Γ.ΜΠΑΛΙΑΣ, Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ….

Το περιβάλλον, θύμα της υπερβολικής ταχύτητας του fast track

Το νομοσχέδιο (ν/σ) για την επιτάχυνση των στρατηγικών επενδύσεων, το οποίο συζητείται στη βουλή, έχει σαν στόχο να ρυθμίσει ζητήματα που άπτονται των επενδύσεων που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, μεταξύ δε αυτών και το περιβάλλον.

Η βασική διάταξη του ν/σ σχετικά με το περιβάλλον είναι το άρθρο 25 στο οποίο γίνεται λόγος για Ειδικά Σχέδια Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης τα οποία, εκτός των άλλων, ορίζουν τις περιοχές υποδοχής των στρατηγικών επενδύσεων. Αυτό που αρχικά πρέπει να επισημάνει κανείς είναι η προχειρότητα της σχετικής νομοθέτησης. Αντιγράφει σχεδόν πλήρως ανάλογες διατάξεις του νόμου για την επιτάχυνση της υλοποίησης των ολυμπιακών έργων (ν. 2730/1999) με αποτέλεσμα να μην λαμβάνει υπόψη του τη νομοθεσία για το περιβάλλον που εντωμεταξύ θεσπίστηκε και η οποία είναι πολύ σημαντική. Ας ελπίσουμε ότι η προχειρότητα αυτή δεν θα συνεχιστεί και κατά την υλοποίηση των στρατηγικών επενδύσεων.

Η σημαντικότερη ρύθμιση είναι αυτή που αναφέρει ότι δεν ισχύει η νομοθεσία για την πληροφόρηση και συμμετοχή των πολιτών. Όπως είναι γνωστό αυτή η νομοθεσία είναι καίριας σημασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και η παραβίασή της καθιστά κάθε σχετική πράξη παράνομη. Οι πηγές της εν λόγω νομοθεσίας είναι η οδηγία 2003/35 και η διεθνής σύμβαση Άαρχους (κυρώθηκε από τη χώρα μας με το ν. 3422/2005) που προβλέπουν ότι είναι υποχρεωτική η πληροφόρηση και συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψης της απόφασης. Μάλιστα δε υπάρχουν και ειδικότερες διατάξεις –στην ελληνική νομοθεσία- που ορίζουν συγκεκριμένα τον τρόπο πληροφόρησης και συμμετοχής των πολιτών. Το ν/σ λοιπόν, με την σχετική ρύθμιση, παραβιάζει κατάφωρα την παραπάνω ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία. Έτσι, αντί να επιταχύνει την υλοποίηση της στρατηγικής επένδυσης θα την καθυστερήσει διότι είναι βέβαιο ότι τα δικαστήρια θα ακυρώσουν οποιαδήποτε έγκριση η οποία θα στηρίζεται στη συγκεκριμένη διάταξη του ν/σ.

Περαιτέρω, η ρύθμιση για προσχώσεις και κατασκευή έργων στον αιγιαλό και στην παραλία έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα με το Πρωτόκολλο για την ολοκληρωμένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών της Μεσογείου (21-1-2008). Εκεί αναφέρεται ότι υφίσταται υποχρέωση κάθε κράτους να διατηρεί την υπάρχουσα γεωμορφολογία των παράκτιων ζωνών και να χαράσσει εθνική στρατηγική για την ολοκληρωμένη διαχείριση και μέτρα εφαρμογής της. Οποιαδήποτε παρέμβαση πρέπει να εντάσσεται σ’ αυτή τη στρατηγική. Όπως γνωρίζουμε τέτοια στρατηγική δεν υπάρχει και κατά συνέπεια οι προσχώσεις και οι κατασκευές επί του αιγιαλού έτσι όπως ορίζονται στο ν/σ είναι παράνομες διότι παραβιάζουν το Πρωτόκολλο το οποίο είναι νομικά δεσμευτικό για τη χώρα.

Επί πλέον, με το άρθρο 24 του ν/σ επιχειρείται μια πονηρία. Ορίζεται ότι αρμόδιο δικαστήριο για τις τυχόν ανακύπτουσες διαφορές είναι το Διοικητικό Εφετείο, αφαιρώντας έτσι την αρμοδιότητα από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο λόγος είναι προφανής: Ελπίζουν ότι, επειδή το Διοικητικό Εφετείο δεν έχει την κατάλληλη εμπειρία, θα μπορέσουν να αποφύγουν τους σκοπέλους της νομοθεσίας.

Τέλος, προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι ρυθμίσεις του ν/σ που αναφέρθηκαν έγιναν αποδεκτές και από την Υπουργό ΠΕΚΑ. Φαίνεται ότι η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός και προκάλυμμα συνέχισης της ίδιας πολιτικής. Άλλωστε είμαστε συνηθισμένοι στις καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Γιώργος Μπάλιας

Διδάκτωρ Νομικής-Δικηγόρος

ΠΑΤΗΡ, ΥΙΟΣ, ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου είχε την παρρησία ή απρονοησία να υποσχεθεί 500 εκατομμύρια δραχμές «χορηγία» στον Δήμο της Αθήνας, σε περίπτωση που εκλεγόταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, κυβερνητικός υποψήφιος και αντίπαλος του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Η κίνηση αυτή όχι μόνο δεν απέδωσε αλλά και καταγγέλθηκε από ευρύτατες πολιτικές δυνάμεις, ως αθέμιτη παρέμβαση στις διαδικασίες της τοπικής αυτοδιοίκησης - και τέτοια ήταν πραγματικά…

Σήμερα ο Γ.Π. Παπανδρέου με μηδαμινή παρρησία και περισσή ιδιοτέλεια επιχειρεί να αναστρέψει το κλίμα των αυτοδιοικητικών εκλογών και να δημιουργήσει ευνοϊκό ρεύμα για τους κυβερνητικούς υποψηφίους, υποσχόμενος έκτακτη βοήθεια σε 500.000 συνταξιούχους. Όμως παρά την κοινή λογική των δύο επεμβάσεων – του 1994 και της τωρινής - η σύγκριση «πατέρα» και «υιού» είναι προφανέστατα άνιση.

Το «Άγιο Πνεύμα» του Μνημονίου εγγυάται την επιστροφή των όποιων παροχών, με άλλα λόγια το «ξαλάφρωμα» της μιας τσέπης μετά το «γέμισμα» της άλλης. Αλλά το Μνημόνιο όχι ως γενική πολιτική κατεύθυνση αλλά ως πλαίσιο της νέας αυτοδιοίκησης υπό τον Καλλικράτη, είναι αναμφίβολα θέμα υψηλής προτεραιότητας στον αυτοδιοικητικό λόγο.

Τώρα βέβαια υπάρχουν και οι «Οικολόγοι Πράσινοι», που επιχειρούν να αντιπαραβάλλουν τα δύο θέματα – Μνημονίου και Αυτοδιοίκησης . «Αν ψηφίσουμε τώρα για το Μνημόνιο, πότε θα ψηφίσουμε για την αυτοδιοίκηση;» - αναρωτήθηκε η εκπρόσωπός τους από το βήμα τηλεοπτικής εκπομπής. Ξεχνώντας ότι στη πραγματικότητα αυτά τα θέματα «οσμώνονται» και αναγκαστικά συνεξετάζονται στη τρέχουσα συγκυρία.

