ΟΧΙ

ΟΧΙ
ΟΧΙ και από τους Γερμανούς ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η στρεψοδικία της κυρίας Φωτίου



Ως παραιτηθέν μέλος του ΔΣ του Σικιαριδείου Ιδρύματος, φρίττω από την απάντηση της Υφυπουργού Θεανώς  Φωτίου στον Δήμαρχο Αμαρουσίου Γιώργο Πατούλη  σχετικά με τη διακοπή της λειτουργίας του ιδρύματος και δυο άλλων εκπαιδευτικών μονάδων ειδικής αγωγής....Η κ. Φωτίου είχε  κληθεί στο Υπουργείο (23.2.17),  σε σύσκεψη με συμμετοχή της ίδιας, του ΓΓ του Υπουργείου και των μελών του ΔΣ του Σικιαριδείου,  να δώσει προσωρινά το ποσό των 15.000 Ε στο Ίδρυμα  για την αντιμετώπιση απολύτως  υπαρξιακών αναγκών – όπως είναι η μεταφορά των εκπαιδευομένων ΑμΕΑ -   και αρνήθηκε κατ’ επανάληψη (δες αναρτήσεις του υποφαινόμενου στο Facebook  26.2.17, 7.3.17. 22.3.17, 10.4.17 ) . Τώρα η κ. Φωτίου κάνει πως ξεχνάει  τη συγκεκριμένη συμπεριφορά  και συναθροίζει τα ποσά των κρατικών επιχορηγήσεων 2015 και 2016(σύνολο 411.740), για να εντυπωσιάσει τυχόν αδαείς και να διαφημίσει την "κυβερνητική γενναιοδωρία"
,  τη στιγμή που τα ποσά αυτά συνιστούν απόλυτη καταβύθιση των χορηγούμενων  κονδυλίων σε σχέση με το παρελθόν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι υπαινίσσεται  ετοιμότητα για χορήγηση ανάλογου ποσού για το 2017 «άμα τη αιτήσει», ενώ το αίτημα της οικονομικής στήριξης του Σικιαριδείου έχει χιλιοτεθεί από το παραιτηθέν ΔΣ σε σωρεία επαφών – μέχρις αηδίας, θα έλεγα…
Η κυρία Φωτίου «τάζει» την επαναλειτουργία 2 παιδαγωγικών μονάδων τις οποίες φιλοξενεί το Σικιαρίδειο, όταν η επαναλειτουργία αυτή  απειλείται μόνο από την απουσία ειδικευμένου προσωπικού φύλαξης των κτιριακών εγκαταστάσεων. Η ίδια Υφυπουργός όπως και ο άμεσος συνεργάτης της ΓΓ κ. Καρέλας πρεσβεύουν την θολή έως ύποπτη θεωρία της αποϊδρυματοποίησης, χωρίς να τολμούν να δώσουν διευκρινίσεις τι εννοούν, ενώ ταυτόχρονα προβάλλουν αντιρρήσεις  στο αίτημα δημιουργίας μιας δομής μετασχολικής ηλικίας(Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης) – που θα ανακουφίζει τα «ώριμα» παιδιά και  αντίστοιχα τους γονείς μεγάλης ηλικίας…
Γιάννης Σχίζας

Η απομόνωση της Γερμανίας

Του Gideon Rachman
 

Από τους Financial Times 12.3.17

Η Άνγκελα Μέρκελ έχει χαρακτηρίσει “γελοία” και «παράλογη» την αντίληψη ότι εκείνη είναι η ντε φάκτο αρχηγός του δυτικού κόσμου. Η αγωνία της Γερμανίδας καγκελαρίου είναι κατανοητή. Η σύγχρονη Γερμανία δεν έχει καμία επιθυμία να ηγηθεί της Δύσης και δεν είναι αρκετά ισχυρή για να σηκώσει αυτό το βάρος.
Αλλά οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες δεν είναι ο μοναδικός λόγος για την ανησυχία της Γερμανίας. Αν η κυρία Μέρκελ κοιτάξει έξω από το γυάλινο κουτί του γραφείου της καγκελαρίας στο Βερολίνο, θα δει προβλήματα στον ορίζοντα από κάθε κατεύθυνση. Ανατολικά βρίσκονται οι απολυταρχικές και γερμανοφοβικές κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και ανατολικότερα μια εχθρική Ρωσία. Δυτικά είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ. Βόρεια η Βρετανία του Brexit. Και στον Νότο βρίσκονται η Ιταλία και η Ελλάδα, δύο χώρες με προβλήματα, οι οποίες κατηγορούν όλο και περισσότερο τη Γερμανία για τα οικονομικά δεινά τους.
Συνολικά η κατάσταση απειλεί να αναβιώσει έναν παλαιό γερμανικό εφιάλτη: τον φόβο να αποτελείς μια μεγάλη, απομονωμένη δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης. Πρέπει να βρίσκεται σε ακόμη πιο γκροτέσκα κατάσταση, γιατί -αντίθετα με αυτό που έγινε τον 20ό αιώνα- η σημερινή μοναξιά της Γερμανίας πολύ λίγο έχει να κάνει με τη μοχθηρή συμπεριφορά της ίδιας της χώρας.

