Η αυθεντία και το London School of Economics

Mια  χώρα με επαρχιώτικα συμπλέγματα όπως η δική μας,  είθισται να σνομπάρεται από διάφορα πανεπιστημιακά  ιδρύματα της αλλοδαπής, σε βαθμό ώστε να  «ψαρώνει» ενώπιον κάποιων  βαρύγδουπων – ατόμων ή/ και απόψεων…. Εδώ δεν πρόκειται απλά και μόνο για μια προσαρμογή των «δικών μας» στην διεθνή καθεστωτική διανόηση και στις κατά καιρούς παπάρες που αυτή η τελευταία  εκπέμπει  : Πρόκειται για την επιβολή μιας  γενικότερης ιεραρχίας στο πεδίο της παραγόμενης γνώσης, που συνεπιφέρει και μια διαβάθμιση της  αξιοπιστίας των προτάσεων/θέσεων/αναλύσεων  των επί  μέρους ιδρυμάτων……Το οποίο με τη σειρά του σημαίνει : Ότι  η αυθεντία, εκτός από την ίδια την  κοινωνία, (που όταν   διατηρεί σώας τας φρένας  τείνει να  ορθώσει την κραυγή  Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ !)  έχει την τάση να κατασπαράξει  πολλούς από αυτούς που την επιστρατεύουν για τον αποκλεισμό των «άλλων»…

Το άρθρο του Γιάννη Χρυσοβέργη που τσιτάρω πιο κάτω, ασχολείται, μεταξύ άλλων,  με την άρρητη πρωτοκαθεδρία ενός ακαδημαϊκού ιδρύματος. Όμως  δια μέσου αυτής της πρωτοκαθεδρίας το άρθρο ανακινεί  το γενικότερο ζήτημα της αυθεντίας  και της εξέγερσης που απουσιάζει  :  Της εξέγερσης ενάντια στη σπουδαιοφάνεια και στους σπουδαιοφανείς  του πανεπιστημιακού χώρου, που δίκην βαθμοφόρων  διεκδικούν την προνομιακή παρουσία  τους στον δημόσιο λόγο… Στην όλη υπόθεση δεν είναι αμελητέα και η ευθύνη  κάποιων   αριστερών,  που αφού έχουν επί χρόνια διακινήσει το προοδευτικό μπλαμπλά τους υπέρ της συμμετοχικότητας και της λαϊκής παρέμβασης, έρχονται στα στερνά τους  να εξώσουν  τους «αμαθείς» και «ανειδίκευτους» … Αν αυτό δεν είναι καταστρατήγηση του κριτικού και ριζοσπαστικού λόγου, τότε εγώ είμαι Κινέζος…

Ο Γιάννης Χρυσοβέργης λέει :

«Μια από τις πολλές ιδιαιτερότητες που έχει η Ελλάδα είναι οι άνθρωποι στους οποίους εμπιστεύεται το σχεδιασμό και την άσκηση της οικονομικής της πολιτικής. Από τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μέχρι το ΠΑΣΟΚ και τους νεομπολσεβίκους του ΣΥΡΙΖΑ, το σύνολο του πολιτικού κόσμου, με εξαίρεση τη «λαϊκούρα», δηλαδή το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ που δεν ασχολούνται με λεπτομέρειες, η παραγωγή οικονομικής πολιτικής σκέψης εναποτίθεται σε απόφοιτους του LONDON SCHOOL OF ECONOMICS. Οι οποίοι, μόνο με τους μαθητές του Μίλτον Φρίντμαν μπορούν να συγκριθούν σε καταστροφικότητα».

Πολλές θέσεις του Χρυσοβέργη δεν με βρίσκουν σύμφωνο,  αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το κυρίως θέμα του : 

http://ataktoslogos.blogspot.com/2011/08/5-london-school-of-economics.html

«Όμορφα χωριά άσχημα αλλοιώνονται»

Από τότε που ο Κοστουρίτσα μίλησε για την φρίκη του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας έναν παράδοξο τίτλο για την ταινία του(«Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται») πολλοί και διάφοροι έκαναν χρήση αυτής της παραδοξότητας για να δηλώσουν μικρότερες καταστροφές. Εγώ προσωπικά χρησιμοποίησα τον τίτλο « τα όμορφα ερείπια όμορφα αποσαθρώνονται» για να μιλήσω για τα ερείπια των κτισμάτων της Γαλλικής Εταιρείας στο Λαύριο, στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού Σουνίου, με τις υπέροχες όψεις την περίοδο της Άνοιξης αλλά και την κατευθείαν υπόμνηση της παλιάς ζωής, που άνθισε στα μεταλλεία της περιοχής από τα τέλη του 19ου αιώνα..

Αντηχώντας αυτό το πνεύμα, η MOnuMENTA διοργανώνει την ημερίδα «Όμορφα χωριά άσχημα αλλοιώνονται», την Κυριακή 28 Αυγούστου, στον παραδοσιακό οικισμό Φιλώτι (πλατεία Λαχαναριού) της Νάξου – σε συνεργασία με τον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, στο πλαίσιο του προγράμματος «Τοπικές Κοινωνίες και Μνημεία»

Η φετινή ημερίδα (5η κατά σειρά) είναι αφιερωμένη στους 22 κηρυγμένους παραδοσιακούς οικισμούς που είναι διάσπαρτοι στη Νάξο, και αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα αλλοίωσης και εγκατάλειψης.

Το θεσμικό πλαίσιο αποδείχτηκε αδύναμο να τους προστατέψει από την άναρχη και αυθαίρετη δόμηση, τη λανθασμένη αποκατάσταση των παλαιών κτηρίων, τις χωρίς μελέτη και σχεδιασμό επεκτάσεις, την καταστροφή όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία τους. Η ημερίδα έχει ως στόχο να παρουσιάσει τα προβλήματα αλλά και τους τρόπους προστασίας, ανοίγοντας διάλογο μεταξύ των φορέων προστασίας και της τοπικής κοινωνίας. 

Υπογραμμίζει η  ΜΟnuMENTA :

http://www.monumenta.org/

« Η σημασία των παραδοσιακών οικισμών είναι μεγάλη και αντικατοπτρίζεται, πέρα από αρχιτεκτονικά κριτήρια κλίμακας, αισθητικής και σχέσης με το φυσικό περιβάλλον, στην κοινωνική συγκρότηση και τον καθημερινό πολιτισμό των ιστορικών αυτών συνόλων -που σταδιακά εκλείπει- αλλά και στη δυνατότητα βιώσιμων αναπτυξιακών δραστηριοτήτων με βάση τον πολιτιστικό τουρισμό» .

