμβάνει τη ρύθμιση του χρέους των τραπεζών και μέρος του ιδιωτικού χρέους, ιδίως αυτό των φτωχών νοικοκυριών. Ακόμη πρέπει να προβλεφθεί μια ρήτρα ώστε σε περίπτωση ύφεσης ή υψηλής ανεργίας να μειώνεται ή και να παγώνει προσωρινά η εξυπηρέτηση του χρέους.

Tο πρόβλημα του Δημόσιου Χρέους αρχίζει να συνειδητοποιείται ως ένα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πρόβλημα. Αρχίζει να συνειδητοποιείται ότι το πρόβλημα, στ’ αλήθεια, δεν είναι το δημόσιο χρέος από μόνο του αλλά η ύφεση, το ιδιωτικό χρέος, το χρέος των τραπεζών και η συνέχιση της πολιτικής που δημιουργεί το χρέος.
……..Πόσο ηθικό είναι το κάθε νήπιο που θα γεννιέται απ’ εδώ και πέρα στην Ελλάδα να ξεκινάει τη ζωή του με χρέος (κατά κεφαλή) 30.000 ευρώ; Και ποιος μπορεί στ’ αλήθεια να βεβαιώσει για το άμεμπτο των δανειακών συμβάσεων του ελληνικού κράτους, μετά από όσα έχουν αποκαλυφθεί γύρω από το σκάνδαλο της Siemens και όχι μόνο;
Αναφέρθηκα επίσης σε μια διαπραγμάτευση πολιτική. Εδώ προκύπτει ο ρόλος των πολιτικών υποκειμένων. Μπορεί π.χ. η σημερινή ελληνική κυβέρνηση και, κυρίως, θέλει να συγκρουσθεί με λογικές και συμφέροντα που ως τώρα έδειξε να υπηρετεί τυφλά;
Προφανώς είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να αναδείξει μια κυβέρνηση που θα έχει τη βούληση και τη δύναμη, στηριγμένη στον ίδιο το λαό, να αγωνισθεί για να απαλλάξει την κοινωνία από τον κίνδυνο ενός μακροχρόνιου μαρασμού. Όμως, σε κάθε περίπτωση, πρέπει, αυτή τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, να την κατανοήσουμε συνυφασμένη με την ενεργή παρουσία του λαϊκού παράγοντα, των συνδικάτων, των κινημάτων, των προοδευτικών επιστημόνων και εδώ και στην Ευρώπη.
ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ
Στον πρώτο Τόμο του Κεφαλαίου, ο Μαρξ έχει μερικές πολύ σημαντικές σελίδες για το ρόλο του Δημόσιου Χρέους στην πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου και την εξέλιξη του καπιταλισμού. Εκεί λοιπόν κάνει μια αναφορά και στο Δημόσιο Χρέος ως πηγή αυταπατών. Πρώτη αυταπάτη, ότι το χρέος φταίει για όλα τα δεινά. Δεύτερη αυταπάτη, ότι αν αντιμετωπισθεί το πρόβλημα χρέους τα βάσανα του κόσμου της εργασίας θα τελειώσουν.
Σωστά διαπιστώνουμε ότι μια δίκαιη και βιώσιμη ρύθμιση του συσσωρευμένου χρέους είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη. Σωστά επικεντρώνουμε την προσοχή μας σ’ αυτό. Διότι το συσσωρευμένο χρέος, όσο αυξάνει, μεγαλώνει την επισφάλεια της εργασίας και την πίεση στο κοινωνικό κράτος. Αξιοποιείται επίσης ως μοχλός εξάρτησης, πίεσης, εκβιασμού και τρομοκράτησης της κοινωνίας. Επομένως είναι αναγκαίο να έχουμε, ως Αριστερά, μια σαφή πρόταση για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο πρόβλημα του χρέους.
Όμως η ρύθμιση του χρέους από μόνη της, ακόμη κι αν γίνει με τους πλέον ευνοϊκούς όρους, δεν αρκεί για μια επανεκκίνηση της οικονομίας και αντιμετώπιση του κοινωνικού προβλήματος, αν δεν ανατραπεί το σύστημα που δημιουργεί το χρέος. Και εμάς, ως Αριστερά, πρωτίστως μας ενδιαφέρουν οι αιτίες, οι ρίζες των προβλημάτων και όχι μόνο τα συμπτώματά τους.

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟΝ

Σε γνωρίζω από την όψη
του γιαουρτιού την τρομερή
Σε γνωρίζω απ’ τη κοιλιά σου

που σχεδόν πατάει τη γη

Απ’ τα Καλύβια Αττικής βγαλμένη
η αγανάχτηση χτυπά
Μια κοινωνία απηυδισμένη
σε κράζει, κυβερνητικέ φαγά !

ΚΑΝΤΑΦΙ : ΥΦΟΣ, ΗΘΟΣ, ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΕΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ

Το «ύφος» του Μουαμάρ Καντάφι μιλάει για το «ήθος» του…Οι γυναικείες σωματοφυλακές της τάξεως των εκατοντάδων προσώπων, το show των πολυτελών σκηνών που στήνονται σε ξένες χώρες για να δηλώσει ο μεγάλος ηγέτης το «Αραβοπρεπές» του πνεύμα, η πρωτοκαθεδρία στη πολιτική σκηνή της χώρας του επί 4 δεκαετίες, η εξαγορά ακόμη και ενός μεγάλου πνευματικού ιδρύματος (London School of Economics) για να μπορεί ο κανακάρης του να εμφανίζεται σαν «δόκτωρ», όλα αυτά και πολλά ακόμη, στοιχειοθετούν το ήθος ενός δικτάτορα….

Όμως από την άλλη πλευρά το «ήθος» των δυτικών δημοκρατιών που τολμούν να παραδίδουν μαθήματα δημοκρατικής αγωγής, συνιστά μια ξεφτίλα ιστορικών διαστάσεων. Που θα έπρεπε να κάνει τις ηγεσίες της ΕΕ και των ΗΠΑ να ντρέπονται στο διηνεκές. Αφού καλοδέχτηκαν τον Καντάφι στην μετα-ανατρεπτική του περίοδο, αφού τον υποχρέωσαν να πληρώσει αποζημιώσεις και να συναγελασθεί μαζί τους, να συνφωτογραφηθεί, να πεισθεί ότι είναι «δικός τους», στη δύσκολη στιγμή όχι απλώς τον παράτησαν να τα βγάλει πέρα μόνος του – κάτι που θα είχαν δικαίωμα να κάνουν παρά την υποτιθέμενη φιλία τους – αλλά τον πούλησαν και τον πολέμησαν ευθέως, στο βαθμό που μπορούσαν… Γαλλία , Αγγλία, Αμερική, έδειξαν μια άθλια στάση επέμβασης στα εσωτερικά ανεξάρτητου κράτους, ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια μιας διεθνούς ανθρωπιστικής παρέμβασης με στόχο τη σωτηρία ανθρώπινων ζωών….Όσον αφορά την Ιταλία του Μπερλουσκόνι, αυτή κι αν έκανε ΤΟ πούλημα και την προδοσία ενός ανθρώπου, τον οποίο πλεύριζαν πανηγυρικά πριν λίγο καιρό…. Η διαφαινόμενη νίκη του δικτάτορα Καντάφι θα είναι μια τραγωδία για τον Λιβυκό λαό. Αλλά θα είναι επίσης και ένα μεγάλο χαστούκι στον δυτικό χαμαιλεοντισμό και σε όλα τα σαπρόφυτα* της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εγώ πάντως βάζω στοίχημα : Εάν και όταν ξεπερασθεί ο Λιβυκός Εμφύλιος, οι ξεφτίλες θα επανακάμψουν και θα ζητήσουν νέες σχέσεις με το καθεστώς Καντάφι… ΥΓ Σαπρόφυτα : πάσης φύσεως μικροοργανισμοί ή φυτά που λαμβάνουν την τροφή τους από νεκρούς ή θνήσκοντες ιστούς σε μορφή διαλύματος. Η σημασία αυτών των οργανισμών είναι πολύ μεγάλη όσον αφορά στη διάσπαση της νεκρικής οργανικής ύλης. Η φωτογραφία είναι από παρέλαση της Λεγεώνας των Ξένων στο Παρίσι

ΕΝΤΟΜΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΟΙΝΙΚΟΔΕΝΔΡΩΝ

Σε απάντηση ερώτησης (Αρ. Πρωτ. 9766/25-01-11) που κατατέθηκε από τον Ανεξάρτητο Βουλευτή Αττικής ΒΑΣΙΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, αναφορικά με τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των εντόμων που εξακολουθούν να απειλούν τα φοινικόδεντρα της Αττικής, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ Ιωάννης Κουτσούκος, απάντησε ότι για την εφαρμογή της 2007/365/ΕΚ για την «λήψη επειγόντων μέτρων για την αποτροπή της εισαγωγής και την εξάπλωση στην Κοινότητα του Rhynchophorus ferrugineus (κόκκινο σκαθάρι), το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης έχει προχωρήσει σε πλήθος ενεργειών.

