ΟΧΙ

ΟΧΙ
ΟΧΙ και από τους Γερμανούς ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Ο Χουάν Ραμόν Ρότσα μιλάει στην ΑΥΓΗ


Το έχω ξαναγράψει , αλλά πιστεύω πως αξίζει να το πω  και πάλι : Είναι για μια αξέχαστη  γηπεδική «φάση» με τον Ραμόν  Ρότσα – που ο Παναθηναϊκός επιχείρησε να εισάγει από την Αργεντινή με το ψευδώνυμο «Πουμπλής»…Στη φάση αυτή  ο  διαιτητής απέβαλε τον Ρότσα  τελείως μα τελείως άδικα, οπότε ο δεύτερος, χωρίς να διαμαρτυρηθεί, προχώρησε προς τα αποδυτήρια αφού προηγουμένως έκανε τον (καθολικό) σταυρό του... Η συγκεκριμένη αντίδραση  σε ένα κοινωνικό τοπίο όπου οι χριστοπαναγίες έπεφταν  σύννεφο, με άφησε εμβρόντητο  ! Αμέσως κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος είχε χαρακτήρα !
Τώρα ο Ρότσα μιλάει στον Πάνο Κατηφόρη για τα ποδοσφαιρικά και πολιτικά πράγματα. Λέει ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής :    «Πρέπει να γίνουμε Αργεντινή! Να αντισταθούμε! Αυτό έπρεπε να πουν στον κόσμο αυτοί που κυβερνούν. Μπορεί να μας λυγίσουν γιατί είναι πιο δυνατοί, αλλά τουλάχιστον θα τους κοιτάμε στα μάτια. Και να σου πω και κάτι; Η κατάσταση στην Αργεντινή τώρα είναι πολύ καλύτερη από ό,τι ήταν πριν από το 2001».
Σημειώνω τον πρώτο πληθυντικό (να γίνουμε Αργεντινή…) που χρησιμοποιεί ο Ραμόν  και νοιώθω ευγνωμοσύνη απέναντί του. Τιμά την Ελλάδα και όλους μας…. 
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟ ΚΑΤΗΦΟΡΗ 14.8.14
Η κουβέντα μας ξεκίνησε με το κομμάτι των ποδοσφαιρικών ακαδημιών, με τις οποίες και ασχολείται τα τελευταία χρόνια.
"Υπάρχουν δύο είδη ακαδημιών στην Ελλάδα, των σωματείων και οι ιδιωτικές. Τα σωματεία είναι πιο οργανωμένα. Έχουν προπονητές με γνώσεις, σπουδές, κατάρτιση, ενώ συνήθως οι ιδιωτικές έχουν λογικές πιο πρακτικές. Και στις δύο περιπτώσεις, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει επενδύσεις, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες πλευρές ρίχνουν το βάρος στο αποτέλεσμα και όχι στην επαρκή εκπαίδευση, την τεχνική και τη γενικότερη συμπεριφορά του παιδιού και τελικά πολλές φορές οδηγούμαστε στο να τα παρατάνε κάποια παιδιά, πριν ακόμα αρχίσουν.
Εν όψει , ο Ρότσα συμπαίκτης και σήμερα με τον Δημήτρη Σαραβάκο (αριστερά) για χάρη της "Hasta la victoria siempre"...

Στον Παναθηναϊκό που είμαι εγώ, ευτυχώς δεν ισχύει αυτό. Απόδειξη ότι έχουμε πολλούς παίκτες από τα τμήματα υποδομής στην πρώτη ομάδα, αλλά και παίκτες που έχουν φύγει στο εξωτερικό, όπως ο Δώνης, ο Μαυρίας, ο Καπίνο και έρχονται κι άλλοι από πίσω.
Δουλεύουμε κυρίως το ολλανδικό μοντέλο. Έχει έρθει εδώ και κάποια χρόνια ο Γιάννης Σαμαράς και έχει αλλάξει το πεδίο σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και πλέον λειτουργούμε και ως ομάδα έτσι. Λόγω του χαμηλού μπάτζετ, είμαστε αναγκασμένοι να προσαρμοστούμε στην ελληνική πραγματικότητα. Ακόμα και οι ξένοι παίκτες μας δεν είναι βεντέτες, ούτε απόμακροι, ψυχροί επαγγελματίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παίρνουν παράδειγμα και τα παιδιά από τις ακαδημίες και να φτάνουμε συνολικά σε αυτό που έχουμε ως στόχο".

