ΤΡΙΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

Το τρίτο τεύχος του περιοδικού ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ κυκλοφορεί με δοκίμια, αρθρογραφία και ειδήσεις , ειδικώς επιλεγμένες για τους διαθέτοντες υψηλή (φέρουσα) αναγνωστική ικανότητα...

Ο βασικός κορμός του εντύπου αποτελείται από δοκίμια όπως η «Τέχνη στην εποχή της κλιματικής απορρύθμισης» (Δ.Κούνδουρος), η «Οικολογική παιδαγωγική με βάση την αρχαία ελληνική μυθολογία»(Μ.Βαϊνά), η κριτική του «Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής (2 κείμενα των Γ.Σκλαβούνου και Ε.Πορτάλιου), το «Περί αισθητικής» του Μ.Βιδάλη, οι «Γεώτοποι ως αρχεία της γης» (Ε.Θεοδοσίου), το «Νέο Μουσείο της Ακρόπολης»(Γ.Σχίζας), η κινητή τηλεφωνία (Μ.Μιχελής).

Η αρθρογραφία και ειδησεογραφία περιλαμβάνει κείμενα με διαχρονικό ενδιαφέρον. Ξεχωρίζουν οι αναφορές στο διατροφικό πρόβλημα, στα χωροκτητικά ξενικά είδη, στη διάσωση του ιστορικού κέντρου, στην επιθετική οδήγηση και στην υποχρέωση των «βιαστικών» να γίνονται εν ζωή δωρητές οργάνων (!), στις πολεοδομικές αυθαιρεσίες στο Ρέθυμνο, στους αυτοκινητόδρομους της Αττικής, στις ανεμογεννήτριες επί Υμηττώ(«για διδακτικούς λόγους», κατά πως λέει γνωστός «αεριτζής»....), στους «καλύτερους φίλους του ανθρώπου» , στις τίγρεις που φωτογραφίζονται με τουρίστες(!). Η Νέτα Γαζίλα στιχουργεί για τη καιγόμενη Πεντέλη και η Λουκία Ρικάκη υπενθυμίζει μια φράση του Μαρκ Σαγκάλ(1887-1985) : «Το να αγνοεί κανείς τη φύση είναι μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στην εποχή μας»

Το τεύχος φιλοξενεί κείμενα – παρεμβάσεις των Κ.Αρσένη, Γ.Σακιώτη, Μ.Στρατάκη, Σ.Κουβέλη, Γ.Κλαδούχου,Β.Τακτικού, Μ.Καδόγλου, Ν.Χαρδαλιά, Σ.Κόλλια, Σ.Σγούρου,Λ.Ντιλσιζιάν, Φ.Κουβέλη, Θ.Μπινιάρη,Ν. Αλιφέρη, Σ.Σταμέλλου, Ε.Αμανατίδου, Θ.Αναπολιτάνου, Π.Κοροβέση, Π.Τότσικα.Επίσης φιλοξενούνται κείμενα συλλογικοτήτων : Ευώνυμος Βιβλιοθήκη, ΠΟΦΥΖΩ, ΔΗΩ,Ελληνική Εταιρεία, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάτρας, ΚΕΠΑ, Ορνιθολογική Εταιρεία, Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου, ΑΡΧΕΛΩΝ, ΠΕΔΔΥ,ΚΕΑΝ, Οικολόγοι Πράσινοι, Δημοκρατική Αναγέννηση,Ο.Π. Κοζάνης, Ευρωπαίοι Οικονομολόγοι για μια Εναλλακτική Πολιτική, ΣΔΜΕ, Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης.

ΠΕΡΙ ΠΑΠΑΡΑΣ (1)

Σε «ύποπτο χρόνο», στην περίοδο των δημοτικών εκλογών του 2002 , «επιχειρήσαμε να προσδιορίσουμε» (2) την έννοια της « ιδεολογικής παπάρας» στις μεταμοντέρνες συνθήκες . Ορμώμενοι εκ της φαγώσιμης παπάρας του καθ’ ημέραν βίου, η οποία ως γνωστόν «αποτελεί τρόπον αναμείξεως τεμαχίων άρτου με ζουμιά πάσης μορφής και προελεύσεως και παρά την αποδοκιμασίαν της από τους οδηγούς υγιεινής διατροφής καταναλώνεται ευχαρίστως» (3), καταλήγαμε στο ακόλουθο συμπέρασμα : «Η ….προεκλογική παπάρα είναι δευτεροκλασάτη πνευματική τροφή,προερχόμενη εκ της εμβυθίσεως πτωχής εγκεφαλικής ουσίας εντός θεωρητικών και ιδεολογικών υπολειμμάτων, παράγεται δε συχνά υπό συνθήκες πολιτικής σπουδής και άγχους, οπότε εγκαλουμένη επικαλείται ως υπαρξιακή αιτία τον επείγοντα χαρακτήρα των περιστάσεων»...

Και αυτά μεν συνέβαιναν προ 7ετίας, όμως η ιστορία των προεκλογικών εντάσεων δεν έφτασε σε κανένα τέλος . Η παπαροκρατία συνέχισε να συνιστά ουσιώδη διάσταση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, παρά τις αντιστάσεις που καταβάλλονται από το ένα ή το άλλο άτομο. Οι «ευσταλείς» ή «φωτογενείς» και με την ευρεία έννοια «ρετουσαρισμένοι» υποψήφιοι , που υπεραμύνονται των αοριστολογιών τους και μοχθούν για να διαμορφώσουν μηνύματα παν-περιεκτικά, σούπερ -αποτελεσματικά, υπέρκαικατάδιαφόρωνήτωνίδιωνπραγμάτων(4), λειτουργούν ως προσωποποίηση ενός συστήματος που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «παπαροκρατικόν» (βλέπε λεξ. Paparocracy, paparocratie κλπ.).

Παλιά, τον καιρό των Οικολόγων Εναλλακτικών του 1989, η αναφορά στην Άμεση Δημοκρατία και η κριτική της «Έμμεσης» ή «Αντιπροσωπευτικής» Δημοκρατίας, άνοιγε ως ένα βαθμό την κριτική προσέγγιση του «εκλογικού γεγονότος». Χαρακτηριστικό αυτού του τελευταίου ήταν το «επικοινωνιακό μποτιλιάρισμα», η συμφόρηση ποικίλων μηνυμάτων και η ανάγκη ενός πολιτικού point system, με στόχο τον «συμψηφισμό» διαφόρων στοιχείων για τη παραγωγή της τελικής πολιτικής κρίσης. . Ο ψηφοφόρος έπρεπε να ζυγίσει και να συνεκτιμήσει πράγματα αρεστά ή απωθητικά, που μπορούσαν να είναι από τη γραβάτα του υποψήφιου πρωθυπουργού(!) έως τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας και τη συνθήκη της Λισαβώνας. Αντίθετα με το «τσουβάλιασμα» των επιλογών σε μια και μόνο διαδικασία, το δημοψήφισμα ως θεσμικό εργαλείο πολιτικών αποφάσεων και όχι ως ευκαιριακό γκάλοπ μη δεσμευτικού χαρακτήρα, υπηρετούσε τη λογική της εξειδικευμένης απάντησης. Και ταυτόχρονα συνέβαλε στην παράκαμψη των πολιτικών μεσαζόντων, στην αποδυνάμωση του συγκεντρωτισμού, στη λαϊκή συμμετοχικότητα και στην «αποσυμφόρηση» των εκλογών.…Το δημοψήφισμα δεν θα μπορούσε να γίνει πανάκεια, μέσα στο γενικό πολιτικό «περιβάλλον».. Όμως ήταν αναμφίβολα μια πρόταση ομοιοπαθητικής θεραπείας των εκλογών δια της μεθόδου των περισσοτέρων εκλογών…

Μια κοινωνία πιο «χορτασμένη» από εκλογικά γεγονότα θα μπορούσε να συμπεριφέρεται πιο ψύχραιμα, να ζυγίζει τα λόγια της και να έχει καλύτερη προεκλογική αισθητική. Και μέσα στις συνθήκες ενός τέτοιου πολιτικού πολιτισμού, θα μπορούσε αφενός να εντάξει κάποιους και αφετέρου να εξώσει άλλους από το δημόσιο διάλογο: Να εντάξει λόγιους και διανοούμενους, που σήμερα άδουν αμέριμνοι το παραδοσιακόν άσμα “Three birds were sitting” – τρία πουλάκια κάθονταν….Να εντάξει τους περιθωριοποιημένους δημιουργούς και εργαζόμενους αυτής της κοινωνίας , τους συνήθως διαμεσολαβούμενους από κάποιους επαγγελματίες . Και να εξώσει επαγγελματίες οπαδούς ή συγκυριακά οπαδοποιούμενους, άκριτους παλαμακιστές και παρατρεχάμενους. Να αντιπαλέψει τις ψυχοπολιτικές διαδικασίες της μαζοχιστικής υποταγής στη δύναμη και στο κύρος, να συγκρουστεί και να περιορίσει τον κομφορμισμό….