Ενδεικτικά αναφέρει την έκδοση και διανομή ενημερωτικών φυλλαδίων σχετικά με την βιολογία του εντόμου και με οδηγίες για την καταπολέμησή του, την ιστοσελίδα του Υπουργείου με πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό για το έντομο, το έγγραφο του Απριλίου του 2009 σχετικά με τις «Τεχνικές λεπτομέρειες λήψης έκτακτων μέτρων για την πρόληψη της εισαγωγής και της εξάπλωσης του εντόμου», τη χρήση φυτοπροστατευτικών προϊόντων, που αφορά την εφαρμογή τους κατά την κοπή των προσβεβλημένων φοινικοειδών για την αποφυγή της διασποράς των εντόμων. Αναφέρει επίσης ο Υφυπουργός ότι Ορισμένο Εργαστήριο για το κόκκινο σκαθάρι είναι το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, συνεργαζόμενο με το ΕΘ.Ι.Α.Γ.Ε. του Ηρακλείου, στην ιστοσελίδα του οποίου έχουν αναρτηθεί οι Κατευθυντήριες Οδηγίες μακροσκοπικών ελέγχων για την διαπίστωση ή μη του εχθρού των φοινικοειδών» με ελεύθερη πρόσβαση για κάθε ενδιαφερόμενο καθώς και η μεθοδολογία επισκόπησης του εντόμου που ανήκει στο Πρόγραμμα Επισκοπήσεων για το έτος 2011, με πρόσβαση για τους φυτοϋγειονομικούς ελεγκτές.
Τέλος μας ενημερώνει ότι σύμφωνα με την Απόφαση της Επιτροπής 2007/365/ΕΚ μεταξύ άλλων προβλέπονται η Εισαγωγή και διακίνηση ευπαθών φυτών να πραγματοποιείται μόνο κάτω από ειδικές προϋποθέσεις, τα Κράτη – Μέλη πραγματοποιούν επίσημες ετήσιες έρευνες (επισκοπήσεις), καθορίζονται οριοθετημένες περιοχές στις περιπτώσεις επιβεβαιωμένης εμφάνισης του επιβλαβούς οργανισμού και λαμβάνονται κατάλληλα μέτρα εκρίζωσης του εν λόγω οργανισμού. … Σύμφωνα λοιπόν με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης γίνεται αντιληπτό ότι ήδη προβλέπονται από την φυτοϋγειονομική νομοθεσία ενέργειες και μέτρα και για την εφαρμογή των μέτρων και έχουν συνταχθεί αναλυτικές οδηγίες από το Υπουργείο. Για τα φοινικόδεντρα των περιοχών Καλάμου και Ωρωπού αρμόδια αρχή για την εφαρμογή των μέτρων είναι η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής, Τμήμα Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής. Ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ Θάνος Μωραΐτης, μας απάντησε ότι έχει εκδοθεί εγκύκλιος προς όλες τις Δασικές Αρχές της χώρας σχετικά με το πρόβλημα από τις προσβολές με την οποία ζητήθηκε να διενεργούν μακροσκοπικούς ελέγχους στις περιοχές όπου υπάρχουν φοινικόδεντρα για τον εντοπισμό του εντόμου και την άμεση λήψη μέτρων προς αποφυγή εγκατάστασης και διάδοσής του. Ορίστηκαν επίσης δασικοί φυτοϋγειονομικοί ελεγκτές στις αρμοδιότητες των οποίων είναι εκτός των άλλων η διενέργεια ελέγχων και η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του κόκκινου σκαθαριού…. Για την πληρέστερη ενημέρωσή μας μάλιστα μας κοινοποίησε και έγγραφο της Διεύθυνσης Δασών Ανατολικής Αττικής όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι η εν λόγω υπηρεσία συμμετέχει στο Πρόγραμμα Επισκοπήσεων για την προστασία των δασών της χώρας και εκτελεί προληπτικούς φυτοϋγειονομικούς ελέγχους, λαμβάνοντας δείγματα που αποστέλλονται για εργαστηριακό έλεγχο στα ορισμένα εργαστήρια για τη διαπίστωση ή μη των επιβλαβών οργανισμών καραντίνας. Η εν λόγω υπηρεσία δηλώνει ότι «προτίθεται να αποστείλει αρμόδιο φυτοϋγειονομικό ελεγκτή για να διενεργήσει φυτοϋγειονομικούς ελέγχους και να συλλέξει δείγματα από φοινικόδεντρα των περιοχών Καλάμου και Ωρωπού για τη διαπίστωση του επιβλαβούς οργανισμού Rhynchophorus ferrugineus….. »

Σχολιάζει ο Βασίλης Οικονόμου : Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι οι απειλές κατά των φοινικόδεντρων της Αττικής και όλης της χώρας, αντιμετωπίζονται τελικά από την ελληνική γραφειοκρατία και τις αναρίθμητες εγκυκλίους κτλ που φροντίζει για κάθε θέμα να εκδίδει η ελληνική κυβέρνηση. Δυστυχώς η προστασία των φοινικόδεντρων στον Κάλαμο και τον Ωρωπό εναπόκεινται στην φιλοτιμία των λίγων υπαλλήλων των Δασικών Αρχών της Ανατολικής Αττικής οι οποίοι μέσα από τα ενημερωτικά φυλλάδια και τις σχετικές ιστοσελίδες των Υπουργείων θα πρέπει να εντοπίσουν την ύπαρξη των οργανισμών καραντίνας, να ενημερώσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες οι οποίες με την σειρά τους θα στείλουν αρμόδιους ελεγκτές που θα συλλέξουν δείγματα, θα τα στείλουν στα αρμόδια εργαστήρια τα οποία θα τους στείλουν πίσω τα σχετικά αποτελέσματα. Εάν τα αποτελέσματα αποδεικνύουν την ύπαρξη επιβλαβών οργανισμών, οι αρμόδιες υπηρεσίες θα εισηγηθούν την λήψη των αναγκαίων μέτρων προς άλλες αρμόδιες υπηρεσίες οι οποίες θα μεριμνήσουν για την λήψη αυτών των μέτρων. Χαρακτηριστικό της γραφειοκρατικής προσέγγισης είναι ότι η Διεύθυνση Δασών Ανατολικής Αττικής δηλώνει ότι «προτίθεται να αποστείλει αρμόδιο ελεγκτή», χωρίς να λέει κατηγορηματικά ότι ΘΑ ΣΤΕΙΛΕΙ και χωρίς να αναφέρει - όπως θα έπρεπε - ότι γίνονται τακτικοί προληπτικοί έλεγχοι ώστε να προληφθεί ενδεχόμενη μόλυνση. Είναι προφανές ότι για ένα πρόβλημα που γνωρίζουμε ότι υπάρχει και για το οποίο θα μπορούσαμε να προβούμε σε προληπτικές ενέργειες, περιμένουμε να συμβεί η καταστροφή και να σώσουμε ό,τι προλάβουμε την τελευταία στιγμή.
Ο Βασίλης Οικονόμου, εκφράζει την απογοήτευσή του για την αδικαιολόγητη γραφειοκρατική προσέγγιση που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στην προστασία των φοινικόδεντρων του Καλάμου, του Ωρωπού και όλης της Ελλάδας. Ο περίφημος εξορθολογισμός του ελληνικού κράτους στην πράξη αποδεικνύεται ότι δεν πραγματοποιείται. Η κυβέρνηση ακολουθεί πιστά τους δρόμους που επέλεξε και η προηγούμενή της …

ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ….

