Μπράβο ρε Γιάννη Δημαρά….

Κάποιοι φοβούνται να συνθέσουν μια συγκεκριμένη πολιτική συμμαχιών και συγκεκριμένων μέτρων εξόδου από την μνημονιακή παγίδα, γιατί έτσι θα μπουν στη μπούκα του κανονιού και θα περάσουν -  από τον φαντασιακό χώρο της εφόδου κατά των χειμερινών ανακτόρων -   στον χώρο της πραγματικής  πολιτικής διακινδύνευσης. Γι αυτό και συνεχίζουν να επιδίδονται σε επαναστατικούς λεονταρισμούς, ενώ ο λαός και η χώρα έχουν ανάγκη από χειροπιαστά  μέτρα σωτηρίας….

Ο Γιάννης Δημαράς θυμίζει ένα σύνθημα στους τοίχους της Νομικής Σχολής το 1980, επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε : «Το΄να κόμμα δέρνει τ΄άλλο και τα δυο το Κίνημα».  Και δημοσιοποιεί μια άποψη,  που διερμηνεύει το γενικό πολιτικό αίσθημα :  

«Κοινή απαίτηση είναι να υπάρξει το αντιμνημονιακό αίτημα, ως ενωμένη εκλογική πρόταση».

 Λέει ο Δημαράς: 

Σήμερα, που οι Νεοέλληνες ζουν υπό καθεστώς κατοχής, σήμερα που καλούνται να υπηρετήσουν επιλογές και να αποφανθούν τι πρέπει να γίνει, για τη σωτηρία τη Πατρίδας, της υπεράσπισης της τιμής όλων μας, σήμερα οι επιθέσεις του άπληστου και βάρβαρου καπιταλισμού άλλοτε φανερά, άλλοτε δόλια μέσω ΚΑΙ των ΜΜΕ που ελέγχουν και τα οποία κατακρεουργούν σώματα και αλέθουν ψυχές, σήμερα που προσβάλλουν ήθη, ιδανικά και λερώνουν όνειρα, σήμερα πρέπει ενωμένοι, να διαλαλήσουμε στην Οικουμένη το νέο μας ΟΧΙ. 

Κοινή απαίτηση ενόψει της δύσκολης πολιτικής στιγμής που ζούμε, κοινή απαίτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού είναι να υπάρξει το αντιμνημονιακό αίτημα, ως ενωμένη εκλογική πρόταση. 

Σε ένα Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο, δεν περισσεύει κανείς. Άλλωστε, αποδεδειγμένα η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι αντιμνημονιακή.

Όλο το κείμενο στο 

http://www.antikry.com/2012/03/blog-post_6289.html

Στέφανου Τζουμάκα ο εξάψαλμος…..

Αυτός δεν είναι καιρός για τους μίζερους, γι αυτούς που λειτουργούν με αξιοκρατικούς αποκλεισμούς – που δημιουργούν επετηρίδες μέσα στα πλαίσια του αντιμνημονιακού κινήματος γιατί φοβούνται  την επικοινωνιακή θεσούλα που κατέκτησαν την τελευταία διετία,  από τότε που ξεκίνησαν  όντες  «άγνωστοι ακόμη και στο θυρωρό της πολυκατοικίας τους», σύμφωνα με τη ρήση παλαιοπασόκου τινός….

 Αυτός είναι καιρός για τη μεγίστη δυνατή συστράτευση δυνάμεων, για την αξιοποίηση όλων των ρωγμών στο σύστημα της μνημονιακής κατοχής, για τη προβολή του κριτικού λόγου, για την πρόταξη των θεμάτων δημοκρατίας  στον όποιο πολιτικό και κοινωνικό χώρο…..

Ο τακτικισμός αναγορεύει τους «εχθρούς των εχθρών μας» σε φίλους, όμως εδώ πρόκειται για κάτι διαφορετικό : Πρόκειται για το ότι το δίκιο του (μέχρι πρό τινος…) στραβού πρέπει να λέγεται !

Με αυτό το σκεπτικό αναφέρθηκα  στις δηλώσεις της Μαρίας Ζερβάκη, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, σχετικά με τις παρατυπίες στην «εκλογή»  Βενιζέλου και με την καταστροφικότητα των μνημονιακών πολιτικών . Με το ίδιο σκεπτικό αναφέρομαι στις πιο «φρέσκες» αλλά παρεμφερείς δηλώσεις του Στέφανου Τζουμάκα,  «ιστορικού στελέχους» και παλιού αγωνιστή του Πολυτεχνείου - «Πολυτεχνίτη» που δεν αποκλείεται να γίνει αύριο πολιτικά «ερημοσπίτης»… Οι συγκεκριμένες δηλώσεις περιέχουν κριτική  στην   «αντιδημοκρατική παρακμή, στην οποία δεν συνέτρεξαν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και στελέχη» του κόμματος», στη χθεσινή  «εκλογή» Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ

Η Άννα Βαγενά  ήταν η πρωταγωνίστρια του «Προξενιού της Άννας»- ενός φιλμ που γυρίσθηκε και παίχθηκε επί δικτατορίας, το 1972, με σκηνοθέτη τον Παντελή Βούλγαρη και σενάριο του ίδιου σε συνεργασία με τον  Μένη Κουμανταρέα. Το φιλμ  ήταν απλό, καθάριο όσο ένα ποίημα του Καβάφη ή του Αναγνωστάκη -  ένα κομμάτι ελληνικής πραγματικότητας μεταφερμένο στην οθόνη,  ανεπιτήδευτο,  χωρίς σπαζ@ρχιδικ@  πλάνα ή βλακώδεις συμβολισμούς  τρεχαγυρευοπουλικών προθέσεων….Για τους ανθρώπους που ήθελαν να υπερβούν το δίπολο της ψευτοβαθυστόχαστης  κουλτούρας  και της συμβατικής κινηματογραφικής  παραγωγής, η ταινία ήταν πραγματικά ένας τρίτος καλλιτεχνικός δρόμος και μια  μεγάλη ώθηση στους προβληματισμούς και στις αναζητήσεις τους. 

Η Άννα του προξενιού είχε εγχαραχθεί στη μνήμη μου, όμως αργότερα έτυχε να γνωρίσω και την ίδια την κυρία Βαγενά – πρωταρχικά από κάποιες δηλώσεις της για το χάλι του αθηναϊκού  κέντρου. Είχα εκτιμήσει τη παρρησία της στη δήλωση των προβλημάτων , χωρίς «προοδευτικές» ή «αντιρατσιστικές» εκπτώσεις, χωρίς μασημένα λόγια. Αργότερα έμαθα, χωρίς να εκπλαγώ καθόλου, ότι ήταν γυναίκα του Λουκιανού Κηλαηδόνη : Του μεγάλου συνθέτη με την επίσης καθάρια δημιουργία και την σχεδόν  σιτουασιονιστική εμμονή στη κριτική της καθημερινότητας….

M.Ζερβάκη : Αντικαταστατική η διαδικασία «εκλογής» Βενιζέλου…

 Η  Μαρία Ζερβάκη, νομικός, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και παλιά  συνεργάτης της «Νέας Οικολογίας», με συμβολή  στην υπόθεση του οικολογικού κινήματος,  χαρακτηρίζει την  πολιτική των μνημονίων «αδιέξοδη για την οικονομία μας, τραγική για τη χώρα μας, καταστροφική και απάνθρωπη για το λαό μας, διαλυτική για την Ευρώπη». Η ίδια καταγγέλλει τα  κείμενα των σχετικών συμβάσεων γιατί θίγουν και προσβάλλουν την εθνική μας αξιοπρέπεια και   καταστρατηγούν θεμελιώδη συνταγματικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών σε σχέση με την εργασία, την περιουσία και την προσωπικότητά τους. Ο λόγος της καθυστερημένος βέβαια, αλλά πάντως καθαρός, διακριτός από το λόγο των  οικοφλούφληδων-  που επιμένουν να χρησιμοποιούν την εγχώρια διαφθορά ως αντιπερισπασμό και αδιαλείπτως  δίνουν το βήμα στους   υποστηρικτές της  λογικής   των Μνημονίων -    με προφανή σκοπό τη διατήρηση της δικής τους επαφής με τα κέντρα εξουσίας…

   Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκτός από τη προσωπική της δήλωση αποχής από τη σημερινή ψηφοφορία για την «εκλογή» Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, η Μαρία Ζερβάκη καταγγέλλει αυτή τη διαδικασία  ως παράτυπη και αντικαταστατική…

Λέει η Ζερβάκη :

«Η σημερινή ψηφοφορία αποφασίστηκε από τα μισά μόνο μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, επειδή τα υπόλοιπα μισά, απείχαν από τη διαδικασία έχοντας διαχωρίσει πολιτικά τη θέση τους.

Στη διαδικασία αυτή της 11.3.2012 κάποιοι κοπτόμενοι δήθεν για την τήρηση του Καταστατικού, την τυπικότητα και νομιμότητα της διαδικασίας, απέκλεισαν τις δύο άλλες υπάρχουσες υποψηφιότητες – πλην της υποψηφιότητας του Βαγγέλη Βενιζέλου.Με διαδικαστική μου παρέμβαση κατέδειξα ότι οι ισχυρισμοί τους, (εμπρόθεσμο/εκπρόθεσμο υποψηφιοτήτων – συμπλήρωση ειδικού εντύπου ΕΚΑΠ – συλλογή 94 τουλάχιστον υπογραφών), ήταν προφάσεις εν αμαρτίαις.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε η υποψηφιότητα του Βαγγέλη Βενιζέλου είναι καταστατικά έγκυρη, επειδή έπασχε το ίδιο το Σώμα που ενέκρινε την υποψηφιότητα αυτή….».