Σημειώσεις

1. Μετεξέλιξη ομότιτλου κειμένου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ τον Οκτώβριο του 2006

2 Πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας, απαντώμενος συνήθως σε δηλώσεις πολιτικών μεγαλοπαραγόντων ή γκρουπουσκουλάριων της συμφοράς

3 Γ.Σχίζα «Εκλογικές παπάρες» , «Αυγή», στήλη «Συναντήσεις»,15.10.2002

4 «Υπέρ-και-κατά-διαφόρων-ή-των-ίδιων-πραγμάτων». Η μονολεκτική εκφορά της φράσης πρέπει να ακολουθείται από βαθιά αναπνοή ή από κατανάλωση οζονισμένου ύδατος. Σε διαφορετική περίπτωση, σύμφωνα με τον ιατρό Ανδρέα Φικιώρη, υφίσταται κίνδυνος καρδιαγγειακού επεισοδίου …

ΠΕΡΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

«αλλού τρως, αλλού πίνεις, κι αλλού πας και το δίνεις»

Γιάννης Μηλιώκας

Η αλληλεγγύη υπήρξε «γενετικό στοιχείο» της ευρείας Αριστεράς. Η ευρεία Αριστερά έπρεπε να είναι στο πλευρό των ταλαιπωρούμενων, των διωκόμενων και μαχόμενων ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Και υπό την κυριαρχία αυτού του «γενετικού προγράμματος» ήταν αρκετές φορές ικανή να παραγνωρίζει διαφορές, να «παραγράφει» συγκρούσεις , να είναι γεναιόδωρη ακόμη και έναντι χθεσινών αντιπάλων.

Το Φθινόπωρο του 2008 ζήσαμε – στο πλευρό της Μαργαρίτας Καραβασίλη – μια απίθανη ταλαιπωρία διαρκείας, με 8(!) ημερήσιες συνεδριάσεις δικαστηρίου, με διακοπές και πηγαινέλα ατέλειωτα, με ξεροστάλιασμα και εγρήγορση χωρίς προηγούμενο ,σε μια δίκη που κατέληξε σε καταδίκη φυλάκισης 4 μηνών. Εμείς, «οι γνωστοί παράγοντες της οικολογίας», δώσαμε το κατά δύναμη σ’ αυτή την υπόθεση, τη στιγμή που οι γνωστοί επικαρπωτές της υπεραξίας του οικολογικού κινήματος - μεσάζοντες μεταξύ της κινηματικής εργασίας και της πολιτικής σκηνής - περιορίζονταν σε μια λιλιπούτεια παρέμβαση και στη γνωστή «μεταπραττική» προσφυγή στο κέντρο του (μικρο)κοσμού των, δηλαδή στη πράσινη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Και αυτήν με βασικό κίνητρο : Να «φουσκώσουν» την πενιχρή τους δράση για το θέμα του Ασωπού και να θαμπώσουν διάφορους ιθαγενείς, εμφανιζόμενοι ως έχοντες μπάρμπα στην Κορώνη.... ....

Τη περίοδο της πρώτης δίκης της Καραβασίλη, μια συνδικαλιστική ομάδα αριστερών μηχανικών είχαν "ξεχάσει" την υπόθεση του Ασωπού ποταμού, το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο που απέθεταν στο περιβάλλον ατιμώρητα οι βιομηχανίες, κι ακόμη την παρουσία του ΥΠΕΧΩΔΕ ως αντίδικης δύναμης. «Θυμήθηκαν» όμως τα πεπραγμένα της Καραβασίλη εντός και εκτός των διοικητικών της καθηκόντων και άσκησαν δριμύτατη κριτική εναντίον της. Ένα χρόνο αργότερα, θα περίμενε κανείς να έχουν συνετισθεί και να έχουν κάνει την αυτοκριτική τους για το πισώπλατο χτύπημα, που έδωσαν στην μαχόμενη ενώπιον του δικαστηρίου, πρώην διευθύντρια των επιθεωρητών περιβάλλοντος. Εμ δε ! Οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τίποτε ! Και τη στιγμή που η κατηγορούμενη κι εμείς οι ενεργοί συμπαραστάτες «κάναμε σέντρα» για άλλη μια φορά το Σεπτέμβρη του 2009, οι κύριοι επανήλθαν δριμύτεροι στην επιχείρηση απαξίωσης της Καραβασίλη....

Αυτή τη φορά, και ενώ υποστήκαμε δύο νέες αναβολές και στησίματα, προσδοκώντας πλέον την εκδίκαση της έφεσης στις 7 Δεκεμβρίου 2009 και της αγωγής με αίτημα την αποζημίωση του μηνυτή με 100.000 ευρώ (!), το μπλογκ κάποιων «Οπαδών του Σύριζα» υπογράμμισε την προσχώρηση της Καραβασίλη στους «Οικολόγους Πράσινους», για να δημιουργήσει και πάλι ένα αρνητικό κλίμα στη υπόθεση της υπεράσπισής της. Ομολογώ ότι κι εγώ θα περίμενα από τη Μαργαρίτα Καραβασίλη να σταθεί στο χώρο της μαχόμενης οικολογίας, σε απόσταση από τους βαθυπράσινους κλαυσίγελους που τα χάνουν και τραυλίζουν όταν τίθενται μπροστά σε μείζονα θέματα – μη έχοντας τι να πουν ή πως να συγκαλύψουν ό,τι έχουν πει.. Όμως η αλληλεγγύη είναι αλληλεγγύη, δεν είναι το «φαίνεσθαι» μιας ανακοίνωσης, δεν είναι μια τυπική περαντζάδα από μια δικαστική αίθουσα. Δεν είναι ημετεροκρατία και υποστήριξη «των δικών μας» !

ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ

Η καταστροφή των γραφείων του περιοδικού ΡΕΣΑΛΤΟ από ομάδα κρανοφόρων, δείχνει τη μακιαβελική αντίθεση μέσων και σκοπών ενός μικρού χώρου που αυτοσυστήνεται ως υπερασπιστής των μεταναστών και αντίπαλος του ρατσισμού. Οι «αντιφασίστες» που «κοσμούν» διάφορους τοίχους με συνθήματα του είδους «ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ», που έχουν στο «ενεργητικό» τους τις αλλεπάλληλες πυρπολήσεις του βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη, που διάλεξαν χθες τη μέθοδο του εμπρησμού για την αντιμετώπιση των όποιων απόψεων του ΡΕΣΑΛΤΟ, βρίσκονται σε αγεφύρωτη αντίθεση με τον δημοκρατικό πολιτικό πολιτισμό και την πολιτική βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Τα έργα και οι ημέρες τους παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές, όταν η ακροδεξιά εθνικοφροσύνη εκφραζόταν με εμβατήρια του είδους:

«Ο στρατός μας πήγε στη Κορέα - πολεμώντας για ιδανικά - κι έπνιξε τους κίτρινους στο αίμα - δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά» !

