ΟΧΙ

ΟΧΙ
ΟΧΙ και από τους Γερμανούς ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Η διαρπαγή της γης, η συγκέντρωσή της σε ολίγους και οι αγώνες των λαών της Ευρώπης



17 Απριλίου 2013
European Coordination Via Campesina
(Hands of the Land Alliance)
Μετάφραση Γιάννης Μαστοράκης
Η κοινή γνώμη πιστεύει ευρέως ότι η διαρπαγή γαιών  λαμβάνει χώρα μόνο στις χώρες του νότιου ημισφαιρίου, αλλά σύμφωνα με μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της ερευνητικής μας ομάδας καταδεικνύεται  ότι  το φαινόμενο της διαρπαγής γαιών  παρατηρείται ήδη και σε ορισμένες χώρες της  Ευρώπης.  Η Έκθεση  αυτή, την οποία συνέταξαν 25 μελετητές από 11 χώρες, φέρνει στην επιφάνεια  ένα καλά κρυμμένο σκάνδαλο και μας εξηγεί  πώς μια δράκα  μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών έχει αποκτήσει τίτλους και ελέγχει όλο και μεγαλύτερες εκτάσεις στην Ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Μας παρουσιάζει λεπτομερώς πώς αυτές οι  ελίτ των κτηματιών υποστηρίζονται ισχυρά από τα κράτη  λαμβάνοντας  τεράστιες  χρηματοδοτήσεις  από τον δημόσιο τομέα, – σε μια εποχή όπου όλες οι άλλες δημόσιες δαπάνες  υπόκεινται σε μαζικές περικοπές.
Αν και οι διαδικασίες  συγκέντρωσης των γαιών σε λίγους  έχει ξεκινήσει από πολύ παλιά, εν τούτοις αυτό που χαρακτηρίζει τις τελευταίες δεκαετίες είναι η επιτάχυνση τους,  κάτι που παρατηρείται πιο έντονα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Έχει επίσης ανοίξει ο δρόμος  για την εμφάνιση σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μιας σειράς διεθνών και εθνικών  παραγόντων,  πολλοί από τους οποίους συνδέονται όλο και περισσότερο με τις παγκόσμιες αλυσίδες εμπορευμάτων, και όλοι αυτοί οι παράγοντες κοιτάζουν να επωφεληθούν από την επίσης αυξανόμενη κερδοσκοπία επί της εμπορίας των γαιών.
Ανάμεσα στα άλλα ευρήματα, η Έκθεση αυτή αποκαλύπτει  την:
 1. Αυξανόμενη συγκέντρωση γαιών.

Γιατί δεν θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου




Του Λεωνίδα Βατικιώτη
Πηγή: Kommon
Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τους δανειστές και την κυβέρνηση λίγα 24ωρα μετά την εκταμίευση της δόσης των 7,7 δισ. κι αφού πρώτα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είχαν υλοποιήσει μέχρι τέλος κάθε απαίτηση των Ευρωπαίων πιστωτών και του ΔΝΤ. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόταν η αθώωση των τριών στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ από Ιταλία, Ισπανία και Σλοβενία για διώξεις που τους βάραιναν και του πρώην Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου ο οποίος φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 έτσι ώστε η Ελλάδα να υπαχθεί στο καθεστώς των Μνημονίων. Ακόμη και την αποζημίωσή του με το ποσό των 100.000 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε μια ακραία πράξη πολιτικής τους ταπείνωσης.
Η έκπληξη που ακολούθησε την εκταμίευση αφορούσε την άσκηση αναίρεσης εκ μέρους της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου, εναντίον του βουλεύματος των συμβουλίων εφετών (υπ. αρ. 969/2017) το οποίο εκδόθηκε στις 26 Μαΐου 2017 και με το οποίο ο Α. Γεωργίου απαλλάγηκε των κατηγοριών για τεχνητή διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Με το συγκεκριμένο βούλευμα που προτάθηκε από τον εισαγγελέα εφετών, Ιωάννη Κούτρα, και υιοθετήθηκε κατά πλειοψηφία (μόνο η εφέτης Χριστίνα Ρωμέση ψήφισε την παραπομπή τους) αποφασίστηκε να μην παραπεμφθούν στο ειδώλιο του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων της Αθήνας ο Α. Γεωργίου και δύο ακόμη συνεργάτες του (Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη) για την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης κατά συναυτουργία σε βάρος του δημοσίου υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Αυτό δεν είναι συγκέντρωση, αλλά σεισμός…



