Από την κατοχή στη διάλυση της κυπριακής δημοκρατίας

 του Πέτρου Θ. Παντελίδη*

 

.....αν μας μένει μια έπαλξη, είναι η κυπριακή δημοκρατία με διεθνή αναγνώριση....

Ο μαύρος Ιούλης του 1974 επανέρχεται στη μνήμη μας κάθε καλοκαίρι. ‘Εχει γίνει ο καταραμένος μήνας με τις αποφράδες μέρες του προδοτικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής, που ήταν η συνέχεια και το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος.

Τον Ιούλιο του 1974 η Τουρκία βρήκε την αφορμή και την ευκαιρία για να αρχίσει την τελική της προσπάθεια για επανάκτηση της Κύπρου. Ο σκοπός της εισβολής ήταν προσχεδιασμένος. Αλλά τότε δεν ήταν τόσο εμφανής, όσο σήμερα. Με την εισβολή η Τουρκία δεν επεδίωκε μόνο την κατάκτηση εδαφών και την εθνοκάθαρση στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, αλλά και τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία ενός νέου κράτους, που θα ήταν προτεκτοράτο της.

Οι επικοινωνιακές υποδομές στο δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Ξαφνικά (!) ανακάλυψαν ανάγκες μεγάλου δρόμου.

    

ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΛΑΔΟΥΧΟΥ *

     «Έχουμε πολλά προβλήματα», έλεγε και ξαναέλεγε ο δήμαρχος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Ήταν σε σύσκεψη για τα έργα με τον Γ. Δέδε, εκ μέρους του υπουργείου. Και ζήτησε ο παράπλευρος προς τη νέα εθνική οδό δρόμος, που θα ξεκινήσει από την Κόρινθο, να μην σταματάει στο Κιάτο, αλλά  στο Δυτικό όριο του δήμου. Για μία ακόμα φορά αντιλαμβάνονται αυτό που τους λείπει όταν δεν λείπει από κάποιους άλλους.

     Στην σύσκεψη καφενειακής – φραπέ αισθητικής, από τους γνωστούς, διακρίναμε να μιλάει για υποδομές ο κ. Ψυχογιός, ο Συριζαίος, που μαζί με τους άλλους κοινόσταυλούς του αφαιρεί από τη χώρα τις δημόσιες υποδομές της. Είπε και δυό λόγια με το προφανές τρακ που φέρνει στο ορατό η σύγκρουση των προσωπικών και δημόσιων συμφερόντων.

     Στο θέμα των δικτύων και την σημασία τους ως κύριο αναπτυξιακό εργαλείο έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Ας κάνουμε μία αναδρομή, σε βασικά προλεγόμενα, γιατί έχει σημασία και ο χρόνος  των παρεμβάσεων.

1.    Το 2002 στις συνεντεύξεις στο τοπικό ραδιόφωνο η αυτοδιοικητική παράταξη που συγκροτούσαμε έστελνε πάντα δύο μέλη της μαζί. Στην πρώτη μιλήσαμε εγώ και κάποιος που είναι δημοτικός σύμβουλος σήμερα. Στην συνέντευξη λοιπόν για να καταλάβουν ότι η παράταξη είχε σταθερές πολιτικές και αναπτυξιακές βάσεις διάβασα από την ομιλία του Γ. Παλαιοκρασσά (υπουργού συντονισμού της ΝΔ) σε συνέδριο περιφερειακής οικονομικής ανάπτυξης το παρακάτω τμήμα: «Η επίπτωση μιας συγκοινωνιακής υποδομής (και σε αυτήν περιλαμβάνω και τις επικοινωνίες με την βαρύτερή τους έννοια), είναι πιο σύνθετη και έχει διαφοροποιηθεί μέσα στο χρόνο. Το άνοιγμα ενός δρόμου, η βελτίωση της συγκοινωνίας ανάμεσα στο χωριό και στην πόλη, ανάμεσα στην πόλη και το παμφάγο κέντρο της Αθήνας ή στα τελευταία χρόνια γιατί όχι και της Θεσσαλονίκης, σε μία πρώτη φάση συνιστά μια φλέβα αιμορραγίας της περιφέρειας προς το κέντρο. Η αύξηση της κινητικότητας σημαίνει ότι ο κάτοικος του χωριού δεν έχει τόσο ανάγκη πιά το κουρείο, το μπακάλικο, το εμπορικό του χωριού του, αφού μπορεί να ικανοποιήσει όλες αυτές τις ανάγκες του με ένα σύντομο και ευχάριστο ταξίδι στη γειτονική πόλη. Το ίδιο ισχύει για τον κάτοικο της επαρχιακής πόλεως σε σχέση με τα κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης…».  

