ΕΚΕΙΝΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ

 

ΕΚΕΙΝΗ  Η   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ

 

        Περισσότερο απ’ όλα   αγάπησα  κάποια  αυτοφωτογράφησή μας  κοντά στον Υμηττό, σε μια έκταση  των Μεσογείων με χαμηλόκορμα κλήματα,  ερημική,  ορθάνοικτη  στο βλέμμα. 

      Αυτή ήταν ασυνήθιστα όμορφη, το ανοιχτόχρωμο πρόσωπό της ακτινοβολούσε, τα μάτια της  εξέπεμπαν  εγκαρδιότητα - αν και μόλις διακρίνονταν  πίσω από τα μεγάλα  καφετί  γυαλιά  . Η επιφάνεια   των χειλιών  της  είχε γήϊνο χρώμα, τα μαλλιά  ήταν ανάκατα   και  το κεφάλι της έγερνε λίγο προς τα αριστερά,  με  τρόπο που δήλωνε γλυκιά επανάπαυση στη στιγμή που ζούσαμε.  

     Ανακαλούσα συχνά  τη φωτογραφία   με  τις   «λεπτομέρειές» της – μεταξύ των οποίων και μένα ...  Κι άλλο τόσο  βυθιζόμουν   σε ένα  πικρό συναίσθημα :  Γιατί  αδυνατούσα  να συμφιλιωθώ με  την ιδέα της μεταβατικότητας, της μορφής  που ανθίζει αν και βαίνει  προς την αποσάθρωσή της.  Που  φαίνεται αβαθής αλλά επωμίζεται τη μεγάλη  αποστολή της ερωτικής έλξης , για την αναπαραγωγή του κόσμου.......

        Ο καιρός κυλούσε ,  η  φωτογραφία  με στοίχειωνε.

Ενδόμυχα   αφηνόμουν στη πιθανότητα  ενός θηλυκού Ντόριαν Γκρέϋ, σε  μια νέα επαφή    με τη μορφή της  αλώβητη. Γι αυτό  και περνούσα   «κατά σύμπτωση»  από  μέρη όπου ήμουν μάλλον άσχετος αλλά  υπήρχε  περίπτωση  να τη συναντήσω. Ρωτούσα  «τυχαία» διάφορους (από σπόντα γνωστούς) περί πολλών και διαφόρων, μεταξύ των οποίων   γι αυτήν .Έπαιρνα  κάτι νύχτες το παλιό  τηλέφωνό της και εισέπραττα μόνο τον ανελέητο, δίχως απάντηση χτύπο του.. Και προσπαθούσα να ηρεμήσω  χορηγώντας  στον εαυτό  μου δόσεις    «ορθολογικών» σκέψεων : Έλεγα   πως θα χωρίζαμε από ιδιοσυγκρασία, εάν  γινόμασταν κανονικό  ζευγάρι, αλλά  στο τέλος ανακαλούσα τους Καβαφικούς στίχους που  ταίριαζαν τόσο:

« Δεν τα ηύρα πια ξανά

 τα τόσο γρήγορα χαμένα

τα ποιητικά τα μάτια.....

...Τα αποκτηθέντα κατά τύχην όλως

 που έτσι εύκολα  παραίτησα

και που κατόπι μ’ αγωνία ήθελα….»

 

       Μου συνέβη ακόμη να δω υπό γωνία  μορφές  που της έμοιαζαν, να εκραγώ  για  κάτι δέκατα του δευτερολέπτου σάμπως ζωσμένος με ράβδους δυναμίτιδας  και σχεδόν να φωνάξω  το όνομά της μέσα στο χάος μιας  μεσημεριανής κυκλοφορίας στην οδό Σταδίου -  κι ύστερα να βιώσω  πικρά  του λόγου το αναληθές..... 

        Ο καιρός πέρασε,  η απουσία της  έμεινε   παρούσα