Μια φορά κι έναν καιρό ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Πρεσβύτερος, κατά τη διάρκεια του «Ανένδοτου Αγώνα» εναντίον της βίας και νοθείας των εκλογών του 1961 και ευρισκόμενος απέναντι στη λαοθάλασσα μιας συγκέντρωσης στην πλατεία Κλαυθμώνος, διαβεβαίωνε ότι «αυτό δεν είναι συγκέντρωση αλλά σεισμός, και οι ετοιμόρροποι θα καταρρεύσουν» … Στα μετέπειτα χρόνια το πολιτικό «παίγνιο» του Παπανδρέου απέβη αρκετές φορές άτοπο, δοθέντος των αυθεντικών τεκτονικών ανατροπών που κατέληξαν σε δολοφονικούς σεισμούς. Σήμερα το άτοπο θα ήταν ακόμη πιο άτοπο, λαμβανομένης υπόψη της τουριστικής περιόδου από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο  βαθμό η ελληνική οικονομία και κοινωνία.
Ο πρόσφατος σεισμός των 6,6 ρίχτερ στην Κω, που στην αρχή και  δοθείσης της ιδιαίτερης κλίμακας περιγραφής του σεισμικού φαινομένου εμφανίστηκε ουσιαστικά μικρότερος,  (6,4 ρίχτερ)–– φέρνει δραματικά στο προσκήνιο την  σε βάθος και σε πλάτος εκτίμηση των ζημιών και απωλειών, όπως επίσης την μελλοντική αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων για σύγχρονα αλλά και παλιά κτίρια, που αποτελούν  βασικό στοιχείο του «τουριστικού προϊόντος». Αυτή η συγχρονική και διαχρονική εκτίμηση δεν είναι τόσο εύκολη, λαμβανομένων υπόψη των εξωραϊστικών διαθέσεων της τουριστικής βιομηχανίας παγκοσμίως : Η οποία πολύ συχνά  καλλιεργεί παραδείσιες απεικονίσεις του τουριστικού προϊόντος και επιδίδεται στη συγκάλυψη τυχόν μελανών σημείων. Στην προκειμένη περίπτωση αξιοσημείωτο ήταν το έργο του Τόμας Μαν «Θάνατος στη Βενετία», όπου οι αρχές της  τουριστοβριθούς περιοχής επιδίδονταν στη συγκάλυψη μιας επιδημίας χολέρας, για να αποφύγουν τη διαρροή της τουριστικής πελατείας…
Στην Αθήνα αξίζει να σκεπτόμαστε τον εξαιρετικά δολοφονικό και ζημιογόνο σεισμό του 1999, με τους 150 περίπου νεκρούς και τις  50 χιλιάδες αστέγουν. Ο σεισμός ήταν τότε της τάξεως των 5,9-6,0 ρίχτερ, πολύ πιο «αδύνατος» από αυτόν της Κω ή του 1981, με τα 6,7 ρίχτερ, όμως το επίκεντρό του βρισκόταν σε εξαιρετικά κοντινή απόσταση  προς την Αθήνα- μόλις 18 χιλιόμετρα. Το 1999 έτυχε να βρεθώ στην Πάρνηθα δυο φορές – πριν και μετά το σεισμό του Σεπτεμβρίου – οπότε τη δεύτερη φορά μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω απολύτως σαφή  ίχνη επί του εδάφους – δηλαδή ρηγματώσεις. Το φαινόμενο φυσικά προσεγγίσθηκε με επιστημονική πιστότητα και αρτιότητα από δορυφόρους, πάντως η προσωπική παρατήρηση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή…
Οι σεισμοί αποτελούν μια εξαιρετική προπόνηση για την οργάνωση και συνέγερση μηχανισμών προστασίας, αν και παρουσιάζουν χτυπητή ομοιότητα με τις πυρκαγιές : Τους θυμόμαστε όταν είναι εν δράσει ή λίγο μετά την αποτίμηση των απωλειών τους, ενώ μετά  κάποιο καιρό τους ξεχνάμε…Στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό τοπίο οι σεισμοί υπογραμμίζουν την ανάγκη των μεγάλων, δημόσιων και ενορχηστρωμένων κινητοποιήσεων. Οι μεγάλες καταστροφές θέλουν ισχυρό δημόσιο τομέα – σε αντίθετη περίπτωση κάνουν πολιτικούς όπως ο Τζωρτζ Μπους ο νεώτερος να ζητούν - για την αντιμετώπιση της καταστροφής της Νέας Ορλεάνης  το 2005 - τη συμβολή των εθελοντών,  την τελευταία στιγμή και κατόπιν εορτής…. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η Αϊσέ δεν πάει διακοπές φέτος

Όσοι αναγνώστες αναρωτηθούν για τον  τίτλο του άρθρου αυτού, τους θυμίζουμεότι το σύνθημα για την έναρξη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, την 20η Ιουλίου1974, ήταν: «Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές».

του Νίκου Ιγγλέση(από την ιστοσελίδα Greek Attack)
 
             Πέρασαν 43 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα και ο εχθρός δεν έχει καταφέρει ακόμη να αλώσει το «οχυρό» που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία «πολιορκία» που άρχισε πριν περίπου τρία χρόνια, το 2014, με το κοινό ανακοινωθέν  Αναστασιάδη – Έρογλου, τερματίστηκε στο Κραν-Μοντάνα της Ελβετίας στις 7 Ιουλίου 2017. Μαζί με τα τουρκικά «στρατά» αποσύρθηκαν, προσώρας, και οι «πολιορκητικές μηχανές» που ακούν στα ονόματα: Έσπεν Μπαρθ Άϊντε, ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, βρετανικός παράγοντας, Ζαν-Κλωντ Γιουνγκέρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Φεντερίκα Μογκερίνι, ύπατη εκπρόσωπος εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της ΕΕ, καθώς και πολλοί άλλοι «ταλιμπάν» της παγκοσμιοποίησης που επιδιώκουν να μετατρέψουν την Κύπρο σ’ ένα α-εθνικό μόρφωμα. 
Σε δραματικό αδιέξοδο βρίσκονται όσοι «εντός των τειχών» Ελλαδίτες και Κύπριοι αγωνίστηκαν, την τελευταία τριετία, όπως είχαν κάνει και το 2004 με το «Σχέδιο Ανάν», να πείσουν τους ελληνοκύπριους ότι πρέπει να παραδώσουν το ανεξάρτητο κράτος τους για να «επανενώσουν» την πατρίδα τους. Όλοι αυτοί, οι τουρκόφοβοι, τουρκόπληκτοι και τουρκόφιλοι, δε λένε ότι η επανένωση της Κύπρου, όπως μεθοδεύεται και προωθείται, θα την καταστήσει στο σύνολό της επαρχία της νέο-οθωμανικής Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Άντης Ροδίτης : Εγκώμιο στην παρακμή των Ελλήνων του πνεύματος, 3




                                     Λευκωσία Ιούλιος  2017
                                                                
         
       Δεν μπορούμε να βασιστούμε στους Έλληνες ότι θα   δράσουν υπέρ των συμφερόντων τους.
       (“We can’t count on the Greeks to act in their own best interests.”)
 
