Του Γιάννη
Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 18.4.15
Οι δυο
μεγάλες και αντίπαλες διαδηλώσεις στην
Αθήνα της 16ης Απριλίου – των επικριτών της χρυσοφόρας επένδυσης και των μεταλλωρύχων
– έφεραν στην επιφάνεια ένα θέμα παραγκωνισμένο στις σημερινές συνθήκες αλλά
πάντοτε σημαντικό : Είναι
αυτό που αφορά τη σύγκρουση μεταξύ των άμεσων συμφερόντων του κόσμου της
εργασίας και της προστασίας του περιβάλλοντος, δηλαδή της ποιότητας ζωής.
Στις αρχές
της προηγούμενης δεκαετίας οι απολυμένοι
της βιομηχανίας των λιπασμάτων έβαλλαν
με κάποια αφίσα εναντίον των
οικολόγων, με το σκεπτικό ότι η παρέμβαση των τελευταίων υπονόμευε τη δική τους απασχόληση. Στην περίπτωση της Αθηναϊκής
Πλάκας, μια συλλογικότητα 3000 ατόμων – σύμφωνα με δικό της αυτοπροσδιορισμό –
διεκδικούσε το άνοιγμα νέων καταστημάτων ψυχαγωγίας στην περιοχή, πράγμα που μαθηματικά οδηγούσε
στην αισθητική και λειτουργική απαξίωσή της . Τα γήπεδα γκολφ προσέφεραν
απασχόληση σε υπαλλήλους τουριστικών συγκροτημάτων , όμως κατασπαταλούσαν τα νερά άνυδρων περιοχών
.Οι εργαζόμενοι της Κόκα-κόλα ζητούσαν την επαναφορά της στα «πάτρια» ελληνικά
εδάφη, όταν κάποιοι αναφέρονταν στις βλαβερές επιπτώσεις του συγκεκριμένου ποτού. Οι κτηνοτρόφοι βοσκούσαν ζώα σε
δασικές εκτάσεις παρά τις επιταγές της δασικής αειφορίας, οι οικοδομικοί
συνεταιρισμοί προσέφεραν απασχόληση
απαρτιώνοντας τον υπαίθριο χώρο και τραυματίζοντας το τοπίο.