2.    Μία τοπική κοινωνία, σε ένα υπερτοπικό δίκτυο πρέπει να εντάξει τα τοπικά, συμπληρωματικά. Στις 11 Φεβρουαρίου 2007 δημοσίευσα το κείμενο με τίτλο ΑΣΤΥ, ΠΟΛΗ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ. Παρέθετα την άποψη του τότε επιμελητή της Μπιενάλε της Βενετίας Βurdett:«όταν δημιουργούμε μία υποδομή πρέπει να γνωρίζουμε αν αυτή θα επιτρέπει κοινωνική ολοκλήρωση ή αντιθέτως μπορεί να γίνει πηγή αποκλεισμού ή κυριαρχίας»

K;ύπρος, αντικατοχική εκδήλωση : Μεγάλη συμπαράταξη

Για πρώτη φορά, Δημοκρατικό Κόμμα, ΕΔΕΚ, Συμμαχία Πολιτών και Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών, πραγματοποίησαν χθες το βράδυ κοινή αντικατοχική εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας.
  Με σύνθημα "Δεν ξεχνώ την προδοσία, δεν ξεχνώ την τουρκική εισβολή", οι ηγεσίες και τα μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος, της ΕΔΕΚ, της Συμμαχία Πολιτών και του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών πραγματοποίησαν χθες το βράδυ κοινή αντικατοχική εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. 
Κύριος ομιλητής, ήταν ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Ομότιμος Πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Βαγγέλης Κουφουδάκης. 

 
Έκανε λόγο για θριαμβολογία αναφορικά με την πρόοδο στις συνομιλίες, η οποία επέτρεψε κινήσεις για άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση:
"Η μυθολογία της φιλίας του Νίκου και του Μουσταφά, οδηγεί ταχέως όχι μόνο στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στον απόλυτο έλεγχο της ελεύθερης Κύπρου από την ηγεμονική Τουρκία". 

Ηρωϊνη και σκ@τ@ με ρίγανη

Του Γιάννη Σχίζα

δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 23.7.16

Στον ελληνικό λόγο υπήρχαν δυο  παραδειγματικές   φράσεις  στις οποίες εμπλέκονταν περιττώματα : Η μία  είχε ηρωϊκό χαρακτήρα και ήταν του Καμπρόν, Γάλλου αξιωματικού που κλήθηκε από τους Άγγλους να παραδοθεί όταν πλέον η  μάχη του Βατερλώ είχε κριθεί. Η άλλη ήταν  παλιά  λαϊκή κουβέντα,  που απαξίωνε την προσπάθεια «σερβιρίσματος» αρνητικών πραγμάτων ή καταστάσεων  με τρόπο δόλιο και  «αρωματικό»  ….

Πρόσφατα η είδηση της  κατάσχεσης 40 κιλών ρίγανης που συλλέχθηκε   παράνομα, προξένησε  εντυπώσεις και σχόλια στην διαδικτυακή κοινότητα. Αυτή η αρωματική  υπόθεση   έκανε κάποιους να θυμηθούν την  ιστορική κατάσχεση  11 τόνων χασίς το 1977 σε πλοίο στον Κορινθιακό, που οδήγησε τη ρεμπέτικη μούσα να οικτίρει τα  αλάνια πάσης Ελλάδος !  Όμως πολλοί περισσότεροι μπήκαν σε σκέψεις και σχολίασαν  την υπόθεση των δυο τόνων ηρωίνης,  που πιάστηκαν  και προκάλεσαν πρόσφατα την επιβολή ελαφρών ποινών  στους δράστες.