Όταν ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ενέργεια Γκύντερ Έτινγκερ κάνει λόγο(14.3.2011) για "σκηνές από την Αποκάλυψη" αναφερόμενος σε όσα συμβαίνουν στην Ιαπωνία μετά το πυρηνικό δυστύχημα, είναι πολύ δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι το κάνει π.χ για να πλήξει μια ανταγωνιστική οικονομική περιοχή……Όταν η Άνγκελα Μέρκελ αποφασίζει μετά από πολλές διαβουλεύσεις να αναστείλει τη λειτουργία επτά πυρηνικών αντιδραστήρων – παρά την άποψη του γερμανικού πυρηνικού λόμπυ ότι «και οι επτά ήσαν υπέροχοι» - τότε αυτή και μόνο η συμπεριφορά πείθει για την ύπαρξη σοβαρότατου προβλήματος….
Στην Φουκουσίμα, έχουμε ουσιαστικά να κάνουμε με κατάρρευση του συστήματος τροφοδοσίας του αντιδραστήρα με το ψυκτικό μέσο(νερό), σε συνδυασμό με εκρήξεις εύφλεκτων αερίων στον περίγυρο της «καρδιάς» του αντιδραστήρα. Οι βολές εναντίον του περιβλήματος της «καρδιάς», έσωθεν και έξωθεν, κάνουν πιθανότατη την πλήρη κατάρρευση των μέτρων ασφαλείας και την ανεξέλεγκτη έκλυση ραδιενέργειας. Αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε αν δικαιώνεται η απαισιοδοξία του Ευρωπαίου Επιτρόπου – που δεν αποκλείει το χειρότερο τις επόμενες ώρες και ημέρες . Πάντως το σίγουρο είναι ότι το «έσχατο μέσο» που είναι η «ταφή» της καρδιάς του αντιδραστήρα με μπετόν ή άλλο μέσο – λύση που ακολουθήθηκε στο Τσερνομπύλ – δεν θα είναι ιδιαίτερα εύκολη, στην περίπτωση του Φουκουσίμα….Γιατί αξίζει να αναφερθεί ότι στη περίπτωση του Τσερνομπύλ η έκλυση ραδιενέργειας περιορίστηκε χάρη στην ηρωϊκή αυτοθυσία των πιλότων των ελικοπτέρων, που έκαναν «θανατερές πτήσεις» πάνω από τον αντιδραστήρα και εκτέθηκαν σε τεράστια ποσά ακτινοβολίας, στην προσπάθεια να περιορίσουν την καταστροφή με τις αποθέσεις μπετόν….
Ενώ η κατάσταση στο Φουκουσίμα βρισκόταν σε εξέλιξη, Τούρκοι παράγοντες βρήκαν την ευκαιρία να εκθειάσουν την «μοντερνικότητα» των δύο αντιδραστήρων που σκοπεύει η χώρα τους να εγκαταστήσει, σε αντίθεση με τους ιαπωνικούς που είναι της γενιάς του 1971… Δεν χωράει αμφιβολία ότι υπάρχουν αντιδραστήρες διαφορετικής επικινδυνότητας, όμως επίσης είναι αναμφίβολο ότι η πυρηνική διακινδύνευση οποιουδήποτε βαθμού είναι απαράδεκτη και ανεπίδεκτη σύγκρισης με κάθε άλλη «συμβατική»- από πυρκαγιές, ξηρασίες, αεροπορικά ατυχήματα …Η επίδραση της ιονίζουσας ακτινοβολίας που διαρρέει από τους αντιδραστήρες σε περίπτωση δυσλειτουργίας έχει τεράστιο χρονικό βάθος, το ίδιο δε βάθος έχει η συντήρηση/περιφρούρηση των πυρηνικών αποβλήτων. Σήμερα δεν αποκλείεται να «πληρώνουμε» τις συνέπειες παλιότερων πυρηνικών καταστροφών, ακόμη και αυτής του Windscale (Αγγλία) του 1957, εν αναμονή της «πληρωμής» των πιο πρόσφατων…
Με όλα αυτά τα δεδομένα, μπορούμε να διαβάσουμε την αντίδραση των Τούρκων παραγόντων σαν ένα κράμα αρχοντοχωριατισμού και νεοπλουτισμού.Η Τουρκία δεν θέλει τόσο φθηνό ρεύμα, όσο τη διεθνή εικόνα μιας χώρας με υψηλή τεχνολογία και μεγάλες τεχνικο-οικονομικές δυνατότητες. Από μια άποψη ακολουθεί τα αχνάρια του Ιράν – αν σκεφθεί κανείς ότι η προβλεπόμενη αποπεράτωση των αντιδραστήρων στο μικρασιατικό Ακούγιου τα επόμενα 7-8 χρόνια, μπορεί να συμπέσει με την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών διαχείρισης των πυρηνικών αποβλήτων και δια μέσου αυτών να οδηγήσει στην κάρπωση υλικών για πυρηνικά όπλα…

ΥΓ.

Την Πέμπτη, 17.3.2011, ώρα 6μμ, θα γίνει συγκέντρωση για τον συντονισμό των αντιπυρηνικών δράσεων στην αίθουσα του ΤΕΕ, Νίκης 4, 1ος οροφος

Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ : ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα αποτέλεσε ο τίτλος του άρθρου του κ. Χ. Κατσούλα (εφημερίδα «ΔΡΟΜΟΣ», 5.3.2011) «Υπάρχει ελπίδα για την αριστερά» αλλά και ιδιαίτερα αυτό που αναγνωρίζει: το ότι «οι νέοι καιροί απαιτούν και νέα εργαλεία». Επίσης, η φιλοξενία των σκέψεων του Λ. Αξελού για την εξέγερση στον αραβικό κόσμο. Μου φάνηκε λοιπόν, ότι στο δρόμο της αριστεράς μπορούν να περπατήσουν προβληματισμοί για νέα εργαλεία, λεξιλόγια, άνθρωποι, ευρύτερες δυνάμεις.
Καθετί νέο, είτε ως ιδέα, είτε ως απόφαση συνεργασίας απαιτεί ρήξεις με παλαιότερες ιδέες κι αποφάσεις. Τίποτα δεν είναι ανέξοδο. Άλλωστε ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο. Και ιδιαίτερα, όπως κλείνει ο Χ. Κατσούλας, δεν υπάρχει «εμπιστοσύνη στη δύναμη του αυτονόητου!» Αυτονόητο για μένα είναι η «κριτική – αυτοκριτική», που λέγαμε κάποτε, να γίνει κριτική ενός προηγούμενου ιστορικού κύκλου – μεταπολιτευτικού – που η αριστερά δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει. Είναι δύσκολο και πονάει να βλέπεις σ’ έναν ιστορικό κύκλο τα λίγα που έκανες, που δεν πρόβλεψες, που δεν σχεδίασες, κι είσαι πάντα προ εκπλήξεων. Εκτός κι αν αποτελεί ανάλυση η γενικότητα ότι το μέτωπο της αντίδρασης επιτίθεται και ο λαός, τα κινήματα πρέπει ν’ απαντήσουν. Και εν τέλει δεν μένει τίποτα από μεγάλες ιδέες, στο λαό, αλλά η ιδέα της κακοδαιμονίας των λίγων που θέλουν να ενωθούν αλλά μόλις πλησιάζουν γίνονται περισσότεροι , μόνο από οργανωτική άποψη.
Για την σημερινή αριστερά έχει χαθεί η έννοια της πολιτικής ως πρόβλεψη – σχέδιο˙ ότι πολιτική ηγεσία είναι μορφωτικό επίπεδο, ιδέες, σχέδια, προοπτικές. Ένα εξαρτημένο, πελατειακό κράτος θέλει ηγεσίες με ισχυρά αυτόγνωμα συστήματα σκέψης. Όταν λες ότι θέλεις ν’ ανατρέψεις τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης, τον καταμερισμό της εργασίας, πρέπει να βρεις ποιοι είναι, πώς αυτά εξειδικεύονται στη χώρα. Πώς θα πας κόντρα σ’ αυτό το κράτος αν δεν αναγνωρίσεις ότι είναι από τα πιο συγκεντρωτικά του κόσμου, ότι κατέστρεψε καθετί ελληνικό εκτός Αθήνας; Ο παγκόσμιος καταμερισμός της εργασίας ήθελε την Ελλάδα μια απέραντη έρημο μ’ ένα πολιτικό – διοικητικό – οικιστικό κέντρο. Τα συνδικάτα, οι οικοδόμοι συμμετείχαν στην λογική της επένδυσης στο τσιμέντο, στην οικοδομή, χωρίς να θέτουν ερωτήματα για την κατανομή επενδύσεων αλλά και την ποιότητα του περιβάλλοντος.
Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης τα κράτη δεν καταργούνται. Περιθωριοποιούνται όσα απ’ αυτά δεν αναδιοργανώνονται. Μια αριστερά με αυτογνωσία θα έπρεπε να θέτει αλλαγές θεσμών. Πολλά επίπεδα εξουσίας, τοπικής, περιφερειακής, εθνικής. Καμία αριστερά του συγκεντρωτισμού δεν είναι αριστερά. Είναι μπρεζνιεφισμός, ενώ κοινωνικό είναι αυτό που είναι μέσα, κοντά στην κοινωνία. Εκεί όπου άμεσα λογοδοτεί μια εξουσία και που χωρίς πολλές διαμεσολαβήσεις λειτουργεί το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Και δεν φταίει ο Γιωργάκης με τις καρικατούρες του Καλλικράτη (Προκρούστη) που φάνηκε να διεκδικεί αλλαγή. Όταν η αριστερά δεν αξιοποιεί τα κεφάλαιά της, θα τα σκορπίσουν και θα τα ονομάσουν «αξιοποίηση» …. Έτσι κάνει το σύστημα: πουλάει ακριβά την ιδεοπειρατεία.
Μια ματιά στον παγκόσμιο γεωγραφικό και ιστορικό χάρτη πλεονεκτημάτων θα έβλεπε τη χώρα ως το κέντρο, ένα αγροτικό εργαστήριο, ως πρότυπο σχέσεων ανθρώπων – φύσης, μνήμης και καινοτομίας, υψηλών σταθερών στην εργασία, στο περιβάλλον. Όμως, όλοι είναι αντίθετοι με τη γενική επίθεση στις αμοιβές εργασίας, στα δικαιώματα. Πως όμως θα την σταματήσουν όταν από χρόνια δεν κατάλαβαν το τέλος των φορντιστικών συστημάτων, ότι η γνώση, το μήνυμα ενός προϊόντος, μετέχει σε μεγάλο ποσοστό στην αξία του; Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι χώρα έντασης εργασίας αλλά προϊόντων ποιότητας, ταυτότητας, με ενσωματωμένη μεγάλη συμβολική αξία; Αυτό δεν ενδιέφερε. Ενδιέφεραν «τα κεκτημένα».
Τον διπολισμό τον πλήρωσε ακριβά η Ελλάδα. Δυστυχώς πλήρωσε, πληρώνει και τον μεταδιπολισμό, όταν οι πολιτικές της δυνάμεις δεν έβλεπαν τους νέους ανοιχτούς ορίζοντες. Η χώρα στο κέντρο του παγκόσμιου συστήματος μεταφορών ξέφυγε από την οπτική της αριστεράς. Όχι μόνο για να ενώσουμε της περιφέρειες και να γίνουμε φυσιολογικό κράτος αλλά και για να αναβαθμίσουμε το ρόλο της χώρας γεωοικονομικά, έπρεπε η αριστερά να θέτει ηγεμονικά το ζήτημα των υποδομών.
Τέλος, για τα ζητήματα διεθνισμού. Καλοί οι Ζαπατίστας, οι Παλαιστίνιοι. Είναι όμως έκφραση παρακμής η απουσία αλληλεγγύης σε απελευθερωτικά κινήματα, όπως το κουρδικό και τον ηγέτη του Α. Οτζαλάν. Αυτός είναι ο Νέλσον Μαντέλα του Βοσπόρου. Στο πλευρό του είναι ο Ν. Τσόμσκυ, Εντ. Γκαλκάνο, ο Ντάριο Φο κ.α. Οι κυβερνώντες είναι βουτηγμένοι στην ενοχή, μετείχαν στον διεθνή χαφιεδισμό. Αλλά η ελληνική αριστερά γιατί δεν μιλάει; Εξάλλου , υπερεθνικά δόγματα ασφαλείας, αμερικανικά και ατλαντικά, που θέλουν ξεπούλημα εθνικών δικαιωμάτων, θα ‘πρεπε να τα διαχειριζόμαστε με πολιτικές διαμόρφωσης συσχετισμών αποτροπής τους, με συνομιλητές την κοινωνία πολιτών της περιοχής.
Ένα τελευταίο κεφάλαιο. Αυτό της τακτικής. Στην τακτική συγκεντρώνεις την κριτική σου αλλά και εκμεταλλεύεσαι αντιθέσεις, ρωγμές ενός συστήματος, ώστε να κερδίζεις θέσεις. Αλλά η τακτική ποτέ δεν ήταν αυστηρά , σαν θεολογικό αξίωμα προκαθορισμένη. Η θεοποίηση των κινημάτων, ένας κινηματικός σταχανοφισμός, είναι κινήσεις σε χώρους με πυξίδες χωρίς δείκτες. Γιατί όπως και να τις γυρίσεις, κοινωνία βλέπουν γύρω. Το ζήτημα είναι να πείσεις την κοινωνία για το δρόμο εξόδου όχι μόνο από την κρίση αλλά το δρόμο της δημοκρατίας, ανάπτυξης από τα κάτω, δικαιοσύνης, απελευθέρωσης.
Κάθε τόσο, όσο η αριστερά δεν διαθέτει ένα σώμα βασικών ιδεών, θα ξεπετάγονται πιο «λογικές», πιο «λόγιες» ομάδες. Που θα βρίσκουν τον «καθώς πρέπει» εαυτό τους εναντίον του παλιού εαυτού τους. Το εργαστήριο της πολιτικής ζωής ξανακάνει το πείραμα με την Δημοκρατική Αριστερά. Είχα προβλέψει ότι θα μάζευε μικροαστικά στρώματα της πόλης που αηδίαζαν με ακτιβιστές - κινηματιστές. Μου θυμίζουν νεόπλουτους ή νεονοικοκυραίους που κάνουν οτιδήποτε για να τους ξεχωρίσουμε από τους φτωχούς συγγενείς τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις όχι μόνο δεν ξέρεις που πας αλλά και από πού έρχεσαι. Ορισμένα άτομα κατανάλωσαν το κύρος τους όταν έγιναν άλλοθι συγκέντρωσης δυνάμεων που θέλουν ν’ ανανεώσουν την κούνια πετώντας το παιδί. Είναι ανανέωση όταν ο κομματικός αρμόδιος αυτοδιοίκησης, βγήκε να θυμίσει τη γραμμή του κόμματος απέναντι στον Καμίνη ή να χρησιμοποιούν έμμεσα τον μπαμπούλα της χρεοκοπίας;

Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει, αφού χρεοκόπησε η πολιτική. Το πρόβλημά μας δεν είναι πρωτίστως οικονομικό. Είναι η αξιοπιστία των πολιτικών στα μάτια των Ελλήνων αλλά και στην διεθνή κοινότητα. Πριν παιχθεί το παιχνίδι χρέους της Ελλάδας, παίχθηκαν τα παιχνίδια της οικονομίας καζίνο και μιας κάστας πολιτικών ανθρώπων, ενός παρασιτικού κλεπτοκρατικού στρώματος, που έκανε συνένοχό του ένα ευρύ τεχνοκρατικό προσωπικό. Η εξάπλωση της κομματοκρατίας και η τηλεκρατία (που έγινε τελευταία τηλετρομοκρατία), η διαφθορά, η διαπλοκή, απαιτούν επιστροφή του απελευθερωτικού ρόλου της πολιτικής. Ιστορικός υπεύθυνος και δικαιούχος να μπει μπροστά - πέρα από λάθη και πάθη - γνωρίζουμε ποιος είναι.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 12.3.2011 στην εφημερίδα «ΔΡΟΜΟΣ»

Η ΕΥΩΝΥΜΟΣ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ….