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω  τους ισχυρισμούς της Ζερβάκη, δεδομένου ότι δε γνωρίζω  τους ισχυρισμούς  της άλλης πλευράς. Αυτό που γνωρίζω  πάντως  είναι ότι ο Βίτο Κολεόνε  δεν το έχει σε τίποτε να περάσει με κόκκινο , ή να παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμιο ή πετάξει τα σκουπίδια του έξω από τον κάδο σκουπιδιών. Γιατί γενικώς, όταν έχεις σκοτώσει, το να σουφρώσεις το πορτοφόλι ενός τυφλού  κάνει ελάχιστη διαφορά…

Όλο το κείμενο της Ζερβάκη

http://papaioannou.wordpress.com/2012/03/18/%ce%b6%ce%b5%cf%81%ce%b2%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ad%cf%87%cf%89-%cf%83%cf%84%ce%b7/

ΤΟ "ΠΑΝΔΙΑΒΟΛΟΝ"

Στις εσωκομματικές  διαδικασίες του συνδικάτου του οικονομικού εγκλήματος  δεν ανακατεύομαι. Βασικά υποστηρίζω ότι η κόζα νόστρα  delenda est, ότι η ηγεσία της πρέπει να παραδοθεί στη δικαιοσύνη, ότι το όνομα της πρέπει να μπει στο ΠΑΝΔΙΑΒΟΛΟΝ (το αντίθετο του ΠΑΝΘΕΟΝ…..)  δίπλα σε αυτό της ΕΠΕΝ και των αδελφών Κατελάνων. Όμως αδυνατώ να παρακάμψω τις δηλώσεις ορισμένων ανθρώπων,  που κάνουν χαρακίρι στη νοημοσύνη  των ίδιων αλλά παράλληλα  τραυματίζουν ή επιχειρούν να τραυματίσουν και τη δική μας νοημοσύνη…

Αντιγράφω άνευ σχολίων τις «φιλοφρονήσεις» του Μίμη Ανδρουλάκη προς τον Βαγγέλη Βενιζέλο, τον ενίοτε φερόμενο και ως «Ευάγγελο» Βενιζέλο, όταν η ρύμη του λόγου προσαρμόζεται σε  υψιπετείς πολιτικές κατευθύνσεις  :  

……. Διαχειρίστηκε με φρόνηση το τραύμα εκείνης της ήττας και πρέπει να έγινε σοφότερος, συναισθηματικά πλουσιότερος………... Η ισχυρή του αυτοπεποίθηση αντικειμενικά πρέπει να τον κάνει ανοιχτό στα πραγματικά ταλέντα …… Στο “κατανοώ” είναι ασυναγώνιστος , αλλά μπορεί και πρέπει να περνά από το “κατανοώ” στο “αισθάνομαι”….. …….υπερβαίνει θετικά με τον αυτομετασχηματισμό του τις εσωτερικές του αντινομίες …………φέρνει στην πρώτη γραμμή της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας μια νέα κοινωνική διάταξη………..δίνει ένα δημιουργικό νόημα στην επερχόμενη επανάσταση των εικοσάρηδων, τριαντάρηδων για ένα νέο διαγενεακό συμβόλαιο κόντρα στο γκρίζο στάτους κβο ……….…μετά την επιτυχία του PSI έχει ενισχύσει το ευρωπαϊκό ηγετικό προφίλ του και είναι καλύτερα τοποθετημένος να συμμετέχει στο “μεταπολεμικό τραπέζι” επαναχάραξης του ευρωπαϊκού χάρτη …..

ΤΕΣΤ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Το τεστ έχει μόνο μια, αλλά πολύ σημαντική  ερώτηση ! Βασίζεται δε σε μια τυχαία, εντελώς φανταστική περίσταση,  όπου ΕΣΥ καλείσαι να πάρεις μια απόφαση! Θυμήσου ότι η απάντηση σου πρέπει να είναι ειλικρινής.

Διάβασε τα παρακάτω και δώσε ιδιαίτερη σημασία σε κάθε γραμμή! 

Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

Είσαι στην προβλήτα του Πειραιά. Γύρω σου κυριαρχεί το χάος, που προκάλεσαν ακραία καιρικά φαινόμενα.  Είναι μια καταστροφή βιβλικών διαστάσεων. Είσαι  φωτογράφος που δουλεύει για μία πολύ μεγάλη εφημερίδα, και είσαι παγιδευμένος στην μέση ενός χάους …..

Η κατάσταση είναι φοβερή!  Σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι ουρλιάζουν, άλλοι εξαφανίζονται κάτω από τα νερά! Η φύση διαλύει τα πάντα ! 

ΤΟ ΤΕΣΤ

Ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο μέσα στο νερό! Παλεύει για τη ζωή του προσπαθώντας να μη τον καταπιούν τα κύματα! Πλησιάζεις... και σου μοιάζει οικείος! Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι!

Είναι ο Γιωργάκης Παπανδρέου !!!

Την ίδια στιγμή βλέπεις τεράστια κύματα να κατευθύνονται καταπάνω του έτοιμα να τον πνίξουν!

Έχεις 2 επιλογές:

1) Μπορείς να σώσεις την ζωή του , ή

2) Να τραβήξεις μια δραματική φωτογραφία που αναπαριστά τον θάνατο ενός από τους πιο αμφιλεγόμενους πρωθυπουργούς της Ελλάδος και γνωστό στην Ευρώπη, για το <<δόσιμο-εκχώρηση>> της πατρίδας του στο ΔΝΤ ! 