Ανεξάρτητα από τις εντάσεις της προεκλογικής συγκυρίας, οι δημοκρατικοί πολίτες και ιδιαίτερα όσοι διεκδικούν τη δομική αλλαγή της παρούσας κοινωνίας, πρέπει να σταθούν σε ένα κοινό μέτωπο. Να υπερασπίσουν τις ήπιες και δημοκρατικές πολιτικές μεθοδεύσεις, να αντισταθούν στις κατά φαντασίαν πρωτοπορίες και στους «καλοθελητές» του αντιρατσισμού....

23.9.2009

Υ.Γ Στη φωτογραφία φαίνεται το καμένο σπίτι του Στέφανου Κόλια, αγωνιστή για τη σωτηρία της Γκιώνας.Οι εμπρηστές είναι διαφορετικοί αλλά και ίδιοι, με κοινό στόχο τη παραγωγή φόβου.....

Μ.Ο.Υ.Ν.Τ.Ζ.Α ΠΟΛΙΤΩΝ

ΜΕΤΩΠΙΚΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΝΟΗΤΙΚΟΥ

ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΜΑΤΟΣ

ΖΑΒΛΑΚΩΜΕΝΩΝ και

ΑΦΕΛΩΝ

Ο ΑΊΝΣΤΑΪΝ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ..

Όλοι όσοι ενδιαφέρονται να του μοιάσουν(!), αξίζει να λάβουν υπόψη ότι ο Αϊνστάϊν ξεκίνησε πρώτα από τις εξισώσεις του, όμως σε ώριμη ηλικία ανέπτυξε σχέση με το ποδήλατο ! Οι ποδηλάτες έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν αυτή τη συστημική σχέση ευφυϊας-ποδηλασίας- και επ΄αυτού νομίζω ότι κάτι υπαινίσσεται ο αειφορικός σε ιδέες Κώστας Φωτεινάκης, στα πλαίσια των πρωτοβουλιών για την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Μετακινήσεων 16-22 Σεπτεμβρίου 2009....

Τώρα βέβαια εννοείται ότι οι πρωτοβουλίες αυτές θα παλαίψουν σκληρά για να ακουστούν στο προεκλογικό περιβάλλον, εκτός εάν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί παίξουν στο χαρτί της ΠΟΔΗΛΑΤΟΦΡΕΝΕΙΑΣ...Έτσι όμως ή αλλοιώς ο ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου συμμετέχει στην «Ευρωπαϊκή Εβδομάδα» προβάλλοντας τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα δικαιώματα των πεζών, των Ανθρώπων με Ειδικές Ανάγκες, των ποδηλατών στην πόλη και στις πλατείες, μέσα από τις ακόλουθες παρεμβάσεις :

Με περίπτερο στο κέντρου Χαϊδαρίου με έντυπα, περιοδικά, ανακοινώσεις, φυλλάδια των συμμετασχόντων. Θα προβληθεί η ταινία «Κλέφτης ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα (1949) καθώς και video για τα Μ.Μ.Μ.

Με ποδηλατοδρομία την Κυριακή το πρωί 20 Σεπτεμβρίου 2009 από το Ιερό της Αφροδίτης (Αφαία) 10:00 π.μ, που θα διασχίσει τμήμα του Ποικίλου Όρους και θα καταλήξει στο Παλατάκι μέσω της ιεράς Οδού. Στο Παλατάκι θα πραγματοποιηθεί συναυλία με Rock συγκροτήματα, από τις 11:30 – 13:00.

Με το ευφάνταστο αλλά καθόλου φαντασιόπληκτο blog του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. www.xpolis.blogspot.com , όπου θα ενδημούν ειδήσεις, νέα, θέματα, φωτογραφίες, έργα τέχνης, αφίσες, τραγούδια, ταινίες, video, blogs κ.λπ. σχετιζόμενα με τις μετακινήσεις, τους πεζούς και το ποδήλατο.

Συμμετέχουν (μέχρι στιγμής): Ποδηλάτες Χαϊδαρίου, Σύλλογος; Εκπαιδευτικών Π.Ε. Χαϊδαρίου, A.O.ΠΗΓΑΣΟΣ Χαϊδαρίου, Φίλοι του Σιδηρόδρομου, Φίλοι της Φύσης (Friends of Nature), περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ , Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη , Ποδηλάτες – Ποδηλάτισσες κ.ά. [Αναμένονται και άλλες σημαντικές συμμετοχές .Η πρόσκληση είναι ανοικτή]

ΣΠΗΛΙΟΣ ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η στηλίτευση της μπαρούφας και της «επαναστατικής» και «αντιιμπεριαλιστικής» φλυαρίας αποτελεί κοινωνικά εξυγιαντικό έργο»

Σ.Π., «Ελευθεροτυπία» 28.9.2002

Ανήκε στους πρωτοπόρους του οικολογικού κινήματος και συνέβαλε όσο λίγοι στην σύζευξη της οικολογικής προβληματικής με την οικονομολογία. . Με το συγγραφικό του έργο και τη δράση του ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 70, ήταν από τους κοινωνικούς επιστήμονες που προσέλαβαν νωρίς τα μηνύματα της νεοεμφανιζόμενης οικολογίας – ως επιστήμης και ταυτόχρονα πολιτικής παρέμβασης. Ο Παπασπηλιόπουλος έγινε ο πρώτος διευθυντής του πρώτου , συστηματικού και σχετικά μακρόβιου εντύπου στο «χώρο» - όπως ήταν το «Οικολογία και Περιβάλλον», με εκδότη τότε τον Αντώνη Λιβάνη. Δυό χρόνια αργότερα, όταν η ομάδα του περιοδικού αποστασιοποιήθηκε από τον εκδότη, ο Σπήλιος ακολούθησε το εγχείρημα της «Νέας Οικολογίας», συμβάλλοντας αποφασιστικά με τις ιδέες και τον συγκροτημένο του λόγο. Ο Παπασπηλιόπουλος υπήρξε πρωτίστως σοσιαλιστής οικονομολόγος, συμμέτοχος εγχειρημάτων όπως «Η Νέα Οικονομία» ή ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος», αλλά στάθηκε κάθε άλλο παρά συμβατικός και «οικονομιστής», ασκώντας κριτική στην ανάπτυξη, στο σύστημα αναγκών και στον καταναλωτισμό.. Ήταν παρών στα μετερίζια των ιδεών , διακριτός από τους χαβαλέδες των συνεδρίων αλλά και ακτιβιστής στα κινηματικά δρώμενα . Συμμετείχε στην υπόθεση των Οικολόγων Εναλλακτικών, στις δραστηριότητες για την προστασία της Πάρνηθας από την Ιπποκράτεια Πολιτεία, στις δράσεις για την προστασία του Κορινθιακού. Όσοι τον γνωρίσαμε από κοντά απολαύσαμε τον πνευματώδη – και συχνά αντικαθωσπρεπεικό του λόγο – σε συνδυασμό με την βιβλιογραφική του ευρυμάθεια και την ακαταπόνητη ενημέρωσή του για το γίγνεσθαι των ιδεών.....

Γιάννης Σχίζας

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

Συνέντευξη του ποιητή Nάνου Βαλαωρίτη στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα", 24.8.2009

- Πώς κρίνετε τη συνολική παρουσία των Οικολόγων Πράσινων μετά τις ευρωεκλογές;

Οι Οικολόγοι Πράσινοι όταν μιλούν για τα οικολογικά θέματα μιλάνε καλά. Είναι καταρτισμένοι από χρόνια. Από τη στιγμή όμως που θα τους ρωτήσεις γιατί τα πράσινα κινήματα στην Ευρώπη είναι ανθελληνικά και δείχνουν έντονη ανθελληνική στάση σε όλα τα θέματα, εκεί τα χάνουν και αρχίζουν να μπερδεύονται. Εκεί φαίνεται τι είναι και αυτοί οι ίδιοι και τι πιστεύουν. Ταυτίζονται με τις ανθελληνικές θέσεις των Γερμανών και Γάλλων Οικολόγων. Αισθάνθηκα ότι η ηγεσία των Οικολόγων Πράσινων είναι κάτω από το δάκτυλο των Αμερικανών.

