ΟΧΙ

ΟΧΙ
ΟΧΙ και από τους Γερμανούς ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Ο Ανδρουλάκης και η θεωρία της «Σισύφειας μ@λ@κί@ς»




Πρόσφατα, σε μια ψυχαναλυτική προσέγγιση της πολιτικής ζωής, ο Δημήτρης Ανδρουλάκης επιχειρούσε να αναπτύξει την ερμηνευτική υπόθεση περί εγγενούς «Σισύφειας μ@λ@κί@ς» , με στόχο την κατανόηση της συμπεριφοράς του Αντώνη Σαμαρά στην πρόσφατη σύγκρουση για την ΕΡΤ….

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/06/blog-post_13.html

Η υπόθεση αυτή έχει βεβαίως κάτι το ιδεαλιστικό, από τη στιγμή που μια μείζων πολιτική κρίση και μια εξέλιξη τέτοιων διαστάσεων αποδίδεται στην εγγενή αυτοκαταστροφική τάση ενός και μόνο ατόμου, του Πρωθυπουργού. Αντίθετα θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα η θεώρηση μιας «πολιτικής ζαριάς» (jacta alea est, είπε ο αείμνηστος Ιούλιος Καίσαρας άμα τη διελεύσει του ποταμού Ρουβίκωνα…) που έριξε στην ολότητά της η «βαθιά τρόϊκα», αλλά που έπιασε απλώς «ασόδιο» : Η «βαθιά τρόϊκα» (όπως λένε βαθύ κράτος…) που ήθελε τους άλλους να είναι και να αισθάνονται αβαθείς, δηλαδή δευτεροκλασάτοι νομείς της εξουσίας….

Και τώρα; Τώρα ο Ανδρουλάκης προτείνει συντεταγμένη υποχώρηση στον υποψήφιο Καίσαρα που τελικά αποδείχθηκε καταλληλότερος για εισαγωγή σε σχολή ενωμοταρχών… Να τι γράφει στον ιστότοπό του :

"To mea culpa απαιτεί ηγεσία"

Θα συνεννοηθούν πάνω σε πραγματική λύση ή θα εγκλωβιστούν οριστικά, καταστροφικά στο επαρχιακό σήριαλ “ο ξεροκέφαλος επηρμένος ενωμοτάρχης και οι αμήχανοι ειρηνοδίκες”, κρυπτόμενοι από κοινού πίσω από τη σολομώντεια του Συμβουλίου Επικρατείας; Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει ή όχι δυσπιστία μεταξύ των τριών εταίρων αλλά αν ο τόπος διαθέτει ηγεσία. Τα αμοιβαία αισθήματα λίγο ενδιαφέρουν.
 Δεν είναι τα καλά αισθήματα των τριών που αποφάσισαν τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας αλλά μια μεγάλη ανάγκη κι ένας ακόμα μεγαλύτερος φόβος. Ίσα ίσα αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι να λειτουργήσει με “θεσμοθετημένη δυσπιστία” δηλαδή με κανόνες και πρόγραμμα. Ξεχάσαμε ότι ο μόνος διεθνής συνασπισμός που επιζεί πάνω από έξι δεκαετίες είναι αυτός που υιοθέτησε το δόγμα της περιορισμένης εμπιστοσύνης μεταξύ των εταίρων του. Ο άλλος με τα “συντροφικά” αισθήματα και την ιδεολογία διαλύθηκε. Ούτε μπορεί να σχεδιάζουν την επιτυχία της κυβέρνησης υπερεπενδύοντας στους “καλούς” υπουργούς που θα αντικαταστήσουν τους “κακούς”. Αντίθετα πρέπει να σχεδιάσουν σε στέρεες βάσεις τη δουλειά της πάνω στην απαισιόδοξη υπόθεση ότι οι επόμενοι υπουργοί ενδεχομένως να είναι ίδιοι σε αξία ίσως και χειρότεροι από τους σημερινούς. Η θεσμοθετημένη “απαισιοδοξία” - “δυσπιστία” είναι προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.

Μη μας παρηγορεί ότι θεωρείται μικρή η διαφορά τους μπροστά στο εκρηκτικό πρόβλημα της χώρας. Το χειρότερο είναι το πείσμα και ο ναρκισσισμός των “μικρών διαφορών”. Λησμονήσαμε ότι η κυβέρνηση συνεργασίας των κεντρώων κομμάτων με τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε για μια πολύ μικρή διαφορά και μαζί της η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Το mea culpa και η συντεταγμένη αναδίπλωση - προώθηση απαιτούν ηγετική ισχύ και αυτοπεποίθηση. Υπάρχει;