Η ΕΡΩΤΗΣΗ:

Εδώ είναι η ερώτηση και παρακαλώ απάντησε ειλικρινά:

α) Θα επιλέξεις έγχρωμο φιλμ με υψηλή αντίθεση, ή

β) θα ακολουθήσεις την κλασική απλότητα του ασπρόμαυρου;

Οικολόγοι Πράσινοι και Ριζοσπαστική Οικολογία

Η συνεκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πρασίνων Ελεάννα Ιωαννίδου  τα λέει μερικές φορές καλά, όμως αδυνατεί να αποσπαστεί   από τη πολιτική διγλωσσία των ΟΠ και από τους «ευφημισμούς» που  αυτοί επιστρατεύουν,  για να δηλώσουν την πραγματική κατάσταση….  

Λέει σε πρόσφατη ανακοίνωση  η Ιωαννίδου :

«Η υπό έγκριση νέα δανειακή σύμβαση υπό αγγλικό δίκαιο δίνει προτεραιότητα στους θεσμικούς πιστωτές έναντι της κοινωνίας και επιβάλλει τον ασφυκτικό μηνιαίο πλέον εκβιασμό της ελληνικής κοινωνίας για την αποδέσμευση των χρηματοδοτήσεων. 'Όσο και αν διαφημίζεται από την κυβέρνηση ως σχέδιο εξόδου από την κρίση, επιβεβαιώνεται στο πραγματικό οικονομικό, εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο ως όχημα της εσωτερικής υποτίμησης του βιοτικού επιπέδου των πλέον αδύναμων και ευάλωτων και ως προμήνυμα του Μνημονίου ΙΙΙ».

«Οι θεσμικοί πιστωτές» είναι ο ευφημισμός που χρησιμοποιεί η Ιωαννίδου για  τις  δυνάμεις του τοκογλυφικού κεφαλαίου και ιδιαίτερα τις δυνάμεις της γερμανικής  μεταμοντέρνας αποικιοκρατίας, που επιδιώκουν  να αγοράσουν  τη χώρα  μας scrap και προς το σκοπό αυτό προωθούν  την ολική αποδόμησή της. Η «εσωτερική υποτίμηση» κλπ.. είναι μια κομψή και ελαφρώς τεχνικίζουσα έκφραση , με σκοπό να  απαλύνει τη τραχύτητα των όρων που εκφράζουν την πραγματική κατάσταση : Φτώχεια, ανεργία, ματαίωση ονείρων, θλίψη, ξενιτιά, αθλιότητα. Ο κόσμος το έχει τούμπανο, οι ΟΠ το αναδιατυπώνουν έτσι ώστε να μην προσβάλλουν το «καμάρι» των μνημονιακών  δωσίλογων……. 

Όσο παρακολουθεί κανείς τις εξωτερικεύσεις του Κόμματος των Οικολόγων Πρασίνων, τόσο περισσότερο κατανοεί τη πολιτική διγλωσσία και τη συστηματική πολιτική απόκρυψη, στην οποία αυτό επιδίδεται. Πριν από λίγο καιρό σχολίαζα τις αστειότητες της επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας των ΟΠ, Ιωάννας Κοντούλη : Η οποία επιχειρούσε να εμφανίσει μια τρίτη γραμμή, πέραν του μνημονιακού και αντιμνημονιακού λαϊκισμού!!!!  Σε ανάλογο μήκος κύματος κινείται και πρόσφατη τοποθέτηση του Γιάννη Τσιρώνη, που βάλλει εναντίον του υποτιθέμενου  «ποδοσφαιρικού διλήμματος «μνημόνιο/αντιμνημόνιο» …..

Οι διατυπώσεις αυτές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν  ως εκφράσεις  πολιτικού εξυπναδισμού, ή   ως μηχανική μεταφορά κάποιων κατά φαντασία υπερβάσεων , π.χ. του «διλήμματος Αριστερά/Δεξιά». Οι  ΟΠ, μη Αριστεροί αλλά και μη Δεξιοί, εναντίον της δομικής αλλαγής της παρούσας  κοινωνίας αλλά και εναντίον της συντήρησης της παρούσας κοινωνίας, μη μνημονιακοί αλλά και μη αντιμνημονιακοί -  και μη χειρότερα, θα έλεγα εγώ : Οι άνθρωποί μας δεν ανήκουν σε αυτό που δηλώνουν – δηλαδή στο τίποτε – αλλά έχουν πάρει το  Franchise  του μεγάλου αδελφού κόμματος, που λέγεται Γερμανοί Πράσινοι. Οι οποίοι Γερμανοί Πράσινοι τους πριμοδοτούν πολύ περισσότερο από όσο η ΔΗΜΑΡ ή ο ΣΥΝ πριμοδοτούν  τα οικολογικά τμήματά τους, εμφανιζόμενοι ως συστηματικοί χορηγοί κύρους στους ΟΠ – μια και  η εργασία των τελευταίων δεν  έχει κοινωνική και πολιτική αναγνώριση….

Δεν είναι τυχαίες οι προσκλήσεις και η τρανταχτή επιδοκιμασία των Παπανδρέου και Σημίτη σε συνέδρια των Γερμανών  Πρασίνων, ούτε είναι τυχαία η  περυσινή νουθεσία του  Κον Μπεντίτ για συνεργασία ΟΠ και Σοσιαλιστών…Το μόρφωμα των  ΟΠ βασίζεται πρωτίστως στην αχλύ επί  των προγραμματικών του προσανατολισμών και  στην χαβαλέ στάση ορισμένης (καναπεδόφιλης)  μερίδας του κοινωνικού σώματος,  που αναζητά  νεωτερισμούς δωρεάν, χωρίς  καταβολή προσωπικής κριτικής ενέργειας….