Η εκδήλωση περιλαμβάνει δύο ομιλίες για τα προβλήματα των οικισμών της Νάξου και τη διαδικασία προστασίας των χαρακτηρισμένων ως παραδοσιακών οικισμών, από τους αρχιτέκτονες Θέμη Μπιλή και Μαρία Μαγνήσαλη και την αρχαιολόγο Ειρήνη Γρατσία. Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις των αρμοδίων φορέων προστασίας και συζήτηση με το κοινό . Για την Ημερίδα, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννη Φ. Κωστόπουλου, δίνει πληροφορίες η Ειρήνη Γρατσία 6973308857…

ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Στο χωροταξικό πεδίο, μπορεί να υπάρχουν πολλές και διάφορες αυθαιρεσίες και αυθαίρετα, εκτός από σπίτια. Στο παρελθόν έχω αναφερθεί σε ένα αυθαίρετο αεροπλάνο (!), που σαν παλιό και εκτός λειτουργίας πλέον, εγκαταστάθηκε εντός του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας παίζοντας το ρόλο καφετέριας… Επίσης έχω κάνει αναφορές στα αυθαίρετα δέντρα (!), κοντολογίς τα δέντρα που φυτεύονται στα πεζοδρόμια εκτοπίζοντας συνήθως τους πεζούς και παίζοντας το ρόλο προέκτασης κάποιων ιδιωτικών κήπων στον δημόσιο χώρο… Η περίπτωση του «αυθαίρετου νεκροταφείου», που επιχειρήθηκε να στηθεί από το Δήμο Γλυφάδας στην καρδιά του δασικού χώρου του Υμηττού, ανήκει και αυτή στη σφαίρα της φαντασίας ορισμένων τοπικών παραγόντων της εξουσίας, που θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι τους καπνίσει….

Μιλάμε για την απόπειρα παράνομης δημιουργίας νεκροταφείου στη Α' Ζώνη Προστασίας του Υμηττού (12.8.2011,in.gr ), περί της οποίας ασκήθηκε δίωξη στον δήμαρχο Γλυφάδας Κωνσταντίνο Κόκκορη : Ο οποίος με τη συμβολή του μητροπολίτη Γλυφάδας Παύλου, κατέλαβε χώρο εντός αναδασωτέας περιοχής , προκαλώντας την αντίδραση του ΥΠΕΚΑ .…..



Γι αυτή την καραμπινάτη υπόθεση προστασίας του δημοσίου συμφέροντος διενεργείται προκαταρκτική εξέταση από τον αρμόδιο εισαγγελέα, ενώ αστυνομική δύναμη περιφρουρεί το χώρο -όπου μεταφέρθηκε (άκουσον-άκουσον!) και προκατασκευασμένη εκκλησία….









Σε ανακοίνωση του υπουργείου Περιβάλλοντος αναφέρθηκε ότι «την Παρασκευή, 12 Αυγούστου, ο Δήμαρχος Γλυφάδας με τη συμβολή του Μητροπολίτη Γλυφάδας, ενεργώντας αυθαίρετα, κατέλαβε χώρο εντός αναδασωτέας περιοχής στην Α' Ζώνη του Υμηττού, περιοχή που φέρεται να εμπίπτει σε απαγορευτικές διατάξεις [αναδασωτέα λόγω πυρκαγιάς, προστατευόμενη με Προεδρικό Διάταγμα περιοχή, όπου απαγορεύεται κάθε χρήση για λόγους προστασίας του ορεινού όγκου], προκειμένου να εγκατασταθεί νεκροταφείο και με μη νόμιμες πρακτικές να δημιουργηθεί 'τετελεσμένο».

Η ίδια ανακοίνωση σημείωνε : «Αναγνωρίζοντας ότι είναι γεγονός η έλλειψη χώρων ταφής στην Αθήνα, ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας θα προβεί, για πρώτη φορά, κατά προτεραιότητα και άμεσα, στη συνολική -και όχι αποσπασματική ανά Δήμο- χωροθέτηση νέων περιοχών για χρήση νεκροταφείων, που θα εξυπηρετούν ομάδες Δήμων του Μητροπολιτικού συγκροτήματος της Αθήνας με παρόμοιο έλλειμμα. Επισημαίνεται ότι ο Δήμος Γλυφάδας υπέβαλε μεταξύ άλλων αίτημα για ανεύρεση τέτοιου χώρου μόλις μία ημέρα (την Πέμπτη) πριν την επιχείρηση κατάληψης της αναδασωτέας έκτασης».

Μακάρι τα πράγματα να πάρουν την δέουσα εξέλιξη και το δημόσιο συμφέρον να περιφρουρηθεί σε αυτό τον ευαίσθητο περιαστικό χώρο - όμως η εμπειρία των προηγουμένων χωροθετήσεων νεκροταφείων σε δασικές περιοχές του Υμηττού (της Β ζώνης) δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Το νεκροταφείο Παπάγου κατέλαβε τη θέση πυκνοδασωμένου χώρου και την αντικατέστησε με δομές αμερικανικού «κοιμητηρίου» , όπου η ταφή μπορεί να γίνει μέχρι και drive in, χωρίς δηλαδή να πατήσει κανείς το πόδι του στο έδαφος(Σχετικά δες Γ.Σχίζα, «Υμηττός», εκδ. «Στοχαστής» 1991)….Κι από κοντά το κοιμητήριο Χολαργού, αντί να εγκατασταθεί ως προέκταση του πρώτου πήρε αυτοτελή μορφή και σπατάλησε κι αυτό με τη σειρά του δάσος - υποθέτω για την ενίσχυση των δημοτικών εσόδων…



Γενικά, η λογική των Δήμων ήταν μια λογική εκτατικής ανάπτυξης των λειτουργιών της πόλης, άσχετη με τη θέσμιση της καύσης των νεκρών, εις βάρος του περιβαλλοντικού πλαισίου και της μακροπρόθεσμης ποιότητας ζωής. Μακάρι να πρυτανεύσουν νέες σκέψεις στη χωροθέτηση του θανάτου, μακάρι να εξαλειφθεί η δημοτική κατεργαριά και ο τοπικισμός…



ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από λήψη των «Γεωπόνων του Κόσμου», από τον χώρο ταφής των Βασιλέων, Πριγκίπων κλπ. στο δάσος Τατοϊου. Η ταφή είναι «αραιή» και προνομιακή, τόσο ώστε να μπορούμε να μιλάμε όχι για βασιλικό νεκροταφείο αλλά για τάφους διάσπαρτους μέσα στο δάσος. Προφανώς, πρόκειται για μια περίπτωση διαφορετική από αυτήν του αστικού «Κοιμητηρίου» (εάν υιοθετήσουμε την αισιόδοξη άποψη της Ανάστασης …)

ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΟ ΑΠΟ ΤΑ HARRIER

Όταν η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να «αποστρατεύσει» τα αεροπλάνα HARRIER, ένα σμήνος από αυτά βγήκε για μια αποχαιρετιστήρια επίδειξη. Και επειδή το βρετανικό χιούμορ είναι παντός καιρού και περίστασης, οι πιλότοι είχαν τη φαεινή ιδέα να σχηματίσουν στους ουρανούς την εντολή FUCK OFF ! Προφανώς, απευθυνόμενοι προς την κυβέρνησή τους….

ΥΓ

Ευχαριστώ τον συνάδελφο Μάκη Πέτρου για το «εύρημα» - συμπεριλαμβανομένης φυσικά της φωτογραφίας : Αξίζει πραγματικά καταχώρηση στην ιστορία της αεροπορίας….