                              Φίλιπς Τάλμποτ, Υφυπουργός Εξωτερικών των
                                    ΗΠΑ και πρέσβης στην Αθήνα από το 1965 έως το 1969.
Τίτλος: Εγκώμιο στήν παρακμή των Ελλήνων του πνεύματος  3
© Ἄντης Ροδίτης
Τ.Θ. 20651, 1661 Λευκωσία.
Ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση:   a.  r  @ eleftherianews .net
ISBN 978-9963-9631-4-0    
      
                            Πώς δεν έγινε η Ένωσις το 1964                             
Την περίοδο από το Ιούνιο του 1964 ως τον Δεκέμβριο του 1967, ολόκληρη η Κύπρος συνδεόταν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την Ελλάδα. Στην ουσία το νησί μας ήταν ντε φάκτο ενωμένο με την Ελλάδα. Ελεγχόταν από τον ελληνικό στρατό και την Εθνική Φρουρά από τη μια άκρη ως την άλλη, μ’ εξαίρεση κάποιους τ/κυπριακούς θύλακες, που ήταν όμως σχετικά εύκολο ζήτημα η εξουδετέρωσή τους σε περίπτωση ανάγκης. Νοουμένου δε, ότι όλες οι άμεσα εμπλεκόμενες χώρες ανήκαν στην ίδια συμμαχία, το ΝΑΤΟ, νοουμένου ότι η λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ήταν μόλις είκοσι χρόνια πίσω και η συμβολή της Ελλάδος στη νίκη εναντίον του Άξονα ήταν ακόμα πασίγνωστη στη Δύση, όπως και η αρνητική στάση της Τουρκίας, κι ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ για την Ένωση ήταν όχι μόνο πολύ γνωστός και είχε στηριχθεί συναισθηματικά από πολλές χώρες, ομάδες, κόμματα, απελευθερωτικά κινήματα του εξωτερικού, διανοούμενους κ.α., τίθεται το ερώτημα πώς έγινε ώστε η διπλωματία μας να μην είχε καταφέρει να πείσει τους Δυτικούς ότι το συμφέρον όλων θα εξυπηρετείτο απόλυτα με την απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα, όταν η Ένωση συζητιόταν επίσημα πια στη Γενεύη με αμερικανική πρωτοβουλία. Πώς τα είχαμε καταφέρει ώστε η τότε ντε φάκτο Ένωση να μην ακολουθήσει τη φυσιολογική της πορεία και να μετατραπεί και σε ντε γιούρε; Πώς τα καταφέραμε δέκα χρόνια μετά να χαθεί το μέγα πλεονέκτημα και ν’ αποδοθεί η μισή σχεδόν Κύπρος στην Τουρκία, με απρόβλεπτους κινδύνους πια για ολόκληρο το νησί;
  

Bόμβα” της Ζ. Γεωργαντά στη δίκη Γεωργίου! “Το έλλειμμα το 2009 ήταν 4-5%!!” Καταλόγισε “άμεσο δόλο για ηθικό και υλικό όφελος”!

Σχόλιο Οικονικής : Αν ο κ. Γεωργίου υπερεκτίμησε το  έλλειμμα...λέμε, άν ....Τότε ποιός άλλος είχε συμφέρον να επιβάλει αυτή την υπερεκτίμηση, εκτός από την Ευρωζώνη; Και εάν έχουν έτσι τα πράγματα, μήπως θα έπρεπε να εκφωνούνται κατηγορίες περί κατασκοπείας ή εσχάτης προδοσίας εις βάρος της χώρας;

Συνεχιστηκε κανονικα η δικη Γεωργίου παρα τα κίτρινα δημοσιεύματα του προσκείμενου στη ΝΔ Τύπου! Μάλιστα σήμερα η πανεπιστημιακός και πρώην μέλος του ΔΣ της Αρχής, Ζωή Γεωργαντά, απέδωσε «Άμεσο δόλο», στον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, που δικάζεται σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, σχετικά με την αναθεώρηση του ελλείμματος του 2009.…
Πιο συγκεκριμένα ο Ανδρέας Γεωργίου, δικάζεται ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου, σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση υπέρ του νόμου, που άσκησε η Εισαγγελία στην αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.
Η κατηγορία που αποδίδεται σε βάρος του, αφορά καταγγελίες της κ. Γεωργαντά και άλλων μελών της Αρχής, ότι διατήρησε για ορισμένους μήνες, από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 2010, παράλληλα με την ιδιότητα του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ και εκείνη του υπαλλήλου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Επιπλέον, του καταλογίζεται ότι δεν συγκαλούσε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ, αν και είχε σχετική υποχρέωση βάσει του νόμου, με αποτέλεσμα να λάβει όλες τις αποφάσεις για τα στοιχεία που αφορούν το έλλειμμα του 2009, βάσει των οποίων η χώρα τέθηκε σε καθεστώς Μηχανισμού Στήριξης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων μελών της ανεξάρτητης αρχής.
Η δίκη διεξάγεται απόντος του κατηγορούμενου, ο οποίος εκπροσωπείται από τους συνηγόρους του. Εντός του δικαστηρίου βρίσκονται δεκάδες πολίτες που πολλές φορές «παρεμβαίνουν» με συνθήματα και σχόλια στην διαδικασία, με αποτέλεσμα σήμερα, η πρόεδρος να ζητήσει να αποχωρήσουν κάποιοι από αυτούς.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΧΑΡΑΞΗ ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ


 

Η ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

 

του Λουκά Αξελού
 

Θα ξεκινήσω με την αποδοχή ενός θλιβερού για όλους μας, αλλά πραγματικού γεγονότος.