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη θέση τους άστοχη, εκτός μνημονιακού τόπου και χρόνου. Στη πραγματικότητα όμως είναι κάτι χειρότερο, είναι μια θέση κυβερνητική, μια προλείανση του εδάφους για μελλοντική συμμαχία. Είναι θέση σχήματος εθισμένου στο να πατρονάρεται και να ετεροκαθορίζεται – γι αυτό εξ άλλου διάλεξαν τη συνηγορία του Κον Μπεντίτ για την προεκλογική τους καμπάνια….

Β.Π. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΙΠΕΡΙΕΣ...

Όσοι δεν ασχολούνται με τις εκλογές, ΔΕΝ πρέπει να χάσουν αυτό το αφήγημα....Όσοι όμως ασχολούνται με τις εκλογές, θα ανακαλύψουν μέσα σ΄αυτό καταστάσεις τρομακτικά επίκαιρες, συνεπώς κι αυτοί ΔΕΝ πρέπει να το χάσουν.......

ΟΙ ΠΙΠΕΡΙΕΣ, Η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ...

Του Β.Π.Καραγιάννη

Μια επίσκεψή μου, ξέχασα το λόγο, στο σπίτι της μεγάλης κυρίας της πόλεώς μας στην επιστήμη, τον πολιτισμό, στην κοινωνική της συμμετοχή, (στο Σύλλογο Γυναικών Κοζάνης, 30 τόσα χρόνια ύπαρξης, και ζωή να έχει ο θεσμός) ιατρό οδόντων Αίγλης (τι ωραίο όνομα) Γκατζογιάννη, με έφερε κατέναντι της βιβλιοθήκης της. Γνωρίζοντας το πάθος επί των βιβλίων και τα εξ αυτών πάθη, όπως αυτά της διαρπαγής και κατακράτησης, «Πάρε ό,τι θες» με προέτρεψε. Προς τι όμως αυτές οι περισυλλογές, διαρπαγές, μανικές τελικά καταστάσεις; Το πέλαγος των βιβλίων ποτέ δεν θα διαπεραστεί ή να διασχιστεί από άνθρωπο. Λιγοστός ο χρόνος επί γης και ζωής κι αυτό μεγαλώνει έως απείρου. Από την άλλη το ανικανοποίητο επ’ αυτών (ανάγνωση, απόκτηση, φύλαξη) ούτε κι αυτό κατευνάζεται αλλά αφήνει τον υποτελή του σε μια διαρκή κατάσταση χαρμάνη, αξεχαρμάνιαστου. Ως εκ τούτου δέσμιος των ημών παθών γιατί όχι και των λαθών (η καταβύθισή μου στις γραμμένες και τυπωμένες λέξεις μ’ έκανε να θεωρώ τα ορθογραφικά και τυπογραφικά μου λάθη οδυνηρότερα και να ντρέπομαι γι αυτά περισσότερο από τα λάθη επί του προσωπικού), διάλεξα, άρπαξα δηλαδή, ένα δεμένο τόμο με τα αφιερώματα της «Επιθεώρησης Τέχνης», τα οποία όλα σχεδόν είχα κατά μόνας, αλλά αυτός ήταν δεμένος από παλιά, άρα λίαν ελκτικός. Οπότε; Με την ευκαιρία, ολόκληρη η σειρά αυτού του σπουδαίου, πνευματικού περιοδικού, στον μικρό μας τόπο υπάρχει, αργούσα, ήγουν αχρησιμοποίητη είναι και η μοναδική, σε μια βιβλιοθήκη οίκου, στο σπίτι του αλήστου (αλησμόνητου δηλονότι,) Κυριάκου Σιδηρόπουλου στο Μαυροδένδρι. Αυτός πριν από 22 χρόνια άνοιξε τα φτερά της μηχανής του και πέρασε τα όρια του επέκεινα, χάθηκε δε στο μέγα τίποτα της ύλης και στο ελάχιστο πλέον της μνήμης. Μάζευε στάγδην τα τεύχη της από τα παλαιοπωλεία της Αθήνας και ολοκλήρωσε τη σειρά λίγο πριν ολοκληρώσει την επί γης, τόσο σύντομη ουσία του. Μάζευε και για μένα αλλά δεν νομίζω πως την ολοκλήρωσα. Γι αυτό και τη ψάχνω ακόμα! Ματαιότητες φυσικά. Το δείχνει η αδόκητη τότε φυγή του και η «απαρηγόρητη» (αλίμονο, λέξεις λέξεις μόνον) ανάμνησή του. Με τ’ όνομά του συστήθηκε και υπάρχει, κάπου κάπου δε εμπλουτίζεται με βιβλία τα οποία στέλνουν ή φέρνουν οι άλλοτε φίλοι του (επώνυμοι της επιστήμης, της λογοτεχνίας, της πολιτικής) από την Αθήνα σε μια χειρονομία αναζήτησης της περασμένης (μήπως και «χαμένης» τους) νιότης. Λειτουργεί σποραδικά υπό την εποπτεία του προέδρου του Μορφωτικού (λίαν δραστήριου) Συλλόγου του χωριού. Η μνήμη του ξεθωριάζει, απομακρύνεται στο βάθος του καιρού, όμως ο αέρας του, σε όσους τον έζησαν, ακόμα διατηρεί μιαν «δρόσο» Βαρναλική, αυτός ο τελεσίδικα (τότε) ανιδιοτελής ενεργός πολίτης της επιστήμης (χημικός) των γραμμάτων, κι ο Καβάφης τον έθελγε (αν και χημικός τον δίδασκε στην τάξη του, κι έφυγε κατά τον τρόπο του): «Εν τω μηνί Αθύρ ο Λεύκιος εκοιμήθη». Πρωτίστως δε ο αγόγγυστος κι αγονάτιστος της πολιτικής και της πολιτισμένης (νυν διαλυμένης σε δεκάδες τρίμματα, όχι δεν θα πω ακόμα περιτρίμματα) αριστεράς.

Το άλλο βιβλίο που «χτύπησα» από το ευγενικό σαλόνι της κυρίας Αίγλης και τη βιβλιοθήκη της ήταν άγνωστο σε μένα ως τίτλος «Ο δρομάκος με την πιπεριά» (1959-1960) και συγγραφέας Δήμος Ρεντής (1925-1996), αλλά οικείο ως έκδοση κι αυτό απόρροια της συλλεκτικής μου πάθησης. Ηταν έκδοση των ΠΛΕ ήγουν «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις» των πολιτικών προσφύγων στη Ρουμανία μετά τον εμφύλιο, που εξέδιδαν σημαντικά έργα της ελληνική λογοτεχνίας, εκδόσεις φυσικά απαγορευμένες στην μετεμφυλιακή Ελλάδα του διχασμού και της πέτρινης, ιδεολογικής απελπισίας. Τις μάζευα κατά καιρούς από τα υπόγεια στα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης αργότερα τις βρήκα στα τοπικά γραφεία της ολιγοήμερης ...«Ενωμένης Αριστεράς» κι αμέσως μετά από τα πολυχρόνια γραφεία του θρυλικού ΚΚΕ Εσωτερικού. Διάβασα σε ηλεκτρονικές σελίδες για το συγγραφέα, έναν τίμιο κι άδολο εργάτη του πνεύματος της αριστερής, λαϊκής γραφής και πάντα στην υπηρεσία του κόμματος και της ιδεολογίας του. ‘Αλλα πεζά του έργα: «Τα δύο τάγματα», «Τα παιδιά της Αθήνας», «Το κουτί με τα σπίρτα», «Οι Θεοί κατεβαίνουν απ’ τον Ολυμπο», «Ψίχα ροδιού». Ηταν η εποχή που η «Επιθεώρηση Τέχνης» όριζε, με όλες τις δυσκολίες και ιδεολογικές δυσκαμψίες, τα πνευματικά ζητήματα της αριστεράς. Δεν το διάβασα, ασήκωτες πια οι 688 σελίδες του. Ομως το αισθάνομαι σαν κάτι γλυκό που έρχεται από έναν άλλοτε χρόνο, τον οποίο ναι μεν δεν γνώρισα λόγω ηλικίας, όμως θροΐζει μέσα μου ευεργετικά (θα ‘λεγα αδόκιμα, νοσταλγικά) καθώς βιώνουμε το ιδεολογικό ρημαδιό, την σύνθλιψη επί του προσωπικού, την πολιτική φτήνια, τη δυσκολία εφ’ όλης της ύλης των ανθρώπων και των τρόπων τους.

