του Άρη Αλεξάνδρου
παλιά της τα παπούτσια τις συμφωνίες του Μινσκ.Αν η Ρωσία πρόδιδε τους ρώσους ομογενείς της στο Ντονμπάς.
Αν, επίσης, εγκατέλειπε τα εκατομμύρια αυτόχθονες γηγενείς ρώσους στο σύνολο της Ανατολικής Ουκρανίας και μαζί τούς ομογενείς Έλληνες, στο μαχαίρι των Ουκρανών εθνικιστών και ναζιστών ή στην τραγωδία της προσφυγιάς.
Αν, ακόμα, η Ρωσία έκανε τα στραβά μάτια στην πλήρη σχεδόν περικύκλωση της, με την πανηγυρική ένταξη τής Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Αν, πολύ περισσότερο, η Ρωσία χειροκροτούσε την εγκατάσταση πυραύλων και πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία.
Αν, όμως, Ρωσία διέπραττε όλα τα παραπάνω, σύμφωνα και με τις “ανθρωπιστικές” υποδείξεις των “ειρηνοποιών” και “κατευναστών” εκχωρημένων δυνάμεων της ελληνικής Αριστεράς, τότε ασφαλώς η Ρωσία θα απέφευγε τον πόλεμο αλλά θα είχε ως κατάντημα τη μετατροπή της σε άθλιο υποτακτικό παράρτημα των ΗΠΑ, ενώ ο Πούτιν, δεν θα γλύτωνε τελικά την θλιβερή μοίρα του Μιλόσεβιτς, του Καντάφι, του Σαντάμ και τόσων άλλων “τρομοκρατών” και “δολοφόνων“.
Τότε, βεβαίως, οι εγχώριες μαριονέτες του ελληνικού ραγιάδικου ολιγαρχικού συστήματος θα πανηγύριζαν, μαζί με τις ΗΠΑ, για την επαναβεβαίωση της αμερικάνικης κατοχής στην Ευρώπης, για την απόλυτη μετατροπή της Ελλάδας σε άθλιο προτεκτοράτο και τον θρίαμβο των πολυεθνικών κολοσσών της “παγκοσμιοποίησης”.
Ταυτόχρονα, το ίδιο ραγιάδικο ελληνικό ολιγαρχικό σύστημα, στο όνομα της Νατοϊκής αδελφοσύνης των λαών για διαρκή ειρήνη, θα παρέδιδε στη διχοτόμηση το Αιγαίο κ
και θα εκχωρούσε την Κύπρο, ως σατραπεία της Τουρκίας, με ένα νέο σχέδιο Ανάν.
Γιώργος
Ρωμανός