Η αντιμνημονιακή οικολογία, οι ακτιβιστές σε όλα τα πεδία όπου απειλείται η ποιότητα ζωής και η φύση, οι κινήσεις πολιτών που σχετίζονται με τους περιβαλλοντικούς αγώνες και δεν επιδίδονται σε άκρατη προγραμματοθηρία, όλοι οι μη πειθόμενοι τοις κείνων (χ)ρήμασιν, δεν έχουν τη παραμικρή σχέση με αυτό το  διπρόσωπο και ετεροκαθοριζόμενο σχήμα. Δεν έχουν θέση στο πλευρό διαφόρων «καλοθελητών» που θέλουν να το μεταρρυθμίσουν εκ των ένδον… Η θέση τους είναι στο πλευρό του λαού , στην  υποστήριξη ενωτικών εγχειρημάτων, στη συστράτευση  της κοινωνικής , πατριωτικής και  οικολογικής ευαισθησίας .

 

OI AΘΛΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Οι   «Άθλιοι» ήταν  το πιο διάσημο μυθιστόρημα  του Βίκτωρα Ουγκώ, που γράφτηκε το 1862, όταν ο συγγραφέας ήταν εξόριστος από τη Γαλλία της αυτοκρατορίας. Ήταν το αγαπημένο μυθιστόρημα πολλών συνομήλικών μου , το μυθιστόρημα  που ανακαλώ στη μνήμη μου με αγάπη, που είχαμε διαβάσει απανωτές φορές -   στο πρωτότυπο, σε συνοπτική έκδοση, σε κόμικς. Του οποίου τους ήρωες είχαμε σκεφθεί και ξανασκεφθεί γι αυτό που ήταν και για εκείνο που έγιναν  : Ο Γιάννης Αγιάννης, η Τιτίκα, οι Θερναδιέροι, ο Μάριος, ο Γαβριάς, ο Ιαβέρης. Είχα βαθύ δεσμό και πιστεύω πως και άλλοι «του φυράματός» μου είχαν διαχρονική σχέση με το πνεύμα των «Αθλίων». Πρόσφατα μάλιστα, μετά τα γνωστά επεισόδια στην Αθήνα που κατέληξαν σε καταστροφές, αυτό που συγκράτησα στη μνήμη μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κουβέντα, ήταν η δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου για τους «Γαβριάδες» που δρουν σε αυτές τις συνθήκες…. Βρήκα τον παραλληλισμό υπερβολικό, όμως είδα σ’ αυτόν  έναν σπάνιο επαναστατικό κλασικισμό….  

Τώρα που οι «Άθλιοι» ξαναζούν και η κοινωνία επανέρχεται στην αθλιότητα του 19^ου αιώνα, η ιστορία του Ουγκώ επανεπικαιροποιείται. Είναι η ιστορία ενός υποστηρικτή της καθεστηκυίας τάξης που  ξεπερνάει τα  πολιτικά του «γονίδια»  και πεθαίνει το 1885, έχοντας γίνει  γερουσιαστής και ίνδαλμα του γαλλικού λαού…

Ο «Ουγκώ στα Πατήσια» είναι μια λαμπρή ιδέα που είχε «Ο χώρος διαλόγου και δημιουργίας Καμπάνη» και το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής» : Γιατί τα Πατήσια του 21^ου αιώνα  σαν μετεμψύχωση των Παρισίων του 19^ου, είναι ένα εξαίσιο πεδίο συγκρίσεων. Τι Πατήσια -  τι Παρίσι, κατά πως έλεγαν :  τι Παπάγος τι Πλαστήρας…..

Οι ομιλητές και άλλοι συντελεστές της εκδήλωσης, είναι άνθρωποι με  αξία και είναι σίγουρο ότι θα έχουν να πουν πολλά….Εγώ πάντως θα βάλω  ένα ακόμη πόντο υπέρ των διοργανωτών, γιατί  χρησιμοποίησαν την ορθή γραφή για να δηλώσουν το όνομα του Γάλλου συγγραφέα : Δηλαδή  ΟΥΓΚΩ, με ωμέγα. Γιατί απέφυγαν  την  νεωτερίζουσα  σαχλαμάρα της υποτιθέμενης απλοποίησης  των ξένων ονομάτων –  αποδίδοντας π.χ. το   Shakespeare σε «Σεξπιρ» -   και με αυτό τον τρόπο καταλύοντας   τη συσχέτιση  της ξένης λέξης με τη μεταγραφή της στα ελληνικά. Γιατί η γραφική αναπαράσταση μιας λέξης δεν είναι μόνο παραπομπή σε ένα ήχο, αλλά και δήλωση της προέλευσης και των δεσμών της με την ξένη κουλτούρα….. 