Προς τι όλα αυτά;

Αφορμή στάθηκαν οι πιπεριές στο χωριό και στη Μάνα-πηγή νερού, όπου η μάνα-μητέρα διαπίστωσε ένα απόγευμα ήσυχο του Σεπτεμβρίου, ότι ο κήπος της εκεί παραβιάστηκε και εκλάπησαν οι πιπεριές του. Ολες! Μόνο οι πιπεριές, όχι οι ντομάτες. Σχεδόν τρυγήθηκαν. Ακουσα παλιότερα στην περιοχή μας το πως κάποιοι, «ευγενείς» πολίτες της (γνήσιοι στην καταγωγή) έκλεψαν όλα τα σταφύλια, αφού μπήκαν νύκτωρ σε ξένο αμπέλι σαν νοικοκυρές. Το τρύγησαν κανονικά. Το λοιπόν, εδώ ο κύριος κλέπτης πήρε όλες τις κάπως στρόγγυλες, που είναι κατάλληλες για τα γεμιστά, αλλά χωρίς κιμά, φαγητόν εξαίσιο. «Να του μαζευτεί το χέρι σαν το πιπέρι» τον καταράστηκε η μάνα. Της είπα να αλλάξει το λόγο κι άλλη «ευχή» να δώσει, ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, σε λίγοι θα αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τα δάχτυλα του άλλου. Οπότε το δάχτυλα θα του φάνε! Αμετάπιστη. Ολο το καλοκαίρι της περιποιούνταν και τις μεγάλωνε ευλαβώς. Ως εκ τούτου όποιος δει πολίτη του Δημοτικού Διαμερίσματος Λευκοπηγής κατά τη διάρκεια των νυν εκλογών, με χέρι σουφρωμένο αμέσως θα καταλάβει πως είναι το χέρι που σούφρωσε τις πιπεριές. Ας τον συγχωρέσει όμως αν για λόγους πείνης το έκανε. Επεσε τόση πείνα εκ του αμνημόνευτου Μνημονίου ή απλώς το κλεπτικό έθος των Νεοελλήνων βρίσκεται σε έξαρση και έξαψη; Των πολιτικών του κυρίως οι οποίοι δεν άφησαν τίποτε το άκλεπτον, εφόσον του παίρνει εννοείται - αλλά πως τυχαίνει στην πλειονοψηφία τους να τους παίρνει λίγο πολύ. Αναρωτιέται ο καλόπιστος ή ο ολιγόπιστος γείτων, ο περαστικός ή κι ο άγνωστος: «όλοι κλέβουν ατιμωρητί γιατί όχι κι εγώ;» Πιπεριές; Πιπεριές... Μήπως, όμως τις έβαλε στο χέρι και κανείς εξαρτημένος να τις πουλήσει, να πάρει τα ψυχία της επιούσιας δόσης του. Καθόλου απίθανο αν και τραγικά σπαρταριστό. Σε συνθήκες άγριας οικονομικής περιστολής μια κατηγορία που θα πληγεί θανάσιμα κι ως εκ τούτου θα ξεσαλώσουν είναι και οι ποικίλης φύσεως εξαρτημένοι -δεν εξαιρώ κι εκείνους των βιβλίων. Ηδη πουλούν τα σπιτικά τενεκέδια με το λάδι για το ολίγον της δόσης και το πλατωνικόν «δόσις δ’ ολίγην, φίλην τε» να γίνεται όμως γι’ αυτούς φίδι αμετάκλητα φαρμακερό. Θα αυξηθεί η παραβατικότητα η οποία πλην των άλλων σε οδηγεί μετά θάνατον κατευθείαν στην κοινή ζεματιστή κόλαση όλων (εν ζωή συνυπάρχουμε με την επιλεκτική των άλλων).

Δραγάτες στην ουσία μάλλον δεν έχουμε αν και οι μόλις πριν, τους επανέφεραν στην φύλαξη της υπαίθρου! Ποιος ξέρει που υπάρχουν και σε τι γραφεία και πρωτόκολλα είναι χωμένοι και λανθάνουν ως τη ριμαδοσύνταξη. Ξέφραγα τα χωράφια και τ’ αμπέλια βορά σε κάθε πεινασμένο. Βέβαια ο κλέφτης των πιπεριών (μου θύμισε τον αντίστοιχο της Βαγδάτης ή τον αριστουργηματικό συγγενή του εκ Βουλγαρίας «Κλέφτη των ροδακίνων» που βλέπαμε στις αίθουσες τέχνης) πήρε μόνον τις κάπως στρουμπουλές, τις μυτερές και μικρές τις άφησε μεταξύ των οποίων και λίγες καυτερές. Εστω!

Μέρες Σεπτεμβρίου που είναι θυμίζω τον Γ. Σεφέρη και τον παραφράζω ποσώς:

«Δεν έχουμε ποτάμια

δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,

μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές...»

Ή

Δεν έχουμε δραγάτες

δεν έχουμε χωράφια με στρογγύλες πιπεριές

μονάχα κάτι μικρές κι αυτές καυτερές...

ΥΓ Γ.ΣΧ.

Ο Βασίλης Καραγιάννης είναι εκδότης του περιοδικού "ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ".Η φωτογραφία στάλθηκε στον ιστότοπο από την Μαρία Γανωτή, της φιλοζωϊκής οργάνωσης ΑΝΙΜΑ

ΛΥΣΣΑΞΑΝΕ

Εν τάξει, ο φιλοκυβερνητικός τύπος έχει λυσσάξει με την υποψηφιότητα Μητρόπουλου. Εκτός από τις τυπικές μεθόδους «θαψίματος» ή «σφαγής δια του βάμβακος» με προσωπικές ψιλοεπιθέσεις, χρησιμοποιείται μια ευρύτατη μεθοδολογία πολιτικών διαβολής , αριστερόθεν και δεξιόθεν. Διαβάζω λόγου χάρη τον Δημήτρη Μητρόπουλο των «ΝΕΩΝ», που δείχνει ενοχλημένος ως προς την αριστερωσύνη του συνδυασμού «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»: «Χάθηκε κάποιος αριστερός πολιτικός να πάει κόντρα στο Μνημόνιο ως υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής;», λέει ο ΔΜ στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας. Λέω κι εγώ : Σιγά μην υποστήριζε ο ΔΜ τον άλλο αριστερό υποψήφιο, που τυχόν θα κατέβαινε αντί Μητρόπουλου !