Η ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ Ως ΠΡΟΣΧΗΜΑ.......




..........ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗΣ ΠΟΡΩΝ ΤΟΥ ΕΣΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
ΠΟΥ Η Ε.Ε. ΠΡΟΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

του Πανελλήνιου Παρατηρητήριου

Η αναπληρώτρια υπουργός εργασίας κ. Ράνια Αντωνοπούλου βρίσκεται σε μια διαρκή εκστρατεία επικοινωνίας σε περιφερειακές ενότητες και Δήμους για την προώθηση της κοινωνικής οικονομίας , χωρίς όμως επί της θητείας της στο Υπουργείο να έχει διατεθεί στους πραγματικούς φορείς κοινωνικής οικονομίας η ελάχιστη ενίσχυση.
Αντιθέτως «βαφτίζεται» ως κοινωνική οικονομία μια σειρά προγραμμάτων που απορροφά το κράτος από το ΕΣΠΑ με πιο χαρακτηριστική περίπτωση  της λεγόμενης «κοινωφελούς εργασίας» με την οποία συγκαλύπτονται βραχυχρόνιες προσλήψεις από το κράτος.
Κάθε χρόνο 100.000 περίπου επιδοτούμενες θέσεις εργασίας χρηματοδοτούνται έτσι από προγράμματα ΕΣΠΑ μέσω ΟΑΕΔ  προς το κράτος και στους Δήμους, ενισχύοντας απασχολούμενους η υποαπασχολούμενους  στη γραφειοκρατία χωρίς κανένα παραγωγικό αντίκρισμα.
Πρόκειται για προσχηματική  Κοινωφελή εργασία από το κράτος και τους ΟΤΑ, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε προσλήψεις με πόρους του ΕΣΠΑ που διογκώνουν την κρατική γραφειοκρατία και δεν είναι τίποτε διαφορετικό από  τα καταργημένα από το 2009 STAGE που επανήλθαν με άλλο όνομα ΤΟ 2012 από την Κυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζέλου μια πολιτική  που συνεχίζει η σημερινή Κυβέρνηση..
προφανώς, με αυτό τον τρόπο δεν πρόκειται για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και των αναγκαίων κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά για πρόσκαιρη πρόσληψη ενός τμήματος ανέργων που διατηρούν το πελατειακό σύστημα και  στοχεύουν στην εμφάνιση πτωτικής τάσης του ποσοστού ανεργίας με πόρους όμως που στερούνται από τον τρίτο τομέα και την ανάπτυξη της κοινωνική επιχειρηματικότητας.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Aπό την Κάρυστο του 1977 : 40 χρόνια, σαν τα φτερά*




Του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 22.4.17


Αυτές τις ημέρες  αθροίζονται αρκετές επέτειοι – είναι τα 50 χρόνια από τη  δικτατορία, τα 60 από το θάνατο του Καζαντζάκη, τα 31  από το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα όλων των εποχών. Είναι ακόμη τα 40 χρόνια από τη διαμόρφωση μιας αντιπυρηνικής «παρέας», που μετουσιώθηκε ταχύτατα σε κίνηση ή  «κίνημα» - κατά τα  σημερινά πληθωριστικά λεγόμενα…

Στην Ελλάδα  του 1973, όταν η δικτατορία προωθούσε  μια   φάση  “φιλελευθεροποίησης”  που διακόπηκε  από το Πολυτεχνείο, ελάχιστες ριζοσπαστικές εκδόσεις  είχαν την απήχηση του βιβλίου του Πιέρ Σαμουέλ «Οικολογία, χαλάρωση ή δαιμονικός κύκλος». Μέσω αυτού οι «ψαγμένοι» εκείνης της περιόδου  είχαν όλα τα εφόδια της αντιπυρηνικής επιχειρηματολογίας, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή εξήγγειλε την εγκατάσταση πυρηνικού αντιδραστήρα στον Πλατανιστό  της Νότιας Εύβοιας (1976). Η απόφαση θυσίαζε μια εξωτική τοποθεσία εκπάγλου καλλονής, όμως  ακόμη  υπονόμευε  και την ασφάλεια  της  πρωτεύουσας, που σε ευθεία γραμμή απείχε περίπου  60 χιλιόμετρα .