Η «Ευώνυμος» Βιβλιοθήκη δικαιώνεται, μετά από 17 χρόνια λειτουργίας…Χαράς ευαγγέλια για τον Σάκη Κουρουζίδη, ψυχή του όλου εγχειρήματος και μεγάλο συλλέκτη σπάνιων οικολογικών εκδόσεων και υλικών του παρελθόντος : Για το ότι η Βιβλιοθήκη «αποκτά» δική της στέγη, ύστερα από απόφαση που υπέγραψε στις 14 Μαρτίου ο υπουργός Πολιτισμού κ. Π. Γερουλάνος, παραχωρώντας τη χρήση του κτηρίου της οδού Αγ. Ασωμάτων 9, στο Θησείο, για τα επόμενα 15 χρόνια (με δυνατότητα ανανέωσης). Αξιοσημείωτο είναι ότι πρόσφατα η «Ευώνυμος» είχε πληγεί από διαρρήκτες, που εισέβαλαν και έκλεψαν υπολογιστές με πολύτιμο πληροφοριακό υλικό. Μεγάλη η ζημιά για την Βιβλιοθήκη, μικρό το όφελος γι αυτούς - κατά πως συμβαίνει συχνά……
Η ΕΥΩΝΥΜΟΣ ευχαρίστησε τον κ. Γερουλάνο και πολύ καλά έκανε, όμως εγώ, χωρίς να είμαι κακοήθης, άφησα να περάσει από το μυαλό μου μια κακοήθεια(!) : Μήπως υπάρχει σε εξέλιξη κάποιο κύμα κυβερνητικών παροχών εν όψει πιθανής εκλογικής αναμέτρησης;
Έτσι όμως ή αλλιώς, από την ενίσχυση της Βιβλιοθήκης για τον οποιονδήποτε λόγο, το όφελος θα είναι μεγάλο για την υπόθεση της οικολογικής παιδείας ...



ΥΓ
Η Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη
Αγίων Ασωμάτων 9, 10553 Θησείο
τηλέφωνο: 210 3316516
φαξ: 210 3231557
e mail: evonymos@tee.gr
web site: http://www.evonymos.org/

είναι ανοιχτή για το κοινό: 16-20.00 κάθε απόγευμα, Δευτέρα έως Παρασκευή
Πρόσβαση:
- Ηλεκτρικός (γραμμή 1), στάση Θησείο
- Μετρό (γραμμή 3), στάση Μοναστηράκι (...και 300 μέτρα περπάτημα)
- Λεωφορείο (γραμμή Χ 95), στάση Ασωμάτων
- Λεωφορεία από την οδό Πειραιώς (στάση Ασωμάτων): 031, 049, 811, 815, 820, 838, 851, 856, 914, Α16, Β18, Γ16, Γ18, Ε63, 035, 731
(...και 300 μέτρα περπάτημα)
- 300 μέτρα από την πλατεία Κουμουνδούρου

ΠΕΤΡΑΚΟΣ : ΚΑΙ πυρόπληκτοι ΚΑΙ Μνημονιόπληκτοι !

Παλιά η απόλυτη γκαντεμιά εκφραζόταν από το τρίπτυχο «πυρ, γυνή και θάλασσα»…Στη συνέχεια ήλθε ένα άλλο τρίπτυχο, επίσης δηλωτικό φουκαροσύνης και κακού ριζικού - το «Μόνος, φτωχός και ομοφυλόφιλος»…. Σήμερα τρίπτυχο χαρακτηριστικής γκαντεμιάς μπορεί να αποτελεί ο συνδυασμός «Πυρόπληκτου- μικρομεσαίου επιχειρηματία- Μνημονιόπληκτου»….Το γιατί και το πώς διαφαίνεται σε επιστολή που απευθύνει στον περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Τατούλη, ο περιφερειακός σύμβουλος Θανάσης Πετράκος . Ακολουθεί απόσπασμα της επιστολής : Κύριε Περιφερειάρχη, Με την ψήφιση του Ν. 3908/2011 έγινε σαφές ότι το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας αποφάσισε να βάλει ταφόπλακα στις όποιες – ελάχιστες – προοπτικές και προσπάθειες ανάπτυξης στους πυρόπληκτους Νομούς του 2007, με την απόφαση του να περικόψει ποσοστό ενίσχυσης κατά 10% από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είχαν υποβάλλει επενδυτικές προτάσεις με βάση τις διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου 3299/2004. Η διάταξη του άρθρου 16 παράγραφος 2α του Ν. 3908/11 συγκρούεται με την εφαρμογή του Χάρτη Περιφερειακών Ενισχύσεων 2007 – 2013. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου είναι αυτή που θίγεται από την απόφαση αυτή, αφού επλήγη ανεπανόρθωτα από τις πυρκαγιές του 2007 και ως αντιστάθμισμα της κατάστασης αυτής , οι επενδύσεις σε πυρόπληκτες περιοχές μετατάχτηκαν στην Κατηγορία 1, με το μεγαλύτερο ποσοστό ενίσχυσης. Δυόμισι χρόνια μετά, πολλές από τις επιχειρήσεις που υπέβαλαν επενδυτικές προτάσεις στις διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου, δεν έχουν αξιολογηθεί από τις αρμόδιες γνωμοδοτικές επιτροπές, χωρίς να ευθύνονται οι ίδιες. 1. Αντιμετωπίζονται με άνισα κριτήρια επενδυτικές προτάσεις που υπεβλήθησαν με το ίδιο καθεστώς δημιουργώντας ζητήματα ισονομίας και ισοπολιτείας. 2. Οι επενδυτικές προτάσεις βαθμολογήθηκαν και αξιολογήθηκαν σύμφωνα με τα ισχύοντα, με ποσοστό χρηματοδότησης 60%. Μετά την αναδιαμόρφωση του ποσοστού σε 50% , πόσες από αυτές θα είναι βιώσιμες; Και πόσοι από τους ενδιαφερόμενους θα είναι διατεθειμένοι να συνεχίσουν την όποια δραστηριότητα τους έχοντας να αντιμετωπίσουν την κραυγαλέα αναξιοπιστία του κράτους; 3. Το χρηματικό κόστος που καλείται να καταβάλλει το Υπουργείο είναι ασήμαντο συγκρινόμενο με την αφερεγγυότητα και την αναξιοπιστία που εμφανίζει υιοθετώντας τέτοιες πρακτικές. 4. Η περικοπή του ποσοστού χρηματοδότησης από 60% σε 50% δυόμισι χρόνια μετά δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με κανένα νόμο ή απόφαση όταν ο Αναπτυξιακός Νόμος (Ν. 3299/04) Άρθρο 7 (§7α) προέβλεπε ότι η επιλεξιμότητα θα δινόταν σε δέκα (10) ημέρες και η γνωμοδότηση της υπηρεσίας περί υπαγωγής ή μη θα δινόταν εντός δύο (2) μηνών από την ημερομηνία υποβολής της επενδυτικής πρότασης. Είναι απαράδεκτο τριάντα (30) μήνες μετά, να έρχεται η κυβέρνηση και να μειώνει την επιχορήγηση κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες με αρνητικές συνέπειες για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις των πυρόπληκτων νομών και με αποκλειστική ευθύνη του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας και των υπηρεσιών του…... 4/3/2011, Θανάσης Πετράκος, http://petrakosgr.blogspot.com,

ΦΟΥΚΟΥΣΙΜΑ

Μάϊος 1986, το ραδιενεργό νέφος του Τσερνομπύλ διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση, ακόμη και προς τα δυτικά, εξ αιτίας της συγκεκριμένης μετεωρολογικής συγκυρίας... Η Σουηδική Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, γενικώς θεωρούμενη ως αξιόπιστος φορέας πληροφοριών, επαναλαμβάνει μονότονα ότι «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ»….. Περνάει λίγος καιρός και κάποια στιγμή, όταν ο πρώτος πυρετός του Τσερνομπύλ αρχίζει να καταλαγιάζει, η Σουηδική Υπηρεσία εκδίδει σύντομη ανακοίνωση με κύριο περιεχόμενο : «Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΑΡΗΛΘΕ!» Το αυτογκόλ (!) είναι απίστευτο, γι αυτό και επακολουθεί χαμός, καθώς οι πάντες πλέον παίρνουν ένα χαρακτηριστικό «δείγμα γραφής» από ένα πυρηνικό λόμπυ υπεράνω υποψίας……