Ψυχοπλακωτική ψυχιατρική

Ο Έριχ Φρομ , διαπρεπής  ψυχαναλυτής και πολιτικός φιλόσοφος,  αμφισβητούσε το κατά πόσο  η πλειοψηφική συμπεριφορά σε μια κοινωνία συνιστά πρότυπο ψυχικής υγείας. Με βάση τις παρατηρήσεις του από τη συμπεριφορά των Γερμανών πολιτών στη ναζιστική περίοδο, συμπέρανε ότι η ψυχική υγεία μπορεί κάποτε να είναι  μειοψηφική….

Σήμερα, στην Ελλάδα των Μνημονίων,    τα απλά συμπτώματα της στενοχώριας, της δύσθυμης διάθεσης, της μελαγχολικής παθητικότητας,  της απουσίας προσδοκιών και της γκρίζας επαφής με την καθημερινότητα, παίρνουν  όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και  κατακτούν τη  πλειοψηφία των Ελλήνων. Πάνω σε αυτή τη βάση στήνονται ποικίλες μορφές  ψυχικής διαταραχής, με πιο  «κραυγαλέο» παράδειγμα τις αυτοκτονίες.

Σύμφωνα με  επίσημα στοιχεία που  κατέθεσαν στην Βουλή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουστής και ο υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Μάρκος Μπόλαρης , μόνο την τελευταία διετία του μνημονίου οι περιπτώσεις αυτοκτονιών (τελεσθείσες ή απόπειρες) αυξήθηκαν  κατά 22,5%. Σε όλα αυτά θα πρέπει να συνυπολογισθεί  το «απογραφικό έλλειμμα» που χαρακτηρίζει τα συγκεκριμένα  φαινόμενα, καθώς  ούτε οι (αποτυχημένες….) απόπειρες δημοσιοποιούνται εύκολα από τα Νοσοκομεία και τους συγγενείς  ούτε οι  («επιτυχημένες»)απόπειρες γίνονται ευρύτερα  γνωστές, με δεδομένες τις εκκλησιαστικές κυρώσεις και την άρνηση τέλεσης κανονικής κηδείας από τους ιερείς

Οι «Ιδανικοί αυτόχειρες»  του ποιητή Καρυωτάκη – που κι αυτός  αυτοχειριάστηκε μετά από σύντομο χρονικό διάστημα από τη συγγραφή τους  – ήταν κομιστές μιας ακραίας ευαισθησίας, ίσως και κάποιων  ποιοτικών απαιτήσεων απέναντι στη ζωή.  Οι σύγχρονοι μνημονιακοί αυτόχειρες είναι πολύ πιο γειωμένοι στη τρέχουσα κατάσταση και στα οικονομικά αδιέξοδά της. Παράδειγμα ένας 56χρονος βιοπαλαιστής, που  πρόσφατα πήρε τη βάρκα και την κυνηγετική καραμπίνα του  και ξανοίχτηκε σε  θαλάσσια περιοχή της Ερέτριας για να τινάξει στον αέρα  τα ανύπαρκτα όνειρά του. Κατά τραγική ειρωνεία το κοντινό νησί  λεγόταν « Νησί των ονείρων»…..

ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ

Ποιος είναι ο πολιτικός που σε ομιλία του τον Δεκέμβρη του 2010  έκανε αναφορά σε ένα κείμενο  του Μπρεχτ, που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο υπογράμμιζε την αξία της αλληλεγγύης;

«Τον προηγούμενο μήνα ήρθαν να πάρουν τον Εβραίο γείτονά μου. Δεν φώναξα. Δεν ήμουν Εβραίος. Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθαν και πήραν τον κομμουνιστή γείτονά μου. Δεν φώναξα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Εχθές ήρθαν και πήραν τον ομοφυλόφιλο γείτονά μου. Δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος. Σήμερα ήρθαν να πάρουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε κανένας να φωνάξει.» Με αυτά τα λόγια του Μπρεχτ σήμερα μπορούμε να δούμε την ελληνική πραγματικότητα, γιατί όσοι και αν φωνάζουν πια, δεν ακούγονται. Η Βουλή των Ελλήνων από τις 4 Ιουνίου του 2010 βρίσκεται υπό κατοχή. Έχουν περάσει ένα μνημόνιο, για το οποίο συζητούμε στο ναό της Δημοκρατίας, που είναι αντισυνταγματική συμφωνία, είναι παράνομη ψηφοφορία με λιγότερους από εκατόν ογδόντα Βουλευτές, διότι έτσι παραχωρεί εθνική κυριαρχία……».
Αυτός είναι ο  Πάνος Καμμένος, στον οποίο αναφέρθηκα  στο http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2010/12/blog-post_3811.html

και του οποίου όλη η τότε ομιλία βρίσκεται  στο  http://ethnologic.blogspot.com/2010/12/blog-post_23.html

Τώρα πλέον ο Πάνος Καμμένος προχωράει με το νέο κόμμα του,  αποστασιοποιημένος από τη Νέα Δημοκρατία και από τον πρώην ηγέτη του Αντώνη Σαμαρά -  που το έριξε στις αντιαριστερές κορώνες για να εξευμενίσει τα μεγαλοαφεντικά της Τρόϊκα…..