Κατά τα άλλα ο ΔΜ δεν έχει να πει τίποτε για την ανταγωνιστική υποψηφιότητα Δημαρά, κάνοντας προφανώς τη σκέψη ότι ο κυρίως αντίπαλος (Μητρόπουλος) πρέπει να πληγεί από παντού…..

Αυτό όμως δεν είναι τίποτε, σε σχέση με τον τίτλο και την εισαγωγή του σημειώματος του ΔΜ :

«ΑΠΟΦΑΓΙΑ….Το να ψάχνει κάποιος στα αποφάγια δεν είναι ωραίο θέαμα. Με αυτό μοιάζει όμως η επιλογή του Αλέξη Μητρόπουλου ως υποψηφίου του ΣΥΝ για την περιφέρεια Αττικής»…

Λέω κι εγώ : Τι κακότητα εμπεριέχει αυτό το "αποφάγια", αλλά και τι ψέμα όσον αφορά την υποστήριξη του Μητρόπουλου αποκλειστικά και μόνο από τον ΣΥΝ !

Και τι «γλείψιμο» της εξουσίας, με γαυγίσματα εναντίον των επικριτών της…

ΟΙΚΑΔΕ

Πρόσφατα στην Ισπανία, ανώτατη δικαστική αρχή αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχει Βασκικό Έθνος…Οι αντιδράσεις που επακολούθησαν και κυρίως η διαδήλωση 1,5 εκατομμυρίου ατόμων, έδειξαν πόσο άσχετη με την πραγματικότητα ήταν η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση.
Στο σύστημα της διάκρισης των εξουσιών, που θεμελιώθηκε ιδεολογικά από τον Μοντεσκιέ και επικράτησε ως σύστημα ισορροπίας των εξουσιών, η δικαστική και κάθε άλλη εξουσία δεν θεωρείται απεριόριστη. «Όριο» αυτής της εξουσίας είναι μεταξύ άλλων και τα ζητήματα του απώτερου παρελθόντος, που έχουν πλέον προσλάβει ιστορικό χαρακτήρα. Και που σαν τέτοια ανήκουν στην «δικαιοδοσία» αυτών που θέλουν να αντλήσουν μαθήματα, δηλαδή στην κοινωνία των πολιτών.

Με αυτά τα δεδομένα οι σκεπτόμενοι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να αισθάνθηκαν έκπληξη ύστερα από την προσφυγή και δικαίωση από τον Άρειο Πάγο του απογόνου ενός εκ των έξη ατόμων, που καταδικάσθηκαν το 1922 σε θάνατο και εκτελέσθηκαν ως υπεύθυνοι της Μικρασιατικής καταστροφής. Γιατί ΚΑΙ η προσφυγή ΚΑΙ η δικαίωσή της από το Ανώτατο Δικαστήριο ΚΑΙ η διαβεβαίωση της αθωότητας των έξη, είχαν ένα και μοναδικό αποτέλεσμα, δηλαδή την εκφορά γνώμης για ένα ιστορικό (πλέον) ζήτημα από θέση ισχύος. Δεν επρόκειτο δηλαδή για έκφραση μιας γνώμης μεταξύ των πολλών, αλλά για μια γνώμη Πολιτών από καθέδρας, με αυξημένο κύρος, δεσμευτική για την ευρύτερη κοινωνία και την ιστορική επιστήμη.

«
Οίκαδε»- δηλαδή επιστροφή στον «οίκο», στην πατρίδα - ήταν το σύνθημα του Βασιλικού κόμματος στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Απέναντι στις βενιζελικές φαντασιώσεις της Ελλάδας των «δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», οι βασιλόφρονες μιλούσαν για την «μικρή αλλά έντιμο Ελλάδα».
Και τι έκαναν; Ούτε προχώρησαν σε εκεχειρία ή σε κάποια ειρηνευτική πρωτοβουλία , ούτε αποκλιμάκωσαν τον πόλεμο στη Μικρά Ασία. Αλλά αντίθετα προώθησαν τον καταπονημένο ελληνικό στρατό μέχρι την Αλμυρά Έρημο, κοντά στην Άγκυρα.

Δηλαδή πήγαν αντίθετα με τις διακηρύξεις τους, εξαπάτησαν το εκλογικό σώμα, κι ακόμη χρησιμοποίησαν απενεργοποιημένα στρατιωτικά στελέχη, που είχαν ως βασικό προσόν το ότι διάκειντο ευμενώς προς το βασιλικό κόμμα και που δεν είχαν αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Μιας κατάστασης στα πλαίσια της οποίας δεν διακυβεύονταν τα οικονομιικά της χώρας ή οι μετοχές στο χρηματιστήριο και τα Βατοπέδια, αλλά ανθρώπινες ζωές.
Θα μπορούσαν να είχαν κλειστεί μόνο στη φυλακή ή να είχαν περιοριστεί κατ’ οίκον, γιατί και τότε, το πολιτικό κλίμα συγχωρούσε σχετικώς εύκολα το προεκλογικό ψέμα..Όμως το αίμα ήταν νωπό, η καταστροφή μεγάλη, ο ξεριζωμός πελωρίων διαστάσεων. Και τιμωρήθηκαν με ένα τρόπο που σήμερα προκαλεί δέος, αλλά τότε ήταν απολύτως μέσα στο αίσθημα δικαίου της εποχής....

ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ο Μπιλ Μόλισον, Αυστραλός μελετητής εναλλακτικών συστημάτων καλλιέργειας , εκτός αλλά και εντός (!)του αστικού χώρου, αναφερόταν κάποτε στα «φαγώσιμα τοπία»(edible landscapes)που θα’ πρεπε να υπάρχουν στις πόλεις : Δηλαδή στα τοπία που θα εμπεριείχαν όχι μόνο καλλωπιστικά αλλά και «παραγωγικά» δένδρα, με χρήσιμους καρπούς…Για την Αθήνα αυτό θα σήμαινε, μεταξύ άλλων, λιγότερες νεραντζιές και περισσότερες χαρουπιές , πορτοκαλιές , μουριές και φραγκοσυκιές, αν και πολλοί θα μπορούσαν να αντιτάξουν ότι το νεράντζι αποτελεί πρώτη ύλη για ένα τρομερό γλυκό….