- Θεωρείτε δηλαδή ότι η ηγεσία των Οικολόγων Πράσινων εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα;

Ασφαλώς. Κυρίως ο κ. Τρεμόπουλος, που είναι υποχείριο της πολιτικής των ΗΠΑ. Έχει σταλεί από τον κ. Τζορτζ Σόρος στην Αμερική για να του κάνουν υποτίθεται αυτοπληροφόρηση, αλλά φαντάζομαι και κάποια μικρή πλύση εγκεφάλου, αλλά δεν τη χρειαζόταν καν. Ήταν έτοιμος. Τι θέλετε να πω πλέον για πράσινο κόμμα; Θα γίνει παίγνιο των μεγάλων και ισχυρών ρευμάτων. Η οικολογία εξαφανίζεται σε αυτά τα διαβούλια.

- Πώς πιστεύετε ότι θα λειτουργήσει το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο;

Ως δούρειος ίππος των μεγάλων συμφερόντων. Εβλεπα τη συνέντευξη που έδωσε ο Τρεμόπουλος στην Κύπρο. Ο λόγος του ήταν πολύ καλός μέχρι που τον ρώτησαν για τα ευρωπαϊκά κόμματα και τη στάση τους απέναντι στην Ελλάδα. Εκεί τα έχασε, διότι είναι μπλεγμένος μέσα σε αυτήν την ιστορία. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τον πολιτικάντη και να πω εκείνα τα πράγματα που μπορεί να πει ένας Τρεμόπουλος.

- Δηλαδή μας λέτε ότι ο κ. Τρεμόπουλος είναι πολιτικάντης;

Βεβαίως. Φυσικά. Ολοι αυτοί ασχολούνται επαγγελματικά με την πολιτική. Είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Και ο Νίκος Χρυσόγελος είναι, όπως και ο Τάσος Κρομμύδας. Όλοι της ομάδας Τρεμόπουλου. Υπάρχουν όμως και άλλοι που δεν ανήκουν στην ομάδα Τρεμόπουλου, που είναι αληθινοί και αυθεντικοί.

- Θεωρείτε ότι οι ψηφοφόροι ξεγελάστηκαν από τον κ. Τρεμόπουλο;

Βεβαίως. Το σύστημα έτσι λειτουργεί. Στην αρχή, όταν χρησιμοποίησαν το όνομά μου, δεν έλπιζαν ούτε 3.000 ψήφους και τελικά πήραν 75.000. Ήμουν μία εγγύηση ότι δεν πρόκειται περί φολκλόρ ή μία κίνηση για εμπορικούς σκοπούς. Αυτό ήταν έκπληξη. Έπειτα από αυτό άρχισαν οι επιθέσεις.

- Όταν μιλάτε για επιθέσεις, τι εννοείτε;

Μόλις έγινε αντιληπτό ότι υπάρχει ψητό στους 75.000 ψηφοφόρους, τότε άρχισε ο πόλεμος. Άρχισαν να με κατεδαφίζουν με ειρωνεία, με υπονοούμενα. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο. Είδα όλα τα e-mails του Τρεμόπουλου που έστελνε σε διάφορα στελέχη του κινήματος, στα οποία έλεγε ότι επωφελήθηκα βάζοντας υποψηφιότητα για να πουλάω τα βιβλία μου! Σε κάποια συγκέντρωση στελεχών του κόμματος δεν δίστασε να πει ότι πρέπει «να το βουλώσω». Αυταρχική συμπεριφορά που θυμίζει σταλινικές τακτικές. Πότε να βρίζεις, πότε να γλείφεις, πότε να εξορίζεις.

- Τι επιδιώκει με αυτές τις κινήσεις ο κ. Τρεμόπουλος;

Ποιος είναι ο απώτερος σκοπός του; Η προσωπική του προβολή και η προσωπική του καριέρα. Η οικολογία πουλάει και ήδη έχει ζήσει από αυτή. Είχε την «Αντιγόνη», μία ΜΚΟ, που πληρωνόταν από τα υπουργεία. Το ίδιο και η ΜΚΟ του Χρυσόγελου, που ήταν στα μέσα και στα έξω με τα υπουργεία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κρατικοδίαιτοι αι συνηθισμένοι σε αυτές τις σχέσεις με την εξουσία. Την ξέρουν πολύ καλά. Εμένα με έβλεπαν ως άσχετο, από τον οποίο κινδύνευαν οι καριέρες τους.

- Πριν από τις ευρωεκλογές ήρθε στη δημοσιότητα ένα βίντεο με τις θέσεις του κ. Τρεμόπουλου για το Σκοπιανό. Μας περιμένουν και άλλες εκπλήξεις από τον ίδιο;

Ο κ. Σόρος στηρίζει οικονομικά τα Σκόπια. Ο ίδιος άνθρωπος έδωσε υποτροφία στον Τρεμόπουλο. Τι άλλο να σας πω; Παίζει το παιχνίδι των Αμερικανών, όπως σας τόνισα από την αρχή.

- Πού εκτιμάτε ότι θα κυμανθούν οι εκλογικές επιδόσεις των Οικολόγων Πράσινων στις επόμενες εθνικές εκλογές;

Νομίζω ότι θα υπάρξει πτώση των εκλογικών ποσοστών. Εγώ αρνήθηκα να μπω στο ευρωψηφοδέλτιο για να μη νομιμοποιήσω την εκλογή του. Φοβάμαι ότι ξεφούσκωσε η πολιτική παρουσία του κ. Τρεμόπουλου. Το όνειρό του ήταν μία καρέκλα που δεν ξέρουμε και πώς θα τη χρησιμοποιήσει.

- Δηλαδή όλα γίνονται για μία καρέκλα;

Και όχι μόνο για αυτήν. Είναι ένα ψυχολογικό πρόβλημα. Όλα αυτά γίνονται για την εξουσία, η οποία είναι και οικονομική καθώς είναι πολλά τα χρήματα που μπαίνουν στα ταμεία του κόμματος. Τρία πράγματα είναι ανίκητα στον κόσμο τούτο: το χρήμα, ο χρόνος και η ηλιθιότητα!

- Πόσο πιθανό είναι το ενδεχόμενο να δούμε τον κ. Τρεμόπουλο να αναλαμβάνει κυβερνητικό πόστο στο μέλλον;

Δεν είναι απίθανο κάτι τέτοιο. Ο Τρεμόπουλος θα μπορούσε να συμμαχήσει ακόμα και με τον διάβολο για να πετύχει τους σκοπούς του. Όπως λένε και οι Αγγλοι: «Business as usual».

- Τελευταία υπήρξε πολλή συζήτηση για το αν αποχωρείτε από τους Οικολόγους Πράσινους. Τι ισχύει τελικά;

Παραμένω ένα απλό μέλος γιατί με θέλει το αντιτρεμοπουλικό ρεύμα που δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Παίρνω απόσταση από την πολιτική. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ασκήσω κριτική ως ενεργός πολίτης, την οποία θα συνεχίσω να εκφράζω όλο και πιο έντονα.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ( Life Extended)

Ησυχάστε, φίλοι αναγνώστες του παρόντος Μπλογκ. Δεν πρόκειται για την παράταση της ζωής του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ....Πρόκειται για ένα από τα φιλμς που θα παιχθούν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Υγείας στην Κω...Για την ακρίβεια ο τίτλος του έργου είναι μάλλον ανακριβής, αφού πρόκειται ουσιαστικά για μια κινηματογραφική προσέγγιση ενός θέματος παμπάλαιου - όπως η " αθανασία ". Θέματος που αφορά την κατάργηση του θανάτου, ή, θα έλεγα εγώ, την κατάργηση του χαρακτήρα του θανάτου ως "αναπόφευκτου" και την μετατροπή του σε πιθανό "ατύχημα" ..