Η «σημειολογία» της πολιτικής παρουσίας του Καμμένου είναι αρκετά  ευρηματική. Και η  επιλογή του Διστόμου  για το εναρκτήριο λάκτισμα της προεκλογικής του καμπάνιας   είναι ιδιαίτερα εύγλωττη ,  σχετικά με την αναλογία  παλιάς  και  τρέχουσας γερμανικής κατοχής….Εντυπωσιακός επίσης είναι ο  χλευασμός  που εξαπολύει ενάντια  στους  ελεεινούς σφογκοκολάριους του καθεστώτος :

“Ανεύθυνους λαικιστές ” σφαγιάσαν  στο Δίστομο οι «Υπεύθυνοι» Ναζιστές…..

Ανθολογώ  από το λόγο του κάποια σημεία , που πρέπει να σκεφθούν σοβαρά όσοι κάνουν πολιτική χωρίς στερεότυπα και με περίσσεια διαλεκτικής στη σκέψη τους :

ΚΑΝΕΝΟΚΡΑΤΙΑ

Η εφημερίδα ΒΗΜΑ καταχωρεί τις απαντήσεις που δόθηκαν από διάφορους πολίτες σε on line ψηφοφορίες ,  σχετικά με τις υποψηφιότητες για την προεδρία  του ΠΑΣΟΚ.

 Ερώτημα : «Ποιόν θεωρείτε καταλληλότερο από όσους εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ».

Απάντηση :  Βενιζέλος (32,86%),  Παπουτσής (4.97%), Άλλος(7,33%) , Κανένας (52,96%)….

Αυτή η ευοίωνη  υπεροχή  του Κανένα έναντι των υπολοίπων, παραπέμπει στο γνωμικό   που κυκλοφορούσε  στο Βιετνάμ της δεκαετίας του 60 μεταξύ των Αμερικανών στρατιωτών : «Καλός Βιετκόγκ είναι ο νεκρός Βιετκόγκ» …

 Ξεκινώντας από το «καλός Πρόεδρος είναι ο μη Πρόεδρος», μπορεί να προκύψει και  το «καλό ΠΑΣΟΚ είναι το μη ΠΑΣΟΚ». Μπορεί δηλαδή να προωθηθεί μια ταχεία αποπασοκοποίηση της ελληνικής πολιτικής,  ως πρελούδιο    ποινικών και άλλων ερωτημάτων   για  τη δράση της Σοσιαληστρικής συμμορίας…. 

Κώστα Φωτεινάκη : «Επίμονοι κηπουροί»

                                            

 Όσο και να φαίνεται παράξενο η χώρα μας σχετικά πρόσφατα υιοθέτησε ρυθμίσεις και πολιτικές σχεδιασμού για το αστικό/δομημένο και φυσικό περιβάλλον. Το πρώτο και ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας θεσμοθετήθηκε το 1985!!!. Από τότε μέχρι σήμερα κατατέθηκαν νέα σχέδια νόμου ΡΣΑ: α) από τον πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά (2009) β) από την πρώην ΥΠΕΚΑ κ. Μπιρμπίλη (2011) -  αλλά ούτε το ένα ούτε το άλλο προχώρησαν. Το δεύτερο είχε ορισμένες θετικές προτάσεις αλλά και μνημονιακές προσαρμογές της τελευταίας στιγμής από τον κ. Παπακωνσταντίνου (αντικαταστάτη της κας Μπιρμπίλη) όπως π.χ. για το Ελληνικό, την εγκατάσταση αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων στους ορεινούς όγκους της Αττικής, κ.α. 

Δεν κρίνουμε συνολικά το «ΡΣΧ Αθήνας – Αττικής 2021» στο οποίο υπάρχουν θετικές προβλέψεις (π.χ. Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) αλλά και ιδιαίτερα αρνητικές (π.χ. την παραδοχή ότι το Θριάσιο και η Μεγαρίδα θα συνεχίσουν να συγκεντρώνουν οχλούσες χρήσεις και ρύπους) αλλά πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι όσο περνάει ο καιρός και δεν ψηφίζεται τόσο και θα ψηφίζονται άναρχα εφαρμοστικοί νόμοι του μνημονίου, δηλαδή ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, Περιβαλλοντικές Μελέτες Fast Track και όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον και τη βιοποικιλότητα «ας πάει και το παλιάμπελο». 

Ιδιαίτερα μας ανησυχούν οι πληροφορίες ότι για το «ΡΣΧ Αθήνας – Αττικής 2021» δεν θα είναι από εδώ και στο εξής ο υπεύθυνος Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ) αλλά το ίδιο το Υπουργείο (ΥΠΕΚΑ)!!! Σύμφωνα με την πολιτική συγκυρία μπορούμε να προβλέψουμε ότι ούτε και η παρούσα συγκυβέρνηση θα προωθήσει νομοθετικά του ΡΣΧ, το δήλωσε άλλωστε και ο υφυπουργός κ. Σηφουνάκης .  