Ο επιτάφιος των Οικολόγων Πρασίνων από τον Γιάννη Τσιρώνη

Από αντίπαλος του κυνηγιού,  ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και κλιματικής Αλλαγής,  έγινε κι αυτός εκσυγχρονιστής του κυνηγιού… 

Θα μπορούσε να έλεγε ο Γιάννης Τσιρώνης:
« Στρατηγικός μας στόχος είναι η κατάργηση όλων των επιβλαβών  σπορ, για τη φύση και για το ανθρώπινο ήθος. Το κυνήγι σήμερα δεν  παρέχει πρωτεϊνες παρά μόνο δευτερευόντως : Πρωτίστως είναι «σπορ», κατανάλωση πολεμοχαρών εξοπλισμών, αρπαγή φύσης  που ανήκει σε όλους, παραβίαση της πλειοψηφικής κοινωνικής βούλησης.  Από την άλλη όμως πλευρά, επειδή δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη βούληση μιας σημαντικής μειοψηφίας, περιοριζόμαστε σε μια διαρκή αντικυνηγετική καμπάνια με στόχο να μεταπείσουμε τους ανθρώπους καλής πίστης και να πετύχουμε μια συναινετική απαγόρευση στο μέλλον»...
 
 Όλα αυτά, τα ευκόλως εννοούμενα  και αυτονόητα στο χώρο της Πολιτικής Οικολογίας, θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν την ανοχή των μεν (κυνηγών) και την πεποίθηση των δε (οικολόγων)  για το ότι  διαθέτει αξίες αλλά  επιχειρεί να επιβάλει συναινετικές λύσεις.  Όμως αυτό δεν του αρκούσε – ο άνθρωπος έπρεπε να κάνει φιλοφρονήσεις στο κυνηγετικό λόμπυ. Έπρεπε  να γλύψει κι αυτός  για να διατηρήσει τη θέση του πολιτικού σώγαμπρου…

Οι τελικές κινήσεις στην παρτίδα σκακιού

"......Η δήλωση του Τζόν Κέρι, όπου για πρώτη φορά Αμερικανός επίσημος χρησιμοποίησε τον όρο «εισβολή» (αντί για «επέμβαση») για να περιγράψει τα γεγονότα του 1974 δεν ήταν καθόλου τυχαία....." 

Του Νίκου Σταματάκη

 

Μπορεί ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν να επιβίωσε μίας ακόμα απόπειρας ανατροπής του, σαφώς της μεγαλύτερης και επικινδυνότερης, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για μια Πύρρειο νίκη που θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στο τέλος του.

Αλλωστε οι δραματικές αντιφάσεις του «καθεστώτος Ερντογάν», ολοφάνερες εδώ και αρκετό χρόνο τόσο στο εσωτερικό όσο και στις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας, έδειχναν ότι σύντομα θα επέλθει η τελική ρήξη. Αυτό που μόλις είδαμε στα πλαίσια του πραξικοπήματος, δεν είναι παρά μόνο η πρώτη πράξη του δράματος, η αρχή του τέλους για τον Ερντογάν.

Εάν κανείς θέλει να κατανοήσει την πορεία προς τα εδώ θα πρέπει να στραφεί όχι τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά στα διεθνή και περιφερειακά κέντρα με τα οποία ο «Σουλτάνος» Ερντογάν είχε έλθει σε άμεση ρήξη για πληθώρα θεμάτων και κυρίως για τις ισλαμιστικές του πεποιθήσεις, το αντικουρδικό του μένος και την κερδοσκοπία της οικογένειάς του, που τον ώθησαν να υποστηρίξει τους ισλαμιστές της ΙΣΙΣ:

Μακάβριο Τουρκοπρεπές κιτς

Στην Ελλάδα μπορεί κανείς ακόμη και να επιδίδεται σε κριτική της τελετουργίας του θανάτου(=κηδεία), και τέτοια ήταν η κριτική που άσκησε ο αείμνηστος Σάββας Παύλου. http://www.avgi.gr/article/10811/6440305/metamonternes-kedeies

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2016/04/1951-2016.html

Σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου οι κηδείες των ηττημένων γενικά  πειθαρχούσαν σε κάποιους περιορισμούς :  Γιατί οι συγκεκριμένες τελετές ήταν ικανές να αναζωπυρώσουν το «αντίπαλο πνεύμα» -   τουλάχιστον από την εποχή του Μάρκου Αντωνίου, που ανέλαβε να κηδέψει τον Ιούλιο Καίσαρα και κατάφερε να εξεγείρει τα πλήθη κατά των δολοφόνων Βρούτου, Κάσιου κλπ…