 Η υπόθεση ήταν  της «αρμοδιότητας» του Γιώργου Βότση – και πράγματι η αρθρογραφία του  άσκησε  επίδραση στην παραπέρα δράση  διαφόρων  ακτιβιστών.

Η «Πρωτοβουλία κατά της εγκατάστασης πυρηνικού εργοστασίου στην Κάρυστο» έκανε πολλές επιτόπιες παρεμβάσεις στο δημόσιο διάλογο  σε αυτή την κωμόπολη της  Νότιας Εύβοιας, σχεδόν μια ολόκληρη διετία. Και όπως συνήθως το ωφέλιμο συνδεόταν με το τερπνό,  οπότε  και η «Πρωτοβουλία» νεμόταν τις ευάριθμες  ομορφιές του χώρου. Από αυτές  συγκράτησα μια εμπειρία  ανεπίδεκτη «μετάφρασης» στο λόγο : Ήταν η βόλτα στα περίχωρα της Καρύστου κάποιο  ανοιξιάτικο σούρουπο, όταν η όσφρησή μου κατακλύσθηκε από ένα   εκστασιογόνο  κοκτέϊλ αρωμάτων  από αγριολούλουδα. Πολλά χρόνια αργότερα συνάντησα  αντάξια  περιγραφή ευώδους περιβάλλοντος  σε πασχαλινό αφήγημα του Παπαδιαμάντη…

Απάντηση στην αθλιότητα του Πορτοκάλογλου


του Γιώργου Βήχα

Σημείωση OIKONIKHΣ :  Είναι ένα άρθρο σε replay, ανεπίκαιρο πλέον ως εκ της αναπαραγωγής του από πολλά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που όμως αξίζει να "ξαναπαιχθεί" : Γιατί υπογραμμίζει το θράσος των εγωϊστών  και τα κόστος  που πλήρωσαν αυτοί που δεν πληρώθηκαν ποτέ για τις υπηρεσίες τους στον αντιμνημονιακό αγώνα....

 
Κε Πορτοκάλογλου, έτυχε σήμερα να διαβάσω τη συνέντευξη που δώσατε προχθές και στην οποία λέτε επί λέξη: «Οι αγανακτισμένοι είναι διορισμένοι πια, οπότε δεν έχουν χρόνο για διαδηλώσεις. Τόση οργή, τόση καταγγελία, τόσο μίσος και διχασμός, όλα γίνανε για μερικές καρέκλες».
Δυστυχώς για σας και για μένα, την διάβασα την επόμενη ημέρα μιας σοβαρής περιπέτειας με την υγεία μου, παραλίγο να μην έχω την δυνατότητα να σας γράφω σήμερα, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ένα πρόβλημα υγείας που με ακολουθεί από το 2012, και μάλλον για την υπόλοιπη ζωή μου, ένα πρόβλημα υγείας για το οποίο παίρνω καθημερινά φαρμακευτική αγωγή τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ένα πρόβλημα υγείας το οποίο ονομάζεται, χημικό έγκαυμα στους πνεύμονες , από τα χημικά στις διαδηλώσεις της περιόδου 10-11 και αρχές 2012.
Ένα πρόβλημα υγείας το οποίο το έχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που συμμετείχαν τότε στις λαϊκές κινητοποιήσεις, στις οποίες διαπρέψατε με την απουσία σας, άνθρωποι που εσείς σήμερα με την παραπάνω αθλιότητα προσπαθείτε να μηδενίσετε τις προθέσεις τους.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Γιατί το ευρώ πρέπει να γίνει παρελθόν. Η γνώμη 5 ευρωπαίων