Η Ελλάδα και η Κύπρος κατά το πλείστον της σύγχρονης κρατικής τους ιστορικής διαδρομής, λειτούργησαν υπό καθεστώς στενής διεθνούς επιτροπείας.

Η κατάσταση όμως την τελευταία επταετία ξεπέρασε κάθε όριο, καθιστώντας τες όχι μόνον ουσιαστικά, αλλά και τυπικά κράτη περιορισμένης κυριαρχίας.

Ξεπερνά και τα πλαίσια της επιστημονικής φαντασίας το πώς μια Ελλάδα που αντιστάθηκε νικηφόρα στην τριπλή φασιστική-ναζιστική κατοχή το 1940-1945, βρέθηκε υπό νέα αγγλοαμερικανική ημικατοχή την δεκαετία του ’50, με ολική επαναφορά στις μέρες μας, στα χρόνια του μνημονίου, των ηττημένων στον πόλεμο Γερμανών κατακτητών.

Και το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο, όπου ένας λαμπρός εθνικός-απελευθερωτικός αγώνας το 1955-1959, κατέληξε στην ανάπηρη ανεξαρτησία του 1960, την εισβολή και κατοχή του 40% του νησιού το 1974, και την σημερινή σχεδόν αφασική κατάσταση, παρ’ όλο το ελπιδοφόρο εκείνο 76%, του 2004, που, όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης, το αφήσαμε σαν πλατύ  ποτάμι να περάσει μέσα από τα δάκτυλά μας.

Περί «ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας», δημιουργίας, παραγωγής και διακίνησης βιβλίων και άλλων πνευματικών έργων.


 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

του συγγραφέα Κώστα Λάμπου,


 

Χαϊδάρι, 12 Ιουλίου 2017

Προς

την Υπουργό Πολιτισμού, κυρία Λυδία Κονιόρδου, grplk@culture.gr,

τον Υπουργό Παιδείας και Έρευνας, κύριο Κώστα Γαβρόγλου, k.gavroglou@parliament.gr

Κοινοποίηση:

ΟΣΔΕΛ, info@osdel.gr,

Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ) info@enelvi.gr

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων info@eeths.gr

Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ) eel@otenet.gr

Εταιρεία Συγγραφέων info@authors.gr

Κύκλος Ποιητών info@poetscircle.gr

Σύλλογος Ελληνικού Επιστημονικού Βιβλίου (ΣΕΕΒΙ) seebi.gr@gmail.com

Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (Σ.Ε.Β.Α.) info@seva.gr

Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β) books@sekb.gr,

 

Θέμα: Περί «ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας», δημιουργίας, παραγωγής και διακίνησης βιβλίων και άλλων πνευματικών έργων.

Υπάρχουν πολλοί πονηροί μύθοι που δημιουργούν μια θολούρα γύρω από το θέμα της λεγόμενης ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας που διατηρούνται με την πίεση ισχυρών ομάδων συμφερόντων και όσον αφορά στο βιβλίο με κύρια δύναμη κρούσης το από μεγάλους εκδότες αποτελούμενο εκδοτικό κατεστημένο, ο σκληρός πυρήνας του οποίου ελέγχει την παραγωγή και την αγορά του βιβλίου με τρόπο που εκμεταλλεύεται συγγραφείς, μικροεκδότες, βιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες και αναγνωστικό κοινό, διαμορφώνοντας μια νοσηρότητα που πρέπει να αντικατασταθεί από έναν εξορθολογισμό με υπεύθυνη παρέμβαση της Πολιτείας. Μια παρέμβαση που θα στηρίζεται στην παραδοχή ότι στην επιστήμη, στις τέχνες και στον πολιτισμό δεν υπάρχει παρθενογένεση γιατί το πνευματικό έργο του καθενός μας ακουμπάει στο έργο όλων των προγενέστερων γενεών και συνεπώς αποτελεί δημιούργημα και πλούτο της κοινωνίας και ολόκληρης της ανθρωπότητας, τον οποίο θα έπρεπε να διαχειρίζεται η εκάστοτε Πολιτεία για λογαριασμό ολόκληρης της κοινωνίας, αποκλείοντας την στεγνή εμπορευματοποίηση της Γνώσης και του βιβλίου και ενθαρρύνοντας την ατομική και συλλογική δημιουργία αντίστοιχων επιστημονικά έγκυρων και κοινωνικά χρήσιμων έργων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφορά του καθενός συντελεστή παραγωγής και διακίνησης του βιβλίου δεν πρέπει να αμείβεται ανάλογα με τη συμμετοχή του σ’ αυτή τη διαδικασία και σύμφωνα με σαφείς κανόνες και ρητούς κανονισμούς της Πολιτείας

Ο Παύλος Κιρκασίδης για την συμπεριφορά του Ζουγανέλη στη γνωστή συναυλία


Τις μεγαλύτερες φωτιές που θα μπορούσε άναψε ο Γιάννης Ζουγανέλης στη χθεσινή παράσταση του φαληρικού τσίρκου «Όλοι Μαζί Μπορούμε» στο Καλλιμάρμαρο έχοντας προφανέστατα πάρει από πριν την απόφαση να συμμετάσχει σε αυτό, όχι για να το στηρίξει, αλλά αντιθέτως για να το τινάξει στον αέρα αναδεικνύοντας το όλο υποκριτικό του υπόβαθρο αλλά και το ουσιαστικά απάνθρωπο περιεχόμενο μιας ψευδεπίγραφης φιλανθρωπίας.