Το πυρηνικό λόμπυ είναι βυθισμένο στο ψέμα, στην αποσιώπηση, στη συσκότιση, στον κατευνασμό, στην επίφαση διαλόγου, στη διαπλοκή με τα μεγάλα συμφέροντα, στη χρήση της αυθεντίας για τη «στόμωση» του κριτικού λόγου. Κανένα άλλο λόμπυ δεν είναι σαν το πυρηνικό λόμπυ ! Γι αυτό δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητη η εγρήγορση των κυβερνήσεων – της Ελβετίας που αναστέλλει τα σχέδια για νέα πυρηνικά εργοστάσια, της Γερμανίας που επανεξετάζει την παράταση της ζωής τους, της Ινδίας που προβαίνει σε επανέλεγχο των συστημάτων ασφαλείας : Οι κυβερνήσεις είναι μεν διαπεπλεγμένες με τους «πυρηνικούς», όμως ταυτόχρονα φοβούνται το «παραμύθι» των τελευταίων και την ευκολία με την οποία τείνουν να καθησυχάσουν τους πάντες…

H ιαπωνική υπηρεσία πυρηνικής ασφάλειας ανέφερε το Σάββατο πως η σοβαρότητα του περιστατικού αξιολογείται χαμηλότερα από εκείνη των ατυχημάτων του Τσέρνομπυλ το 1986 και της Πενσυλβάνια το 1979 . Είναι γεγονός πως στη Φουκουσίμα και σε άλλους, μετα-Τσερνομπυλικούς αντιδραστήρες, υπάρχουν ατσάλινα κελύφη που διασφαλίζουν την τιθάσευση μιας μικρής διαρροής ραδιενέργειας και μιας σχετικά μικρής έκλυσης θερμότητας - γιατί προφανώς μια μεγάλη θερμότητα δεν μπορεί να τιθασευθεί από τα οποιαδήποτε σκληρά υλικά. Αυτή τη στιγμή είναι βέβαια ομολογημένη η διαρροή ραδιενέργειας και η τήξη του περιβλήματος του ενός αντιδραστήρα του συμπλέγματος της Φουκουσίμα ! Όμως αν για μια στιγμή παραγνωρίζαμε αυτή τη πραγματικότητα, τότε θα μπορούσαμε να πούμε και πάλι κάτι που ίσχυε και πριν το σεισμό : Ότι δηλαδή οι συγκεκριμένες (πανάκριβες!) δομές ασφαλείας, όσο κι αν μετριάζουν τωρινούς κινδύνους, υποδηλώνουν ένα απειλητικό μέλλον για την ανθρωπότητα . Ότι οι συγκεκριμένες πυρηνικές κατασκευές, «αειφορικής επικινδυνότητας», επιβάλλουν την εσαεί διαφύλαξή τους από τις επόμενες γενεές. Και ότι ποτέ άλλοτε, τέτοιο οικονομικό «καπέλο» δεν φορέθηκε από τους προηγούμενες στις επόμενες κοινωνίες !
Πρόκειται για ένα τερατώδη εγωϊσμό, συγκρίσιμο ακόμη και με τον εγωϊσμό εκείνων, που εν ονόματι της «Άρειας» ταυτότητάς τους βύθισαν τον κόσμο στην καταστροφή…..

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η μέχρι στιγμής σχετική ανθεκτικότητα των ιαπωνικών αντιδραστήρων στα 8,9 ρίχτερ , αποτελεί σημαντικό αντεπιχείρημα ενάντια σε όσους θεωρούν την σεισμικότητα ως λόγο αποτροπής των πυρηνικών εργοστασίων…Όμως η αντοχή σε ένα συγκεκριμένο σεισμικό επεισόδιο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν αποτελεί πειστήριο «αντίστασης» στα όποια σεισμικά επεισόδια του μέλλοντος….
Το πυρηνικό λόμπυ μου θυμίζει το «αιολικό», από την άποψη ότι δεν θέλει να περιορισθεί στις όποιες ειρηνικές εφαρμογές της πυρηνικής ενέργειας - ιατρικές, διαστημικές, κλπ. – αλλά αντίθετα θέλει να εισβάλει μαζικά σε καίριους κλάδους της κοινωνικής οικονομίας, όπως είναι η παραγωγή ηλεκτρισμού….Προτιμά να βάλει την οικονομία και την κοινωνία σε προκρούστια κλίνη, παρά να προσαρμοσθεί το ίδιο στις υπαρκτές ανάγκες και να διασφαλίσει τους ανθρώπους από τις επικινδυνότητες…..

ΥΓ

Η φωτογραφία είναι από διαμαρτυρία Ιαπώνων ακτιβιστών έξω από τον αντιδραστήρα Ροκάσο, στο καταχείμωνο. Τέλη της δεκαετίας του 90...

IRON CHALLENGE και KLOTSOPATINADA…..

Ελάχιστα πράγματα γνωρίζω από το κικ-μποξινγκ ( kick boxing), το οποίο υποθέτω είναι διακριτό από την κλωτσοπατινάδα, κατά το ότι διεξάγεται επί τη βάσει κανόνων….Όμως γνωρίζω πολλά και διάφορα από τους ψευτοθριάμβους και τις στιγμές «εθνικής» υπερηφάνειας που βιώνουμε από καιρό σε καιρό – λ.χ από τη «μεγαλειώδη» νίκη του Παναθηναϊκού επί της Φενέρ Μπαχτσέ το 2003, όταν το φιλοθεάμον κοινό σφύριζε αδιάφορα μπροστά στην προωθούμενη λύση του αποικιακού σχεδίου Ανάν στην Κύπρο….Θυμάμαι ακόμη την απόλυτη ξεφτιλοποίηση του φίλαθλου πνεύματος, σε ένα αγώνα μπάσκετ Ελλήνων – Σέρβων, σε περίοδο που η ελληνοσερβική φιλία ανθούσε - όταν οι θαμώνες του γηπέδου καθύβριζαν με το χειρότερο τρόπο τους παίχτες της αντίπαλης ομάδας, που έκαναν το πρωτοφανές ατόπημα να είναι καλύτεροι από τους δικούς μας….

Και τώρα, μέσα σε αυτό το τρομερό χάλι της χώρας, όταν θα έπρεπε να περισσεύει ένα πνεύμα φιλοφροσύνης απέναντι στους άλλους λαούς και απομόνωσης των ανθρωποφάγων κάθε είδους, βρεθήκαμε μπλεγμένοι με μια τεράστια έλλειψη ιπποτισμού και μια κακογουστιά άνευ ορίων…..

Αντιγράφω απόσπασμα από το εξαιρετικό άρθρο του δικηγόρου ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, σχετικά με τον αγώνα κικ μπόξινγκ ( που επαρχιώτικα αποκλήθηκε IRON CHALLENGE ….) μεταξύ του Έλληνα παγκόσμιου πρωταθλητή Μιχάλη Ζαμπίδη και του Τούρκου πρωταθλητή , διεκδικητή του τίτλου, Ali Gunyar.