ΠΗΓΗ : ΙΣΚΡΑ
ευρώΤους 5 Ευρωπαίους που θέλουν, αλλά και μπορούν με μία έννοια να διαλύσουν την Ευρωζώνη, παρουσιάζει το CNN, με αφορμή την άνοδο του “ευρωσκεπτικισμού” στην Ένωση, ένας προβληματικό όρος που δεν αποδίδει ορθά την θετική πολιτική αντίθεση στο ευρώ.
Μάλιστα, επικαλείται την τελευταία δημοσκόπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, βεβαίως και εξωραΐζει την εικόνα του ευρωνομίσματος, κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι το 25% των ανθρώπων που χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα θέλουν να εξαφανιστεί.
Η απειλή για το ευρώ είναι πιο οξεία στη Γαλλία, όπου οι άνθρωποι θα ψηφίσουν την Κυριακή στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Η κάλπικη νίκη του Ερντογάν



του Λεωνίδα Κουμάκη

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία δεν μπορούσε παρά να είναι ΝΑΙ – φρόντισε μεθοδικά γι΄ αυτό, ολόκληρος ο μηχανισμός του νέο – οθωμανού δικτάτορα της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν, «σημαδεύοντας» την τράπουλα του δημοψηφίσματος.
Με σαρωτική «πλύση εγκεφάλου» των αμόρφωτων πληθυσμών της Ανατολής, με ισχύουσα από πέρσι κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», με φίμωση ΜΜΕ, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, στρατιωτικών και κάθε «αντιφρονούντα», με απειλές, με βία και φυσικά την αναγκαία νοθεία του αποτελέσματος, το ΝΑΙ θα έβγαινε πρώτο – έστω και οριακά (σχετικό άρθρο μας 48 ώρες πριν από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εδώ).
Έτσι ακριβώς και έγινε. Με την Τουρκία χωρισμένη σε δύο τεράστιες «ζώνες»: Η πρώτη, η ζώνη του ΟΧΙ, ξεκινάει από την Ανατολική Θράκη, την Κωνσταντινούπολη, όλα τα Μικρασιατικά παράλια, τα παράλια της Μεσογείου, τις Κουρδικές, νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας, μέχρι τις περιοχές που συνορεύουν με την Αρμενία και τη Γεωργία.   Ολόκληρη αυτή η τεράστια ζώνη έχει πέντε περιοχές (Κάρς, Σανλιούρφα, Γκαζιαντέπ, Κιλίς, Οσμανιγιέ) που ψήφισαν ΝΑΙ, οι οποίες όμως «αντισταθμίζονται» με το παραπάνω στο εσωτερικό της Τουρκίας (Άγκυρα, Εσκισεχίρ, Μπιλέτσικ, Τούντζελι, Ζονγκουλντάκ) που ψήφισαν ένα μη αναμενόμενο ΟΧΙ.
Το επίσημο 51,4% που εξασφάλισε με κάθε μέσο ο Ρ. Τ. Ερντογάν δεν είναι μόνο ανεπαρκές για να ικανοποιήσει την μεγαλομανία του, αλλά και κάλπικο:

ΚΥΠΡΟΣ : Τα Πολιτικά της Εκπαίδευσης



του Άντη Ροδίτη
 
(Δημοσιεύθηκε στην τριμηνιαία επιθεώρηση «Κυπριακή Βιβλιοφιλία», Τόμος Δ΄, τεύχος 15,  Φθινόπωρο 2010  και στο περιοδικό «Άρδην» τεύχος 83, Δεκ. 2010)
                                        
            Το βιβλίο «Τα Πολιτικά της Εκπαίδευσης στην Κύπρο» του Δρ Παναγιώτη Περσιάνη, εκδόσεων Πανεπιστημίου Λευκωσίας-Παπαζήση ΑΕΒΕ, αποτελεί στην πραγματικότητα μια παράθεση μερικών από τα γεγονότα που συγκροτούν την ιστορία της σύγκρουσης ανάμεσα στις δυνάμεις που έθεταν και θέτουν σαν προτεραιότητα την προστασία και τη διαιώνιση της ελληνικής ταυτότητας της Κύπρου και σ’ εκείνες που είχαν και έχουν άλλα ή κι άλλα σχέδια στο μυαλό τους. Οι τελευταίες, σε αντίθεση με τις πρώτες, έδρασαν και συνεχίζουν να δρουν σε πολλές περιπτώσεις ανεπίγνωστα ή παραπλανημένες κι άλλες δόλια και συγκαλυμμένα κάτω από διάφορα προσχήματα, όπως εκείνο της «προόδου», του «εκσυγχρονισμού» και της «μεταρρύθμισης», πλην των Άγγλων που ξεκάθαρα αποπειράθηκαν, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα του 1931, να φτιάξουν από τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων της Κύπρου και την περιθωριακή μειονότητα των Τούρκων, μόνο Κύπριους με κύρια γλώσσα την Αγγλική.