Του Παύλου Κιρκασίδη

Χωρίς φυσικά κανείς να το περιμένει, παίρνοντας το μικρόφωνο ο Γιάννης Ζουγανέλης αναφέρθηκε σαφώς σκωπτικά στην υποτιθέμενη κοινωνική δράση του ΣΚΑΙ, ενός καναλιού που ως γνωστόν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, καθημερινά βρίσκεται με τον πλέον χυδαίο και προκλητικό τρόπο απέναντι στον λαό επαγγελλόμενο 24ώρες το 24ωρο την αναγκαιότητα των Μνημονίων και της απόλυτης οικονομικής εξαθλίωσης των εργαζομένων, πάντα στο όνομα μιας Ευρώπης που υπηρετεί τα άνομα συμφέροντα των ανά τη χώρα Αλαφούζων.
 

Ο Γιάννης Ζουγανέλης ειρωνεύτηκε το γνωστό δόγμα του «όλοι μαζί τα φάγαμε» με το οποίο επιχειρήθηκε να ενοχοποιηθεί και να παραμείνει μουδιασμένη μια ολόκληρη κοινωνία ενώ κυριολεκτικά ξεφτίλισε την κίνηση «Όλοι μαζί μπορούμε» κάνοντας λόγο για «προσκόπους που κάνουν δεντροφυτεύσεις».

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Ποιος θυμάται τον Δημήτριο Ιωαννίδη;



Του Γιάννη Κ. Λάμπρου

«Έκαστον των πριν υπαρξάντων προς το τελευταίον εκβάν κρίνεται», μας έχει διδάξει ο Δημοσθένης. Τελευταίον εκβάν στη σειρά των γεγονότων που κατέληξαν στην καταστροφή της Κύπρου ήταν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Ο αρχιτέκτονάς του, ο παρανοϊκός δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, ενήργησε με απίστευτη επιπολαιότητα και ανευθυνότητα. Στον προβληματισμό των συνενόχων του Φαίδωνα Γκιζίκη, προέδρου της Ελληνικής «Δημοκρατίας», Γρηγόριου Μπονάνου αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων, Ανδρέα Γαλατσάνου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού και του πρωθυπουργού Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, ότι ένα πραξικόπημα θα μπορούσε να προκαλέσει τουρκική εισβολή, ο Ιωαννίδης απαντούσε ότι οι Τούρκοι δεν είχαν λόγους να ενδιαφέρονται για την τύχη του Μακαρίου και ότι η Ελλάδα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει επιτυχώς οποιαδήποτε τουρκική στρατιωτική ενέργεια. Εξάλλου, αντί να προσπαθήσει να πληροφορηθεί τις επίσημες θέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης από τους υπευθύνους της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, ικανοποιήθηκε με κάποιες προσωπικές απόψεις δευτεροκλασάτων στελεχών της CIA, που ήταν οι μόνοι Αμερικανοί με τους οποίους ερχόταν σε επαφή. Και ενώ είχε αποφασίσει να ανατρέψει τον Μακάριο αμέσως μετά τον θάνατο του Γρίβα τον Ιανουάριο του 1974 θέτοντας την ΕΟΚΑ Β' υπό τον έλεγχό του και ενώ, όπως μαρτυρούν οι Μπονάνος και Γκιζίκης, από τον Μάρτιο του 1974 άρχισε να τους μυεί στα σχέδιά του, μόλις τον Ιούνιο έκαμψε τους δισταγμούς τους, διαβεβαιώνοντάς τους ότι είχε αποσπάσει την έγκριση των Αμερικανών.

Με το πραξικόπημα ανατράπηκε η νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου, καταλύθηκε η συνταγματική τάξη και η Τουρκία με πρωθυπουργό τον Μπουλέντ Ετζεβίτ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησής του τον ισλαμιστή Νετζμετίν Ερμπακάν βρήκε την ουρανοκατέβατη ευκαιρία να επέμβει. Εκμεταλλευόμενη την παγκόσμια κατακραυγή κατά της ελληνικής χούντας και εξαπατώντας τη διεθνή κοινότητα με τη δικαιολογία ότι η στρατιωτική της επέμβαση στόχευε στην αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης Εγγυήσεως, η Τουρκία μπόρεσε να εισβάλει στην Κύπρο στις 20.7.1974, χωρίς να επισύρει την καταδίκη καμιάς άλλης χώρας πλην της Ελλάδας. Το αντίθετο συνέβη το 1964, όταν στην Κύπρο υπήρχε η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΩΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΞΟΝΑΣ



 του Νικόλαου Λ. Μωραϊτη, Ph.D.*




Το άρθρο πραγματεύεται τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην γειτονιά μας, αυτή την περιφέρεια που λέγεται Μέση Ανατολή , που οι εξελίξεις εκεί αγγίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα και που αυτή η περιοχή έρχεται στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων.

Η θέση της Ελλάδας σε αυτή την περιοχή, στην Ευρώπη, οι προοπτικές της στο μέλλον, η ασφάλειά της, τα συμφέροντά της δεν μπορούν να προσδιοριστούν χωρίς να μελετηθεί προσεχτικά μια εικόνα των εξελίξεων που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό.  Το πρόβλημα στο Αιγαίο είναι καθαρά γεωπολιτικής και επεκτατικής μορφής και η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου στη γειτονική Τουρκία.

Θα αναφερθούμε σε επιλογές των ΗΠΑ ως προς τους στόχους, της στρατηγικής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας, για να δούμε και ποιός είναι ο ρόλος της Τουρκίας.

Είναι γεγονός ότι οι ριζικές αλλαγές στην Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή εμπλέκουν ορισμένους βασικούς παράγοντες στους οποίους θα αναφερθούμε.  Αυτοί οι παράγοντες είναι:

1)   Γεωπολιτική – Γεωστρατηγική.