Ανεξάρτητα όμως από τις καθυστερήσεις, την απαξίωση κ.λπ. οι «Επίμονοι κηπουροί» αν και γνώριζαν τις ανωτέρω πολιτικές συνθήκες κατέθεσαν στις 29 Φεβρουαρίου προτάσεις, σχόλια, έκαναν διορθώσεις και επικαιροποιήσεις των Στρατηγικών Περιβαλλοντικών Μελετών για τους ορεινούς Όγκους της Αθήνας – Αττικής. Οι «Επίμονοι κηπουροί» (Τάσος Λύτρας (Νομικός Περιβάλλοντος και ερασιτέχνης Βοτανικός), Ειρήνη Βαλλιανάτου (δρ. συστηματικός βοτανικός – φυτοκοινωνιολόγος) με τη στήριξη του Γιώργου Κόκκινου (μέλος της Ε.Ο.Ε. και ανταποκριτής της για τη Λίμνη Κουμουνδούρου) και του Κώστα Φωτεινάκη (Ερευνητή των ιστορικών ιχνών του Όρους Αιγάλεω – Ποικίλου και μέλους του Δ.Σ. των Φίλων της Φύσης) κατέθεσαν τέσσερα Υπομνήματα για τους Ορεινούς Όγκους της Αθήνας - Αττικής.

Της Φουκουσίμα...

Σε ανακοίνωσή του το «Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου» αναφέρεται στην πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας (11 Μαρτίου 2011), όταν το τσουνάμι, που ακολούθησε ισχυρό σεισμό,  κατέστρεψε τα συστήματα ψύξης  της εταιρίας ΤΕPCO, με αποτέλεσμα την έκλυση θερμότητας και την τήξη των πυρήνων τριών από τους αντιδραστήρες. Οι ειδήσεις  που ακολούθησαν αποκάλυψαν ότι εκτός από μακροχρόνια εγκληματικά σφάλματα, υπήρξαν και σοβαρές παραλείψεις  σε τομείς ασφαλείας και εκσυγχρονισμού των πυρηνικών εγκαταστάσεων – σε μια από τις  από τις πρωτοπόρες τεχνολογικά χώρες, όπου υποτίθεται ότι ισχύουν  αυστηρές προδιαγραφές….

Οι διαρροές ραδιενέργειας στο σταθμό της Φουκουσίμα υπολογίζεται ότι θα συνεχίζονταν τουλάχιστον έως το τέλος του 2011.Αν και η ζώνη εκκένωσης των κατοίκων ήταν  20 χλμ. γύρω από το εργοστάσιο, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ) προειδοποίησε ότι υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας  μετρήθηκαν  σε αποστάσεις μεγαλύτερες των 30 χλμ.

Σύμφωνα με μετρήσεις επιστημόνων, σημαντικά ποσά ραδιενέργειας έχουν διαχυθεί στον Ειρηνικό ωκεανό με απρόβλεπτες επιπτώσεις για τα αλιεύματα και τους πληθυσμούς που τρέφονται από αυτά.

Χ. Καφαντάρη : «Ορθολογικη» διαχείριση απορριμμάτων….

 Το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθείται επί δεκαετίες, με κυρίαρχες κατευθύνσεις την υπερκατανάλωση, την υπερπαραγωγή και κατασπατάληση των φυσικών πόρων, την καταστροφή του περιβάλλοντος, παρήγαγε πολλά απορρίμματα. Η σημερινή συνεχής κρίση και η έντονη ύφεση την περίοδο των μνημονίων που διανύουμε, έφεραν κάποια μικρή μείωση στην ποσότητά τους. Το πρόβλημα όμως παραμένει και ο κίνδυνος να «πνιγούμε» στα σκουπίδια, είναι πλέον ορατός.

Η μέχρι σήμερα πολιτική (όπου πέραν της Πολιτείας, έχει μερίδιο ευθύνης κομμάτι και η Τοπική Αυτοδιοίκηση) βασίζεται κύρια στη λειτουργία ανεξέλεγκτων ΧΑΔΑ (χωματερές), που πολλές λειτουργούν ακόμη και μας οδηγούν στην  επιβολή υψηλών ημερήσιων προστίμων από την Ε.Ε. Η αδυναμία συνολικού βιώσιμου σχεδιασμού δημιούργησε φαραωνικές εγκαταστάσεις ΧΥΤΑ (π.χ. Α. Λιόσια, Φυλή). Μια μόνο επίσκεψη αρκεί να αντιληφθούμε ότι, τα τεράστια μεγέθη εγκαταστάσεων δεν μπορούν να έχουν σχέση με ορθολογική διαχείριση απορριμμάτων-  φιλική προς το περιβάλλον και την κοινωνία. Τεράστιο πρόβλημα στη χώρα μας δημιουργούν τα νομικά κενά, όσον αφορά  την επιμόλυνση των αστικών στερεών αποβλήτων (ΑΣΑ) από επικίνδυνα και τοξικά απόβλητα βιομηχανιών, βιοτεχνιών και νοσηλευτικών μονάδων.

Κινήσεις πολιτών, πολίτες και επιστήμονες, παράλληλα με κινήματα και αντιστάσεις σε όλη τη χώρα διεξάγουν ένα σοβαρό δημόσιο, επιστημονικό και πολιτικό διάλογο για το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Χαρακτηριστικό τους όμως, είναι κυρίως η αντίθεση σε θέματα χωροθέτησης εγκαταστάσεων διαχείρισης,  και δευτερευόντως στον τρόπο διαχείρισης.