Η ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου για «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» δεν στοχεύει πρωτίστως σε ένα είδος «φυτογνωσίας» μέσα στα πλαίσια μιας κακοπαθημένης πόλης, όμως η φυτογνωσία προκύπτει από την αφήγησή του σαν ένα είδος παράπλευρης ωφέλειας. Το όφελος βεβαίως δεν είναι αμελητέο, λαμβανομένων υπόψη των διαθέσεων του μπεστσελεριτζή συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, που με το ομώνυμο έργο του ενέπνευσε το σενάριο στον Παναγιωτόπουλο : Γιατί η στόχευση σκηνοθέτη και συγγραφέα αφορά σε σημαντικό βαθμό την περιγραφή της εγχώριας «ανθρωποπανίδας» - για να μεταχειριστώ έναν ξεκαρδιστικό όρο, που όμως χρησιμοποιούσε τελείως μα τελείως στα σοβαρά ένας υποστηρικτής υδροηλεκτρικού φράγματος στην Βάλια Κάλντα…

Η ταινία είναι αυτοβιογραφική, σαρκαστική, αντισυμβατική χωρίς να γίνεται γριφώδης, ευρηματική χωρίς να αποτελεί ένα σύνολο από «αστειάκια». Αλλά επειδή ο υποφαινόμενος , όπως κάθε οικολογίζων, έχει μέσα του τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του ανέκδοτου «ο τρελός με το λάστιχο»,δεν θα μπορούσε να αντέξει στον πειρασμό της φυγής από το θέμα της ταινίας και του σχολιασμού κάποιων «χρησίμων» δένδρων της πόλης. Η δουλειά αυτή θα γινόταν χίλιες φορές καλύτερα από έναν εμπνευσμένο εκπαιδευτικό όπως ο Ανδρέας Κασέτας, που είχε εντυπωσιάσει το ακροατήριο του επιστημονικού σεμιναρίου της Ελάτης το 2009 με μια υπέροχη και πολυπρισματική προσέγγιση των δένδρων …

Τέλος πάντων όμως, ο καθένας ό,τι μπορεί : Κι εγώ δεν θα μπορούσα παρά να αναφερθώ στις ελιές και στις χαρουπιές του Αττικού Άλσους. Νομίζω, χωρίς να είμαι σίγουρος, ότι και οι δύο αυτές περιπτώσεις δένδρων είναι κατάλοιπα της εποχής Τρίτση στο Δήμο Αθηναίων, που ήθελε φυτεύσεις τοπικών ειδών, με αντοχή και μικρές απαιτήσεις «κηπουρικής» φροντίδας. Πριν κάμποσο καιρό, σε μια ευνοϊκή χρονιά για την ελαιοσυλλογή, είχα διαπιστώσει στο Αττικό Άλσος ότι οι πραγματικά άφθονες ελιές μαζεύονταν από διάφορους ανθρώπους για προσωπική τους χρήση. Αντίθετα τα χαρούπια ωρίμαζαν πάνω στα δένδρα και κατέληγαν στο έδαφος, μέχρι τελικής σήψης. Η κατάσταση αυτή μου προκαλούσε ιδιαίτερη δυσαρέσκεια, όταν έβλεπα τις γερμανικές «χαρουπολάτες»(= σοκολάτες από χαρούπι) να είναι παρατεταγμένες προς πώληση σε ένα υγειϊνάδικο…

Πιστεύω ότι η κουβέντα για τα φυτά της πόλης και τη «φαγωσιμότητά» τους είναι γενικώς μέσα στο πνεύμα της συγκυρίας. Ότι η ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου εντάσσεται μέσα στο «μνημονιακό» σκηνικό, καθότι φέρνει στην οθόνη ένα χαρακτήρα που δεν είναι κλοσάρ αλλά τη βγάζει στο πρόχειρο : που ανεβάζει και ξανανεβάζει τα παντελόνια του ελλείψει ζώνης , που περνάει το χειμώνα με μια παμπάλαιη στρατιωτική χλαίνη. Δεν νομίζω ότι εκεί κυρίως σημάδευε ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, αλλά οπωσδήποτε κάποια σκάγια πήραν και την τρέχουσα μιζέρια…..

ΒΟΥΤΣΗΣ ,"ΤΡΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ"...

Γράφει ο Νίκος Βούτσης για το ζήτημα των (όντως) πολλών ψηφοδελτίων, που διεκδικούν την Περιφέρεια Αττικής :

"Το λεκτικό «πυροτέχνημα» ότι «υπάρχουν τρία κυβερνητικά ψηφοδέλτια» έχει μείνει μετέωρο και επί της ουσίας απολύτως έωλο. Διότι η ίδια η ζωή έδειξε ότι ως κριτική τίθεται μόνο λόγω προφανούς εμπάθειας, αλλά και διχαστικής για την Αριστερά λογικής, από την οποία εμφορείται ο επικεφαλής της «Ελεύθερης Αττικής» σ. Αλ. Αλαβάνος και το ίδιο βεβαίως ισχύει, διαχρονικά, για την ταυτόσημη κριτική που ασκεί η ηγεσία του ΚΚΕ για να δικαιολογήσει την δική της διασπαστική τακτική και να διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η ίδια η συγκρότηση του ψηφοδελτίου Δημαρά από πλευράς μεθοδολογίας, προσώπων, προελεύσεων, στήριξης από συγκεκριμένα οικονομικά και εκδοτικά κέντρα, και κυρίως απεύθυνσης σε διεργασίες της ευρύτερης κεντροδεξιάς, καταδεικνύει ότι το ψηφοδέλτιο αυτό συγκροτήθηκε ακριβώς ως ανάχωμα για πιθανές ρηγματώσεις του ΠΑΣΟΚ και συνεργασίες αντι-μνημονιακών δυνάμεών του με την Αριστερά. Άρα, η ίδια η διάταξη σήμερα των ψηφοδελτίων καταδεικνύει ότι υπάρχει ένα κυβερνητικό ψηφοδέλτιο υπό τον Σγουρό και ταυτόχρονα μία αντιφατική μεν αλλά ελκτική στη διαμόρφωσή της πρόταση υπό τον Δημαρά για την άντληση της απλής δυσαρέσκειας ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για μια μόνον ημέρα, ώστε οι ψηφοφόροι Δημαρά να επανέλθουν ύστερα στο κόμμα τους ή εφόσον δεν επανέλθουν να συμμετάσχουν σε ένα «από τα δεξιά» ρήγμα και στην πιθανή διαμόρφωση ενός νέου κεντροδεξιού πόλου με δυνάμεις Μπακογιάννη, Μάνου και άλλων παραγόντων.

Στο αντίποδα και των δύο αυτών ψηφοδελτίων και σε εντελώς διακριτή θέση έχει αναπτυχθεί η δυναμική της συνάντησης δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, της οικολογίας και των σοσιαλιστικών δυνάμεων που αποδεσμεύονται στρατηγικά από την πολιτική και τις δομές του σημερινού νεοφιλελεύθερου, κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι λοιπόν μόνο η συμμετοχή του ΣΥΝ και άλλων αριστερών-οικολογικών δυνάμεων στο ψηφοδέλτιο αυτό που καθιστά απολύτως αβάσιμη, στα όρια της συκοφαντίας, την πολιτική κριτική περί «των τριών κυβερνητικών ψηφοδελτίων», αλλά είναι και η προφανής πλέον διάταξη και ταυτότητα των υποψήφιων συνδυασμών, δυόμιση εβδομάδες πριν από τις εκλογές, που δείχνει τον άκρως ανταγωνιστικό και διακριτό χαρακτήρα από θέσεις αριστεράς του συνδυασμού «Αττική Συνεργασία – Όχι στο Μνημόνιο» με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Αλ. Μητρόπουλο. Η εκλογική διακήρυξη και το πρόγραμμα του συνδυασμού πιστοποιούν την αριστερή ταυτότητα και την πραγματική πολιτική σύγκλιση που έχει επιτευχθεί. "

ΥΓ

Η φωτογραφία και οι φωτογραφιζόμενοι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα τεκμαινόμενα στο χώρο της Αττικής Περιφέρειας. Έίναι ακτιβιστές της οργάνωσης προστασίας της θαλάσσιας χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ, και απλώς είναι πολλοί όσο και οι υποψήφιοι περιφερειάρχες...