            Παρόλη την επιστημονική αντικειμενικότητα, την προσπάθεια στυγνής παράθεσης των γεγονότων και αποφυγής οποιουδήποτε συναισθηματισμού, την αποφυγή απευθείας στήριξης οποιασδήποτε θέσης ως «σωστής» ή «λανθασμένης» εκ μέρους του συγγραφέα, ο αναγνώστης δεν μπορεί να μην εξαγάγει τα δικά του συμπεράσματα.

            Τα δικά μου είναι ότι και οι δύο παρατάξεις έχουν τους ήρωες τους. Όμως ανάμεσα σ’ εκείνους που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ελληνικότητας του τόπου  πολλοί δεν επιδέχονται καμμίαν αμφισβήτηση γιατί είναι είτε απαγχονισμένοι, είτε αποκεφαλισμένοι ή με άλλους τρόπους πεσόντες σε μάχες, σε βασανιστήρια και σε εν ψυχρώ εκτελέσεις, ενώ ανάμεσα σ’ εκείνους που με διάφορα προσχήματα επεδίωξαν αλλότριους στόχους, υπάρχουν μεν κάποιοι που έτυχε να κερδίσουν κατά καιρούς αναγνώριση, κοινωνική καταξίωση και πλούτο, μεγάλη φήμη (κάποιοι και τρανή), ακόμα και ανδριάντες όταν πέθαναν, πλην όμως η πάροδος του χρόνου γίνεται η κολυμβήθρα μέσα από την οποία η αλήθεια αναδύεται ολόλαμπρη και η απάτη ή (στην ηπιότερη της μορφή) η πλάνη, ως αυτή ακριβώς που είναι.

ΚΥΠΡΟΣ : Η ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΠΩΔΥΝΗ ΜΟΡΦΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ




του  Κρίνου  Ζ. Μακρίδη*


.......... Επιμένουν να μην μεταφράζουν στα Ελληνικά τα πλείστα πολιτειακά έγγραφα και έτσι να μειώνουν τον απλό άνθρωπο.............Η προτελευταία μορφή δουλείας είναι ο φόρος υποτέλειας που πληρώνουμε στον Τούρκο Δυνάστη μας : ανεργειακό επίδομα, νοσήλια, νερό εύνοια, προτεραιότητα, στις υπηρεσίες του κράτους, συντάξεις. Το 2016 ξοδεύτηκαν £32εκ. για τους Τούρκους από την τζέπη του φορολογούμενου Κύπριου, χωρίς εκείνοι να συνεισφέρουν το παραμικρό............



Ήρθαν και έφυγαν πολλοί δυνάστες στον τόπο μας και επιτέλους ο Ελληνισμός της Κύπρου ημιλυτρώθηκε το 1960. Παρόλα αυτά οι επεμβάσεις, παρεμβάσεις και η εκμετάλλευση του νησιού όμως δεν σταμάτησε ποτέ από τους δυνατούς, τα υποχθόνια και φανερά συμφέροντα των ολίγων.

Η πιο πάνω συνταγή είναι πια γνωστή σε μας και σ’ ολόκληρο τον υποδουλωμένο πλανήτη όμως μια άλλη δουλειά και μορφή καταπίεσης του λαού έκανε την εμφάνιση της, με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του νησιού. Αυτή του κεφαλαίου και των άλλων συμφερόντων των οργανωμένων συνόλων του τόπου. Το κεφάλαιο και οι ομοσπονδίες που το εκπροσωπούν, μαζί με τον συνδικαλισμό άρχισαν να βαδίζουν μαζί χέρι χέρι και να εκμεταλλεύονται και να καταδυναστεύουν, τον εργάτη τον απλό άνθρωπο, τον καταναλωτή. Οι ηγεσίες αδίστακτες άπληστες, απάνθρωπες. Μαζί τους και συνοδοιπόροι, οι σύντροφοι τους, οι πολιτικοί και πολιτειακοί άρχοντες, τις πλείστες φορές διεφθαρμένοι, χωρίς αγάπη προς την πατρίδα, καταχραστές, δολοπλόκοι, κλέφτες και πάντοτε ατιμώρητοι. Βρίσκουν και αυτοί με τη σειρά τους σύμμαχο τους και «αδελφό», το μεγαλύτερο μέρος της διαβρωμένης κυβερνητικής μηχανής που ξεπουλιέται στον υψηλότερο πλειοδότη.