Σύμφωνα με τον πρόλογο της ταινίας, πρόκειται για ένα

" καλλιτεχνικό ντοκιμαντέρ για μια από τις πιο ενεργές ουτοπίες της εποχής μας: την αναζήτηση του ονείρου της αθανασίας. Το Παράταση Ζωής αποτελεί τη συνέχεια της εξερεύνησης των δύο σκηνοθετών γύρω από τον αγώνα του ανθρώπου που θέλει να κατακτήσει τον έλεγχο πάνω στη ζωή και το θάνατο. Σ’ αυτή την ταινία θα συναντήσουμε τον γεροντολόγο που πιστεύει ότι πολύ σύντομα θα γίνουμε αθάνατοι, τους αρχιτέκτονες που κατασκευάζουν ειδικούς χώρους για την επιβράδυνση της γήρανσης, τον καλόγερο που τρέχει επί 1000 μέρες ενδυναμώνοντας το πνεύμα του πριν από το ταξίδι στην αιωνιότητα, τα παιδιά στο δρόμο που ζουν αποκλειστικά το τώρα, αλλά και πολλούς άλλους."

Με σεναριογράφους και σκηνοθέτες τους Σουηδούς Bigert και Bergström, το 57 λεπτών διάρκειας φιλμ μας βγάζει κατά κάποιο τρόπο από τη (πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη) ρουτίνα και μας φέρνει σε επαφή με υπαρξιακά ζητήματα. Γιατί μια ζωή χωρίς ορίζοντα είναι κάτι διαφορετικό από μια ζωή με ορίζοντα το "εδώ και τώρα", όπου ο καθένας οφείλει να ακολουθεί κατά γράμμα το Ροουλινστονικό (Rolling Stones) γνωμικό : "Cash your dreams before they slip away" - εξαργύρωσε τα όνειρά σου πριν ξεγλυστρίσουν απ' τα χέρια σου...

Σε ένα από τα έργα του ο Καζαντζάκης αναφέρεται σε μια προσωπική συνάντηση με ένα υπέργηρο άτομο, που φυτεύει κάποιο δένδρο. Ο κρητικός λογοτέχνης, νέος τότε, ερωτά τον παππού από περιέργεια , γιατί φυτεύει παρά την ηλικία του, μια και είναι απίθανο να εισπράξει τους καρπούς του δένδρου . Ο παππούς του απαντά - "γιατί παιδί μου εγώ ζω σαν να είμαι αιώνιος".. Και ο Καζαντζάκης ανταπαντά, "κι εγώ ζω σα να πεθαίνω κάθε στιγμή"...

Αναρωτιέμαι, για το κατά πόσο η απάντηση του παππού αντανακλά τη βιωμένη ψευδαίσθηση του καθενός περί της εσαεί διάρκειάς της προσωπικής του ζωής, ενώ αντίθετα η απάντηση του Καζαντζάκη εκφράζει μια απολύτως εγκεφαλική προσέγγιση της ζωής , όπου λαμβάνει χώρα μια θανάτωση και ανα-γένηση των διαδοχικών εαυτών μας. Το κυριότερο όμως ερώτημα που μπαίνει εδώ είναι : Μήπως μπορεί να υπάρξει ένα άλλο τεχνολογικό, οικονομικό, κοινωνικό, ιατροθεραπευτικό κλπ. πλαίσιο ,μέσα στο οποίο να μπορούν να υλοποιηθούν τα πιο τρελά όνειρα και να μετασχηματισθούν σε βάσιμες προσδοκίες οι σημερινές βιωμένες "ψευδαισθήσεις";

Πάντως οι Bigert & Bergström δηλώνουν για το έργο τους :

"H ταινία επιχειρεί να δημιουργήσει μια σύγχρονη άποψη για τα “σκαλοπάτια της ζωής” και την στατικότητα που τα χαρακτηρίζει. Είναι μια ευαισθητοποιημένη εικόνα της ανθρώπινης διάρκειας ζωής σε συνεχή κίνηση και μια ανεστραμμένη υπενθύμιση για τον επερχόμενο θάνατο όλων μας"....

TO ΠΟΛΙΤΕΥΕΣΘΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΣ (HOMO KOROVESIUS)

Το vivere pericolozamente («ζην επικινδύνως») είναι μια μάλλον ασυνήθιστη περίπτωση στη σημερινή , «δημοκρατική» τάξη πραγμάτων. Μερικών όμως ...τα θέλει η απόληξη του παχέος εντέρου των(!), οπότε και επιδίδονται στο κυνηγητό του ρίσκου, έστω και στο τρέχον πολιτικό περιβάλλον.

Έχοντας «πολιτευθεί επικινδύνως» από την εποχή της δικτατορίας και με την επακόλουθη συνεισφορά του στους λαϊκούς και κοινωνικούς αγώνες, ο Περικλής Κοροβέσης θα μπορούσε κάλλιστα να επαναπαυθεί στην «αγιοποίησή» του και στην αποστασιοποίηση από κάποια αντιλεγόμενα θέματα. Όμως ο άνθρωπός μας ήθελε να παραμείνει μάχιμος – κάπως περίπου σαν τον Τζέϊμς Μποντ , που αντιδρούσε στην προαγωγή του από 007 σε 006, γιατί αυτό θα σήμαινε την μετακίνησή του σε γραφείο.....Με την αναφορά του στην «τεχνική Siemens» στην περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης, ο Κοροβέσης κατάφερε να μείνει στη πρώτη γραμμή και φυσικά να γίνει αμφιλεγόμενο πρόσωπο – αντί μια «εικόνα» ευρείας αποδοχής....

Εγώ προσωπικά δεν πείσθηκα περί του χρηματισμού της Αριστεράς στη περίοδο της Οικουμενικής, ούτε απάλλαξα τον Κοροβέση από τις ευθύνες όσον αφορά τον απαραίτητο έλεγχο των πηγών του – κάτι επιβεβλημένο σε κάθε διανοητή ή δημόσιο πρόσωπο, που προσλαμβάνει και διακινεί μηνύματα προς την κοινωνία. Από την άλλη όμως πλευρά έκρινα ως ιδιαίτερα θετική την ανακίνηση του ελέγχου των οικονομικών σχέσεων κάθε συλλογικότητας, και από αυτή την άποψη η παρέμβαση του «Κ» μέσα στον «πύργο» των δαιδαλωδών σχέσεων της πολιτικής (κάτι που θυμίζει τον «Πύργο» του Φραντζ Κάφκα...) αποτέλεσε έναυσμα για ευρύτερες και βαθύτερες σκέψεις . Ιδιαίτερα σημείωσα τις απόψεις που διατυπώθηκαν από το μπλογκ του ΕΟΣ(Ένωση Οπαδών Σύριζα), όπου ανεξάρτητα από οποιουσδήποτε εξωραϊσμούς της παραδοσιακής αριστεράς, τέθηκε το ζήτημα διαφόρων χρηματοδοτήσεων με «πολιτικές αντιπαροχές»: ΚΚΣΕ προς ΚΚΕ, Τσαουσέσκου προς ΚΚΕεσωτ. κλπ. Ήταν αυτές οι χρηματοδοτήσεις εκδηλώσεις «διεθνιστικής αλληλεγγύης» ή «χορηγίες υπό όρους»; Να ένα θέμα προς συζήτηση – ένα θέμα καθόλου σχολαστικό και ιστορικό, με σημασία για τη σημερινή πραγματικότητα των πολιτικοοικονομικοκοινωνικοοικογενειακοσεξουαλικών (βαθειά αναπνοή εδώ....) σχέσεων ή διαπλοκών, που συγκροτούν το πολιτικό μας σύστημα.....

Y.Γ. Η φωτογραφία είναι του Τάσου Κορωνάκη

ΤΙΣ (ΔΕΝ) ΠΤΑΙΕΙ ;

Ο πολεοδόμος και στοχαστής Λε Κορμπυζιέ «γνωμάτευε» κάποτε ότι «ο παροξυσμός του κακού φέρνει το καλό», όμως στην Ελλάδα ο παροξυσμός της καταστροφής του 2007 δεν απέφερε ένα ριζικά ανακαινισμένο πνεύμα για την προληπτική και κατασταλτική αντιμετώπιση της φωτιάς.Όλοι εμείς οι «κάποιας ηλικίας» θα μπορούσαμε να είχαμε πλήξει, ακούγοντας τις στερεότυπες πολιτικές δηλώσεις, τις κραυγές αγωνίας κατοίκων και εποίκων, τις στρατιωτικοφανείς (!) αναφορές για την κατάσταση των «μετώπων πυρκαγιάς», την αλλόκοτη χρήση του ρήματος «επιχειρώ» από σχετικούς και άσχετους (π.χ. «Τα αεροπλάνα επιχειρούν βορείως της Πεντέλης») : Δηλαδή θα είχαμε πλήξει, αν δεν νοιώθαμε αυτή την θανατερή απώλεια του δάσους στη Βόρεια Αττική. Την απώλεια αγαπημένων τοπίων, μοναδικών θυλάκων άγριας φύσης, ένός σκηνικού οιονεί μεσευρωπαϊκού μέσα στα μεσογειακά πλαίσια ...