Ο Ρότσα προέρχεται από μια χώρα παραδοσιακά ποδοσφαιρική, εκεί όπου οι ομάδες στηρίζονται κυρίως στον κόσμο τους. Ο ίδιος θεωρεί ότι και η Ελλάδα έχει τις δικές της πιθανότητες στη λαϊκή βάση.
"Μεγάλωσα σε μια χώρα που υπάρχει λαϊκή βάση. Στην Αργεντινή όλες οι ομάδες λειτουργούν ως σωματεία και όχι ως ανώνυμες εταιρείες. Έχουν μέλη μέσω των οποίων εκλέγονται οι διοικήσεις. Η Μπόκα Τζούνιορς, για παράδειγμα, έχει τόσα μέλη όση και η χωρητικότητα του σταδίου της. Πιστεύω ότι και στην Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει αυτό και το εύχομαι.
Εδώ οι ομάδες ανήκουν σε ανώνυμες εταιρίες. Πρέπει λοιπόν να χωριστούν οι ρόλοι. Να υπάρχουν τα μέλη που πληρώνουν τη συνδρομή τους, αλλά να έχουν και λόγο. Να εκλέγουν και να εκλέγονται. Και μέσω της διοίκησης που θα βγαίνει από τη βάση της ομάδας να γίνεται και η διαχείρισή της. Είναι δύσκολο, αλλά εφικτό".
Αναφορικά με τη σχέση της πολιτικής σκηνής με τον χώρο του αθλητισμού και δη του ποδοσφαίρου, ήταν ξεκάθαρος.
"Το ποδόσφαιρο ως άθλημα έχει τεράστια δυναμική. Δεν είναι τυχαίο ότι βλέπουμε ανθρώπους που έχουν εισχωρήσει στην πολιτική ως βουλευτές, υπουργοί κ.ο.κ. προερχόμενοι από το ποδόσφαιρο. Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει άμεσος συσχετισμός του ποδοσφαίρου με την πολιτική, αλλά σε κάθε περίπτωση να θεσπιστούν πολιτικοί νόμοι που θα το προστατεύουν. Αλλά πρέπει αυτός που θα το κάνει, να έχει δύναμη και θάρρος. Κι αυτό γιατί στο ποδόσφαιρο διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα, που είναι δύσκολο να τα πολεμήσεις".