136 : Για να μην πούμε το νερό-νεράκι

Η ιδιωτικοποίηση του νερού προτείνεται ως πανάκεια σε μια εποχή εντεινόμενης στενότητας των υδατικών πόρων, όμως η πείρα πολλών ιδιωτικοποιήσεων έχει δείξει του «λόγου το αναληθές»….Έτσι στα πρόχειρα, καταθέτω ένα άρθρο του Παναγιώτη Γ. Παπαθεοδωρόπουλου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ τον Ιανουάριο του 2007 (τεύχος 40) και το οποίο δυστυχώς δεν το έχω σε ηλεκτρονική μορφή *. Τίτλος του ήταν «Οι βαρώνοι του νερού» , ενώ θέμα του ήταν τα «επιτεύγματα» των ιδιωτικοποιήσεων, με κορυφαίο αυτό της Αγγλίας του 1988 : Όπου η χορήγηση ακόμη και των οφθαλμών της Παναγίας στις ιδιωτικές εταιρείες από την κυβέρνηση Θάτσερ(απαλλαγές από φόρους, χρέη κλπ) είχε ως άμεσο «όφελος» την αύξηση των τιμών του νερού κατά 50% τα πρώτα 4 χρόνια !

Στην Ελλάδα βέβαια ζούμε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ιδιωτικοποίησης – μεταξύ άλλων – και του πόσιμου νερού, κυρίως μέσω των εμφιαλωμένων νερών από διάφορες επιχειρήσεις. Είναι προς τιμήν μιας τουλάχιστον μεγάλης οικολογικής οργάνωσης, το ότι ασχολήθηκε με την ποιότητα του νερού αλλά και την σπατάλη που προκαλούν αυτές οι εμφιαλώσεις, υπερασπίζοντας τελικά το παλιό-καλό νεράκι της βρύσης…Εδώ πάντως θα πρέπει να κρατήσουμε στα υπόψη, ότι σε μια χώρα με ιδιαίτερα μεγάλη στενότητα υδάτων και αντικειμενική δυσκολία στη διασφάλιση του πόσιμου νερού, όπως η Κύπρος, είχε επιλεγεί η λύση των πωλήσεων πόσιμου νερού στον δημόσιο χώρο, από ειδικά διαμορφωμένες και ελεγχόμενες «κρήνες», χωρίς την σπατάλη της εμφιάλωσης*. Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που είδα αυτές τις συσκευές πώλησης – επομένως αγνοώ την εξέλιξή τους στις ημέρες μας…

Στην εποχή του Μνημονίου, η διοίκηση («κυβέρνηση») Παπανδρέου είναι προφανώς διατεθειμένη να δώσει «γην και ύδωρ» στους διεθνείς τοκογλύφους, που υπηρετεί με απέραντη δουλικότητα. Και μάλιστα να δώσει ακόμη και πράγματα που προς το παρόν ενδέχεται να μην αποφέρουν σημαντικά κέρδη, αλλά οπωσδήποτε συνιστούν «δηλώσεις» υποταγής και προσαρμογής στις θελήσεις των αγορών…Όμως υπάρχουν πολίτες που στο μέσο της «θερινής ραστώνης» ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν – τελείως, μα τελείως χειροπιαστά – την ιδιωτικοποίηση και τα συμπαρομαρτούντα…Μια από αυτές, Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ 136, ξεπήδησε μόλις πρόσφατα και απευθύνθηκε στον κόσμο της Θεσσαλονίκης.

Είπαν οι 136 :



«Ακόμη και το νερό που πίνουμε έχει γίνει πεδίο κερδοσκοπίας. Δεν έχει μείνει πλέον ιερό και όσιο. Υπό το βάρος των εξελίξεων και έχοντας γνώση της παγκόσμιας εμπειρίας, οι εργαζόμενοι της εταιρείας ύδρευσης αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ ΑΕ), συλλογικότητες της πόλης και απλοί πολίτες συνεδριάσαμε εχθές Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011 και αποφασίσαμε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε οποιονδήποτε να παίζει με το νερό που πίνουμε εμείς και οι οικογένειές μας. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα συμφέρον, εγχώριο ή ξένο, να κερδοσκοπήσει από το νερό μας και να κάνει παιχνίδια με την δημόσια υγεία και το περιβάλλον της περιοχής μας. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΕΥΑΘ είναι πλέον θέμα δράσης των πολιτών της Θεσσαλονίκης.

Αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις σε ένα κοινό αγώνα με την ονομασία «Κίνηση 136» που σκοπό έχει:

1. την εξαγορά από τους πολίτες του 40% και της διαχείρισης (management) της ΕΥΑΘ.

2. τον κοινωνικό έλεγχο του νερού της πόλης

3. την δημοκρατική λειτουργία της εταιρείας

4. τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα της εταιρείας, σε συνδυασμό με την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και την προστασία του περιβάλλοντος

Στον αγώνα αυτό σε καλούμε να συμμετέχεις έμπρακτα.

Με € 136 εφάπαξ ανά υδρόμετρο/οικογένεια μπορούμε να σταματήσουμε τις πολυεθνικές και να γίνουμε εμείς κύριοι του νερού μας. Αυτό σημαίνει ότι έχοντας την διαχείριση της ΕΥΑΘ, θα αποφασίζουμε όλοι μαζί αν χρειάζεται να αυξηθούν τα τιμολόγια ή όχι. Θα αποφασίζουμε όλοι μαζί για την ποιότητα του νερού μας και της προστασίας του περιβάλλοντος από την λειτουργία του Βιολογικού καθαρισμού.

Κάθε συμμετοχή, ακόμη και αν τα χρήματα που θα συνεισφέρει είναι πολλαπλάσια των € 136, ισοδυναμεί με μία (1) ψήφο. Έτσι διασφαλίζουμε την πραγματική ισότητα και δημοκρατία, άσχετα με την οικονομική ευχέρεια του κάθε πολίτη.

Τελικός σκοπός μας είναι να βγει η ΕΥΑΘ ΑΕ από το χρηματιστήριο και την κερδοσκοπία. Τελικός στόχος μας είναι η άριστη ποιότητα νερού που θα κάνει τον κάθε πολίτη να αντικαταστήσει το εμφιαλωμένο νερό στο τραπέζι του με μια απλή κανάτα που θα γεμίζει σε μηδαμινή τιμή από την βρύση του. Η άριστη λειτουργία των εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων για ένα καλύτερο περιβάλλον και έναν Θερμαϊκό ζωντανό και καθαρό.

Η «Κίνηση 136» είναι ανεξάρτητη από κομματικούς μηχανισμούς και δεν κηδεμονεύεται. Στηρίζεται στην αφιλοκερδή συνδρομή πολιτών της Θεσσαλονίκης και μέσα σε αυτήν μπορούν να λειτουργήσουν όλοι όσοι ασπάζονται τις αρχές της, με σχέσεις ισότητας σε ένα Δημοκρατικό περιβάλλον όπου η Δημοκρατία δεν είναι απλά λέξη.



*ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Στη Βραζιλία πάντως κάποιοι χρησιμοποιούν τις κενές φιάλες νερού ως οικοδομικό υλικό, μειώνοντας τη ζημιά εις βάρος του περιβάλλοντος….

*Παπαθεοδωρόπουλε, με ακούς; Στείλε μου σε παρακαλώ το κείμενο…..

 

Πρόγραμμα Κοινωνικής Εργασίας : Ήταν στραβό το κλίμα….

Μέσα σε συνθήκες λιτότητας και ανεργίας, η «μνημονιακή αρπακτή» ευδοκιμεί ως μέθοδος βολέματος διαφόρων προσκείμενων στην εξουσία. Από εδώ προέρχονται και οι αιτιάσεις κινήσεων και οργανώσεων, όσον αφορά την ανισοκατανομή των πόρων του Προγράμματος Κοινωνικής Εργασίας, την  παράκαμψη των σοβαρών ΜΚΟ προς όφελος ad hoc ΜΚΟ και  την απόκλιση από τους στόχους του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου….

Για το ζήτημα είχαμε αναφερθεί στις 14.7.2011, με ένα κείμενο του Κώστα Κυριακόπουλου.   

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html Σε αυτό επίσης αναφέρεται και το Δίκτυο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) Θεσσαλίας (Πρόεδρος Κώστας Σκριάπας, Γραμματέας Κων. Σδραβοπούλου) . «Η φιλοσοφία του νομοθέτη ,αλλά και του ΕΚΤ είναι η διαμόρφωση πολιτικών και η υλοποίηση δράσεων από τις  ΜΚΟ ,τις οποίες θα στήριζαν οι ΟΤΑ  Α΄ και Β΄ Βαθμού . Γι’ αυτό ,άλλωστε και ορίζονται οι  , κατά τόπο ,ΜΚΟ ως τελικοί δικαιούχοι και όχι οι ΟΤΑ ,οι οποίοι οφείλουν να στηρίξουν τις προσπάθειες αυτές, αφού το τελικό αποτέλεσμα και οι ωφέλειες ,επιστρέφουν στις τοπικές κοινωνίες . Μια στερεότυπη εικόνα ,όμως, φαντάζει τον τελευταίο καιρό σε ότι αφορά τα επιδοτούμενα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας στα οποία εμπλέκονται Δήμοι και περιφέρειες . Τα stage στο Δημόσιο και τους Δήμους μπορεί να καταργήθηκαν, αλλά κάποιοι καλοθελητές τα φέρνουν πάλι από την πίσω πόρτα, με την διαμεσολάβηση μερικών, ελεγχόμενων από το πελατειακό πολιτικό σύστημα ,Μ.Κ.Ο. και τις μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις ΙΝΕ ΓΕΣΕΕ και της ΓΕΣΕΒΕ. Η συντριπτική μερίδα των μνημονίων συνεργασίας που υπεγράφησαν με τους Δήμους έγιναν με την σύμπραξη ελάχιστων στημένων Μ.Κ.Ο. μερικές από τις οποίες ιδρύθηκαν την τελευταία στιγμή με στόχο να καρπωθούν το πρόγραμμα και από αυτά τα μνημόνια πάνω από το 50% υπεγράφησαν αποκλειστικά με το Ινστιτούτο της ΓΕΣΕΕ και δευτερευόντως  με την ΓΕΣΕΒΕ ….. ……Το Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας θεωρεί ότι δεν είναι τυχαίο ότι στην επιβεβλημένη από την κοινοτική νομοθεσία διαβούλευση δεν κλήθηκαν ποτέ οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών πλην της ΓΣΕΕ. Ακόμη, δεν είναι τυχαίο η απόκρυψη της πρόσκλησης για κρίσιμο διάστημα ,της πιστοποίησης   διαχειριστικής επάρκειας, η οποία αποτελεί –και σωστά- προϋπόθεση για την συμμετοχή των μη κερδοσκοπικών φορέων στο πρόγραμμα. ……Δυστυχώς καταβλήθηκε προσπάθεια να αποκλειστούν, με γραφειοκρατικά εμπόδια, το σύνολο των οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών και να επωφεληθούν και να καρπωθούν το πρόγραμμα, μονοπωλιακά, οι μεγάλες συντεχνίες. Για τον λόγο αυτό ,μόνο λίγες ,καθόλα άξιες ΜΚΟ ,σε επίπεδο Θεσσαλίας ,κατάφεραν να υποβάλλουν προτάσεις ,κάνοντας έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να προλάβουν τις, εσκεμμένα σφιχτές, ημερομηνίες…...

“Bitch” Party

Θέλ

Θέλουν να διοργανώσουν  το «Youth Beach Festival 2011» αύριο,  στις 12 Αυγούστου,  στη παραλία του Καλαμακίου Φαιστού της Περιφέρειας Κρήτης….. «Δράστες» ο Δήμος Φαιστού και η Περιφέρεια Κρήτης, που αγνόησαν τις αντιρρήσεις  του Συλλόγου  για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ…….

Καλά τα  παραθαλάσσια πάρτυ και καλή η διασκέδαση της νεολαίας, αλλά καλή και η προστασία της χελώνας….

Επισημαίνει  ο ΑΡΧΕΛΩΝ :  Εφόσον, τα αιτήματα του Συλλόγου μας για την μεταφορά του πάρτι εκτός παραλίας ωοτοκίας, έχουν μέχρι στιγμής αγνοηθεί, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να εκφράσουμε δημοσίως την αντίθεσή μας στη διεξαγωγή της συγκεκριμένης εκδήλωσης.

Και υπενθυμίζει :

1.Η παραλία από το Κομμό μέχρι και το Καλαμάκι αποτελεί σημαντικό βιότοπο αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta, είδος προστατευόμενο από την ελληνική και κοινοτική νομοθεσία. Ολόκληρη η παραλία αυτή – που περιλαμβάνει και το σημείο διεξαγωγής του πάρτι – έχει ενταχτεί στο Δίκτυο Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης

2.Η περιοχή από τον Κομμό μέχρι το Καλαμάκι αποτελεί τον πυρήνα του βιοτόπου αναπαραγωγής της Caretta Caretta στον κόλπο Μεσσαράς. O ΑΡΧΕΛΩΝ έχει ήδη καταγράψει 11 φωλιές της Caretta στην παραλία Καλαμάκι, εκ των οποίων οι 3 είναι επικίνδυνα κοντά στο σημείο διεξαγωγής του πάρτι και είναι έτοιμες για εκκόλαψη ανά πάσα στιγμή.

3.Την περίοδο αυτή είμαστε εντός της αναπαραγωγικής περιόδου των θαλάσσιων χελωνών, με τις θηλυκές να εξακολουθούν να φτιάχνουν τις φωλιές τους. Επιπλέον, βρισκόμαστε εντός περιόδου εκκόλαψης, με τα πρώτα χελωνάκια να έχουν ήδη εκκολαφθεί και τα υπόλοιπα να είναι έτοιμα για εκκόλαψη.