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ

Επί χρόνια, παρά την φιλο-τριτοκοσμική μας συνείδηση, αντιπαρερχόμασταν με γαϊδουρινή αδιαφορία τις «αποσύρσεις» διαφόρων προϊόντων που θα μπορούσαν – τεχνικά τουλάχιστον – να μεταβιβαστούν σε μια φτωχή χώρα…. Συνήθως ήταν κάτι γεωργικές πολιτικές που απαιτούσαν την ταφή των «πλεοναζόντων» ροδάκινων ή πορτοκαλιών, και επειδή οι τσιγγάνοι δεν χαμπάριαζαν από τέτοια, οι χωματερές περιλούονταν με το δύσοσμο πετρέλαιο για να λήξει η υπόθεση…Το 2007 η ολοκληρωτική καταστροφή των οικοσκευών των πυρόπληκτων , είχε σαν αποτέλεσμα να διοργανωθούν από διάφορες συλλογικότητες «δίκτυα» συγκέντρωσης και διανομής χρησιμοποιημένων πραγμάτων, που διαφορετικά θα πήγαιναν στα σκουπίδια…

Και μετά ήλθε η «πανδαμάτωρ» κρίση, που πολλαπλασίασε τα συμβάντα αναζήτησης πραγμάτων σε κάδους σκουπιδιών. Στην περιοχή που μένω, στην Κυψέλη, αυτό μέχρι πριν λίγο καιρό γινόταν με συστολή. Όμως τώρα πλέον γίνεται από πολύ περισσότερους ανθρώπους και μάλιστα «στα ίσια», χωρίς ντροπή….

Η αλληλεγγύη και μάλιστα η αλληλεγγύη χωρίς ιδιοτέλεια – που είναι σχετικώς δυσεύρετη-, κάνει καλύτερους όλους μας , περιορίζει τη σπατάλη και την σκουπιδοποίηση των πραγμάτων, δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής συνοχής. Και επειδή είναι δύσκολο να δράσει κανείς ατομικά, να ορισμένες διευθύνσεις που προτείνονται γι αυτή τη λειτουργία από το διαδίκτυο :

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΑΣΤΕΓΩΝ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Εάν έχετε ρούχα (παιδικά /γυναικεία/ανδρικά), σεντόνια, παπλώματα που δεν χρειάζεστε πια, το ίδρυμα αστέγων Κ.Υ.Α.Δ.Α. δέχεται καθημερινά προσφορές 8:00-3:00 στην Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105239465 και 2105246516, e-mail: kyada@otenet.gr ηλεκτρονική Διεύθυνση: http://www.kyada.gr/ Το Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας χρειάζεται βιβλία όλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 2104515387 ή επισκεφτείτε το site http://www.xatzikiriakio.gr/ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 1,　 Τ.Κ. 105 53 ΑΘΗΝΑ ΤΗΛ. 210 3314334 - 210 3378412 - 2103816886 ΦΑΞ:210 3314334 Mαγαζί μεταχειρισμένων: Φειδίου 14-16 106 78 Αθήνα Tηλ/Fax: 210 3816886 　 Ομάδα ΡΕΤΟ, πρώην ναρκομανών. Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί, είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές. Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα/έπιπλα κτλ. Παραλαμβάνουν από το σπίτι, μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές/ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ.ά) 210 66 25 096 «Πράσινος Γάτος»: ανακύκλωση προϊόντων Ο Πράσινος Γάτος δέχεται τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε πια. Αντί να τα ανεβάσουμε στο πατάρι ή να τα πετάξουμε στα σκουπίδια, μπορούμε να ανηφορίσουμε την οδό Ιπποκράτους και να αφήσουμε τη κ. Σοφία Φιλέρη και το... γάτο της. Στον Πράσινο Γάτο μπορεί κανείς να βρει πληθώρα αντικειμένων, από ρούχα (τα οποία, σημειώνουμε, πλένονται σε επαγγελματικά πλυντήρια με έξοδα της ιδιοκτήτριας και σιδερώνονται από την ίδια!), μέχρι CD, DVD, βιβλία σε όλες τις γλώσσες, παιχνίδια, αλλά και χειροποίητα αντικείμενα, με τιμές από 1,5 ευρώ μέχρι περίπου 50 (τόσο κοστολογήθηκε ένα επώνυμο ταγιέρ). Ο Γάτος τροφοδοτεί συνεχώς οργανώσεις, όπως π.χ. η "Κλίμακα" η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο των αστέγων, ενώ βρίσκεται σε συνεργασία και με βιοτεχνία στα Καμίνια που φτιάχνει στουπιά από ανακυκλωμένα υφάσματα (από άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή). Πράσινος Γάτος, Ιπποκράτους 142, 6979178257 SKOROS　 Στο πλαίσιο της προσπάθειάς για μια αλληλέγγυα οικονομία και μια εναλλακτική μορφή οικονομικής ζωής, ο Σkόρος αποφάσισε να πειραματιστεί με έναν διαφορετικό τρόπο «κατανάλωσης». Στο χαριστικό παζάρι υπάρχουν διάφορα αντικείμενα που για κάποιον δεν είναι χρήσιμα αλλά που κάποιος άλλος μπορεί να τα χρειάζεται. Επειδή δεν είναι όλα για τα σκουπίδια: τα πράγματα χάνουν την αξία τους όταν δεν χρησιμοποιούνται. . Χωρίς αντίτιμο σημαίνει προσφέρω, μοιράζομαι. Φέρτε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία, cd, και ό,τι άλλο δεν χρησιμοποιείτε στο πατάρι του Σπόρου και πάρτε ό,τι σας είναι χρήσιμο! Για τα προϊόντα που μπορεί να βρει κανείς στον Σκόρο, αλλά και περισσότερες πληροφορίες για τη φιλοσοφία του, επισκεφτείτε το "http://skoros.espiv.net　 O Σκοροχώρος βρίσκεται Ζ. Πηγής & Ερεσού στα Εξάρχεια. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6981076913 Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Πέμπτη 17:30 20:30 Παρασκευή 17:30 22:30 Σάββατο 11:30 15:00 　 xariseto.gr (Reuse, Reduce, Recycle) Στο πλαίσιο της προσπάθειάς　για μια αλληλέγγυα οικονομία και μια εναλλακτική μορφή οικονομικής ζωής, το xariseto.gr προτείνει　 ένα διαφορετικό τρόπο «κατανάλωσης». Ένα πάρε-δώσε χωρίς χρήματα, ένα χώρο αλληλεγγύης. Στο website μπορεί να βρει κανείς　διάφορα αντικείμενα που για κάποιον δεν είναι χρήσιμα αλλά κάποιος άλλος μπορεί να τα χρειάζεται. Εξάλλου, όπως λένε και οι δημιουργοί του www. xariseto.gr, "Η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι ντροπή ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος , είναι ένας εναλλακτικός τρόπος ανακύκλωσης!