Ο Ρότσα συμπαίκτης και σήμερα με τον Δημήτρη Σαραβάκο για χάρη της "Hasta la victoria siempre"...
Στη συνέχεια έκανε και κάτι που δεν μας είχε συνηθίσει, πάσα στον... εαυτό του, για τη γενικότερη φιλοσοφία και νοοτροπία των φιλάθλων.
"Ήμουν στο γήπεδο, στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τη Σταντάρ. Στενοχωρήθηκα που αποκλειστήκαμε και γιατί ουσιαστικά ήταν ένα παιχνίδι οικονομικής επιβίωσης. Όμως μου άρεσε που είδα τον κόσμο να χειροκροτεί, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια. Κόσμο αγνό, που ήρθε στο γήπεδο για να στηρίξει την ομάδα και να δει ποδόσφαιρο. Μακάρι να διατηρηθεί αυτό το πνεύμα. Γιατί αν διατηρηθεί, θα είναι πιο εύκολο να αλλάξει συνολικά το ποδόσφαιρο, από αυτούς που κυβερνούν τη χώρα. Και αυτούς που ενδεχομένως θα έρθουν..."
Δεν θα μπορούσε να μη γίνει και ειδική μνεία στην κατάσταση που επικρατεί στην Αργεντινή τις τελευταίες ημέρες, αλλά βέβαια και σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα.
"Τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τα παρουσιάζουν. Ο Τύπος παίζει μεγάλο ρόλο και σε πολλές περιπτώσεις χειραγωγείται. Το 2003 η Αργεντινή μετά το κούρεμα του χρέους πλήρωσε ένα πολύ σημαντικό ποσό σε μετρητά, με αποτέλεσμα το ΔΝΤ να μην έχει δικαίωμα να εμφανιστεί καν στο αεροδρόμιο της χώρας. Επέλεξε να αντισταθεί, να παλέψει. Πολλές φορές όταν δέχεσαι πόλεμο και κάποιος προσπαθεί να σε υποδουλώσει, η λύση δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι και να μη μιλάς. Αυτό πληρώνει τώρα η Αργεντινή. Αυτό και τους τοκογλύφους. Τα 'δάνεια κοράκια', όπως τα αποκαλούμε. Και είναι πολύ άδικο να συνεχίζει να παλεύει απέναντι στους τοκογλύφους.
Άκουσα πρόσφατα τον κ. Σαμαρά που είπε 'ευτυχώς που δεν γίναμε Αργεντινή'. Μάλλον δεν είναι πολύ καλά ενημερωμένος. Μακάρι να ήμασταν Αργεντινή! Όχι ως προς την κατάσταση, αλλά ως προς τη στάση που επέλεξε να κρατήσει, απέναντι σε αυτούς που την πολεμούν.
Πρέπει να γίνουμε Αργεντινή! Να αντισταθούμε! Αυτό έπρεπε να πουν στον κόσμο αυτοί που κυβερνούν. Μπορεί να μας λυγίσουν γιατί είναι πιο δυνατοί, αλλά τουλάχιστον θα τους κοιτάμε στα μάτια. Και να σου πω και κάτι; Η κατάσταση στην Αργεντινή τώρα είναι πολύ καλύτερη από ό,τι ήταν πριν από το 2001.
Έχουμε περάσει χούντες, εσωτερικούς πολέμους, χάθηκαν ζωές, χώρισαν οικογένειες, διαλύθηκαν φιλίες, αλλά καταφέραμε να βγάλουμε από πάνω μας όποιον ήθελε να μας υποδουλώσει. Και τώρα αυτό κάνει ο λαός της Αργεντινής. Απλώς είναι απέναντι σε μεγάλα τοκογλυφικά συμφέροντα. Η χώρα έχει 4% ανάπτυξη και 4,5% ανεργία. Καμία σχέση με το 28%-29% της Ελλάδας. Έχει βέβαια και το μεγάλο πρόβλημα του πληθωρισμού, αλλά το παλεύει. Δέχεται όμως πόλεμο. Και δεν είναι μόνο δικός της. Αυτός είναι ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος. Και είναι οικονομικός. Μπορεί να τον χάσουμε. Αλλά τουλάχιστον θα πέσουμε μαχόμενοι".
Τέλος, τάραξε τα νερά ευχόμενος αυτό που η συγκυβέρνηση... απεύχεται. Βεβαίως, υπό άλλο πρίσμα. Να γίνουμε Αργεντινή!

"Η Αργεντινή και ο λαός της πρέπει να είναι παράδειγμα για την Ελλάδα. Μια χώρα που είναι η ωραιότερη του κόσμου και πρέπει να βγει από το αδιέξοδο. Αν είναι να τα καταφέρει με τον τρόπο που επέλεξαν οι κυβερνώντες, το ΔΝΤ, τι να πω... Μακάρι. Δυστυχώς όμως δεν το βλέπω. Πολύ φοβάμαι ότι ο τρόπος αυτός είναι ο λάθος. Οι Έλληνες πρέπει και οφείλουν να αντισταθούν. Έχουν τεράστια δύναμη μέσα τους. Το βλέπουμε από αυτούς που είναι στο εξωτερικό. Αυτούς που έφυγαν για μια καλύτερη ζωή και τα κατάφεραν. Ο Έλληνας τα έχει καταφέρει παντού. Μπορεί να κάνει το ίδιο και στη χώρα του".