2)   Γεωστρατηγικοί παίχτες και γεωπολιτικοί άξονες.

3)   Η Ρωσία.

4)   Ο ρόλος της Τουρκίας.

5)   Τουρκία – Ιράν.

6)   Η Ευρώπη.

7)   Η Ελλάδα στο διαμορφούμενο γεωστρατηγικό περιβάλλον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι γίνονται ριζικές ανακατατάξεις στο σύστημα ασφαλείας, που ανατρέπουν το συσχετισμό δυνάμεων. Η κατάσταση οικοδομείται με πρωταγωνιστή τις Η.Π.Α. να αμφισβητεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας, που καλείται να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο απώλειας του ελέγχου της περιοχής. Τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και οι αντιθέσεις επηρεάζουν στους συσχετισμούς στην ευρύτερη περιφέρεια.

Πράγματι, η άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου, όλα τα κοιτάσματα, η εκμετάλλευσή τους, οι οδοί διέλευσης του πετρελαίου θα συντηρήσουν ενεργειακά τη Δύση στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Έτσι, η εκμετάλλευσή τους θα επιφέρει δραματικές μεταβολές στον γεωπολιτικό χάρτη, και  Θα γίνει επαναχάραξη του πολιτικού χάρτη της περιοχής.

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Περί λαθρεμπορίας αποσταγμάτων...



Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης


Επιστολή της «Ομοσπονδίας Συλλόγων Αμβυκούχων – Αμπελοκαλλιεργητών Ελλάδος»
σε άρθρο μας για… λαθρέμπορους αποσταγμάτων!



Στις 3 Ιουνίου 2017 αναρτήσαμε ένα άρθρο με τίτλο «Οι λαθρέμποροι αποσταγμάτων «γιορτάζουν» 20 χρόνια παράνομου πλουτισμού!» με θέμα την ληστεία των δημόσιων ταμείων με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, από τους λαθρέμπορους αποσταγμάτων.

Προς έκπληξη μας, η «Ομοσπονδία Συλλόγων Αμβυκούχων – Αμπελοκαλλιεργητών Ελλάδος» (έδρα Λάρισα) στις 6 Ιουλίου 2017 μας απέστειλε μια επιστολή την οποία υπογράφουν οι Μιλτιάδης Στεργιούλης (Πρόεδρος Ομοσπονδίας) και Χρήστος Σαββόπουλος (Αν. Γραμματέας Ομοσπονδίας) με την οποία εκφράζει την λύπη της γιατί συνδέουμε «την παραδοσιακή παραγωγή τσίπουρου και τσικουδιάς με το Λαθρεμπόριο». Το πλήρες κείμενο της επιστολής έχει ως εξής:

«Κύριε Κουμάκη,
Διαβάσαμε το άρθρο σας με τίτλο «Οι λαθρέμποροι αποσταγμάτων «γιορτάζουν» 20 χρόνια παράνομου πλουτισμού!». Λυπηθήκαμε που διαπιστώσαμε ότι ένας έγκριτος μέχρι σήμερα δημοσιογράφος κάνει το λάθος (λίγες ημέρες πριν τον τρύγο σε μια δύσκολη χρονιά με καιρικές καταστροφές και μεγάλη παραγωγή) και συνδέει την παραδοσιακή παραγωγή τσίπουρου και τσικουδιάς με το Λαθρεμπόριο.

Γνωρίζουμε τη σχέση που έχετε με τους οινοποιούς που σήμερα είναι και παραγωγοί Τσίπουρου και φυσικά γνωρίζουμε ότι κατέχετε καλά τον κλάδο αφού τον υπηρετείτε για πολλά έτη.

Νίκος Κυπρουργός : Το οπαδιλίκι είναι το χειρότερο πράγμα, οι άνθρωποι παύουν να σκέπτονται

Συζήτηση με τη  ΖΟΥΣΗ ΜΑΝΙΑ*

Ο γνωστός συνθέτης εξηγεί ότι το αρχαίο δράμα αποτελούσε πάντα μια μορφή μουσικού θεάτρου. Το γεγονός ότι το έργο του Αριστοφάνη είναι γνήσια «λαϊκό», εξακολουθώντας και σήμερα να απευθύνεται σ’ ένα ευρύ κοινό, δεν τον εμπόδισε να το προσεγγίσει με τους όρους του σύγχρονου μουσικού θεάτρου
«Η ομόνοια και η ομοψυχία δεν είναι από τα προτερήματα των Ελλήνων, καθώς δεν μπορούμε εύκολα να συνεννοηθούμε σε πολλά επίπεδα, κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος ο Αριστοφάνης, αφού υποστηρίζει πως εμπλεκόμαστε, από τότε που εκείνος έγραφε τα έργα του, σε εμφυλίους, ανταγωνισμούς και συγκρούσεις πάσης φύσεως». Αυτά υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ο συνθέτης Νίκος Κυπουργός, τον οποίο συναντήσαμε στις πρόβες της «Ειρήνης» για το Εθνικό Θέατρο, παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 21 και 22 Ιουλίου στην Επίδαυρο.
Ο Κυπουργός, γνωστός για τις συνθέσεις του στο θέατρο, προχωρά εδώ στη δημιουργία ενός μουσικού έργου πάνω στον Αριστοφάνη, με εναλλαγές του κωμικού και του τραγικού στοιχείου, κάτι που φαντάζει ιδανικό, όπως λέει, για ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ο γνωστός συνθέτης εξηγεί ότι το αρχαίο δράμα αποτελούσε πάντα μια μορφή μουσικού θεάτρου. Το γεγονός ότι το έργο του Αριστοφάνη είναι γνήσια «λαϊκό», εξακολουθώντας και σήμερα να απευθύνεται σ’ ένα ευρύ κοινό, δεν τον εμπόδισε να το προσεγγίσει με τους όρους του σύγχρονου μουσικού θεάτρου.
«Θα δούμε μια ‘Ειρήνη’ που δεν έχει καθόλου επιθεωρησιακό χαρακτήρα και θέλω να πιστεύω ότι αφυπνίζει παρότι παραμένει μια κωμωδία. Άλλωστε πίσω από τα μεγάλα έργα δεν κρύβεται ποτέ μια διάσταση» και προσθέτει: «Ο καθένας από τους χαρακτήρες έχει τον δικό του ‘μουσικό ρυθμό’. Η Πάροδος π.χ. είναι γεμάτη συνθήματα που έλκουν την έμπνευσή τους από την πολιτική, κοινωνική, ποδοσφαιρική, στρατιωτική, ακόμα και θρησκευτική πραγματικότητα».
Και δεν διστάζει να υποστηρίξει πως «το οπαδιλίκι είναι το χειρότερο κακό, καθώς οι άνθρωποι βολεύονται και παύουν να σκέφτονται, περιμένοντας έτοιμες λύσεις, κάτι που είναι τραγικό. Ο φανατισμός είναι ένδειξη υπανάπτυξης».