Η κοινή δήλωση των BRICS για την παράνομη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία

Η πρόσφατη δήλωση Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας και Νότιας Αφρικής (BRICS) που  καταδικάζει  τη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ στη Συρία, χωρίς σχετική έγκριση των Ηνωμένων Εθνών, αποτελεί ένα σημαντικό ντοκουμέντο υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου. Κυρίως όμως και προπάντων, στη συγκεκριμένη συγκυρία η δήλωση αυτή εκφράζει τις τάσεις  εξισορρόπησης δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο. Παρά την επιδεικτική μονοκαλλιέργεια ισχύος από τις ΗΠΑ - και μάλιστα παρά την πρόσφατη επιδεικτική υπόμνηση της στρατιωτικής δύναμης του Τραμπ προς τη Μέρκελ  ! - η αντίδραση των 5 δείχνει ότι στο διεθνές σύστημα υπάρχουν και λειτουργούν αντίρροπες δυνάμεις, που μπορούν να αποτρέψουν κάθε βίαιη αλλαγή στο status quo......
Μερικά στοιχεία της  δήλωσης:
Οι BRICS  εξέφρασαν την ανησυχία τους σχετικά με τις εσωτερικές κρίσεις που έχουν προκύψει σε μια σειρά κρατών της περιοχής τα τελευταία χρόνια. Οι κρίσεις αυτές πρέπει να επιλυθούν σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, χωρίς προσφυγή στη βία ή εξωτερικές παρεμβολές και μέσω της δημιουργίας  εθνικού διάλογου με τον δέοντα σεβασμό για την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία των χωρών της περιοχής (Μέσης ανατολής) . Οι BRICS  υπογράμμισαν τη νομιμότητα των προσδοκιών των λαών της περιοχής, στο να απολαμβάνουν πλήρεις  πολιτικές και κοινωνικές ελευθεριες και  σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τονίστηκε επίσης ότι οι στρατιωτικές επεμβάσεις που δεν έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν είναι συμβατές με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και είναι απαράδεκτες.
Οι BRICS εξέφρασαν τη βαθιά ανησυχία τους σχετικά με τη συνεχιζόμενη βία στη Συρία, την επιδείνωση της ανθρωπιστικής κατάστασης και την αυξανόμενη απειλή της διεθνούς τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού στη χώρα αυτή.

Κατά του Ντόναλντ Τραμπ: προπαγάνδα πολέμου




του Τιερί Μεϊσάν

 

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Το άρθρο αυτό έρχεται από τα παλιά (8.2.17) και μάλιστα πριν από τη δολοφονική και αντίθετη  προς το Διεθνές Δίκαιο επίθεση εναντίον της  Συρίας.Όμως εξηγεί  πλείστα όσα της αμερικανικής κοινωνίας και πολιτικής.

 

JPEG - 18.8 kb


Δύο εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του, ο δυτικός τύπος συνεχίζει το έργο παραπληροφόρησης και διαταραχής του κατά του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Ο τελευταίος και οι πρώτοι συνεργάτες του πολλαπλασιάζουν δηλώσεις και φαινομενικά αντιφατικές κινήσεις, έτσι ώστε να είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Ουάσινγκτον.

 

Η εκστρατεία κατά του Τραμπ


Η κακή πίστη του δυτικού Τύπου ελέγχεται στο κάθε ένα από τα τέσσερα κύρια θέματα.  

1.   Όσον αφορά το ξεκίνημα της διάλυσης του Obamacare (20 Ιανουαρίου), είναι σαφές ότι, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του δυτικού Τύπου, οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις που έπρεπε να το απολαμβάνουν το απέφυγαν συντριπτικά. Αυτή η μορφή «κοινωνικής ασφάλισης» αποδείχτηκε πολύ δαπανηρή και υπερβολικά γραφειοκρατική. Μόνο οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται αυτό το σύστημα ικανοποιήθηκαν πλήρως.