Με βάση τα παραπάνω, η διεξαγωγή beach party στην παραλία ωοτοκίας μας βρίσκει κάθετα αντίθετους διότι:

.  Πρόκειται για μια δραστηριότητα που θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τις θαλάσσιες χελώνες αλλά και άλλα ευαίσθητα οικοσυστήματα που βρίσκονται στην παραλία, όπως η φυσική βλάστηση των αμμόλοφων. Επιπλέον ως δραστηριότητα μπορεί να προκαλέσει αλλοιώσεις στην σύσταση της άμμου επηρεάζοντας την  καταλληλότητα της παραλίας ως βιότοπου

. Θα προκαλέσει οχλήσεις σε θηλυκές χελώνες που πιθανόν να αποπειραθούν να φτιάξουν τη φωλιά τους κοντά στο σημείο διεξαγωγής του party εκείνο το βράδυ

. Είναι πιθανό να προκαλέσει και πρώιμη εκκόλαψη νεοσσών εξαιτίας των κραδασμών από το θόρυβο και τον κόσμο. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα κινδυνεύσουν με ποδοπάτηση εξαιτίας της παρουσίας ανθρώπων στην παραλία

. Η υψηλή φωταγώγηση που χρησιμοποιείται σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, θα προκαλέσει αποπροσανατολισμό των νεοσσών

Πληροφορίες: Ρεγγίνα Στεφανάτου, Υπεύθυνη Προγραμμάτων Κρήτης – τηλ.: 6937 352 379

**bitch : σημαίνει σκύλα.

Ο ποταμός Κηρέας, στη Βόρεια Εύβοια

Οι αξιολογήσεις διαφόρων περιοχών της Ελλάδας από εκπομπές της τηλεόρασης ή από τουριστικούς παράγοντες μου θυμίζουν κάποιους στίχους του Καβάφη που αναφέρονται στα εγκώμια των Αλεξανδρινών για τις βασίλισσές τους, «…όλες οι Βερενίκες και οι Κλεπάτρες θαυμαστές»…Θέλω να πω, και δεν ξέρω αν το λέω επιτυχώς, ότι τα πολλά εγκώμια για πολλούς τόπους και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό, ισοπεδώνουν τους ταξιδιωτικούς προορισμούς και συχνά αχρηστεύουν κάποιες λέξεις….

Ούτως εχόντων των πραγμάτων και των υπερβολών, δύσκολα μπορεί κανείς να επινοήσει εκείνο το διακριτό λεξιλόγιο για να εκφράσει την καλλονή ενός μέρους, όπως ο Κηρέας ποταμός της Εύβοιας : Από τις πηγές του ως τους πλαταμώνες του Προκοπίου και του Μαντουδίου, και τελικά στην εκβολή του, στην Κρύα Βρύση. Εγώ προσωπικά προσέφυγα κάποτε (εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Σεπτέμβριος 2003)στη διαστρέβλωση μιας δήλωσης του Διονυσίου Σολωμού, για να εκφράσω τη σπουδαιότητα του συγκεκριμένου χώρου : «Κλείσε μέσα στη καρδιά σου την Εύβοια και θα αισθανθείς κάθε μεγαλείο να φτερουγίζει»… Φυσικά ο Σολωμός είχε χρησιμοποιήσει αυτή τη δήλωση για κάτι ευρύτερο, όπως είναι η Ελλάδα… Κάποιοι άλλοι χρησιμοποίησαν μια καταξιωμένη φυσική καλλονή, όπως αυτή των Τεμπών, για να μιλήσουν για τον χώρο : Τον είπαν «ευβοϊκά Τέμπη»…

Σήμερα τα «ευβοϊκά Τέμπη» του Κηρέα σκιάζονται από τη μέλλουσα τέλεση διερευνητικών γεωτρήσεων από την Εταιρεία ΒΙΟΜΑΓΝ, σε θέσεις πολύ κοντά στην κοίτη του ποταμού, απειλητικές για τα αισθητικό κεφάλαιο που εκπροσωπεί το σύνολο της περιοχής. Υπάρχει το πράσινο φως της Περιφέρειας, υπάρχει το προηγούμενο των δραστηριοτήτων του Σκαλιστήρη στη περιοχή, υπάρχει το σημαντικό μεταλλευτικό υπόβαθρο του χώρου. Περί του ζητήματος έχουν αναφερθεί οι ιστότοποι  http://kireas.org/smf/index.php?topic=802.0  και

 http://voriaevia.blogspot.com/2010/04/blog-post_09.html.   Από τον πρώτο άντλησα την εν όψει φωτογραφία, που είναι ελάχιστα εξωραϊστική : Γιατί ο τόπος είναι πολύ πιο όμορφος από αυτό που φαίνεται, γιατί διαθέτει πολλά όμορφα σημεία εκατέρωθεν του Κηρέα, μάλιστα δε διαθέτει και έναν γιγαντιαίο και υπέργηρο πλάτανο, για τον οποίο ο αείμνηστος δασολόγος Γιώργος Ντούρος υποστήριζε ότι είναι ο μεγαλύτερος των Βαλκανίων….

Τα τελευταία χρόνια η αντίρρηση εναντίον διαφόρων παραγωγικών δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο εκφέρεται συχνά από φορείς ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα από κατόχους εξοχικής κατοικίας. Υπάρχει γενικά μια φοβία έναντι διαφόρων παραγωγικών μονάδων, με δεδομένη την υποβαθμισμένη ελεγκτική λειτουργία του κράτους και τη σταθερή «διολίσθηση» της ελληνικής υπαίθρου σε ψυχαγωγικές χρήσεις ή στην τουριστική μονοκαλλιέργεια. Από την άλλη όμως πλευρά είναι απολύτως βέβαιο ότι οι πλέον καλαίσθητες περιοχές της χώρας έχουν ανάγκη προστασίας, κι αυτό στη πράξη σημαίνει την τήρηση των διαβαθμίσεων και αξιολογήσεων με αισθητικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, που κατά καιρούς τέθηκαν από υπεύθυνους, εθνικούς και ευρωπαϊκούς φορείς. Και ο ποταμός Κηρέας είναι μια μεγάλη αξία και μια υψηλή προτεραιότητα στην προστασία του ελληνικού τοπίου…

Ο ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Σε άρθρο  που δημοσιεύεται στο ANTINEWS γράφει ο Ιωάννης Σ. Λάμπρου :

«ο Κύπριος Πρόεδρος δεν έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση. Σύμφωνα με έρευνα της «Σημερινής Κύπρου» ( 24 Ιουλίου 2011) το 55.91% πιστεύει ότι ο κ.  Χριστόφιας πρέπει να παραιτηθεί  ενώ το 55.35% των ερωτηθέντων δεν εμπιστεύονται τις ανακριτικές  αρχές για απόδοση ποινικών ευθυνών στην υπόθεση της καταστροφής στην ναυτική βάση. Επίσης το 80.36% έχουν αρνητική/πολύ αρνητική γνώμη για τον Πρόεδρο Χριστόφια και μόνο το 23.45% έχει θετική/ πολύ θετική γνώμη. Εξάλλου, στις βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Μάιο  το ΑΚΕΛ καταψηφίστηκε από το 70% σχεδόν του εκλογικού σώματος.
Η  απομόνωση του κ. Χριστόφια φάνηκε καθαρά  όταν στην επίσημη εκδήλωση για την τουρκική εισβολή παρευρέθησαν μόνο ένα από τα 18 μέλη της Ιεράς Συνόδου και μόνο δύο αρχηγοί από τα έξι κοινοβουλευτικά κόμματα, του ΔΗΚΟ και του ΑΚΕΛ….»