Στη γειτονική Τουρκία δεν υπήρξε εμφύλιος πόλεμος αλλά ένα μετρίως αιματηρό πραξικόπημα : Έχουμε δει πιο αιματηρά από αυτό. Η γειτονική χώρα  είναι πάντα υποψήφια για την ΕΕ, και για την ακρίβεια είναι αλλεργική με την ιδέα ότι μπορεί να κλειδωθεί έξω από την Ένωση ενώ αυτή θέλει να μπαινοβγαίνει. Πάντως ισχυρίζεται ότι συμπορεύεται με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, αν και συχνά Τούρκοι αξιωματούχοι  «καρφώνονται» και ομολογούν τη «χρήση» που θέλουν να κάνουν της ΕΕ χωρίς ενσωμάτωση… Το πρόσφατο πραξικόπημα έβγαλε πάντως στη φόρα το πολιτιστικό ήθος της χώρας και τη σταλινικών προδιαγραφών επίθεση εναντίον των αντιφρονούντων κάθε λογής. «Ανθο»λογούμε, μεταξύ πολλών άλλων :

-        Τις  δηλώσεις του δημάρχου Κωνσταντινούπολης ότι θα δημιουργήσει ένα ξεχωριστό νεκροταφείο προκειμένου να ταφούν οι πραξικοπηματίες και θα το ονομάσει "νεκροταφείο των προδοτών".

-        Τα συγχαρητήρια της  Hurriyet  στον δήμαρχο της πόλης Ορντού στη Μαύρη θάλασσα, επειδή απαγόρευσε να ταφούν οι νεκροί στρατιωτικοί που φέρονται  να συμμετείχαν στο πραξικόπημα.

42 χρόνια μετά την εισβολή

Το μεσημέρι είδα στο κυπριακό κανάλι μια τελετή με παρόντα τον Πρόεδρο Αναστασιάδη της Κύπρου και «ανάκρουση» του ελληνικού Εθνικού Ύμνου. Βάζω το «ανάκρουση» σε εισαγωγικά διότι επρόκειτο περί μιας  φάλτσας χορωδίας ερασιτεχνών, που δεν ταίριαζε με την  οφειλόμενη προς το γεγονός αισθητική ….

Η επετειολογία που έχει καταναλωθεί τα τελευταία χρόνια έχει υπονομεύσει τον σοβαρό και μεστό νοημάτων λόγο. Ο πληθωρισμός των κοινοτοπιών αφήνει άθικτα ορισμένα βασικά ζητήματα, όπως είναι το  άγχος της μη λύσης. Η τουρκική πλευρά και οι ελαφρόμυαλοι δικοί μας κραδαίνουν ως επιχείρημα την παγίωση των τετελεσμένων δια μέσου του χρόνου, παραγνωρίζοντας βέβαια ότι ακόμη και ένα γεγονός όπως η γενοκτονία των Αρμενίων στοιχειώνει το διεθνή ρόλο και τις σχέσεις της Τουρκίας μετά από έναν αιώνα …

Ο  Ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο φοβάται τη μη-λύση, όμως θα μπορούσε να την μετατρέψει σε μετερίζι μιας διαρκούς καταγγελίας της Τουρκίας. Το (στην ουσία) «ελληνοκυπριακό κράτος» θα μπορούσε να απεγκλωβισθεί από τη σημερινή αίσθηση της προσωρινότητας και να πορευθεί αποφασιστικά προς το μέλλον, με εμμονή σε αυτά που διακήρυσσε και διακηρύσσει.

Προσοχή : Η αποδοχή της «μη λύσης» επ’ αόριστο, μέχρις ότου ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί δύναμης, δεν συνδέεται  με την ευκαιριακή  προπερσινή αποδοχή της διχοτόμησης   από κάτι υπερπατριώτες – και οι δυό τους «ξέχασαν» την υπόθεση και επέστρεψαν στα τετριμμένα τους, όταν Ελλαδίτες και Κύπριοι τους εγκάλεσαν  και τους έκαναν να αναδιπλωθούν…

 [ Αναφορές στη «μη λύση" ως τη μόνη ρεαλιστική λύση : http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/07/1972014-40.html http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2014/07/40_19.html