«Μιλώ … για την απόλυτη κακογουστιά, κατά τα δικά μου κριτήρια , με την οποία σερβιρίστηκε σε όλους μας ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας, που υποβάθμισε αυτό ως προς την ουσία του και κατέδειξε το ευτελές επίπεδο μίας παραπαίουσας κοινωνίας, που πνιγόμενη προσπαθεί απελπισμένη «να πιαστεί από τα μαλλιά της».
Στο «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας» , το «ναό» του σύγχρονου αθλητισμού μας, με τους ισχυρούς λεκτικούς συμβολισμούς των ευγενών αγώνων, στήθηκαν κόκκινα χαλιά, για την υποδοχή και το προσκύνημα του λαού, στην ελληνική διεθνή του χρήματος και της κατά τα άλλα κενότητας, των διασημοτήτων του τίποτα και της αθλιοτάτης αναγνωρισιμότητας, που στην Ελλάδα του 2011, μπορεί να μην σημαίνει τίποτε ουσιαστικό, μπορεί να μην συνδέεται με καμία κοινωνική προσφορά, αλλά αρκεί να σε κάνει Βουλευτή και ηγέτη του Έθνους !!!
Αφού δε όλοι μας βαρυστομαχιάσαμε από το τόσο πλούσιο σε ανθρώπινο κρέας μενού της «εκδήλωσης» , η παντελώς άσχετη σκηνοθεσία μας αποτελείωσε προσφέροντάς μας έναν παρουσιαστή που δεν γνώριζε να σχολιάσει, ούτε καν να εκφραστεί σωστά - τόση φτώχεια πια στην Ελληνική κοινωνία του θεάματος (;) - ενώ περαιτέρω επικεντρώθηκε στους αγώνες, προσφέροντάς μας όμως περιοδικά πλάνα από την «ταβέρνα» του ΣΕΦ, όπου οι εκλεκτοί καλεσμένοι απόλαυσαν ως άλλοι Τραϊανοί και Καίσαρες το φαγητό και το ποτό τους, καθώς οι μονομάχοι μάτωναν εμπρός τους!
Εκεί όμως που ντράπηκα ως Έλληνας ήταν όταν παρουσιάστηκε ο Τούρκος διεκδικητής του τίτλου και γουχαΐστηκε από τον «όχλο», που κατ' ευφημισμό ονομάστηκε φίλαθλο κοινό από τον εκφωνητή. Οποίος ευτελισμός του φίλαθλου πνεύματος και της ιερής αλλά ξεχασμένης φιλοξενίας στο "Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας". Οποία θλιβερή απόδειξη της κατάντιας ενός λαού, που μέσα στην άγνοια, το φανατισμό, την πλάνη και την ασυνειδησία, πίστεψε ότι η εκδήλωση αυτή προσέφερε κάτι στους ίδιους, στο Ζαμπίδη, στην Ελλάδα ή δεν ξέρω και εγώ πού . Οποίος ξεπεσμός να υβρίζεις έναν αθλητή, που ήρθε να παλέψει φανερά και δίκαια, να γελοιοποιείς το αθλητικό πνεύμα και να θρασύνεσαι εκφέροντας ταυτόχρονα συνθήματα «εθνικής και πατριωτικής περηφάνιας»!
Όχι δε μόνο αυτό, αλλά μετά την ήττα του αντιπάλου, ουδείς βρέθηκε να πει ένα λόγο για τον ηττημένο , που έπραξε και αυτός το προσυμφωνημένο καθήκον της συμμετοχής σε ένα ευτελισμένο θέατρο και αποχώρησε μόνος, μέσα σε νέα γιουχαΐσματα και αποδοκιμασίες , σε μία τελείως ασύμβατη με κάθε έννοια αθλητισμού, αντιφατική με ιδεώδη και σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, που για πολλούς αποτελούσε ένα θρίαμβο, αλλά για εμένα υπήρξε αφορμή λύπης και ντροπής. Ιδίως όταν ο μεγάλος Ζαμπίδης, ένα αθλητής άξιος , άνθρωπος ευγενής και ταπεινός, τυφλώθηκε από τα «φώτα της ράμπας» και μετά την απονομή εκτράπηκε ζητώντας συγνώμη από το κοινό, παρουσία του αντιπάλου του, γιατί δεν τον τελείωσε με νοκ άουτ!»

ΥΠΟΓΕΙΑ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Από το ενημερωτικό δελτίο της Δημοτικής Παράταξης «Ανοιχτή Πόλη» (13.3.2011)πληροφορούμαι ότι στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές (Νοέμβριος 2010) « οι Αθηναίοι καταδίκασαν και τα υπόγεια πάρκινγκ στην Αθήνα…».Και αναρωτιέμαι (φυσικά) πότε ρωτήθηκαν συγκεκριμένα οι Αθηναίοι επί του συγκεκριμένου ζητήματος, ή έστω ποιός τους «γκαλόπισε» ή ποιός ψυχανεμίστηκε τη συγκεκριμένη επιθυμία τους….
Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας….Δεν είναι κουλτούρα ολκής, δεν είναι στοχασμός ακαδημαϊκού επιπέδου, δεν είναι πολεοδομία ανωτάτης βαθμίδας. Είναι κοινός νους, είναι απλός και στοιχειώδης «χωροταξικός λόγος», ισχυρός σε κάθε επίπεδο οργάνωσης χώρου, μηδέ της κουζίνας ή της τουαλέτας αεροσκάφους εξαιρουμένης : Με δεδομένες τις χρήσεις και τις λειτουργίες (της πόλης), η παραγωγή νέου χώρου επιτρέπει την άμβλυνση των εντάσεων στον συνολικό (αστικό) χώρο….Με μια φράση, η εκτόπιση των οχημάτων από τον οδικό χώρο και η στάθμευσή τους υπό – ή καμιά φορά και υπέρ –τον επιφανειακό χώρο, μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των πεζών και υπέρ των ήπιων χρήσεων της πόλης…
Ένα και ένα κάνουν δύο. Η άνεση για τους πεζούς, ο αερισμός της πόλης, η δημιουργία «αστικών οριζόντων» και «ανοικτότητας» μέσω της αντιμετώπισης εκείνου του ασφυκτικού κλοιού πραγμάτων που ενδημούν στο σημερινό οδικό τοπίο, εξαρτώνται σε σημαντικό βαθμό από την έξωση των οχημάτων από τον επιφανειακό χώρο….
Το ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις, είναι γνωστό σε όλους…Τα ΙΧ θα μπορούσαν να μειωθούν , ο αστικός χώρος να αναδιανεμηθεί υπέρ των ήπιων χρήσεων, ο πληθυσμός να αποκεντρωθεί. Όμως στη συγκεκριμένη κατάσταση πραγμάτων και κοινωνικών επιλογών, η υπογειοποίηση της στάθμευσης σε συνδυασμό με την τιμολόγηση της κατάληψης χώρου , θα μπορούσαν να συλλειτουργήσουν προς όφελος της ποιότητας ζωής.

Το αν κλέβουν οι εργολάβοι , το αν η στάθμευση υπερχρεώνεται και επιβαρύνει τα εισοδήματα των ΙΧήδων, το αν η αρχική περίοδος κατασκευής των υπόγειων γκαράζ συνεπάγεται κάποιες καταστροφές, είναι ένα άλλο ζήτημα. Επί τέλους, ας πάνε να δούνε κάποιοι τη πλατεία Κλαυθμώνος, και μετά ας εκφέρουν γνώμη…..

ΥΓ.

Η φωτογραφία ήλθε από την Νέτα Γαζίλα και αφορά υπέργειο χώρο στάθμευσης στη Νέα Υόρκη