Ολόκληρο το άρθρο του Ι.Σ. Λάμπρου στο

http://www.antinews.gr/2011/08/07/116822/#more-116822

Ο κλιματισμός κάνει μικρό το καλοκαίρι

 

Από ένα κείμενο του Ken Belson (« το κόστος λειτουργίας του κλιματισμού» http://cityroom.blogs.nytimes.com/2008/08/15/the-cost-of-running-the-air-conditioner/)

που   προώθησε η Κατερίνα Τσακμακίδου προς δημοσίευση στον δικτυακό τόπο PEEGEP,  , μαθαίνουμε κάποια πράγματα για την «ενεργειακή υπευθυνότητα» του Δήμου της Νέας Υόρκης.

 

Εκεί λοιπόν, στις αρχές Ιουλίου του 2011, το Δημοτικό Συμβούλιο πέρασε με συντριπτική πλειοψηφία  νομοθεσία   για την επιβολή προστίμων  στις επιχειρήσεις που διαχέουν κλιματιζόμενο αέρα στο δρόμο μέσω ανοικτών θυρών του  καταστήματος τους. Για την πρώτη παράβαση θα δίνεται προειδοποίηση, αλλά τη  δεύτερη φορά  θα επιβάλλεται πρόστιμο  200 δολλαρίων, τη τρίτη 400 και πάει λέγοντας…..

Μάλιστα σε μια προσπάθεια να πείσει τους πελάτες της για τον περιορισμό της σπάταλης στη χρήση της ηλεκτρικής ενέργειας,  η  Con Edison, ενεργειακή επιχείρηση του Δήμου,  παρήγαγε  ένα φυλλάδιο [pdf] για να υπενθυμίσει πόσα οι επιχειρήσεις δαπανούν , όταν αφήνουν   την πόρτα τους μισάνοιχτη…..

Αυτά όσον αφορά την ενεργειακή σπατάλη από την ανορθολογική χρήση του κλιματιστικού μέσου…Αλλά και αυτή καθεαυτή η χρήση του συγκεκριμένου μέσου,  με τον καλύτερο και ορθολογικότερο  τρόπο, έχει σημαντικές επιπτώσεις  στη ζωή . Πριν απ’ όλα, οι άνθρωποι «εθίζονται» σε μια τεχνητή θερμοκρασία που αποκλίνει από αυτήν του περιβάλλοντος, και μ’ αυτό τον τρόπο αποδυναμώνουν διάφορους  μηχανισμούς προσαρμογής και άμυνας του οργανισμού. Ο κλιματισμός στους χώρους εργασίας έχει  σημασία  για την ποιότητα ζωής και την παραγωγικότητα των εργαζομένων, όμως η σταθερή τάση επέκτασής του  σε ιδιωτικούς και κοινωνικούς χώρους   δημιουργεί μια πραγματική θερμοκοιτίδα και «κακομαθαίνει» τους χρήστες…. Οι ιδιωτικοί κλιματισμοί καταργούν την ανοικτότητα του ιδιωτικού χώρου  ακριβώς την εποχή που  αυτή χρειάζεται περισσότερο,   επιβαρύνουν τους ατομικούς λογαριασμούς ηλεκτρισμού,  επιβαρύνουν  θερμικά το μικροκλίμα των πόλεων, αυξάνουν το πραγματικό κόστος ζωής.  Σε αντίθεση με την παραδοσιακή χρήση «ήπιων» κλιματιστικών μέσων (σκίαση, συστηματικός αερισμός, μετακίνηση δραστηριοτήτων κλπ) η  κατανάλωση   «σκληρών»  κλιματιστικών  μέσων  αυξάνει το ΑΕΠ και τα κέρδη των εταιρειών κλιματισμού, όμως συνεισφέρει λίγο στην ποιότητα ζωής…  

Σε όλους αυτούς τους λόγους θα μπορούσε να προστεθεί  και ένας ακόμη, μάλλον καλλιτεχνικός :

Ο  κλιματισμός υπονομεύει την αίσθηση του καλοκαιριού και  μικραίνει  την υποκειμενική διάρκειά του. Κάνει τον ερχομό του Φθινοπώρου να μην είναι  τόσο επιθυμητός  όσο ήταν κάποτε, όταν τα πρωτοβρόχια χαιρετίζονταν με αγαλλίαση από τους ανθρώπους…Όταν ο Ελύτης έλεγε «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι»…. Σήμερα το καλοκαίρι, σαν χρόνος αυθόρμητης αναζήτησης της φυσικής δροσιάς και του πράσινου, έχει μικρύνει τόσο ώστε η «εκτέλεσή» του να περιττεύει.

Δεν θέλω να τα βάλω με τον κλιματισμό γενικά, ιδιαίτερα μάλιστα αφού  έχω ζήσει τους δολοφονικούς καύσωνες του 1987 και 1988  - τότε που  ο πρώτος από τους δύο κατέληξε στο θάνατο 2500 ανθρώπων  -   συνήθως ηλικιωμένων, συνήθως κλεισμένων στα διαμερίσματά τους, συνήθως ανήμπορων να ζητήσουν βοήθεια. Πολλοί από αυτούς ανακαλύφθηκαν από τη δυσοσμία του θανάτου, ενώ τα γραφεία τελετών  εκείνου του δραματικού  Ιουλίου χρειάστηκε να κρατήσουν πτώματα σε ψυγεία για να οργανώσουν κατάλληλα την κήδευσή τους… Τον επόμενο Ιούλιο ο καύσωνας ξαναχτύπησε, όμως η κοινωνία ήταν πιο προετοιμασμένη ,  τα θύματα από θερμοπληξία ήταν λιγότερα, ενώ είχε αρχίσει να οργανώνεται η μετάβαση στην εποχή του αστικού  conditioning. Παρ’ όλα αυτά και τότε εκδηλώθηκαν κάτι απίθανες φάσεις, μια από τις οποίες «έσωσα» κι εγώ σε ένα κείμενό μου («Κλιματίζομαι, άρα υπάρχω») στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ (1.7.2007) : 

