ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Δεν είναι περίεργο που ο Χένρι Κίσινγκερ πρόλαβε να γιορτάσει τα εκατοστά του γενέθλια. Εύλογα μπορεί να εικάσει κανείς ότι δεν τον ήθελαν ούτε ο θεός, ούτε ο διάβολος- ο πρώτος για προφανείς λόγους, ο δεύτερος γιατί φοβόταν ότι θα έχανε το θρόνο του στην κόλαση.
Το 2001 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Κρίστοφερ Χίτσενς “Η δίκη του Χένρι Κίσινγκερ”. Εκεί, ο διεθνούς φήμης δημοσιογράφος και συγγραφέας (ο οποίος, δύο χρόνια αργότερα, θα υποστήριζε τον πόλεμο στο Ιράκ και την επανεκλογή του Τζορτζ Μπους) επιχειρηματολογούσε υπέρ της ανάγκης να διωχθεί ο Μέτερνιχ της αμερικανικής διπλωματίας για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συνωμοσίες για πολιτικές δολοφονίες, απαγωγές και βασανιστήρια.
Το κατηγορητήριο είναι εκτενές και εν πολλοίς γνωστό. Ως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας και υπουργός Εξωτερικών (ήταν ο μόνος άνθρωπος στην ιστορία της Αμερικής που συνδύασε τα δύο κορυφαία αξιώματα για μια περίοδο), ο Κίσινγκερ στιγματίστηκε για πάμπολλα: την ανατροπή της κυβέρνησης του Σαλβαντόρ Αλιέντε στη Χιλή εκείνη την άλλη, ξεχασμένη 11η Σεπτεμβρίου του 1973, τη στήριξη του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική και της δικτατορίας του Σάχη στο Ιράν, τη γενοκτονία που διέπραξε η χούντα της Ινδονησίας στο Ανατολικό Τιμόρ, τη συνωμοσία εναντίον του Μακάριου στην Κύπρο και τις εκατόμβες στην Ινδοκίνα, με αποκορύφωμα τους σαρωτικούς βομβαρδισμούς της Καμπότζης και του Λάος, που στοίχισαν τη ζωή περίπου 150.000 αμάχων. Το γεγονός ότι ένας τέτοιος άνθρωπος τιμήθηκε με το βραβείο Νομπέλ για την Ειρήνη το 1973 για την υποτιθέμενη συμβολή του στην ειρήνευση του Βιεντάμ απλώς απέδειξε, σύμφωνα με τον αφορισμό του Αμερικανού μουσικού και κωμικού Τομ Λέρερ, ότι “η πολιτική σάτιρα έχει γίνει πλέον παρωχημένο είδος”.
Ενσάρκωση της ρεάλ- πολιτίκ, ο Κίσινγκερ δεν είχε ποτέ τον παραμικρό ενδοιασμό να δικαιολογήσει οποιοδήποτε έγκλημα, όσο φρικτό κι αν ήταν, στο όνομα του κρατικού συμφέροντος. Η Χιλή; “Ένα στιλέτο που πάει να καρφωθεί στην καρδιά της Αμερικής”. Η “Επιχείρηση Κόνδωρ” της CIA και η χούντα του Πινοτσέτ; Γιατί όχι, αφού “δεν μπορούμε να αφήσουμε τη χώρα να γίνει μαρξιστική, μόνο και μόνο επειδή ο λαός της είναι ανεύθυνος”. Αγαπημένο του κλισέ, η ρήση του Γκαίτε “καλύτερα να υπάρξει αδικία, παρά αταξία”.
