Άκουσα με συμπάθεια την Αλέκα Παπαρήγα να εγκωμιάζει - σε ραδιοφωνική συνέντευξη - τους πιλότους των πυροσβεστικών μας αεροσκαφών, που έπαιρναν μέρος στο δύσκολο έργο της κατάσβεσης . Ταυτόχρονα όμως διαπίστωσα την ευρύτερη απουσία ενός πολιτικού λόγου, που θα έβαζε σε πρώτο πλάνο τη λειτουργία ενός σχεδίου «κοινωνικής πανστρατιάς» : Μέσα στα πλαίσια της οποίας θα μπορούσαν να δράσουν ενορχυστρωμένοι οι πιλότοι, οι επίγειοι πυροσβέστες, οι δασικοί, οι κάτοικοι, οι εθελοντές. Θυμάμαι το 1988, σε μια πυρκαγιά κοντά στη Μονή Καισαριανής, ο Δήμος είχε έτοιμα και μοίρασε δεκάδες πτυοσκάπανα σε εθελοντές , που προσέτρεξαν να βοηθήσουν στην κατάσβεση. Ανάλογες συμπεριφορές , σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα , με πολύ μεγαλύτερη οργάνωση και φαντασία, θα μπορούσαν να νοηθούν σε περιπτώσεις μεγακαταστροφών...

22 Αυγούστου 2009. Ζήσαμε για άλλη μια φορά τη διαδοχή της κοινωνικής αφασίας από την πυρετική έξαψη, υποστήκαμε το «ακουσθήναι» και «θεαθήναι» διαφόρων παραγόντων, ακούσαμε την κοτσανολογία περί αντιμετώπισης της φωτιάς μέσω της προληπτικής διάνοιξης δασικών δρόμων – τη στιγμή που η φωτιά ίπτατο, εκτοξευόταν εκατοντάδες μέτρα, περνούσε ακόμη και πάνω από τη λίμνη του Μαραθώνα .Και παρεπιπτόντως ακούσαμε για κάποιες κατοικίες μέσα στο πράσινο, για κατοικίες περικυκλωμένες από δάσος, που τώρα έπρεπε κατά προτεραιότητα να προστατευθούν – σύμφωνα και με τις πρωθυπουργικές ντιρεκτίβες. .Και αναρωτηθήκαμε για μια ακόμη φορά, για το πως βρέθηκαν οι κατοικίες εκεί , για το αν η συγκεκριμένη αντιπυρική δραστηριότητα έπρεπε να κανοναρχείται από τη σωτηρία αυτών των κατοικιών αντί από «ολιστικά» κριτήρια. Αναρωτηθήκαμε ευρύτερα, γιατί η ανάπτυξη της εξοχικής κατοικίας στην Ελλάδα ακολούθησε τη «φυσιοκτονική» πολιτική της διασποράς, αντί να προσανατολιστεί στον περίγυρο των «υπαρκτών» ελληνικών οικισμών . Γιατί η θεσμισμένη δυνατότητα του αναδασμού (Ν.1650/1986) δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί , διασώζοντας την όποια αρτιότητα της φύσης απέμεινε, και επιτρέποντας καλύτερη πυροπροστασία κατοικιών και προσώπων.

«Τις πταίει;» - τιτλοφορούσε το 1874 ένα άρθρο του στην εφημερίδα «Καιροί» ο Χαρίλαος Τρικούπης - για το οποίο σημειωτέον φυλακίστηκε...Σήμερα που η αναζήτηση ενόχων είναι μια ιδιαίτερα προβληματική διαδικασία - δεδομένης της πληθώρας ενόχων και του περιορισμού των ενοχών - είναι πιο «οικονομική» η αναζήτηση αθώων : Συμφέρει μάλλον να αναζητήσουμε «τινές» που ΔΕΝ «πταίουν». Παρά την επικινδυνότητα που παρουσιάζει, παρά τη χρησιμοποίησή της από καταπιεστές και βανδαλιστές όλων των εποχών – όπως αυτών του Δεκέμβρη του 2008 - χρειαζόμαστε μια θεώρηση συλλογικής ευθύνης. Συλλογικής αλλά όχι αδιαβάθμητης και ισοπεδωτικής. Ευθύνης για όλους εντός και εκτός κράτους, κομμάτων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων : Για όσα αρνήθηκαν ή παρέλειψαν να πράξουν, για όσα έβαλαν στις υποσημειώσεις της ζωής τους μέχρι να προχωρήσουν στις επόμενες επικεφαλίδες.

ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΘΑΡΡΟΥΣ .... ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ..

Το θέαμα της υγείας είναι πλειοψηφικό θέαμα στη σημερινή κοινωνία. Ταυτόχρονα η υγεία είναι και μια διεκδίκηση που εμπεδώνεται στο ευρύτερο κοινό , μέσα από μια ατέλειωτη αναφορά σε συνταγές, σε συστήματα διατροφής, σε όργανα γυμναστικής, σε εκλαϊκευμένη αρθρογραφία, σε τηλεοπτικές εκπομπές για την αντιμετώπιση ασθενιών.Όπως ακριβώς και η αισθητική, έτσι και η υγεία αποτελεί τη βάση ενός ολόκληρου βιομηχανικού κλάδου.

Γράφει ο Αντρέ Γκορζ στο δοκίμιό του «Ιατρική, υγεία και κοινωνία» :

«Η παράλληλη μεγέθυνση του αριθμού των ασθενών και των βιομηχανιών της υγείας εμφανίζεται στους εθνικούς λογαριασμούς σαν ένας εμπλουτισμός, ενώ η εξαφάνιση αυτών των βιομηχανιών, ελλείψει ασθενών, θα μεταφραζόταν σε μια πτώση του εθνικού προϊόντος....»

Αν τα όρια υγείας – ασθένειας είναι συμβατικά και ιστορικά, τότε μπορούμε να θεωρούμε ότι η σημερινή έννοια της «ασθένειας» συμπεριλαμβάνει ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες που κάποτε δεν θεωρούντο δυσλειτουργίες : Και με αυτή την έννοια μπορούμε να αποδεχόμαστε ένα μεγαλύτερο αριθμό ασθενών , θέτοντας αντίστοιχα πιο ψηλά τον πήχυ για τα στάνταρντς της υγείας...

Αν πούμε λοιπόν ΝΑΙ σε αυτή τη «διευρυμένη έννοια της ασθένειας», στα πλαίσια μιας αναβαθμισμένης απαίτησής μας από τη ζωή, μήπως αυτό σημαίνει ότι εξοικειωνόμαστε με την έννοια της ασθένειας περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν; Πιθανόν ναι, πιθανόν και όχι, και τούτο γιατί πολύ συχνά θεωρούμε την ασθένεια ως κατάσταση «των άλλων» : Γιατί θεωρούμε τους εαυτούς μας άτρωτους στον καρκίνο, στα εγκεφαλικά, στις αναπηρίες, στα σοβαρά αυτοκινητιστικά ατυχήματα. Κομίζοντας ενδόμυχα μια ψυχολογική «βεβαιότητα» ασφάλειας , που δεν έχει το παραμικρό λογικό έρεισμα.

Επειδή το έργο της τέχνης είναι να αμφισβητεί τις «βεβαιότητες», ένα καλλιτεχνικό φεστιβάλ με επίκεντρο το δίπολο αθένεια-υγεία, μπορεί να αποτελέσει «εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων» (Χρονάς). Μπορεί να διεγείρει έναν υπαρξιακό λόγο, για την κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης σε μεγαλύτερο πλάτος – και βάθος.