　

ΕΘΙΑΓΕ ΚΑΙ «ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ»

Σε μια πρόσφατη ανάρτηση (16.10.2010,"περί βιοτεχνολογίας,Κρίτων Αρσένης") σημείωσα την άποψη του ΠΑΣΟΚικού ευρωβουλευτή για την υπόθεση των παγκόσμιων γενετικών πόρων και για την προσπάθεια των μεγάλων εταιρειών να αποκτήσουν μονοπωλιακή σχέση μαζί τους. Έλεγε ο Αρσένης :

«
Στόχος των πολιτικών μας θα πρέπει να είναι η ελεύθερη πρόσβαση σε σπόρους και σε αναπαραγωγικό υλικό, η ασφάλεια των τροφίμων έναντι των βιοτεχνολογικών πειραματισμών και των μεταλλαγμένων και η προστασία της παραγωγικής ικανότητας των εδαφών μας και της αγροτικής βιοποικιλότητας ."
Σε μια άλλη ανάρτηση της 11.8.2010 –
«Πελίτι, κιβωτός βιοποικιλότητας» - έκανα αναφορά στην Ελληνική συμμετοχή στη Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής Μπιενάλε, στη Βενετία : Ο τίτλος αυτής της ενδιαφέρουσας παρουσίασης , που ενορχηστρώθηκε από τους Ζήση Κοτιώνη και Φοίβη Γιανίση, ήταν «Κιβωτός, Παλιοί Σπόροι για Νέες Καλλιέργειες», ενώ διακηρυγμένος στόχος της ήταν «η ανάδειξη της διευρυμένης «ευθύνης» της αρχιτεκτονικής , πέρα από τα όρια του κτιριακού κελύφους». Χωρίς να επιδίδονται σε διανοητικές ακροβασίες, οι δύο ΄Ελληνες Επίτροποι ανέπτυξαν έναν σχοινοτενή συνειρμό , έχοντας σαν βασικούς πόλους τον σπόρο και το κτίριο…
Η έκδοση που έγινε με αφορμή την ελληνική παρουσία στη Μπιεννάλε, εξέθετε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την υπόθεση των σπόρων, της αγροτικής και όχι μόνο βιοποικιλότητας. Και όχι μόνο την εξέθετε αλλά και συνηγορούσε ανεπιφύλακτα με την ορθή διαχείριση της ελλαδικής γενετικής ποικιλίας . Διαβάζω την υπογραφή του εισαγωγικού σημειώματος στον καλαίσθητο τόμο περί της ελληνικής συμμετοχής στη Μπιεννάλε, που εκδόθηκε με την σύμπραξη του ΥΠΕΚΑ και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας: Τίνα Μπιρμπίλη, Υπουργός Περιβάλλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Υποθέτω οτι η κ. Υπουργός προλόγισε τον τόμο οικειοθελώς, ως γενικά σύμφωνη με το περιεχόμενό του...Εξ άλλου μεταξύ των συντακτών του τόμου, είναι και ο Παναγιώτης Σαϊνατούδης, "ψυχή" του σωματείου ΠΕΛΙΤΙ, που κατοικοεδρεύει στο Παρανέστι της Δράμας και διοργανώνει κάθε χρόνο μια συγκέντρωση για την ελεύθερη ανταλλαγή σπόρων. Η συγκέντρωση αυτή φέρνει σε επικοινωνία και συσπειρώνει χιλιάδες υποστηρικτές της παραδοσιακής ποιοτικής γεωργίας.Όλοι αυτοί και οι κοντινοί τους άνθρωποι, ένα ολόκληρο κοινωνικό ρεύμα που προέκυψε από την κρίση των συμβατικών γεωργικών μεθόδων, βλέπουν με αγωνία τον "εισοδισμό" που αναπτύσσουν οι εταιρείες στο πεδίο της γενετικής ποικιλότητας.

Λαμβανομένων τώρα υπόψη όλων αυτών, αναρωτιέμαι σε πια πολιτιστική, δημοκρατική, οικουμενική και οικολογική πολιτική, εντάσσεται η πρακτική του «Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας(ΕΘΙΑΓΕ)»: Το οποίο και έβαλε στις 19.10.2010 σε δημόσιο ανοικτό διαγωνισμό κάποιες ποικιλίες σπόρων σιταριού, ρυζιού, καλαμποκιού, οσπρίων και κτηνοτροφικών φυτών. Ποικιλίες που ήταν προϊόντα διασταυρώσεων, δηλαδή δικής του παραγωγής.
Αναρωτιέμαι γιατί δεν θα μπορούσε το προϊόν ενός δημόσιου ερευνητικού οργανισμού όπως το ΕΘΙΑΓΕ, που εποπτεύεται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, να διατεθεί στους έλληνες αγρότες ελεύθερα.... Γιατί παρακάμφθηκε η κοινωνία των αγροτών, γιατί αγνοήθηκε η φιλοσοφία του "Έτους Βιοποικιλότητας"....Γιατί το προϊόν ενός τομέα που σε τελική-τελική ανάλυση στηρίζεται στην φορολογία των πολιτών, πρέπει να προσφερθεί έστω και επ' αμοιβή στον χώρο της κερδοσκοπίας...
Μήπως ο "Μολώχ του Μνημονίου" ευθύνεται , μεταξύ πολλών άλλων, και για την εισπρακτική λογική του ΕΘΙΑΓΕ;

ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ ….

Η πυρηνική ενέργεια δεν «εγκλωβίζεται»,δεν «εγκιβωτιώνεται», δεν αναχαιτίζεται από συμβατικά μέτρα προστασίας. Δεν υπάρχουν «κάγκελα» ικανά να αποτρέψουν, άπαξ δια παντός, την «απόδρασή» της από τους «ειρηνικούς» πυρηνικούς αντιδραστήρες. Η πυρηνική ρύπανση έχει μια τεράστια εμβέλεια διάχυσης, κυρίως όμως και προ πάντων διαχέεται στο βάθος του χρόνου. Η πυρηνική ενέργεια είναι ένας ακραίος εγωϊσμός του παρόντος απέναντι στο μέλλον – δεδομένου ότι οι σημερινοί διαχειριστές της «χρεώνουν» κοινωνίες απόμακρες από εμάς έως και χιλιάδες χρόνια : Γιατί εκτός από τη ραδιενέργεια που μπορεί να διαρρεύσει στο υπαρκτό περιβάλλον σε περιπτώσεις μικρών ή μεγάλων ατυχημάτων, υπάρχει το θέμα της επιβάρυνσης των μελλοντικών γενεών και της ασφαλούς συντήρησης των πυρηνικών αποβλήτων επί αιώνες…

Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε : Σε αντίθεση με πολλά άλλα ρίσκα, από τη βιομηχανία, τις εξορύξεις, τις χερσαίες ή εναέριες μεταφορές, το πυρηνικό ρίσκο είναι απαράδεκτο. Η πυρηνική βιομηχανία θέτει ζητήματα όσον αφορά το de facto εύρος της εθνικής κυριαρχίας, δεδομένου ότι μια χώρα με πυρηνικούς αντιδραστήρες εκθέτει σε σοβαρούς κινδύνους τις γειτονικές της χώρες….