2.   Όσον αφορά την προέκταση του τείχους στα σύνορα με το Μεξικό (23 - 25 Ιαν), δεν υπάρχει τίποτα το ξενοφοβικό σε αυτή την ενέργεια: το Secure Fence Act υπεγράφη από τον πρόεδρο George W. Bush ο οποίος ξεκινήσει την κατασκευή του. Η τελευταία συνεχίστηκε από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα με την υποστήριξη της τότε κυβέρνησης του Μεξικού. Πέρα από την ρητορική στη μόδα για τα «τείχη» και τις «γέφυρες», τα μέτρα ενισχυμένου ελέγχου στα σύνορα λειτουργούν μόνο όταν οι αρχές και στις δύο πλευρές συμφωνούν να τα καταστούν λειτουργικά. Αποτύχουν πάντα όταν ένα από τα μέρη αντιτίθεται. Το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να ελέγχει την είσοδο των μεταναστών, εκείνο του Μεξικού είναι να σταματήσει τις εισαγωγές όπλων. Τίποτα από αυτά δεν έχει αλλάξει. Ωστόσο, με την εφαρμογή της Συνθήκης της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής (NAFTA), ορισμένες υπερεθνικές εταιρείες έχουν μετεγκατασταθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο Μεξικό, όχι μόνο θέσεις ανειδίκευτης εργασίας (σύμφωνα με το μαρξιστικό δόγμα της «πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους »), αλλά επίσης και θέσεις εξειδικευμένης εργασίας που ασκούνται από υποπληρωμένους εργάτες (« κοινωνικό ντάμπινγκ »). Η εμφάνιση αυτών των θέσεων εργασίας προκάλεσε μια μαζική εγκατάλειψη της υπαίθρου, αποσταθεροποιώντας τη μεξικανική κοινωνία, κατά το πρότυπο των όσων συνέβησαν κατά τον δέκατο ένατο αιώνα στην Ευρώπη. Οι πολυεθνικές μείωσαν στη συνέχεια τους μισθούς, βυθίζοντας στη φτώχεια μέρος του μεξικανικού πληθυσμού· ο οποίος δεν ονειρεύεται τίποτα πλέον παρά να πληρώνεται σωστά στις ίδιες τις ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχοντας ανακοινώσει ότι θα αποσύρει την υπογραφή των ΗΠΑ από τη Nafta, τα πράγματα θα πρέπει να επανέλθουν στη τάξη κατά τα επόμενα χρόνια και να ικανοποιήσουν τόσο τους Μεξικανούς όσο και τους Αμερικανούς.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Εθνικοί Εργολάβοι και Μαυρογιαλούροι της συμφοράς




του Π. Κατίκα
Πριν από τις Εθνικές εκλογές του Γενάρη του 2015, στο προεκλογικό του πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, δεσμευόταν ότι όταν θα γινόταν Κυβέρνηση, θα προχωρούσε σε ενδελεχή έλεγχο και τροποποίηση των συμβάσεων παραχώρησης των πέντε αυτοκινητοδρόμων της χώρας από τη Βουλή των Ελλήνων, στην οποία θα περιλάμβανε διόρθωση των σκανδαλωδών παραχωρήσεων προς τους εργολάβους, στις οποίες είχε προχωρήσει  η Κυβέρνηση του κ. Σαμαρά  και τις οποίες είχε καταγγείλει στην Βουλή των Ελλήνων ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε. Για να γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, είχε αναγνωρίσει μεταξύ άλλων στους παραχωρησιούχους, προκειμένου να δικαιολογήσει το σταμάτημα των έργων από μέρους τους, "ανωτέρα βία" εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης, προνόμιο, που δεν αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα σε κανέναν πολίτη αυτής της χώρας για τα χρέη του στις Τράπεζες και το Ελληνικό δημόσιο.
Αντί αυτών, μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 και στα πλαίσια της μνημονιακής κυβίστησης, ο κατά δήλωσή του "αριστερός Υπουργός κ. Σπίρτζης" (καθοδηγούμενος ίσως από τη σκιά του Άρη Βελουχιώτη) και εξαργυρώνοντας την υπουργοποίησή του, προχώρησε  στην υπογραφή μνημονίων συναντίληψης  για κάθε αυτοκινητόδρομο χωριστά, συμφωνώντας, προκειμένου να ολοκληρωθούν τα έργα όπως ισχυρίστηκε, να καταβληθούν στους παραχωρησιούχους 350 εκ. ευρώ, έναντι ενός δισ. ευρώ  που εκείνοι απαιτούσαν.
Η τελική συμφωνία και οι τεχνικές λεπτομέρειες από τις οποίες θα αποδεικνυόταν  το εύλογο των απαιτήσεων των παραχωρησιούχων δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας και δεν έφτασαν ποτέ στη Βουλή.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Απαξιωτικός ο Μελανσόν : Εγώ δεν είμαι Τσίπρας !