Το Φεστιβάλ «Κινηματογράφου Υγείας» που θα ξεκινήσει στην νήσο Κω την 1^η Σεπτεμβρίου, είναι μια παγκόσμια φεστιβαλική πρωτιά (!) και ταυτόχρονα μια δυνατότητα να δούμε με περισσότερο θάρρος τη ζωή. Είναι μια διέγερση στο να αντικρύσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας καλύτερα , μέσα από κάποιες κινηματογραφικές ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΘΑΡΡΟΥΣ.

«Υγιεινιστικός» λοιπόν ρεαλισμός (όπως έλεγαν παλιά «σοσιαλιστικός ρεαλισμός»...) αλλά και γενικότερη καταξίωση της δημιουργίας που έχει σαν αφετηρία την ασθένεια. Για να καταλαβαίνουμε λοιπόν εαυτούς και αλλήλους καλύτερα, θα πρότεινα να διαβάσουμε με προσοχή ένα πικρό ποίημα της Γιώτας Αργυροπούλου, που δημοσιεύεται στο περιοδικό ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ του Ιουνίου 2009.

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕΤΑΞΑ, Ι

Στο παρεκκλήσι του αντικαρκινικού

οι προσευχές θα μείνουν ανεκπλήρωτες.

ο Άγιος το ξέρει.

Σκύβουν φιλούν οι κεφαλές,

και είναι η ελπίδα τους κερί

που σιγολιώνει

Λίγο πιο εκεί στο μαγαζί –

και που αλλού πιο πρόσφορα-

βιτρίνα με περούκες.

Κούκλες κεφάλια περιστρέφονται

ωραία πλούσια μαλλιά

χτενίσματα ποικίλα.

Γυρίζουν περιστρέφονται

αγέρωχα, απροσκύνητα,

αθάνατα ολωσδιόλου

ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΟΣΟΥΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΜΑΝΙΑΝ *

Με αφετηρία τη λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης, τις περικοπές στο ενημερωτικό φιλμ του Γαβρά και το ... γκαζόν που επικάλυψε τον περιβάλλοντα χώρο (το οποίο μάλιστα είναι αρχαιοελληνικής προελεύσεως, κατά πως απέδειξε και σχετική κουρευτική μηχανή της κλασικής περιόδου, που βρέθηκε ύστερα από ανασκαφές**), ξεκίνησε μια πολυδιάστατη συζήτηση εντός και εκτός μπλογκς για τη σχέση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, για τους βανδαλισμούς μνημείων , τη δράση των ξένων αρχαιολογικών αποστολών στον αθηναίκό χώρο, τις σχέσεις της Εκκλησίας με την κοινωνία κλπ. Ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις που εκτίθενται στα peegep@googlegroups.com και

http://grmanifesto.wordpress.com/

, ορισμένες από τις οποίες θίγουν κάποιες «βεβαιότητες» του υποφαινόμενου. Αυτές τις τελευταίες παραθέτω στα γρήγορα

:

1. Η σχέση του Χριστιανισμού με το Δωδεκάθεο υπήρξε συγκρουσιακή - όσο συγκρουσιακή είναι η σχέση των μεταφυσικών συστημάτων μεταξύ τους ή με τον κοσμικό υπαρξιακό λόγο.


2. Ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες καταστροφές στην Ακρόπολη, ο Χριστιανισμός ευθύνεται για σειρά καταστροφών σε αρχαία μνημεία.


3. Η Εκκλησία έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στη δημόσια ζωή όσο οποιαδήποτε άλλη συλλογικότητα.Δεν έχει δικαίωμα βέτο.


4. Κάποιες ξένες αρχαιολογικές αποστολές και όχι μόνο, αμφισβήτησαν την τρισχιλιετή συνέχεια της ελληνικότητας, χωρίς ουδέποτε να αποδείξουν την «κρίσιμη περίοδο» κατά την οποία έλαβε χώρα η υποτιθέμενη διακοπή της συνέχειας.


5. Η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη, ακόμη και όταν είναι μπούρδες.

ΑΣΤΕΡΙΣΚΟΙ

* Κουϊζ : Γιατί ο Ιουστινιανός (αυτοκράτωρ, 527-565) απέκλεισε από τα δημόσια αξιώματα «πάντας τους νοσούντας την ελληνικήν μανίαν»; Γιατί στον «Ακάθιστο Ύμνο» ο εκκλησιαστικός ποιητής απευθυνόμενος προς την Θεοτόκο, της λέει «Χαίρε η των Αθηναίων διασπώσα πλοκάς» - δηλαδή σε ελεύθερη απόδοση « Χαίρε εσύ που αντιμετωπίζεις τις δολοπλοκίες των Αθηναίων»;

**Αρχαιοελληνικό γκαζόν : Αληθινό όσο και η κινεζική προέλευση της οικογένειάς μου.....

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ (.....ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΑΖΟΝ UMBER ALLES)

Τη νύχτα, μέσα στη κατάσταση του ημίφωτος, τότε που οι λεπτομέρειες αποδυναμώνονται μπροστά στην ολότητα και η ασάφεια αποβαίνει δημιουργική, ο μεγαλειώδης βράχος της Ακρόπολης διεγείρει τον ιστορικό στοχασμό για μια από τις μεγαλύτερες περιπέτειες που βιώθηκαν ποτέ - την περιπέτεια του κλασικού πνεύματος. Η Ακρόπολις είναι εδώ , σε ένα νέο πολεοδομικό περίγυρο αλλά θαυμαστή όσο και στις αρχές του 20^ου αιώνα, όταν ο Σίγκμουντ Φρόϋντ , «κριτικός» επισκέπτης της Αθήνας (1904) και επιφυλακτικός απέναντι στην ελληνολατρεία του γερμανικού λόγου, σημείωνε στο ημερολόγιό του : «Ώστε όλα αυτά υπάρχουν πραγματικά , όπως τα μάθαμε στο σχολείο»...

Η Ακρόπολις ήταν εκεί, ως ερειπιώνας μέσα στο σκληρά δοκιμασμένο μετεπαναστατικό τοπίο του 19^ου αιώνα, με τα ίχνη των μαχών και της φωτιάς έκδηλα για αρκετές δεκαετίες, ως την εποχή της φωτογραφίας. Με τις διακριτικές εγχαράξεις των μαρμάρων της από τους ξένους περιηγητές – τότε που δεν είχαν σπρέϋ ή μηχανικά μέσα – με το μικρό μουσουλμανικό τέμενος κατεδαφισμένο από τους εξεγερμένους, με την απειλή ενός ανακτορικού οικοδομήματος που σχεδίαζε δίχως ευτυχώς να πραγματοποιήσει ο Όθων , πρώτος βασιλιάς της χώρας. Σε αυτό το κακοφορμισμένο τοπίο, μια ήσυχη νύχτα του Δεκεμβρίου 1833 , ο καθηγητής Πανεπιστημίου και αρχαιολόγος Λουδοβίκος Ρος θα τοποθετήσει πυρσούς και θα φωτίσει τα ένδοξα ερείπια, σκορπίζοντας συγκίνηση στους λιγοστούς Αθηναίους. Και το 1867, όταν ο Αμερικανός λογοτέχνης Μαρκ Τουαίην έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και βρει την Ακρόπολη κλειστή λόγω εργασιών αναστήλωσης, θα φτάσει στο σημείο να δωροδοκήσει κάποιους φύλακες για να ανέβει στον Ιερό βράχο τη νύχτα, με οδηγό το φως του φεγγαριού. Και θα μιλήσει στη συνέχεια για τα Προπύλαια, τον μικρό ναό της Αθηνάς και τον Παρθενώνα, «ως τα ευγενέστερα ερείπια που είχε δει ποτέ....»

