Χωρίς έναν συγκροτημένο πόλο απέναντι στην δεξιά, η συζήτηση περί εναλλακτικής γίνεται θεωρητική άσκηση

 

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ

Τα γεγονότα και η ελληνική πραγματικότητα αναδεικνύουν με δραματικό τρόπο αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε∙ ότι η χώρα βρίσκεται σε μια περίοδο ιστορικής καμπής και συρρίκνωσης. Συρρίκνωση δημογραφική, παραγωγική, κοινωνική, πολιτισμική. Οι ευθύνες της ΝΔ τεράστιες, χρειαζόμαστε κυβερνητική αλλαγή! ΝΑΙ! Ενώ όμως η πραγματικότητα πιέζει, οι πολιτικές δυνάμεις που δηλώνουν ότι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν -εκτός της ΝΔ- δεν δείχνουν ικανές να συγκροτήσουν έναν αξιοπρεπή εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Αντίθετα, καταναλώνονται σε ατέλειωτες συζητήσεις -κομματικά συνέδρια, FORUM κλπ- συζητήσεις θεμιτές, αλλά ατελέσφορες, που μοιάζουν περισσότερο με αυτοθεραπεία, παρά με προετοιμασία διακυβέρνησης.

 

Το έχω γράψει και άλλες φορές, το ξαναγράφω για να το εμπεδώσω κι εγώ καλύτερα… και ας γίνομαι κουραστικός. Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, στην Ελλάδα υπάρχουν τέσσερις πραγματικοί πόλοι οι οποίοι μπορούν, κοινωνικοοικονομικά, να κρατήσουν το βάρος της εξουσίας: Η Δεξιά (ΝΔ), η Σοσιαλδημοκρατία, η Αριστερά (ΚΚΕ) και η Πολιτική Οικολογία. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα είναι είτε παραφυάδες, που διεκδικούν μερίδιο του «και», είτε μικροί προσωποπαγείς σχηματισμοί, που θα καταλήξουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δορυφόροι των μεγαλύτερων. Και το γνωρίζουν. Αναλυτικότερα:

 

Η Σοσιαλδημοκρατία: Σήμερα κοινοβουλευτικά και δημοσκοπικά εμφανίζεται να την εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ. Όμως δεν φαίνεται έτοιμο. Δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιο κοινωνικό μπλοκ εκπροσωπεί, ποιο παραγωγικό υπόδειγμα προτείνει και ποια στρατηγική για ενέργεια, αγροτική πολιτική, περιβάλλον και τεχνολογία διαθέτει. Παράγει εύστοχη κριτική, αλλά δεν καταφέρνει να συσπειρώσει και να δημιουργήσει δυναμική εξουσίας.

 

Όταν η διαφθορά φτάνει στα όριά της

του Στέφανου Σταμέλλου

«Και η διαφθορά φτάνει στα όρια της, όταν οι μετέχοντες δεν γνωρίζουν καν ότι είναι διεφθαρμένοι». Αυτή η φράση ανήκει στον Αλέν Ντενέ, Καναδό φιλόσοφο και πολιτικό επιστήμονα, γνωστό για το έργο του σχετικά με τις φορολογικούς παραδείσους και τις εξορύξεις στην Αφρική. Περιγράφει τη θεσμική ή συστημική διαφθορά, όπου αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν πλέον εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Όταν η διαφθορά γίνεται τρόπος λειτουργίας του συστήματος, στην πολιτική, τη διοίκηση ή στις επιχειρήσεις, οι άνθρωποι ενσωματώνουν/αφομοιώνουν αυτές τις συμπεριφορές τόσο βαθιά, που τις θεωρούν φυσιολογικές, νόμιμες και ότι «έλα μωρέ, όλοι το ίδιο κάνουν»

 

Επομένως, το ανώτατο όριο της διαφθοράς δεν είναι η ίδια η παρανομία, αλλά η διαφθορά που έχει γίνει κουλτούρα, η οποία δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια απ’ αυτούς που τη διαπράττουν.