«…  δεν πρόκειται να ξεχάσω ένα επεισόδιο που  έγινε στον Αηγιάννη το Ρέντη και πέρασε   στα ψιλά των εφημερίδων .  Ήταν ένα από τα  καυτά βράδια  του Ιουλίου του 1988, σε μια ημιβιομηχανική -  ημιαστική   περιοχή, με τα ασυνάρτητα κτίρια και τα διάσπαρτα  σκουπίδια , με την απωθητική  και πνιγηρή   κυριαρχία της άπνοιας, υποθέτω με την  νευρασθένεια  προ  των ψυχικών   πυλών των κατοίκων…..Το βράδυ  εκείνο τα αδέσποτα σκυλιά της περιοχής , ρημαγμένα  κι αυτά από το καθεστώς της  παραλυτικής ζέστης και αγνοώντας τις αστυνομικές διατάξεις περί ωρών κοινής ησυχίας(!), επέμεναν να γαβγίζουν  και να διαταράσσουν ακόμη περισσότερο τη διαταραγμένη ζωή  των  πέριξ μεροκαματιάρηδων . Τότε κάποιος  από αυτούς βγήκε στη ταράτσα του σπιτιού του με ένα κυνηγετικό όπλο και άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, προς γνώση και συμμόρφωση(!) των φωνασκούντων ζώων, ξεσηκώνοντας   περιοίκους    και αστυνομία. Υποθέτω ότι κάποιος εισαγγελέας επιλήφθηκε αυτής της σκηνής   που εμπεριείχε  τόση και τέτοια απόγνωση, που θα μπορούσε κάλλιστα να εμπνεύσει έναν Παζολίνι ή ένα Βούλγαρη....…»

Αυτά συνέβαιναν τότε. Σήμερα,  καλύτερος κλιματισμός είναι ο συλλογικός κλιματισμός, που γίνεται με τη συστηματική διαχείριση όλων των επιφανειών της πόλης -  επίγειων, υπέργειων(ταράτσες), πλευρικών. Κι ακόμη με τη διαχείριση των δομημένων όγκων, με τις σωστές αποστάσεις των κτιρίων,  σε τρόπο ώστε να διασφαλίζεται ο αερισμός του αστικού χώρου. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει την ανάγκη ορισμένων «τεχνητά» κλιματιζόμενων νησίδων για ειδικές περιπτώσεις ατόμων – εργαζομένων, ασθενών , υπέργηρων κλπ. – αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με  κάτι διαφορετικό από την (προ Μνημονίου τουλάχιστον) τάση : Δηλαδή  της τοποθέτησης κλιματιστικών ακόμη και σε σκυλόσπιτα…..

ΠΛΑΚΑ, ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ

Η γυναίκα έστειλε το ακόλουθο μήνυμα στο κινητό του άνδρα της:

Αγάπη μου,

Αν κοιμάσαι, στείλε μου τα όνειρά σου.

Αν χαμογελάς, στείλε μου το χαμόγελό σου.

Αν κλαις, στείλε μου τα δάκρυα σου.

Σ' αγαπώ.

Και εκείνος απάντησε:   Είμαι στην τουαλέτα. Τι να στείλω;

Η λεζάντα : "Δεν πουλάω σεξ ! Πουλάω προφυλακτικά με δωρεάν επίδειξη"...... 

ΥΓ. Οικονικής: Το ανέκδοτο προέρχεται από τον (ανεξάντλητο) Σωτήρη Μαράκη. Δυστυχώς αγνοώ το όνομα του  ευρηματικού  δημιουργού   της  γελιογραφίας που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Μάλλον Αμερικάνος  μου φαίνεται...

ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΦΩΤΑ….

Αμάν με αυτές τις θεατρικές διασκευές. Θεατρολόγος δεν είμαι , αλλά κρίνοντας τα πράγματα με τη γενική παιδεία και τον κοινό νου δηλώνω ότι έχω δεινοπαθήσει από διάφορες, «εκσυγχρονιστικές» και «νεωτεριστικές» προσεγγίσεις του αρχαίου θεάτρου…….Μια από αυτές ήταν η σκηνοθετική εργασία του  Γιάννη Τσαρούχη πάνω στις «Τρωάδες», που λόγω των υπερβολών της κατάφερε να με βάλει σε σκέψεις επί του ζητήματος από τις αρχές της δεκαετίας του 80 : Οι «Τρωάδες» παίχτηκαν σε ένα οικόπεδο στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Μασσαλίας κοντά, με το εμβατήριο της σημαίας να παιανίζει άμα τη εισόδω του Μενελάου (φέροντος στολήν Έλληνος λοχαγού…), με μια γενικώς εξω-φρενική αντιμετώπιση του χωροχρόνου μετά την άλωση της Τροίας……Ένα τέταρτο αιώνα αργότερα είδα την χορευτική «Μήδεια» του Παπαϊωάννου, που ήταν υπέροχα χορευτική αλλά ελάχιστα «Μήδεια», έστω και αν χειροκροτήθηκε ένθερμα από το κοινό του «Παλλάς» - αγνοώ για ποιο σκέλος.

Με την μικρή θεατρική μου πείρα έκρινα ότι η σκηνοθετική ευρηματικότητα και ελευθεριότητα στη διαπραγμάτευση ενός παρωχημένου χρόνου, δεν πρέπει να κατεδαφίζει το αίσθημα της παλαιότητας και αρχαϊκότητας του θέματος – δηλαδή να θίγει την ΑΠΟΣΤΑΣΗ που έχει ο θεατής από το θέμα. Ο θεατής πρέπει να πηγαίνει «στο αλλού», πράγμα που δεν υλοποιείται όταν τα κοστούμια, τα σκηνικά, οι διάλογοι και οι νεωτερισμοί , παρεμποδίζουν αυτή την μετάβαση. Φυσικά ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να είναι απλός διεκπεραιωτής μιας θεατρικής δημιουργίας, αλλά δεν μπορεί να την παραφράζει και να χρησιμοποιεί τον τίτλο της ως ετικέτα δικής του σύνθεσης…

Λέω αυτά με αφορμή τα γιουχαϊσματα των Ζακυνθινών στην παράσταση του Κιμούλη « Οθέλλος», με τους Σμαράγδα Καρύδη και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. . Δεν ξέρω κατά πόσο τα γιουχαϊσματα ήταν δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, δεν ήμουν εκεί. Σημείωσα όμως το καταστάλαγμα μιας κριτικής για την παράσταση, που φιλοξενήθηκε στο  http://www.streetpress.gr/ : «Το βέβαιο ήταν ότι δεν έβλεπες Σαίξπηρ…»

Θαλασσοπούλια στο Αιγαίο

Θυμάμαι κάποτε, ήμουν στο Πήλιο σε ένα εξοχικό «σπιτάκι» - από εκείνα τα παλιά οικήματα της υπαίθρου που θα μπορούσαν να θεωρηθούν μετεξέλιξη του σπιτιού της κοκκινοσκουφίτσας : Εννοώ τα οικήματα-μινιατούρες, τα παντελώς άσχετα με τα σημερινά ανακτορικά μεγέθη των εξοχικών(+ δυο γκαράζ, + γκαζόν +πρόβλεψη για τα παιδιά και πανωσήκωμα σε ετοιμότητα κλπ) , που ήταν μόλις διακριτά στον πράσινο περίγυρό τους, με ένα σημαντικό βαθμό «οικολογικότητας» - αν λάβω υπόψη έναν ορισμό του αρχιτέκτονα Μιχάλη Βιδάλη περί του «οικολογικού σπιτιού» : Το οποίο είναι αυτό που λόγω του βαθμού της προσαρμογής του στο περιβάλλον, γίνεται αόρατο….…

Καθόμουν λοιπόν σε ένα τέτοιο σπιτάκι, κοντά στο σούρουπο, υφιστάμενος την επίθεση πολλών και διαφόρων εντόμων, που ευνοούντο από το υγρό σκηνικό της περιοχής αλλά ήταν παντελώς άγνωστα στα ξηροθερμικά νοτιοελλαδίτικα κλίματα και σε μένα τον ίδιο…Και κάποια στιγμή, μη αντέχοντας τις επιδρομές και τα τσιμπήματα, μου βγήκε τελείως αυθόρμητα η αυτοσαρκαστική απόφανση : Γ@ΜΩ ΤΗ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ !

Εν τάξει, συνήλθα γρήγορα, ανακαλώντας στο νου μου διάφορα γνωμικά εναντίον του «υπερμεγέθους» και του υπερβολικού – π.χ. «παν το πολύ τη φύσει πολέμιον» (εννοώντας τη δική μου φύση, προφανώς…), «το πολύ το κάπα-κάπα κάνει το λαό μ@λ@κ@», και άλλα ανάλογα….Όμως αυτή η ιστορία περί του υπέρμετρου και του υπερμεγέθους, εντυπώθηκε στο μυαλό μου και ήρθε πρόσφατα στην επιφάνεια της συνείδησής μου, με αφορμή την υπόθεση της προστασίας των θαλασσοπουλιών των ελληνικών θαλασσών από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και τον Όμιλο Attica Group.

Δεν ξέρω τι γίνεται με την περίπτωση, μέχρι πρότινος νόμιζα ότι τα θαλασσοπούλια ήταν τόσα πολλά ώστε δεν έχρηζαν προστασίας. Υπέθετα μάλιστα ότι αυτά, όπως και τα δελφίνια, θα είχαν κάποια ανταγωνιστική σχέση με τους ψαράδες, λόγω των κοινών αλιευτικών δραστηριοτήτων… Εγώ προσωπικά τα αντιμετώπιζα ως αισθητικά μορφώματα, με υποδειγματική αεροδυναμική ικανότητα, ιδιαίτερα όταν πετούσαν παράλληλα με τα καράβια και όταν εκδήλωναν τις ακροβατικές ικανότητές τους κάνοντας πλονζόν - που θα τα ζήλευε και ο καλύτερος τερματοφύλακας - προκειμένου να αρπάξουν κομμάτια τροφής που τους εκσφενδόνιζαν οι επιβάτες… Ως μη-ψαράς, ως φανατικός εστέτ του θαλασσινού ταξιδιού, δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο παρά να ανακράξω υπέρ της βιοποικιλότητας. Βεβαίως, με ελαφράν δόση οικο-οπορτουνισμού…...

Ό,τι μαθαίνει κανείς καλό είναι. Η Ορνιθολογική φροντίζει να μας μάθει ότι θαλασσοπούλια δεν είναι μόνο οι γλάροι, πολλοί από τους οποίους βγάζουν τα προς το ζην σε θλιβερούς χερσαίους σκουπιδότοπους και θεωρητικά πρέπει να είναι εχθρικοί με πολλές από τις οικολογικές θέσεις περί διαχείρισης αποβλήτων…. Λέει η Ορνιθολογική σε ανακοίνωσή της : «Ταξιδεύοντας στο αρχιπέλαγος μαζί με τα θαλασσοπούλια, οι επιβάτες των πλοίων του Ομίλου θα έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν τα πελαγικά θαλασσοπούλια του Αιγαίου (Αρτέμηδες, Μύχους και -με αρκετή τύχη!- Υδροβάτες) και πλησιάζοντας προς τον παράκτιο χώρο Αιγαιόγλαρους, Ασημόγλαρους και Θαλασσοκόρακες. Χρησιμοποιώντας το φυλλάδιο παρατήρησης θαλασσοπουλιών που είναι διαθέσιμο στη ρεσεψιόν του πλοίου, οι επιβάτες θα μπορούν να αναγνωρίσουν τα θαλασσοπούλια, αλλά και να συμβάλλουν οι ίδιοι στην καταγραφή του πληθυσμού τους στην Ελλάδα συμπληρώνοντας και αφήνοντας την ειδική φόρμα καταγραφής στη ρεσεψιόν του πλοίου ή καταχωρώντας τις παρατηρήσεις τους στην ιστοσελίδα:  www.ornithologiki.gr/seabirds »

Ωραία ακούγεται αυτή η ιδέα της καταγραφής, αν και σε βάζει στη περιέργεια να ρωτήσεις με ποιο τρόπο και ποια επιστημονική μέθοδο μπορούν να αρθρωθούν επί μέρους παρατηρήσεις για την παραγωγή ενός τέτοιου συμπεράσματος. Αλλά ας μη μπλέκουμε με πολλή κουλτούρα. Η περίσταση δεν το σηκώνει…

Τέος Ρόμβος, περί των «σημειώσεων ενός πορνόγερου»

Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Την μετάφραση του βιβλίου του Χανκ (Τσαρλς Μπουκόβσκι: "Οι σημειώσεις ενός πορνόγερου") την έκανα το 1978, την γύρισα σε μερικούς μικρούς εκδότες κι αφού διάβαζαν για λίγο, κουνούσαν το κεφάλι κι έλεγαν: Ααπαπαπαπά!». Θυμάμαι έναν αναρχικό εκδότη που μου είχε πει: «Ρε συ, Τέο, δεν είναι τώρα εποχή για τέτοια βιβλία, ο κόσμος ζητάει Μπακούνιν…!»

Κανά δυο χρόνους αργότερα ήρθαν στο σπίτι μου δυο νέοι άνθρωποι, φιλαράκια, που τους είχε μπει στο μυαλό να γίνουν εκδότες και με συμβουλεύτηκαν για αμερικάνικη λογοτεχνία και συγγραφείς και γω τους πρότεινα την μετάφραση του «πορνόγερου» και το “Fuck You” - μια ανθολογία αμερικάνικης αντεργκράουντ ποίησης. Οι Σημειώσεις ήταν το πρώτο βιβλίο που εξέδωσαν το 1980 και ο Χανκ είχε μεγάλη αποδοχή από το ελληνικό κοινό κι έγινε μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Οι νεόκοποι εκδότες έγιναν με το πρώτο τους βιβλίο αναφορά και ο αναρχικός εκδότης που προέλεγα, άρχισε να μου ζητάει επίμονα μεταφράσεις του μεγάλου Χανκ αλλά και beat συγγραφέων για τους οποίους λίγο καιρό πριν δεν ήθελε να ακούσει, λέγοντας: «Ρε Τέο, τούτη η εποχή μοιάζει να είναι γι’ αυτά τα βιβλία και τέτοιους συγγραφείς!».

Και ο αναρχικός εκδότης και μαζί σχεδόν σύσσωμη όλη η αγορά του βιβλίου υπερπήδησαν έναν ολόκληρο αιώνα χωρίς να σκοντάψουν κάπου και να σπάσουν τα μούτρα τους…

That’s all folks!

Τέος Ρόμβος, Σύρος