Αυτή η Ακρόπολη λεηλατήθηκε από τον Έλγιν, όπως τα έργα της αφρικανικής τέχνης λεηλατήθηκαν από τους Βέλγους, οι Αιγυπτιακοί σαρκοφάγοι και η «Νίκη της Σαμοθράκης» από τους Γάλλους, οι θησαυροί των ιρακινών μουσείων από τους πλιατσικολόγους της «Νέας Τάξης» το 2003. Σήμερα πλέον, έπειτα από μια μακρά ιστορία, έπειτα από την καταγγελία του Λόρδου Βύρωνα στην «Κατάρα της Αθηνάς», έπειτα από το πρώϊμο αίτημα επιστροφής των ελγινείων από το ελληνικό κράτος του 1833 και μέχρι τις ημέρες μας, το ζήτημα της αποικιοκρατικής καταλήστευσης και της επιστροφής των πολιτιστικών θησαυρών στις ανά τον κόσμο κοιτίδες τους, αποδεικνύεται ολοζώντανο.Στη προκειμένη περίπτωση της Ακρόπολης, η «Επιτροπή για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα» (www.marblesreunited.org.uk) συντονίζει τη δράση πολλών ατόμων και προσωπικοτήτων.

Η Ακρόπολη έχει το Μουσείο της Ακρόπολης για μια αποτελεσματική ανάδειξη και συντήρηση των αρχαιοτήτων, κι ακόμη έχει έναν ανεκτό πολεοδομικό περίγυρο, από τον οποίο όμως δεν λείπουν τα προβλήματα. Η συνοικία της Πλάκας υπόκειται στην αειφορική απειλή των επιχειρηματιών της αναψυχής, κάνοντας την εγρήγορση και αντίδραση της «Ελληνικής Εταιρίας» κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Ο πεζόδρομος της οδού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου διαπερνάται συχνά από μηχανοκίνητους αλήτες, όπερ αποδεικνύει ότι η συντήρηση μιας κοινωνικής υποδομής (στη προκειμένη περίπτωση του πεζόδρομου...) παράγει πολύ λιγότερη δόξα σε σχέση με τον εγκαινιασμό της, και σαν τέτοια δεν επισύρει τη προσοχή της δημοτικής ή κάθε άλλης εξουσίας...Τα κτίρια της οδού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου που παρεμβάλλονται μεταξύ Ακρόπολης και Μουσείου απειλούνται με κατεδάφιση, παρά τις αντίθετες κινήσεις ατόμων και συλλογικοτήτων – λόγου χάρη του ηλεκτρονικού περιοδικού www.Greekarchitects.gr , που πρόσφατα διοργάνωσε έναν εξαιρετικά επιτυχημένο διαγωνισμό για την ανάπλαση των όψεων των συγκεκριμένων κτιρίων, με περισσότερες από 200 συμμετοχές...

Το 1966 ένα από τα αντεπιχειρήματα στην ανέγερση του «Πύργου των Αθηνών» στους Αμπελόκηπους, αναφερόταν στην ανταγωνιστική σχέση του συγκεκριμένου όγκου με τον όγκο της Ακρόπολης – παρά την μεταξύ τους απόσταση ! Στη δεκαετία του 1990 υπήρξε ομάδα αρχιτεκτόνων και ακτιβιστών(Γ.Χαϊνης, Ν.Σιαπκίδης, Ε.Πορτάλιου, Μ.Ευαγγελίδου κ.ά) που αντιτίθονταν στην χωροθέτηση του Μουσείου της Ακρόπολης και ζητούσαν τη χρησιμοποίηση του κτιρίου Φιξ επί της Συγγρού, με κύριο επιχείρημα την ασυμβατότητα του όγκου του Μουσείου στο χώρο Μακρυγιάννη με την Ακρόπολη. Τα πράγματα όμως ήλθαν όπως ήλθαν, οι επιλογές έγιναν όπως έγιναν, η Ακρόπολη κηρύχθηκε «Χριστιανικώς ορθή» έστω και κακοκαρδίζοντας τον Κώστα Γαβρά, την ελευθερία του λόγου και την ιστορική αλήθεια : Και δεν απέμειναν παρά οι υποσημειώσεις για την μεγάλη αφήγηση, όπως λόγου χάρη ο περίγυρος του περίγυρου, δηλαδή ο περίγυρος του Μουσείου της Ακρόπολης. Δηλαδή ο περιβάλλων, άκτιστος χώρος....

Για το χώρο αυτό επιλέχθηκε το γκαζόν, έτσι για να θυμόμαστε ότι είμαστε η χώρα που συχνά θέλει να είναι κάτι άλλο από ό,τι είναι . Που συχνά εγκαθιστά γήπεδα γκολφ ή εξοχικά σπίτια με ιτιές οι κλαίουσες, πάνω σε τεραίν απίθανων κατσάβραχων . Και ενώ ο Ηλίας Αποστολίδης παραπέμπει στον αείμνηστο Γιώργο Ντούρο , που είχε διαπιστώσει ότι οι Αμερικανοί αναστηλωτές της Αρχαίας Αγοράς είχαν φροντίσει να βρούν «γηγενή είδη» για τις εκεί φυτεύσεις , ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης (Γεωπόνος ΑΠΘ. Δρ. Αρχιτέκτων Τοπίου) προβαίνει σε σφαγήν δια του βάμβακος στην «Καθημερινή»(24.7.09).

Γράφει ο Σεκλιζιώτης σε επιστολή του :

Η επιβλητική αρχιτεκτονική .. φυσιογνωμία(του Μουσείου), ο «ασυμβίβαστος» όγκος του κτίσματος με τη γύρω κλίμακα πόλης και ο ρόλος του σαν πολιτιστικό σημείο αναφοράς, επέβαλλαν την ανάγκη να σταθεί μοναχικά σε «κενό» αστικού ιστού και με επαρκή «ανοικτό χώρο buffer», που θα το αναδεικνύει, αλλά και θα το διαχωρίζει διακριτά από την παλαιοαστικό «πολυκατοικιακό» χαρακτήρα της περιοχής. Σε αυτήν τη λογική της «επιβεβλημένης» κυριαρχίας του νέου Μουσείου στο πολεοτοπίο (townscape) μιας πυκνοδομημένης Αθήνας, ο ελεύθερος χώρος «περίβολος» απαιτεί τη δική του λιτή και συμβολική φύτευση προς διατήρηση του απαιτούμενου διαχωριστικού κενού ασφαλείας (buffer) από τον παλιό περίγυρο πόλης, χωρίς υπερβολές τυχαίου πρασινισμού και κηποτεχνικών «κιτς».

Αντί λοιπόν για «τόσο πολύ γκαζόν», κάποιες ομοιογενείς γραμμικές λωρίδες χαμηλής φυτοκάλυψης με ενδημικά φυτά της Αττικής χλωρίδας, που θα πρόσφεραν εποχικές μεταλλαγές απαλών χρωματισμών, αρώματος και υφής και θα διέτρεχαν τον ακάλυπτο χώρο σε ευθείες γραμμές, εναρμονισμένες με τις ατέρμονες κόχες του κτιρίου, φαίνεται να μην κέρδισαν τη σκέψη κανενός και νίκησε ξανά το «βολικό γκαζόν βρετανικού τύπου….» σύμβολο νεοελληνικού γούστου, βιασύνης προ-εγκαινίων και υδροσπατάλης. Ισως μερικοί φυσικοί ογκόλιθοι από τους λόφους της περιοχής θα μπορούσαν να ξεκουράζονται στον περίβολο, σε μια προσπάθεια νοητής «γεωλογικής» ενοποίησης του κήπου με το κοντινό τοπίο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Η πλούσια αρχιτεκτονική του έργου δυστυχώς δεν φαίνεται να συνοδεύτηκε αισθητικά και από ισοδύναμες προσεγγίσεις που προσφέρονται από την αρχιτεκτονική τού τοπίου.

Ο ελληνικός νεοπλουτισμός θέλει το γκαζόν παντού και «υπεράνω όλων»(Umber alles) – δηλαδή υπεράνω ξηρών, ερημικών, ιστορικών και άλλων δαπεδοτοπίων. Όμως το γκαζόν σε αυτά τα σκηνικά δεν έχει άλλο προσόν από το ότι δεν είναι «τελεσίδικο», όσο ένας κτιριακός όγκος ! Επομένως, κάτι μπορεί να γίνει στο μέλλον...