Κάποτε ήταν φίλοι και πόζαραν μαζί σε προεκλογικές συγκεντρώσεις πριν από τις προηγούμενες εκλογές στη Γαλλία. Αλλά πλέον τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο Αλέξης Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας και υπέγραψε Μνημόνιο και ο Ζαν Λικ Μελανσόν παραμένει ο υποψήφιος της Αριστεράς που παλεύει για μια θέση στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία.

Ο υποψήφιος της Αριστεράς στη Γαλλία έχει δει τα ποσοστά του να τσιμπάνε τις τελευταίες μέρες γιατί ξαφνικά (;) ο λόγος του άρχισε να μοιάζει λίγο με εκείνον της Μαρίν Λε Πεν. Εμφανίζεται λίγο πιο ευρωσκεπτικιστής από παλιότερα. Plus παραμένει φίλος με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία πρόσφατα ήταν στο πλευρό του σε προεκλογική συγκέντρωση στη Βαστίλη.
Μιλώντας λοιπόν σε συζήτηση με ψηφοφόρους που διοργάνωσε η Parisien, ο Ζαν Λυκ Μελανσόν αναφέρθηκε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στον Έλληνα πρωθυπουργό, λέγοντας πως "ο κ. Σόιμπλε" ξέρει πολύ καλά ότι εκείνος δεν είναι ο… Τσίπρας για να μιλάει 17 ώρες με ανθρώπους που τον προσβάλουν!

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Πύρρεια η νίκη του Ερντογκάν




Η νίκη του Ερντογκάν  (51,45-48,55)είναι Πύρρεια, είναι σαφώς αμφιλεγόμενη , είναι προϊόν έμμεσης και άμεσης ψυχολογικής βίας, είναι αρκετά αδύναμη ώστε  να ευνοήσει ανατροπές συσχετισμών  στην πληθώρα των μετώπων όπου έχει εμπλακεί η χώρα . Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι τα δημοψηφίσματα της Νέας Τάξης πλησιάζουν πιο πολύ την έννοια της σφυγμομέτρησης παρά αυτή μιας διαδικασίας απευθείας απόφασης του λαϊκού σώματος – όπως έδειξε χαρακτηριστικά η ελληνική  περίπτωση το 2015. Ο Ερντογκάν μπορεί να προχωρήσει, έστω και αμφισβητούμενος από ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, έστω και υπό συνθήκες εντεινόμενης ύφεσης και αβεβαιότητας στο εσωτερικό της Τουρκίας !  Όμως είναι πλέον φανερό ότι όριο της δύναμής του είναι η δημιουργία κουρδικής πολιτειακής οντότητας :  Σε μια τέτοια εξέλιξη, είναι απόλυτα και άμεσα χαμένος, από τους ίδιους τους στρατοκράτες που επί του παρόντος ελέγχει.


Από ελληνική σκοπιά, το πλέον σημαντικό στοιχείο είναι η ψυχολογία των δρώντων πολιτικών υποκειμένων στην τουρκική πολιτική σκηνή. Παρά τις διαφορετικές  τακτικές μεθοδεύσεις που ενδεχομένως ακολουθούν αυτά τα υποκείμενα, το θέμα είναι η βασική στρατηγική τους στόχευση. Και στην προκειμένη περίπτωση, το πλειοψηφικό στρατηγικό όραμα της Τουρκίας όπως έχει δηλωθεί από μεγάλα, μεσαία και μικρά  πολιτικά στελέχη, δεν είναι μια εγχώρια οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη με στόχους ανάλογους χωρών όπως π.χ της Ολλανδίας, της  Ιταλίας ή της Ισπανίας, αλλά η ΧΩΡΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗ στον βαλκανικό κυρίως χώρο, κοντολογής η ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. 


Ανεξάρτητα λοιπόν από τη διαχείριση της «Πύρρειας νίκης» από τον Ερντογκάν ή ακόμη ανεξάρτητα  και από τη διαχείριση μιας αυριανής πολιτικής του ήττας, το θέμα είναι η αντιμετώπιση   του αυτοκρατορικού  ονείρου της γείτονος. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με ευχολόγια, με υποχωρήσεις και τακτικές κατευνασμού, αλλά με αμυντική πυγμή, με εθνική πανστρατιά  και αποφασιστικότητα