Οι Τούρκοι δεν είναι οι ηλίθιοι της Ιστορίας..



του Άντη Ροδίτη

Δεν πρέπει να μας εκπλήττει η ανεπάρκεια των δημοσιογράφων, των τηλεπαρουσιαστών, ούτε καν των «πολιτικών» ανδρών μας…
Με τους τελευταίους συμβαίνει απλώς να τους συνεφέρνει το βάρος της ευθύνης όταν από την αντιπολίτευση βρεθούν στη θέση που οι αποφάσεις τους μετρούν.
Το είπαμε εκατό φορές: Οι Τούρκοι δεν θα δώσουν τίποτε ή τουλάχιστο τίποτε που θα αδυνάτιζε τη μέγγενη μέσα στην οποία κρατούν τον ελληνισμό.
Δεν είναι η παλικαριά ή η εξυπνάδα των Τούρκων που έβαλε τον ελληνισμό στη μέγγενή τους… είναι η παλιανθρωπιά και η βλακεία των Ελλήνων – δεν ξέρω ποια από τις δυο είναι η μεγαλύτερη!
Η Ιστορία δεν προχωρά με βάση το Δίκαιο!
Είναι κωμικό να το πιστεύει κανείς αυτό. Μόνο αγράμματοι και αστοιχείωτοι το πιστεύουν αυτό. Η χειρότερη παλιανθρωπιά είναι των εκάστοτε αντιπολιτευομένων που κοροϊδεύουν τον μέσο αγράμματο και απληροφόρητο πολίτη, ότι αυτοί έχουν τρόπο να τους χαμογελάσει το Δίκαιο.
«Πόλεμος πατήρ πάντων» (Ηράκλειτος 6ος-5ος π.Χ. αιώνας): Πάντων, όχι μόνο των κακών, πάντων-πάντων. Κι όποιος δεν το ξέρει αυτό δεν ξέρει τίποτε.
Το επανέλαβε ο Θουκυδίδης (5ος-4ος αιώνας π. Χ.).
Από τότε τίποτε δεν άλλαξε.

Τα δυο σενάρια για την τύχη της πρώτης αποικίας της ΕΕ: Την Ελλάδα

της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δεληβάνη
(δημοσιεύθηκε  στα «Επίκαιρα» στις 7.7.2017
=================================================
Το τέλος της δεύτερης αξιολόγησης επισημοποίησε την ιδιότητα της Ελλάδας, ως πρώτης αποικίας της ΕΕ. Μιας αποικίας, που σε σύγκριση με τις παλαιότερες, της εποχής της αποικιοκρατίας,  υπόκειται σε όρους  σκληρότερης μεταχείρισης, και της αναγνωρίζονται στενότερα, θα έλεγα  ανύπαρκτα, περιθώρια ελευθερίας και αυτονομίας στο οικονομικό πεδίο. Η δυσμενής αυτή διαφορά  είναι  συνέπεια των νέων  τεχνολογιών, που καθιστούν τώρα ευκολότερο τον κάθε μορφής έλεγχο, αλλά και της  επιβολής του  κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, που εξασφαλίζει στις σύγχρονες ευρωπαϊκές μητροπόλεις μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην επίτευξη των στόχων τους. Όπως προκύπτει από τις πληροφορίες για τα διαμειφθέντα   στο τελευταίο Eurogroup, η ΕΕ με το ΔΝΤ είχαν στη διάθεσή τους  δύο σενάρια, αναφορικά με τους τρόπους χειρισμού  του ελληνικού χρέους, για την  περίοδο που καταρχάς  εκτείνεται,  ως το 2060. Δεν τελειώνει, όμως, εκεί, εφόσον  το χρέος, ceteris paribus, θα   είναι το 2060  πολύ εντονότερα  μη βιώσιμο, σε σύγκριση με τώρα.
Το χρέος, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στο τελευταίο Eurogroup, αφαίρεσε,  από την Ελλάδα, και τα τελευταία ίχνη της ιδιότητας μέλους της ΕΕ-Ευρωζώνης,  καθώς η τύχη της για τα επόμενα 43 έτη, και στη συνέχεια για απροσδιόριστο βάθος χρόνου,  καθορίζεται πια μονομερώς από τους θεσμούς. Η ελληνική  παρουσία   στις συζητήσεις,  δεν περιλαμβάνει και τη  συμμετοχή της στις αποφάσεις.  Πράγματι, οι θεσμοί στο τελευταίο Eurogroup, έφεραν  προς συζήτηση και λήψη απόφασης δύο σενάρια, για την περίοδο 2023-2060.  Αυθαίρετα, όμως, και χωρίς εμφανή δικαιολόγηση, επέλεξαν  την υλοποίηση του πρώτου από αυτά.
Το σενάριο, που προτιμήθηκε, και  που ορθώς χαρακτηρίστηκε ως μη σοβαρό  από το Institute Peterson, και όχι μόνο, βασίζεται σε υποθέσεις μη πραγματοποιήσιμες, που  ανάγονται σε «απλές ασκήσεις επί χάρτου».  Πρόκειται για  επιλογή, που  είναι απόρροια της απεγνωσμένης προσπάθειας συγκερασμού των  διαμετρικά αντίθετων απόψεων  της Κομισιόν και του ΔΝΤ. Παρότι η αποτυχία του σεναρίου θεωρείται βεβαία, ωστόσο και η απλή προσπάθεια  υλοποίησής του θα είναι για την Ελλάδα η  χαρακτηριστική  της βολή.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Γιατί ποτέ δεν θα έχουμε οικονομική ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας




Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Για να κατανοήσουμε γιατί η οικονομική ανάπτυξη και η μείωση της ανεργίας είναι αδύνατον να επέλθει  στη χώρα μας, θα πρέπει  να κατανοήσουμε τα θεμελιώδη δόγματα πάνω στα όποια στηρίζεται το οικοδόμημα της ευρωζώνης. Αν αυτά δεν κατανοηθούν είναι αδύνατον να αντιδράσουμε, και ξεκάθαρα να δούμε τι πρέπει να κάνουμε στο άμεσο μέλλον για την ζωή μας, ως Λαός και Έθνος. Βεβαίως, αυτές τις αρχές, θα έπρεπε να τις είχαμε εμπεδώσει πριν εισέλθουμε στην ευρωζώνη. Αυτό το καθήκον όμως, να διευκρινιστεί ξεκάθαρα στον Ελληνικό Λαό τι πράγματι σήμαινε για αυτόν η είσοδος στην ευρωζώνη, ήταν ένα καθήκον της καθεστηκυίας τάξης και των πολιτικών κομμάτων, που δεν το έπραξαν, προφανώς από αγνωσία και από ιδιοτέλεια. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο, υποφέρουμε και θα υποφέρουμε. Αυτοί λοιπόν που το καθήκον  αυτό δεν το έπραξαν,  για τους δυο λόγους,  θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά, όπως επίσης και αυτοί που διοίκησαν και διοικούν υπό καθεστώς μνημονίων, και εννοώ όλες τις εξουσίες που συνθέτουν την Διοίκηση του Ελληνικού Κράτους.
Μέρος Πρώτο
Το καθεστώς της Ευρωζώνης-Τα 4 θεμελιώδη αξιώματα της Ευρωζώνης και ο ένας της  Νόμος
1)      Το πρώτο αξίωμα της ευρωζώνης έχει σχέση με τον ατομικό άνθρωπο.

Η Τουρκία, αν και άθελά της, σώζει (τουλάχιστο προσωρινά) την Κύπρο!




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για μια ακόμα φορά, η εμμονή της Τουρκίας στην υπεράσπιση των δικών της βλέψεων στην Κύπρο, αλλά και σοβαρές, βαθιές διαφωνίες στο δυτικό κατεστημένο, αναφορικά με την Τουρκία, διέσωσαν, κατά τα φαινόμενα, τουλάχιστο προσωρινά, την Κυπριακή Δημοκρατία και τους ‘Ελληνες της Κύπρου,  την ύπαρξη και τα συμφέροντα των οποίων δεν φαίνονται ούτε πολύ πρόθυμες, ούτε πολύ ικανές να υπερασπίσουν οι πολιτικές ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας!

Γιατί η συζητούμενη στην Γενεύη λύση δεν ήταν παρά η διάλυση του κυπριακού κράτους και μία εξαιρετικά ασταθής ρύθμιση, που θα τιναζόταν εύκολα στον αέρα, ανά πάσα στιγμή, προκαλώντας μια άνευ προηγουμένου καταστροφή στο νησί και όχι μόνο. Αλλά ακόμη και με τα κριτήρια όσων είναι έτοιμοι να συζητήσουν οτιδήποτε, αρκεί «να λυθεί το κυπριακό», απεδείχθη ότι η πάγια «τακτική» του «πάρτα όλα» καταλήγει να απομακρύνει την πιθανότητα λύσης, αλλά και να ανεβάζει τον πήχυ των τουρκικών απαιτήσεων, εκεί που και οι ενδοτικότεροι των Ελλήνων αδυνατούν να συμφωνήσουν.

Απομένει βέβαια να δούμε αν και πότε θα επιχειρηθεί εκ νέου σύγκλιση της πενταμερούς, που ο ‘Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών είχε προτείνει στο παρελθόν, και είχε γίνει αποδεκτό, να αποτελεί πάγιο θεσμό. Πληροφορίες κάνουν λόγο για πιθανή σύγκλισή της τον προσεχή Σεπτέμβριο, με δεδομένο ότι και ο «διεθνής παράγων», ιδιαίτερα κουρασμένος από τις φιλειρηνικές προσπάθειές του, στην Κύπρο και αλλού, θέλει κι αυτός να κάνει διακοπές. Είναι πρόωρη πάντως οποιαδήποτε εκτίμηση, αλλά και γίνεται πια όλο και πιο δύσκολο να διασωθεί μια πλήρως χρεωκοπημένη διαδικασία.