ΚΟΛΑ ΛΟΚΑ KAI TΣΕΡΕΖΟΛΕ

Διαβάζω το άρθρο της Ελένης Τσερέζολε για την στάση της Κόκα Κόλα στις Ινδίες(Αυγή ,13.3.2011, «Επίκεντρο κατηγοριών στην Ινδία η Κόκα Κόλα») και ανακαλώ στη μνήμη μου εκείνο το τρομερό φιλμ του Όλντριχ Λίπσκυ, το «Τζο ο Λεμονάδας»…Γυρισμένο το 1964, σε μια φάση αποδυνάμωσης της σταλινικής γραφειοκρατίας, το φιλμ πολυβολούσε το πνεύμα της καπιταλιστικής αγοράς και το γουέστερν ως συμβατικό κινηματογραφικό είδος, χρησιμοποιώντας μια καλαμπουρτζίδικη μυθοπλασία περί της ΚΟΛΑ ΛΟΚΑ….Η ΚΟΛΑ ΛΟΚΑ ήταν ένα φανταστικό ποτό, μη αλκοολούχο, που εισέβαλε σε μια μικροκοινωνία του γουέστ χάρη στο «προμόσιον» του Τζο Λεμονάδα, ενός φανταιζί καουμπόυ πανηγυριώτικης εμφάνισης , αρίστης οδοντοστοιχίας και μεγάλων προσόντων στην τεχνική της μονομαχίας…....Το συγκεκριμένο ποτό θριαμβεύει χάρη στα πιστολίδια του Τζο, εκτοπίζει το κυρίαρχο αλκοόλ, αποκαθιστά τη παραδοσιακή σκοπευτική ικανότητα των απεξαρτημένων (πλέον ) πολιτών (!)και προσπορίζει εισοδήματα στο τοπικό γραφείο κηδειών(!) – που ως γνωστόν συνιστά βασικό στοιχείο των υποδομών μιας καουμπόϊκης πολίχνης , μαζί με το σαλούν, την τράπεζα και το γραφείο του σερίφη…Όμως το ποτό του Τζο «πάει με όλα», αφού ο ίδιος τελικά , ως νέος Ιησούς, θα προκαλέσει ανάσταση νεκρών δι’ απλού ραντισμού και θα επαναφέρει στη ζωή τους σκοτωμένους στις διάφορες επιτυχείς μονομαχίες του …….
Αυτός ο ευφυής χλευασμός του Λίπσκυ δεν είχε βέβαια σχέση με τις αντικαπιταλιστικές χοντράδες του παλαιοκομμουνισμού - γι αυτό και δεν έτυχε αναγνώρισης αντίστοιχης με την ποιότητά του. Το κριτικό πνεύμα του Τζο Λεμονάδα δεν μπορούσε να σταδιοδρομήσει στις κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», κι αυτό εξηγεί εν μέρει την πάνδημη υποδοχή της Κόκα-κόλα σε αυτές τις κοινωνίες μετά το 1989….
Στην Ελλάδα στη δεκαετία του 60 είχαμε τη «σινάλκο κόλα», που ήταν ποτό ανάλογης σύνθεσης. Επίσης είχαμε εγχώριες βιομηχανίες ή και βιοτεχνίες ακόμη, που παρήγαγαν και διένειμαν αναψυκτικά σε τοπικές κλίμακες. Στη πορεία όλα αυτά αλώθηκαν, πάντοτε για λόγους άμεσου συμφέροντος και με παραγνώριση των μακροπρόθεσμων συμφερόντων της χώρας. Το σκεπτικό ήταν άλλοτε η έξωση της εγχώριας παραγωγής για τη κυριαρχία των «προσοδοφόρων» ευρωπαϊκών επενδύσεων και άλλοτε η «ευθανασία» - ιδιαίτερα αυτή που διαφήμιζε ο κομφορμιστικός εκσυγχρονισμός στην περίπτωση της αγροτικής παραγωγής, επιδιώκοντας σώνει-και-καλά να φέρει το ποσοστό των απασχολουμένων στην ύπαιθρο στα επίπεδα της Αγγλίας ή άλλων χωρών της Ευρώπης- γιατί αυτό γυάλιζε στο μυαλουδάκι του σαν «πρόοδος»…
Και φτάσαμε σήμερα στο σημείο να ανακαλύψουμε ότι παράγουμε ελάχιστα, ότι οι ηλίθιες τουριστικές μονοκαλλιέργειες του κομπλεξικού εκσυγχρονισμού δεν αποφέρουν πεντάρα τσακιστή στις εγχώριες οικονομίες, ότι κάποιοι από τους «συντοπίτες» μας (συνευρωπαίοι….) επιδιώκουν το χάος στη χώρα μας για να αγοράσουν στη συνέχεια υποδομές, οικόπεδα και πάγιους εξοπλισμούς «κοψοχρονιά» - με τον τρόπο που ο Αλ Καπόνε έστελνε τους μπράβους του να κάνουν λίμπα τα μαγαζιά για να τα αγοράσει στη συνέχεια με φτηνή τιμή….
Σε πολλούς η μεταμοντέρνα αποικιοκρατία των ημερών μας φαίνεται εφεύρημα της παραδοσιακής σκέψης, όμως αυτό οφείλεται σε έλλειψη πληροφόρησης. Στην Τυνησία ένα από τα στοιχεία πτώχευσης της χώρας ήταν η διανομή των μικρών υδατικών αποθεμάτων εις βάρος των μικρομεσαίων γεωργών και υπέρ των μεγάλων τουριστικών επιχειρήσεων , των οποίων οι πρακτικές all inclusive , κοντολογίς ο ενσταβλισμένος τουρισμός(!), κατέληγαν να συρρικνώνουν μέχρι εξαφάνισης τα οφέλη της ντόπιας κοινωνίας… Για την περίπτωση του νερού των Ινδιών και την ανταγωνιστική χρήση του από την Κόκα Κόλα, γράφει η Τσερέζολε :

" Η πανίσχυρη εταιρεία κατηγορείται ότι ρύπανε και υπερεκμεταλλεύτηκε τα υπόγεια ύδατα, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία χιλιάδων κατοίκων. Το ύψος των ζημιών (αγροτικές απώλειες, ρύπανση υδάτων, ασθένειες) υπολογίζεται σε 48 εκατομμύρια δολάρια…….Το συγκεκριμένο εργοστάσιο οικοδομήθηκε το 2000 σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις στην Πλαχιμάντα, προάστιο στο κέντρο ορυζώνων που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες νερού. Λίγους μόλις μήνες από την έναρξη λειτουργίας του εργοστασίου, οι κάτοικοι άρχισαν να παραπονιούνται για την άσχημη γεύση του νερού και μετά για πτώση του επιπέδου των υπόγειων υδάτων. Κάθε μέρα αντλούνταν κατά μέσο όρο περίπου 500 χιλιάδες λίτρα νερού και 150 χιλιάδες λίτρα χρησιμοποιημένα απορρίπτονταν. Το εργοστάσιο έκλεισε το 2004, ύστερα από διαμαρτυρίες των κατοίκων και ύστερα από εντολή της επιτροπής ελέγχου της ρύπανσης του κρατιδίου Κεράλα. Όμως η Κόκα Κόλα διεκδικεί πάντα το δικαίωμα εκμετάλλευσής του και έφερε την υπόθεση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου, που ακόμη δεν έβγαλε την απόφασή του…….
………Οι εντάσεις, κυρίως με τους αγρότες, είναι συχνές και κορυφώνονται το καλοκαίρι, όταν θέλουν να ποτίσουν τα χωράφια τους, ενώ η εταιρεία αυξάνει την παραγωγή της για να ανταποκριθεί στην υψηλή ζήτηση……

Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θήβας

AΓΑΠΗΤΕΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ (ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ, ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ) ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΑΣ. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ: ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (ΕΦΗΒΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΛΙΚΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ)

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ: Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟΥΣ, Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ!!! ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΜΙΚΡΟΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΑΘΕ ΤΟΠΟΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ... ΕΧΟΥΜΕ!!!

ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ........ Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ Ή ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΜΑΣ Ή ΣΤΙΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ... ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΡΘΩΠΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΕΣ ΖΩΗΣ... ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ: ΡΟΥΧΑ, ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ, ΣΕΝΤΟΝΙΑ, ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ, ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΜΙΚΡΑ ΘΕΡΜΑΝΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ (ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ, ΑΛΟΓΟΝΟΥ, ΣΟΜΠΕΣ) Η/Υ, ΕΚΤΥΠΩΤΕΣ, ΦΑΞ (ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΤΕ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΕΤΕ, ΕΙΔΙΚΑ ΟΣΟΙ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΣΕ HIGH-TECK ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ) ΑΦΙΣΕΣ (ΜΕ ΤΟΠΙΑ Η ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΧΡΩΜΑ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ!) ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ (ΨΥΓΕΙΑ, ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ, ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ) ΜΙΚΡΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ "ΜΑΤΙΑ" ΚΟΥΖΙΝΑΣ (ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ!) ΓΡΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ, ΣΥΡΤΑΡΙΕΡΕΣ, ΡΑΦΙΕΡΕΣ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ!!! (ΟΣΟΙ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ, Π.Χ. ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΠΟΥ ΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΑΚΤΙΚΑ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ) ... Ή ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ, Π.Χ. ΕΙΔΗ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ (ΠΑΝΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΣΑΜΠΟΥΑΝ, ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ) Ή ΤΗΛΕΚΑΡΤΕΣ... ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ....

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ.

ΜΑΡΘΑ ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ, ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΩΝ ΕΛΕΩΝΑΣ ΘΗΒΑΣ, 32 200 22620-73028

ΥΓ. Ο πίνακας (ΠΡΩΪΝΟ) είναι του Γρηγόρη Κότσαρη