Toν Αύγουστο του 2009 μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε διεθνή αντιπυρηνική συνάντηση στο Σβίστοβ της Βουλγαρίας, και στη συνέχεια να επισκεφθούμε το Μπέλενε – ένα τεράστιο αλλά εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο για τη κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων. Ήμασταν κάμποσοι Έλληνες που επισκεφθήκαμε το χώρο του εργοταξίου, μιας πραγματικά τεράστιας εγκατάστασης με δεκάδες κτίρια, κοντά στον Δούναβη. Λίγο καιρό αργότερα μαθαίναμε με ανακούφιση ότι το σχέδιο δεν επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από κάποια γερμανική εταιρεία, ενώ ανάλογα ανακοινώνονταν για το προγραμματιζόμενο πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου της Τουρκίας. Όμως η ευφορία δεν κράτησε πολύ : Βοηθούντος και του Προέδρου Ομπάμα, η υπόθεση της «πυρηνικοποίησης» των δύο χωρών επανέκαμψε, αποδεικνύοντας τη σταθερή προσήλωση του «Πυρηνοβιομηχανικού Συμπλέγματος» στα σχέδιά του.

Αξίζει λοιπόν να είμαστε σε εγρήγορση, ιδιαίτερα μάλιστα στο καθεστώς των νέων fast track επενδύσεων που εν τέλει αποβαίνουν φαστ φακ…. Να σηκωθούμε λοιπόν από ντιβάνια, καρέκλες, πολυθρόνες, πολιτικές και προεκλογικές εκπομπές στην τηλεόραση, και να δώσουμε βάση στις ανακοινώσεις του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου. Το οποίο έλεγε στην τελευταία του ανακοίνωση :

«Ρωγμές στις σωληνώσεις του συστήματος προστασίας ενός αντιδραστήρα του βουλγαρικού πυρηνικού σταθμού του Κοζλοντούι εντοπίσθηκαν κατά τη διάρκεια εργασιών, αλλά δεν παρατηρήθηκε διαρροή ραδιενέργειας, μετέδωσε σήμερα(19.10.2010) το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Υπηρεσίας Πυρηνικού Ελέγχου, που είναι επιφορτισμένη με την ασφάλεια του σταθμού, "διαπιστώθηκαν ρωγμές στο ανώτατο τμήμα των σωληνώσεων του συστήματος προστασίας...", ωστόσο "δεν διαπιστώθηκε καμία διαρροή στο πρώτο περίβλημα (ραδιενεργό τμήμα του αντιδραστήρα) κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του αντιδραστήρα πριν από τη διακοπή της για προγραμματισμένες εργασίες συντήρησης που ξεκίνησαν στις 18 Σεπτεμβρίου.

Με αφορμή το γεγονός αυτό, το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου επισημαίνει για μία ακόμη φορά τις τεράστιες ευθύνες που επωμίζεται η βουλγαρική κυβέρνηση που όχι μόνο επιμένει στη λειτουργία των αντιδραστήρων του Κοζλοντούι, αλλά επιδιώκει να προχωρήσει στην κατασκευή δύο νέων αντιδραστήρων στο Μπέλενε, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Μεγάλες ευθύνες αναλαμβάνει και η ελληνική κυβέρνηση, που παρά τις εκκλήσεις, δεν έχει αναλάβει καμμία πρωτοβουλία σε διεθνές επίπεδο για την μη εξάπλωση των πυρηνικών στην περιοχή».

Δήλωσε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος του ΑΠΜ Θανάσης Αναπολιτάνος. «Έχουμε τονίσει πολλές φορές οτι η απόκρουση της πυρηνικής απειλής δεν αντιμετωπίζεται με ευχές ή με όρους επικαιρότητας. Χρειάζεται σταθερή θέση και πολιτικές πρωτοβουλίες. Όταν γίνει το «μπαμ» θα είναι πλέον πολύ αργά….»

　

ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*, ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ

-Δημόσιος Χώρος: το μέγα ζητούμενο.

-Δημόσιος Χώρος, ο «Μεγάλος Ασθενής» στον αστικό ιστό.

Θεωρούμε αφετηριακά ότι ο Δημόσιος Χώρος αποτελεί ζωτικό στοιχείο και η καλή λειτουργία του συνιστά τεράστιο κεφάλαιο εθνικού πλούτου αλλά και θεμελιώδη προϋπόθεση ανάπτυξης του λαού και του Τόπου μας αφενός, λειτουργίας της ίδιας της Δημοκρατίας αφετέρου: σε Ανοιχτούς χώρους Συνεύρεσης.

Αυτομάτως τούτο γεννά το «καθήκον» της προστασίας των ελεύθερων χώρων της Πόλης από τους καταπατητές της Δημόσιας γης. Πόσο μάλλον που οι ελεύθεροι χώροι των Πόλεων (όπως της Αθήνας) χάνονται και κτίζονται. Η γη όμως αυτή ανήκει σε όλους τους κατοίκους οι οποίοι οφείλουμε να την προστατεύσουμε συνεργαζόμενοι μεταξύ μας και με τους εκπροσώπους μας , τόσο στην πρωτοβάθμια Τοπική Αυτοδιοίκηση όσο και στην Περιφέρεια. «Αξιοποίηση» λοιπόν αυτής της γης και μετατροπή της σε κοινόχρηστους χώρους (Πλατείες, πάρκα, άλση, Παιδικές χαρές, ελεύθεροι χώροι εν γένει).Σεβασμός σε – ότι απέμεινε από την – φύση.

«Με ελάχιστες εξαιρέσεις , στην ελληνική πόλη δεν υπάρχουν σχεδιασμένοι δημόσιοι χώροι. Δημόσιοι χώροι είναι τα υπολείμματα του κτισμένου, βασισμένα στην προγραμματική τους πυκνότητα κι όχι στο σχεδιασμό τους. Ιδιοποιημένοι δρόμοι, ασχεδίαστες δημόσιες πλατείες, αστικές παραλίες, λαϊκές αγορές, διαπλατύνσεις δρόμων, «παράξενοι» ασχεδίαστοι χώροι ακατάλληλοι, υπό συμβατικούς όρους, για κοινωνική χρήση, αποτελούν τους δημόσιους χώρους της ελληνικής πόλης».(Γιάννη Αίσωπου, Γιώργου Σημαιοφορίδη : «Η σύγχρονη(ελληνική) πόλη/Μετάπολις 2001», εκδ. Metapolis Press.)

Άλλωστε, οι έχοντες την λογική της Συμμετοχής στην ζωή της Πόλης μέσω : των πολύμορφων, πολυφωνικών Κινημάτων όλων των ειδών : διεκδικητικών, ποιότητας ζωής, περιβαλλοντικών , πολεοδομικών καθώς και καλλιτεχνικών εκφράσεων : Αναζητούμε Χώρους Ανοιχτούς.

Τα ζητήματα των ελεύθερων χώρων, του Δημόσιου χώρου, είναι ζητήματα σχεδιασμού τόσο των πόλεων όσο και των αστικών τους περιφερειών μέχρι επιπέδου εθνικού χώρου. Επομένως σχεδιασμού πολεοδομικής παρέμβασης αφενός, της οικονομίας και κοινωνίας αφετέρου.

"Κοινωνιολογικά, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας το γεγονός ότι ήδη ζούμε μόνο στις πόλεις, δηλαδή ανάμεσα σε πέτρες και σε ανθρώπινες σχέσεις."

Μισέλ Σερ, «Το φυσικό Συμβόλαιο», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης　

*Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Αρχιτέκτων – συγγραφέας e-mail: gpapagian@in.gr